Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 363 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Jedno małe kłamstwo - K.A. Tucker

Livie zawsze chciała być perfekcyjna. Ale dopiero błędy, które popełniła, pokazały jej kim naprawdę jest.

Livie zawsze była tą bardziej zrównoważoną z sióstr Cleary. Poradziła sobie z tragiczną śmiercią rodziców. Jednak pod zewnętrzną powłoką twardej i silnej młodej kobiety, kryje się mała dziewczynka, uczepiona ostatnich słów ojca: „Spraw, bym był dumny”. Obiecała, że się postara... Przez ostatnie siedem lat każda decyzja, słowo i czyn przybliża ją do wytyczonego celu.
Livie trafia do Princeton z życiową misją: uczęszczać na zajęcia, zdać na medycynę i poznać dobrego, porządnego faceta, za którego pewnego dnia wyjdzie za mąż. Nie planuje jednak: galeretkowych shotów, sympatycznej współlokatorki-imprezowiczki, której nie potrafi odmówić i Ashtona - przystojnego kapitana uczelnianej osady wioślarskiej. Jego zdecydowanie NIE planuje. Ashton jest aroganckim dupkiem, który rozpala zwykle uśpiony temperament Livie, ponadto uosabia wszystkie cechy, których dziewczyna pragnie u faceta uniknąć. Co gorsza, jest przyjacielem i współlokatorem Connora, który, jak się akurat składa, idealnie spełnia wymagania Livie. Dlaczego więc dziewczyna cały czas wraca myślami do Ashtona?
Czy obowiązkowa i przykładna dotąd Livie zostanie zmuszona, by zrezygnować z ostatniej obietnicy, jaką złożyła ojcu? A wraz z nią z jedynej drogi życiowej, którą zna?

Opinie o ebooku Jedno małe kłamstwo - K.A. Tucker

Cytaty z ebooka Jedno małe kłamstwo - K.A. Tucker

Czasami w życiu podejmujesz decyzję, a potem wątpisz w jej słuszność. Bardzo. Nie żałujesz, bo wiesz, że dokonałeś właściwego wyboru, i że tak prawdopodobnie jest lepiej. Za to spędzasz mnóstwo czasu zastanawiając się, co, u diabła, robisz.
– Życie znajduje zabawne sposoby, by poddać nas testom. Generuje krzywe, które sprawiają, że robisz, myślisz i czujesz rzeczy różne od tych, jakie miałaś zaplanowane, i które nie pozwalają ci żyć w czarno-białym świecie.

Fragment ebooka Jedno małe kłamstwo - K.A. Tucker

Dla Lii i Sadie

Przeżyjcie swoje życia, jak chcecie.

Dla Paula

Za opiekę nad dziećmi.

Dla Stacey

Prawdziwej agentki pisarza.

PROLOG

Odchodzę.

Zostawiam głosy, krzyki, rozczarowania.

Zostawiam złudzenia, błędy i żale.

Zostawiam wszystko, czym powinnam być i to, czym być nie mogę.

Wszystko to jest kłamstwem.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ZBYT IDEALNA

Czerwiec

– Livie, uważam, że jesteś popieprzona.

Drobinki sernika wylatują mi z ust i rozpryskują się na szybie tarasu, gdy krztuszę się kawałkiem, który mam na widelcu. Moja siostra ma pokręcone poczucie humoru. Właśnie na jego karb zrzucam tę uwagę.

– To nie jest śmieszne, Kacey.

– Masz rację. Pewnie, że nie jest.

Sposób, w jaki to mówi – spokojnie i łagodnie – sprawia, że lekko kurczy mi się żołądek. Ocierając usta z resztek sernika, odwracam się, by przyjrzeć się jej twarzy, szukając podpowiedzi – czegoś, co obnaży jej grę. I nic nie dostrzegam.

– Jesteś poważna, prawda?

– Jak zawał serca.

Panika podchodzi mi do gardła.

– Znowu ćpasz?

Odpowiada mi spojrzeniem przymrużonych oczu.

Nie wierzę jej jednak. Pochylam się, by się zbliżyć i poszukać w jej oczach oznak – rozszerzonych źrenic, przekrwionych białek – wskazówek, które nauczyłam się rozpoznawać, gdy miałam dwanaście lat.

Nic. Nic, tylko kryształowo czyste, niebieskie spojrzenie wbite we mnie. Pozwalam sobie na niewielkie westchnienie ulgi. Przynajmniej nie wracamy do punku wyjścia.

Nie wiem, co odpowiedzieć, więc nerwowo chichoczę, biorąc do ust kolejny kawałek ciasta.

Tyle że tym razem jego smak jest gorzki, a konsystencja ziemista. Zmuszam się do przełknięcia.

– Jesteś zbyt idealna, Livie. Wszystko, co robisz, co mówisz, takie jest. Nie pozostawiasz sobie miejsca na błędy. Gdyby ktoś uderzył cię w twarz, przeprosiłabyś go. I nie wkurzasz się za to, co mówię. To tak jakbyś nie była zdolna do złości. Mogłabyś być ukochanym dzieckiem Matki Teresy i Gandhiego. Jesteś… – Kacey milknie, szukając właściwego słowa. Znajduje je natychmiast: – Popieprzenie zbyt idealna!

Krzywię się. Kacey rzuca wulgaryzmami jak niektórzy uśmiechami. Już dawno przywykłam do tego, jednak teraz każde brzydkie słowo uderza we mnie jak cios w nos.

– Uważam, że pewnego dnia się załamiesz i zmienisz w Amelię Dyer.

– Kogo? – Marszczę brwi w zdziwieniu, jednocześnie przeżuwając ostatni kęs ciasta.

Kacey lekceważąco macha ręką.

– Och, ta babka w Londynie, która zamordowała setki dzieci…

– Kacey! – Posyłam jej śmiercionośne spojrzenie.

Przewraca oczami i marudzi pod nosem:

– Nie o to chodzi. Właściwie to chciałam ci powiedzieć, że Stayner zgodził się z tobą porozmawiać.

To się robi coraz bardziej niedorzeczne.

– Co? Ale… ja… ale… doktor Stayner? – prycham. Jej terapeuta zespołu stresu pourazowego? Ręce zaczynają mi się trząść. Odkładam talerzyk na stół, nim go upuszczę. Kiedy Kacey poczęstowała mnie ciastem i zaproponowała, abyśmy wspólnie obejrzały z tarasu zachód słońca nad plażą Miami, myślałam, że będzie uroczo. Teraz widzę, że wykombinowała sposób, by przekazać mi swój szalony pomysł, którego nie potrzebuję. – Kacey, ja nie cierpię na ZSP.

– Nie powiedziałam, że cierpisz.

– Cóż, więc po co to wszystko?

Kacey nie ujawnia mi powodu. Za to wozi się na moich wyrzutach sumienia.

– Jesteś mi to winna, Livie – mówi płaskim głosem. – Kiedy trzy lata temu prosiłaś, bym poddała się leczeniu, zrobiłam to. Dla ciebie. Nie chciałam, ale…

– Potrzebowałaś tego! Byłaś wrakiem. – To niedomówienie. Wypadek samochodowy spowodowany przez pijanego kierowcę, w którym zginęli nasi rodzice, sprawił, że Kacey upadła na samo dno, kończąc na narkotykach, jednorazowych przygodach seksualnych i przemocy. Niestety, trzy lata temu okazało się, że można spaść jeszcze niżej i myślałam, że ją straciłam.

Jednak doktor Stayner sprawił, że ją odzyskałam.

– Tak, potrzebowałam – mówi, zagryzając zęby. – I nie mówię, byś poddawała się takiej samej ambulatoryjnej terapii. Proszę cię tylko o to, byś odebrała, gdy zadzwoni doktor Stayner. To wszystko. Zrób to dla mnie, Livie. – To kompletnie irracjonalny, wręcz szalony pomysł, mimo to, po tym jak Kacey zaciska dłonie w pięści, jak przygryza wargę, wnoszę, że nie żartuje. Naprawdę się o mnie martwi. Gryzę się w język i bezmyślnie spoglądam na fale, na których tańczą ostatnie promienie zachodzącego słońca. I rozmyślam.

Co do diabła mógłby chcieć mi powiedzieć doktor Stayner? Jestem piątkową uczennicą na drodze do Princeton, mam zamiar iść na medycynę. Kocham dzieci, zwierzęta i starszych ludzi. Nigdy nie wyrywałam muchom skrzydełek ani nie przypalałam lupą mrówek. Z pewnością nie jestem ciekawym przypadkiem. I obficie pocę się w obecności przystojniaków. Z pewnością dostanę udaru na pierwszej randce. No, chyba że najpierw roztopię się w kałużę potu, zanim ktoś będzie miał szansę mnie zaprosić.

Wszystko to sprawia, że jestem dwa kroki od stania się kolejnym psychopatycznym seryjnym mordercą. Mimo to lubię i szanuję doktora Staynera, pomimo jego osobliwości. Rozmowa z nim nie będzie nieprzyjemna. Z pewnością będzie to szybka konwersacja…

– Telefon mnie chyba nie zabije – mamroczę pod nosem, po chwili dodaję: – A potem będziemy musiały porozmawiać o tym etapie w karierze psychologa, nad którym pracujesz. Jeśli widzisz nad moją głową powiewające czerwone chorągiewki, to nie wróży to dobrze twojej długoterminowej, owocnej karierze w tym zawodzie.

Kacey relaksuje się odrobinę i opiera wygodnie na leżaku, a uśmiech zadowolenia maluje się na jej ustach.

I wiem, że dokonałam właściwego wyboru.

* * *

Wrzesień

Czasami w życiu podejmujesz decyzję, a potem wątpisz w jej słuszność. Bardzo. Nie żałujesz, bo wiesz, że dokonałeś właściwego wyboru, i że tak prawdopodobnie jest lepiej. Za to spędzasz mnóstwo czasu zastanawiając się, co, u diabła, robisz.

Ja nadal zastanawiam się, dlaczego zgodziłam się odebrać ten telefon. Codziennie nad tym rozmyślam. I teraz też to robię.

– Nie sugeruję, że masz odtwarzać scenariusz filmu Girls Gone Wild, Livie. – Doktor zdążył włączyć łagodny i gładki ton głosu, którego używa, by kogoś do czegoś zmusić.

– A skąd mam wiedzieć? Trzy miesiące temu sugerował pan, że mam rozmawiać z orangutanem.

To prawda.

– Minęły trzy miesiące, jak się miewa stary Jimmy?

Gryzę się w język i biorę głęboki oddech, zanim powiem coś niestosownego.

– To nie jest dobra chwila, doktorze Stayner. – I tak jest. Naprawdę. Słońce grzeje, powietrze jest parne, a ja taszczę różową walizkę i kaktus przez malowniczą okolicę wprost do akademika, w pochodzie wraz z tysiącem innych studentów i ich wzburzonych rodziców. To dzień, w którym wszyscy się wprowadzają, a mnie nadal jest niedobrze po podróży samolotem, podczas której przeżyliśmy turbulencje. Jedna z partyzanckich rozmów z doktorem Staynerem to nie to, czego w tej chwili pragnę.

Mimo to rozmawiamy.

– Nie, Livie. Prawdopodobnie nie. Być może, wiedząc, że dzisiejszy ranek spędzisz w samolocie lecącym do New Jersey, powinnaś przełożyć naszą sesję terapeutyczną. Ale tego nie zrobiłaś – wytyka mi doktor Stayner.

Rozglądam się wokół siebie, czy nikt nie podsłuchuje, po czym i tak szepczę:

– Nie przełożyłam, bo nie miałam czego przekładać. Nie jestem na terapii.

Dobra. To nie do końca prawda.

To nie może być prawda, od kiedy w pewien przyjemny, czerwcowy wieczór siostra poczęstowała mnie sernikiem. Doktor Stayner zadzwonił do mnie następnego ranka. Zgodnie ze standardowym protokołem nie przywitał się ze mną, mówiąc „cześć” czy „miło znów cię słyszeć”. Nie, on po prostu powiedział: „Słyszałem, że jesteś tykającą bombą”.

Reszta rozmowy przebiegła gładko. Rozmawialiśmy o mojej nieskazitelnej karierze akademickiej, o moim braku życia miłosnego, o nadziejach i marzeniach, i planach na przyszłość. Trochę czasu mówiliśmy o rodzicach, ale na to nie naciskał.

Pamiętam, że odłożyłam słuchawkę i uśmiechnęłam się, ponieważ z pewnością powinien przekazać Kacey, że ze mną wszystko dobrze, że się trzymam, i że swoje polowanie na niestabilne psychicznie czarownice może prowadzić gdzie indziej.

Gdy ten sam chicagowski numer pojawił się na wyświetlaczu mojego telefonu w kolejną sobotę punktualnie o dziewiątej rano, byłam bardziej niż zaskoczona. Jednak odebrałam. Od tamtej pory odbieram w każdą sobotę o dziewiątej. Nigdy nie widziałam rachunku lub kartoteki ani też gabinetu psychiatry. Oboje z doktorem omijamy słowo „terapia” i on nigdy wcześniej go nie używał. Być może dlatego odmawiam tytułowania doktora tym, kim dla mnie jest.

Moim terapeutą.

– Dobrze, Livie, idź. Porozmawiamy w kolejną sobotę.

Przewracam oczami, ale nic nie mówię. Nie ma sensu. To tak jakbym rzucała grochem o ścianę.

– Do tego czasu wypij kieliszek tequili. Zatańcz. Cokolwiek wy młodzi robicie podczas pierwszego tygodnia studiów. To ci dobrze zrobi.

– Zaleca mi pan odurzenie i wykonywanie ruchów zagrażających mojemu dobremu samopoczuciu? – Po drugiej rozmowie telefonicznej stało się jasne, że doktor Stayner podjął się „leczenia” mojej nadmiernej nieśmiałości za pomocą tygodnia absurdów, żenujących sytuacji oraz w miarę nieszkodliwych zadań. Nigdy nie przyznał się do tego, co robi, nigdy nie wyjaśnił po co. Oczekiwał tylko, że je wykonam.

I zawsze to robię.

Być może dlatego powinnam uczestniczyć w terapii.

Zaskakujące jest to, że to działa. Trzy miesiące idiotycznych zadań naprawdę pomogły ukoić moje zdenerwowanie spowodowane przebywaniem w tłumie, uwolniły moje głęboko skrywane myśli i wzmocniły pewność siebie, więc teraz, gdy atrakcyjny mężczyzna wchodzi do pomieszczenia, nie pocę się każdym porem skóry.

– Sugerowałem tequilę, Livie, nie metamfetaminę. I nie, nie zalecam tequili, masz tylko osiemnaście lat, a ja jestem lekarzem. To by było wysoce nieprofesjonalne. Poleciłem ci, byś poszła się zabawić!

Wzdycham z rezygnacją, po czym się uśmiecham i mówię:

– Wie pan, że byłam normalna. Chyba zmienił mnie pan w świruskę.

Słyszę wybuch śmiechu.

– Normalność jest nudna. Tequila, Livie, pozwala nieśmiałym rozwinąć skrzydła. Być może nawet poznasz… – zatrzymuje oddech dla lepszego efektu  – … chłopaka!

– Naprawdę muszę już iść – mówię, czując, że się rumienię, wspinając się po schodach do holu oszałamiającej rezydencji w stylu Hogwartu.

– Idź. Zdobądź wspomnienia. To twój szczęśliwy dzień. Twoje zwycięstwo. – Rozbawiony głos doktora nagle traci lekkość i staje się szorstki. – Powinnaś być dumna.

Uśmiecham się do telefonu, szczęśliwa z powodu tej poważnej chwili.

– Jestem, doktorze Stayner. Jednak… dziękuję.

Doktor nie wypowiada słów, ale i tak je słyszę. Ojciec byłby z ciebie dumny.

– I pamiętaj… – Wraca wesołość.

Przewracam oczami.

– Wiem, wiem, umiarkowana spontaniczność. Zrobię, co w mojej mocy. – Gdy kończę połączenie, słyszę, że doktor się śmieje.

ROZDZIAŁ DRUGI

GALARETKOWE SHOTY

Właśnie tak musiał czuć się Kopciuszek.

Gdyby tylko, zamiast tańczyć z wdziękiem w balowej sali, był przyciśnięty do ściany na imprezie w studenckim domu, otoczony ze wszystkich stron przez pijanych ludzi. I, jeśli zamiast olśniewającej, szyfonowej sukni, miałby na sobie togę, którą ukradkiem naciągałby, pilnując, by istotne części ciała pozostawały zakryte. I, gdyby zamiast matki chrzestnej spełniającej każde jego życzenie, miałby nieznośną, starszą siostrę, która wmuszałaby w niego galaretkowe shoty, pakując mu je wprost do gardła.

Jestem Kopciuszkiem.

– Umowa to umowa! – wrzeszczy Kacey, przekrzykując DJ-a i podając mi maleńki kubeczek. Bez słowa wyjmuję go z jej dłoni, wychylam jego zawartość, pozwalając, by śliska pomarańczowa substancja spłynęła mi do gardła. Właściwie podoba mi się to. Bardzo. Oczywiście nie przyznam się siostrze. Nadal mam jej za złe, że szantażowała mnie, by moja pierwsza noc na uczelni była również nocą, podczas której się upiję. Po raz pierwszy. Miałam do wyboru to lub pozwolenie jej, by weszła do holu akademika w koszulce z moim zdjęciem i napisem: „Uwolnić Libido Livie”. I była poważna. Dała to draństwo do druku.

– Przestań być takim ponurakiem, Livie. Przyznaj, że jest fajnie – krzyczy Kacey, podając mi dwa kolejne kubeczki z galaretką. – Nawet, jeśli jesteśmy ubrane w prześcieradła. Na serio, no kto w dzisiejszych czasach urządza imprezy z togami?

Mówi coś dalej, ale jej nie słucham, za to jedna po drugiej wychylam galaretki. Nie wiem, ile ich wypiłam w ciągu ostatniej godziny. Czuję się dobrze. Nawet jestem zrelaksowana. Jednak nigdy wcześniej nie byłam pijana, więc skąd mam wiedzieć, jak mam się czuć? Galaretki nie mogą być za mocne. To przecież nie tequila.

Dobra. Właściwie to mogę być pijana.

Niska postać z wieloma krągłościami przeciska się w moim kierunku, machając do mnie, co natychmiast wywołuje u mnie uśmiech. To Reagan, moja współlokatorka i jedyna osoba tutaj, oprócz mojej siostry, z którą rozmawiam. Każdego roku studenci uczestniczą w losowaniu i otrzymują przydzielone akademiki. Pierwszaki dostają dość losowych współlokatorów. I, chociaż poznałyśmy się dzisiaj, już myślę, że pokocham Reagan. Żyje intensywnie, lubi imprezować i w kółko gada. Jest też uzdolniona. Gdy się wprowadziłyśmy, na drzwiach wykaligrafowała nasze imiona, otoczone kwiatami, buźkami i całuskami. Myślę, że to urocze. Kacey uważa, że świadczy to, iż w tym pokoju mieszkają lesbijki.

Gdy weszłyśmy na dzisiejszą imprezę, Reagan natychmiast zniknęła, dołączając do chłopaków. Biorąc pod uwagę fakt, że jest tu nowa, muszę stwierdzić, że zna wielu ludzi. Głównie płci męskiej. To ona wymyśliła, byśmy tu dzisiaj przyszły, w przeciwnym wypadku mogłyśmy skończyć na jednym z wielu spotkań organizowanych przez kampus, na które się wybierałam, póki Kacey nie popsuła moich planów. Najwyraźniej studenci Princeton mieszkający poza kampusem to rzadkość, dlatego impreza w tym domu nie powinna zostać przez nas pominięta.

– Dobra, księżniczko, wypij to – mówi Kacey, podając mi butelkę wody. – Nie chcę, żebyś w nocy wymiotowała.

Chwytam butelkę i piję, a świeża, zimna woda zwilża mi usta. Wyobrażam sobie, jak całą kolację zwracam na Kacey. To powinno ją spotkać za karę.

– Och, Livie! Przestań się na mnie złościć! – Głos Kacey podnosi się nieznacznie, co oznacza, że naprawdę jej przykro. Zaczynam mieć wyrzuty sumienia, z powodu jej poczucia winy…

Wzdycham.

– Nie jestem zła. Tylko nie rozumiem, dlaczego chcesz mnie upić. – Pijany kierowca zabił naszych rodziców. To chyba dlatego unikałam wszystkiego, co zawiera alkohol. Kacey też ledwo go używa. Choć wydaje się, że dzisiaj sobie odpuszcza.

– Mam misję: upewnić się, że się dobrze bawisz i poznajesz ludzi. To imprezowy tydzień w twoim pierwszym roku na studiach. To coś, co dzieje się tylko raz w życiu. Powinien zawierać morze alkoholu i przynajmniej jeden poranek z głową w kiblu. – W odpowiedzi przewracam oczami, ale to jej nie zniechęca. Staje naprzeciw mnie i opiera ręce na moich ramionach. – Livie, jesteś moją siostrzyczką i cię kocham. Przez ostatnie siedem lat nic w twoim życiu nie było normalne. Dzisiaj będziesz się zachowywać jak normalna, nieodpowiedzialna osiemnastolatka.

Oblizuję wargi, rozważając to.

– Nie wolno pić osiemnastolatkom. – Wiem, że przy siostrze ten argument nic nie da, ale i tak mam to gdzieś.

– Ach tak, masz rację. – Wsuwa rękę pod togę, by z kieszonki spodenek wyciągnąć coś, co wygląda jak prawo jazdy. – I właśnie dlatego, gdyby zjawiły się gliny, jesteś dwudziestojednoletnią Patricią z ­­Oklahomy.

Powinnam była wiedzieć, że siostra ma wszystko zaplanowane.

Muzyka zaczyna przyspieszać, moje nogi same zaczynają poruszać się w jej rytmie.

– Niedługo ze mną zatańczysz! – krzyczy Kacey i podaje mi jeszcze dwie galaretki. Ile to już? ­Straciłam rachubę i czuję, że język mi się plącze. Siostra obejmuje mnie ramieniem i ciągnie do siebie, więc stykamy się policzkami. – Gotowa? – pyta, wyciągając telefon. – Uśmiech! – Strzela lampa błyskowa. – Dla doktora Staynera!

Aha, dowód.

– Zdrówko! – Kacey stuka kubeczkiem o mój, po czym wychyla jego zawartość, przełyka i szybko sięga po drugi. – Och, niebieskie! Zaraz wracam! –Jak pies za kotem, Kacey biegnie za gościem, który dźwiga wielką tacę, kompletnie ignorując odwracające się za nią ludzkie głowy. Moja siostra ma rude włosy, olśniewającą twarz i muskularne ciało, więc zawsze ściąga spojrzenia. Wątpię jednak, by w ogóle zwracała na to uwagę. Z pewnością nie czuje się źle z powodu tych spojrzeń.

Przyglądając się jej, wzdycham. Wiem, co robi. Oczywiście oprócz próby upicia mnie. Chce odciągnąć moją uwagę od smutnej strony dzisiejszego dnia. Nie ma dzisiaj ze mną taty. W dniu, kiedy zaczynam naukę w Princeton. Przecież marzył o tym. Był dumnym absolwentem tej uczelni i chciał, aby obie jego córki tutaj uczęszczały. Kacey po wypadku opuściła się w nauce, więc ten obowiązek spadł na mnie. Zatem żyję marzeniem taty – i swoim też – a jego tu nie ma i nie może w tym uczestniczyć.

Biorę głęboki oddech i akceptuję cokolwiek los – i mam tu na myśli galaretkowe shoty – ma dla mnie dzisiaj w planach. Na pewno mniej się denerwuję niż wtedy, gdy przestępowałam próg. A atmosfera panująca na imprezie jest całkiem fajna. Jestem na mojej pierwszej uczelnianej imprezce. Przypominam sobie, że nie ma w niej nic złego ani w tym, że tu jestem i cieszę się tym.

Trzymając kubeczek pełny galaretki, zamykam oczy i pozwalam sobie na odczuwanie rytmu muzyki. „Odpuść i baw się” – to właśnie ciągle powtarza mi doktor Stayner. Odchylam głowę w tył, ściskam dno kubeczka, by galaretka wyciekła do moich ust, prześlizgnęła się po języku i utworzyła niezwykłe zjawisko smakowe przy przełykaniu. Czuję się jak ekspert.

Z wyjątkiem jednego amatorskiego błędu – zamknięcia oczu.

Gdybym tego nie zrobiła, nie wyglądałabym jak łatwa, podpita panienka. I zobaczyłabym, że on się zbliża.

Ostry pomarańczowy posmak ledwo dotyka moich warg, wtem silne, męskie ramię obejmuje mnie w talii i odciąga od bezpiecznej ściany. Otwieram oczy, kiedy plecami zderzam się z czyjąś klatką piersiową, podczas gdy muskularne ramię nadal mnie trzyma. W ciągu kolejnego uderzenia serca – nie mojego, ponieważ moje w ogóle przestało bić – dłoń łapie za mój podbródek i kubeczek, który mam przy ustach, odchyla mi głowę w tył, więc patrzę w górę pod kątem. W tej samej chwili dochodzi mnie piżmowy zapach wody po goleniu, a wtedy chłopak pochyla się i wkłada mi język do ust, obraca nim delikatnie, po czym wysysa mi galaretkę. Wszystko dzieje się tak szybko, że nie mam czasu pomyśleć czy zareagować. Czy odgryźć mu język.

W ciągu kolejnej sekundy chłopak zostawia mnie bez galaretki, bez tchu i muszę złapać się ściany, ponieważ drżą mi kolana. Przez kilka kolejnych chwil staram się odzyskać spokój, a kiedy już dochodzę do siebie, mój umysł rejestruje głośny pomruk zadowolenia dochodzący zza moich pleców. Odwracam się i widzę grupkę wysokich, dobrze zbudowanych facetów – wszyscy noszą togi przewiązane w taki sposób, by widać było ich muskularne klatki piersiowe – dopingujących i poklepujących jednego z nich po plecach, jakby gratulowali mu wygranego wyścigu. Nie mogę dostrzec jego twarzy. Wszystko, co widzę to burza ciemnobrązowych – prawie czarnych – włosów i szerokie ramiona.

Nie wiem, ile czasu stoję i gapię się z otwartą buzią, ale jeden gość z grupy w końcu to zauważa. Rzuca ukradkowe spojrzenie „Galaretkowemu Rabusiowi”, po czym wskazuje na mnie ręką.

Co, do diabła, mam powiedzieć? Delikatnie rozglądam się za rudą głową siostry. Gdzie się podziała? Zniknęła i zostawiła mnie, bym poradziła sobie z tymi… Brakuje mi tchu, gdy widzę, że „Galaretkowy Rabuś” odwraca się wolno, by po chwili stanąć ze mną twarzą w twarz.

Język tego faceta był w moich ustach? Ten gość… ten wysoki, przystojny Adonis z ciemnymi, pofalowanymi włosami, opaloną skórą i ciałem zbudowanym tak, że skusiłoby ślepą zakonnicę… wsadził mi język w usta.

O Boże! Znów zaczynam się pocić! Wszystkie te tygodnie szybkich randek na nic! Czuję jak strużki – wiele strużek – potu spływają mi po plecach, gdy jego kawowe spojrzenie mierzy moją sylwetkę z góry na dół, nim powraca do mojej twarzy. Po czym widzę, jak unosi jeden kącik ust, obdarowując mnie zarozumiałym uśmieszkiem.

– Niezła.

Nadal nie wiem, co powinnam mu powiedzieć, ale wtedy pojmuję, jak mnie określił i widzę ten pyszałkowaty uśmieszek…

Zatem biorę zamach i uderzam go w twarz.

Wcześniej uderzyłam tylko jedną osobę. Chłopaka mojej siostry, Trenta, i tylko dlatego, że złamał jej serce. Po tym potrzeba było tygodni, by ręka przestała mnie boleć. Wtedy Trent nauczył mnie, jak wyprowadzać cios, poinstruował, że kciuk powinien być na zewnątrz zwiniętych palców, a nadgarstek przekrzywiony w dół.

W tej chwili naprawdę uwielbiam Trenta.

Śmiech wybucha wokół nas, gdy „Galaretkowy Rabuś” pociera szczękę i rusza nią na boki, by sprawdzić, czy działa. Widząc to, wnioskuję, że musi boleć. Gdybym nie była wstrząśnięta faktem, że ten gość właśnie siłą wymusił na mnie pocałunek z języczkiem, prawdopodobnie miałabym teraz ogromny uśmiech na twarzy. Zasłużył sobie na cios. Nie tylko ukradł mi galaretkę. Skradł mi pierwszy pocałunek.

Chłopak podchodzi do mnie, a ja instynktownie stawiam krok w tył, ale ponownie trafiam plecami w ścianę. Przebiegły uśmieszek zakrada mu się na usta, tak jakby wiedział, że nie mam jak uciec i był z tego zadowolony. Jest już blisko, wyciąga ręce i opiera dłonie o ścianę po obu stronach mojej głowy, jego muskularna, wysoka sylwetka dosłownie mnie nokautuje. I nagle nie mogę złapać tchu. To takie przytłaczające. Szukając siostry, staram się wyjrzeć zza niego, ale przez ciało zbudowane z solidnych mięśni nie potrafię niczego dostrzec. I nie wiem, gdzie mam patrzeć, ponieważ gdziekolwiek zerknę, patrzę na niego. W końcu ryzykuję spojrzenie w górę. Ciemne jak noc oczy są pełne żaru i wpatrują się w moją twarz. Przełykam ślinę, a mój żołądek wykonuje trzy pełne salta.

– Cholernie dobry cios jak na kogoś tak… – Jedną rękę opuszcza blisko mojego ramienia. Czuję, jak kciukiem śledzi krzywiznę mojego bicepsa. – …kobiecego. – Drżę w odpowiedzi, a mój umysł zalewa wizja trzęsącego się królika złapanego przez wilka.

Facet pochyla głowę w moją stronę i w jego spojrzeniu dostrzegam przebłysk ciekawości.

– Zatem jesteś nieśmiała… ale nie na tyle, by dać mi w pysk. – Przerywa na moment i obdarowuje mnie kolejnym skrzywionym, aroganckim uśmieszkiem. – Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać. Wyglądałaś, jakbyś naprawdę cieszyła się tą galaretką. Musiałem osobiście jej spróbować.

Przełykam ślinę i krzyżuję ręce na piersiach, by stworzyć jakąś barierę oddzielającą nasze ciała. Mówię drżącym głosem:

– I?

Uśmiecha się szeroko i tak długo patrzy na moje usta, że zaczynam tracić nadzieję, iż uzyskam jakąś odpowiedź. Jednak w końcu ją otrzymuję, po tym jak liże dolną wargę.

– I mógłbym spróbować jeszcze jednej. Gotowa?

Instynktownie wciskam się w ścianę, jakbym chciała się z nią stopić, żeby uciec od tego gościa i jego sprośnych intencji.

– Dobra, wystarczy! – Obmywa mnie fala ulgi, gdy delikatne dłonie rozdzielają nas, lądując na nagiej piersi „Galaretkowego Rabusia” i popychając go w tył. Ustępuje wolno, cofając się, unosi ręce w geście poddania. Odwraca się, by dołączyć do kumpli.

– Dobry start, Livie. Chyba przez to Stayner odczepi się od ciebie na jakiś czas – mówi Kacey. Ledwo ją rozumiem, bo tak się śmieje. Rechocze!

– To nie jest śmieszne, Kacey! – syczę. – Ten facet zmusił mnie do tego!

Kacey przewraca oczami, ale po chwili wzdycha.

– Tak, masz rację. – Wyciąga rękę i bez cienia wahania szczypie faceta w ramię. – Hej, kolego!

Odwraca się ku nam z „cholerą” na ustach, pocierając rękę. Grymas na jego twarzy jest chwilowy, gdy dostrzega spojrzenie Kacey. A raczej jej twarz i ciało. Wtedy wraca ten jego głupkowaty uśmieszek. Co za niespodzianka.

– Zrób to jeszcze raz, a zakradnę się do twojego pokoju i obetnę ci jaja podczas snu, kumasz? – ostrzega go Kacey, wymachując mu palcem przed nosem. Większość gróźb mojej siostry zawiera wizję okaleczenia krocza.

Na początku „Galaretkowy Rabuś” nie odpowiada. Po prostu na nią patrzy, a moja siostra, zupełnie niewzruszona, nie ustępuje mu w spojrzeniu. Jednak po chwili jego wzrok przeskakuje między nami dwoma.

– Jesteście siostrami? Wyglądacie podobnie. – Często to słyszymy, więc nie jestem zaskoczona, chociaż ja tego nie dostrzegam. Obydwie mamy jasnoniebieskie oczy i bladą karnację. Ale moje włosy są czarne i jestem wyższa od Kacey.

– Śliczny i mądry. Masz w rękach skarb, Livie! – krzyczy siostra, żeby wszyscy słyszeli.

Facet wzrusza ramionami i jego cwaniacki uśmieszek powraca.

– Nigdy nie miałem naraz sióstr… – zaczyna, sugestywnie unosząc brwi.

O mój Boże!

– I nigdy nie będziesz miał. Przynajmniej tych sióstr.

Ponownie wzrusza ramionami.

– Może nie w tym samym czasie.

– Nie martw się, kiedy moja siostrzyczka będzie pierwszy raz uprawiać seks, to na pewno nie zrobi tego z tobą.

– Kacey! – upominam ją, spoglądając na jego twarz, mając w duchu nadzieję, że głośna muzyka zagłuszyła jej słowa. Jednak dostrzegam u niego wyraz zaskoczenia, więc wiem, że tak się nie stało.

Łapię ją za rękę i odciągam na bok. Natychmiast zaczyna się tłumaczyć:

– Rany, Livie, przepraszam. Chyba jestem pijana. Wymknęło mi się…

– Wiesz, co właśnie zrobiłaś?

– Napisałam ci „dziewica” na plecach i oznaczyłam jako cel? – mówi Kacey, zaciskając wargi.

Ostrożnie zerkam przez ramię i widzę, że chłopak dołączył do kolegów, śmieje się i popija piwo. Ale nadal spogląda na mnie. Gdy widzi, że patrzę, bierze od kumpla kubeczek z galaretką. Przystawia go sobie do ust, przesuwa językiem po jego brzegach, sugestywnie unosi brwi i pyta:

– Twoja kolej?

Odwracam głowę i patrzę na siostrę. Rzucam ostro:

– Powinnam pozwolić ci założyć tę przeklętą koszulkę! – Może jestem niedoświadczona i naiwna, ale dobrze wiem, że, gdy facet taki jak on odkrywa osiemnastoletnią dziewicę, jego umysł uznaje to za przysłowiowy garnek złota na końcu tęczy.

– Przepraszam… – Kacey wzrusza ramionami, spoglądając na niego. – Chociaż muszę przyznać, że jest apetyczny, Livie. Wygląda jak model bielizny Dolce & Gabbana. Nie miałabyś przy nim poranku kojota.

Wzdycham. Nie wiem, dlaczego Kacey upiera się, bym straciła dziewictwo. Przez wiele lat jej nie zależało. Właściwie to cieszyła się z faktu, iż w liceum nie chodziłam na randki. Jednak ostatnio ma bzika na temat tego, że jestem seksualnie stłumiona. Naprawdę zaczynam nienawidzić tego, że wybrała psychologię.

– Tylko spójrz na niego!

– Nie – odmawiam z uporem.

– Jak chcesz – marudzi pod nosem, porywając cztery kubeczki z galaretkami z tacy, którą niesie chłopak w kilcie. Kilt na imprezie z togami? – Ale gdybyś jednak planowała się poddać, mogę się założyć, że byłby to niezapomniany pierwszy raz. Jestem pewna, że szybko byś z nim nadrobiła to, co umknęło ci przez ostatnie kilka lat.

– Wliczając w to rzeżączkę i wszy łonowe? – mruczę, patrząc na dwa kubeczki z niebieską galaretką, które mam w rękach. Cieszę się, że jest ciemno, ponieważ czuję, że policzki mi płoną. Biorę jedną z galaretek do ust, przesuwam po niej językiem, przypominając sobie, co zrobił mi ten gość – odmawiam uznania tego za mój pierwszy pocałunek.

– Do dna! – woła Kacey chwilę później.

Wykonuję jej polecenie. Przy przełykaniu drugiej galaretki ryzykuję rzut okiem, z nadzieją, że chłopak znalazł sobie nową, niczego nieświadomą ofiarę. Jednak tego nie zrobił. Stoi otoczony kilkoma dziewczynami, ręka jednej z nich spoczywa na tatuażu, który ma na piersi. Ale nadal mi się przygląda. I się uśmiecha. Tylko że tym razem jest to dziwny, mroczny uśmiech, jak gdyby skrywał tajemnicę.

Myślę, że właśnie tak jest. Z tym, że to moja tajemnica.

Wstrząsa mną dreszcz, gdy zamieram z kubeczkiem przy ustach.

– To Ashton Henley! – krzyczy mi ktoś do ucha. Odwracam się i widzę Reagan, w jednej ręce trzyma piwo, w drugiej kubeczek z galaretką. Jest tak niska, że musi stanąć na palcach, by powiedzieć mi to do ucha.

– Skąd wiesz, kto to jest? – pytam zawstydzona, bo przyłapała mnie na gapieniu się.

– Jest kapitanem osady wioślarstwa wagi ciężkiej w Princeton. Mój tata jest ich trenerem – wyjaśnia, a po jej słowach domyślam się, że jest lekko pijana. Szerokim ruchem ręki wskazuje całe pomieszczenie. – Znam tutaj wielu facetów. – Wnioskuję, że to tłumaczy jej zaangażowanie towarzyskie. – Chyba wpadłaś mu w oko, współlokatorko – dodaje i mruga.

Wzruszam ramionami i obdarowuję ją sztucznym uśmiechem, chcąc zmienić temat, zanim damy mu satysfakcję i pokażemy, że o nim rozmawiamy. Jednak, gdy rozglądam się po pomieszczeniu, dostrzegam grupki dziewczyn rzucających spojrzenia w jego kierunku – niektóre są ukradkowe, a niektóre wręcz przeciwnie – jestem pewna, że temu Ashtonowi zainteresowania nie brakuje.

Reagan potwierdza to chwilę później.

– Jest najprzystojniejszym chłopakiem w szkole. – Bierze łyk piwa. – I jest też strasznym dupkiem.

– Zdążyłam zauważyć – mamroczę pod nosem bardziej do siebie niż do niej. Wysysam z kubeczka kolejną galaretkę, celowo odwracając się do niego plecami z nadzieją, że swoje drapieżne spojrzenie skieruje na kogoś bardziej chętnego.

– I jest też żigolakiem.

Coraz lepiej.

– Jestem pewna, że nie ma problemu ze znalezieniem dla siebie chętnych… kandydatek do łóżka. – Byle nie mnie.

Nie wiem, czy oficjalnie jestem pijana, czy Kacey jest magikiem, ale pojawia się nagle, a w moich dłoniach lądują kolejne kubeczki z galaretkami. Muzyka jest coraz głośniejsza i szybsza, w całym ciele czuję wibracje, więc moje biodra mimowolnie zaczynają bujać się do rytmu.

– Fajnie tu, nie?! – krzyczy Reagan, jej miodowo-złote włosy podskakują, gdy dziewczyna zaczyna tańczyć, wyrzuca ręce w powietrze i piszczy. – Jupi! – Ma sporo energii. Jak jedno z tych dzieci leczonych stymulantami. – Ludzie, emocje, muzyka! Uwielbiam to!

Uśmiecham się i przytakuję, rozglądając się wokoło. I muszę przyznać, że jest naprawdę fajnie.

– Cieszę się, że przyszłam! – krzyczę, wpadając w ramiona Kacey. – Chociaż proszę, trzymaj mnie z dala od kłopotów – błagam, przełykając kolejne dwie galaretki.

Kacey odpowiada ze śmiechem, zarzuca mi rękę na ramiona, drugą identycznie obejmuje Reagan, która dołącza do konsumpcji galaretek.

– Oczywiście siostrzyczko. Dzisiaj Princeton będzie bawiło się w stylu Cleary.

Chichoczę. Wesołość mojej siostry spycha wszystko inne na dalszy plan.

– Nawet nie wiem, co to znaczy.

Z permanentnie złośliwym uśmieszkiem, Kacey mówi:

– Wkrótce się dowiesz.

ROZDZIAŁ TRZECI

BESTIA

Otwieram oczy i przez pięć sekund trwam w spokoju i błogiej nieświadomości. Pięć sekund gapię się w biały sufit, moje oczy przyzwyczajają się do półmroku, a mój umysł odpoczywa, czekając, aż neurony zaczną działać.

Po czym uderza we mnie lawina niewiadomych.

Gdzie jestem?

Jak się tu dostałam?

Co się, u diabła, stało?

Odwracam głowę i kilka centymetrów od siebie spostrzegam twarz siostry.

– Kacey? – szepczę.

Mamrocze coś, a do mojego nosa dociera zapach jej ciężkiego oddechu. Zwijam się w kulkę i odwracam. Robię to chyba zbyt szybko, ponieważ mój mózg przeszywa ostry ból. Zwijam się po raz drugi.

Jesteśmy w moim pokoju w akademiku. Mogę to stwierdzić, rozpoznając niewielką przestrzeń i kilka moich rzeczy. Tylko że nie pamiętam powrotu.

Co pamiętam?

Wolno unoszę dłonie do twarzy, by ją przetrzeć, jednocześnie próbuję dotrzeć za mgłę moich wspomnień, starając się poskładać noc z kawałków… Ro­zmyte sceny przelatują przez mój umysł tak szybko, że nie jestem w stanie stwierdzić, czy są prawdziwe. Galaretka za galaretką. Poprawiona galaretką. Pomarańczowe, niebieskie, zielone… Razem z Kacey tańczymy jak roboty na parkiecie? Jęczę i natychmiast się krzywię, gdy kolejne ukłucie bólu trafia w moją głowę. Boże, mam nadzieję, że to nie jest prawda. Ale to ostatnie moje wspomnienie… Dalej nic nie pamiętam. Jak mogę nic nie pamiętać?

Kacey coś jęczy, a mnie dopada kolejna fala smrodu. Przełykam kilka razy ślinę i godzę się z faktem, że mój oddech musi być równie pachnący jak oddech Kacey, i że zabiłabym za butelkę wody. Powolnymi i niezbyt skoordynowanymi kopnięciami odsuwam kołdrę.

Marszczę brwi, gdy dostrzegam, że jestem naga. Dlaczego jestem goła? Ach… prawda. Wczoraj miałam na sobie tę głupią togę. Tylko że to nie tłumaczy, dlaczego teraz mam na sobie jedynie majteczki, ale głowa boli mnie zbyt mocno, by myśleć nad tym dlaczego… Nieważne. Jest tu tylko moja siostra. I Reagan, ale przecież to dziewczyna.

Usilnie walczę, by przybrać siedzącą pozycję, wkładam dłonie w kołtun, który mam na głowie, ściskam skronie, uwalniając tym nieco ciśnienia. Dlaczego czuję, jakby głowa miała mi eksplodować? Myślę, że gdyby teraz wszedł tu ktoś z siekierą, wyciągnęłabym szyję, podsuwając ją pod topór.

Czuję w ustach wstrętny posmak, gdy uderzają we mnie mdłości. Potrzebuję wody. Natychmiast. Za pomocą drżących kończyn opuszczam ciało w dół piętrowego łóżka, darując sobie schodzenie po drabince i mając nadzieję, że nie nadepnę na twarz Reagan. Gdyby tylko udało mi się dostać do maleńkiej lodówki i wyciągnąć stamtąd butelkę zimnej wody, od razu poczułabym się lepiej. Wiem to…

Chwilę później, gdy staję na białym, puchatym dywaniku Reagan, jaki ma pod łóżkiem, doznaję ponownego szoku.

Widzę tyłek. Męski tyłek. I nie są to tylko pośladki. To bardzo duży i bardzo nagi chłopak wyciągnięty w poprzek łóżka Reagan, jego nogi i jedna ręka zwisają poza krawędzie materaca. Po burzy miodowo-blond włosów wystających na drugim krańcu łóżka spod kołdry wnioskuję, że Reagan też gdzieś tam jest.

Nie potrafię przestać się gapić. Stoję ubrana jedynie w majtki, pokój wiruje, w ustach mam posmak ścieków i zamieram, skupiona na nagim mężczyźnie, którego mam przed sobą. Po pierwsze, dlatego że jest ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewałam, schodząc na dół. Po drugie, dlatego że jest pierwszym nagim facetem, którego widzę na żywo. Po trzecie, zastanawiam się, co on tu, u diabła, robi.

I… co ma na szczycie lewego pośladka? Moja ciekawość zwycięża nad doznanym szokiem i ostrożnie podchodzę bliżej, wahając się, czy nie jestem za blisko. To wygląda jak… tatuaż. Jest czerwony i opuchnięty. Widziałam kilka zdjęć świeżych tatuaży i ten wygląda dokładnie tak samo. Jakby był bardzo, bardzo świeży. To napis zrobiony fantazyjną czcionką i brzmi „Irlandka”. Irlandka? Marszczę brwi ze zdziwienia. Dlaczego to słowo odbija się echem w moim umyśle…?

Nachylam się, a podłoga skrzypi, co mnie zaskakuje, więc natychmiast się cofam. Nagły ruch sprawia, że pokój znów zaczyna wirować. Potrzebuję wody! Na miękkich nogach docieram do lodówki i dostrzegam swój szlafrok zawieszony na jej drzwiczkach. Niestety nasze pokoiki w akademiku są maleńkie, a ja, nie oszukujmy się, kiedy jestem zdenerwowana, zachowuję się jak słoń w składzie porcelany. Cofając się, uderzam plecami o komodę Reagan na tyle mo­cno, że wywracam buteleczki jej perfum. Wstrzymuję oddech, mając nadzieję, że hałas nie jest na tyle głośny, by zbudzić śpiącego wielkoluda.

Nie mam tyle szczęścia.

Serce mi staje, gdy obserwuję, jak chłopak odwraca głowę, by się rozejrzeć. Otwiera oczy.

O mój Boże!

To „Galaretkowy Rabuś”. Ashton.

Wspomnienia napływają jak wzburzona fala.

Zaczynam przypominać sobie kradzież galare­tki, ale na tym historia się nie kończy. Nie… jest tego dużo, dużo więcej, każde wspomnienie trafia we mnie niczym błyskawica, przez co jeszcze bardziej miękną mi kolana i kurczy mi się żołądek. Dudniąca muzyka, błyskające światła i Ashton pochylony nade mną na parkiecie. Ja wrzeszcząca na niego, ścierająca mu pięścią zarozumiały uśmieszek z twarzy. Pamiętam, że uderzyłam go potem płaską dłonią w klatkę piersiową, raz, dwa razy… w sumie nie wiem ile. Po czym przestałam uderzać. Oparłam dłonie na jego nagiej klatce piersiowej, z ekscytacją palcami śledziłam znajdujący się tam celtycki wzór wielkości pięści oraz krzywizny jego mięśni. Pamiętam taniec… szybki, wolny… palce zagrzebane w jego włosach, jego dłonie na mojej talii, przyciągające mnie do niego.

Pamiętam, że chłodne, nocne powietrze owiało moją skórę, po czym poczułam chłód ceglanego muru za plecami, gdy Ashton i ja…

Ucieka mi westchnienie, dłońmi nakrywam usta.

Ashton najpierw zaciska powieki, walcząc, by przyzwyczaić się do półmroku, po czym otwiera je szeroko, z zaskoczeniem taksując całe moje ciało i skupiając spojrzenie na moich nagich piersiach. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Znów jestem przerażonym królikiem na dwie sekundy przed pożarciem przez wilka. Królikiem ubranym wyłącznie w majtki w kwiatki.

Udaje mi się poruszyć rękami, by skrzyżować je na piersiach i zakryć nagość.

Ten ruch wyrywa Ashtona z transu, ponieważ coś jęczy, dłonią przeciąga przez ciemne, stojące w każdym możliwym kierunku włosy, w jakiś sposób burząc je jeszcze bardziej. Obraca głowę, by zobaczyć Reagan wygrzebującą się spod kołdry, budzącą się ze zmieszaniem, po czym zrozumienie sytuacji wypełnia jej spojrzenie.

– Kurwa… – słyszę, jak Ashton mamrocze pod nosem, ściskając nasadę nosa, jakby odczuwał ból. – Czy my…? – cicho pyta Reagan.

Kręci głową dziwnie spokojna.

– Nie. Byłeś zbyt pijany, by wrócić do siebie. Miałeś spać na podłodze. – Siada i widzi strój Ashtona, a właściwie jego brak. – Koleś, dlaczego, do cholery, jesteś goły?

Jej słowa przypominają mi o tym, że on nadal cały jest nagi. Moje spojrzenie znów spoczywa na jego masywnej sylwetce, na jej widok czuję dziwne łaskotanie w brzuchu.

Ashton opiera głowę na poduszce.

– Och, dzięki Bogu. – Słyszę, jak mamrocze, ignorując jej pytanie.

Z zaskakującym wdziękiem, wydostaje się z dolnego poziomu piętrowego łóżka i staje. Wzdycham ciężko, przenosząc zdumione spojrzenie na okno, jednak wcześniej udaje mi się zobaczyć całą jego okazałość.

Śmiejąc się, pyta:

– Co się stało, Irlandko?

Irlandko.

Natychmiast podrywam głowę.

– Jak mnie nazwałeś?

Śmieje się szeroko, rękę opiera na drążku drabinki, pozornie wyluzowany mimo braku ubrania.

– Niezbyt dużo pamiętasz z wczorajszej nocy, co?

Jego intensywne, mroczne spojrzenie przykute do mojej twarzy sprawia, że kurczy mi się żołądek. Muszę odzyskać kontrolę nad mięśniami, nim zrobię pod sobą kałużę.

– Jeśli chcesz wyjaśnienia, dlaczego jesteśmy razem w pokoju, a ty jesteś nago… to nie – mówię drżącym i dwie oktawy wyższym głosem niż normalnie.

Ashton stawia krok w przód, a ja natychmiast się cofam, starając się wcisnąć między szafę i komodę. Tak bardzo kręci mi się w głowie, że mam pewność, iż zemdleję. Albo zwymiotuję. Na nagą pierś, którą wczoraj w nocy obmacywałam.

Na komodzie obok mnie leży białe prześcieradło. Zwijam się w kulkę, gdy po nie sięgam, przyciągam je do siebie, by zakryć nagość. Ashton wykonuje kolejny krok, a ja muszę wesprzeć się na komodzie, by nie stracić równowagi. Staram się nie patrzeć w dolne rejony jego ciała, jednak cały czas panikuję. Jeśli podejdzie jeszcze bliżej, otrze się o mnie tym czymś.

– Nie musisz się martwić. Już wczoraj uzgodniliśmy, że nie jestem dobrym kandydatem na męża – mówi.

Mocniej przyciskam prześcieradło do klatki piersiowej i z uporem zaciskam zęby.

– Cóż, przynajmniej w jakiejś części nadal byłam przytomna. – Nie umiem oderwać spojrzenia od jego ciekawych, brązowych oczu. Jego wzrok utkwiony jest w mojej twarzy, ale jest w nim coś, czego nie potrafię odczytać. Zastanawiam się, czy pamięta, że mnie całował. Myślę nad tym, czy tego żałuje.

Wyczuwam, że ma ochotę jeszcze troszkę się zbliżyć. Przestaję zachowywać kontrolę i wypalam:

– Proszę, mógłbyś zabrać to coś gdzie indziej?!

Odrzucając głowę w tył, zaczyna wyć ze śmiechu, unosi ręce w geście poddania i się cofa.

– Reagan, nie mów nikomu, zwłaszcza ojcu – mówi głośno przez ramię.

– Bez obaw – mruczy Reagan, pocierając twarz.

– Co do cholery? – Słyszę, jak mamrocze Kacey, dochodząc do siebie. Siada na górnym łóżku i spogląda w dół na Ashtona, ocenia go całego, po czym rzuca okiem na mnie, stojącą w kącie. Jej oczy na chwilę się rozszerzają. – O nie… Proszę, powiedzcie mi, że wy nie… – mówi, jęcząc.

Obejmuję się ciaśniej ramionami, patrząc na nią błagalnym wzrokiem. Nie wiem! Nie wiem, co robiliśmy!

– Nie, nie zrobili tego! – woła Reagan.

Ulga sprawia, że powietrze z siłą huraganu wydostaje się z moich płuc, po czym się krzywię. Nawet to sprawia, że huczy mi w głowie.