Wydawca: Amber Kategoria: Literatura faktu, reportaże, biografie Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 345 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Kochaj mnie, mamo - Casey Watson

Mamusiu, czy jestem brzydka? – zapytała ośmioletnia Flip natychmiast, gdy trafiła do domu tymczasowego Casey Watson, która niesie pomoc każdemu dziecku, nawet takiemu, któremu nikt już nie chce dać szansy…
Flip pytała tak każdą kobietę, którą spotkała, nazywając ją natychmiast mamusią. Bo chciała mieć matkę. Jej własna była alkoholiczką i przez nią dziecko cierpiało na alkoholowy syndrom płodowy – FAS, który uszkodził jej organizm, zanim się urodziła. Miała również ADHD i była straszliwie zaniedbana. Wiedziała, że jej zdeformowana twarz jest brzydka…
Jednak cierpliwość rodziny Casey Watson i ich uczucie, którego dziewczynka tak pragnęła, sprawiły, że Flip zaczęła robić postępy. Ale wtedy pojawiła się jej prawdziwa matka, kobieta na dnie alkoholowego upadku…

Opinie o ebooku Kochaj mnie, mamo - Casey Watson

Fragment ebooka Kochaj mnie, mamo - Casey Watson

Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Korekta

Magdalena Stachowicz

Anna Raczyńska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© altanaka/Shutterstock

Tytuł oryginału

Skin Deep

Copyright © Casey Watson 2015

Originally published in the English language

by HarperCollins Publishers Ltd. under the title Skin Deep

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5959-8

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Dla

Rozdział 1

Długie letnie wakacje. Jak dla kogo. Minęły dopiero trzy tygodnie, więc nie byliśmy jeszcze nawet na półmetku, a ta myśl prześladowała mnie już po kilka razy dziennie. I z pewnością to ona całkowicie zaprzątała moją uwagę, kiedy atakując stos brudnych naczyń w zlewie, powiodłam wzrokiem po spustoszonym miejscu, które uchodziło za mój ogród.

Ale do rzeczy: dlaczego zawsze tak zagorzale popierałam wakacje? Oj, głupia, pomyślałam melancholijnie – to akurat wydawało się całkiem jasne. Dlatego, bo pracowałam w szkole i tych sześć bezcennych tygodni było darem bogów. Niezbędną przerwą pomiędzy kolejnymi etapami harówki pod tyranią szkolnego dzwonka. Zmienna i niestała, cała ja.

Uniosłam gumową rękawicę, unurzaną w mydlinach, i mocno zastukałam w otwarte okno.

– Tyler! – wrzasnęłam. – Denver! Proszę! Nie tak ostro! I uważajcie na moje kwiatki! – dodałam z nadzieją, aczkolwiek bez większego optymizmu, że jednak będą uważali.

Chłopcy uśmiechnęli się i pomachali mi, kompletnie mnie ignorując. I nadal uganiali się za sobą z miotaczami wodnymi, nie mniej maniacko niż przez ostatnie pół godziny. Moim biednym szybom miało się dostać w następnej kolejności. Po prostu to wiedziałam.

Normalnie nie przejmowałabym się za bardzo. Tyler był z nami dopiero nieco ponad rok, a jednak wydawało się, że od chwili, gdy zapytaliśmy, czy możemy zatrzymać go na stałe (no dobrze, do czasu, kiedy będzie gotów wyfrunąć z gniazda), spędził już u nas połowę życia. I prawdę mówiąc, nigdy nie umiałam długo się na niego złościć. Oczywiście, chyba że musiałam. Podjęliśmy wielką decyzję i jak dotąd nie mieliśmy powodów, by jej żałować. W pełnym miłości, szczęśliwym domu Ty po prostu rozkwitał.

Co, niestety, nie było dane moim kwiatkom – rzecz raczej do przewidzenia, zważywszy, że nieustannie podlegały atakom niespełna trzynastoletniego chłopca i jego żywiołowego kompana. Chociaż nie można powiedzieć, by moi rodzeni krewni nie ponosili tu częściowej winy. Riley i Kieronowi, naszym własnym dzieciom, stuknęło już ćwierć wieku, ale Levi i Jackson – synkowie Riley – entuzjastycznie szli w ślady wujka Kierona, bo na widok trawy natychmiast myśleli „piłka nożna”.

Teraz mieli osiem i sześć lat. Może to szczęście, że nie przyszli dzisiaj się pobawić, bo potrafili zarówno strzelić gola w krzak róży, jak i przemienić w błotną plamę dowolny kawałek bujnie zarośniętego trawnika. Przynajmniej trzecie dziecko Riley i Davida było dziewczynką. I chociaż moja wnusia Marley-Mae skończyła dopiero szesnaście miesięcy, już mogłam stwierdzić, że zapowiadała się na prawdziwą małą damę.

Ale to z powodu innej małej damy tak się miotałam i panikowałam. Bladym świtem zatelefonował John Fulshaw, mój łącznik w sprawach opieki zastępczej, by powiadomić mnie, że boryka się z nagłym przypadkiem – więc czy moglibyśmy przyjąć pewną dziewczynkę? W typowym dla siebie stylu lekko prześlizgnął się po faktach, stosując swój stary numer: „Powiem więcej, kiedy przyjadę”. Więc na razie wiedziałam tylko tyle, że dziewczynka trafiła do ośrodka opiekuńczego po pożarze domu, a jej matka nadal przebywa w szpitalu. Och, i że jak Levi mojej Riley, ma dopiero osiem lat, i że chociaż nazywa się Philippa, podobno reaguje włącznie na „Flip”. A, i jeszcze jedno. Będą u nas (co oznaczało Johna, dziewczynkę i przydzielonego do niej pracownika pomocy społecznej) za – do diabła – mniej niż godzinę.

Wybór terminu nie mógł być już o wiele gorszy. Wcześniej zgodziłam się, aby Denver, przyjaciel Tylera, spędził z nami ten dzień, co oznaczało, że miałam dwóch żywiołowych prawie nastolatków, którzy przez cały ranek ganiali pomiędzy ogrodem i domem, przyodziani tylko w spodenki kąpielowe, chlapali się w baseniku Marley-Mae i generalnie szaleli, jak to podrostki; gdy tymczasem dom po niedzieli z naszymi równie niesfornymi wnukami wyglądał jak trafiony bombą.

Dla maniaczki czystości, jaką jestem, była to prawdziwa udręka. Albo raczej byłaby, gdybym pozwoliła, żeby na dłużej pozostał w tym stanie. O ile dom nie wygląda idealnie, przyjmowanie gości napawa mnie taką grozą, że prędzej piekło by zamarzło, niż dopuściłabym do czegoś podobnego.

A to oznaczało, że musiałam się pośpieszyć. Postawiłam ostatni talerz na suszarce i ściągnęłam rękawice. Do reszty prac, które mnie czekały, potrzebowałam ciężkiej artylerii, więc ruszyłam do schowka na szczotki, żeby się odpowiednio uzbroić. Odkurzacz, ścierka do kurzu, środek dezynfekujący i mop były moją bronią pierwszego wyboru, a każdy pyłek, każda plamka błota – moim wrogiem. Blitzkrieg to nic w porównaniu ze mną, kiedy wydaję wojnę brudowi i bałaganowi. Właśnie szykowałam się do bitwy, gdy w kuchni zjawił się Tyler, bosy i rozpromieniony. Z nogawek jego szortów skapywały na podłogę bliźniacze strumyki wody.

– Jakaś szansa na lodowego lizaka, Casey? – zapytał, wspierając swoją prośbę uśmiechem, o którym wiedziałam, że pewnego dnia będzie łamał serca w taki sam sposób, w jaki bez reszty skradł moje. – Przez to bieganie jesteśmy Hank Marvin[1]!

Musiałam się uśmiechnąć. Było to powiedzonko Jensona, chłopca, którego poprzednio mieliśmy pod opieką. A on z kolei przyswoił je, o ile mnie pamięć nie myli, od ostatniego przyjaciela swojej matki. Dzięki Jensonowi wślizgnęło się do naszego rodzinnego słownika i pewnie Kieron przekazał je dalej. Nasz adoptowany syn podchwycił tę odzywkę i ochoczo jej używał.

Tyler potrząsnął ciemnymi włosami, jak otrzepujący się z wody kudłaty psiak, dodatkowo rujnując moją i tak brudną podłogę.

– Na litość boską, przestań! – powiedziałam kategorycznie. – Lizak lodowy ma zaspokoić głód? Nic z tego, szanowny panie. Niedługo będzie lunch i zamierzam urządzić wam piknik. Jestem pewna, że do tego czasu nie padniesz z niedożywienia. A teraz zmykaj – dodałam, po czym wzięłam go za ramiona, obróciłam i siłą wypchnęłam z powrotem na dwór. – John i reszta przyjadą lada moment, a ja mam jeszcze pełno pracy, więc tymczasem może byście z Denverem zaczęli sprzątać miejsce, gdzie będziecie jeść.

– Nawet owocowego loda? – próbował Ty, nie tracąc nadziei.

Pokręciłam głową.

– Nie. Och, zaczekaj! – zawołałam, chwytając z kuchennego parapetu krem w spreju. – Zanim się weźmiecie do roboty, zróbcie sobie jeszcze porządny przegląd. Tymi swoimi cholernymi miotaczami pewnie zmyliście połowę ostatniego smarowania, a ja nie chcę, żebyście się spiekli. No, leć. – Podałam mu sprej. – Lizaki lodowe po lunchu. Obiecuję.

– Och, Casey! – Tyler się naburmuszył, biorąc ode mnie buteleczkę. – Ale z ciebie maruda. Popatrz na naklejkę. Popatrz: o, tutaj, napisane „jeden raz”. Widzisz? To znaczy, że trzeba używać tylko raz. Dlatego jest tak napisane! A ty smarowałaś nas tym już chyba ze sto razy!

– Prawdę mówiąc, smarowałam was dwukrotnie – poprawiłam go. – Dwukrotnie jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Na puszkach z farbą też jest „malować raz”, a wszyscy wiemy, jakie potem są rezultaty, prawda? No dalej, już cię nie ma! I nasmarujcie się! – zawołałam do jego znikających pleców.

Jestem stuknięta, uznałam, przyglądając się zmoczonej podłodze. Naprawdę stuknięta. Tyler był jak żywe srebro i miał najlepszego przyjaciela, który też był jak żywe srebro, a jednak przed niespełna dwoma godzinami zgodziłam się na kolejną tymczasową opiekę – bez cienia obaw, za to z entuzjastycznym uśmiechem na twarzy – chociaż nie wiedziałam prawie nic o tej dziewczynce. Ale jeśli ja oszalałam, to Mike, mój mąż, tak samo, bo kiedy zadzwoniłam do niego do pracy, by się upewnić, czy nie ma nic przeciwko temu, również wyraził zgodę… i to natychmiast.

– Cóż, powiedzieliśmy, że weźmiemy, prawda? – zauważył, kiedy spytałam, czy mówi szczerze.

Mimo wszystko niełatwo podejmować takie decyzje. Ale Mike miał rację; w końcu była umowa. Prosząc, by pozwolono nam zatrzymać Tylera, zapewnialiśmy, że nadal z radością będziemy brać pod czasową opiekę inne dzieci, które by nas potrzebowały. Dzieci, które mogłyby skorzystać na udziale w naszym specjalistycznym programie modyfikacji zachowań. I to najwyraźniej był taki przypadek; chociaż z jakiego powodu – tego jeszcze nie wiedziałam. Ale chodziło o małą dziewczynkę, zaledwie ośmioletnią, więc w powietrzu nie miały unosić się zwiększone dawki testosteronu. Nie, to musiało się udać. Tylerowi nic nie groziło.

– No to powiem mu, że się zgadzamy – odparłam. – Znaczy, zakładając, że wszystko będzie wyglądało jak należy, kiedy tu przyjadą.

– Jasne! – przytaknął Mike. – Tyle czasu nie miałaś problemów, kochanie. Pora się w coś wpakować.

Impertynencki drań, pomyślałam, przypomniawszy sobie jego słowa. Później mu za to odpłacę. Może za pomocą dobrze wycelowanego wodnego miotacza. Albo dwóch. Teraz została mi godzina – nie, raczej czterdzieści pięć minut – i jeśli nawet nie oszalałam z kretesem, to w każdym razie byłam kobietą opętaną. W końcu pierwsze wrażenie działa w obie strony.

Rozdział 2

Jak większość matek na całym świecie, zawsze jakbym żonglowała kilkoma piłeczkami naraz. Więc nawet bez dodatkowego zagrożenia ze strony mojej mokrej, śliskiej podłogi, istniała duża szansa, że w końcu się potknę i stracę którąś piłeczkę z oczu. Co najwyraźniej zdarzyło mi się właśnie tamtego dnia. Odkurzałam stary aparat telefoniczny w holu i tylko dzięki temu uświadomiłam sobie, że przez cały ten pośpiech, by wszystko przygotować na wizytę nieoczekiwanych gości, o mało nie zapomniałam o codziennym „niealarmowym” telefonie do mojego biednego syna.

Sprawdziłam, ile mi zostało czasu, podjęłam ostateczną decyzję i udałam się po swoją komórkę. Gdybym teraz tego nie zrobiła, kto wie, kiedy następnym razem byłaby szansa? A potem mógłby wyniknąć jakiś problem. Kieron miał – ma – łagodną formę tego, co dawniej znano jako zespół Aspergera, a obecnie nazywane jest raczej ASD lub zaburzeniami spektrum autystycznego. W świecie moich marzeń termin „zaburzenia” mógł szybko zmienić się w „różnice”, tymczasem dla mojego syna oznaczał pewne konkretne kłopoty, więc przypuszczalnie był przynajmniej częściowo poprawny. Wszyscy już do tego przywykliśmy, a gdybyście wy spotkali Kierona, pewnie prawie niczego byście nie zauważyli. Niemniej jednak większa część jego dzieciństwa zeszła na radzeniu sobie z różnymi ograniczeniami. Nawet teraz, chociaż prowadził intensywne, satysfakcjonujące życie, nadal miały one na niego wpływ przez niezliczone drobiazgi.

Kieron i jego długoletnia dziewczyna, Lauren, spędzali urlop na Cyprze, co stanowiło swojego rodzaju kamień milowy dla ich związku. Każdy, kto ma pojęcie o autyzmie, wie, że nawet w najłagodniejszej postaci może on powodować silne lęki, często związane z zaburzeniem rutyny. I dokładnie taki jest Kieron – kocha ustalony porządek, nienawidzi zmian. Z całą pasją. Więc kiedy dorastał, wakacyjne wyjazdy były nie lada sprawą, czymś, czego próbowaliśmy bardzo rzadko.

Trudno więc się dziwić, że kiedy pewnego dnia wpadł do nas po pracy i oznajmił, że wybierają się z Lauren na Cypr, doznałam wstrząsu. Mike też. To był ogromny krok naprzód. Po raz pierwszy wyjeżdżali we dwoje, i to nie tylko wyjeżdżali – lecieli za granicę!

Wakacje wymagały oczywiście sporych przygotowań, więc wkrótce dał o sobie znać związany z nimi stres. Chociaż Kieron był dorosłym, dwudziestosześcioletnim mężczyzną i co zrozumiałe, bardzo chciał sprostać wyzwaniu, ogromnie niepokoiła go perspektywa, jak sobie poradzi – albo raczej nie poradzi – kiedy już dotrze na miejsce. Poczciwa Lauren wzięła na siebie obowiązki głównego organizatora: planowała, zajmowała się finansami, zawierała umowy. Ale gdy chwila wyjazdu zamajaczyła na horyzoncie, wszyscy widzieliśmy, że Kieron zmaga się z obawami, bo reagował tak, jak to robił od wczesnego dzieciństwa – obgryzał skórki wokół paznokci. To zawsze był zły znak. Na tyle zły, że w ogóle zaczęłam wątpić w sens tej podróży.

– Posłuchaj – powiedziałam pewnego popołudnia, kiedy nasz syn wpadł na podwieczorek. – Jeżeli nie chcesz lecieć na Cypr, to nie musisz, przecież wiesz. W końcu wyjazd na urlop ma być czymś, co się robi dla przyjemności. Mówiłeś Lauren, jak bardzo jesteś zestresowany? Ona na pewno zrozumie, jeśli nie czujesz się na siłach.

Jednak Kieron nawet nie chciał o tym słyszeć, a mnie krajało się serce.

– Mówiłem. I powiedziała mi dokładnie to co ty. Ale nie, mamo – oznajmił – ja naprawdę, naprawdę chcę jechać. Jeśli tym razem się przełamię, będę miał to przezwyciężone raz na zawsze, prawda? No, tak jakby. Jestem po prostu… och, sama wiesz, jaki jestem. Nie potrafię przestać myśleć, co po drodze może pójść nie tak. A jeśli się zdenerwuję i będę musiał z tobą porozmawiać?

– Wtedy do mnie zadzwonisz. Wykup sobie taki podróżny Euro-pakiet, czy jak mu tam, który jest w sprzedaży.

– A jeśli na lotnisku nie połapię się, dokąd iść albo w której kolejce stanąć? I Lauren też? Albo jeśli przypadkowo wsiądziemy do złego samolotu?

Byłam całkowicie pewna, że Lauren będzie miała to pod kontrolą, bo jest świetną, zaradną dziewczyną. A poza wszystkim w dzisiejszych czasach podróże lotnicze są niemal jak przejazd autobusem. Jednak znałam również mojego syna i wiedziałam, jak silnie potrafią zawładnąć nim jego lęki (do tego stopnia, że w wieku szesnastu lat przestał jeździć na rodzinne wakacje i wolał zostawać z moją siostrą, Donną).

Nie, Kieron po prostu musiał czuć, że ma siatkę asekuracyjną; i tyle.

– No, więc ci mówię – powtórzyłam. – Gdyby Lauren miała z czymś problem, wyciągnij komórkę i dzwoń do mnie. Wiesz co? A może to ja od czasu do czasu do ciebie zadzwonię? Po prostu, żeby sprawdzić, jak sobie radzisz?

– Mogłabyś, mamo? – zapytał i od razu wiedziałam, że właśnie tego było mu potrzeba. Lepiej, abym to ja kontaktowała się z nim, niż żeby on się odstresowywał, sięgając co pięć minut po telefon. Do panowania nad lękiem wystarczyłaby mu pewnie sama świadomość, że w każdej chwili może się ze mną porozumieć, gdyby nie dodatkowa obawa, czy aby Lauren nie uzna go za głuptasa. Chociaż nie miałam cienia wątpliwości, że nigdy by tak nie pomyślała. Och, to była sztuka, prawdziwa sztuka, ogarnąć to wszystko.

– Oczywiście – powiedziałam. – Będę jak ta kobieta od budzenia telefonicznego; tyle że nie będę wydzwaniać jak na alarm, bo nic alarmującego się nie zdarzy. Jestem pewna. Lauren ma wszystko pod kontrolą. A gdyby jednak coś się stało, to – jak już mówiłam – zawsze możesz do mnie zatelefonować. Ale nic się nie stanie, zapewniam cię.

Kieron wyglądał na szczęśliwszego o sto procent.

– Dzięki, mamo. Tylko dopóki tam nie dotrzemy i się nie zainstalujemy… i w ogóle.

– Dokładnie tak – odparłam. – Po prostu denerwujesz się podróżą, kochanie, a to, uwierz mi, zupełnie normalne.

I moje „niealarmowe” telefony najwyraźniej zadziałały. Rozmawialiśmy cztery razy w sobotę, trzy w niedzielę, a teraz, kiedy wspomniałam, że muszę kończyć, bo czekam na Johna, Kieron rozłączył się, ledwie zdążyłam odsunąć telefon od ucha. Nabrałam pewności, że obydwoje z Lauren dobrze się bawią, i mogłam skupić uwagę na moim młodziutkim gościu.

A on najwyraźniej nadjechał dokładnie wtedy, gdy odkładałam komórkę do ładowarki. Wszystkie okna były otwarte, żeby złagodzić duszny upał, więc mogłam usłyszeć hamujące przed domem auto, jeszcze zanim je zobaczyłam. I jak zwykle, poczułam przypływ ciekawości. Nie do końca można ją było nazwać podekscytowaniem – to niewłaściwe słowo w podobnej sytuacji. Bądź co bądź, chodziło o dziecko, które przeżywało bardzo trudne chwile. Jednak krył się w tym wszystkim pewien dreszczyk emocji. Do tej pory udało mi się otworzyć drzwi kilku domów dla kilkorga różnych dzieci. I może dlatego, że nasz dom służył za miejsce opieki tymczasowej, która często organizowana jest w ostatniej chwili, naprawdę musiałam zachowywać zimną krew, kiedy otwierałam własne drzwi, by witać tego, kto – cały w nerwach – akurat stał na moim progu.

Ale tym razem był to tylko John. I bynajmniej nie wyglądał, jakby się denerwował. Najwyżej jakby mu zbytnio dogrzało.

– Och. – Zerknęłam ponad jego ramieniem w stronę samochodu. – Więc jesteś sam?

– Przez chwilę – odparł. – One musiały zawrócić. Zapomniały Barbie. Niedługo się zjawią.

Zaprosiłam go do środka.

– Wejdź. Chcesz szklankę czegoś zimnego? Albo lodowego lizaka? – spytałam z szerokim uśmiechem. – Teraz jesteśmy w nie obficie zaopatrzeni, jak możesz się domyślić.

– Tylko dużą wodę – wysapał i rozluźniwszy krawat, ruszył za mną do kuchni. – Suszy mnie. W ten upał… w moim aucie jest… jak w jakimś cholernym rozpalonym piecu. – Uśmiechając się smętnie, położył na stole tekturową teczkę. – Właściwie… hm… w tych okolicznościach może wypada inaczej to sformułować.

Zajęło mi chwilę, zanim zrozumiałam, o czym on mówi. Oczywiście. Pożar.

– Przepraszam – powiedziałam, stawiając koło teczki dużą szklankę wody. – Coś powoli chwytam. Siadaj, a ja… – przerwałam i podeszłam do okna, obficie spryskanego przez któryś z wodnych miotaczy. – Och, na litość boską, Tyler! Przestańcie! – krzyknęłam. – Przepraszam, John. Chłopców ten upał też wytrąca z równowagi. Obaj zachowują się jak kompletni szaleńcy.

John zachichotał.

– Macie frajdę z wakacji, co? W każdym razie młody Ty niewątpliwie ma. Prawdę mówiąc, teraz to i ja bym się tak polał.

– Proszę bardzo – oświadczyłam, uprzejmym gestem wskazując mu drzwi na oszkloną werandę i dalej do ogrodu, po czym odsunęłam krzesło, żeby usiąść. – Ale dopiero kiedy podasz mi trochę szczegółów o naszej nowej podopiecznej. Jakie są najważniejsze informacje? I co z jej mamą? Bardzo poparzona?

Pokręcił głową.

– Podobno nawet nie. Leży jeszcze w szpitalu, ale głównie dlatego, że nawdychała się dymu. Szczęśliwa ucieczka.

– A dziewczynka dobrze się czuje?

– Tak, doskonale. Jest cała i zdrowa, co zdaniem wszystkich po prostu graniczy z cudem. Wielki pożar prawie doszczętnie sfajczył dom. Matka miała szczęście, że wydostała się żywa. Philippa – Flip – podobno została znaleziona znacznie później. Siedziała ukryta w szafie na górze. Zdaje się, że uratowała ją starsza kobieta z domu obok, kiedy ekipa strażaków zajmowała się matką. Tak się składa, że właśnie poznałem tę sąsiadkę. Jest teraz kimś w rodzaju lokalnej bohaterki.

– Wcale się nie dziwię. Co było przyczyną? Już wiedzą?

– Nie wiem, czy na sto procent, ale istnieje przypuszczenie, że matka zasnęła z papierosem w ręku. Alkoholiczka – dodał, otwierając teczkę.

Uśmiechnęłam się. John rzucił to słowo mimochodem, jakby chodziło o kwestię zwykłą i zgoła nieszkodliwą (kolor włosów, stanowisko, znak zodiaku). Co miał w zwyczaju, bo właśnie takie rozmowy na ogół prowadziliśmy. Aha, pomyślałam, więc wreszcie dochodzimy do sedna sprawy. Ostatecznie musiało coś być. Z powodu poważnego pożaru osoba nieletnia może trafić – i często trafia – do ośrodka opiekuńczego. Jeśli dom się spalił, rodzic lub rodzice leżą w szpitalu, a nie ma krewnych bądź przyjaciół, którzy by dziecko do siebie wzięli, niezmiennie trafia ono pod opieką zastępczą. Przypuszczałam, że ta mała przechodziła do nas z ośrodka opieki tymczasowej, czyli miejsca ulokowania awaryjnego, które służy temu, by – podczas gdy pomoc społeczna ustala, co robić w dalszej perspektywie – przechowywać tam dzieci do chwili, kiedy odpowiedzialny dorosły znów może się nimi zaopiekować; albo – jeśli zostały osierocone – by znaleźć im rodziców adopcyjnych.

Jednak w tym przypadku chciano, by dziewczynka zamieszkała pod naszym dachem, co oznaczało, że sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Mike i ja nie byliśmy typowymi opiekunami zastępczymi. Zostaliśmy wyszkoleni w dziedzinie pomocy dzieciom o tendencjach do „nieadoptowalności”. Nasz specjalistyczny program miał na celu modyfikowanie zachowania tych dzieci, które stanowiły największe wyzwanie dla systemu opiekuńczo-wychowawczego, i pomagał socjalizować je na tyle, aby mogły zyskać nadzieję, że zostaną objęte opieką zastępczą głównego nurtu i/albo poddane adopcji.

Owszem, niekiedy podejmowaliśmy się zwykłej pieczy tymczasowej, służąc pomocą agencji opieki zastępczej, podobnie jak robili to obecnie Riley i David. Ale ogólnie rzecz biorąc, jeśli dziecko potrzebowało pobytu u nas, zazwyczaj chodziło o jakiś dodatkowy problem. Po wstępnym telefonie Johna nabrałam podejrzeń, że dlatego chciał właśnie nam przekazać Flip. I najwyraźniej była to prawda.

A w każdym razie jej połowa. Matka alkoholiczka z pewnością nie wyczerpywała tematu. Nie, musiał być też jakiś kłopot związany z samą dziewczynką.

– Aha – powiedziałam. – I?

– I jest to alkoholiczka długoletnia. Dobrze znana opiece społecznej. Podobnie jak jej córka, bo mała cierpi na płodowy zespół alkoholowy[2]. O którym pewnie…

W tym momencie przerwał, bo rozległo się stukanie do drzwi.

Jeśli poprawnie dokończyć jego myśl, John miał rację. Słyszałam o płodowym zespole alkoholowym (powszechnie znanym jako FAS), bo poruszaliśmy ten temat na szkoleniu. Przy czym „poruszaliśmy” to właściwe słowo. Poruszaliśmy całą masę spraw, ale wobec ogromu wyzwań, jakie przed dzieckiem może postawić życie, gdybyśmy robili coś więcej niż prześlizgnięcie się po większości zagadnień, to wiele lat później nadal bylibyśmy w trakcie kursu. Więc kiedy szłam otworzyć, miałam w głowie tę samą myśl co zawsze: że tego, czego nie wiedziałam, teraz po prostu się douczę – na bieżąco.

Pociągnęłam za klamkę i do holu niemal namacalnie wlało się słońce, usuwając moich gości w głęboki cień, ledwie zarysowując ich sylwetki na górnym schodku. Ale nie trwało to długo, bo dziewczynka natychmiast przestąpiła próg.

– Cześć! – powiedziała radośnie. – Mamusiu, myślisz, że jestem brzydka?

Jak na słowa powitania, był to, mówiąc najoględniej, tekst dość nietypowy. Ale kiedy uśmiechnęłam się do stojącej przede mną kruszyny, bardziej niż to, co powiedziała, poruszył mnie jej widok. Miała na sobie stosowną do pogody bawełnianą sukienkę w kwiatki, z marszczonym stanem i ramiączkami zawiązanymi w schludne kokardy. Jednak moje spojrzenie natychmiast powędrowało w górę, ku drobnej buzi.

Widocznie podczas szkolenia przyswoiłam więcej, niż sądziłam. Od razu dostrzegłam głowę, która zdawała się zbyt mała nawet przy tak szczupłym ciele, i to pomimo dość bujnych, falujących, ciemnoblond włosów. Dostrzegłam szeroko rozstawione oczy, zadarty nos i wąską górną wargę. Niemal jakbym odhaczała kolejne punkty na liście. Aż dziwne, że tak szybko przypomniało mi się tyle szczegółów dotyczących FAS.

Jednak brzydka? O, nie. Uznacie, że kompletnie zgłupiałam, ale ona z pewnością nie była brzydka, biedactwo.

– Skąd, kochanie, oczywiście, że nie jesteś! – zapewniła, zanim zdążyłam się odezwać, stojąca za nią młoda kobieta i żeby samej móc wejść, odsunęła dziewczynkę na bok.

– Właśnie – wtrąciłam z uśmiechem. – Dokładnie to chciałam powiedzieć. Proszę do środka… Flip, prawda?

Mała skinęła głową.

– A to jest Ellie. Moja opiekunka. Prawda, że jest ładna, mamusiu?

– Rzeczywiście – odparłam, uśmiechając się do pracowniczki pomocy społecznej, po czym wskazałam lalkę, którą Flip trzymała w ręku. – A tutaj kogo mamy?

– Różową Barbie. O mało jej nie zapomniałyśmy. – Dziewczynka uniosła drugą dłoń, zaciśniętą na uchwycie niewielkiej, różowej kosmetyczki. I lalka, i torebka wyglądały na nowe. I pewnie takie były. – To jej – wyjaśniła Flip. – Żeby trzymać tam jej ubrania. Dostałam to wszystko od pani Hardy. W prezencie.

– I o mały włos, a przyjechałybyśmy bez Różowej Barbie, prawda, Flip? – dodała młoda kobieta. – John na pewno coś wspominał. No, ale grunt, że dotarłyśmy. Ze wszystkim, co trzeba. Znaczy, o tyle, o ile. – Uniosła rękę, w której trzymała torbę – wielokrotnego użytku siatkę na zakupy z popularnego supermarketu. – To wszystko.

– Ja też jestem ładna – przypomniała jej Flip. – Mamusia tak mówi.

Kiedy weszłyśmy do kuchni, okazało się, że John napełnił już czajnik, nastawił wodę i właśnie z jednej z szafek wyjmował kubki.

– Musiałeś czytać w moich myślach – powiedziałam, wysuwając trzecie krzesło. – Na co masz ochotę, Ellie? Kawa? A ty, Flip? – dodałam, gdy młoda kobieta twierdząco kiwnęła głową. – Napijesz się soku?

Dziewczynka odwróciła się do lalki Barbie, teraz wyraźnie swojego najcenniejszego skarbu, chociaż tego ranka na chwilę o niej zapomniała.

– Tak, poproszę – odparła, przyciskając lalkę do ucha. – Mamusiu, Różowa Barbie pyta, czy masz jakieś maciupeńkie filiżanki?

– Zaraz znajdziemy dla niej coś odpowiedniego – zapewniłam.

Mamusiu. I to już trzeci czy czwarty raz, myślałam, szperając w szufladzie z „maciupeńkimi filiżankami” w poszukiwaniu czegoś na rozmiar Barbie, z czego lalka mogłaby pić. Jakże niezwykłą kandydatką na podopieczną wydawała się ta słodka dziewczynka.

Niezwykłą, interesującą i zdecydowanie z pogranicza ekstremalnych wyzwań, o czym miałam się wkrótce przekonać. Ale najpierw odbyła się cała masa tradycyjnej papierkowej roboty i oczywiście oficjalna prezentacja. Jak się dowiedziałam, pracownica pomocy społecznej nazywała się Ellie Markham i dopiero niedawno przydzielono jej Flip, kiedy dziewczynka trafiła do rejonu podległego naszym lokalnym władzom. Wszelkie dokumenty małej na szczęście zostały niezwłocznie przesłane, ale i tak współczułam młodej opiekunce. Ze względu na jej wiek podejrzewałam, że stosunkowo niedawno zdobyła kwalifikacje, więc pewnie jako zupełnego żółtodzioba rzucono ją na głęboką wodę.

Ponieważ Ellie niewiele potrafiła nam więcej powiedzieć, uznałam, że zabierzemy Flip na dwór i zapoznamy z chłopcami. A potem Tyler miał urządzić wycieczkę po domu i ogrodzie. Zwykle należało to do obowiązków Mike’a, podczas gdy my z Johnem i opiekunem społecznym zajmowaliśmy się wypełnianiem formularzy. Jednak tym razem wszystko stało się zbyt nagle i mój mąż nie mógł wyrwać się z pracy, więc musieliśmy improwizować.

I doskonale. Sądziłam, że Tyler chętnie wystąpi przed Flip jako członek rodziny – żeby pokazać dziewczynce, jak bardzo jest jednym z nas – i że podczas jej pobytu w naszym domu (ile by to nie trwało) w sposób naturalny wejdzie w rolę starszego brata. Przygotowywaliśmy go już na taką ewentualność, a dzięki pracy, którą wykonywaliśmy, odkąd do nas trafił, nabrałam przekonania, że dość szybko mógł przywyknąć do nowego dziecka, o ile nie czuł się zagrożony.

Faktycznie, kiedy powierzyłam mu to zadanie, sprawiał wrażenie, jakby urósł z dumy, a Ellie została z Flip tylko dlatego, że się przy tym uparła.

– Postawmy kropkę nad „i” – powiedział John, kiedy znowu zjawiłam się w kuchni, chcąc możliwie najszybciej załatwić formalności. – Ta mała ma tendencje do wałęsania się. Tak mi mówiono. I zero poczucia, że obcy człowiek bywa zagrożeniem. To jedna z cech jej choroby. – Poklepał stosik papierów w tekturowej teczce. – Będziesz tu miała sporo do zrobienia.

– I o to chodzi, prawda? – odparłam, zajmując miejsce przy stole. – Teraz Flip podlega opiece społecznej, tak? Żadnych szans na połączenie z mamą?

John pokręcił głową.

– Nie ma tego w planach. Podobno matka już od dość dawna figuruje w rejestrze „zagrożonych”. Ponawiano próby skierowania jej na odwyk, na kursy rodzicielskie i tak dalej, więc ten pożar to już naprawdę kropla przepełniająca czarę. To było chyba tylko kwestią czasu. Zresztą teraz i tak nie miałyby gdzie wrócić. Zdaje się, że wszystko straciły. – Wskazał torbę, którą Ellie zostawiła koło stołu. – To jedyny dobytek Flip; kilka drobiazgów, zebranych przez tymczasowych opiekunów. Więc trzeba ją będzie trochę wyposażyć…

– Żaden problem – odparłam. – W każdym razie, jeśli chodzi o rzeczy przechodnie. Mam ich pełne pudło. Chociaż raczej nic różowego. Biedna kruszyna. Musi się w niej kotłować, nawet jeśli tego nie okazuje. Pewnie jest tym wszystkim zbyt oszołomiona… Kiedy to się stało?

– W piątek wieczorem.

A była dopiero środa.

– Więc na pewno nadal jest w szoku – powtórzyłam, biorąc od Johna dokumenty: plan opieki, ocenę ryzyka, formularz przeniesienia dziecka i tak dalej, każdy do podpisu w trzech egzemplarzach. W opiece społecznej nic nigdy nie dzieje się bez trzech egzemplarzy.

John pokręcił głową.

– Najwyraźniej nie – odparł. – Ellie twierdzi, że w tym przypadku co na wierzchu, to i pod spodem. Jednym z głównych problemów Flip jest brak empatii. Słyszałem, że przy FAS to dość powszechne. Na pewno później wszystko sobie wygooglujesz, a jak mówiłem, więcej na temat tła znajdziesz w tej teczce. Ale to trudne dziecko. Już musiała sobie radzić z dziedzictwem, z którym przyszła na świat i do którego dochodził jeszcze burzliwy tryb życia matki. Aha, no i Flip jest na ritalinie z powodu ADHD, więc tym też trzeba się zająć. A chyba nikt tego dotąd nie zrobił, w każdym razie odpowiednio… – Krzywiąc się, zawiesił głos. – Sama wiesz, jak to jest.

– Oj, wiem – przytaknęłam, sporządzając w myślach kolejną listę tego wszystkiego, co będziemy musieli wdrożyć jako priorytety; co będziemy musieli ustanowić w zakresie ogólnych zasad, procedur, zachowań. I tego, pod iloma względami moje pierwsze wrażenie na temat tej słodkiej, posłusznej, specyficznej dziewczynki już ulegało zmianie.

– Aha, jeszcze jedna sprawa… – zaczął John, ale znów musiał przerwać.

Bo do kuchni wpadł jak burza Tyler z depczącym mu po piętach Denverem.

– O rany, Casey! – wydyszał mój przybrany syn. – O rany! Błee! Musisz tam iść!

– Gdzie? – spytałam. – Hej, wy dwaj, a skąd te miny?

– Casey, bo to… taaakie obrzydliwe – dodał Denver. – Nie uwierzysz, naprawdę.

– No. Takie obrzydliwe. – Tyler chwycił mnie za rękę i pociągnął. – I ta pani z pomocy społecznej pyta, czy możesz przynieść jakąś plastikową torbę i co tam trzeba. Bo ta dziewczyna… – Wskazał za siebie. – Ona właśnie zrobiła kupę na trawnik!

Spojrzałam Johnowi w oczy.

– To jest ta jeszcze jedna sprawa, prawda?

Pokiwał głową.

– Taak.

Rozdział 3

Od lat Mike i ja zajmowaliśmy tego typu dziecięcymi „wypadkami”, więc podczas gdy chłopcy za pomocą wyrazistych min dawali wyraz swojej grozie, po prostu wyciągnęłam paczkę nawilżonych chusteczek dla niemowląt, środek dezynfekujący oraz grube gumowe rękawice, a John, kierując się moimi wskazówkami, oderwał plastikowy worek z rolki, którą znalazł w szufladzie na kuchenne przybory.

– Chłopaki, już spokój – nakazałam, kiedy wszyscy sznurem wymaszerowaliśmy z domu. – To tylko kupa, nie czterech jeźdźców Apokalipsy!

Ellie i Flip czekały w odległym kącie ogrodu, koło naszego tria niezwykle wytrzymałych krzaków róż. Co wydawało się dość stosowne – w końcu róże kochają nawozy naturalne, prawda? Przykucnięta Ellie ze spokojem przemawiała do Flip, ostrożnie pomagając jej wyjść z majtek, które przypuszczalnie dziewczynka opuściła, zanim załatwiła się na trawnik.

Energicznie ruszyłam w tamtą stronę, ze świadomością, że Ty i Denver trzymają się za mną w bezpiecznej odległości. Natomiast John rozważnie zadecydował, że właśnie teraz utnie sobie z nimi pogawędkę.

– Już, skarbie – powiedziała wesoło Ellie, kiedy podałam jej chusteczki, a ona zaczęła jedną z nich wyciągać, żeby oczyścić Flip. – Zaraz się z tym uporamy, prawda? I co powiemy Casey?

Dziewczynka stała na szeroko rozstawionych nogach, jakby po długiej jeździe właśnie zsiadła z końskiego grzbietu, co odnotowałam w pamięci, zastanawiając się nad jej życiem z matką alkoholiczką. Flip miała osiem lat. Nie osiemnaście miesięcy. A jednak najwyraźniej była przyzwyczajona, że myto ją w taki sposób. Więc zwyczaj wypróżniania się tam, gdzie akurat poczuła potrzebę i kiedy ją poczuła, prawdopodobnie należał do zachowań zakorzenionych głęboko i długotrwale.

– Przepraszam, mamusiu – wymamrotała. Wyglądała na autentycznie, choć nie za bardzo, skruszoną. – Nie wiedziałam, że nie wolno.

– To nie całkiem prawda, kochanie – łagodnym tonem sprostowała Ellie. – Załatwiamy się w ubikacji. Nigdzie indziej. Pamiętasz?

– Ale mnie się bardzo zachciało – obstawała przy swoim Flip. – Nic nie mogłam poradzić. Ona po prostu wyszła.

Raczej wątpliwe, skoro na własne oczy widziałam, że z pewnością nie chodziło o chory żołądek. Jednak może Flip nigdy nie nauczyła się „odczuwać” zwykłych sygnałów lub traktować reagowania na nie jako sprawy najważniejszej. Czułam, że John miał rację. To nie była oznaka napięcia emocjonalnego, tylko brak treningu czystości.

– Na razie się nie martwmy – powiedziałam i założywszy rękawice, wykonałam drugą połowę zadania. – Możemy o tych sprawach porozmawiać później, prawda? Tylko się z tym uporam – zawiązałam plastikową torbę – a potem poszukamy dla ciebie kostiumu i będziesz mogła pobawić się z chłopcami w baseniku. Co ty na to?

– A Różowa Barbie? – spytała Flip, teraz już uśmiechając się promiennie, podczas gdy Ellie zużywała kolejną chusteczkę na jej dłonie. – Ona ma strój kąpielowy. Ma. Taki błyszczący. Bo to jest też plażowa Barbie.

– Doskonale – odparłam i kiedy Ellie wstała, pośpieszyłyśmy z powrotem przez trawnik za naszą podopieczną, która biegła w podskokach. – Więc może byś przebrała Barbie, a ja tymczasem zobaczę, co uda mi się znaleźć dla ciebie.

Flip jak rakieta przemknęła przez drzwi werandy i wpadła do kuchni. Zdałam sobie sprawę, że zachowanie tego dziecka bardziej pasowało do cztero- niż do ośmiolatki. Po czym uświadomiłam sobie jeszcze jedną rzecz. Jakie wrażenie robi to, co właśnie niosłam.

– Boże! – teatralnie wykrzyknął Tyler na widok plastikowego woreczka, kołyszącego się w moim ręku i natychmiast odsunął się ode mnie. – To już naprawdę zbyt obrzydliwe. Chyba nie chcesz pozwolić, żeby ona z nami zamieszkała?

Zmierzyłam wzrokiem kłopotliwy przedmiot, przypomniałam sobie, że nasz mały gość nie okazał cienia wstydu, i zastanowiłam się, czy nie powinnam rozpocząć treningu czystości tu i teraz; czy zanim zrobimy cokolwiek innego, nie zaprowadzić Flip do ubikacji na dole na uroczyste spuszczanie zawartości torby.

Z tą kruszyną czekała nas cała masa wyzwań, którym należało stawić czoło. O czym wiedziałam, bo John już mnie poinformował. ADHD, brak empatii, wyraźna skłonność do znikania i problemy związane z tym, jak życiowe wstrząsy mogły wpłynąć na jej zdrowie emocjonalne, wszystko to ani trochę mnie nie peszyło, a wierzyłam, że Mike’a też nie speszy. Nasz program służył właśnie temu, by w sposób pragmatyczny i systematyczny rozwiązywać podobne trudności. Robiliśmy to już tak wiele razy, że nie wątpiłam, iż damy radę.

Ale równocześnie przypomniały mi się nasze wcześniejsze doświadczenia z podopiecznymi (zwłaszcza z pewną niemal kompletnie zdziczałą parką maluchów) i co za tym idzie, wyjątkowo osłabiające ducha obowiązki, kiedy ma się dziecko lub dzieci, które regularnie się zanieczyszczają. Nie, to nie był powód do zerwania umowy – w każdym razie taką miałam nadzieję – jednak podczas gdy Tyler czekał na moją odpowiedź, zaczęłam się zastanawiać, czy tego samego pytania nie zada mi również Mike, kiedy wróci do domu.