Wydawca: Amber Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 479

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Zabezpieczenie: watermark

Opis ebooka Karuzela samobójczyń - S J Bolton

Uniwersytet w Cambridge sceną zbrodni doskonałych: morderstw bez mordercy. Ofiary zabijają się same…

Cambridge tuż przed północą to miasto czarnych cieni i złotego światła. Reflektor prawie pełnego księżyca oświetla eleganckie niczym weselny tort budynki, filary wskazujące bezchmurne niebo jak kamienne palce,i nielicznych ludzi, którzy błądzą jeszcze po ulicach, jak zjawy, to pojawiając się w plamach światła, to niknąc w cieniu.
Kobieta stojąca na krawędzi jednej z najwyższych wież wygląda jak turystka podziwiająca widok. Powietrze u stóp wieży jest nieruchome. Na szczycie wieje wiatr. Na tyle silny, że włosy kobiety łopoczą wokół jej głowyjak flaga. Kobieta jest młoda i byłaby piękna, gdyby jej twarz nie była pozbawiona wszelkiego wyrazu. Gdyby w jej oczach było jakiekolwiek światło. To twarz kogoś, kto wierzy, że jest już martwy...

Uniwersytetem Cambridge wstrząsa seria tajemniczych samobójstw. Już kilkanaście dziewczyn odebrało sobie życie – w bardzo gwałtowny, krwawy, makabryczny sposób. Sposób, który każe doktor Evi Oliver, uniwersyteckiemu psychiatrze, podejrzewać, że to coś więcej niż zbieg okoliczności.

Do Cambridge przyjeżdża z Londynu Lacey Flint. Prowadzi śledztwo, udając studentkę. Niebawem ktoś zaczyna ją straszyć, wykorzystując jej najskrytsze lęki.

I zaczynają ją dręczyć te same niepokojące koszmary, o jakich mówiły dziewczyny, zanim odebrały sobie życie...

Opinie o ebooku Karuzela samobójczyń - S J Bolton

Fragment ebooka Karuzela samobójczyń - S J Bolton

Strona redakcyjna

Korekta

Barbara Cywińska

Renata Kuk

Projekt graficzny serii i okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Dead Scared

Copyright © S.J. Bolton 2012

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-4632-1

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Pamięci Petera Inglisa Smitha:

dobrego sąsiada, świetnego pisarza, bliskiego przyjaciela

Czym jest lęk, by głos ulotny?

Ból wieszczący, gdzie go brak,

I zwodzący nieroztropnych

Aż zabójczy padnie strzał!

William Wordsworth

Prolog

Prolog

Wtorek, 22 stycznia (kilka minut przed północą)

Kiedy duży przedmiot spada z wielkiej wysokości, prędkość jego lotu zwiększa się, aż działająca w górę siła oporu powietrza zrównoważy pchające go w dół przyspieszenie grawitacyjne. W tym momencie spadający przedmiot osiąga tak zwaną prędkość graniczną, która pozostanie niezmienna, dopóki obiekt nie napotka jakiejś większej siły — przeważnie ziemi.

Prędkość graniczna przeciętnego ludzkiego ciała wyliczona została na jakieś 195 kilometrów na godzinę. Zwykle zostaje osiągnięta piętnaście, szesnaście sekund od rozpoczęcia spadania, po pokonaniu dystansu od pięciuset do sześciuset metrów.

Popularnym błędem jest przekonanie, że ludzie spadający ze znacznych wysokości umierają przed uderzeniem. To rzadko się zdarza. Choć szok takiego doświadczenia może doprowadzić do śmiertelnego zawału serca, większość upadków po prostu nie trwa dość długo, by zdążyło do tego dojść. Teoretycznie ciało może również zamarznąć w temperaturach poniżej zera bądź człowiek może stracić przytomność w wyniku braku tlenu, ale oba te scenariusze mogą dotyczyć wyłącznie skoku z samolotu na znacznej wysokości, a — nie licząc najbardziej doświadczonych spadochroniarzy — ludzie robią coś takiego raczej rzadko.

Większość ludzi, którzy spadają bądź skaczą z dużej wysokości, umiera po uderzeniu, kiedy ich roztrzaskane kości powodują poważne uszkodzenia otaczających tkanek. Śmierć jest natychmiastowa. Przeważnie.

Kobieta stojąca na krawędzi jednej z najwyższych wież w Cambridge prawdopodobnie nie musi zawracać sobie głowy tym, kiedy osiągnie prędkość graniczną. Wieża ma prawie sześćdziesiąt metrów i ciało kobiety będzie przyspieszać przez całą drogę. Powinna za to bardzo poważnie przejąć się uderzeniem. Bo kiedy do niego dojdzie, kamienie bruku u stóp wieży roztrzaskają jej młode kości jak szlachetny kryształ. Ale w tej chwili nie przejmuje się chyba niczym. Stoi jak turystka podziwiająca widok.

Cambridge tuż przed północą to miasto czarnych cieni i złotego światła. Reflektor prawie pełnego księżyca oświetla wytworne jak weselny tort budynki, filary, które jak kamienne palce wskazują bezchmurne niebo, i nielicznych ludzi, którzy błądzą się jeszcze po ulicach jak zjawy. To pojawiają się w plamach światła, to znikają w cieniu.

Kobieta chwieje się i — jakby coś przyciągnęło jej uwagę — przechyla głowę w dół.

Powietrze u stóp wieży jest nieruchome. Strona wydarta z wczorajszego „Daily Mail” leży grzecznie na chodniku. Na szczycie wieje wiatr. Na tyle silny, że włosy kobiety łopoczą wokół jej głowy jak flaga. Kobieta jest młoda, może rok przed trzydziestką, może rok po, i byłaby piękna, gdyby jej twarz nie była pozbawiona wszelkiego wyrazu. Gdyby w jej oczach było jakiekolwiek światło. To twarz kogoś, kto wierzy, że jest już martwy.

Za to mężczyzna biegnący przez Pierwszy Dziedziniec Kolegium Świętego Jana jest żywy aż do bólu, bo w zwierzęciu zwanym człowiekiem nic nie afirmuje życia równie mocno jak przerażenie. Inspektor Mark Joesbury z wydziału Policji Metropolitalnej zlecającego swoim funkcjonariuszom najbardziej ryzykowne sprawy jeszcze nigdy w życiu nie bał się aż tak.

Na szczycie wieży jest zimno. Styczniowy chłód napływa znad Fens1 i obejmuje miasto jak dłoń pedofila obejmuje rączkę małego bezbronnego dziecka. Kobieta nie ma zimowego ubrania, ale zdaje się nieświadoma chłodu. Mruga i nagle w jej martwych oczach pojawiają się łzy.

Inspektor Joesbury dotarł już do drzwi kaplicznej wieży i przekonał się, że nie są zamknięte na klucz. Uderzają z hukiem o kamienną ścianę, a jego lewy bark, który już zawsze będzie tym słabszym, czuje ostry ból. Na pierwszym zakręcie Joesbury dostrzega but — wąski, niebieski, skórzany pantofel na niskim obcasie, ze szpicem na palcach, lakierowany na wysoki połysk. O mało nie zatrzymuje się, żeby go podnieść, ale nagle dociera do niego, że tego nie zniesie. Już kiedyś trzymał w dłoniach but kobiety i sądził, że ją stracił. Biegnie dalej po schodach, licząc je po drodze. Nie dlatego, że ma jakiekolwiek pojęcie, ile ich jest, ale dlatego, że musi jakoś odmierzać w myślach dystans. Kiedy dociera na drugi podest, słyszy kroki z tyłu. Ktoś biegnie za nim.

Czuje zimne powietrze i w tej samej chwili widzi drzwi na szczycie. Wypada na dach bez najmniejszego pojęcia, co zrobi, jeśli ona już skoczyła. Ani co zrobi, do diabła, jeśli nie skoczyła.

— Lacey — krzyczy. — Nie!

1

1

Piątek, 11 stycznia (jedenaście dni wcześniej)

All Bar One — knajpa koło Stacji Waterloo — była pełna po brzegi; niemal setka ludzi kłębiących się we wnętrzu przekrzykiwała się z muzyką. W Wielkiej Brytanii palenie od lat jest zakazane w miejscach publicznych, ale coś i tak wisiało wokół tego tłumu, zagęszczając powietrze i zmieniając całą scenerię w nieostre zdjęcie pstryknięte tanim aparatem.

Instynktownie wiedziałam, że go tu nie ma.

Nie musiałam patrzeć na zegarek, by wiedzieć, że spóźniłam się szesnaście minut. Zaplanowałam to co do sekundy. Większe spóźnienie wyglądałoby niegrzecznie albo jakbym próbowała dać mu coś do zrozumienia; za blisko wyznaczonej pory, i wyszłabym na napaloną. Spokojna i profesjonalna — tak brzmiał mój przekaz. Odrobinę wycofana. Lekkie spóźnienie było częścią tej gry. Tylko że teraz to on był spóźniony.

Przy barze zamówiłam swojego zwykłego drinka na trudne okazje i podciągnęłam się na pusty stołek. Popijałam bezbarwną ciecz, patrząc na własne odbicie w lustrach za barem. Przyszłam tu prosto z pracy. Jakoś udało mi się oprzeć pokusie, żeby wyjść wcześniej i poświęcić dwie godziny na prysznic, suszenie włosów, robienie makijażu i wybieranie ciuchów. Miałam twarde postanowienie nie wyglądać ładnie dla Marka Joesbury’ego.

Wyciągnęłam laptop z torby i położyłam go na barze — tak naprawdę nie zamierzałam pracować, chciałam tylko, żeby tak to wyglądało — i otworzyłam prezentację na temat brytyjskich przepisów dotyczących pornografii, którą w przyszłym tygodniu miałam przedstawić grupie rekrutów w Hendon. Kliknęłam w przypadkowy slajd: Ustawę o sądownictwie karnym i deportacji. Rekruci zapewne zdziwią się — jak dziwi się większość ludzi — że posiadanie niedziecięcej pornografii było całkowicie legalne do roku 2008, kiedy to ustawa zakazała ekstremalnych obrazów pornograficznych. I oczywiście będą chcieli wiedzieć, co kwalifikuje się jako „obraz ekstremalny”. Stąd zawartość tabeli, na którą właśnie patrzyłam.

„Ekstremalny obraz pornograficzny to obraz przedstawiający akt seksualny, który:

— zagraża, czy też wydaje się zagrażać, życiu uczestnika.

— skutkuje poważnmi obrażeniami organów płciowych.

— odbywa się z udziałem ludzkich zwłok.

— odbywa się z udziałem zwierzęcia”

Poprawiłam literówkę w drugim punkcie i dodałam kropkę po czwartym.

Joesbury się nie zjawił. I nawet nie musiałam się rozglądać. Wiedziałabym to w chwili, w której przestąpiłby próg.

Dwadzieścia cztery godziny wcześniej miałam pięciominutową odprawę z moim przełożonym na Komisariacie Southwark. Otóż, SWK10, wciąż nazywany potocznie 0S10 — czyli Specjalistyczny Wydział Kryminalny Policji Mertopolitalnej, zajmujący się operacjami niejawnymi, poprosił o moją pomoc przy jakimś śledztwie. I nie poprosili o jakąkolwiek młodą posterunkową, ale konkretnie o mnie, a oficer prowadzący to dochodzenie, inspektor Mark Joesbury, miał się ze mną spotkać następnego wieczoru.

— Co to za sprawa? — zapytałam. Usłyszałam, że inspektor Joesbury wprowadzi mnie w temat. Mój przełożony sznurował usta i był mocno skwaszony pewnie dlatego, że podkradano mu personel bez podania przyczyny.

Jeszcze raz spojrzałam na zegarek. Joesbury spóźniał się już dwadzieścia trzy minuty, mój drink znikał o wiele za szybko i dokładnie o wpół do wybierałam się do domu.

Dotarło do mnie, że nawet nie pamiętam, jak on wygląda. O, miałam jakieś tam pojęcie o wzroście, budowie i karnacji, i pamiętałam te turkusowe oczy, ale nie potrafiłam przywołać w myślach obrazu jego twarzy. Co było dość dziwne, skoro nie znikał z mojej głowy nawet na sekundę.

— Lacey Flint, jak babcię kocham — odezwał się głos tuż za moimi plecami.

Wzięłam głęboki wdech i odwróciłam się powoli. Ujrzałam Marka Joesbury’ego, lekko ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, barczystego, opalonego nawet w styczniu, z jasnymi, turkusowymi oczami. W bujnej, rozczochranej, rudej peruce.

— Jestem tu incognito — powiedział. I puścił do mnie oko.

2

2

Miejsce parkingowe dla niepełnosprawnych przed domem doktor Evi Oliver dla odmiany było wolne. Choć na starym ceglanym murze wisiała wyraźna tabliczka z napisem „Prywatny parking”, zdarzało się często, szczególnie w weekendy, że Evi po powrocie do domu zastawała tu samochód jakiegoś turysty z kulawą nogą. Dzisiaj miała szczęście.

Przygotowała się na nieunikniony ból i wysiadła z samochodu. Była pół godziny spóźniona z lekami, które zresztą nie radziły już sobie z bólem tak jak dawniej. Rozłożyła kulę, chwyciła ją pod lewą pachę i czując się odrobinę pewniej, wyjęła z kabiny aktówkę. Jak zwykle lekko się zadyszała z tego wysiłku. I jak zwykle ciemność i odludzie nie pomagały.

Choć Evi chciała jak najszybciej znaleźć się pod dachem, zmusiła się, by się rozejrzeć i nasłuchiwać przez chwilę. Dom, w którym mieszkała od pięciu i pół miesiąca, znajdował się na końcu ulicy; otaczały go zamknięte murami uniwersyteckie ogrody i rzeka Cam. Była to chyba jedna z najbardziej zacisznych uliczek w Cambridge.

Nikogo nie było widać, a ciszę zakłócały tylko odgłosy ruchu na sąsiedniej ulicy i wiatr w pobliskich drzewach.

Było późno. Dziewiąta wieczór w piątek i zwyczajnie nie dało się siedzieć w pracy dłużej. Jej nowi koledzy i tak przylepili jej już etykietkę smętnej, kalekiej starej panny, przedwcześnie postarzałej, która nie ma życia poza pracą. Właściwie się nie mylili. Evi rzeczywiście wysiadywała przy biurku aż do zamknięcia budynku przez ochronę. Ale nie trzymała jej tam pustka reszty jej życia. Trzymał ją tam strach.

3

3

Słyszałam chichoty wokół nas, wyłapałam parę ciekawskich spojrzeń. Jednym uchem słyszałam, jak Joesbury prosi gościa za barem o szklankę piwa IPA, a dla pani jeszcze raz to samo. Kiedy wreszcie złapałam oddech i wytarłam oczy, Joesbury miał zdziwioną minę.

— Chyba jeszcze nigdy nie słyszałem, jak się śmiejesz — powiedział. Lekko kręcąc głową, jakbym to ja była wariatką, patrzył, jak barman nalewa mi drinka. Bombay sapphire z dużą ilością lodu w wysokiej szklance. Podsunął mi ją z uniesionymi brwiami. — Pijesz czysty gin? — spytał.

— Nie. Z lodem i cytryną — odparłam; widziałam, że barman i parę osób obok gapi się na nas. Do diabła, w co ten Joesbury się bawił?

— Do diabła, w co ty się bawisz? — spytałam go. — Zamierzasz siedzieć w tym czymś przez cały wieczór?

— Nie, głowa mnie od tego swędzi. — Zdjął perukę, rzucił ją na bar i wziął swoją szklankę. Porzucona kupa włosów leżała przed nim jak przydrożna padlina, kiedy podrapał się za lewym uchem. — Ale mogę założyć później — dodał. — Jeśli będziesz chciała.

Włosy mu urosły, od kiedy widziałam go ostatni raz; z tyłu sięgały kołnierzyka. Miały ciemniejszy odcień brązu, niż zapamiętałam, i odrobinę falowały. Z tą dłuższą fryzurą było mu do twarzy, zmiękczała kontury jego czaszki i wydłużała kości policzkowe, przez co był o niebo przystojniejszy. W łagodnym oświetleniu baru blizna wokół jego prawego oka była ledwie widoczna. Poczułam, że bolą mnie mięśnie żuchwy. Przez cały czas szczerzyłam się do niego jak głupia.

— Więc spytam jeszcze raz, co to ma być? — Pomyślałam, że jeśli będę zrzędzić, może się nie zorientuje, jak niedorzecznie się cieszę, że go widzę. — Czy w twoim zawodzie wypada tak się rzucać w oczy?

— Pomyślałem, że to przełamie lody — odpowiedział, ocierając piwną piankę z górnej wargi. — Kiedy widzieliśmy się ostatni raz, sytuacja była dość napięta.

Kiedy ostatnio widziałam się z Joesburym, wykrwawiał się na śmierć. Ja zresztą też. Więc sytuacja rzeczywiście była „dość napięta”.

— Co u ciebie? — spytałam, choć znałam odpowiedź całkiem dobrze. Przez ostatnie dwa miesiące bezwstydnie żebrałam o informacje u naszych wspólnych znajomych. Wiedziałam, że postrzał, który dostał tamtego wieczoru, wyrwał mu spory kawał tkanki płucnej, ale chirurdzy i czas zdołali to załatać. Wiedziałam, że spędził cztery tygodnie w szpitalu, że na kolejne trzy miesiące został odsunięty od pełnego zakresu obowiązków, ale potem spokojnie mógł wrócić do czynnej służby.

— Chyba odpuszczę sobie tegoroczny Londyński Maraton — stwierdził, wyciągając rękę i chwytając moją dłoń, przez co poczułam się, jakby w żołądku zawibrowały mi mocno napięte gitarowe struny. — Ale poza tym w porządku. — Odwrócił mój nadgarstek, by zajrzeć pod spód, i przez chwilę patrzył na gruby plaster, który wciąż nosiłam, bardziej dlatego, że nie lubiłam patrzeć na bliznę pod nim, niż dlatego, że wymagała osłony. Po trzech miesiącach była już całkowicie zagojona. Jak dla mnie wciąż za słabo. — Myślałem, że może mnie odwiedzisz — ciągnął. — Te szpitalne piżamki były całkiem twarzowe.

— Wysłałam misia — odparłam. — Pewnie poczta zgubiła.

Oboje wiedzieliśmy, że kłamię. I nie powiedziałam mu, że tak naprawdę przez prawie godzinę oglądałam obrazki na stronie internetowej niemieckiego Steiffa, wybierając misia, jakiego bym mu posłała, gdyby coś takiego było możliwe. Miś, na którego wreszcie się zdecydowałam, był podobny do tego, którego dał mi kiedyś Joesbury, tyle że większy i bardziej zadziorny. Kiedy ostatni raz zaglądałam na stronę, był oznaczony jako „nieosiągalny”. Sama bym tego lepiej nie ujęła. Joesbury patrzył teraz na moją twarz, a konkretnie na mój przemodelowany nos. Wyprostowali mi go miesiąc temu, bo był złamany, i pooperacyjne sińce już prawie zniknęły.

— Niezła robota — zauważył. — Nie jest odrobinę dłuższy, niż był?

— Uznałam, że dzięki temu będę wyglądać bardziej inteligentnie.

Wciąż trzymał mnie za nadgarstek, a ja nie próbowałam zabrać ręki.

— Słyszałem, że oddelegowali cię do pornosów — dodał. — Dobrze się bawisz?

— Zbieram materiały i piszę podsumowania — warknęłam, bo nie znoszę, kiedy mężczyźni choćby sugerują żarty z pornografii. — Z jakichś powodów uważają, że jestem dobra w szczegółach.

Joesbury dał mi spokój i widziałam, że jego nastrój się zmienił. Odwrócił się i spojrzał na stolik przy oknie.

— No dobra, skoro towarzyskie pogaduszki mamy już za sobą, powinniśmy usiąść — powiedział. Nie czekając na moją zgodę, wetknął sobie perukę pod pachę, wziął nasze drinki i ruszył przez salę. Poszłam za nim, mówiąc sobie, że nie mam prawa czuć się rozczarowana. To nie była randka.

Joesbury miał ze sobą plecak. Wyciągnął z niego cienką brązową teczkę i nie otwierając jej, położył na stole między nami.

— Mam pozwolenie od twoich szefów z Southwark, żeby prosić cię o pomoc przy dochodzeniu — powiedział, i w tej chwili mógłby być jakimkolwiek funkcjonariuszem starszym stopniem, wprowadzającym w temat młodszą koleżankę. — Potrzebujemy kobiety. Takiej, która może uchodzić za dziewczynę tuż po dwudziestce. W naszym wydziale nie ma nikogo takiego. Pomyślałem o tobie.

— Jestem wzruszona — odparłam, grając na czas. Dochodzenia prowadzone przez OS10 wiązały się z wysyłaniem tajniaków w niebezpieczne miejsca. Nie byłam pewna, czy jestem gotowa na kolejną niebezpieczną przygodę.

— Jeśli dobrze się spiszesz, to będzie dobrze wyglądało w papierach — oznajmił.

— Zapewne odwrotnie też.

Joesbury się uśmiechnął.

— Mam rozkaz powiedzieć ci, że decyzja należy wyłącznie do ciebie. A Dana kazała mi cię poinformować, że jestem nieodpowiedzialnym debilem, że jest o wiele za wcześnie po sprawie Rozpruwacza, żeby w ogóle myśleć o wciąganiu cię w takie śledztwo, i że powinnaś kazać mi iść do diabła.

— Przekaż jej pozdrowienia — poprosiłam.

Dana, czyli inspektor Dana Tulloch, była szefem Wydziału Zabójstw, z którym współpracowałam zeszłej jesieni. Była też najlepszą kumpelką Joesbury’ego. Lubiłam Danę, ale nie potrafiłam pozbyć się niechęci do jej zażyłości z Joesburym.

— Ale z drugiej strony — ciągnął Joesbury — tą sprawą zajęliśmy się w zasadzie przez Danę. Skontaktowała się z nią nieoficjalnie jej stara przyjaciółka ze studiów, obecnie szefowa poradni psychologicznej Uniwersytetu Cambridge.

— Co to za sprawa? — spytałam.

Joesbury otworzył teczkę.

— Ciągle masz taki mocny żołądek? — Skinęłam głową, choć ostatnio raczej go nie testowałam. Joesbury wyjął cienki plik zdjęć i podsunął mi je po stole. Spojrzałam na pierwsze z brzegu i musiałam na sekundę zamknąć oczy. Naprawdę, na świecie są rzeczy, których lepiej nigdy nie oglądać.

4

4

Evi myszkowała wzrokiem wzdłuż ceglanego muru otaczającego jej ogród, wokół pobliskich budynków, po ciemnych miejscach pod drzewami, zastanawiając się, czy lęk zdominuje całą resztę jej życia.

Lęk przed byciem samą. Lęk przed cieniami, które nabierają ciała. Przed szeptami, które wysączają się z ciemności. Przed piękną twarzą, która okazuje się tylko maską. Lęk przed tymi kilkoma krokami między bezpiecznym samochodem a domem.

Musiała je kiedyś zrobić. Zamknęła samochód i ruszyła w stronę frontowej furtki. Kute żelazo było stare, ale zawiasy zostały wymienione, więc furtka otwierała się pod najlżejszym dotknięciem.

Wschodni wiatr dujący znad Fens był dziś wyjątkowo silny i liście dwóch drzew laurowych szeleściły niczym stary papier. Nawet maleńkie listeczki bukszpanowego żywopłotu tańczyły i podskakiwały. Po obu stronach chodnika rosły krzaczki lawendy. W czerwcu ich zapach witał ją w domu jak uśmiech na ukochanej twarzy. Teraz nieprzycięte łodyżki były nagie.

Dom w stylu królowej Anny, zbudowany prawie trzysta lat temu dla dziekana jednego ze starszych kolegiów, został zaproponowany Evi na kwaterę, kiedy przyjęła nową posadę, choć był chyba ostatnim miejscem, w jakim spodziewała się zamieszkać. Wielkie domiszcze z miękkiej, ciepłej cegły, z wykończeniami z jasnego wapienia, było jedną z bardziej prestiżowych miejsc, jakimi dysponowała uczelnia. Jego poprzedni lokator, światowej sławy profesor fizyki, który dwa razy o włos minął się z Nagrodą Nobla, mieszkał w nim przez prawie trzydzieści lat. Kiedy zapalenie opon mózgowych odebrało mu władzę w nogach, uniwersytet przystosował dom do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Profesor zmarł dziewięć miesięcy temu, a kiedy Evie zaproponowano stanowisko szefowej Studenckiej Poradni Psychologicznej plus pół etatu wykładowcy i opiekuna naukowego, uniwersytet uznał, że inwestycja może się zwrócić choć po części.

Chodniczek z kamiennych płyt był krótki. Raptem pięć metrów przez środek wymyślnego wzoru z niskich żywopłotków. Parę kroków i znajdzie się na ozdobnym ganku. Wiszące latarnie po obu stronach drzwi oświetlały chodnik na całej długości. Zwykle cieszyła się, że świecą. Ale dziś nie była tego pewna. Bo bez nich pewnie nie dostrzegłaby ścieżki z jodłowych szyszek, prowadzącej od furtki do drzwi.

5

5

Patrzysz na Bryony Carter — wyjaśnił mi Joesbury. — Lat dziewiętnaście. Studentka pierwszego roku medycyny.

— Co się stało?

— Podpaliła się — odparł. — W wieczór bożonarodzeniowego balu jej kolegium, parę tygodni temu. Może była wkurzona, że jej nie zaproszono, ale kolacja właśnie się kończyła, kiedy wpadła do środka jak żywa pochodnia.

Zaryzykowałam spojrzenie na postać otuloną płomieniami.

— Koszmar — stwierdziłam, ale to i tak nie oddawało moich uczuć. Postanowić umrzeć z własnej ręki to jedno. Ale uśmiercić się za pomocą ognia? — I ludzie to widzieli?

Joesbury kiwnął głową.

— Nie tylko widzieli. Parę osób zrobiło jej zdjęcia komórkami. Ta dzisiejsza młodzież!

Zaczęłam przeglądać resztę zdjęć. Płonąca dziewczyna odrzuciła głowę do tyłu i nie było widać jej twarzy. Za to jedno mogłam być wdzięczna. Większym problemem były małe, niewyraźne kształty widoczne przez płomienie: wyglądały jak stopione kawałki masy odpadające od ciała. A jej lewa dłoń, wyciągnięta w stronę aparatu, była czarna. Przypominała raczej kurzą łapę niż cokolwiek, co mogło przynależeć do ludzkiego ciała.

Piąte zdjęcie z rzędu ukazywało dziewczynę na podłodze. Długowłosy mężczyzna w wieczorowej marynarce, sądząc po minie głęboko wstrząśnięty, stał przy niej z gaśnicą w objęciach. Obok leżało wywrócone wiaderko na lód. Dziewczyna w niebieskiej sukience trzymała w dłoni dzbanek z wodą.

— Była mocno naćpana jakimś nowomodnym halucynogenem — poinformował Joesbury. — Można tylko mieć nadzieję, że nie bardzo wiedziała, co się dzieje.

— Co to ma wspólnego z OS10? — spytałam.

— To było pierwsze pytanie, jakie zadałem — odparł. — Miejscowa dochodzeniówka nie jest jakoś szczególnie przejęta. Wykonali klasyczną analizę trzech punktów, by stwierdzić samobójstwo, i nie znaleźli nic nietypowego.

Zastanawiałam się przez moment, ile aktów samobójczych można by uznać za bardziej nietypowe niż samospalenie.

— Nie znam tego — powiedziałam. — Tej analizy trzech punktów.

— Środki, motyw, zamiar — wyjaśnił Joesbury. — Przy podejrzeniu samobójstwa najpierw sprawdzasz, czy ofiara miała pod ręką środki do zadania sobie śmierci. Pistolet blisko dłoni, pętla na karku i coś, na czym można stanąć, tego typu sprawy. W przypadku Bryony przed salą bankietową znaleziono kanister z benzyną, a funkcjonariusz prowadzący śledztwo znalazł paragon w jej pokoju. Znalazł też ślady narkotyku, który strzeliła sobie dla kurażu.

Ktoś pochylił się nade mną, by postawić pustą szklankę na stoliku, i dostrzegł zdjęcie. Nie podnosząc wzroku, wsunęłam fotki pod teczkę.

— Następny punkt to motyw — ciągnął Joesbury. — Bryony od jakiegoś czasu miała depresję. Była bystrą dziewczyną, ale z trudem nadążała z nauką. Skarżyła się, że nie może spać.

— A zamiar? — spytałam.

Joesbury skinął głową.

— Zostawiła list do matki. Krótki i bardzo smutny, jak słyszałem. Raport policjanta, który pierwszy zjawił się na miejscu, i raport ekipy kryminalistycznej na temat stanu jej pokoju są w teczce — ciągnął. — Nie dostrzegli żadnych dowodów pozorowania.

Pozorowania, czyli sztuczek stosowanych czasem przez zabójców, którzy chcą, by morderstwo wyglądało na samobójstwo. Położenie pistoletu tuż przy dłoni ofiary to klasyczny przykład. Brak odcisków palców na pistolecie wskazywałby na pozorowanie.

— A poza tym kilkaset osób widziało, jak to zrobiła.

— Owszem, widzieli, jak płonie — potwierdził Joesbury. — I to już trzecie samobójstwo na uniwersytecie w tym roku akademickim. Czy mówi ci coś nazwisko Jackie King?

Zastanowiłam się chwilę i pokręciłam głową.

— Zabiła się w listopadzie. Trafiła do paru ogólnokrajowych gazet.

— Widocznie przegapiłam. — Od sprawy, nad którą oboje pracowaliśmy ostatniej jesieni, z całym rozmysłem unikałam gazet i ogólnokrajowych wiadomości. Nigdy nie przyzwyczaję się do oglądania własnego nazwiska w newsach, a nieustanne przypominanie, przez co przeszedł nasz zespół, nie mogło, jak by to powiedział psychoterapeuta, pomóc w procesie zdrowienia.

— Wciąż nie rozumiem — ciągnęłam. — Dlaczego OS10 interesuje się samobójstwem studentki?

Joesbury wyjął z plecaka kolejną teczkę. Proszenie go, żeby jej nie otwierał, raczej nie wchodziło w grę, więc siedziałam i czekałam, aż wyciągnie kolejną porcję zdjęć. Choć nie potrzeba ich było wielu. Już pierwsze dało mi wystarczająco dobre pojęcie, o co biega. Dziewczyna, ewidentnie martwa, z mokrymi włosami i ubraniem. I z liną mocno zawiązaną wokół kostek.

— To było samobójstwo? — spytałam.

— Wszystko na to wskazuje — odparł. — A w każdym razie nic nie wskazuje, że było inaczej. Tu masz Jackie w lepszej formie.

Joesbury przełożył ostatnie zdjęcie na wierzch. Jackie King wyglądała na dziewczynę, która lubi przebywać na świeżym powietrzu. Miała na sobie żeglarską bluzę, jej włosy były długie, jasne, błyszczące i proste. Była młoda, zdrowa, inteligentna i atrakcyjna — przecież chyba miała po co żyć?

— Biedaczka — powiedziałam i czekałam na ciąg dalszy.

— Trzy samobójstwa w tym roku, trzy w zeszłym, cztery dwa lata temu — wyliczał Joesbury. — Cambridge zaczyna ustanawiać bardzo niezdrowe rekordy, jeśli chodzi o młodych ludzi odbierających sobie życie.

6

6

Evi zatrzymała się, zaklinając w duchu wiatr, by zelżał. Chciała usłyszeć ten chichot, to szuranie stóp, które powiedziałyby jej, że ktoś patrzy. Bo ktoś musiał patrzeć. Niemożliwe, żeby te szyszki przyleciały na ścieżkę same, niesione wiatrem. Było ich w sumie dwanaście, po jednej dokładnie na środku każdej płyty chodnika. Tworzyły linię prostą prowadzącą pod same drzwi.

To się działo już trzeci wieczór z rzędu. Wczoraj i przedwczoraj jeszcze dało się jakoś wyjaśnić. Za pierwszym razem szyszki były porozrzucane, jakby przyniósł je wiatr. Wczoraj ich kupka leżała tuż za furtką. To już było bardziej celowe.

Kto mógł wiedzieć, jak bardzo nienawidziła jodłowych szyszek?

Odwróciła się na pięcie, podpierając się kulą, by nie stracić równowagi. Za dużo hałasu czynionego przez wiatr, żeby cokolwiek usłyszeć. Za dużo cieni, by mieć pewność, że jest sama. Powinna wejść do środka. Ruszyła chodniczkiem tak szybko, jak była w stanie, aż dotarła do drzwi i weszła do domu. Kolejna szyszka, większa od reszty, leżała na wycieraczce.

Evi trzymała domowy wózek z boku drzwi wejściowych. Nie odrywając oczu od szyszki, zatrzasnęła za sobą drzwi i usiadła na wózku. Chwycił ją w szpony stary, irracjonalny lęk, z którego zdawała sobie sprawę, ale nie była w stanie w żaden sposób pokonać, sięgający czasów, kiedy jako pulchna, ciekawska czterolatka podniosła dużą jodłową szyszkę spod drzewa.

Była na wakacjach z rodziną, w południowych Włoszech. Drzewa w lesie były ogromne, sięgały do nieba, a przynajmniej tak się wydawało małej dziewczynce. Szyszka też była wielka, jej małe, pulchne rączki były przy niej maleńkie. Podniosła ją, zachwycona odwróciła się do matki i poczuła łaskotanie na lewym nadgarstku.

Kiedy spojrzała w dół, jej dłonie i przedramiona były pokryte ruchliwymi owadami. Pamięta, jak wyła, kiedy któreś z rodziców zgarniało z niej robale. Ale niektóre dostały się pod ubranie i rodzice musieli rozebrać ją w lesie. I teraz, po tylu latach, wspomnienie zachwytu zmieniającego się w obrzydzenie wciąż potrafiło wytrącić ją z równowagi.

Nikt nie mógł o tym wiedzieć. Nawet rodzice od dziesięcioleci nie wspominali o tym incydencie. Dziwaczny żart, i tyle, pewnie nawet nie miał nic wspólnego z nią. Może bawiło się tu jakieś dziecko — zostawiło szlak szyszek i wrzuciło jedną przez szczelinę na listy. Evi ruszyła na wózku w stronę kuchni. Dotarła do drzwi.

Na kuchennym stole, który wychodząc z domu, zostawiła czysty, leżała kupka dużych jodłowych szyszek.

7

7

Samobójstwa wśród młodych ludzi to raczej nic niezwykłego — powiedziałam, zastanawiając się nad tym na bieżąco. — Wśród studentów odsetek samobójstw jest wyższy niż w całej populacji, zgadza się? Czy w Walii nie było parę lat temu czegoś takiego?

— Myślisz o Bridgend — odparł Joesbury. — Choć z technicznego punktu widzenia tam w grę nie wchodziła uczelnia. Rzeczywiście, zdarzają się masowe fale samobójstw. Ale to rzadkość. I ta koleżanka Dany nie jest jedyną osobą, którą to niepokoi. Przez zainteresowanie mediów zarząd uniwersytetu też robi się coraz bardziej nerwowy. Dziwaczne, publiczne samobójstwa nie stawiają w najlepszym świetle jednej z wiodących instytucji naukowych świata.

— Ale nic nie wskazuje na działania przestępcze? — spytałam.

— Wręcz przeciwnie. I Bryony, i Jackie leczyły się psychiatrycznie — powiedział Joesbury. — Jackie w przeszłości, Bryony całkiem niedawno.

— Bryony chodziła na terapię?

— Owszem — odparł Joesbury. — Nie do tej przyjaciółki Dany, jak jej tam... — Wyjął plik kartek z teczki i zaczął je przeglądać. — Oliver — powiedział po chwili. — Doktor Evi Oliver... więc nie do niej, ale kogoś z jej kolegów. Uniwersytet ma własny zespół psychiatrów i psychologów, i doktor Oliver jest ich szefową.

— A ta druga dziewczyna? — spytałam.

Joesbury skinął głową.

— Jackie też miała problemy, jak twierdzą jej przyjaciółki. Podobnie jak młodzieniec, który powiesił się po trzech tygodniach na uczelni. — Joesbury spojrzał w notatki. — Jake Hammond. Dziewiętnastoletni student filologii angielskiej.

— O ilu przypadkach mówimy?

— O dziewiętnastu w ciągu pięciu lat, licząc z Bryony Carter — powiedział Joesbury.

— Hm, rozumiem, dlaczego zarząd się martwi — rzuciłam. — Ale ciągle nie rozumiem, dlaczego zajmuje się tym OS10.

Joesbury wyciągnął się na krześle i założył ręce za głowę. Był szczuplejszy, niż go pamiętałam. Stracił trochę masy mięśniowej na klacie i ramionach.

— Uczelniana sieć psiapsiółek — odparł. — Doktor Oliver skontaktowała się ze swoją kumpelką z Cambridge, Daną, która z kolei skontaktowała się ze swoją dawną policyjną mentorką, jeszcze jedną absolwentką Cambridge.

— Czyli?

— Sonią Hammond.

Joesbury czekał, aż załapię. Nie załapałam.

— Komendant Sonią Hammond — podpowiedział mi. — Obecnie szefową Specjalistycznego Wydziału Kryminalnego w Scotland Yardzie.

Załapałam.

— Twoją przełożoną. Nie wiedziałam, że podlegasz kobiecie.

Joesbury uniósł brew. Zapomniałam, że potrafi coś takiego.

— Historia mojego życia — rzucił. — Komendant Hammond ma córkę w Cambridge, więc szczególnie się tym interesuje.

— Mimo wszystko — powiedziałam. — Niby co takiego ma odkryć tajna operacja w mieście śniących wież?

— Zdaje się, że miasto śniących wież to Oksford — stwierdził Joesbury. — Doktor Oliver ma teorię, że te samobójstwa to nie jest zbieg okoliczności. Jej zdaniem dzieje się tam coś mocno podejrzanego.

8

8

Evi podziękowała młodej policjantce i zaryglowała frontowe drzwi wciąż bardziej roztrzęsiona, niż chciała przyznać. Funkcjonariuszka była uprzejma, dokładnie przeszukała dom i poprosiła, żeby Evi koniecznie zadzwoniła, gdyby wydarzyło się coś jeszcze. Ale poza tym najwyraźniej nie planowała podjąć żadnej akcji poza napisaniem raportu. Nie było żadnych śladów włamania, jak wyjaśniła, a jodłowe szyszki trudno uznać za groźne.

Oczywiście miała trochę racji. Nie tylko Evi miała klucze do domu. Ludzie z firmy sprzątającej przychodzili tu co wtorek pod jej nieobecność. Budynek był własnością uczelni i nie było wykluczone, że któryś z konserwatorów złożył w nim nieplanowaną pilną wizytę. Po co konserwator miałby przynosić do domu szyszki, to już była inna kwestia, ale młoda policjantka nie zamierzała się nad nią głowić.

Evi przejechała przez kuchnię i nalała wody do czajnika. Właśnie go włączyła, kiedy coś zgrzytnęło po szybie kuchennego okna. Podskoczyła tak wysoko, że o mało nie spadła z wózka.

— To tylko drzewo — powiedziała do siebie; w tej chwili przypomniała sobie, że ciągle nie wzięła leków przeciwbólowych. — Znowu to cholerne drzewo.

Okno kuchni wychodziło na ogrodzony murem ogród od tyłu schodzący aż na brzeg rzeki. Tuż za domem rósł potężny cedr, którego dolne gałęzie przy silnym wietrze drapały o okna parteru.

Evi wzięła leki, odczekała parę minut, aż zadziałają, a potem zjadła kolację: tyle ile zdołała w siebie wmusić. Zebrała naczynia i poturlała się na wózku w stronę sypialni, zatrzymując się po drodze, by podnieść szyszkę z wycieraczki. Bez emocji wyrzuciła ją z powrotem przez szparę na listy. Te z kuchennego stołu były już na dworze, w koszu na śmieci.

Odkręciła kurki nad wanną i zaczęła się rozbierać. Na nocnej szafce leżał otwarty list. Przyszedł parę dni temu w grubej, bąbelkowej kopercie. Kiedy Evi wytrząsnęła ją nad łóżkiem, wypadły muszelki, kamyki, uschłe wodorosty, a wreszcie rodzinne zdjęcie. Teraz leżało na szafce. Mama, tata, dzieci. Byli jej pacjentami w zeszłym roku i stali się przyjaciółmi. Właśnie kupili na wpół zrujnowany bungalow przy nadmorskiej drodze w Lytham St Annes w Lancashire; matka pisała, że wiosną zamierzają wyburzyć ruderę i zbudować swój nowy, wymarzony dom. To będzie już ich druga próba; pierwsza niezbyt się udała. Podkreślali w liście, że Evi zawsze będzie mile widzianym gościem. Nie było żadnej wzmianki o Harrym.

Choć wiedziała, że nie powinna, otworzyła szufladę nocnej szafki i wyjęła artykuł z gazety, który znalazła w archiwum internetowym. Nie traciła czasu na czytanie słów — znała je na pamięć. Potrzebowała tylko spojrzeć na jego twarz.

Wanna pewnie już się napełniła. Jeszcze tylko sekunda, by popatrzeć na włosy w odcieniu gdzieś pomiędzy rudawym blondem a miodowym, na jasnobrązowe oczy, kwadratową szczękę i wargi, które chyba zawsze wyginały się w uśmiechu, nawet kiedy, tak jak na tym zdjęciu, starał się wyglądać poważnie. I jeszcze jedna sekunda, by zapytać się w duchu, kiedy dobre dni — te, potrafiła zepchnąć go na dno umysłu, jak stare wspomnienia — staną się częstsze niż te złe, kiedy dobijał się o nieustanną uwagę, tak żywy, że niemal czuła cytrynowo-imbirowy zapach jego skóry. I jeszcze jedna sekunda na zadanie sobie pytania, kiedy wreszcie minie ból.

Kiedy woda w wannie zaczęła stygnąć, Evi już prawie spała. Wcisnęła włącznik windy, która wyciągnęła ją z kąpieli. Udało jej się ustać bez podpórki wystarczająco długo, żeby się wytrzeć i nasmarować skórę balsamem. Masz taką miękką skórę, wyszeptał jej kiedyś. Kiedy wychodziła z łazienki, miała w oczach łzy i nawet nie próbowała sobie wmawiać, że to tylko ból, ostatnio o wiele silniejszy wieczorami, zmusza ją do płaczu.

Nie dostrzegła więc napisu na lustrze, widocznego tylko dzięki parze z gorącej wody.

„Widzę cię”.

9

9

Podejrzanego w jakim sensie? — spytałam Joesbury’ego.

— Doktor Oliver uważa, że działa tam... i teraz cytuję notatki... podziemna subkultura gloryfikująca akt samobójczy —odparł. — Sądzi, że te dzieciaki, wspierane przez grupę działającą online, podjudzają się nawzajem.

— To samo ludzie mówili na temat Bridgend — stwierdziłam.

— To zawsze bardzo trudne do udowodnienia — przyznał Joesbury. — Ale są udokumentowane przypadki paktów samobójczych. Ludzie spotykają się, zwykle w necie, i decydują się razem skończyć ze sobą. Nawzajem dodają sobie odwagi do zrobienia tego.

Skinęłam głową. Parę razy czytałam o takich sprawach.

— Bardziej niepokojąca — ciągnął Joesbury — jest działalność szumowin, bo tylko tak można ich nazwać, które na stronach internetowych i czatach wyszukują przygnębione, bezbronne osoby. Nawiązują z nimi przyjaźnie, udają, że się troszczą, ale przez cały czas popychają tych ludzi w kierunku samobójstwa. Są też strony, na których ludzie o skłonnościach samobójczych mogą porozmawiać z podobnymi sobie, podyskutować o najskuteczniejszych sposobach, wspólnie zebrać się na odwagę przed ostatecznym krokiem. — Joesbury znów spojrzał w notatki. — Doktor Oliver nazywa to „wzmocnieniem negatywnym skłonności destruktywnych” — przeczytał — „czasami rozmyślnym i zbrodniczym”.

— To chyba jakaś wesoła osóbka — stwierdziłam.

— Dana mówi, że niezła laska — odparł Joesbury z uśmiechem, za który chętnie dałabym mu w gębę.

— Więc zakładając, że się zgodzę — powiedziałam — na czym konkretnie ma polegać moje śledztwo?

— Właściwie nie będziesz prowadzić śledztwa jako takiego — oznajmił Joesbury. — Na tym etapie sprawa nie zasługuje jeszcze na oficjalne dochodzenie. Twoim zadaniem będzie spędzić trochę czasu z doktor Oliver, by wiedziała, że taktujemy ją poważnie.

— Więc jestem symbolicznym prezencikiem, który ma jej poprawić samopoczucie? — przerwałam mu.

— Nie do końca. Chcemy też, żebyś wtopiła się w życie studenckie i donosiła nam o wszystkich nietypowych zjawiskach. Będziesz zwracać szczególną uwagę na fora i czaty popularne w miejscowej sieci. Będziesz naszą wtyką.

Milczałam przez parę sekund.

— Chcemy, żebyś była studentką, która może myśleć o samobójstwie — ciągnął Joesbury. — Niezaradną, zbyt wrażliwą, podatną na depresję. Chcemy też, żebyś była zauważalna, więc musisz się trochę bardziej wysilić z wyglądem. Ładna wariatka. Tego nam potrzeba.

— Więc autopsja Bryony nie ujawniła absolutnie niczego podejrzanego? — zapytałam bardziej dlatego, że potrzebowałam zyskać trochę czasu, niż dlatego, że chciałam to rzeczywiście wiedzieć.

— Nie było autopsji.

Czekałam chwilę, patrząc, jak Joesbury przerzuca zdjęcia. W końcu wyciągnął jedno i odwrócił przodem do mnie. Ukazywało postać leżącą na szpitalnym łóżku, pod przejrzystym namiotem, groteskowo spuchniętą i tak dokumentnie pokrytą opatrunkami, że przypominała egipską mumię. Obie ręce sterczały jej na boki pod kątem prostym. Z jej ciała zdawała się wyrastać masa kabli i rurek.

— Ona żyje? — spytałam. Nie miałam bladego pojęcia, dlaczego to jest sto razy gorsze, niż gdyby umarła; wiedziałam tylko, że tak jest.

— To zdjęcie zrobiono dwadzieścia cztery godziny po przyjęciu jej do szpitala — wyjaśnił Joesbury. — Nikt się nie spodziewał, że przeżyje. Minęły już trzy tygodnie, a ona zwalczyła infekcję, nie wpadła we wstrząs i niewydolność oddechową. Może nawet wyzdrowieje. Ale nie wiadomo, czy cokolwiek nam powie. Spalił jej się język.

Niewiele można odpowiedzieć na takie stwierdzenie.

— Więc co mam robić?

— Przeczytaj akta — odparł. — Zastanów się nad tym. Dana chce, żebyś do niej zadzwoniła. Będzie próbowała wybić ci to z głowy.

Spojrzałam na niego.

— A ty tam będziesz? — spytałam. — Znaczy, w Cambridge.

Zmrużył turkusowe oczy.

— Niekoniecznie na tym etapie — odparł. — Będę tam wpadał, żeby mieć na ciebie oko, ale dziewięćdziesiąt procent roboty w terenie będzie na twojej głowie.

Tak działał OS10. Najpierw na miejsce wysyłani byli funkcjonariusze młodsi stopniem, często na rok albo i dłużej, by zbierać informacje i dosyłać raporty. Kiedy wyłaniał się wyraźniejszy obraz sytuacji, do akcji wkraczał cięższy kaliber.

— Widzisz mnie w roli ekscentrycznego profesora? — mówił Joesbury. — W muszce i tweedach? W długiej, powłóczystej todze? Rozczochranej peruce?

Ze swoim muskularnym ciałem i bliznami na twarzy Joesbury przypominał raczej na wpół oswojonego bandziora. Teraz znów się do mnie uśmiechał. I to z tym uśmiechem zawsze najtrudniej było mi sobie poradzić. Lepiej po prostu na niego nie patrzeć. I wyjść jak najszybciej. Sprawa była załatwiona. Teczka na stole została zamknięta, jej zawartość zniknęła mi z oczu. Ruda peruka leżała parę centymetrów od mojej dłoni.

— Ten zwierzaczek jest bardzo miękki — zauważył Joesbury. — Chcesz pogłaskać?

Uniosłam wzrok.

— A o którym zwierzaczku mówimy?

Jego wyszczerz poszerzył się jeszcze bardziej.

— Boże, ależ za tobą tęskniłem — stwierdził.

Cisza. Wciąż patrzyliśmy na siebie nad stołem. Naprawdę musiałam już iść.

— Chcesz iść coś zjeść? — zaproponował.

Więc teraz to mogła być randka.

— Prawdę mówiąc, mam już plany. — Spojrzałam na zegarek. — Powinnam się zbierać.

Joesbury odchylił się na krześle, jego uśmiech zniknął. Uniósł prawą rękę i zaczął pocierać bliznę na skroni.

— A te plany nie obejmują przypadkiem wycieczki do Camden?

Kiedy poznałam Joesbury’ego, w piątkowe wieczory zwykle jeździłam do Camden, żeby podrywać mężczyzn. Nie zbliżyłam się do tego miejsca od pewnej październikowej nocy. A moje plany na dzisiejszy wieczór obejmowały chińszczyznę na wynos i wcześniejsze pójście do łóżka z kryminałem Lee Childa.

— Coś w tym rodzaju. — Wstałam. — Odezwę się do ciebie w weekend.

Patrzył, jak podnoszę torbę i wsuwam do niej teczkę. Pozwoliłam spojrzeniu zabłądzić na prawą stronę jego klatki piersiowej, w miejsce, które, kiedy widzieliśmy się ostatnio, było przesiąknięte krwią.

— Cieszę się, że wyzdrowiałeś — powiedziałam. I wyszłam.

10

10

Pół godziny później byłam już w domu, jadłam makaron po singapursku z pudełka i otwierałam teczkę sprawy Bryony Carter. Zdjęcia stanowczym gestem odsunęłam na bok, z wyjątkiem jednego, przedstawiającego Bryony przed samospaleniem. Widniała na nim wyjątkowo ładna dziewczyna z jasnymi, rudawymi włosami, o jasnej skórze i błyszczących błękitnych oczach.

Najpierw przeczytałam raport dochodzeniówki. Napisany został trzy dni po zdarzeniu i sprawiał wrażenie dość rzetelnego. O 21.45, w chwili, kiedy w auli Kolegium Świętego Jana podawano właśnie kawę, do wnętrza wpadła postać w płomieniach. Przytomny świadek, niejaki Scott Thornton, jak wynikało z raportu członek kadry kolegium, chwycił najbliższą gaśnicę. Kiedy już ją opróżnił, a Bryony leżała na podłodze, polecił gościom przynosić wodę. Zarządził, by wszyscy obecni polewali biedną Bryony wodą z dzbanków, butelek, wiaderek z lodem, nawet ze szklanek, a sam tymczasem z komórki wezwał pogotowie. Scott Thornton niemal z całą pewnością uratował Bryony życie. Czy Bryony mu za to kiedyś podziękuje, to już była inna kwestia.

Kiedy dziewczyna z poważnymi obrażeniami została zabrana do szpitala, mundurowi przeprowadzili dokładne przeszukanie budynku i terenu kolegium. W zacienionym miejscu placu zwanego Drugim Dziedzińcem znaleziono kanister, a ziemia wokół była przesiąknięta benzyną. Na kanistrze były odciski palców Bryony, i tylko jej.

Jej pokój, kilkaset metrów od miejsca zdarzenia, był schludny i czysty. Zrobiła tego dnia pranie i oddała kilka książek do biblioteki. Na szafce przy łóżku leżał pisany na komputerze list do matki. Paragon za kanister znaleziono wśród innych paragonów w przegródce na ołówki w szufladzie biurka. Na podłodze pokoju leżała pipeta, stalowa siateczka i cybuch, których używała do wdychania silnego halucynogennego narkotyku.

Jej współlokatorka, niejaka Talaith Robinson, powiedziała podczas przesłuchania, że Bryony już od jakiegoś czasu była nieszczęśliwa i niespokojna, ale nikt nie spodziewał się po niej tak drastycznego kroku. Raport przygotował jakiś sierżant, a podpisał jego przełożony, inspektor John Castell.

Miejscowa policja miała w zwyczaju, jak wyczytałam dalej, przeprowadzić szczegółowe śledztwo na temat stanu psychicznego ofiar samobójstw. Ponieważ wyzdrowienie Bryony wciąż było bardzo wątpliwe, Wydział Dochodzeniowy również w jej przypadku zamówił raport psychologiczny. Dostarczyła go doktor Oliver, psychiatra odpowiedzialna za ogólny stan zdrowia psychicznego Bryony.

Z podsumowania doktor Oliver dowiedziałam się, że Bryony była młodą kobietą, która wykazywała silną potrzebę bycia kochaną i posiadania opiekuna, która najchętniej oddałaby odpowiedzialność za własne życie komuś innemu — dobremu, silniejszemu partnerowi, bratniej duszy, która by się nią zajęła. Raport mówił o napiętych stosunkach z obojgiem rodziców. Ojciec, któremu praca zajmowała dużo czasu, rzadko bywał w domu, a matka nie była szczególnie zainteresowana Bryony, najmłodszym z czwórki dzieci. Bryony wyrosła w przekonaniu, że jest utrapieniem dla całej rodziny.

Niepewne siebie, nieszczęśliwe dziecko wyrosło na pasywną kobietę, rozpaczliwie pragnącą miłości i uwagi. Bryony, choć inteligentna i ładna, była zaborcza i nadwrażliwa w związkach, nawet w przyjaźniach. W Cambridge cierpiała na bezsenność i nocne koszmary. Pod koniec semestru opuszczała już większość zajęć. Jej lekarz domowy, niejaki doktor Bell, przepisał jej lek przeciwdepresyjny, citalopram.

Po podsumowaniu następowało kilka stron notatek, poczynionych podczas indywidualnych sesji psychoterapeutycznych. Wstałam, zaniosłam puste pudełko po chińszczyźnie do zlewu i nalałam sobie kieliszek wina.

Tylko pobieżnie przejrzałam medyczny raport na temat stanu Bryony głównie dlatego, że większość technicznych szczegółów nic mi nie mówiła. Mój wzrok przyciągnęła krótka notka na temat narkotyku wykrytego w jej krwi. Dimetylotryptamina, czy też DMT. Nigdy o niej nie słyszałam, ale krótka randka z Google powiedziała mi, że to bodajże najsilniejszy psychodeliczny narkotyk znany rodzajowi ludzkiemu, w Wielkiej Brytanii zakwalifikowany do klasy A, substancji najbardziej szkodliwych, a tym samym całkowicie nielegalnych. Zwykle przyjmowany wziewnie, wywołuje krótkotrwałe, ale bardzo intensywne doświadczenia, podczas których percepcja rzeczywistości może ulec znacznemu zniekształceniu. Zażywający przyznawali się do widzenia wróżek, elfów, aniołów, nawet Boga.

Im więcej czytałam, tym większa ogarniała mnie irytacja. Bryony miała rodzinę, dobre wykształcenie i możliwość studiowania na jednym z najbardziej szanowanych na świecie uniwersytetów. Miała o wiele więcej niż ja, ale mnie nigdy nie przyszło do głowy naćpać się i podpalić, żeby zepsuć ludziom skądinąd udaną świąteczną imprezę.

Z drugiej strony, jeśli doktor Oliver miała rację, ta wrażliwa, bezbronna dziewczyna padła ofiarą ludzi, których kręci emocjonalne gnębienie i ostateczna destrukcja innych istot ludzkich. Którzy wierzą, że są dość sprytni, by zadawać ból bez brudzenia sobie rączek.

11

11

Evi obudziła się nagle, przekonana, że ktoś puka do okna jej sypialni. Przez kilka sekund leżała nieruchomo. Nic. To tylko sen, jeden z tych złych, które zaczynają się od dziwnego, zniekształconego stworzenia tłukącego w okno. Wiedziała, że musi zasnąć z powrotem, zanim zacznie myśleć, bo inaczej nie będzie spać całą noc. Przekręciła się na drugi bok i w tej chwili znów coś zaczęło stukać. Uniosła głowę z poduszki, żeby lepiej słyszeć.

Teraz, kiedy była już całkiem przytomna, wiedziała, że dźwięk nie dobiega od okna. Wielki cedr nie sięgał na tę stronę domu. Pukanie dobiegało z miejsca wprost nad jej głową. Z pokoju na górze. Wyciągnęła rękę, znalazła włącznik lampki i usiadła.

Puk, puk, puk. Telefon miała przy łóżku. Policja albo ochrona uniwersytetu mogła tu być w parę minut. Jeśli im powie, że wydaje jej się, że ktoś jest na piętrze, nie będą zwlekać. Z drugiej strony poczułaby się jak idiotka, gdyby wezwała paru osiłków w mundurach do inwazji wiewiórek.

Siedziała nieruchomo na łóżku, nie mogąc się zdecydować.

Czy to cieniutkie, nieustępliwe stukanie to mogą być wiewiórki? Prędzej dziób uwięzionego ptaka. Dźwięk ustał. Po sekundzie rozległ się znowu. Puk, puk, puk przez kilka sekund i znów cisza. Evi miała tylko dwie możliwości. Wezwać pomoc i zaryzykować, że wyjdzie na idiotkę, albo osobiście zbadać sprawę. Wstała, wzięła kulę pod pachę i wyszła z sypialni.

Schody w domu były wyposażone w windę, ale Evi nie cierpiała używać niczego, przez co czuła się kaleka i stara, więc po prostu sypiała na dole, korzystając z sypialni i łazienki dla gości. Teraz jednak usiadła na krzesełku i wcisnęła guzik, by dojechać na górę. Kiedy mechanizm się zatrzymał, w domu zapanowała niezakłócona cisza. Evi zdała sobie sprawę, że nie wzięła ze sobą telefonu. Gdyby cokolwiek się stało, byłaby uwięziona na piętrze bez możliwości wezwania pomocy.

Pokój dokładnie nad jej sypialnią znajdował się na końcu korytarza. Nie słyszała nic. Drzwi były zamknięte. Otworzyła je i zapaliła światło.

Pokój był pusty. Nie miał przylegającej łazienki. Zasłony były rozciągnięte. Nie było się za czym schować. Nie było tu niczego niezwykłego, jeśli nie liczyć odrobiny popiołu i paru gałązek wokół kominka. Evi uznała, że uwięziony ptak czy gryzoń mógł być wyjaśnieniem dziwnego odgłosu, i poczuła ulgę. Wiedziała, że zamówienie czyszczenia komina będzie kłopotem, ale właściwie to drobiazg. Była w połowie pokoju, kiedy znów usłyszała pukanie.

Z tak bliska było już oczywiste, skąd dobiega. Jednak nie z komina, ale z jednej z pięknych, dębowych szafek wbudowanych w ścianę po bokach kominka. Z prawej. Evi podeszła bliżej. Dźwięk był cichutki, blaszany. Przecież nie mogła się bać czegoś, co wydawało tak niegroźny odgłosik?

Położyła dłoń na klamce szafki, doskonale świadoma, że bardzo się boi. I doskonale świadoma, że nie ma wyboru. Otworzyła drzwi.

Przez sekundę nie widziała niczego. Patrzyła wprost przed siebie, ze zmrużonymi oczami, spodziewając się, że coś wyfrunie jej w twarz. W następnej chwili spojrzała w dół i zobaczyła kościanego człowieka.

12

12

Pierwszą sesję z psychologiem Bryony miała w trzecim tygodniu semestru. Choć rok akademicki dopiero się zaczął, ona już miała problemy, trudno jej było odnaleźć się w rozhukanym studenckim życiu, wśród docinków i częstych dowcipów płatanych przez kolegów.

Dopiłam drugi kieliszek wina i stwierdziłam, że długo już nie wysiedzę. Ale dotarłam do notatek z trzeciej sesji Bryony i nagle zupełnie opuściła mnie senność.

Podczas tej sesji Bryony opowiedziała o swoich lękach. Twierdziła, że ktoś wchodzi nocą do pokoju i dotyka jej przez sen. Zapiski z sesji nie były dokładnymi transkrypcjami, więc nie mogłam wiedzieć dokładnie, jak terapeutka zareagowała na podejrzenia Bryony, ale z notatek odniosłam wrażenie, że nie brała dziewczyny zbyt poważnie.

Na czwartym i piątym spotkaniu Bryony znów mówiła o swoich obawach, o przekonaniu, że nie jest bezpieczna we własnym pokoju. Coraz częściej cierpiała na bezsenność i miewała koszmary, musiała dosypiać w ciągu dnia. Czuła się coraz bardziej zmęczona, cierpiała na tym jej nauka. Znalazła się na równi pochyłej przemęczenia i niepokoju.

Terapeutka wielokrotnie użyła w notatkach słowa „urojenia”.

Podczas szóstej sesji Bryony oznajmiła, że nocny intruz posunął się dalej niż tylko do dotykania, być może nawet odbył z nią pełny stosunek seksualny. Twierdziła, że czuje na pościeli zapach męskiego potu i wody po goleniu. Znalazła na ciele zadrapania, a nawet ślad lekkiego ugryzienia na barku. Wszystkie te obrażenia, jak odnotowała terapeutka, mogły być wynikiem samookaleczenia.

Dotarłam do końca teczki i usiadłam wygodniej, żeby pomyśleć. Joesbury chciał, żebym pojechała do Cambridge, by wypatrywać niezdrowej subkultury mającej zły wpływ na młodych ludzi. To miała być rutynowa obserwacja, nikt nie spodziewał się, że cokolwiek odkryję. Nie powiedział wprost, że jadę tam, by uspokoić szefową OS10, ale byłam praktycznie pewna, że właśnie tak myślał. Teraz zaczynałam mieć wrażenie, że może w tym być coś więcej.

13

13

Nie, nie kościany człowiek, to nie mógł być kościany człowiek. Kościani ludzie to była głupia, wiejska tradycja w miejscu, które zostawiła za sobą, setki kilometrów stąd. To była tylko dziecięca zabawka. Piętnastocentymetrowy szkielecik z mechanizmem do nakręcania. Zwykła, często spotykana zabawka, szczególnie popularna w Halloween. Nakręcasz kluczyk i puszczasz kościotrupka. Będzie szedł po twardej powierzchni, dopóki nie natrafi na przeszkodę albo sprężyna się nie rozkręci.

Sama nie wiedząc, czy ciągle się boi, czy nie, Evi podniosła szkielecik. Do skrzydełka kluczyka przylepiony był mały kawałek masy blu tack. Wyglądało na to, że zabawka została mocno nakręcona, a potem przylepiona tą masą do wnętrza szafki. Kiedy mechaniczna siła próbującego się obrócić kluczyka stała się zbyt wielka, zabawka wyrwała się ze swoich lepkich oków.