Wydawca: Amber Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 425 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Kamienna cisza - Kjell Eriksson

Uppsala-Näs. Wiejska droga. Słoneczne czerwcowe przedpołudnie. Josefin Cederén z sześcioletnią córeczką idzie na cmentarz odwiedzić grób matki.

Samochód uderza w nie z całej siły. Dziewczynka umiera w ułamku sekundy. Josefin żyje jeszcze dość długo, by pomyśleć, że mogła uratować córce życie...

Wypadek. Tragiczny. Ale po prostu wypadek. Kierowca najprawdopodobniej przeraził się i uciekł.

Tego samego ranka znika bez śladu mąż Josefin, Sven-Erik Cederén. Pracował w firmie farmaceutycznej MedForsk w Uppsali, prowadził badania nad nowymi lekami.

Poszukiwaniami kieruje komisarz Ann Lindell. Wciąż boryka się z własnymi problemami. Wciąż nie może zapomnieć o mężczyźnie, od którego odeszła pół roku wcześniej. Wciąż słyszy jego słowa, czuje jego dłonie. Żaden mężczyzna dotąd nie zapadł w jej życie tak jak on.

A to nie pomaga jej skoncentrować się na sprawie, która staje się coraz bardziej zagadkowa.

 

Ann dowiaduje się, że Cederén kupił niedawno posiadłość na Dominikanie. A kilka dni później ponure odkrycie na leśnej polanie wskazuje, że jego życie skrywało więcej tajemnic. Śmiertelnie groźnych dla wszystkich, którzy je poznali…

Opinie o ebooku Kamienna cisza - Kjell Eriksson

Fragment ebooka Kamienna cisza - Kjell Eriksson

Korekta

Halina Lisińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© SphinxHK/Shutterstock

Tytuł oryginału

Stenkistan

Copyright © by Kjell Eriksson 2001

Published by agreement with Ordfronts Förlag AB,

Stockholm and Leonhardt & Høier Literary Agency A/S, Copenhagen.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5036-6

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

juras@evbox.pl

Prolog

Jaszczurki biegały po murze, szybkie i niespokojne. Czekały na słońce, które za pół godziny miało wynurzyć się z morza. Poranna aktywność jaszczurek.

Mur mógł równie dobrze stać w Irlandii. Kamień był inny, lecz przekaz ten sam. Kamień na kamieniu, na pozór niedbale zespojone, a tak wspaniale funkcjonalne. Mur wznosił się na wysokość półtora metra, otaczał ogród i w jednym rogu działki przechodził w ścianę.

Szary eternitowy dach tonął w ciemnej zieleni. Palmy, drzewko cytrusowe i parę innych niewysokich drzew, których nie rozpoznawał. Zebrał kilka brązowych torebek nasiennych, potrząsnął, przyłożył do ucha, po czym wyjął parę ciemnych ziarenek. Wyglądały na trujące. Czarne, z niemal metalicznym połyskiem, leżały w jego dłoni jak tajemniczy posłańcy i przez moment poczuł impuls, by szybkim ruchem wrzucić je prosto do gardła.

Trujące? I co z tego. Były piękne i zachował je, by później zasiać.

Nagle spadł deszcz. We wgłębieniach eternitu zbierały się krople, staczały z dachu i spadały na ziemię. Migotały w chwili, gdy miały spaść. Wyobraził sobie, że są bezgłośną muzyką, walcem granym dwoma palcami na klawiaturze. On, który nie miał słuchu, dał się oczarować piękną muzyką kropel deszczu.

Weź się w garść, pomyślał, i w tej samej chwili deszcz przestał padać.

Morze wlewało się na plażę. Poprzedniego wieczoru próbował sobie uporządkować nieprzerwany ruch fal. Czy miał stałą częstotliwość? Siedem małych i jedna duża? Czasem milkły w głuchej ciszy, jak gdyby morze wstrzymywało oddech. Na dwie, trzy sekundy, nie dłużej.

Kwiaty podobne do polnego powoju wiły się u jego stóp. Przesiewał piasek między palcami, patrząc na morze i płynący w oddali kontenerowiec. Chciał coś zaplanować, ale był zbyt zmęczony, by racjonalnie myśleć, i zbyt zdezorientowany w otoczeniu, by czuć się w nim bezpiecznie. Wystawiony, pomyślał, jestem wystawiony na ryzyko na tej plaży i muszę tu coś postanowić.

Zamiast podjąć decyzję, poszedł do sklepu, który jednocześnie pełnił funkcję baru. Domek sklecony z desek i blachy opierał się o drzewo, zwrócony fasadą w stronę drogi. Ramon, zwany Piekarzem, wyciągnął rękę nad leżącymi na ladzie paczkami gumy do żucia.

Starszy mężczyzna, siwowłosy i z pobrużdżoną twarzą, czujnie mu się przyglądał. Naprzeciw niego siedziała kobieta ubrana w obcisłą zieloną sukienkę.

Zamówił piwo, usiadł przy drugim stoliku, skinął głową staremu i pociągnął łyk zimnego napoju. Niech tak zostanie, pomyślał, tu, przy tym stoliku. Woda pochodzi z gór, a sól z morza.

– Dobre – powiedział, wiedząc, że się upije. Dopóki będzie pił, Ramon nie zamknie sklepu.

Dał znak Piekarzowi, by podał piwo staremu i kobiecie.

Jesteśmy nowymi konkwistadorami, pomyślał i westchnął.

– Czy coś się stało?

Sven-Erik Cederén pokiwał głową i podniósł szklankę. Był już w tym kraju pięć czy sześć razy, ale dotąd nigdy sam. Każdy kolejny pobyt zmieniał jego punkt widzenia. Z początku szukał zwykłych miejsc turystycznych, pił rum i przyglądał się kobietom, ale nigdy nie podjął inicjatywy. Teraz przychodził do Piekarza, siedział zwykle w milczeniu przy stoliku i pił piwo Presidente.

– Jak długo zostaniesz? – zapytał Piekarz.

Para przy drugim stoliku odwróciła się i spojrzała na niego z zainteresowaniem, jak gdyby jego odpowiedź była sprawą najwyższej wagi.

– Jeszcze przez tydzień.

Starszy mężczyzna podniósł butelkę.

– Zamierzam kupić ziemię. Tuż za Gaspar Hernandez.

– To wieś pełna idiotów – powiedział stary.

– Jaki jest twój kraj? – zapytała kobieta.

Odpowiedział jak zwykle, mówił o zimnie, śniegu i oblodzonych jeziorach, o lasach, ale potem umilkł. Chciał powiedzieć coś jeszcze.

– Żyje nam się… – zaczął niepewnie – żyje nam się dość dobrze.

Opowiedział o swojej córce. Dostał następne piwo. Piekarz otworzył butelkę rumu i napełnił szklankę. Oparł ręce na kontuarze. Sven-Erik spojrzał na niego i uśmiechnęli się do siebie.

– Tęsknisz za nią?

– Oczywiście.

– Nie tylko za nią – rzekł Piekarz.

– Zawsze się tęskni za swoim krajem – wtrącił stary.

Szwed pokręcił głową.

– Tęsknisz za kobietą.

– Może.

Co on zrobił? Czy mógł to naprawić? Nie. Mógł tylko opatrzyć ranę. Był nawróconym, który nawrócił się za późno. Tak to wyglądało. Maszerował w takt przez prawie czterdzieści lat. Teraz wypadł z szeregu. Bał się. Gdyby tylko mógł siedzieć w tym walącym się sklepie, pić piwo i rozmawiać z przewijającymi się ludźmi. Piekarz i jego bar daliby mu rozgrzeszenie.

Bał się, ale nie o własną skórę. Kłamstwo! Oczywiście, że bał się wyroku. Uciekł do tego sklepu pełnego piwa, pringlesów i gumy do żucia.

Mówił dalej o swoim kraju. Co mam im jeszcze powiedzieć? Co ja właściwie wiem o Szwecji? Czy mam opowiedzieć o życiu w Uppsala-Näs, polu golfowym w Edenhof i relacjach z kolegami z pracy, odczytach w stowarzyszeniu przedsiębiorców, wykafelkowanych łazienkach i pomoście, który wyremontowałem za sto tysięcy koron?

Mówiąc, spoglądał ukradkiem na kobietę. Była między dwudziestką a trzydziestką. Jej dłoń niemal dotykała jego ręki. Powinien dać radę. Ze względu na plik banknotów pęczniejący w jego kieszeni. I penis pęczniejący w spodniach.

Upił łyk piwa. Piekarz spojrzał na niego i skinął głową.

1

Idź szosą! Ubrudzisz buciki.

Dziewczynka zerwała ostatni kwiatek i wręczyła mamie bukiecik z koniczyny.

– Czterolistna przynosi szczęście – powiedziała.

– Położymy je na grobie.

Kobieta ułożyła kwiaty, obrywając jeden zwiędły listek.

– Babcia lubiła koniczynę – powiedziała w zamyśleniu. Spojrzała w stronę kościoła, a potem na idącą obok niej córkę. Jeden dzień, pomyślała, przeżyły razem na ziemi tylko jeden dzień.

Emily urodziła się sześć lat i jeden dzień temu, a następnego dnia zmarła jej babcia. W każdą rocznicę jej śmierci szły na cmentarz i składały kwiaty na grobie. Siedziały też przez dłuższą chwilę na cmentarnym murku. Kobieta piła kawę, a dziewczynka sok.

Miały przed sobą półgodzinny spacer. Mogły pojechać samochodem, ale wolały iść. Podczas niespiesznej przechadzki na cmentarz można było rozmyślać. Kochała matkę ponad wszystko. To było trochę tak, jakby Emily zastąpiła babcię. Jedna miłość odeszła, druga przyszła.

Młodą matkę wraz z noworodkiem przetransportowano podziemnym przejściem Szpitala Akademickiego na oddział, na którym leżała babcia, unosząc się w krainie między jawą a snem.

Malutka dziewczynka szukała jej piersi. Z początku wydało jej się to nowym ciężarem, jaki musi udźwignąć wyczerpane porodem ciało.

Domyślała się, że to zapach maleństwa pobudził babcię do życia, bo nagle poruszyła nozdrzami. Wyciągnęła do małego zawiniątka chudą, pokłutą igłami dłoń i otworzyła zamroczone morfiną oczy.

– Chcę pobiec ten ostatni kawałek – powiedziała dziewczynka, przerywając rozmyślania matki.

– Nie, pójdziemy razem – odrzekła kobieta i tuż przed śmiercią pomyślała, że może ocaliłaby córce życie, gdyby pozwoliła jej pobiec.

Samochód uderzył w nie z całej siły. Dziewczynkę odrzuciło na kilkanaście metrów i umarła niemal w ułamku sekundy. Kobieta upadła i lewe przednie koło samochodu przejechało po jej ciele. Żyła jeszcze dość długo, by zrozumieć, co się stało, i pomyśleć, że mogła uratować córce życie. Zdążyła zauważyć, że samochód wpadł w poślizg, uciekając z miejsca wypadku, po czym przyspieszył i znikł za kościołem.

– Czemu nas zabijasz – wyszeptała.

2

Ann Lindell cieszyła się z dobrego humoru kolegi. Sammy Nilsson przeczytał horoskop na dziś ze śmiertelnie poważną miną, ale kiedy doszedł do ostatniej linijki „…i może przyjmiesz miłosne zaproszenie, jakie dziś dostaniesz”, wybuchnął śmiechem.

– Zaproszenie miłosne – powtórzyła Ann – to dopiero brzmi.

– Może Ottosson zaprosi cię na kawę – powiedział Sammy. – Chyba mu się podobasz.

Ottosson był szefem wydziału zabójstw. Zwołał zebranie na wpół do dziesiątej i Ann oraz Sammy przeczuwali, że będzie poświęcone organizacji wydziału kryminalnego.

Wszystko szło nie tak, jak trzeba. Straż miejska, którą wprowadzono z wielką pompą, teraz ledwo zipała i w każdej chwili mogła wydać ostatnie tchnienie. Mówiło się, że straż w Gottsunda i innych rejonach zewnętrznych powinna podlegać okręgowi przemysłowemu Fyrislund. „Straż” mogła zyskać zupełnie inne znaczenie, gdyby komendant Lindberg dostał to, czego chciał.

– No to jak? Słyszałem plotki, że się z kimś umawiasz.

Ann rzuciła mu szybkie spojrzenie. Sammy odniósł wrażenie, że wygląda na wystraszoną.

– Umawiam? Nie.

– Nie spotykałaś się z facetem?

– Byłam na imprezie, wiesz, z paczką koleżanek.

– Słyszałem co innego.

Ann uśmiechnęła się.

– Nie wierz we wszystko, co słyszysz. To był tylko jeden raz.

– A jeden raz się nie liczy?

Ann w odpowiedzi znów się uśmiechnęła.

Do pokoju wszedł Ola Haver. Ann wyczytała z wyrazu jego twarzy, że coś się stało, ale zaczął mówić dopiero wtedy, gdy usiadł przy stole.

– Mamy wypadek z ucieczką kierowcy. Dwie ofiary śmiertelne.

– Gdzie? – zapytał Sammy.

– Uppsala-Näs.

– Są świadkowie? – zapytała Ann.

Haver pokręcił głową.

– Przejeżdżał tamtędy kierowca ciężarówki. Jedna z ofiar to dziecko. Dziewczynka.

Haver był blady jak ściana.

– O cholera – mruknął Sammy.

– Jakieś sześć lat.

Ann spojrzała na zegar: dziewiąta dwanaście.

– Zadzwonię do Ottossona – powiedziała, wstając.

„Zaproszenie miłosne”, pomyślała Ann, wskakując do samochodu Sammy’ego, zwykle dostajemy takie, jak teraz.

Zerknęła na Sammy’ego, gdy wyjeżdżał na Salagatan. Przeklinając pod nosem ruch, skierował się na St. Olofsgatan i spojrzał ze złością na rowerzystę, który wyjechał z prawej strony i zmusił go do zatrzymania się.

Haver na tylnym siedzeniu rozmawiał przez telefon i Ann domyśliła się, że odbiera informacje od patrolu, który jest na miejscu.

Środa czternastego czerwca zapowiadała piękne lato. Dolina prowadząca do jeziora Mälaren kipiała bujną zielenią. Pastwiska porastała wysoka trawa. W niektórych miejscach zaczynały się już pierwsze zbiory. Tuż przed Högby jakiś mężczyzna zostawił na poboczu traktor i wszedł ciężkim krokiem w koniczynę i tymotkę sięgające mu do pasa. Ann przez chwilę miała niemal fizyczne odczucie obecności Edvarda. To on mógł iść tym polem, obejmując dłońmi ramiona. Wrażenie minęło po sekundzie, ale jednak nie. On tam był. W tym krajobrazie. Jeszcze pół roku po rozstaniu Edvard Risberg towarzyszył jej jak cień. Słyszała jego słowa i czuła jego dłonie. Nikt dotąd nie wniknął w jej życie tak jak on.

Kozioł sarny pojawił się na skraju lasu, spoglądając czujnie w stronę Lunsen. Słońce świeciło Ann prosto w oczy, ale nie opuściła osłony w samochodzie, tylko pozwoliła, by promienie grzały ją w twarz. Edvardzie, jesteś teraz nad morzem?

Kilometr dalej na skraju rowu leżała kobieta z córeczką.

Haver powiedział coś, czego Ann nie zrozumiała.

– To chyba Ryde – rzekł Sammy. – Tylko on jeździ taką zardzewiałą mazdą.

Miał rację. Eskil Ryde, technik kryminalistyczny, był już na miejscu. Stał pochylony nad rowem. Jedną ręką przeczesywał rzadkie włosy, drugą gestykulował.

Jeden z umundurowanych kolegów stojący przy minibusie pomachał Ann na przywitanie. Kiedy wysiadała z samochodu, mignął jej jakiś kształt w rowie. Dziecko, pomyślała i wymieniła szybkie spojrzenia z Sammym.

Ryde uniósł szary koc. Czoło dziewczynki było zmiażdżone. Åke Jansson, drugi z umundurowanych kolegów, pociągnął nosem. Haver objął go ramieniem, a Åke zacisnął dłonie w pięści. Ann Lindell musnęła w przelocie jego ramię, nim pochyliła się nad ciałem dziecka. Nie widziała go właściwie, tylko wystające chude nogi, prawą dłoń z paznokciami pomalowanymi na jasnoróżowo, czerwony wzór na sukience i jasne włosy poplamione czerwienią w podobnym odcieniu.

Podniosła się tak szybko, że zakręciło jej się w głowie.

– Czy wiemy, kto to jest? – rzuciła w przestrzeń pytanie.

– Nie – odrzekł Åke Jansson. – Szukałem portfela, torebki, czegokolwiek, ale nic nie ma. Chyba jednak mieszkają w okolicy. Kierowca ciężarówki, który był tu pierwszy, sądzi, że je rozpoznaje. Jeździ codziennie tą drogą.

Ann Lindell spostrzegła ciężarówkę stojącą o jakieś trzydzieści metrów dalej.

– Odpuść sobie przeszukiwanie zwłok – powiedział Ryde.

– Chciałem tylko wiedzieć, kim one były – odparł z urazą Jansson.

– Może szły na cmentarz – powiedział Haver.

– Dziewczynka zbierała kwiaty – rzekł Ryde.

– Skąd wiesz?

– Ręce – odparł technik.

Czworo policjantów stało nad ciałem dziecka. Ryde delikatnie zasłonił je kocem.

– Teraz przyjrzymy się kobiecie – powiedział.

Kobieta z pewnością była ładna. Jej twarz okalały krótko ostrzyżone włosy, w tym samym odcieniu co u dziewczynki. Niewiele pozostało z jej urody, lecz Ann domyślała się, że była kobietą, za którą ludzie się oglądali, której słuchali. Zdawało jej się, że widzi w jej rysach pewność siebie i siłę woli, mimo że ostry kamień przeciął jej podbródek i utkwił pod wargą jak poczerniały kolczyk.

W płatkach uszu miała złote kolczyki, na lewym serdecznym palcu duży złoty pierścionek, a na prawym srebrny inkrustowany kamieniami. Zadbane paznokcie. Co najmniej pięćset koron, pomyślała Ann. Paznokcie wyżłobiły wzór między czarnym, popękanym asfaltem i bujną zielenią w rowie.

Letnia sukienka w kolorze khaki, z odciskiem koła samochodu na szczupłych plecach.

Oczy niebieskie, z martwym spojrzeniem.

Ann Lindell podniosła głowę i przesunęła wzrokiem po krajobrazie. Czuło się w nim łagodny oddech lata. Nie było wiatru, a z jeziora dobiegał warkot motorówki. Wierzbową aleją prowadzącą do Ytternäs nadchodził jakiś mężczyzna. Szedł powoli, lecz Ann widziała, że zwrócił uwagę na rząd samochodów zaparkowanych przy drodze. Idzie pierwszy z gapiów, pomyślała i szybko się odwróciła.

– Identyfikacja, to najważniejsze. Kto jest tutejszym pastorem? – zapytała Ann i spojrzała na Sammy’ego, który pokręcił głową.

– Nie wiem – powiedział. – Przejdę się do kościoła. Może mają tam jakąś tablicę ogłoszeń.

Ann Lindell poszła w stronę ciężarówki. Åke mówił, że kierowca siedzi w kabinie, i kiedy podeszła bliżej, zobaczyła we wstecznym lusterku jego twarz. Otworzył drzwi i zsunął się z siedzenia wprawnym, lecz mimo to dość niezgrabnym ruchem.

– Dzień dobry, Ann Lindell z policji. To pan był pierwszy na miejscu wypadku?

Mężczyzna skinął głową i ujął jej wyciągniętą dłoń.

– Zna je pan?

– Chyba tak.

– Przepraszam, a jak się pan nazywa? Zapomniałam zapytać.

– Lindberg. Janne. Mieszkam tam dalej – powiedział, wskazując ręką.

– Widział je pan wcześniej?

– Tak, chodzą tą drogą. Mieszkają chyba w kierunku cypla Vreta, ale jej nie znam.

– Była ładną kobietą.

Janne Lindberg skinął głową.

– Jechał pan z domu do miasta? O której?

– Koło dziewiątej.

– Proszę opowiedzieć, co pan zobaczył.

– Najpierw mamę. Potem dziewczynkę.

– Nosi pan okulary?

– Nie, dlaczego?

– Mruży pan oczy.

– Od słońca.

– Co pan zrobił?

– Sprawdziłem, czy żyją. – Mężczyzna pokręcił głową. – Potem zadzwoniłem.

– To nie pan je przejechał?

Kierowca wzdrygnął się, słysząc pytanie, i wbił wzrok w Ann.

– Co u diabła – wykrztusił. – Myśli pani, że przejechałbym matkę z dzieckiem! Jestem zawodowym kierowcą.

– Takie rzeczy się już zdarzały. Czy mogę zobaczyć pana komórkę?

– A po co?

– Chcę sprawdzić, kiedy pan do nas zadzwonił.

Westchnął i podał jej komórkę. Ann znalazła „Wybierane numery” i stwierdziła, że Lindberg dzwonił o dziewiątej osiem. Wcześniej prowadził rozmowę o ósmej dwadzieścia sześć. Chciała również przejrzeć „Połączenia odebrane” i sprawdzić, czy ktoś dzwonił do Lindberga tuż przed rozmową z numerem alarmowym. Miała rację. Ktoś dzwonił o ósmej czterdzieści siedem.

– Odebrał pan połączenie przed wybraniem 112. Kto dzwonił?

– Facet z firmy asfaltowej. Wożę asfalt, ale rano miałem mały problem z samochodem. Zadzwonił, by sprawdzić, czy wyjechałem.

– Spieszył się pan rano?

– Tak, miałem być w firmie parę minut po szóstej.

– Może spieszył się pan, odebrał rozmowę, stracił koncentrację i nie zdążył ich ominąć?

– Daj spokój, kobieto! Nie przejechałem nikogo w całym moim życiu!

– Możemy zadzwonić do tego, który wtedy dzwonił?

– Jasne.

– Rozumie pan, że musi tu jeszcze zostać. Chcemy obejrzeć również samochód. Nie sądzę, że to pan spowodował wypadek, ale musimy sprawdzić. Dobrze?

Janne Lindberg skinął głową.

– Myślę o tej biednej dziewczynce – powiedział.

Mężczyzna, którego Ann Lindell widziała w alei, był już prawie przy ciężarówce i postanowiła na niego zaczekać. Trochę utykał.

– Co się stało? – zapytał. – Ktoś potrącił jakieś zwierzę?

– Nie, ludzi. I uciekł z miejsca wypadku.

Mężczyzna przystanął.

– Czy to Josefin i Emily?

Głos mu się załamał.

– Widziałem je na drodze – powiedział, pociągając nosem. – Czy to one?

– Nie wiemy. Może pan mógłby nam pomóc?

Mężczyzna nie hamował już płaczu.

– Widziałem je na drodze. Pomyślałem, że dzisiaj przyjdą.

– To kobieta i mała dziewczynka. Czy to mogą być one?

Mężczyzna skinął głową.

– Czy chce pan nam pomóc?

Ann postąpiła o krok w stronę mężczyzny. Jego niepowstrzymana rozpacz i łzy głęboko ją poruszyły i sama była bliska płaczu.

– To ona – powiedział mężczyzna, kiedy uniosła szary koc.

Poszarzał na twarzy i Ann przestraszyła się, że zemdleje.

– Może usiądziemy w samochodzie i będzie mógł pan opowiedzieć o wszystkim, co wie.

W tej samej chwili wrócił Sammy.

– Pastor zaraz tu będzie – powiedział, kiedy wysiadł z samochodu.

– Nie potrzebuję pastora! – wykrzyknął mężczyzna.

– Nie przychodzi tu do ciebie – rzekła uspokajającym tonem Ann.

– Czy możesz przyjść? – zawołał Ryde. Siedział przykucnięty koło ciała kobiety.

– Porozmawiaj z tym człowiekiem – rzuciła Ann do Sammy’ego i podeszła do technika.

– Myślę, że nie umarła od razu – powiedział Ryde. – Czołgała się w stronę dziecka. Popatrz tutaj – rzekł, wskazując na cienką strużkę krwi widoczną na drodze.

– Połamała paznokcie – powiedziała Ann.

– Chciała się dostać do córki.

Ann uklękła, wpatrując się intensywnie w drogę. Dłoń kobiety była drobna. Na srebrnym pierścionku iskrzyły się kamienie. Ann dojrzała zdartą skórę na palcu wskazującym.

Ryde przysunął się i schylił głowę, by popatrzeć pod innym kątem.

Ann z trudem dostrzegła drobiny skóry na drodze. Dwoje policjantów, schylonych nad ładną dłonią kobiety w to słoneczne czerwcowe przedpołudnie, wymieniło spojrzenia.

– To nie przypadek, że zostały przejechane – powiedział Ryde, wstając z pewnym trudem.

– Tak sądzisz?

Ryde rozejrzał się dookoła, nim odpowiedział.

– Był jasny dzień, prosta i dość szeroka droga – rzekł w końcu.

– Chcesz powiedzieć, że to morderstwo?

Ryde nie odpowiedział, tylko wyjął komórkę. Ann nadal stała w tym samym miejscu. Dziewczynka zbierała kwiaty, pomyślała. Spojrzała na szary koc przykrywający małą. Mama do niej nie dotarła. Ilu metrów jej zabrakło? Siedmiu, ośmiu?

Nadjechał samochód. Haver go zatrzymał, a Ann sięgnęła w międzyczasie po swój telefon.

3

Było parę minut po szóstej, gdy w komisariacie w Uppsali zaczęło się pierwsze zebranie i podsumowanie. Przyszło kilkanaście osób z wydziału kryminalnego, kilku śledczych i dwie osoby z wydziału technicznego. Zebranie poprowadził Sammy Nilsson.

– Co wiemy? Josefin Cederén, lat trzydzieści dwa, zamieszkała we Vreta. Dziecko, Emily, sześć lat. Wczoraj miała urodziny. Wiemy, że były w drodze do cmentarza, na którym jest pochowana matka Josefin. Chodziły tam co roku właśnie tego dnia. Potwierdziło to kilku sąsiadów. Ryde, co powiedzieli lekarze?

– Samochód osobowy. Zdaniem lekarzy przemawiają za tym obrażenia. Śmierć musiała nastąpić natychmiast, przynajmniej dziewczynki. Odrzuciło ją na pobocze i przypuszczalnie zmarła w chwili, w której dotknęła ziemi. Co do matki, są przesłanki, że żyła jeszcze chwilę po przejechaniu.

– Okej – rzekł Sammy. – Z tego, co wiemy, mąż, Sven-Erik Cederén, przepadł jak kamień w wodę. Jego samochód też. Granatowe bmv, model 99, z szyberdachem i dodatkowym wyposażeniem. Haver sprawdził w Novation[1], gdzie kupił samochód. Do tego gotówką.

– Gdzie on pracuje? – zapytał Lundin.

– MedForsk. Firma, która zajmuje się wytwarzaniem nowych leków. Badania na najwyższym poziomie. Dość młoda spółka, która oddzieliła się od Pharmacii. Sven-Erik Cederén nie pojawił się dziś w pracy. MedForsk zatrudnia około dziesięciu osób, wszystkie już przesłuchaliśmy. Nikt go nie widział.

– Wiemy jednak, że wyszedł z domu jak zawsze – powiedział Norrman, odpowiedzialny za przesłuchania sąsiadów we Vreta. – Parę minut po ósmej. Rozmawialiśmy z kilkunastoma sąsiadami. Ten, który mieszka naprzeciwko, zamienił z Cederénem parę słów koło siódmej. Obaj wyszli wtedy po gazetę.

– Wyglądał i zachowywał się zupełnie normalnie – wtrącił Berglund. – Rozmawiali przez chwilę o codziennych sprawach, pogodzie i wietrze. Zdaniem sąsiada Cederén był wyregulowany jak zegarek.

– Gdzie jest Ann? – zapytała Beatrice.

– U ojca Josefin – odrzekł Ottosson.

– Czy on mieszka w mieście?

Ottosson skinął głową.

– Też we Vreta. Josefin Cederén urodziła się w tej gminie.

– Poza tym mieszka tam głównie element napływowy – rzekł Haver.

– Dlaczego element? – zapytał szef wywiadu kryminalnego.

– Okej – powiedział Sammy – wiemy, że wyjechał jak zwykle z Uppsala-Näs, ale nie pojawił się w pracy. Dokąd pojechał?

– Do domku letniego – podsunął Lundin.

– Nie mają.

– Arlanda – rzucił Haver. – Wiedział, że żona i córka będą szły na cmentarz, zaczaił się gdzieś w krzakach, przejechał je i uciekł z kraju.

– Sprawdziliśmy – odrzekł Sixten Wende. – Żaden Cederén nie opuścił Szwecji przez Arlandę.

– Kochanka – powiedziała Beatrice.

– Jest poszukiwany i samochód też. Jestem pewien, że w ciągu dnia dowiemy się przynajmniej, co się stało z samochodem. To nie jest zwykły wózek.

Pewność Ottossona opierała się na trzydziestu latach doświadczenia w pracy policyjnej, z czego dwudziestu w wydziale zabójstw. Samochody zwykle gdzieś się pojawiały. Gorzej bywało z zaginionymi ludźmi.

– Może też został przejechany – powiedział szef wywiadu kryminalnego. – Trudno mi kupić teorię, że zabił rodzinę i zwiał.

– Gorsze rzeczy się zdarzały – mruknął Wende.

– Przecież wiem, ale przejechać własne dziecko to trochę za wiele.

– Może nie wiedział, co robi – rzekł Sammy.

– Ale dziecko – upierał się szef wywiadu.

– Beatrice przyjrzy się finansom rodziny, dochodom i długom, ubezpieczeniom, wszystkiemu. Jutro chcę mieć szczegółowe sprawozdanie. Możesz wziąć Sixtena do pomocy – powiedział Ottosson, zwracając się do Beatrice.

Kiedy nie było Ann Lindell, dawało się wyczuć niepewność, kto ma prowadzić dyskusję. Sammy najlepiej pasował psychologicznie, do tego najbliżej współpracował z Ann, ale z drugiej strony to Ottosson był szefem. Przeważnie jednak milczał podczas omawiania śledztwa, w pełni polegając na Ann i jej umiejętności stawiania właściwych pytań oraz rozdzielania zadań.

– Jaki jest motyw? – zapytał szef wywiadu kryminalnego, który zwykle był motorem dyskusji, ważył argumenty, stawiał tezy przeciwne i zmuszał kolegów do intensywnego myślenia.

– Zazdrość – odrzekł Haver. – Może Josefin miała innego.

– Myślę, że była w ciąży – powiedziała nagle Beatrice.

Wszystkie spojrzenia zwróciły się teraz na nią.

– Kiedy Ann i ja byłyśmy tam i patrzyłyśmy na nią, zdawało mi się, że to widzę.

– Jakim cudem?

– Brzuch. Piersi. Zwłaszcza piersi. Wyglądała po prostu jak ciężarna kobieta.

– Co powiedziała Ann?

– Ona nie ma dzieci – odparła Beatrice.

– A niech to szlag – zaklął Haver.

– Wkrótce będziemy wiedzieć – powiedział Ottosson i zwrócił się do Beatrice.

– Sprawdzisz, czy są jakieś informacje?

Podniosła się niechętnie i wyszła z pokoju. W tej samej chwili wszedł Riis. Minęli się w drzwiach, nawet na siebie nie patrząc.

Riis miał niewielu przyjaciół, a ci, którzy pozostali, musieli się chyba zastanawiać, czy warto starać się być uprzejmym dla tego nadętego gbura. Beatrice była jedną z pierwszych osób, które darowały sobie próby nawiązania z nim przyjaźni albo chociaż współpracy. „Riis jest zgryźliwym dupkiem w wieku przejściowym – mawiała. – Nienawidzi nas wszystkich”.

Riis usiadł i wszyscy czekali na to, co ma do powiedzenia.

– No? – ponaglił go w końcu Ottosson.

Riis otworzył zamaszystym ruchem swój notatnik.

– Cederén jest człowiekiem z perspektywami – powiedział, podnosząc wzrok. – Wie, czego chce od życia. Odnosi sukcesy, jest bogaty, na pewno nieszczęśliwy i martwy.

– Martwy?

– Martwy duchowo – powiedział Riis i westchnął.

– Zazdrościsz mu bogactwa? – zapytał spokojnie Haver.

Riis rzucił mu szybkie spojrzenie, uśmiechnął się i podjął wątek.

– Właśnie kupił dom w Republice Dominikany, jeśli ktoś wie, gdzie to jest. To słoneczny kraj i Cederén chce tam pojechać. Nie chce mieszkać w Uppsala-Näs. Poza tym gra w golfa. Zajął pierwsze miejsce w ostatnim turnieju na Edenhof.

– Przejdź do rzeczy – powiedział Ottosson.

– Myślę, że przejechał rodzinę i zwiał. Chce pograć w golfa na Karaibach.

– Mogę tam pojechać i sprawdzić – odrzekł Wende.

Szef wywiadu kryminalnego spojrzał na niego, jakby go zobaczył po raz pierwszy w życiu.

– Dwie osoby nie żyją, a ty siedzisz i gadasz głupoty – powiedział Haver, przekonany, że Riis jest bardzo zadowolony z zaczynającego się za trzy dni urlopu. Chętnie pozostawiał sprawę letniego morderstwa kolegom.

– Ja uważam – podjął Riis – że Cederénowie byli dobrze sytuowani, przystosowani społecznie, kulturalni i towarzyscy. Żadne z nich nie weszło wcześniej w konflikt z prawem. Nic w willi nie wskazuje dotąd na jakieś nieprawidłowości. Na ścianie wiszą dobre obrazy, przynajmniej sądzę, że dobre, bo trudno powiedzieć, co przedstawiają. Są tam puszyste dywany, dużo szkła i eleganckie czasopisma. Innymi słowy – tak, jak być powinno.

– Standardowe pytanie: czy mieli automatyczną sekretarkę?

Ottosson wychylił się do przodu, by lepiej widzieć Riisa wygodnie rozpartego na krześle.

– Żadnych wiadomości – odparł Riis.

– Jakiś kalendarz? Notes z adresami?

– Niczego takiego dotąd nie znaleźliśmy. Pewnie miał go ze sobą.

– Co wiemy o jego pracy?

Ottosson próbował odzyskać inicjatywę po wystąpieniu Riisa.

– Tylko jedna rzecz mnie zastanawia – ciągnął Riss, nie zwracając uwagi na próbę zmiany tematu. – Nie było tam żadnych kwiatów. Ani jednej doniczki. Rozumiecie to?

– Może alergicy?

– Kto ma alergię na rośliny?

W pokoju zapanowała dziwna cisza. Tak jakby wszyscy próbowali wyobrazić sobie dom bez roślin.

Co za zgromadzenie, pomyślał Norrman. Siedzimy tu i pocimy się, z Ottossonem jak Jezusem z tą jego brodą i łagodnym spojrzeniem. Kto jest Judaszem? Kto jest Piotrem? Kto Tomaszem?

– Jest nas trzynastu przy stole – przerwał ciszę.

Wszyscy rozejrzeli się dookoła.

– Jego praca – powtórzył Ottosson.

– MedForsk to tak zwane przedsiębiorstwo zaawansowanych technologii. Wszyscy, z którymi rozmawialiśmy, są oczywiście w szoku, ale za tym niepokojem i poczuciem nierzeczywistości kryje się duża pewność siebie, prawda, Ola?

Ola Haver skinął głową.

– Tak, duch sukcesu. Jak drużyna piłkarska, która wygrała wystarczająco dużo, by czuć się niemal niezwyciężona. Prawdziwy zespół, który dotarł do finału i jest przekonany, że wygra. Jakby to było coś oczywistego.

– To mniej więcej tak jak my – rzekł Riis. – Zwycięska drużyna.

– Mają wejść na giełdę. Co to oznacza? Dużo pieniędzy? Duża stawka? Nie znam się na tym – powiedział Sammy.

– „To przyszło nie w porę”, wymsknęło się jednemu z nich – rzekł Haver.

– Czy może istnieć jakiś związek z przedsiębiorstwem, czy to po prostu dramat rodzinny?

Pytanie szefa wywiadu kryminalnego zawisło w powietrzu.

– Czy Josefin Cederén miała coś wspólnego z przedsiębiorstwem?

– Będzie więcej pytań – powiedział Wende, który wreszcie zebrał się na odwagę. Wcześniej milczał zwykle na zebraniach, odpowiadając tylko na zadane mu bezpośrednio pytania. Ottosson chciał słyszeć nowe głosy, ale zarazem irytował go Wende w tej roli. Brakuje mi głosu Ann, pomyślał, tak po prostu.

– Zajmiemy się nimi po kolei, albo raczej jednocześnie – odrzekł Sammy. – Myślę, że każdy wie, co ma robić. Dziś jest środa. Molin siedzi w MedForsk i grzebie w papierach i komputerze Cederéna. Fredriksson jest we Vreta. W ciągu doby poznamy sytuację finansową Cederénów i ich relacje prywatne, powinniśmy też mieć obraz tego, co robił dzisiaj Cederén i przynajmniej odnaleźć samochód.

Rozeszli się do swoich zadań. Ottosson został jeszcze w pokoju. Siedział bez ruchu, przyglądając się zdjęciom techników i odwracając jedno po drugim. Mamrotał coś niedosłyszalnie. Czy można przejechać własną córkę? – zadał sobie pytanie. Na jesieni miała pójść do szkoły.

Kiedy doszedł do zdjęcia z pobocza, z wyciągniętą ręką kobiety i śladami wyżłobionymi w żwirze przez jej paznokcie, wyobraził sobie jej walkę. Jak czołgała się do dziecka.

Ottosson rozpoznał skradający się ból głowy. Poczuł ciężar, nie tylko w głowie, ale i w całym ciele. Rano cieszył się piękną pogodą, zbliżającym się latem i poranną odprawą z Sammym i Ann Lindell. Teraz miał już pewność, że powinni dostać podwyżkę.

4

Na końcu pomostu siedziała mewa. Sprawiała wrażenie, jakby przeglądała się w wodzie, podziwiała swoją biel, lekko wygięty dziób i bystre oczy. Przechyliła lekko głowę, jakby słyszała kroki Edvarda albo po prostu chciała spojrzeć na swoje odbicie pod innym kątem.

Duma, pomyślał Edvard, tym emanuje. Usiadł na wykrzywionym pniu sosny. Jasnobrązowa kora dawała mu zwykle odrobinę ciepła, ale dziś nie było to potrzebne. Temperatura dochodziła do dwudziestu pięciu stopni. Edvard bezwiednie potarł kolano. Rana po upadku z drabiny pulsowała bólem.

Mewa zdawała się nie przejmować jego obecnością. Może go poznała. Siedzisz na moim miejscu, pomyślał, ale niech ci będzie. Możesz się przeglądać i trochę pomarzyć. Podobał mu się wyraz zadumy, jaki dostrzegał u ptaka. Może cieszy się dniem, trawi rybkę i rozkoszuje się ciepłem. Albo jest zupełnie na odwrót: smuci się, bo coś straciła. Może upuściła rybę.

Edvard nie chciał jej przeszkadzać, ale czuł lekką irytację, że tak długo siedzi na pomoście. Zakaszlał dyskretnie, ale nic to nie dało. Mewa nie ruszyła się z miejsca.

Edvard czekał. Viola, starsza właścicielka domu, w którym mieszkał, wstawiła już obiad i niedługo mieli jeść. Chciał przedtem pobyć przez chwilę na pomoście.

Ptak poderwał się nagle, zatoczył koło nad zieloną wodą i upuścił do niej swoje odchody. Edvard szybko wstał i wszedł na pomost. Pomyślał przez moment, że się wykąpie, ale postanowił zaczekać z tym do wieczora. To będzie jego pierwsze zanurzenie w tym roku.

Temperatura wody tu w Gräsö, w północnym Upplandzie, utrzymywała się długo na poziomie piętnastu stopni, ale teraz zdawało mu się, że podniosła się do siedemnastu, może nawet osiemnastu stopni.

Mewa odleciała z krzykiem i tworzyła teraz tylko niewielki punkt nad wodą. Kierowała się w stronę przesmyku i otwartego morza. Edvard żałował, że też nie może tak odfrunąć.

Łódka zakołysała się niemrawo na końcu liny, kiedy nad wodą powiała lekka bryza. Nie było to uderzenie wiatru, raczej muśnięcie, tchnienie. Może wywołały je machające skrzydła mewy.

Edvard Risberg stanął wyprostowany, wystawiając palce stóp za krawędź pomostu, jak skoczek do wody, wyciągnął ramiona wprost do błękitnego nieba, wyprężył się i zlustrował wzrokiem zatokę. Z jej drugiego brzegu dobiegały odgłosy ludzkiej aktywności. Pewnie jakiś agroturysta karczował pniaki. Opuścił ramiona i wziął głęboki wdech.

Stanie na pomoście napełniało go spokojem. Należał do niego, zbudowany na lodzie pod koniec lutego, teraz zanurzony w szlamie. Jego wnętrze wypełniał granit, po części płaskie kamienie pozbierane na brzegu, a po części porozbijane przez lód ostre, kanciaste głazy, które zbierali na linii wody.

Opierał się wichrowi i morzu i trzymał w szachu wiatr północno-wschodni. Dwie łodzie Victora i mała łódka mogły być bezpieczne pod jego osłoną. Tony kamienia. Drewno. Stał pewnie, zbudowany przez Victora i Edvarda przy pomocy jego dwóch nastoletnich synów, Jensa i Jerkera.

Victor zbudował w swoim życiu wiele pomostów, ale ten był prawdopodobnie ostatni. W czasie pracy rozkwitł jak nigdy przedtem. Jego dolegliwości ustąpiły i sprawiał wrażenie niestrudzonego.

Budowa zajęła im tydzień i chłopcy przez cały ten czas byli z nimi. Nosili deski, zbijali je, wbijali bolce, taszczyli kamienie, a na koniec przymocowali mosiężną tabliczkę z czterema imionami i datą.

Po południu wzięli kije do hokeja i wyszli na szary lód koło przesmyku. Edvard patrzył na nich, szczęśliwy i dumny, ale również pełen obaw o szczeliny w lodzie i kruchą taflę. Wrócili z zaróżowionymi policzkami. Edvard rozpalił ogień i upiekli kiełbaski na plaży. Viola przyniosła kawę, a chłopcy pili ciepły kompot, zupełnie jak na stadionie Studenterna, kiedy Sirius grał mecz u siebie.

Jens przypomniał Edvardovi o meczach bandy, kiedy wsadzali pradziadka Alberta do samochodu i jechali do miasta. Jego głos brzmiał jak kiedyś. Po raz pierwszy od ponad dwóch lat chłopiec rozmawiał z Edvardem bez żadnych oporów. Był podekscytowany, ale przerwał, gdy zobaczył minę starszego brata. Jerker milczał, wpatrując się w lód.

Chłopiec zerknął na ojca i umilkł. Edvard podszedł do starszego syna i stanął tuż przy nim. Victor coś mówił, dokładając drewna, ale on też umilkł na ich widok. Edvard chciał coś powiedzieć, przerwać dwa lata odosobnienia. W wyrazie twarzy syna widział upór i zawziętość, ale również skrywaną tęsknotę. Wiedział, że musi zrobić pierwszy krok i położył dłoń na ramieniu chłopca.

I stali tak, bez ruchu i w ciszy. Edvard wiedział, że słowa mogą wszystko zburzyć i walczył ze sobą, by się nie rozpłakać. Wystarczy już łez. Chciał tylko objąć swego syna. Gdyby wszystko miał trafić szlag, mieliby tę jedną wspólną chwilę.

– Wyrosłeś – powiedział i zwolnił uścisk dłoni.

Zjedli kilka kiełbasek. Viola, zmarznięta jak zwykle, narzekała na wiatr i przysuwała się do ognia.

– Kalosze mi przemokły – powiedział Jens. Viola zachichotała. Victor przyciągnął duży pniak sosny i włożył do ogniska. Powoli zapadał zmrok i zaczęła spadać temperatura. Wszyscy przysunęli się bliżej źródła ciepła.

– Możemy wieczorem popatrzeć na gwiazdy – powiedział Jens, a Jerker wzdrygnął się, jakby go ktoś uderzył. Pamiętał, jak Edvard oglądał gwiazdy w Ramnäs i za nic w świecie nie chciał wspominać tamtych dni. Marita również – pierwszym, co zrobiła po wyprowadzce, a właściwie ucieczce Edvarda, było zniszczenie starego składziku służącego za obserwatorium. Jerker nienawidził gwiaździstych wieczorów i nocy równie mocno jak Marita.

Edvard zaproponował, by zamiast tego zagrali w karty i tak też zrobili. Spędzili razem tydzień ferii zimowych i zbudowali najsolidniejszy pomost na wyspie, przynajmniej zdaniem Victora. Tydzień, a później chłopcy przyjechali parę razy na weekend zimą i wiosną. Ich relacja ożywiała się powoli, lecz pewnie, i Edvard znów mógł przeżywać coś z dawnej radości, jaką dawały mu dzieci.

W ten weekend mieli znów przyjechać na Gräsö. Edvard wiedział, że przyjadą na wyspę autobusem, by nie sprawiać kłopotu. Pod mrukliwością Jerkera i nerwową czasem paplaniną Jensa kryło się wzruszające pragnienie, by zrobić mu przyjemność. To dawało Edvardowi napęd do życia.

Kiedy Ann go opuściła, zaczął unikać ludzi przekonany, że powinien być sam, doświadczając tylko troski Violi i wykonując pracę, która pozwalała mu spać w nocy głębokim snem. Teraz jednak patrzył pogodniej na życie i własną egzystencję. Tak jakby znów odnalazł swoje miejsce na ziemi.

Nawiązał też kontakt z paroma starymi przyjaciółmi z czasów, gdy pracował w rolnictwie, przede wszystkim z kolegami ze związku zawodowego. Fredrik Stark, jego rówieśnik stale agitujący ogrodników, odwiedził go parę razy. Zostawał na kilka dni, siedząc przy komputerze i pisząc, i czytał na głos długie elaboraty, kiedy Edvard wracał do domu. Twierdził, że pisze powieść, a Edvard był czasem zirytowany, a czasem zazdrościł Starkowi jego wytrwałości.

Zadzwonił do Ann w przypływie nagłego optymizmu i pewnej nadziei, że jest nim wciąż zainteresowana. Nie wiedział, czy powinni spróbować odnowić swój związek, a tym bardziej, jak mogliby żyć razem, ale podczas ciemnych zimowych wieczorów zrozumiał, że nie chce być już zawsze sam.

Czy ona oddzwoni? A jeśli nie, czy on ma zadzwonić jeszcze raz?

5

Mężczyzna stojący naprzeciw niej podrapał się w głowę. Robił to niemal nieprzerwanie, odkąd weszła do jego kuchni.

Stary zegar ścienny tykał. Rodzice Ann mieli podobny. W ogóle wiele rzeczy w kuchni Holgera Johanssona przypominało jej dom dzieciństwa w Ödeshög. Zapach, wyposażenie z lat pięćdziesiątych, wzór na ceracie, stara puszka na ciastka na ławie, haftowany wieszak na tace.

Wiele rzeczy było takich samych, ale istniała zasadnicza różnica: śmierć. Kuchnia Holgera już nigdy nie będzie taka sama. Od tej chwili jego meble i sprzęty, wazony, szlaczki na ścianach i wszystkie drobiazgi, które człowiek zbiera przez całe życie, miały coraz bardziej tracić znaczenie. Przesłoni je kir kurzu, żałoby i starości.

Przedmioty będą tracić znaczenie, jego wzrok rzadko się na nich zatrzyma. W jeden dzień postarzał się o piętnaście lat, a żałoba trzymała w dławiącym uścisku tego mężczyznę, ojca, który wiądł na oczach Ann.

– Była moim jedynym dzieckiem – powiedział.

Ann Lindell mocno ściskała długopis, żałując, że nie wzięła kogoś ze sobą. Wiedziała z wcześniejszych doświadczeń, że kiedy jest sam na sam z ludźmi w wielkiej rozpaczy, staje się bardziej wrażliwa i bezbronna. Po prostu gorzej myśli.

– Czy małżeństwo Josefin i Svena-Erika było szczęśliwe?

– Tak myślę – szepnął mężczyzna.

Przez cały czas wyglądał przez kuchenne okno.

– Nie kłócili się?

– A kto się nie kłóci.

– Mieliście dobry kontakt?

Skinął głową. Jego dłoń błądziła bezradnie po ceracie.

– Co pan sądzi o Svenie-Eriku?

– On… dużo pracował. Josefin czasem narzekała. Odkąd dostał tę nową pracę, często go nie było. Jeździł tu i tam.

– Chce pan powiedzieć, że podróżował służbowo?

Znów skinienie głową.

– Wie pan, że zniknął. Jak pan sądzi, gdzie on może być?

Ojciec nie odpowiedział.

– Nie przychodzi panu do głowy żadne miejsce?

– Może Hiszpania. Często tam jeździ.

– A dokładnie?

– Tego nie wiem. Mówił tylko o Hiszpanii.

Ann milczała przez chwilę. W ogrodzie mignęła sąsiadka – kobieta, która była w domu, kiedy Ann przyszła. Wyczuwała, że są nie tylko sąsiadami, i cieszyła się, że ojciec Josefin nie zostanie zupełnie sam.

Kobieta zbierała kwiaty, zerkając od czasu do czasu w stronę domu.

– Czy potrafi pani zrozumieć, że Emily nie żyje?

Spojrzał na nią wzrokiem pełnym zdumienia i wiedziała już, co powie dalej.

– Miała tylko sześć lat. Co złego zrobiła? Co innego, gdybym to był ja. Dobrze, że Inger tego nie dożyła – powiedział i Ann domyśliła się, że ma na myśli żonę.

Umilkł i wyjrzał przez okno.

– Ostatnio coś się działo. Wcześniej tutaj przychodziły, nie codziennie, ale często. Brała ze sobą wózek. Lubiła spacerować. Potem zaczęły jeździć rowerem. Zdarzało się, że bywały tu codziennie przed południem. Vera i ja pijemy kawę o wpół do jedenastej.

– Czy coś się zmieniło w ostatnim czasie?

– Tak mi się zdawało. Jossan była bardziej roztargniona, że tak powiem. Jakby coś w sobie nosiła. Raz ją zapytałem. Uśmiechnęła się tylko i powiedziała, że wszystko w porządku, ale ojciec widzi…

Holger Johansson zapadł się w sobie. Vera jakby instynktownie to wyczuła, bo w tej samej chwili otworzyły się drzwi wejściowe. Nie patrząc na Ann, podeszła do mężczyzny i objęła jego ramiona. Ann utkwiła wzrok w jej dłoni spoczywającej na ramieniu Holgera. Vera oparła głowę o jego posiwiałą skroń. W pokrytej brązowymi plamkami dłoni trzymała pęk zielska, które wyrywała tak gorączkowo, że pozostawiło zielone ślady. Ann spojrzała na tę rękę i przeniosła się myślami do domu w Ödeshög i dziewczynki w rowie. A potem do Edvarda i jego starej Violi w domu na Gräsö.

Wstała powoli i położyła dłoń na ramieniu kobiety. Vera spojrzała na nią wzrokiem bez wyrazu. Kiedy Ann odwróciła się ostatni raz, kobieta wyprostowała się. Wyjrzała przez okno i Ann podążyła za jej wzrokiem. W ogrodzie kwitły hortensje.

Mężczyzna podrapał się w głowę i Ann dostrzegła ranę prześwitującą przez rzadkie, zaczesane do tyłu włosy.

Ann Lindell wyjechała z podwórza, omal nie uderzając w słup bramy. Po pięćdziesięciu metrach zahamowała. Nie mogła odegnać tego obrazu i jęknęła bezgłośnie, myśląc o pokaleczonym ciele dziewczynki. Coś w środku niej się buntowało. Zamordowane dziecko, bo postrzegała to jako morderstwo, było najgorszym, co mogła sobie wyobrazić. Wcześniej tylko raz widziała zwłoki dziecka. Była wtedy aspirantką i miała niewiele ponad dwadzieścia lat. Piętnaście lat temu. Chora psychicznie matka udusiła niemowlę w łóżeczku. Okropne, ale to teraz było gorsze. Czy to przez lato, idyllę w dolinie, chude nóżki dziewczynki wystające spod sukienki i to, że zbierała kwiatki?

Ann opuściła przednią szybę. Nic nie jadła od porannej kawy i czuła się dość marnie. Była szósta, ale wciąż świeciło jasne słońce. Zrobiła kilka głębokich wdechów i mdłości przeszły.

Już nienawidziła Svena-Erika Cederéna. Gdzie on się podział? Rozejrzała się, jakby mógł się znajdować gdzieś w pobliżu. Czy próbował przeczekać? Czy oglądał dzisiejsze wiadomości?

Czemu miałby zabijać żonę i dziecko? Istniał tylko jeden motyw i była nim zazdrość.

– Znajdę cię, gdziekolwiek jesteś – powiedziała ze złością, wrzuciła bieg i pojechała dalej żwirowaną drogą.

Uderzyło ją nagle, że wcale nie jest pewna winy mężczyzny. Czemu tak zakładamy, pomyślała. To tylko blokuje. Może on też nie żyje. Jechała ostrożnie, wlokąc się wąską drogą. Może był świadkiem potrącenia, zobaczył żonę i dziecko na poboczu, stracił głowę i uciekł?

Wydało jej się to nieprawdopodobne, ale niczego nie można było zakładać ani wykluczać. Zbyt wiele błędów popełniono, opierając się na powziętych z góry założeniach.

Wiedziała, że zebranie już się zaczęło, ale postanowiła zostać w Uppsala-Näs. Rzadko jej się zdarzała taka nieobecność. Nie chciała przeoczyć żadnej informacji i czuła się częścią zespołu, ale teraz pokój zebrań wydawał jej się przytłaczającym bunkrem z tymi samymi zmęczonymi twarzami i tymi samymi komentarzami.

Chciała spokojnie pomyśleć. Najlepiej jej się myślało w cukierni Savoy, bo choć szukała samotności, lubiła mieć ludzi wokół siebie. Savoy był pod tym względem idealny. Siadała tam, piła kawę, czasem czytała gazety, ale przede wszystkim patrzyła na innych gości. Jej praca polegała na obserwowaniu ludzi i rozumieniu ich. W cukierni jej mózg odpoczywał, a zarazem wchodził na najwyższe obroty. Pamiętała kilka przypadków, kiedy odnalazła związki i wpadła na rozwiązania w prowadzonych śledztwach właśnie w Savoyu, pośród paplaniny nianiek, krzyków dzieci, dyskusji rzemieślników i szelestu czasopism w tle.

Pojechała do willi Cederénów. Przeczuwała, że Fredriksson jeszcze tam jest. Berglund może też. To jej pasowało. Przy nich mogłaby się spokojnie rozejrzeć.

Garstka ciekawskich kręciła się na drodze przed willą. Starali się sprawiać wrażenie, że wszystko jest jak zwykle, że to ich normalne zachowanie, ale zdradzały ich wygłodniałe spojrzenia. Może jestem niesprawiedliwa, pomyślała Ann, może byli przyjaciółmi Josefin i Emily i po prostu starają się razem poradzić sobie z szokiem.

Skręciła w podwórze, wysiadła i dostrzegła coś, co przeoczyła przy pierwszej pobieżnej wizycie tego dnia. Tuż koło masztu na flagę stała psia buda, prawie ukryta za krzewami bzu. Była tam również miska z wyschniętymi resztkami jedzenia. Ann przykucnęła, by zajrzeć do środka. Zobaczyła koc i parę kości do gryzienia.

Nikt nie wspomniał o psie. Stała przez chwilę przed budą. Słyszała głosy sąsiadów na drodze i postanowiła zapytać wprost.

Wiatr przyniósł zapachy wczesnego lata, kiedy wyszła na drogę. Skierowała się w stronę mężczyzny stojącego z plikiem poczty w ręce.

– Ann Lindell z komisariatu policji w Uppsali.

Mężczyzna ujął jej wyciągniętą dłoń.

– To okropne – powiedział.

– Czy jest pan sąsiadem Cederénów?

Mężczyzna skinął głową, upuszczając przy tym gazetę i kilka listów. Zmieszany podniósł szybko pocztę, zerkając jednocześnie na Ann.

– Wie pan może, czy mają psa?

– Tak, sukę pointera. Wabi się Isabella.

– On czasem zabiera ją ze sobą – wtrąciła jakaś kobieta.

Mężczyzna postąpił o krok w stronę Ann, jak gdyby chciał ją od niej odgrodzić, i zaczął opowiadać z ożywieniem o psie i zwyczajach rodziny Cederénów.