Kocham. I tęsknię - Gosia Lisińska - ebook + audiobook

Kocham. I tęsknię ebook i audiobook

Małgorzata Lisińska

0,0

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!
Opis

Dwie kobiety. Dwie miłości. Jedna lekcja – na szczęście nigdy nie jest za późno.

Iga od trzech lat żyje w cieniu śmierci męża. Wciąż pisze do niego listy, w których opowiada mu o codzienności. Kończy je tymi samymi słowami: „Kocham cię. I tęsknię”. Nie potrafi sobie wyobrazić, że mogłaby jeszcze kiedyś otworzyć serce przed kimś innym.

Jej teściowa Baśka ma na ten temat zupełnie inne zdanie. Pięćdziesięcioletnia bezczelna i pewna siebie kobieta nie zamierza pozwolić, by Iga spędziła resztę życia w żałobie. Sama zresztą też nie chce rezygnować z własnych przyjemności. Zwłaszcza kiedy na horyzoncie pojawia się Darek – młodszy, przystojny i zdecydowanie niezainteresowany tym, by ich relacja pozostała tylko jednorazową przygodą.

Iga nie planuje iść w jej ślady. Wszystko zaczyna się jednak zmieniać, gdy poznaje Kacpra – spokojnego, czułego mężczyznę, który z irytującą łatwością przywraca jej uśmiech i sprawia, że po raz pierwszy od śmierci Pawła dziewczyna zaczyna myśleć o przyszłości.

Tylko czy można tęsknić za tym, co było, i jednocześnie cieszyć się tym, co dopiero się zaczyna?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
lub macOS

Liczba stron: 293

Rok wydania: 2026

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 8 godz. 24 min

Rok wydania: 2026

Lektor: Małgorzata KlaraMagdalena Karel

Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Redaktorka prowadząca: Ewelina Kapelewska Wydawczyni: Ewelina Kapelewska Redakcja: Ewa Kosiba Korekta: Bożena Sęk Projekt okładki: Łukasz Werpachowski Zdjęcie na okładce: © Rowan, Vlada, Melnyk Olena, velishchuk / Stock.Adobe.com

Copyright © 2026 by Małgorzata Lisińska

Copyright © 2026, Niegrzeczne Książki an imprint of Wydawnictwo Kobiece sp. z o.o.

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2026

ISBN 978-83-8466-117-8

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Ossowska

Iwonie – obudź się, Śpiąca Królewno

styczeń

Baśka

Cholera, ledwie żyłam. Kolejny raz w życiu dziękowałam dobrym bogom kosmetyki za magiczne cudeńko bezpiecznie leżące teraz w mojej torebce. Chwała niech będzie korektorowi! Dzięki niemu nie musiałam zakładać okularów słonecznych, żeby ukryć głębokie cienie pod oczami.

Totalnie się nie wyspałam.

I żeby to jeszcze z powodu jakiegoś mężczyzny. Nie, przez książkę. Nie byle jaką, co prawda, bo spotkałam całkiem sporo osobników przeciwnej płci, którzy nie zrobili mi nawet w połowie tak dobrze jak rzeczony tytuł, przez który zarwałam noc. Ba! Przez który mój smartwatch oznajmił mi przed dwiema godzinami, że powinnam przemyśleć porę, o której się kładę. Dodatkowo dowiedziałam się również, że ilość snu była niewystarczająca, a jego jakość poniżej średniej.

Ta, bo bez owego ustrojstwa bym tego nie wiedziała, co nie?

Nie pamiętam, co mi się śniło, ale raczej nie był to bohater gorącego tytułu, dzięki któremu teraz ziewałam jak jeden z moich byłych po jednym z szalonych weekendów. Możliwe, że nie śniłam niczego, skoro zegarek wspomniał coś o czterech godzinach spania. Moja zmęczona łepetyna nie zdążyła wejść w fazę REM. Ledwie zaczęła zasypiać, rozległo się wycie dzwonka w komórce. Nie mogłam go zignorować, skoro na dwunastą musiałam dotrzeć na uczelnię, a mój samochód nadal stał u mechanika. Gdyby jeszcze Iga nie miała zajęć od ósmej… Inaczej: gdybym nie czytała książki do czwartej czterdzieści osiem, mogłabym się zabrać z Igą do Katowic. Musiałabym wprawdzie przesiedzieć kilka godzin w uczelnianej kawiarni, lecz mog­łabym wówczas dokończyć tę nie byle jaką powieść. Zamiast tego przeczytałam ją do końca o czwartej czterdzieści siedem, bo minutę zostawiłam na ochy i achy, a teraz podróżowałam komunikacją publiczną z Tychów do Katowic.

Nie przepadałam za transportem publicznym. Korzystałam z niego wyjątkowo rzadko. Konkretnie wtedy, kiedy stan mój albo mojego czterokołowego skarbu nie pozwalał mi przemieścić się w inny sposób. I nawet wówczas w pierwszej kolejności wybierałam Ubera. Niestety tym razem znalezienie kierowcy zajęłoby więcej czasu niż przejażdżka autobusem. Zatem ZTM wygrało. Całe szczęście, że tegoroczna zima należała do tych cieplejszych, więc komunikacja jeździła o czasie. Na dodatek po dziesiątej autobusy nie były przepełnione.

Zajęłam miejsce przy oknie, oparłam głowę o zimną szybę i przymknęłam oczy. Najchętniej bym się zdrzemnęła, lecz istniało ryzyko, że przejechałabym właściwy przystanek. Dlatego za każdym razem, gdy pojazd się zatrzymywał, unosiłam powieki, żeby sprawdzić, czy to już. W końcu to JUŻ nastąpiło, więc zawiesiłam torbę na ramieniu i niechętnie wysiadłam z ciepłego wnętrza. Może i zima nie była jakaś szczególnie mroźna, ale nie należała do najgorętszych. Ostatecznie to styczeń, prawda?

Zegarek wskazywał dziesiątą dwadzieścia. Od uczelni dzieliło mnie dziesięć minut spacerkiem, ale po drodze miałam Sześć Stolików, a w nim najlepszą owsiankę ever. Robili ją na mleku kokosowym i nawet ta, którą od czasu do czasu przygotowywała Iga, nie mogła się z nią równać. Genialne papu. A ja wyszłam z domu bez śniadania. Proste równanie.

Poza tym kawa też się przyda. Bardzo.

Zgodnie z nazwą w lokalu mieściło się sześć stolików. Dwa czteroosobowe, jeden dla dwóch osób i trzy długie, przy których mogło usiąść nawet kilkunastu klientów. Liczyłam na to, że dwuosobowy będzie wolny. Nie był. Na szczęście jeden z czteroosobowych tak. Położyłam torbę na stojącym przy nim krześle, a później podeszłam do lady, żeby złożyć zamówienie.

Owsianka niezmiennie smakowała doskonale, ale kawa… Boże, jak bardzo potrzebowałam kawy! Gorąca gorycz spływała po języku niczym najcudowniejszy nektar. Mmmmm… Odetchnęłam z przyjemnością, zaciągając się aromatem małej czarnej, po czym niespiesznie rozejrzałam się po lokalu. Zajmowali go głównie wykładowcy z pobliskiego uniwerku. Żadnego nie znałam osobiście, kojarzyłam ich tylko z jakichś konferencji i podobnych spotkań międzyuczelnianych. Nie wykładałam u nich. Poproszono mnie o recenzję pracy magisterskiej jednego ze studentów, bo nie tylko na wydziale, ale też na całej uczelni nie było specjalisty od systemów ETL, przynajmniej nie tak dobrego jak ja. Praca zrobiła na mnie wrażenie, tak jak i kasa, jaką miałam za nią otrzymać. Niby nie głodowałam, ale każdy grosz był mile widziany.

Sączyłam niespiesznie kawę, gdy otworzyły się drzwi i do środka wpadła grupka młodych ludzi. Czterech mężczyzn i kobieta. Stanęli w wejściu, ewidentnie szukając wolnego stolika. Nietrudno było zauważyć, że jedyne wolne krzesła stały przy moim i było ich mniej niż nowych gości. Mimo to grupka podeszła do baru. Usłyszałam, jak kupują cztery kawy i matchę. Tę ostatnią wzięła dziewczyna. Chuda, ale niesamowicie wysoka, wyższa od trzech towarzyszy, miała krótko ścięte czarne włosy i absolutnie przeciętną buźkę, która pojaśniała, gdy kobieta zwróciła się do jedynego wyższego od siebie kolegi. Mówiła za cicho, żebym rozumiała słowa, za to wyraz jej twarzy pojęłam bez problemu. Chociaż nie pamiętałam, kiedy ostatnio mi się przydarzył. Cholera, może nigdy nie byłam aż tak kimś zauroczona.

Malujące się na obliczu dziewczyny uczucia sprawiły, że zainteresowałam się ich obiektem. Ha! Młoda miała gust. Z metr dziewięćdziesiąt, brunet, regularne rysy, głęboko osadzone bardzo jasne oczy w ciemnej oprawie i pełne usta o uniesionych kącikach. Wrrr i mniam. Fajniutki. I w garniturze pod długim wełnianym płaszczem. A ja lubiłam facetów w garniturach. Więcej: miałam do nich cholerną słabość.

Chociaż może nie do aż tak młodych.

Uświadomiłam to sobie, gdy na mnie popatrzył. Nie mógł mieć więcej niż dwadzieścia kilka lat. Bardzo interesujące dwadzieścia kilka lat. Apetyczne.

Uniosłam filiżankę do ust wyjątkowo powolnym ruchem. Zanim ją przechyliłam, przez chwilę trzymałam przy wargach, nie spuszczając wzroku z twarzy młodziaka. Dlatego zauważyłam, jak minimalnie drgnął, a te skłonne do śmiechu kąciki lekko się uniosły. Jego koleżanka coś mówiła, ale on nie reagował, niespiesznie, za to w bardzo samczy sposób przesuwając spojrzeniem po moim ciele.

Fajniutki, jak wspominałam.

Niestety magię chwili przerwała moja komórka, wibrując zapamiętale na blacie stolika. Chłopak skinął mi głową, po czym odwrócił się w stronę zakochanej w nim panny. A ja sięgnęłam po telefon.

– Dzień dobry, doktor Mikołajek – rozbrzmiał głos adiunkta, któremu zawdzięczałam fuchę na tutejszej uczelni – tu Raczek. Chciałem się tylko upewnić, że pani pamięta.

Raczek, trzydziestoletni doktor na wydziale informatyki, najwyraźniej uważał, że pięćdziesięciolatki z automatu cierpią na sklerozę.

Dupek.

Jak wielkim dupkiem był doktor Raczek, przekonałam się jakieś dwadzieścia minut później, gdy zaprosił mnie do jednego z gabinetów, żeby poinformować, że magistrant, którego pracę recenzowałam, broni się za dwie godziny.

Ja pier… Dwie godziny???

Mogłam spać dłużej o sto dwadzieścia minut! Przez tego małego chudego kretyna, który wymyślił, że lepiej, bym „przyszła ciut wcześniej, żeby sobie pogwarzyć z kolegami”, byłam teraz bliska szukania zapałek. Moja mama mawiała, że trzymam oczy na zapałkach, kiedy, podobnie jak dzisiaj, zarywałam noce z książką, a potem musiałam wstać do szkoły na ósmą. Tyle że wtedy miałam naście lat i bawiło mnie takie określenie. Wyobrażałam sobie wciskanie patyczków między powieki. Raz nawet wyciągnęłam z pudełeczka dwie zapałki i podałam mamie, żeby mi je w te oczy wsadziła.

Teraz wcale mnie nie śmieszyła ta myśl. Tak jak i dwugodzinne czekanie, by przez kilka minut stresować studenta. Nie żebym tego nie lubiła. Stresowanie studentów mieściło się w pierwszej dziesiątce moich ulubionych rzeczy. Nigdy jednak nie musiałam na to czekać tak długo. Dlatego chętnie wytknęłabym Raczkowi, że powinien szanować czas innych. Rozumiałam, że w naszym zawodzie do tradycji należy brak poważania dla zegara, ale tyczyło to kontaktu ze studentami i spóźniania się, a nie wymuszania na kolegach przyjścia przed terminem. I zamierzałam to wypomnieć, ale pan doktor wyciągnął filiżanki, a potem talerzyki i pudełko z cukierni. Uniósł wieko, odkrywając kilka wielkich kremówek. Zemdliło mnie na sam widok tłustej masy między równie tłustymi kawałkami ciasta francuskiego.

– Kawę chętnie – przyznałam – ale za ciastko podziękuję.

Pokiwał głową.

– Moja mama też ogranicza słodycze – oświadczył ze zrozumieniem.

Zgrzytnęłam zębami, ryzykując, że je połamię. Mama. Cholera, mama!

I czy ja wyglądam na kogoś, kto musi pilnować diety, do jasnej cholery?!

– Nie ograniczam słodyczy – warknęłam. – Nie lubię ciasta francuskiego.

W jego wzroku niedowierzanie mieszało się z niesmakiem. Jakby nie potrafił uwierzyć, że ktoś może wzgardzić takimi łakociami.

– Przykro mi – zabrzmiało wręcz przeciwnie. – Niestety nie wiedziałem.

Tak jak ja o terminie obrony pana Sowińskiego. Zdaje się, że tak się nazywał student, którego egzemplarz pracy miałam w torbie. Naprawdę niezłej pracy.

Mogłabym powiedzieć panu doktorowi, że dopiero co zjadłam duże śniadanie, więc i tak bym nie zmieściła deseru, ale w sumie było mi obojętne, czy faktycznie jest mu przykro, czy nie. Przez niego bezpowrotnie straciłam dwie godziny. Chyba że ktoś w końcu wymyśli wehikuł czasu. Tyle że wtedy miałabym całą kopę innych rzeczy do zmiany.

Jakiś czas siedzieliśmy w milczeniu, później Raczek próbował pogawędki. Słabo mu szło, bo trudno rozwinąć dyskusję, gdy twoja rozmówczyni odpowiada pojedynczymi słowami. Kiedy sekretarka go wywołała, wyraźnie odetchnął z ulgą. Ja też. W końcu mogłam wyciągnąć telefon, sprawdzić maile, poczytać wiadomości albo ułożyć pasjansa. Lubiłam to robić. Było wystarczająco odmóżdżające, żeby mnie odprężyć.

Ale tym razem nie dotarłam do pasjansa, bo kilkanaście minut po wyjściu Raczka drzwi do gabinetu ponownie się otworzyły.

– Dzień dobry, Basiu.

Podniosłam głowę znad telefonu i spojrzałam na przybyłego. Niewiele się zmienił. Trochę więcej siwizny na nieco mniej bujnej czuprynie i chyba kilka centymetrów więcej w pasie, ale ogólnie trzy lata nie czynią aż takiej różnicy, prawda?

– Cześć, Włodek.

Włodzimierz Żarnicki, niegdysiejszy najlepszy przyjaciel mojego męża, ojciec chrzestny mojego syna i mój eks. Trzy role, cholera, w jednym pięćdziesięciopięcioletnim, wciąż przystojnym profesorze. Nie widziałam go od trzech lat. Zależeć przestało mi na nim znacznie wcześniej.

– Miło cię widzieć. – Usiadł naprzeciwko mnie, nie odrywając ode mnie wzroku.

Rzut oka na tę jego minę zbitego psa i przypomniałam sobie, dlaczego wykopałam go ze swojego życia. Między innymi, oczywiście, bo to, że wiecznie próbował rozgrywać mnie na smutno, mieściło się w czołówce jego wad, ale faktu, że jednocześnie sypiał ze mną i ze swoją późniejszą żoną, jednak nie przebiło.

– Co ty tu robisz? – Nawet nie ukrywałam niechęci.

– Wykładam paradygmaty programowania. – Uśmiechnął się nieśmiało.

Kiedyś na to leciałam, na tę jego słodką nieporadność. Piękne, naiwne czasy, gdy czytałam romanse.

Zanim przerzuciłam się na kryminały. Bardziej życiowe.

– To miło. – Spojrzałam na zegarek. Jeszcze ponad godzinę. Do diabła!

– Miałem nadzieję, że porozmawiamy – stwierdził cicho, przysuwając się.

Wszyscy mi mówili, że potrafię zmrozić jednym spojrzeniem. Dar dla wykładowcy. Gdy patrzyłam w ten sposób, moi studenci wiedzieli, że mają przegwizdane. Włodek nie był jednym z nich, ale znał mnie wystarczająco, by z powrotem lekko się cofnąć.

– Basiu…

Zaraz… Wykładał tutaj? Czyli to jednak nie moje osiągnięcia przyciągnęły Raczka?

– Ty mi załatwiłeś tę recenzję? – zapytałam chłodno.

– Nie odbierasz telefonów – pożalił się. – Nie odpisujesz na wiadomości. A jak do ciebie wpadłem, otworzyła mi żona Pawła i powiedziała, że cię nie ma, a nawet gdybyś była, to nie dla mnie…

Dobra, może jednak przez tę płaczliwość go rzuciłam. Niby nie sypiam z żonatymi i diabelnie nie lubię, kiedy robi się ze mnie idiotkę, ale to… to było gorsze.

– Tęsknię za tobą.

Dużo gorsze.

– Przykro mi? – zapytałam z ironią. – Chociaż twojej żonie chyba bardziej.

Zbity pies się pogłębił.

– Złożyła pozew o rozwód.

O. A nie wyglądała na bystrą. Ludzie się zmieniają. Dobrze dla niej.

– Powiedziałabym, że mi cię szkoda – zaczęłam, wstając – ale wiesz, że nie lubię kłamać.

Odstawiłam filiżankę. Przez kilka sekund patrzyłam na niego w taki sam sposób, w jaki ostatnio potraktowałam studenta na egzaminie ustnym. Szczerze mówiąc, miałam wyrzuty sumienia. Wobec studenta, nie Włodka. W porównaniu do tego tu tamten dzieciak chyba nie zasłużył.

Odwróciłam się i wyszłam. Jeszcze cztery lata temu pewnie bym się przejęła, może nawet wykrzyczałabym mu w twarz, żeby sobie poszukał innego pocieszenia. Dodałabym zapewne, że jest dupkiem, skurwielem albo i męskim narządem płciowym. Tak, cztery lata temu bym to zrobiła. Wtedy jeszcze mi zależało. Od tego czasu wiele się zmieniło. Rzeczywistość zmusiła mnie do przewartościowania mnóstwa rzeczy. Paweł mnie zmusił.

I przez tamto dzisiaj miałam na Włodka wywalone.

Może niezupełnie, inaczej nie czułabym irytacji na myśl o tym kretynie. Gdyby jego zachowanie mnie nie obeszło, nie wyszłabym z gabinetu. Zdzierżyłabym użalanie się nad sobą profesora Żarnickiego, dopiła kawę i grzecznie mu wytłumaczyła, że jego tęsknota zupełnie mnie nie interesuje. Zamiast tego maszerowałam długim pustym korytarzem uczelni. Stawiałam zamaszyste kroki, jak zawsze, kiedy dopadała mnie frustracja. A dopadła mnie, bo właśnie zrozumiałam, że dwie niedospane godziny zawdzięczałam nie smarkatemu doktorkowi, któremu przypominałam mamusię, lecz Włodkowi. Bo się za mną stęsknił! Ja pieprzę: stęsknił się za mną.

Odetchnęłam, żeby się uspokoić. Nie chciałam się nakręcać z wielu różnych powodów. Przede wszystkim dobrze by było, żeby temu młodemu, który miał przy mnie zdawać, nie oberwało się rykoszetem. Miewałam tendencję do przelewania złości na ludzi, którzy na to nie zasłużyli. Co prawda ocenę już wystawiłam, ale i tak mogłam mu uprzykrzyć egzamin, który i bez tego nie należał do najprzyjemniejszych. Poza tym jeśli pan profesor za mną pójdzie, a mnie się skumuluje, może być bardzo niefajnie.

Na szczęście Włodek nie odważył się ruszyć za mną, przynajmniej zanim dotarłam do schodów. Stanęłam przed nimi i zawahałam się. Odwiedzałam ten budynek, więc wiedziałam, że na drugim piętrze mają kawiarnię, ale w przerwie semestralnej pewnie jest zamknięta. Tak jak i biblioteka. Do spacerowania w styczniowej aurze też się nie paliłam…

Cholerny Włodek!

Z końca korytarza dobiegały mnie przytłumione głosy. Albo studenci czekający na drugi termin, albo magistranci, którzy zdawali przed tym „moim”. Tak czy inaczej, wolałam ich uniknąć. Dlatego ostatecznie wybrałam zejście na parter. Wcześniej widziałam tam kilka krzeseł. Usiadłam na jednym, za rozłożystym kwiatkiem, wyciągnęłam komórkę i zaczęłam skrolować ekran. Byłam zbyt poirytowana, żeby się na czymś skupić, więc tylko przeglądałam kolejne wiadomości.

– Coś ciekawego? – rozległ się nade mną przyjemny męski głos.

Uniosłam powoli głowę. Przy moim krześle stał fajniutki chłopak z Sześciu Stolików. Albo kwalifikował się na materiał na stalkera, albo świat jest mały.

– Śledzisz mnie? – Postanowiłam się upewnić.

Uśmiechnął się i opadł na krzesło obok.

– Obawiam się, że muszę cię zawieść. – Puścił do mnie oko. – Niestety nie. Mam egzamin.

Czyli jednak świat. I dobrze.

Niespiesznie schowałam komórkę do torebki.

– Nie – odpowiedziałam na jego pierwsze pytanie. – Nic aż TAK ciekawego. A twój egzamin?

Roześmiał się.

– A tak, on może być ciekawy.

– Dlaczego?

– Profesor za mną nie przepada.

– Żarnicki?

Chłopak wyszczerzył się jeszcze bardziej.

– On też. Ale jego nie ma w komisji. Profesor Jurczyk. Znasz?

Nie znałam, ale jej nazwisko znajdowało się w pracy „mojego” magistranta w polu PROMOTOR.

– Nie osobiście – przyznałam.

– Wiele nie straciłaś. Koszmarna baba. I niedouczona.

Słodziak. Chyba mu się zdawało, że to ostatnie mnie zaskoczy. Ot, nowość. Mało to się u nas zatrudnia niedouczonych z tytułami?

– W komisji? – powtórzyłam. – Obrona?

– Magisterki. A ty?

Także się uśmiechnęłam.

– Też – odpowiedziałam właściwie zgodnie z prawdą. W końcu sprowadzał mnie tu taki egzamin. A że nie mój?

– Nie kojarzę cię. – Zmrużył oczy. – A takiej kobiety nie mógłbym zapomnieć.

Cmoknęłam z udawanym rozczarowaniem.

– Stać cię na coś mniej oklepanego.

– Tak sądzisz?

– Jestem pewna.

Jego oczy się śmiały. Jasnoniebieskie, bardzo, bardzo jasne, co genialnie kontrastowało z gęstymi, długimi, czarnymi rzęsami. Przyjemnie się w nie patrzyło, zwłaszcza gdy siedział obok i nie musiałam zadzierać głowy. Bo przerastał mnie nie tylko o nią. Pewnie sięgałam mu do piersi. Ładnej, szerokiej…

Weź, Mikołajek, ogarnij się.

Chłopak się przysunął i zmysłowym szeptem wyrecytował:

– „I wiesz także, Katarzyno, że tak samo nie mógłbym zapomnieć o tobie, jak o własnym istnieniu. Czyż nie możesz zaspokoić swego piekielnego samolubstwa świadomością, że podczas gdy ty będziesz spoczywała w spokoju, ja tu będę cierpiał piekielne męki?”

Lubiłam Wichrowe Wzgórza. Gdybym miała wybrać pięć najlepszych utworów z absolutnej klasyki romansu, powieść Emily Brontë na pewno by się pośród nich znalazła. Dlatego bez problemu poznałam cytat. Zdumiało mnie wszakże to, że użył go młody, seksowny mężczyzna. I to taki, który miał się bronić na Wydziale Informatyki. Z drugiej strony, sama miałam doktorat z tej dziedziny, a klasykę romansu znałam całkiem dobrze.

Tyle że ja nie byłam facetem.

– Lepiej? – dodał właściciel najpiękniejszych oczu, jakie w życiu widziałam.

– Ociupinkę.

– Ociupinkę?

– Ociupinkę.

– To co musiałbym zrobić, żeby ci zaimponować? – Uniósł brew.

Tym razem ja się do niego przysunęłam.

– Przeczytać tę powieść – wymruczałam słodko – zamiast nauczyć się cytatu z Wikipedii.

Minęły ze dwie sekundy, zanim do niego dotarło, co powiedziałam. A wówczas parsknął głośnym śmiechem. Miał pełne wargi i łagodnie zarysowane kości policzkowe, pod którymi robiły mu się głębokie dołeczki.

Jak wspomniałam, fajniutki.

– Przejrzałaś mnie, Kasiu. – Znowu puścił do mnie oczko.

– Bo ja bardzo bystra kobieta jestem. – Odwzajemniłam się buziaczkiem.

– Z całą pewnością – przyznał miękko.

Przystojny, inteligentny i zabawny. Szkoda, że nie starszy o piętnaście lat. Cholera, choćby i o pięć. Trzydzieści to absolutne minimum, a ten tu wyglądał na jakieś dwadzieścia kilka.

Mikołajek, kochanie, to cuchnie desperacją.

Ano cuchnie, ale co mi tam. W końcu „lepiej grzeszyć i potem żałować, niż żałować, że się nie grzeszyło”, prawda?

A on jest pełnoletni i fajniutki.

Podążając za tą myślą, zamierzałam zaproponować młodzieńcowi drinka na oblanie jego sukcesu, gdyż w powodzenie nadchodzącego egzaminu wierzyłam niezachwianie. Niestety, nie dane mi było rzucić tej jakże obiecującej propozycji, bo zza kwiatka wychynął doktor Raczek we własnej mało atrakcyjnej osobie.

– Wszędzie pani szukałem, doktor Mikołajek – jęknął z ulgą. – Już się bałem, że nam pani uciekła… – Dopiero w tym momencie dostrzegł mojego towarzysza i zmarszczył brwi. – Co pan tu robi, panie Sowiński? Nie powinien się pan przygotowywać do egzaminu?

– Jestem do niego znakomicie przygotowany, panie doktorze. – Młody błysnął uśmiechem. – I mam czas – dodał, zerkając na zegarek. To, co tam zobaczył, wyraźnie go zaskoczyło, bo od razu wstał.

– Niestety muszę już iść. – Popatrzył na mnie z wahaniem. – Będziesz tu jeszcze za… jakieś czterdzieści minut? – Zmarszczył brwi. – Albo może daj mi swój numer? Nie chciałbym znowu liczyć na szczęśliwe zrządzenie losu.

Otrząsnęłam się z szoku, jakim było nazwisko fana cytatów z Wikipedii, po czym zwróciłam się do niego z niejakim rozbawieniem:

– Coś mi mówi, że jeszcze się spotkamy. I to – również rzuciłam okiem na zegarek – dużo szybciej, niż myślisz.

A potem ruszyłam za doktorem Raczkiem do sali, w której miała się odbyć obrona pracy magisterskiej Dariusza Sowińskiego.

Iga

Przy kuchence stał młody wysoki mężczyzna w samych bokserkach. Co prawda był odwrócony tyłem do mnie, ale miałam pewność, że widzę go po raz pierwszy. Takiego ciała nawet ja bym nie zapomniała. A właściwie nie tyle ciała, ile tatuażu bieg­nącego przez całe plecy. Dzieła sztuki odwzorowującego smoka tańczącego wśród płomieni.

Zapewne dlatego zamiast krzyknąć czy chociażby zapytać: „Co pan tu robi?”, stałam w progu kuchni i gapiłam się na niesamowity obraz, póki żywe płótno nie spojrzało za siebie. Twarz miał adekwatną do ciała. Symetryczne ładne rysy. Jak dla mnie za ładne i za symetryczne, ale większość kobiet zapewne nie podzielałaby moich zarzutów.

Przystojniak przemknął wzrokiem po mnie i chociaż miałam na sobie flanelową różową piżamę w białe kotki, poczułam się naga. Na szczęście tylko na moment, bo najwyraźniej oględziny nie wypadły nazbyt pomyślnie. Cóż, piżama miała być wygodna i ciepła, a nie seksowna. Poza tym dopiero co się obudziłam. Niewiele kobiet po przebudzeniu wygląda jak milion dolarów.

Ponadto zupełnie mnie nie interesowało, czy podobam się gościowi. Znacznie bardziej chciałam wiedzieć, co robi w kuchni. Bo tego, co robi w ogóle w naszym domu, raczej się domyślałam.

– Cześć – przywitał się. I albo moja obecność go nie zaskoczyła, albo świetnie potrafił to ukryć. – Jestem Darek. Twoja współlokatorka jeszcze śpi. Chciałem jej przyrządzić śniadanie.

– Moja współlokatorka?

– Kasia. – Uśmiechnął się, a ja musiałam zrewidować wrażenie sprzed chwili. Nie był młody. Był cholernie młody. Najwyżej dwudziestopięcioletni, a i to wątpliwe.

– Basia – poprawiłam go odruchowo.

– Na pewno? – Zmarszczył brwi zaskoczony.

Powstrzymałam się od rzucenia: „Chłopcze, wiem, jak ma na imię moja teściowa”. Zamiast tego tylko skinęłam głową.

– Cholera, a ja całą noc mówiłem do niej Kasiu – zmartwił się.

Gdybym była szczera, powiedziałabym mu, że ona pewnie nawet nie próbowała zapamiętać jego imienia. I że śniadanie jest zbędne, bo Baśka na pewno nie w tym celu go zaprosiła. Ale dawno się już nauczyłam, że szczerość jest przereklamowana. No i od dylematu jej dotyczącego wybawiło mnie pojawienie się mojej… współlokatorki.

Weszła ubrana w dżinsy i dopasowany top, zaprzeczając mojemu twierdzeniu o kobietach po wstaniu z łóżka. Piękna i świeża niczym poranek, z rozpuszczonymi długimi włosami idealnie opadającymi wokół twarzy na częściowo odsłonięte ramiona i pełne piersi pod obcisłym topem. Od dłuższego czasu podejrzewałam, że Barbara Mikołajek podpisała pakt z diabłem. Inaczej nie dało się wytłumaczyć jej wyglądu. Mieszkałam z nią od dziesięciu lat, więc wiedziałam, że zawdzięcza go naturze i co najwyżej ciężkiej pracy. Żaden chirurg nie tknął tej twarzy czy ciała. Ona po prostu tak miała. W wieku pięćdziesięciu lat wyglądała lepiej niż większość czterdziestolatek. Ba! Znałam sporo moich rówieśniczek, które zazdrościłyby jej wyglądu. Ze mną na czele.

Baśka ziewnęła szeroko, po czym podeszła do chłopaka i miękko się do niego przytuliwszy, pocałowała go w kark. Była drobna, sięgała młodemu do ramienia, więc musiała stanąć na palcach. Mężczyzna odsunął się od mebli, a potem przygarnął ją jednym ruchem i przycisnął do siebie tak mocno, jakby chciał stopić się z nią w jedno. Baśka zarzuciła mu ramiona na szyję.

– Cześć, młoda – mruknęła, wgapiając się w usta chłopaka. – Już się obudziłaś?

Westchnęłam.

– Mam nadzieję, że nie – wymamrotałam, patrząc, jak przytula się do gościa młodszego od jej syna.

Baśka parsknęła śmiechem, ale najwyraźniej nie zamierzała puścić chłopaka. On też się do tego nie kwapił. Czyli tylko ja w tym gronie czułam niejaki dyskomfort. Nie pierwszy i raczej nie ostatni raz. Aczkolwiek faktycznie dotychczas nie zastałam w kuchni tak młodego mężczyzny. Właściwie, jakby się tak zastanowić, chyba w ogóle nigdy nie spotkałam w naszej kuchni faceta. W sensie obcego faceta, bo Baśce zdarzyło się wejść w związek dłuższy niż dwie noce i wtedy, owszem, jej mężczyzna wstawał przed nami, żeby przygotować jedzenie. Ale tamten, bo był aż jeden, najpierw został mi przedstawiony. Ostatecznie znałam Włodka prawie tak długo jak Pawła. Należał do rodziny. Pozostałych, jeśli w ogóle gościli w naszym domu, Basia grzecznie wypraszała najpóźniej o świcie.

Ten albo jej się wymknął, albo – nie daj Boże – teściowa zaprag­nęła stabilizacji. I wybrała na to dzieciaka…? Aha, na pewno. Na sto pięćdziesiąt procent. Chociaż, z innej strony, skoro wciąż się do niego tuliła, i to bynajmniej nie jak do syna, kto wie?

– Co jemy? – wymruczała miękko ze wzrokiem utkwionym w ustach gościa.

– Jajka po turecku – odpowiedział w podobnym tonie.

– Które się magicznie same zrobią – burknęłam, bo żadne z nich nie drgnęło. A że na tę uwagę również nie zareagowali, gapiąc się na siebie jak sroki w gnat, dodałam markotnie: – Przejadę się do Maca na śniadanie, a wy… kontynuujcie.

Zdążyłam się odwrócić, gdy dobiegł mnie głos Baśki:

– Nie histeryzuj. Heathcliff zrobi śniadanko, a ty się ogarnij.

Przez moment patrzyłam na nią niepewna, czy nazywa go tak, bo zapomniała imienia kochanka, czy faktycznie uważa, że jej chwilową przygodę rodzice pokarali imieniem z dziewiętnastowiecznego romansu. Ale że Basia, puściwszy do mnie oczko, odwróciła się do gościa, uznałam, że to raczej jeden z tych jej niezrozumiałych żarcików, i w milczeniu powędrowałam do swojej sypialni. Tam od razu skierowałam się do szafy z przesuwnymi drzwiami, z których jedno ze skrzydeł, ku mojemu utrapieniu, było lustrzane. Cóż… z Baśką łączyło mnie jedynie nazwisko. Ani nie byłam malutka, ani piękna. Nie miałam burzy włosów, zadartego figlarnie noska czy pełnych warg. Teściowa nieustannie mi powtarzała, że gdybym o siebie zadbała… Taaa, na pewno by to coś zmieniło i z lustra nie patrzyłaby na mnie każdego rana chuda, tyczkowata blondynka z fryzurą na pazia, wąskimi ustami, za to z wielkimi oczami. Dobra, niech będzie, że to się akurat Najwyższemu udało. Dał mi duże zielone oczy uzbrojone w gęstwinę długich rzęs. Kiedy byłam nastolatką, myślałam, że gdybym żyła w jakimś arabskim kraju, w którym trzeba nosić burkę, uchodziłabym za piękność. Potem poznałam Pawła, a on nauczył mnie kochać nie tylko jego, ale głównie siebie. Dlatego teraz potrafiłam obiektywnie stwierdzić, że jestem inteligentną kobietą z niebrzydką fizjonomią, ładnym uśmiechem, który ostatnio wyjątkowo rzadko prezentuję, oraz całkiem niezłą figurą. Tę ostatnią zawdzięczałam upierdliwości Baśki, która ganiała mnie dwa razy w tygodniu na fitness, ale i tak się liczy.

Teściowa odpowiadała również za znakomitą większość mojej garderoby. Z dwóch powodów. Po pierwsze, nie znosiłam chodzić do sklepów z ciuchami, więc zawsze znajdowałam powód, by tego nie robić. Po drugie, Basia żyła nadzieją, że zmieni mnie w nieco młodszą wersję siebie. Może nie we wszystkim, lecz na pewno w sposobie ubierania. Stąd w mojej szafie wisiały bardzo krótkie i bardzo dopasowane sukienki, mocno wydekoltowane bluzki i spódniczki mini. Niemal wszystkie z metkami, chociaż daty ich zakupu uniemożliwiały już zwrot. Ja i tak nosiłam głównie dżinsy, zwykle trzymające się na biodrach dzięki paskom i tak sprane, że tylko cudem jeszcze się nie rozpadły. Może i wyglądały na starsze ode mnie, ale je kochałam. Pawłowi się podobały. Chociaż gdy się nimi zachwycał, nie były za duże.

Wzięłam szybki prysznic, włożyłam jedne z takich właśnie spodni i sporo za duży T-shirt Pawła, po czym uznałam, że pół godziny powinno Baśce i jej loverboyowi wystarczyć, więc mogę bezpiecznie wracać do kuchni. Ledwie o tym pomyślałam, z dołu dobiegł mnie zaskakująco mocny głos mojej teściowej:

– Iga! Jaja stygną!

Powstrzymałam kilka nie do końca grzecznych ripost, a następnie zbiegłam do kuchni. Teściowa i jej chwilowy ukochany siedzieli już przy stole. Na mnie również czekało nakrycie z bardzo efektownie podanym daniem. Zaskoczona popatrzyłam na talerz, potem na chłopaka. Wiedziałam, że to nie dzieło Baśki, bo akurat jej nawet jajecznica nie wychodziła. Darek uśmiechał się sympatycznie. Zdążył się już ubrać. Biała koszula i spodnie od garnituru sprawiły, że pomyślałam o maturze. Niby wiedziałam, że dopiero styczeń, ale może to studniówka?

Boże! Miałam nadzieję, że Baśka nie poderwała nastolatka.

– Niezłe, prawda? – Wspomniana kuguarzyca najwyraźniej czekała, aż pochwalę młodego. – I smakują niebiańsko.

Spróbowałam bez słowa. I już po pierwszym kęsie wiedziałam, że miała rację. Nie jadłam lepszych.

– Bardzo dobre – przyznałam.

Chłopak uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Zrobiłbym szakszukę, ale nie macie pomidorów – rzucił.

– Lubi gotować – uprzedziła moje pytanie Baśka. – To jego pasja.

Przyjrzałam się jej zaskoczona. Rozmawiała z nim??? Serio?

To też coś nowego. Dotychczas się nie zdarzało, żeby wiedziała cokolwiek o jednonocnych podrywach.

Co więcej: zapamiętała pasję, ale nie imię?

Na szczęście zanim zdążyłam zadać to pytanie na głos, rozbrzmiał stłumiony dźwięk dzwonka telefonu. Nie mojego i nie Baśki. Młody poderwał się z krzesła, przeprosił i szybciutko pobiegł w stronę schodów.

– Mamusia dzwoni? – syknęłam złośliwie, kiedy już nie mógł mnie usłyszeć. – Żeby zapytać, czy odrobił lekcje na jutro?

Baśka przewróciła oczami.

– Jest styczeń – przypomniała.

– Co z tego?

Wpakowała do ust spory kawałek cilbiru, więc trochę trwało, nim odpowiedziała:

– Ferie są w śląskim. – Napiła się i przez kilka sekund dzielnie znosiła mój wzrok, aż wreszcie parsknęła, najwyraźniej rozbawiona przerażeniem malującym się na moim obliczu. – Coraz łatwiej cię wkręcić, młoda. – Odstawiła kubek. – Chłopak ma trzydzieści dwa lata. Jest o rok od ciebie starszy. Nie bzykam niczego, co urodziło się w tym wieku. Mam swoją godność.

Dyskutowałabym na temat tego, czy uprawianie seksu z mężczyzną młodszym o dwie dekady świadczy o godności, ale za bardzo skupiłam się na tekście o wieku tegoż mężczyzny.

– Niemożliwe – rzuciłam.

– Możliwe. Widziałam jego dowód. – Puściła do mnie oko, w lot pojmując, które ze zdań wywołało moją reakcję. – Też nie mogłam uwierzyć.

Wyobraziłam sobie, jak sprawdza dokument chłopaka, zanim ten zdejmie gatki, i trochę mnie przerosła ta wizja.

– Jak to widziałaś jego dowód? Kiedy? – zapytałam słabo.

– Kiedy się wczoraj bronił. Byłam w komisji. Bystry chłopiec. Dostał pięć.

Znowu na moment brakło mi słów, a ona ponownie od razu się zorientowała, o co chodzi.

– Nie był moim studentem. Nie panikuj. Recenzowałam jego pracę. Naprawdę niezła. Dostał za nią ode mnie to pięć, zanim zobaczyłam, jak wygląda autor. A że po fakcie zapytał, czy może zaprosić mnie na drinka… – Wzruszyła ramionami. – Alkoholu…

I dobrego seksu nigdy nie odmawiała, byle w rozsądnych ilościach – to tyczyło alkoholu – i z odpowiednią osobą – a to już seksu. Jej życiowe motto. Upierała się, że to dzięki niemu wygląda na piętnaście lat mniej. Ja obstawiałam pakt z diabłem, jak już wspomniałam.

– Jedz – ponagliła mnie. – Darek się postarał.

Dźgnęłam jajko widelcem i zaraz zmarszczyłam brwi.

– Wcześniej nazwałaś go Heathcliffem. Byłaś w komisji? I nie pamiętałaś jego imienia?

To było niemożliwe, bo Baśka w temacie pracy nie zapominała niczego. Miała mały dyktafon w tej ślicznej i niegłupiej łepetynie. Niemożliwe, żeby zobaczyła dowód chłopaka i nie zapamiętała wszystkich szczegółów w nim wymienionych. Łącznie z całym numerem PESEL.

– Jasne, że pamiętałam. – Wyszczerzyła się złośliwie. – Za to on się nie popisał. Całą noc mi kasieńkował. Niby mógł, bo Wichrowe Wzgórza… – Zawahała się, ale zaraz pokręciła głową. – W sumie dziwne by było, gdyby nie zapamiętał imienia swojej recenzentki. Ale że ani razu nie użył właściwego, należała mu się nauczka. Poudaję jeszcze kilka dni, że ten Darek wypadł mi z pamięci. Niech się nauczy.

Zamarłam z widelcem w pół drogi do ust.

– Kilka dni? – sapnęłam.

– Aha – potaknęła ochoczo. – Nie dość, że młody jest niepospolitym ruchaczem, to kiedy obudziłam się nad ranem i zobaczyłam, że nie zwiał, pomyślałam, że to będzie epickie, zobaczyć minę twojej matki, kiedy przyjdę z nim na wesele Oliwii. EPICKIE. Nie uważasz?

Co miałam nie uważać. W końcu znałam i Baśkę, i własną rodzicielkę. Jeśli teściowa spełni tę groźbę, uroczystość z całą pewnością przejdzie do historii. Jeśli nie Tychów, to przynajmniej obu rodzin.

Wesele Oliwii spędzało mi sen z powiek od trzech miesięcy. Nie tyle ono, ile to, że uczyniono mnie świadkiem, zatem powinnam stać u boku siostry nie tylko w kościele, ale w ogóle na całej imprezie. Najpierw protestowałam. Słabo i ledwie słyszalnie, to prawda. Tak ledwie, że tylko Baśka wiedziała, iż protest ten miał miejsce. Matka go wyparła, a Oliwii nie odważyłam się powiedzieć. W końcu to moja młodsza siostrzyczka. Ta, której wygoliłam głowę, kiedy mama przywiozła ją z przedszkola, narzekając, że znowu mają wszy. A ja o wszach co prawda niewiele wiedziałam, ale w szkole mówili, że wtedy golą głowę, żeby się nie przenosiły. Nie bardzo wiedziałam, czym to grozi, jeśli się przeniosą, lecz do mojej komunii zostały wtedy dwa tygodnie, a własne chuderlawe loczki hodowałam od trzech lat. Dlatego gdy matka pojechała do apteki po jakiś środek na wszy, złapałam za golarkę taty i uwolniłam Oli od jej gęstych kędziorków odziedziczonych po babci Janinie. Matka dostała histerii, kiedy wróciła. A moja siostrzyczka była jedynym dzieckiem, które na uroczystości w świątyni, mimo umiarkowanej temperatury na dworze, stało w czapeczce.

Coś jej zatem byłam winna, prawda? No i była jedną z dwóch moich ulubionych osób na świecie. Nie mogłam jej więc powiedzieć, że nie stanę u jej boku w najważniejszym dniu w życiu. Chociaż pojęcia nie miałam, dlaczego Oli wybrała mnie. Mnie, której stopa nie przekroczyła kościelnego progu od trzech lat.

Dodatkowo zaprosiła Baśkę. Moją Baśkę, bo ponoć teściowa należy do rodziny. Nasza matka pewnie się z tym nie zgadzała, lecz siostra, jak zwykle, miała na to wywalone. Podziwiałam ją za tę niezmienną siłę woli. Od zawsze potrafiła się przeciwstawić mamie. Tylko ona. Ani ja, ani tata, ani nawet ukochany synek naszej mamusi, Teodorek. Nawet on nie umiał powiedzieć głoś­no: „NIE”. Dlatego tkwił w toksycznym małżeństwie i zaharowywał się niemal na śmierć, żeby żonka i mamusia mogły się chwalić kolejnymi superbrykami i piękną posiadłością. Oliwka miała tę moc. Jak w piosence. Stawała przed rodzicielką, patrzyła jej wyzywająco w oczy i z absolutnym spokojem mówiła: „NIE”.

Z tej przyczyny u Baśki na szafce nocnej leżało ozdobne zaproszenie dla niej i osoby towarzyszącej. A ona zaplanowała uczynić tą osobą towarzyszącą młodzieńca, którego znała od wczoraj i który wyglądał na równolatka mojego bratanka. A syn Teosia w przyszłym roku powinien wejść w dorosłość.

– Taaaa – burknęłam – będzie. Epicko po skurczybyku. Oboje skończycie na egzorcyzmach u wujka Andrzeja.

– Tego biskupa? – upewniła się Baśka. Spotkała kuzyna matki kilka razy i najwyraźniej utkwił jej w pamięci.

Pokiwałam głową.

– Jego to nawet szkoda, wiesz? – Teściowa się rozrzewniła. – Niebrzydki z niego chłop. Dla mnie za stary, ale obiektywnie niebrzydki.

Za stary. Jasne. Wujek miał pięćdziesiąt sześć lat. Jak dla Baśki to już zabytek. Zdaje się, że po Żarnickim nie chciała znać nikogo w swoim wieku.

– Brzydki czy nie, z całą pewnością nie będzie zachwycony, kiedy go moja mamusia dorwie i zażąda odprawienia modłów, żeby z ciebie wygnać szatana – wymamrotałam.

– Nie da się. – Baśka zachichotała i poderwała się z krzesła. – Za bardzo lubię tego rogatego gnojka. – Pozbierała naczynia, po czym skupiła się na mnie. – Po południu jedziemy po kieckę.

Skoro tak gładko przeszła od diabła do sukienki, najpewniej nie myślała o czymś grzecznym i pasującym… na przykład do tego, że jest wykładowcą uniwersyteckim. Inna sprawa, że na zakupy takiego ciucha zwykle mnie nie zabierała. Irytował ją mój absolutny brak entuzjazmu, a nawet ostentacyjny antagonizm. Jej słowa.

– Po co ci ja? – zainteresowałam się zatem.

Spojrzała na mnie znad zmywarki.

– A wolisz, żebym sama wybrała? – zdziwiła się. – Bo wiesz, ja chętnie, ale nie jestem pewna, czy się w tej sukience odważysz pójść przed oblicze Cesarzowej Haliny.

Zmarszczyłam brwi, przez sekundę nie rozumiejąc, co moja matula ma wspólnego z… I zaraz pojęłam.

– Dla mnie? – jęknęłam. – A po co? Ja mam pełną szafę.

– Masz – przytaknęła. – Zadbałam o to. Tyle że nie chcesz nosić niczego z niej. Poza tym potrzebujesz tylko trochę niegrzecznej koktajlówki, a z tego, co pamiętam, akurat taka nie wisi w tym meblu zapomnienia.

– Nie potrzebuję niegrzecznej… – zaczęłam.

– Trochę – poprawiła mnie błyskawicznie. – Powiedziałam „trochę”. Obiecałam pannie młodej, że nie staniesz u jej boku w bezpłciowym worku, w którym masz mniej powabu niż twoja matka. A wierz mi, to cholernie trudne. Niestety widziałam, co włożyłaś na ostatni bankiet do pracy. Udało ci się przebić Halinkę.

– Bo to było „do pracy” – burknęłam.

Baśka wzruszyła ramionami.

– Tak czy inaczej, dzisiaj jedziemy szukać czegoś, w czym będziesz wyglądała ciut gorzej od panny młodej, ale wciąż tak dobrze, że ksiądz będzie miał zbereźne myśli – oświadczyła twardo.

Mierzyłyśmy się przez chwilę spojrzeniami. Wiedziałam, że przegram. Jasne, że wiedziałam, ale musiałam przynajmniej próbować. Pracowałam nad asertywnością. I albo szło mi coraz lepiej, albo Baśka łaskawie pozwalała mi w to wierzyć, bo dodała:

– Przecież nie chcesz sprawić przykrości Oliwii w takim dniu.

Moja teściowa. Manipulatorka pierwszej wody. Nikt nie potrafił mnie tak podejść. I niestety, tego argumentu nie mogłam zignorować.

– Dobra – mruknęłam niechętnie, wstając.

Akurat w tym momencie wrócił Darek. Podszedł do Baśki, objął ją w taki sposób, jakby byli parą od miesięcy, a nie poznali się poprzedniego dnia. Ona zresztą zareagowała podobnie. Przytuliła głowę do jego ramienia, po czym uniosła ją do pocałunku. Chłopak skorzystał z zaproszenia, ale tym razem był to szybki całus.

– Muszę się zbierać – oświadczył, a w jego głosie pobrzmiewał prawdziwy żal.

Kobieta tylko uniosła brwi.

– Dzwonili z pracy – kontynuował Darek. – Znowu coś spieprzyli i nie potrafią sobie z tym poradzić. Miałem zupełnie inne plany – wymruczał.

Baśka pokiwała głową i próbowała się odsunąć, lecz chłopak ją zatrzymał. Przez długą chwilę patrzył na nią tak, że chciałam wyjść. Poczułam się dziwnie. Jakbym ich podglądała w bardzo intymnej sytuacji. Głupie albo naiwne. W końcu znałam teściową.

– Dasz mi swój numer? – poprosił Darek.

Basia zrobiła minę, która miała sugerować, że się waha. Gdybym nie usłyszała od niej, że zamierza zabrać tego faceta na wesele Oliwki, pewnie uwierzyłabym bez zastanowienia. A że wiedziałam, ledwie powstrzymałam się od przewrócenia oczami. To i tak odbiło się na mojej twarzy, bo teściowa z kolei, kiedy na mnie zerknęła, miała grymas kogoś, kto zaraz pokaże mi język. Zamiast tego przedyktowała numer kochankowi. Chłopak puścił ją, żeby zapisać go w komórce, a ona cofnęła się o krok.

Darek schował telefon. Zawahał się, a po chwili zapytał:

– Pójdziesz ze mną na kolację wieczorem?

Szybki był. A w jego głosie wybrzmiało błaganie. Przemknęło mi przez myśl, że Baśka musi być czarownicą w łóżku, skoro tak działa na młodego faceta. Ona tymczasem rzuciła mi szybkie, triumfalne spojrzenie, po czym ponownie popatrzyła na kochanka.

– Niestety mam plany na wieczór – odrzekła obojętnie.

Zobaczyłam, jak mężczyzna pochmurnieje, a w jego oczach pojawia się żal. Cofnął się i opuścił głowę. Zamierzał coś powiedzieć, ale Basia go uprzedziła.

– Za to jutro mam wolne – powiedziała miękko. – Wpadnij o osiemnastej. – Uśmiechnęła się. – Wtedy się zastanowimy nad kolacją.

Darek się rozpromienił. Zupełnie jak mały chłopiec, któremu właśnie obiecano wymarzoną zabawkę. I szczerze mówiąc, właśnie tak wyglądał: jak chłopiec. Jakby go tak postawić obok mojego bratanka, nikt by nie podejrzewał różnicy wieku. Gdyby nie to, że Baśka nigdy mnie nie okłamała, nie uwierzyłabym w tę jego trzydziestkę.

– Jasne. – Cmoknął ją szybko w skroń. – Jutro o osiemnastej. Cześć.

To „cześć” rzucił, wychodząc. Zapewne również do mnie, więc i ja wymamrotałam coś pod nosem.

– Fajniutki, prawda? – Basia minęła mnie, a potem zatrzymała się na pierwszym stopniu na piętro. – Chyba go sobie zatrzymam na dłużej niż tylko do wesela twojej siostry. Jest taki… emocjonalny i hojny. We wszystkim. – Puściła do mnie oko. – Wychodzimy za piętnaście minut.

– Miało być po południu – zauważyłam, próbując bezskutecznie wyrzucić z wyobraźni obraz wspomnianej „hojności”.

– Miało, ale przypomniałam sobie, że bieliznę też masz deczko archaiczną. A tenisówki czy botki nie będą pasowały na taką okazję. Czeka nas pracowity dzień.

Nie zdążyłam zapytać, po czorta mi nowa bielizna, bo Baśka właśnie zniknęła w swoim pokoju. Najchętniej poszłabym za nią, żeby przedyskutować wydawanie pieniędzy na kompletnie zbędne rzeczy. Tylko po co? Ona i tak postawi na swoim.

luty

Dostępne w wersji pełnej

marzec

Dostępne w wersji pełnej

maj

Dostępne w wersji pełnej

czerwiec

Dostępne w wersji pełnej

lipiec

Dostępne w wersji pełnej

Wigilia

Dostępne w wersji pełnej