Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 398 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Kolekcjoner motyli - Dot Hutchison

Tuż obok pewnej odosobnionej posiadłości leży przepiękny ogród. Żyje w nim grupa porwanych, młodych kobiet, których skórę pokryto tatuażami, tak by przypominały kolekcję motyli. Opiekuje się nimi Ogrodnik: brutalny, psychopatyczny nadzorca, ogarnięty obsesją zbierania wyjątkowych eksponatów.

W końcu tajemniczy ogród zostaje odkryty, a jedna z ocalałych trafia do sali przesłuchań FBI. Agenci Victor Hanoverian i Brandon Eddison mają za zadanie rozwiązać najbardziej niesamowitą sprawę w swojej karierze. Jednak dziewczyna, która przedstawia im się jako Maya, sama jest jedną wielką zagadką.

Maya opowiada agentom o życiu w ogrodzie. Snuje przerażającą historię Ogrodnika, człowieka, który nie cofnie się przed niczym, by mieć pewność, że żaden piękny motyl mu się nie wymknie.

Im więcej dziewczyna ujawnia, tym bardziej agenci nie mogę się oprzeć wrażeniu, że jeszcze więcej przed nimi skrywa…

"Czasami historia potrafi tak mocno oddziaływać na wyobraźnię, że natychmiast zmienia sposób, w jaki patrzymy na coś na pozór niewinnego. W przypadku Milczenia owiec był to balsam w koszyku. W przypadku tej książki są to motyle".

Alison Dascho, Amazon

Opinie o ebooku Kolekcjoner motyli - Dot Hutchison

Fragment ebooka Kolekcjoner motyli - Dot Hutchison

Mamie i Deb.

Bo odpowiadałyście na pytania, zanim zdałyście sobie sprawę,

jakie to wszystko jest głęboko wstrząsające.

I z wielu innych powodów.

I

Technicy mówią mu, że dziewczyna za szybą nie powiedziała ani słowa, odkąd ją tutaj wprowadzili. Na początku go to nie zaskakuje, nie przy traumie, jakiej doznała, ale teraz, obserwując ją przez weneckie lustro, zaczyna wątpić w tę diagnozę. Siedzi zgarbiona na twardym, metalowym krześle, opierając podbródek o zabandażowaną dłoń, a drugą kreśląc bezsensowne kształty na blacie stołu z nierdzewnej stali. Oczy ma na wpół przymknięte, podkrążone sinymi cieniami, a jej ciemne włosy, matowe i brudne, związane są w niechlujny supeł. Widać po niej, że jest wyczerpana.

Nie określiłby jej jednak jako dotkniętej traumą.

Popijając kawę, agent specjalny FBI Victor Hanoverian przygląda się dziewczynie i czeka na pozostałych członków zespołu. A przynajmniej na swojego partnera. Trzecia agentka została w szpitalu z pozostałymi dziewczynami, by uzyskać informacje o ich aktualnym stanie zdrowia oraz – kiedy będzie to możliwe – ich nazwiska i odciski palców. Pozostali agenci i technicy znajdują się na miejscu zdarzenia, a nieliczne informacje, jakie od nich usłyszał, sprawiają, że ma ochotę zadzwonić do domu, do własnych córek, by się upewnić, że nic im nie jest. Umie się jednak obchodzić z ludźmi, zwłaszcza z dziećmi po przejściach, to więc rozsądny wybór, że tu jest i czeka, by porozmawiać z jedną z ofiar.

Widzi blade, różowe ślady wokół nosa i ust dziewczyny zostawione przez maskę tlenową, smugi brudu i sadzy na twarzy i pożyczonych ubraniach. Dłonie oraz lewe ramię ma obwiązane bandażem. Widzi też wydatne linie kolejnych opatrunków, przebijające spod cienkiej koszulki, którą dał jej ktoś w szpitalu. Trzęsie się z zimna w spodniach od kompletu chirurgicznego w kolorze szpitalnej zieleni, a nagie stopy podciąga znad zimnej podłogi, ale nie narzeka.

Nie zna nawet jej imienia.

Nie zna imion większości dziewczyn, które uratowali,ani tych, na ratunek którym było już zdecydowanie za późno. Ta nie rozmawiała z nikim prócz pozostałych dziewczyn, ale nawet wtedy nie pojawiły się żadne nazwiska, żadne informacje. Tylko… cóż, trudno mu nazwać to słowami pocieszenia.

– Umrzesz albo nie, ale teraz się rozluźnij, żeby lekarze mogli pracować. – Nie brzmiało szczególnie uspokajająco, ale tak właśnie przyjęły to pozostałe dziewczyny.

Siada prosto na krześle i powoli wyciąga ręce nad głowę, aż jej całe ciało jest wygięte w łuk. Mikrofony wyłapują nieprzyjemny trzask kręgów. Kręcąc głową, dziewczyna znów kładzie się na stole i przyciska policzek do metalowego blatu, z dłońmi płasko na jego powierzchni. Twarz ma odwróconą od szyby i od niego, ale ta pozycja daje mu coś innego, czemu warto się przyjrzeć: linie.

W szpitalu dostał ich zdjęcie. Widzi teraz tylko krawędzie jaskrawych kolorów, które przebijają się na łopatkach. Resztę wzoru trudniej zauważyć, ale podkoszulek nie jest na tyle gruby, aby całkowicie go zasłonić. Wyciąga zdjęcie z kieszeni i trzyma je przed sobą na szybie, zerkając to na błyszczący papier, to na plecy dziewczyny i elementy wzoru, jakie jest w stanie na nich dostrzec. Nie byłoby to istotne, gdyby nie fakt, że mają go wszystkie ocalone z wyjątkiem jednej. Różne kolory, różne wzory, ale ten sam koncept.

– Myśli pan, że to on im je zrobił? – pyta jeden z techników, obserwując dziewczynę na monitorze. Kamera, z której pochodzi rzut, znajduje się po przeciwnej stronie pokoju przesłuchań i pokazuje jej twarz w powiększeniu. Oczy ma zamknięte, a jej oddech jest powolny i głęboki.

– Wkrótce się przekonamy. – Nie lubi snuć domysłów, zwłaszcza kiedy tak niewiele wiadomo. To jeden z nielicznych przypadków w jego karierze, kiedy to, co zastali, przeszło jego wszelkie wyobrażenia. Przyzwyczaił się już, by zawsze spodziewać się najgorszego. Kiedy ginie dziecko, trzeba pracować do upadłego, ale nie spodziewać się, że na końcu znajdzie się je całe i zdrowe. Można mieć nadzieję. Nie wolno się spodziewać. Widział ciałka tak małe, że aż dziw, że istnieją odpowiednie dla nich trumny, widział dzieci, które zostały zgwałcone, zanim jeszcze dowiedziały się, co znaczy to słowo, ale w jakiś sposób ta sprawa jest tak nietypowa, że właściwie nie wie, na czym stoi.

Nie wie nawet, ile ona ma lat. Lekarze oszacowali, że od szesnastu do dwudziestu dwóch, ale nie bardzo mu to pomaga. Jeśli ma szesnaście lat, powinna pewnie mieć ze sobą kogoś z wydziału opieki nad dziećmi, ale ci zdążyli już najechać szpital i wszystko skomplikować. Wykonują ważną i konieczną pracę – ale najlepiej, żeby zeszli mu z drogi. Myśli o swoich córkach, co by zrobiły, gdyby zostały zamknięte w pomieszczeniu tak jak ta, ale żadna z nich nie jest tak opanowana. Czy to znaczy, że jest starsza? Czy ma może tylko większą wprawę w zgrywaniu obojętnej?

– Odzywali się Eddison albo Ramirez? – pyta techników, nie spuszczając oka z dziewczyny.

– Eddison już tu jedzie. Ramirez nadal jest w szpitalu z rodzicami najmłodszej dziewczyny – informuje go jedna z kobiet. Yvonne nie patrzy na dziewczynę w pokoju przesłuchań nawet przez monitory. W domu ma maleńką, kilkumiesięczną córeczkę. Victor zastanawia się, czy powinien odsunąć Yvonne od sprawy, to dopiero jej pierwszy dzień po powrocie z urlopu, ale dochodzi do wniosku, że pewnie sama coś powie, jeśli nie będzie w stanie tego znieść.

– To ona była przyczyną przeszukania?

– Zaginęła zaledwie kilka dni wcześniej. Zniknęła z centrum handlowego, kiedy robiła zakupy z przyjaciółkami. Powiedziały, że wyszła z przymierzalni po inny rozmiar i już nie wróciła.

Jedna osoba mniej do odnalezienia.

W szpitalu zrobili zdjęcia wszystkim dziewczynom, nawet tym, które zmarły w drodze albo tuż po przybyciu, i sprawdzali je w bazie osób zaginionych. Minie jednak trochę czasu, zanim pojawią się jakieś rezultaty. Kiedy agenci lub lekarze zapytali dziewczyny w lepszym stanie o ich nazwiska, odwróciły się do tej tutaj, która najwyraźniej jest ich przywódczynią, i w większości nic nie powiedziały. Kilka wydawało się to rozważać, zanim wybuchnęło płaczem, na który zbiegły się pielęgniarki.

Ale nie dziewczyna w pokoju przesłuchań. Kiedy ją zapytali, po prostu się odwróciła. Jak na razie wygląda na to, że nie chce być odnaleziona.

A to sprawia, że niektórzy z nich zastanawiają się, czy w ogóle jest ofiarą.

Victor wzdycha i dopija ostatni łyk kawy, po czym zgniata kubek i wrzuca go do kosza przy drzwiach. Wolałby poczekać na Ramirez. W podobnych okolicznościach druga kobieta podczas przesłuchania zawsze pomaga. Czy może na nią poczekać? Trudno powiedzieć, ile czasu spędzi z rodzicami lub czy kolejni nie zjadą szturmem do szpitala, kiedy w mediach pojawią się zdjęcia dziewczyn. Jeśli pojawią się w mediach, poprawia samego siebie, marszcząc brew. Nie znosi tej części swoich obowiązków: nie znosi udostępniać zdjęć stacjom telewizyjnym i gazetom, przez co ofiary zwykle tracą wszelkie szanse, by zapomnieć, co się im przydarzyło. Zaczeka przynajmniej, aż dostaną dane z bazy zaginionych.

Za jego plecami otwierają się drzwi, po czym gwałtownie się zatrzaskują. Pokój jest dźwiękoszczelny, ale szyba zaczyna się trząść, na co dziewczyna siada zalękniona i wpatruje się w lustro. I prawdopodobnie w tych, których obecności za nim jest świadoma.

Victor się nie odwraca. Nikt nie trzaska drzwiami tak jak Brandon Eddison.

– Mamy coś?

– Znaleźliśmy kilka dość niedawnych zgłoszeń, jak na razie z samego Wschodniego Wybrzeża, i rodzice są już w drodze.

Victor ściąga zdjęcie z szyby i wkłada je z powrotem do kieszeni kurtki.

– Wiemy coś jeszcze o tej dziewczynie?

– Niektóre z pozostałych po przewiezieniu do szpitala mówiły na nią Maya. Bez nazwiska.

– To prawdziwe imię?

Eddison prycha.

– Wątpię. – Z trudem zapina kurtkę założoną na koszulkę z logo drużyny Redskins. Kiedy grupa reagowania kryzysowego znalazła ofiary, zespół Victora miał wolne i został wezwany na służbę, aby się tym zająć. Biorąc pod uwagę gust Eddisona, Victor czuje ulgę, że na koszulce nie ma gołych panienek. – Ekipa przeszukuje dom, żeby sprawdzić, czy drań zachował jakieś rzeczy osobiste.

– Możemy się chyba zgodzić, że wziął sobie od nich bardzo wiele osobistych rzeczy.

Być może przypominając sobie to, co zobaczył na terenie posiadłości, Eddison nie zaprzecza.

– Dlaczego ta? – pyta. – Ramirez mówi, że są też i inne, które nie odniosły większych obrażeń. Bardziej przestraszone, może bardziej skłonne do mówienia. Ta tutaj wygląda na twardzielkę.

– Jest autorytetem dla innych dziewczyn. Chcę wiedzieć dlaczego. Na pewno wszystkie bardzo chcą wrócić do swoich domów, dlaczego więc spoglądają na nią i postanawiają nie odpowiadać na pytania?

– Myślisz, że ona może mieć w tym jakiś udział?

– Tego właśnie musimy się dowiedzieć. – Victor zgarnia ze stołu butelkę z wodą i bierze głęboki wdech. – No dobrze, porozmawiajmy z Mayą.

Dziewczyna prostuje się na krześle, kiedy wchodzą do pokoju przesłuchań, i kładzie na brzuchu splecione, obandażowane palce. Nie jest to defensywna postawa, której spodziewałby się Victor, i widzi po swoim partnerze, że on także jest tym nieco zaskoczony. Dziewczyna mierzy wzrokiem to jednego, to drugiego, ale jej mina nie zdradza żadnych związanych z tym przemyśleń.

– Dziękuję, że tu z nami przyjechałaś – mówi Victor na powitanie, przymykając oko na to, że tak naprawdę nie dano jej wyboru. – To jest agent specjalny Brandon Eddison, a ja to dowodzący agent specjalny Victor Hanoverian.

Kącik jej ust unosi się nieznacznie na ulotną chwilę, ale nie można tego nazwać uśmiechem.

– Dowodzący agent specjalny Victor Hanoverian – powtarza głosem ochrypłym od dymu. – Strasznie długa nazwa.

– Wolisz mówić mi Victor?

– Nie mam preferencji, ale dziękuję.

Victor zdejmuje nakrętkę i podaje dziewczynie butelkę wody, korzystając z tej chwili, aby skorygować swoją strategię. Dziewczyna zdecydowanie nie jest dotknięta traumą i nie jest też nieśmiała.

– Przedstawianie się komuś ma zazwyczaj drugą część.

– Na przykład ciekawostki? – odpowiada. – Lubi pan pleść koszyki i pływać, a Eddison chodzić po ulicach w szpilkach i mini?

Eddison warczy i uderza pięścią w stół.

– Jak się nazywasz?

– Grzeczniej proszę.

Victor przygryza wargę, walcząc z pokusą, żeby się uśmiechnąć. To nie pomoże sytuacji – a z pewnością nie pomoże nerwom jego partnera – ale pokusa nie odpuszcza.

– Proszę, czy mogłabyś się nam przedstawić?

– Dziękuję za propozycję, ale nie. Nie zamierzam.

– Niektóre z dziewczyn mówiły na ciebie Maya.

– Więc w takim razie po co pytasz?

Słyszy, jak Eddison ostro wciąga powietrze przez nos, ale to ignoruje.

– Chcielibyśmy wiedzieć, kim jesteś i jak się tu znalazłaś. Chcemy ci pomóc wrócić do domu.

– A jeśli powiem, że nie potrzebuję pomocy, żeby wrócić do domu?

– Będę się zastanawiał, dlaczego nie wróciłaś do domu wcześniej.

Widzi nieznaczny uśmiech i lekkie uniesienie brwi, co może oznaczać przyznanie racji. To piękna dziewczyna o oliwkowej cerze i jasnobrązowych, prawie bursztynowych oczach, ale nie jest delikatna. Na jej uśmiech trzeba sobie zasłużyć.

– Myślę, że oboje znamy odpowiedź na to pytanie. Ale już tam nie jestem, prawda? Potrafię dostać się stąd do domu.

– A gdzie jest twój dom?

– Nie jestem pewna, czy w ogóle jeszcze tam jest.

– To nie jest zabawa. – Eddison traci cierpliwość.

Dziewczyna chłodno mierzy go wzrokiem.

– Oczywiście, że nie. Ludzie nie żyją, wiele osób ma zniszczone życie, a ty na pewno nie jesteś szczęśliwy, że musiałeś zrezygnować z meczu.

Eddison się rumieni i zasuwa zamek kurtki wyżej, żeby zasłonić koszulkę.

– Nie wydajesz się szczególnie zdenerwowana – zauważa Victor.

Dziewczyna wzrusza ramionami i upija łyk wody, ostrożnie trzymając butelkę w zabandażowanych dłoniach.

– A powinnam?

– Większość ludzi się denerwuje, kiedy rozmawia z FBI.

– Niewiele się to różni od rozmawiania z… – Przygryza spękaną dolną wargę i krzywi się, gdy spomiędzy popękanej skóry występują kropelki krwi. Upija kolejny łyk.

– Z…? – Ciągnie ją za język.

– Z nim – odpowiada. – Z Ogrodnikiem.

– Rozmawiałaś z ogrodnikiem człowieka, który cię więził?

Kręci głową.

– To on był Ogrodnikiem.

Musicie wiedzieć, że nie nadałam mu takiego przydomku ze strachu, szacunku albo jakiejś chorej aprobaty. Ja w ogóle mu go nie nadałam. Jak wszystko w tamtym miejscu, wynikło to z naszej nieświadomości. To, czego nie wiedziano,wymyślono; to, czego nie wymyślono, w pewnym momencie przestało mieć znaczenie. To chyba jakaś forma pragmatyzmu. Ciepli, kochający ludzie, którzy rozpaczliwie pragną aprobaty innych, padają ofiarą syndromu sztokholmskiego, podczas gdy reszta z nas popada w pragmatyzm. Miałam styczność z jednym i drugim, i zdecydowanie wolę pragmatyzm.

Usłyszałam to imię pierwszego dnia, kiedy pojawiłam się w Ogrodzie.

Potwornie bolała mnie głowa, sto razy bardziej niż w czasie najcięższego kaca, jakiego w życiu doświadczyłam. Na początku nie mogłam nawet otworzyć oczu. Z każdym oddechem, nie mówiąc już o ruchu, ból przeszywał mi czaszkę. Pewnie zaczęłam stękać, bo nagle poczułam chłodny, wilgotny kompres, a czyjeś oczy i głos zaczęły mi obiecywać, że to tylko woda.

Nie byłam pewna, co bardziej mnie zdenerwowało: fakt, że najwyraźniej obawy związane z wodą pojawiały się często, czy w ogóle sama ona. W parze, która mnie porwała, nie było kobiety, tego przynajmniej byłam pewna.

Pod moje ramiona wsunęła się czyjaś ręka, która delikatnie podźwignęła mnie do pozycji siedzącej, a druga ręka przyłożyła mi do ust szklankę.

– To tylko woda, obiecuję – powiedziała raz jeszcze.

Napiłam się. To, czy była to „tylko woda”, czy nie, nie miało znaczenia.

– Dasz radę przełknąć tabletkę?

– Tak – szepnęłam, ale nawet to sprawiło, że poczułam, jakby w czaszkę wbijał mi się kolejny gwóźdź.

– Otwórz usta. – Kiedy posłuchałam, położyła mi na języku dwie płaskie tabletki i znów podstawiła wodę. Przełknęłam posłusznie, a następnie starałam się nie zwymiotować, kiedy z powrotem położyła mnie na chłodnym prześcieradle pokrywającym twardy materac. Przez długi czas nie powiedziała nic więcej, aż do chwili, kiedy za moimi powiekami przestało migotać światło i zaczęłam się ruszać z własnej woli. Ściągnęła mi wtedy ręcznik z czoła i osłoniła oczy od światła żarówki, aż przestałam mrugać powiekami.

– Widzę, że robiłaś to już wcześniej – zachrypiałam.

Podała mi szklankę z wodą.

Nawet gdy siedziała pochylona na taborecie przy łóżku, łatwo było zauważyć, że kobieta jest wysoka. Wysoka i żylasta, o długich nogach i smukłych mięśniach, jak amazonka. Albo lwica, bo garbiąc się na taborecie, wygięła grzbiet jak kot. Blond włosy w miedzianym odcieniu związała na czubku głowy, odsłaniając twarz o wydatnych rysach i ciemne brązowe oczy ze złotymi drobinkami. Miała na sobie jedwabną czarną sukienkę wiązaną na szyi.

Przyjęła moją szczerą ocenę z czymś na kształt ulgi. Podejrzewałam, że było to lepsze niż nieopanowana histeria, z którą pewnie miała wcześniej do czynienia.

– Mówią na mnie Lyonette – powiedziała, kiedy zdążyłam się napatrzeć i z powrotem skierowałam swoją uwagę na wodę. – Nie mów mi nawet, jak masz na imię, bo i tak nie będę mogła go używać. Najlepiej będzie, jeśli je zapomnisz.

– Gdzie my jesteśmy?

– W Ogrodzie.

– W Ogrodzie?

Wzruszyła ramionami płynnym, pełnym wdzięku gestem.

– Nazwa dobra jak każda inna. Chcesz go zobaczyć?

– Podejrzewam, że nie wiesz, którędy się stąd wydostać, co?

Tylko na mnie spojrzała.

No tak. Spuściłam stopy z łóżka, wbiłam pięści w materac i zdałam sobie sprawę, że jestem absolutnie naga.

– Dostanę coś do ubrania?

– Masz. – Podała mi jakiś czarny, śliski ciuch, który okazał się ponętną sukienką do kolan, z zapięciem wysoko na szyi i głębokim dekoltem na plecach. Naprawdę głębokim. Gdybym miała dołeczki Wenus nad pupą, to Lyonette z pewnością by je zauważyła. Pomogła mi zawiązać przypominającą sznur szarfę wokół bioder, po czym lekko popchnęła mnie w stronę wyjścia.

Pokój był ubogi i surowy – stały w nim tylko łóżko oraz mała toaleta i umywalka w rogu. Wyglądało na to, że w drugim rogu znajduje się niewielki otwarty prysznic. Ściany wykonane były z grubego szkła, w miejscu drzwi było przejście, a po każdej stronie szklanej ściany biegła ścieżka.

Lyonette zobaczyła, jak przyglądam się śladom na ścieżce, i na jej twarzy pojawił się grymas.

– Bywa, że spuszczone zostają pełne ściany, abyśmy nie wychodziły z pokoi i by nikt nas nie widział – wyjaśniła.

– Często?

– Czasem.

Wyjście prowadziło na wąski korytarz, który ciągnął się daleko na prawo, ale po lewej niemal natychmiast wchodził w zakręt. Niemal naprzeciw mojego wejścia znajdowało się kolejne, a także więcej śladów – prowadziły do chłodnej i wilgotnej jaskini. Otwarty łuk po jej przeciwnej stronie wpuszczał do ciemnej, kamiennej przestrzeni powiew powietrza oraz drobinki światła odbijające się w wodospadzie, który burzył się i chlupotał na zewnątrz. Lyonette wprowadziła mnie przez kurtynę wody do ogrodu tak pięknego, że patrzenie na niego dosłownie bolało. Jaskrawe kwiaty w każdym możliwym kolorze kwitły burzliwą obfitością wśród liści i drzew, pomiędzy którymi dryfowały chmury motyli. Nad nami wznosił się usypany przez człowieka klif, a na jego płaskim szczycie znajdowało się jeszcze więcej zieleni i drzew, których czubki jedynie muskały od wewnątrz niemożliwie wysoki szklany dach. Poprzez roślinność na niższym poziomie przebijały się wysokie czarne mury, zbyt wysokie, aby zobaczyć, co się za nimi znajduje, oraz małe otwarte wnęki otoczone latoroślą. Pomyślałam, że mogą to być wejścia do korytarzy takich jak ten, z którego wyszłyśmy.

Atrium było ogromne, przytłaczające już samym rozmiarem, zanim jeszcze spojrzało się na eksplozję kolorów. Wodospad spływał do wąskiego strumyka uchodzącego do jeziorka, które ozdabiały lilie wodne, a ścieżki z białego piasku prowadziły poprzez zieleń do pozostałych wejść.

Światło wpadające przez sufit miało głęboki lawendowy kolor, przetykany różem i granatem – wieczór. Kiedy zostałam porwana, było słoneczne popołudnie, nie sądziłamjednak, by trwał jeszcze ten sam dzień. Obróciłam się powoli wokół siebie, próbując jakoś to wszystko przyswoić, ale liczba bodźców mnie przerastała. Moje oczy nie były w stanie dostrzec połowy znajdujących się tam rzeczy, a mózg nie nadążał z przetwarzaniem tego, co widziałam.

– O kurwa!

Lyonette nawet się roześmiała, ale szybko i gwałtownie przerwała swój wybuch, jakby się bała, że ktoś może nas usłyszeć.

– My nazywamy go Ogrodnikiem – powiedziała sucho. –Pasuje, prawda?

– Co to za miejsce?

– Witaj w Ogrodzie Motyli.

Chciałam ją zapytać, co to oznacza, ale wtedy to zobaczyłam.

Dziewczyna upija duży łyk wody, obracając butelkę w dłoniach. Kiedy nie zapowiada się na to, by miała zamiar kontynuować, Victor delikatnie stuka w stół, aby zwrócić jej uwagę.

– To? – Ciągnie ją za język.

Nie odpowiada.

Victor wyciąga zdjęcie z kieszeni marynarki i kładzie je na stole pomiędzy nimi.

– To? – pyta znowu.

– Widzisz, zadawanie mi pytań, na które znasz już odpowiedź, nie wzbudza mojego zaufania. – Ale jej ramiona lekko się rozluźniają i dziewczyna opiera się swobodnie na swoim krześle.

– Jesteśmy z FBI. Zazwyczaj ludzie mają nas za tych dobrych.

– A czy Hitler myślał, że jest złym człowiekiem?

Eddison przesuwa się na sam skraj krzesła.

– Porównujesz FBI do Hitlera?

– Nie, włączam się w dyskusję o perspektywie i moralnym relatywizmie.

Kiedy otrzymali wezwanie, Ramirez pojechała prosto do szpitala, a Victor przyjechał tutaj, aby koordynować potok napływających informacji. To Eddison udał się na oględziny terenu, a on zawsze reaguje złością na okrucieństwo. I z tą myślą Victor znów spogląda na dziewczynę po drugiej stronie stołu.

– Bolało?

– Jak diabli – odpowiada, śledząc linie na zdjęciu.

– W szpitalu powiedziano mi, że ma kilka lat?

– Stwierdzasz czy pytasz?

– Stwierdzam, szukając potwierdzenia – wyjaśnia Victor, tym razem z lekkim uśmieszkiem.

Eddison patrzy na niego gniewnie.

– Szpitalom można zarzucić wiele rzeczy, ale nie całkowity brak kompetencji.

– A co to ma, do cholery, znaczyć? – wybucha Eddison.

– Tak, ma parę lat.

Victor zaczyna rozpoznawać schemat zachowań po latach pytania córek o oceny, wyniki klasówek i chłopaków. Pozwala ciszy trwać przez minutę, potem dwie, i patrzy, jak dziewczyna ostrożnie obraca zdjęcie na drugą stronę. Zespół psychologów miałby pewnie do powiedzenia kilka rzeczy na ten temat.

– Kto je dla niego robił?

– Jedyna osoba na świecie, do której miał absolutne zaufanie.

– Człowiek o wielu talentach.

– Vic…

Nie spuszczając wzroku z dziewczyny, Victor kopie nogę krzesła, na którym siedzi jego partner, prowokując go. W nagrodę otrzymuje sugestię uśmiechu. Nie prawdziwy uśmiech, nawet nie jego cień, ale coś w tym stylu.

Dziewczyna zerka pod brzeg opatrunku wokół palców, z których każdy owinięty jest z osobna.

– Igły robią straszny hałas, co? Kiedy to nie jest twój wybór. Ale to wybór, bo jednak istnieje jakaś alternatywa.

– Śmierć – zgaduje Victor.

– Gorzej.

– Gorzej niż śmierć?

Eddison blednie, co nie unika uwadze dziewczyny, ale ona zamiast mu dociąć, z powagą kiwa głową.

– On wie. Ale skoro tak, to ty pewnie jeszcze tam nie byłeś, prawda? Czytanie o tym to nie to samo.

– Co jest gorszego niż śmierć, Mayu?

Dziewczyna podważa paznokciem jeden ze świeżych strupów na palcu wskazującym i zrywa go, przez co na opatrunku pojawiają się świeże plamki krwi.

– Zdziwiłbyś się, jak łatwo sobie kupić sprzęt do tatuowania.

Przez pierwszy tydzień codziennie dodawano mi coś do obiadu, żebym nie stawiała oporu. Lyonette przesiadywała ze mną w ciągu dnia, ale pozostałe dziewczyny – których najwyraźniej było więcej niż kilka – trzymały się na dystans. Powiedziała mi, że to normalne, kiedy wspomniałam o tym przy posiłku.

– Płacz wszystkich stresuje – wyjaśniła pomiędzy jednym kęsem sałatki a drugim. Cokolwiek by powiedzieć o tajemniczym Ogrodniku, świetnie nas karmił. – Większość woli trzymać się na uboczu, dopóki dziewczyna się nie oswoi.

– Z wyjątkiem ciebie?

– Ktoś musi to robić. Jeśli trzeba, jestem w stanie jakoś przetrzymać czyjeś łzy.

– No to pewnie się cieszysz, że ja przy tobie nie płaczę.

– No właśnie. – Lyonette wbiła widelec w kawałek grillowanego kurczaka i zaczęła obracać widelcem. – Czy ty w ogóle płakałaś?

– A czy to by miało jakiś sens?

– Albo będę cię uwielbiać, albo nienawidzić.

– Daj znać. Będę się odpowiednio zachowywać.

Uśmiechnęła się do mnie nagle, pokazując wszystkie zęby.

– Zachowaj tę ikrę, ale lepiej mu jej nie okazuj.

– Czemu on chce, żebym nocami spała?

– To pewien środek bezpieczeństwa. W końcu zaraz na zewnątrz znajduje się klif.

Zaczęłam się zastanawiać, ile dziewczyn rzuciło się w przepaść, zanim zastosował ten środek bezpieczeństwa. Próbowałam ocenić wysokość tego stworzonego przez człowieka monstrum. Siedem, może dziewięć metrów. Czy to wystarczy, by umrzeć, gdy uderzy się o ziemię?

Wyrobiłam sobie nawyk chodzenia po tym pustym pokoju, kiedy leki przestawały działać, z Lyonette siedzącą na stołeczku przy moim łóżku. Ale pod koniec pierwszego tygodnia obudziłam się ułożona na brzuchu na ławce z twardym obiciem, czując w powietrzu intensywny zapach środka do dezynfekcji. To był inny pokój, większy, ze ścianami z metalu zamiast szkła.

I był w nim ktoś jeszcze.

Na początku nie widziałam zbyt dobrze, bo narkotyczny sen kleił mi powieki, ale czułam tam obecność drugiej osoby. Starałam się utrzymać powolny i równy oddech, wytężając słuch, ale nagle poczułam na swojej nagiej łydce czyjąś dłoń.

– Wiem, że nie śpisz.

Był to mężczyzna o średnio grubym głosie, mówiący z lekkim środkowoatlantyckim akcentem. Przyjemnym dla ucha. Dłoń przejechała po mojej nodze, pupie i po wygięciu pleców. Za nią, mimo panującego w pomieszczeniu ciepła, wystąpiła gęsia skórka.

– Wolałbym, abyś leżała nieruchomo, bo inaczej oboje tego pożałujemy. – Kiedy spróbowałam obrócić twarz w stronę jego głosu, położył mi dłoń z tyłu głowy i przytrzymał w miejscu. – Wolałbym cię nie wiązać. To psuje linię pracy. Jeśli czujesz, że nie możesz pozostać w bezruchu, dam ci coś, co to zagwarantuje. Powtórzę: wolałbym tego nie robić. Możesz się nie ruszać?

– Po co? – zapytałam prawie szeptem.

Włożył mi do ręki kartkę gładkiego papieru.

Próbowałam otworzyć oczy, ale przez leki nasenne kleiły się bardziej niż zwykle.

– Jeśli nie masz zamiaru zaczynać od razu, to czy mogę usiąść?

Dłoń pogładziła moje włosy, a paznokcie lekko podrapały mnie po głowie.

– Możesz – powiedział takim tonem, jakby czegoś się przestraszył. Mimo to pomógł mi usiąść na ławce. Otarłam powieki ze śpiochów i spojrzałam na zdjęcie w swojej dłoni, cały czas świadoma tego, że jego ręka gładzi moje włosy. Pomyślałam o Lyonette i innych dziewczynach, które widziałam z daleka, i nie mogłam powiedzieć, bym była zaskoczona.

Zalękniona, ale nie zaskoczona.

Stanął za mną. Powietrze wokół wypełniał zapach korzennej wody kolońskiej. Nienachalnej, pewnie drogiej. Przede mną znajdował się komplet sprzętów do tatuowania z tuszami ustawionymi na tacy.

– I tak nie zrobię dziś całości.

– Dlaczego nas tatuujesz?

– Bo Ogród potrzebuje swoich motyli.

– A czy to nie może zostać metaforą?

Roześmiał się pełnym, swobodnym śmiechem. Ten człowiek uwielbiał się śmiać, ale nie miał ku temu wystarczająco dużo powodów, przez co ogromnie cieszyła go

każda nadarzająca się okazja. Z czasem uczysz się różnych rzeczy i to była jedna z najważniejszych, jakich się o nim dowiedziałam. Pragnął znaleźć w życiu więcej przyjemności, niż mu się udawało.

– Nic dziwnego, że moja Lyonette cię lubi. Masz ikrę tak samo jak ona.

Nie miałam na to odpowiedzi. Niczego, co w tej sytuacji brzmiałoby sensownie.

Ostrożnie przesunął palce przez moje włosy i odgarnął mi je za ramiona, po czym wziął do ręki szczotkę. Przeczesywał włosy, aż nie pozostał w nich ani jeden kołtun, a nawet dłużej. Wydaje mi się, że tak naprawdę delektował się tym jak każdy. To prosta przyjemność – czesać komuś włosy i mieć na to przyzwolenie. Na koniec zebrał je w kucyk i związał gumką, po czym skręcił je w obfity kok i zabezpieczył grubą frotką i wsuwkami.

– A teraz z powrotem na brzuch.

Posłuchałam go, a kiedy odszedł ode mnie na kilka kroków, zauważyłam kątem oka wyprasowane spodnie w kolorze khaki i zapinaną na guziki koszulę. Skierował moją głowę tak, bym patrzyła w odwrotnym kierunku, dociskając policzek do obicia z czarnej skóry, i ułożył mi ręce luźno wzdłuż ciała. Nie było mi szczególnie wygodnie, ale nie było też strasznie niewygodnie. Kiedy napięłam ciało, aby nie podskoczyć ani się nie wzdrygnąć, delikatnie klepnął mnie w pupę.

– Rozluźnij się. Jeśli będziesz spięta, będzie bardziej boleć i dłużej się goić.

Wzięłam głęboki wdech, zmuszając mięśnie, by się rozluźniły, zacisnęłam i rozprostowałam dłonie, za każdym razem czując, jak maleje napięcie w plecach. Nauczyła nas tego Sophia, głównie po to, żeby Whitney tak często się nie załamywała i…

– Sophia? Whitney? To któreś z dziewczyn? – przerywa Eddison.

– Tak, to dziewczyny. Sophia to właściwie kobieta. – Upija kolejny łyk i przygląda się wodzie, która pozostała w butelce. – Whitney właściwie też. Więc obie liczą się jako kobiety.

– Jak wyglądają? Możemy dopasować ich nazwiska do…

– Nie są z Ogrodu. – Trudno zinterpretować spojrzenie, jakie rzuca młodszemu agentowi, wyrażające w równej części litość, rozbawienie i szyderstwo. – Miałam swoje życie, zanim trafiłam do Ogrodu, wiesz? Życie nie zaczęło się w Ogrodzie. A przynajmniej nie w tym ogrodzie.

Victor odwraca zdjęcie, próbując oszacować, ile musiało zająć ukończenie czegoś takiego. Tak wielkiego i z tak licznymi detalami.

– Nie wszystko powstało od razu – mówi mu dziewczyna, obserwując, jak śledzi wzrokiem wzór. – Zaczął od konturów. Dalej przez około dwa tygodnie dodawał kolory i detale. A kiedy skończył, stałam się kolejnym Motylem

w jego Ogrodzie. Był bogiem, który stworzył swój własny mały świat.

– Opowiedz nam o Sophii i Whitney – mówi Victor, zadowolony, że na moment porzucą temat tatuażu. Ma pewne przeczucie, co się stało, gdy został ukończony, ale chętnie odwlecze tę część opowieści, nawet jeśli okaże się przez to tchórzem.

– Mieszkałam z nimi.

Eddison wyciąga z kieszeni notes.

– Gdzie?

– W naszym mieszkaniu.

– Musisz…

Victor wchodzi mu w słowo.

– Opowiedz nam o mieszkaniu.

– Vic – protestuje Eddison. – Ona nie mówi nam nic przydatnego!

– Powie. Kiedy będzie gotowa.

Dziewczyna obserwuje ich bez słowa i przerzuca sobie butelkę między dłońmi, jakby to był krążek do hokeja.

– Opowiedz nam o mieszkaniu – powtarza Victor.

Mieszkałyśmy tam w osiem osób i wszystkie pracowałyśmy w restauracji. Był to wielki loft, jedna wspólna przestrzeń z łóżkami i szafkami ustawionymi jak w koszarach. Każda z nas miała przy łóżku stojak na ubrania i karnisze z zasłonką po drugiej stronie i w nogach łóżka. Nie dawało to wiele prywatności, ale jakoś się sprawdzało. W normalnych okolicznościach czynsz byłby strasznie wysoki, ale okolica była paskudna, a mieszkało nas tam tak dużo, że na opłaty można było zarobić w jedną lub dwie noce, a resztę pensji przebujać.

Niektóre tak właśnie robiły.

Stanowiłyśmy dziwną grupę: studentki, chłopczyce i emerytowana prostytutka. Niektórzy pragną wolności, by być tym, kim chcą. My chciałyśmy mieć wolność, by zostawiono nas w spokoju. Jedynymi rzeczami, jakie nas łączyły, były praca w restauracji i wspólne mieszkanie.

I szczerze mówiąc – to było boskie.

Pewnie, czasem się kłóciłyśmy, wybuchały ostre dyskusje, awantury, a od czasu do czasu padały zgryźliwości, ale zazwyczaj szybko nam przechodziło. Któraś zawsze chciała pożyczyć ci sukienkę, buty albo książkę. Miałyśmy pracę, a niektóre z nas zajęcia na uczelni, ale pomijając to, miałyśmy pieniądze i całe miasto u swoich stóp. Nawet dla mnie, dziewczyny, która wychowywała się niemal samopas, taka wolność była czymś absolutnie wspaniałym.

W lodówce zawsze były bajgle, alkohol i woda mineralna, a w szafkach nigdy nie brakowało prezerwatyw i aspiryny. Czasem można było znaleźć resztki jedzenia na wynos, a za każdym razem, kiedy miała przyjechać opieka społeczna, żeby sprawdzić, jak Sophia daje sobie radę, robiłyśmy wypad do spożywczego i chowałyśmy kondomy. Zwykle jadałyśmy na mieście albo zamawiałyśmy coś do domu. Ponieważ co wieczór pracowałyśmy przy jedzeniu, kuchnię w mieszkaniu obchodziłyśmy zwykle szerokim łukiem.

Aha, był jeszcze pijak. Nigdy nie miałyśmy pewności, czy rzeczywiście mieszkał w naszym budynku, czy nie, ale popołudniami widziałyśmy go, jak chlał na ulicy, a potem co wieczór pod naszymi drzwiami urywał mu się film. Nie pod drzwiami do budynku, tylko do mieszkania. To był jakiś pieprzony zboczeniec, więc kiedy wracałyśmy do domu o zmroku, co zdarzało się właściwie co wieczór, szłyśmy na samą górę, na dach, po czym schodziłyśmy jedno piętro niżej po schodach pożarowych i dostawałyśmy się do mieszkania przez okno. Nasz najemca wprawił nam w nie specjalny zamek, bo Sophii było szkoda pijanego zboczeńca i nie chciała oddawać go w ręce policji. Biorąc pod uwagę jej sytuację – była prostytutka i narkomanka wychodząca na prostą, która próbuje odzyskać swoje dzieci – reszta z nas się nie upierała.

Te dziewczyny były moimi pierwszymi przyjaciółkami. Może i poznawałam wcześniej podobne do nich osoby, ale tym razem było inaczej. Potrafiłam trzymać się z dala od ludzi i zwykle tak robiłam. Ale pracowałam z tymi dziewczynami, a potem z nimi mieszkałam i po prostu było… inaczej.

Sophia wszystkim matkowała i kiedy ją poznałam, już od roku była czysta, co poprzedzały dwa lata starań z różnym skutkiem. Miała dwie śliczne córeczki, które na szczęście nie zostały rozdzielone i przebywały w tej samej rodzinie zastępczej. A nawet lepiej – rodzice zastępczy całkowicie popierali starania Sophii, aby odzyskać prawo do opieki. Pozwalali jej je odwiedzać, właściwie kiedy tylko chciała. Gdy robiło się ciężko i jej uzależnienie wychylało swój wstrętny łeb, jedna z nas wsadzała ją do taksówki, żeby zobaczyła się z dziewczynkami i przypomniała sobie, na co tak ciężko pracuje.

Była też Hope i jej cień – Jessica. Hope miała głowę pełną pomysłów i żywy temperament, a Jessica godziła się na wszystko, co mówiła i robiła jej przyjaciółka. Hope wypełniała mieszkanie śmiechem i seksem, a jeśli Jessica używała seksu jako sposobu, by poczuć się lepiej, to przynajmniej Hope pokazała jej, jak się przy tym dobrze bawić. Były dziećmi w naszej grupie – miały jedynie szesnaście i siedemnaście lat, kiedy się wprowadziłam.

Amber też miała siedemnaście lat, ale w przeciwieństwie do pozostałych dwóch miała poważniejsze plany. Sąd wydał jej zaświadczenie o usamodzielnieniu nieletniej, przez co mogła wyjść z systemu opieki zastępczej, skończyła liceum i uczęszczała na zajęcia do pobliskiego college’u, żeby uzyskać dyplom pierwszego stopnia, zanim postanowi, co chce studiować dalej. Była też Kathryn, kilka lat starsza ode mnie, która nigdy, przenigdy nie opowiadała o życiu przed mieszkaniem. Właściwie o niczym nigdy nie opowiadała. Czasem udało się ją nakłonić, żeby gdzieś z nami poszła, ale sama nigdy nie miała żadnych planów. Gdyby ktoś postawił naszą ósemkę pod ścianą i próbował wskazać, która z nas przed czymś ucieka, zawsze byłaby to Kathryn. Ale nigdy jej nie pytałyśmy. Jedną z zasad panujących w mieszkaniu było to, że nigdy nie wypytujemy się nawzajem o osobiste rzeczy. Każda z nas miała swój bagaż.

Jak wspominałam, Whitney co jakiś czas przechodziła załamanie. Studiowała psychologię i miała zjebane nerwy. Bardzo źle reagowała na stres. Pomiędzy semestrami była rewelacyjna. W trakcie semestru na zmianę próbowałyśmy ją jakoś uspokajać. Noémie także była studentką, jednego z najbardziej nieprzydatnych kierunków na świecie. Poważnie, mam wrażenie, że poszła na studia tylko dlatego, że miała stypendium, a magisterka z literatury angielskiej dawała jej wymówkę, by dużo czytać. Na szczęście hojnie dzieliła się swoimi książkami.

To Noémie wspomniała mi o tym mieszkaniu podczas mojego drugiego tygodnia pracy w restauracji. Byłam w mieście od trzech tygodni, nadal mieszkałam w hostelu i codziennie przynosiłam do pracy wszystkie swoje rzeczy. Byłyśmy w pomieszczeniu dla personelu i przebierałyśmy się w stroje służbowe. Trzymałam swój w pracy na wypadek, gdybym została okradziona w nocy, żebym przynajmniej była w stanie nadal pracować. Wszystkie się tam przebierałyśmy, bo nasz uniform – długa sukienka i szpilki –nie był czymś, w czym chce się wracać do domu.

– Można ci ufać, co? – powiedziała bez żadnego wstępu. – To znaczy nie oszukujesz pomocników kelnera ani hostess, nie kradniesz niczyich rzeczy z pokoju służbowego. Nigdy nie zalatujesz narkotykami ani niczym takim.

– Czy to do czegoś prowadzi? – Założyłam stanik i zapięłam haftki na plecach, po czym poprawiłam piersi tak, by dobrze leżały. Mieszkanie w hostelu uczyło pewnego braku skromności, który umacniało małe pomieszczenie służbowe i liczba przebierających się w nim kobiet.

– Rebekah mówiła, że żyjesz prawie na ulicy. Wiesz, że kilka z nas razem mieszka, prawda? Mamy wolne łóżko.

– Ona mówi poważnie – zawołała Whitney, mierzwiąc swoje rudozłote włosy, które właśnie rozplątała ze zwiniętego warkocza. – To naprawdę jest łóżko.

– I metalowa szafka – zachichotała Hope.

– Trochę się nad tym zastanawiałyśmy i doszłyśmy do wniosku, że może chciałabyś z nami zamieszkać. Czynsz wynosi trzysta dolarów, w tym media.

Nie mieszkałam w mieście zbyt długo, ale nawet ja wiedziałam, że to niemożliwe.

– Trzysta dolców? Co za gówno można mieć za trzysta dolców?

– Tak naprawdę czynsz wynosi dwa tysiące – wyjaśniła Sophia. – Płacimy po trzysta na głowę. Reszta pieniędzy idzie na opłaty.

Brzmiało sensownie, z wyjątkiem…

– Ile was tam mieszka?

– Razem z tobą będzie nas osiem.

Niewiele różniło się to od hostelu.

– Czy mogę się dziś u was przespać, zobaczyć, czy mi się podoba, i zadecydować jutro?

– Pewnie! – Hope podała mi dżinsową spódnicę, która wyglądała na tak krótką, że ledwie zakrywałaby mi majtki.

– To nie moje.

– Wiem, ale pomyślałam, że fajnie byś w tym wyglądała. – Już zdążyła wciągnąć nogawkę w moje przyduże sztruksy, więc zamiast dyskutować, wcisnęłam się w spódnicę, próbując zapamiętać, żeby uważać przy schylaniu. Hope miała pełne, kobiece kształty, może nawet robiła się nieco zbyt pulchna, byłam więc w stanie ściągnąć jej spódnicę nisko na biodra, żeby zyskać kilka dodatkowych centymetrów.

Właścicielowi zabłysły oczy, kiedy zobaczył, że z nimi wychodzę.

– Będziesz teraz z nimi mieszkać, bella?

– Wszyscy klienci wyszli, Guilian.

Porzucił włoski akcent i poklepał mnie po ramieniu.

– To dobre dziewczyny. Cieszę się, że do nich trafiłaś.

Jego opinia przyczyniła się do podjęcia pozytywnej decyzji, zanim jeszcze zobaczyłam mieszkanie. Kiedy po raz pierwszy spotkałam Guiliana, uznałam, że jest twardy, ale sprawiedliwy, i udowodnił, że się nie mylę, gdy zaproponował mi tydzień próbny – dziewczynie, obok której podczas rozmowy kwalifikacyjnej stały sportowa torba i walizka. Udawał prawdziwego Włocha, bo dzięki temu klienci wierzyli, że jedzenie smakuje lepiej, choć był wysokim, nieco przysadzistym rudzielcem o przerzedzonych włosach i z wąsem, który pochłonął jego górną wargę, a teraz próbował pożreć resztę twarzy. Uważał, że o ludziach lepiej świadczy wykonywana praca niż słowa, i oceniał ich zgodnie z tą zasadą. Pod koniec mojego pierwszego tygodnia po prostu wręczył mi grafik na następne dni, podpisany moim imieniem.

Kiedy wyszłyśmy, była trzecia nad ranem. Nauczyłam się nazw ulic i rozkładów jazdy pociągów i nie byłam aż tak zdenerwowana, jak powinnam, kiedy znalazłyśmy się w ich dzielnicy. Czując, jak bolą nas nogi po długich godzinach spędzonych w szpilkach, doczłapałyśmy po schodach na najwyższe piętro i na dach, przecisnęłyśmy się pomiędzy najróżniejszymi meblami ogrodowymi, zakrytymi grillami i czymś w rogu, co wyglądało jak bujna hodowla marihuany, a potem jedno piętro niżej po schodach przeciwpożarowych, do długiego rzędu okien. Sophia włożyła klucz do zamka, podczas gdy Hope próbowała pomimo napadów śmiechu wyjaśnić mi sytuację z pijanym zboczeńcem w korytarzu.

W hostelu mieliśmy takich kilku.

Przestrzeń była ogromna, otwarta i czysta, z czterema łóżkami po każdej z dwóch przeciwnych stron pomieszczenia i kilkoma kanapami ustawionymi w kwadrat na środku. Kuchnia posiadała wyspę, która oddzielała ją od reszty mieszkania, a drzwi obok prowadziły do łazienki z ogromnym otwartym prysznicem, w którym dziesięć różnych natrysków odstawało we wszelkie możliwe strony.

– Nie zadajemy pytań o to, kto tu mieszkał przed nami –Noémie powiedziała delikatnie, kiedy pokazała mi łazienkę. – Ale w końcu to tylko prysznic, nie orgia.

– I wy się tu myjecie?

– Nie, tylko się pieprzymy. To część zabawy.

Uśmiechnęłam się wbrew sobie. Fajnie się pracowało z tymi dziewczynami, zawsze rzucały w kuchni dowcipami, docinkami i komplementami, wylewały żale na temat irytujących klientów albo flirtowały z kucharzami i pomocnikami kelnerów. W ciągu ostatnich dwóch tygodni uśmiechałam się więcej niż przez całe życie. Wszystkie wrzuciły swoje torebki do metalowej szafki i przebrały się w piżamy lub to, co za nie służyło, ale nie miały zamiaru kłaść się spać. Whitney wyciągnęła książkę do psychologii, a Amber dwadzieścia kieliszków do wódki i wypełniła je tequilą. Sięgnęłam po jeden, ale Noémie podała mi w zamian większą szklankę z wódką.

– Tequila jest do nauki.

Usiadłam więc na jednej z kanap i patrzyłam, jak Kathryn odczytuje test Amber. Kieliszek za każdą odpowiedź. Jeśli Amber źle odpowiedziała, musiała wypić. Jeśli dobrze –mogła kazać wypić komuś innemu. Pierwszy wręczyła mi, a ja próbowałam się nie zakrztusić kurewsko ohydną kombinacją tequili i wódki.

Wciąż byłyśmy na nogach, kiedy wzeszło słońce. Noémie, Amber i Whitney poszły na zajęcia, a reszta z nas w końcu położyła się spać. Kiedy obudziłyśmy się wczesnym popołudniem, podpisałam umowę najmu, którą miały na miejscu, i zapłaciłam za pierwszy miesiąc pieniędzmi z napiwków z poprzednich dwóch dni. I tak po prostu przestałam być bezdomną.

– Powiedziałaś, że to był twój trzeci tydzień w mieście –zauważa Victor, zastanawiając się, o które miasto mogło jej chodzić. Jej głos nie zdradza wyraźnego akcentu, nie używa regionalizmów, które mogłyby pomóc ustalić jej pochodzenie. Jest przekonany, że robi to celowo.

– Zgadza się.

– A gdzie byłaś wcześniej?

Zamiast odpowiedzieć, dopija resztkę wody. Ostrożnie stawia pustą butelkę na kancie stołu, po czym opiera się o krzesło i powoli zaczyna pocierać zabandażowanymi dłońmi po ramionach.

Victor wstaje, ściąga kurtkę i obchodzi stół, aby zarzucić ją na jej ramiona. Dziewczyna nieruchomieje, ale Victor uważa, żeby nie dotknąć dłońmi jej skóry. Kiedy wraca na swoją stronę stołu, dziewczyna rozluźnia się na tyle, że wsuwa ręce w rękawy. Kurtka jest na nią za duża, nadmiar tkaniny marszczy się i zwija, ale dziewczynie udaje się wysunąć dłonie z mankietów.

Victor stawia na Nowy Jork. Mieszkania w stylu loftowym, restauracje otwarte do bardzo późna. Poza tym powiedziała „pociągów” zamiast „metra” czy „kolejki” – to coś znaczy, prawda? Musi później skontaktować się z biurem w Nowym Jorku i sprawdzić, czy są w stanie dowiedzieć się czegoś o tej dziewczynie.

– Uczyłaś się gdzieś?

– Nie, tylko pracowałam.

Kiedy ktoś puka w szybę, Eddison wychodzi z pomieszczenia. Dziewczyna patrzy z pewną satysfakcją, po czym znów spogląda na Victora obojętnym wzrokiem.

– Dlaczego postanowiłaś przenieść się do miasta? – pyta. – Nie wygląda na to, żebyś kogoś tam znała ani żebyś miała plan na to, co zrobisz, gdy się tam znajdziesz. Dlaczego pojechałaś?

– A czemu nie? To coś nowego, prawda? Coś innego.

– Coś odległego?

Unosi brew.

– Jak masz na imię?

– Ogrodnik mówił na mnie Maya.

– Ale nie tak nazywałaś się wcześniej.

– Czasem łatwiej było zapomnieć. – Bawi się krawędziami mankietów, zwija je, a potem rozwija szybkimi ruchami. Pewnie niewiele się to różni od zawijania sztućców w serwetki. – Byłam tam, nie miałam szansy na ucieczkę, nie mogłam wrócić do życia, które znałam, więc jaki był sens trzymania się tego imienia? Po co sprawiać sobie więcej bólu wspominaniem tego, czego nie możesz już mieć?

– Chcesz powiedzieć, że zapomniałaś?

– Chcę powiedzieć, że on mówił na mnie Maya.

Do czasu aż mój tatuaż został skończony, nie miałam właściwie kontaktu z innymi dziewczynami, z wyjątkiem Lyonette, która nadal codziennie mnie odwiedzała, żeby ze mną porozmawiać i wmasować maść w moje obolałe plecy. Pozwalała mi przyglądać się swojemu tatuażowi, nie okazując przy tym skrępowania czy obrzydzenia. Teraz był częścią niej jak oddychanie, jak nieświadoma gracja, z jaką się poruszała. Poziom detali był zachwycający i zastanawiałam się, jak bardzo ucierpi misterność wzoru, kiedy nadejdzie pora, aby odświeżyć nasycenie tuszu. Coś jednak powstrzymywało mnie od zadawania pytań. W przypadku dobrego tatuażu mijały lata, zanim zbladł na tyle, że potrzebował korekty. Nie chciałam nawet myśleć o tym, co by oznaczało, gdybym miała tak długo przebywać w Ogrodzie.

Albo gorzej – gdybym nie miała.

W posiłkach, które Lyonette przynosiła mi wraz ze swoimi, wciąż pojawiały się środki nasenne. Co kilka dni budziłam się nie w swoim łóżku, ale na twardej, wyścielonej skórą ławce, podczas gdy Ogrodnik przejeżdżał dłońmi po wcześniej wytatuowanych obszarach, żeby sprawdzić, jak się goją i czy są jeszcze tkliwe. Nigdy nie pozwalał mi na siebie spojrzeć i w przeciwieństwie do ścian mojego pokoju z częściowo odbijającego szkła, ściany z matowego metalu nie dawały mi żadnych szans na to, żebym mogła choćby przelotnie go zobaczyć.

Nucił podczas pracy, co samo w sobie było urocze, ale strasznie kłóciło się z mechanicznym bzyczeniem igieł. Zwykle były to złote przeboje: Elvis, Sinatra, Martin, Crosby, czasem nawet Andrews Sister. To był dziwny rodzaj bólu, kiedy dobrowolnie leżałam pod igłą i pozwalałam mu wypisywać mi na skórze, że jestem jego własnością. Nie wydawało mi się jednak, żebym miała wiele opcji. Lyonette mówiła, że zostaje z każdą dziewczyną do czasu, aż skrzydła będą ukończone. Nie wolno mi było jeszcze chodzić po Ogrodzie, nie wolno mi było szukać sposobu ucieczki. Nie miałam pewności, czy Lyonette wie, że nie ma stąd wyjścia, czy może już jej to nie obchodzi. Pozwoliłam mu więc narysować sobie te przeklęte skrzydła. Nigdy nie pytałam, co by się stało, gdybym walczyła, gdybym się sprzeciwiła.

Raz prawie zadałam to pytanie, ale Lyonette pobladła, więc ostatecznie zapytałam o coś innego.

Podejrzewałam, że ma to coś wspólnego z tym, że nigdy nie przeprowadziła mnie przez korytarz, tylko wyprowadzałado