Jedyne wspomnienie Flory Banks - Emily Barr - ebook
Opis

Siedemnastoletnia Flora Banks cierpi na amnezję następczą. Gdy miała dziesięć lat, w jej głowie wykryto nowotwór, który szczęśliwie udało się usunąć. Razem z guzem jednak zniknęła część jej pamięci. Ma wspomnienia sprzed choroby, ale nie jest w stanie zapamiętać nic nowego. Obrazy, słowa i myśli może zatrzymać w pamięci przez kilka godzin, potem je zapomina. Dziewczyna funkcjonuje tylko dzięki notatkom, które sama sporządza na rękach, na karteczkach, w telefonie, notesie i książkach. Bez nich czuje się zagubiona.

Pewnego dnia całuje się z chłopcem i… udaje jej się o tym nie zapomnieć! Niestety Drake, który wstrząsnął jej światem, wyjeżdża daleko na północ, do Arktyki.

Na przekór logice i własnym ograniczeniom Flora wyrusza w niezwykłą podróż w poszukiwaniu Drake'a, któremu udało się zmienić coś, co wydawało się nie do zmiany.

TA NIEZWYKŁA POWIEŚĆ, KTÓRĄ TRZYMASZ W RĘKU ZOSTAŁA JUŻ PRZETŁUMACZONA NA 23 JĘZYKI!

Magnetyzująca, świetna aż do bólu. To jedna z najlepszych książek, jakie czytałam od długiego czasu.

Jennifer Niven

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 318

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


TYTUŁ ORYGINAŁU: The One Memory of Flora Banks

Pierwsze wydanie książki w języku angielskim ukazało się nakładem Penguin Books Ltd, Londyn.

Text copyright © Emily Barr, 2017 The author has asserted her moral rights. All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem do reprodukcji w całości lub we fragmencie w jakiejkolwiek formie.

Copyright © for the Polish edition and translation by Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o., 2017

ISBN 978-83-8074-089-1

PROJEKT OKŁADKI: Puffin Design POLSKA WERSJA OKŁADKI: Paweł Cesarz REDAKCJA: Anna Wawryszuk KOREKTA: Urszula Włodarska REDAKCJA TECHNICZNA: Adam Kolenda

WYDAWCA: Wydawnictwo Bukowy Las Sp. z o.o. ul. Sokolnicza 5/76, 53-676 Wrocławwww.bukowylas.pl

WYŁĄCZNY DYSTRYBUTOR: Firma Księgarska Olesiejuk Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.j. ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki tel. 22 721 30 11, fax 22 721 30 01 www.olesiejuk.pl, e-mail: [email protected]

PROLOG

Maj

Jestem na szczycie wzgórza i wiem, że zrobiłam coś strasznego, choć nie mam pojęcia, co to było.

Jeszcze minutę albo godzinę temu wiedziałam, ale teraz wszelkie wspomnienia wyleciały mi z pamięci. Nie miałam czasu ich zapisać, więc przepadły. Wiem, że muszę się ukrywać, ale nie wiem przed czym.

Znalazłam się na górskiej grani w jakimś oszałamiająco pięknym, lodowato zimnym miejscu. Gdzieś w dole wije się wstążka rzeki. Widzę też dwie wyciągnięte na brzeg łódki. Po drugiej stronie nie ma nic, tylko góry ciągną się po horyzont. Niebo jest głęboko niebieskie, słońce oślepia blaskiem. Ziemię okrywa cienka warstwa śniegu, ale mnie jest gorąco w grubym, futrzanym płaszczu. Tak tu jasno i czysto, biało od śniegu. To miejsce nie może istnieć naprawdę. Oto znalazłam kryjówkę we własnej głowie.

Oglądam się za siebie. Obok łódek na brzegu dostrzegam niewielką chatę: byłam w środku, ale wyszłam i wspięłam się na ten szczyt. Uciekałam przed tym, co zostało wewnątrz – cokolwiek to jest. Chyba nie powinnam być tu sama, bo czuję, że grozi mi niebezpieczeństwo.

Wolę ucieczkę w dzicz niż spotkanie oko w oko z tym, co zostało w chacie.

Nie ma tu drzew, więc muszę przejść na drugą stronę grani, żeby się ukryć. Gdy tylko tam się znajdę, będę sama pośród gór, skał i śniegu. Stoję na szczycie i wyciągam z kieszeni płaszcza dwa gładkie kamienie – nie wiem dlaczego, ale mam przekonanie, że to ważne. Kamienie są czarne, idealnie mieszczą się w dłoni. Ciskam je przed siebie najmocniej i najdalej, jak potrafię. Najpierw jeden, a potem drugi. Oba giną między obsypanymi śniegiem skałami. Czuję zadowolenie.

Niedługo zniknę. Znajdę kryjówkę i nie wyjdę, dopóki nie przypomnę sobie, co takiego zrobiłam. Nie obchodzi mnie, jak długo to będzie trwało. Prawdopodobnie zostanę w tym zimnym miejscu do końca życia.

CZĘŚĆ 1

ROZDZIAŁ 1

Muzyka gra za głośno, w pokoju jest zbyt tłoczno, a liczba ludzi w całym domu to jakiś koszmar. Moje ciało wibruje od basów. Schowałam się w kącie tylko na chwilę: biorę głęboki oddech i zaczynam przepychać się między obcymi.

Patrzę na rękę. IMPREZA – mówi gruby, czarny napis.

– Tyle widzę sama – prycham pod nosem.

Powietrze jest gęste od zapachu potu, alkoholu i perfum. Czuję, że muszę wyjść, i to natychmiast. Potrzebuję zaczerpnąć powietrza. Mam ochotę oprzeć się o barierkę i patrzeć w morze. Wiem, że ten dom stoi na nabrzeżu.

– Cześć, Flora – wita się jakiś chłopak.

Jest szczupły, wysoki i ogolony na łyso. Nie poznaję go.

– Cześć – odpowiadam, udając niewzruszoną.

Ma na sobie dżinsy, podobnie jak wszyscy faceci i większość dziewczyn dookoła. Natomiast ja, nie wiedzieć czemu, włożyłam połyskliwą, przylegającą białą sukienkę i żółte buty, które wcale mi się nie podobają, a do tego są na mnie za duże.

Pewnie wyobrażałam sobie, że to odpowiedni strój na imprezę: cóż, myliłam się.

Zerkam na dłoń. Mam siedemnaście lat – czytam i przyglądam się sobie raz jeszcze. Może i wyglądam jak nastolatka, ale czuję się młodsza.

Kiedy byłam mała, uwielbiałam szykować się na przyjęcia. Z namaszczeniem wkładałam strojną sukienkę, zupełnie jak dzisiaj. Wszyscy przytulali mnie mocno i mówili, że wyglądam jak księżniczka. Wyrosłam z tego. Gdybym tylko miała długopis, napisałabym sobie na ręce: „Jestem starsza, niż mi się wydaje”. Powinnam pożegnać się z błyszczącymi sukienkami i zacząć nosić dżinsy.

– Napijesz się czegoś?

Chłopak wskazuje na stolik zastawiony plastikowymi kubkami i jakimiś butelkami. Spoglądam na nadgarstek: Nie pij alkoholu. Wszyscy chętnie częstują się zawartością butelek. Cokolwiek by to było, możliwe, że ma procenty.

– Chętnie – odpowiadam, ciekawa, co się wydarzy.

Z kolejnego napisu na ręce dowiaduję się, że: Drake wyjeżdża. To chłopak P. Zatem to impreza pożegnalna. P to Paige. A więc wyjeżdża chłopak Paige. Zostanie sama. Współczuję jej.

– Nalej mi, proszę, trochę tego czerwonego – dodaję.

Zwilżam palec śliną i tak długo pocieram napis: Nie pij alkoholu, aż staje się nieczytelny.

Wysoki chłopak podaje mi plastikowy kubek po brzegi wypełniony winem. Krzywię się przy pierwszym łyku, ale z tym imprezowym atrybutem w dłoni czuję się trochę bardziej na miejscu. Jestem gotowa wyruszyć na poszukiwanie mojej przyjaciółki.

Mam siedemnaście lat. Jestem na imprezie. Drake wyjeżdża. Drake to chłopak Paige.

Jakaś kobieta łapie mnie za ramię. Odwracam się. Ma jasne, niemal białe, lekko postrzępione włosy. Musi być starsza niż pozostali, bo na jej twarzy widzę zmarszczki. Rozpoznaję w niej mamę Paige. Nie przepada za mną, choć nie mam pojęcia dlaczego.

– Flora! Jesteś! – mówi głośno, próbując przekrzyczeć muzykę. – Dotarłaś i masz się dobrze.

Jej usta się uśmiechają, ale oczy patrzą obojętnie. Odwzajemniam sztuczny uśmiech.

– Zgadza się – odpowiadam, przytakując energicznie.

– W takim razie mogę uspokoić twoją mamę. Wysłała już do mnie w tej sprawie trzy wiadomości.

– W porządku – zgadzam się.

– Razem z Dave’em zaraz wychodzimy. Poradzisz sobie? Wiem, że jest ci trudno bez niańki.

O, tak – mama Paige potrafi być niemiła.

– Proszę się nie martwić – odpowiadam krótko.

Kobieta przygląda mi się przez chwilę, po czym odwraca się i wychodzi. To była mama Paige, a to jest jej dom.

Gdy muzyka milknie, oddycham z ulgą. Była dla mnie za głośna, zbyt krzykliwa. Cisza trwa jednak krótko – z głośników zaczyna lecieć coś innego. Dookoła mnie wszyscy skaczą i tańczą w sposób, którego nawet nie próbuję naśladować. Najwyraźniej podoba im się ten rytmiczny kawałek.

– Puśćcie jeszcze raz Pixies! – ktoś ryczy mi prosto do ucha.

Wzdrygam się odruchowo, a czerwone wino wylewa się prosto na moją białą sukienkę. Wygląda jak krew. Jakaś dziewczyna, cofając się, staje mi na stopie. Ma krótkie włosy i duże kolczyki. Jaskrawoczerwona, rozmazana szminka na jej wargach sprawia, że usta wyglądają jak otwarta rana.

– Sorry – rzuca i wraca do przerwanej rozmowy.

Nie chcę tu być. Muszę wyjść. Inaczej wyobrażałam sobie przyjęcie pożegnalne. Spodziewałam się eleganckich sukienek, kilku zabaw i tortu na finał. Nie wiem, gdzie jest Paige, i nawet nie mam z kim pogadać.

Ruszam w kierunku drzwi, ku zapachowi morza i dźwiękom niemuzyki. Ruszam do domu. Nagle słychać brzęk szkła, a zaraz po nim uciszające się nawzajem syknięcia. Rozmowy milkną. Zatrzymuję się i obracam się w tę samą stronę co wszyscy.

Ktoś stoi na krześle. To Drake. Chłopak Paige, która jest moją najlepszą przyjaciółką. Tego jestem pewna na mur-beton. Poznałyśmy się, kiedy miałyśmy po cztery lata i zaczęłyśmy chodzić do przedszkola. Obie nosiłyśmy włosy zaplecione w warkoczyki i obie byłyśmy zdenerwowane. Pamiętam nasze podwórkowe zabawy. Pamiętam nasze pierwsze czytanki: ja nauczyłam się czytać jako pierwsza i czytałam Paige. Kiedy byłyśmy starsze, pomagałam jej z zadaniami domowymi, a ona pisała dla nas krótkie przedstawienia i wyszukiwała najlepsze drzewa do wspinaczki. Pamiętam też nasz ostatni rok w podstawówce i radość na myśl o tym, że do kolejnej szkoły też pójdziemy razem.

Znam Paige bardzo dobrze, a jednak kiedy patrzę na nią, zaskakuje mnie, że jest już dorosła. To znaczy, że Drake to jej prawdziwy partner. Taki na poważnie.

Ciemne włosy i okulary w czarnych oprawkach. Chłopak ma na sobie dżinsy, tak jak wszyscy. Nie wygląda znajomo.

Drake rozgląda się po tłumie. Na mój widok uśmiecha się na chwilę i odwraca wzrok. Czyli znamy się, mimo że ja go nie rozpoznaję. Obok jego krzesła stoi jakaś blondynka i wpatruje się w niego. Stoi za blisko. Chyba gdzieś ją już widziałam. Nie powinna patrzeć na niego w ten sposób, skoro to chłopak Paige.

– Cześć wszystkim. Dzięki, że wpadliście – mówi Drake. – Nie spodziewałem się przyjęcia pożegnalnego tego kalibru. Jestem tu przecież ledwie od pięciu minut. No, może od pięciu miesięcy, jeśli mam być dokładny. U cioci Kate i wujka Jona było naprawdę super. Lepiej nie mogłem trafić. Nie spodziewałem się też, że poznam tylu nowych przyjaciół. Wyobrażałem sobie, że Kornwalia to jedna z dzielnic Londynu, że będę jeździł piętrowymi autobusami, jadł to wasze paskudne brytyjskie jedzenie i stanę się fanem piłki nożnej. W rzeczywistości bawiłem się genialnie. Mam nadzieję, że będziemy w kontakcie. Macie wszyscy otwarte zaproszenie na Svalbard – najwspanialsze krajobrazy świata czekają. Od zawsze marzyłem, żeby tam pojechać, i uważam, że spotkało mnie ogromne szczęście. Co nie znaczy, że w Kornwalii nie było fantastycznie.

– Marzę tylko o tym, żeby znowu wysłuchiwać, jaka to wspaniała jest Arktyka – ktoś komentuje cicho za moimi plecami. I odpowiada mu zduszony śmiech.

W dłoni mam telefon. Robię zdjęcie Drake’owi, żeby zapamiętać, po co tu jestem. Svalbard to dziwne słowo. Nie mam pojęcia, co to takiego, ale jeśli dobrze rozumiem, to dla Drake’a ważne.

Dopijam wino – wciąż smakuje ohydnie – i rozglądam się za butelką. Jest mi trochę niedobrze.

– Oczywiście nie mogę przemilczeć faktu, że podczas pobytu tutaj miałem ogromne szczęście poznać piękną Paige – ciągnie chłopak, czerwieniąc się odrobinę.

– Nie wiem, jakim cudem oni byli ze sobą. Ta dziewczyna to kompletnie nie jego liga – mamrocze ktoś stojący za mną, a wtóruje mu kilka mruknięć.

– To dzięki niej poznałem wielu z was. Będę tęsknił. Dzięki za wszystko. Spodziewajcie się mnóstwa zaśnieżonych zdjęć na Facebooku. To chyba tyle. Chociaż nie, jeszcze jedno! Chciałbym podziękować Paige oraz Yvonne i Dave’owi za to, że udostępnili nam dzisiaj swój dom. Myślałem, że skończy się na zwykłym wyjściu do pubu. Pijcie, bawcie się i postarajcie się niczego nie rozwalić.

Ludzie klaszczą przez chwilę, a chłopak niezgrabnie zsuwa się z krzesła, ale oklaski są raczej symboliczne – większość gości ma ręce zajęte drinkami.

Próbuję zrozumieć, co właśnie usłyszałam. Drake wyjeżdża i to gdzieś, gdzie jest dużo śniegu. Jest z tego powodu podekscytowany. Przez ostatnie pięć miesięcy mieszkał w Penzance u cioci Kate i wujka Jona. Paige urządziła dla niego tę imprezę.

Widzę ją w rogu pokoju, stoi w towarzystwie kilku osób. Patrzy na mnie i pytająco unosi brwi, jakby chciała się upewnić, czy wszystko w porządku. Skinieniem głowy zapewniam ją, że nie ma się o co martwić.

Paige jest absolutnie piękna: długie czarne włosy, gęste i delikatnie kręcone, okalają jej twarz o śmietankowej cerze. Kiedy się uśmiecha, w policzkach ma dołeczki. Wygląda jak laleczka z porcelany. Włożyła dziś obcisłą, intensywnie niebieską, krótką sukienkę, a do niej grube rajstopy i znoszone botki. Nerwowo obciągam białą kieckę i staram się nie myśleć o swoich okropnych butach. Mam ochotę sprawdzić, jak wyglądam, ale nie widzę w pobliżu żadnego lustra.

Na wewnętrznej stronie ramienia dostrzegam napis: Jutro. Kino z Paige. Pociesz ją.

Napełniam plastikowy kubek kolejną porcją czerwonego wina i chyłkiem wymykam się bocznymi drzwiami – jakby ktoś miał się przejąć moim wyjściem. Chłodne powietrze uderza mnie w twarz, a morze wypełnia moje uszy i płuca. Zamykam oczy na kilka sekund. Jak dobrze.

*

Stoję na środku ulicy, jest noc. Rozglądam się, próbując zorientować się w rzeczywistości. Między moimi nogami biegnie biała linia, która wyznacza środek drogi. Nadjeżdża samochód. Słyszę klakson. Patrzę prosto w światła reflektorów. Jest coraz bliżej. Pędzi w moją stronę. W ostatniej chwili omija mnie i znika w oddali, nie przerywając trąbienia.

Nie powinnam być tu sama. Nie powinnam stać na środku drogi. Dopiero od niedawna wolno mi przechodzić przez ulicę samodzielnie. Dlaczego stoję w ciemnościach? Gdzie jest moja mama?

Mam na sobie białą sukienkę i żółte buty. Sukienka ma dziwną czerwoną plamę, ale nie czuję bólu. W dłoni trzymam plastikowy kubek z sokiem porzeczkowym. Wylałam odrobinę na białą linię na ziemi.

Mam dziesięć lat. Nie wiem, dlaczego moje ciało jest dorosłe. Nienawidzę go, chcę wracać do domu. Przechodzę na drugą stronę ulicy i odkrywam, że chodnik biegnie tuż przy morzu. Gdzieś w tle gra muzyka. Opieram się o balustradę i próbuję nie wpaść w panikę.

Przytykam kubek do ust i mrugam zdziwiona. To nie sok, ale skądś znam ten ohydny smak. Pewnie już to kiedyś piłam.

Patrzę na rękę i widzę napis: FLORA. To ja. Znaki na ręce to moje imię. Trzymam się tej myśli. Jestem Flora. Niżej jest drugi napis: odwagi! Zamykam oczy, biorę głęboki wdech i staram się opanować. Nie wiem, co tu robię, ale wszystko będzie dobrze.

Mam siedemnaście lat – czytam dalej.

Z drugiej ręki dowiaduję się z kolei następujących rzeczy: IMPREZA i Drake wyjeżdża. Chłopak P. Linijka poniżej jest rozmazana i nieczytelna. Ramię informuje mnie, że Jutro kino z Paige. Pociesz ją, a nadgarstek: Mama i tata: 3 Morrab Gardens.

Wiem, że mam rodziców, gdzie mieszkam. Adres to 3 Morrab Gardens. Chcę iść do domu. Dziwnie się czuję. Kręci mi się w głowie.

Wpatruję się tępo w rozedrgane od fal odbicie księżyca. Do balustrady ktoś przyczepił plakat. ZAGINĄŁ KOT – czytam. CZARNO-BIAŁY, BEZ USZU. ZNIKNĄŁ Z DOMU WE WTOREK. Pod spodem numer telefonu z prośbą o kontakt, gdyby ktoś go widział. Robię zdjęcie plakatu, potem jeszcze jedno i kolejne. Nie podoba mi się, że jakiś czarno-biały kot bez uszu błąka się gdzieś zagubiony. Zwierzak nie słyszy przecież samochodów. Muszę go poszukać.

Odwracam telefon i robię zdjęcie własnej twarzy. Dziwi mnie rezultat. Wyglądam inaczej, niż myślałam. Nie mam już dziesięciu lat.

Byłam na imprezie. Drake wyjeżdża. Paige jest przykro. Mam siedemnaście lat. Muszę być odważna.

Morze jest czarne; bezmiar jego pustki ginie w mroku. Odbicie księżyca migocze w ciemności. Ląd kończy się wraz z jasną promenadą.

Chcę zejść na dół i przejść się po plaży. Mam cichą nadzieję, że spacer zniszczy te dziwaczne żółte buty, które chyba niezbyt mi się podobają. Wyboiste kamienie i mokry piasek powinny sobie z nimi poradzić.

Mogłabym przysiąść na chwilę, dokończyć czerwony napój z plastikowego kubka, który trzymam w dłoni, i jeszcze chwilę gapić się na wodę. Ostrożnie schodzę po wyszczerbionych schodach i ruszam przez pas kamieni. Pięty o dziwo nie grzęzną mi w piasku – jest kamienisty i twardszy, niż się wydawał. Znajduję sobie miejsce do przycupnięcia i wpatruję się w wodę.

Fale obmywają kamienie z głośnym pluskiem, ale nie tłumią odgłosu kroków. Nie odwracam się. Ktoś siada obok mnie.

– Cześć, Floro – mówi nieznajomy chłopak i uśmiecha się szeroko.

Siedzimy na skałach, blisko siebie, stykając się ramionami.

– To wino, prawda?

Zabiera mi kubek i upija łyk. Patrzę na niego. Ma okulary, ciemne włosy i dżinsy. Odsuwam się odrobinę.

– To ja, Drake – przedstawia się. – Wszystko w porządku?

– Ty jesteś Drake?

– Tak. Ach, jasne, już rozumiem. Wszystko w porządku, Floro. Znamy się od kilku miesięcy. Jestem byłym chłopakiem Paige.

Nie wiem, jak zareagować.

– Serio, nie musisz się obawiać. Zaskoczyłaś mnie tym winem. To do ciebie niepodobne.

Chciałabym coś mu odpowiedzieć, ale nic nie przychodzi mi do głowy. Mam ochotę po prostu udawać, że jestem normalna. To jest Drake. Był na imprezie, a teraz jest na plaży.

– Co tutaj robisz? – pytam w końcu. – Po co przyszedłeś nad morze?

Ukradkiem zerkam na napisy na rękach. Z trudem, ale udaje mi się je odczytać w świetle latarni, która stoi za naszymi plecami. Drake wyjeżdża – przypomina mi lewa ręka. Słowa pod spodem są nieczytelne. Z kolei prawa mówi mi, żebym była odważna.

Chłopak łapie mnie za nadgarstek i wpatruje się w napisy. Ma taką ciepłą dłoń.

– „Drake wyjeżdża” – czyta na głos. – „Chłopak P”.

Teraz obydwoje wpatrujemy się w napisy.

– „Flora, odwagi!” – odczytuje hasło z drugiej ręki. – Uwielbiam te napisy. Czy to naprawdę działa? Pomaga ci pamiętać?

Trzyma mnie za obie dłonie.

– Jestem byłym chłopakiem Paige – mówi z naciskiem.

Nie wiem, po co tu przyszedł. Przecież wyjeżdża. Będzie mieszkał gdzie indziej.

Robi się chłodno, lodowaty wiatr od morza uderza mnie prosto w twarz.

– Jak będzie tam, dokąd jedziesz? Gdzie to właściwie jest? – pytam szybko, bo czuję, że robi się niezręcznie.

Drake wciąż trzyma moje dłonie. Czuję przyjemne ciepło. Z kolei jego spojrzenie mówi mi, że powinnam znać odpowiedź na te pytania.

– Będzie fantastycznie – odpowiada mimo to. – Na pewno zimno. Byłem tam raz, dawno temu. Pojechaliśmy na Svalbard na wakacje, żeby zobaczyć noc polarną. Miałem dziesięć lat i od tamtej pory pragnąłem tam zamieszkać. Musiałem poczekać dziewięć lat na spełnienie tych marzeń. Będzie bosko – dodaje z westchnieniem. – Zajęcia będę miał po angielsku, bo przyjeżdżają w to miejsce ludzie z całego świata. Całe szczęście, bo jestem cienki z języków obcych.

Chłopak zmienia pozycję, teraz nasze ciała stykają się bokami. Wypuszcza moją lewą dłoń, ale mocniej ściska prawą.

Nie jestem w stanie skupić się na tym, co mówi, bo moja skóra zaczyna żyć własnym życiem. Dziwnie nadwrażliwa, cała zdaje się pragnąć tylko jednego: jego dotyku.

To chłopak Paige. Nie wiem, o co mu właściwie chodzi.

– Całe szczęście – powtarzam mechanicznie i opieram mu głowę na ramieniu, bo czuję, że nie mam nic do stracenia. – Masz dziewiętnaście lat – mówię. – A ja siedemnaście – dodaję, bo wydaje mi się to warte przypomnienia.

Cofam głowę. To chłopak mojej przyjaciółki.

Drake obejmuje mnie lewym ramieniem. Delikatnie przyciąga moją głowę z powrotem. Opieram się posłusznie. Chłopak przytula mnie mocno.

– Rozstaliśmy się z Paige – wyjaśnia.

Odwracamy się do siebie. Kiedy nasze usta spotykają się, czuję, jakby zostały stworzone właśnie po to.

Gdzieś na górze z szumem mijają nas samochody. U naszych stóp fale rozbijają się miarowo. Całuję się z Drakiem. Chciałabym zostać na tej plaży na zawsze. Nie mam pojęcia, jak ani dlaczego to się dzieje, ale wydaje mi się, że to jedyna dobra rzecz, która spotkała mnie w całym moim życiu. Widzę błysk świateł. Reszta świata przestaje istnieć.

Z trudem wracam do rzeczywistości. Słyszę huk fali rozbijającej się o brzeg, wiatr wichrzy mi włosy.

– Hej – uśmiecha się chłopak. – Posłuchaj… może miałabyś ochotę stąd iść? Moglibyśmy pójść do mnie i…

Patrzę na niego oniemiała. Pójść do niego? Szok. Chciałabym, chociaż właściwie nie wiem, jak by to miało wyglądać. Drake proponuje mi wspólną noc. Tę noc.

Muszę wracać do domu.

– Ale moja mama… – zaczynam i milknę.

Wpatrujemy się w siebie nawzajem. Nie jestem w stanie dokończyć zdania, ale nie potrafię oderwać wzroku od jego oczu. Nachylam się do pocałunku, jednak on się odsuwa.

– Twoja mama – powtarza. – Jezu, przepraszam. To był okropny pomysł. Co ja sobie… Przepraszam.

Nie mówi nic więcej. Ja też nie mam pojęcia, co powiedzieć, więc tylko kiwam głową. Przygląda mi się z miną, której nie potrafię rozszyfrować.

– Nic się nie stało – zapewniam.

– Wybacz mi. Ja… nigdy bym…

Odruchowo łapię kosmyk włosów i wsadzam go do ust. Nie umiem sklecić prostego zdania. A chciałabym mu powiedzieć, że nigdy nie przypuszczałam, że coś takiego mi się przydarzy. Że jestem pewna, że to pierwszy raz. Że czuję się skrępowana, ale próbuję wczuć się w sytuację. Że będę go kochać po wsze czasy, bo sprawił, że poczułam się normalna. Że bardzo chciałabym spędzić z nim tę noc. Nie mogę tego zrobić, bo chcę pozostać lojalna wobec przyjaciółki, i nie wolno mi ot tak, po prostu nie wrócić do domu na noc.

– Dzwoniłaby na policję – dodaję, myśląc o mamie.

– Na policję. Chryste. Jestem skończonym idiotą. Zapomnij o tym, co usłyszałaś.

Z zimna dostaję gęsiej skórki. Morze kotłuje się i szumi, a księżyc i gwiazdy schowały się za chmurami. Niebo jest puste jak morze.

– Chociaż w sumie – Drake odzywa się po chwili – chyba mogę powiedzieć coś jeszcze, raz kozie śmierć. I tak o tym zapomnisz. Kiedy ty, ja i Paige byliśmy w pubie, patrzyłem na ciebie, taką śliczną, jasnowłosą, inną niż wszystkie dziewczyny na świecie. Patrzyłem i zastanawiałem się, jak by to było z tobą być. Jesteś niepowtarzalna. I zawsze się do mnie uśmiechasz. Miałem ochotę zaopiekować się tobą i słuchać cię, bo to takie inne od tego, co mówią wszyscy – wyznaje, po czym milknie i ujmuje moją twarz w dłonie. – Poradzisz sobie, Floro?

Kiwam głową. Mam ogromną ochotę zanotować, że się pocałowaliśmy, tu i teraz. Bazgranie po własnej ręce w takiej chwili wydaje mi się jednak pomysłem cokolwiek dziwnym. Koniecznie muszę zapisać, że chłopak zaproponował mi wspólną noc. Nie chcę tego zapomnieć. Może jakoś dałoby się to zorganizować? Może znalazłabym sposób na jeden wieczór? Jak dorosła.

– Nic mi nie będzie – odpowiadam. – Posłuchaj: mogę pójść z tobą gdzieś teraz. Jestem pewna, że to się uda.

– Lepiej nie. Przepraszam, to moja wina. Nie możemy tego zrobić, ale… pozostańmy w kontakcie. Od czasu do czasu daj mi znać, czy wszystko w porządku. Dobrze?

– W kontakcie – powtarzam jak echo.

Mam ochotę znów go pocałować. Chcę poczuć jego usta po raz kolejny. Gdybym mogła, usunęłabym ze świata wszystko tak, żeby została tylko ta plaża, Drake i ja.

Woda zbliża się do nas, więc odsuwamy się w głąb coraz to węższego paska lądu. Drake bierze głęboki wdech i ściska moją dłoń odrobinę mocniej.

– Floro Banks, dbaj o siebie. Nie mów Paige o tym, co się stało. Nie mów swojej mamie. Nie zapisuj niczego na ręce – prosi.

Wybiera z plaży kamyk, po czym kładzie go na otwartej dłoni. Jest niewielki i gładki. Nawet w świetle księżyca widać, że jest idealnie czarny, choć większość kamieni na plaży jest ciemnoszara.

– Weź go. Jest dla ciebie – mówi, wsuwając mi kamień w dłoń i zamyka na nim moje palce.

– Zatrzymam go na zawsze – obiecuję z powagą.

Wstajemy. Zesztywniałam z zimna. Nie wiem, co myśleć. Mam ochotę schować się pod kołdrą i raz po raz odtwarzać w pamięci to, co się wydarzyło, bez końca. Drake stoi obok, przeciąga się. Spoglądamy na siebie ukradkiem.

– No to… Ja… Cholera, nie mogę tak po prostu wrócić na imprezę u Paige. Nie teraz. Pójdę do domu, a nad ranem, po cichu, wyjadę.

Na ustach czuję kolejny pocałunek. Opieram się o chłopaka, a jego ramiona mnie obejmują. Wiem, że już nigdy nie będę czuła się tak jak teraz.

– Odprowadzić cię do domu? – pyta, ale odmawiam.

Stoję na plaży i patrzę, jak wchodzi po schodach, z powrotem do prawdziwego świata. Zatrzymuje się, macha do mnie i znika z mojego życia na zawsze.

Pocałowałam chłopaka z moich snów. A on wyprowadza się gdzieś daleko, gdzie jest zimno i słońce świeci nawet w środku nocy. Zadzieram głowę i patrzę prosto w ciemne niebo.

*

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.