Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 451 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Jak uwieść wampira - Kerrelyn Sparks

Różnica wieku? Głupie kilkaset lat to żadna przeszkoda dla prawdziwej miłości...

Zoltan, szef klanu wampirów, usiłuje się dowiedzieć, jak zginął jego ojciec. Odpowiedzi szuka od bardzo dawna… w zasadzie od 1241 roku. I nie zamierza zrezygnować z poszukiwań, nawet gdy zostaje zaatakowany przez kobietę o oszałamiająco niebieskich oczach i szokująco silnym prawym sierpowym!

 

Neona również prowadzi poszukiwania. Szuka partnera, bo… musi mieć dziecko. Jej zdaniem przystojny Zoltan całkiem nieźle mógłby sprawdzić się w tej roli. W końcu mężczyźni potrzebni są tylko do jednego. Szybko jednak przekonuje się, że Zoltan posiada o wiele więcej zalet niż tylko biegłość w sprawach seksu. Kłopot w tym, że Neona ukrywa przed Zoltanem pewien sekret, który gdyby wyszedł na jaw, mógłby wstrząsnąć podstawami świata wampirów...

Opinie o ebooku Jak uwieść wampira - Kerrelyn Sparks

Fragment ebooka Jak uwieść wampira - Kerrelyn Sparks

Korekta

Halina Lisińska

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Subbotina Anna/Shutterstock

Tytuł oryginału

How To Seduce a Vampire (Without Really Trying)

Copyright © 2014 by Kerrelyn Sparks.

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5121-9

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wersji elektronicznej

P.U. OPCJA

Dla czytelników serii.

Wprawiacie mnie w prawdziwe zdumienie!

Dzięki

Rozdział 1

Kiedy Zoltan Czakvar wszedł do zbrojowni w swoim zamku w Transylwanii, z przyzwyczajenia najpierw spojrzał na ścianę w głębi, gdzie wisiała strzała, która zabiła jego ojca. Strzałę ledwie było widać, mimo to Zoltan, jak zawsze, gdy na nią patrzył, zatrzymał się w pół kroku i zamarł. A niech to diabli. Powinien zdjąć to przekleństwo i spalić, miałby wtedy spokój.

Ponieważ jednak był kimś, kto szczyci się tym, że nigdy nie rezygnuje, zanim nie osiągnie postawionego sobie celu, strzała służyła mu za bolesne przypomnienie jednej z jego największych porażek. Nie zdołał odnaleźć tych, którzy byli odpowiedzialni za zamordowanie ojca i zniszczenie wsi. Niestety owe wydarzenia miały miejsce w 1241 roku, więc już dawno temu stracił szanse na rozwiązanie zagadki.

A trzeba powiedzieć, że próbował. I to jeszcze jak. Gdy skończył czternaście lat, przez wieki podróżował z przeklętą strzałą, desperacko poszukując kogokolwiek, kto by mu powiedział, skąd mogła pochodzić. Na drewnie widniał dziwny wzór, nadający strzale unikalny wygląd. Ale nikt nigdy jej nie rozpoznał. Nadal pozostawała nieodkrytą tajemnicą, drwiąc sobie z niego i przypominając mu o jego wielkiej stracie.

Z ciężkim westchnieniem odstawił przenośną lodówkę, którą zniósł na dół słabo oświetlonymi kręconymi schodami. Kiedy ta część zamku została dokończona w XV wieku, z tego przestronnego pomieszczenia w piwnicach zrobiono zbrojownię. Średniowieczne dzidy i bojowe siekiery zniknęły, ale zbiór mieczy i kusz pozostał obok zapasów nowoczesnej broni palnej i amunicji.

Obecnie, tak jak i w przeważającej części zamku, również w piwnicach był podłączony prąd. Zoltan wcisnął kontakt. Choć odległe części pomieszczenia nadal ginęły w mroku, najbliższe ściany pobłyskiwały imponującą wystawą mieniących się w świetle mieczy, których widok nieco poprawił mu nastrój. Niczym wierni przyjaciele miecze dobrze mu służyły przez wieki. Dobry miecz wciąż stanowił ulubioną broń jego i jego starszych nieumarłych kompanów. Ci nowocześni byli inni.

Zerknął na zegarek. Zostało mu dziesięć minut do umówionego spotkania.

Zapasy, które zniósł na dół minionej nocy, starannie ułożone, leżały teraz na długim drewnianym stole. Kilka sztuk noży. Pudełko z magazynkami do strzelb automatycznych. Następne ze śrutem i granatami ręcznymi. I podłużne pudło ze współczesnymi strzałami. Przesunął lodówkę na koniec stołu. W środku był suchy lód, dzięki któremu butelki ze sztuczną krwią mogły przez wiele dni utrzymać zimno.

– Hej, Zoltan! – Głos dobiegał ze szczytu schodów. – Jesteś na dole?

Cholera. To był Howard, jego nowy szef ochrony. Zoltan odwrócił się w stronę olbrzymiego niedźwiedziołaka, który właśnie wchodził do zbrojowni, pochylając głowę, żeby nie uderzyć w niskie sklepienie nad wejściem.

– Nie musisz sprawdzać, co się ze mną dzieje. Nic mi nie grozi. Poza tym miałeś zabrać żonę na coś do zjedzenia.

– I zabiorę, ale najpierw chciała posprzątać. – Ostre spojrzenie Howarda przeczesało pomieszczenie i na koniec spoczęło na leżących na stole zapasach. – A więc to jest zbrojownia.

– Tak. – Tydzień wcześniej Zoltan wynajął żonę Howarda, Elsę, i jej ekipę ekspertów od renowacji, żeby zajęli się rozpadającymi się wschodnim skrzydłem i wieżą. Ekipa bardzo się ucieszyła ze zlecenia. Jej członkowie mieli nadzieję, że w swoim telewizyjnym programie o naprawach domowych pokażą renowację prawdziwego transylwańskiego zamku. Tymczasem Howard przez ostatnie pół roku prawie nie widywał żony, ponieważ stacjonował w Japonii. Jego szef, Angus MacKay z firmy MacKay Usługi Ochroniarskie i Detektywistyczne, poprosił Zoltana, żeby przyjął niedźwiedziołaka na nowego szefa ochrony, tak by para mogła spędzić ze sobą trochę czasu.

Zoltan dobrze wiedział, że to była tylko wymówka. Przez ostatnie trzy stulecia pełnił funkcję szefa klanu ­Europy Wschodniej i do jego obowiązków należało między innymi chronienie podwładnych przed złymi wampirami, Malkontentami. Nic więc dziwnego, że na przestrzeni lat zdołał wkurzyć sporo osób. Tak jak ostatnio, gdy rozbił szajkę ­Malkontentów trudniących się przemytem ludzi. Angus obawiał się, że członkowie szajki będą chcieli się mścić, dlatego oczekiwał, że Howard przeprowadzi kompletny przegląd zabezpieczeń zarówno w zamku, jak i w miejskim domu Zoltana w ­Budapeszcie.

Zoltan, choć niechętnie, w końcu przystał na prośbę Angusa. Jak miał nie przystać, kiedy Elsa błagała go o zgodę z taką pełną nadziei miną? Cały dzień była podekscytowana, niecierpliwie czekając na męża, który przyjechał jakąś godzinę temu. Nie w porę, jak dla Zoltana, który za osiem minut miał odbyć potajemne spotkanie.

– Domyślam się, że teraz wolałbyś pobyć z żoną – zwrócił się do niedźwiedziołaka – więc po zamku oprowadzę cię jutro wieczorem. Albo, jeśli wolisz, mój asystent, Milan, może to zrobić z rana.

Howard kiwnął głową.

– Właśnie się na niego na górze natknąłem. Muszę powiedzieć, że jest dość… gadatliwy.

Zoltan skrzywił się w duchu. Bez wątpienia Milan robił, co w jego mocy, żeby nie pozwolić Howardowi zejść do zbrojowni.

– Może pojedziesz do wsi jednym z moich samochodów? Milan pokaże ci, gdzie jest garaż.

– Już mi to proponował. – Howard zmarszczył czoło. – Wiesz, jako twój nowy szef ochrony wyznam ci, że jestem zaszokowany brakiem jakichkolwiek zabezpieczeń w zamku. Wypatrzyłem tylko jedną kamerę, na zewnątrz przy tej żelaznej bramie…

– To jest spuszczana krata.

– Ale kamera nie działa.

– Rozumiem, cóż… – Zoltan podszedł do Howarda, wskazując schody. – Możemy o tym porozmawiać jutro, a tymczasem życzę ci miłego wieczoru.

Howard nie ruszył się z miejsca.

– Jak się zdążyłem zorientować, wszyscy w zamku wiedzą, że jesteś wampirem.

– To prawda.

– A restauracja, którą poleciłeś… zadzwoniłem tam, żeby zapytać o drogę, i gość z restauracji zapytał, czy zatrzymałem się w zamku u miejscowego wampira.

– Nie musiałeś do nich dzwonić. We wsi są tylko dwie ulice i jedna restauracja. Trudno ją przeoczyć.

– Nie o to mi chodziło! Zoltanie, ile osób wie, że jesteś nieumarłym?

Zoltan wzruszył ramionami.

– Całkiem sporo, jak sądzę. W końcu jesteśmy w Transylwanii.

– To zbyt ryzykowne. Powinieneś skorzystać z tej swojej umiejętności kontrolowana umysłów i wyczyścić tym ludziom pamięć.

Zoltan westchnął i spojrzał na zegarek. Zostało mu tylko sześć minut.

– To właśnie ich pamięć zapewnia mi bezpieczeństwo. Ludzie z tej okolicy wiedzą, że oni i ich przodkowie od pokoleń są bezpieczni wyłącznie dzięki mnie. Ochraniałem ich przed Mongołami, Osmanami, Turkami, Węgrami, Prusakami, Niemcami, Rosjanami i niezliczonymi bandami złodziei i rozbójników. Mieszkańcy wsi nie dadzą mnie nikomu skrzywdzić. Możesz ich nazwać moją pierwszą linią obrony.

Howard przechylił głowę na bok i popatrzył na Zoltana z zaintrygowaniem.

– To dlatego śmiertelni, z którymi rozmawiałem, twierdzili, że jesteś bohaterem? Mimo to nie zgadzam się, żeby…

– Ja też się nie zgadzam. Skoro taki ze mnie bohater, to dlaczego jestem sam?

Howard kpiąco prychnął.

– A skąd ja mam to wiedzieć? Przejmuję się tym, że jesteś źle chroniony, a nie, że nie masz kogo stuknąć.

– Elokwentnie powiedziane. – Zoltan znowu wskazał schody. – A skoro już o tym mowa, nie powinieneś kazać żonie czekać.

– Ja nie żartuję, Zoltanie. Nieważne, ilu masz lojalnych przyjaciół. Żebyś zginął, wystarczy jeden wróg.

– Racja. – Kolejny raz Zoltan gestem dłoni pokazał schody. – Jutro omówimy moje bliskie zejście, a na razie życzę miłego wieczoru.

– Dlaczego odnoszę wrażenie, że nie chcesz, żebym tu został? – zapytał podejrzliwie Howard.

– Bo nie chce, żebyś się ze mną spotkał – odpowiedział jakiś głos, dobiegający z ciemnego kąta zbrojowni.

Z jękiem zniechęcenia Zoltan odwrócił się do wampira, który właśnie teleportował się do pomieszczenia.

– Jesteś wcześniej, niż się umawialiśmy.

– Bo umierałem z głodu. – Wampir wkroczył w łunę światła, postawił na stole pustą lodówkę i z pełnej wyciągnął butelkę z syntetyczną krwią.

Howard zesztywniał.

– Russell.

Były marynarz, odkręcając zakrętkę, posłał niedźwiedziołakowi kwaśne spojrzenie.

– Howardzie. – Przechylił butelkę i mocno z niej pociągnął.

Howard zmrużył oczy i powiódł nimi po leżących na stole przedmiotach, potem odwrócił się do Zoltana.

– Od jak dawna go zaopatrujesz?

Zoltan wzruszył ramionami.

– Od jakichś dwóch lat.

Howard zmarszczył czoło i skrzyżował ręce na piersiach.

– Czyli od czasu, gdy zdezerterował?

– Mniej więcej. Wolałbyś, żeby umarł z głodu? Albo żeby zaczął się żywić krwią ludzi?

– Wolałbym, żeby od czasu do czasu dawał o sobie znać – warknął Howard.

Russell znieruchomiał; jego dłoń z już prawie opróżnioną butelką zastygła centymetr od ust.

– Nie przejmujcie się mną i gadajcie dalej, jakby mnie tu nie było.

Howard posłał mu poirytowane spojrzenie.

– Myślisz, że się o ciebie nie martwimy? Angus nieustannie wysyła J.L. i Rajiva do Chin, żeby cię szukali.

– Wiem. – Russell do końca opróżnił butelkę i wytarł usta wierzchem dłoni. – Kilka razy musiałem ich ratować z opałów.

Howard prychnął.

– Nie znaleźliby się w nich, gdyby cię nie szukali.

– Nikogo o to nie prosiłem. – Russell wetknął do swojego pistoletu nowy magazynek, po czym wsunął za pas. – Domyślam się, że powiesz Angusowi, że mnie tu widziałeś.

Howard zerknął na Zoltana.

– Nic nie mówiłeś Angusowi?

Zoltan pokręcił głową.

– Nie pracuję dla Angusa.

– To twój przyjaciel. I jest stwórcą Russella. – Howard odwrócił się do byłego marynarza. – Nie należy mu się od ciebie choć cień lojalności?

– To nie on mnie przemienił. – Russell wpakował resztę magazynków do kieszeni starej kurtki. – Zrobił to Mistrz Han, a Angus tylko dokończył. Ale na koniec to Zoltan mnie przygarnął i pomógł się przystosować.

– Wszyscy byśmy ci pomogli – upierał się Howard. – Sądzisz, że byśmy cię nie nakarmili? Albo nie zaopatrzyli w broń?

Russell wrzucił naboje do karabinku do zniszczonej brezentowej torby.

– Nakarmilibyście, ale chcielibyście coś w zamian. Na przykład, żebym odpowiedział na wasze pytania.

– To się nazywa współpraca. Jeśli jeszcze nie zauważyłeś, jesteśmy po tej samej stronie. Wszyscy chcemy dorwać Mistrza Hana.

Oczy Russella zabłysły wściekłością.

– On jest mój. Wasza pomoc tylko mi przeszkadza. Jesteście tak cholernie zajęci ratowaniem jego żołnierzy, że…

– To śmiertelnicy – nie ustępował Howard.

– Zgodzili się dołączyć do Hana w zamian za supermoce. – Russell wsunął po jednym nożu za cholewkę każdego buta. – Sami tak wybrali, więc mam gdzieś, że teraz będą za to płacić.

– Ich supermoce pochodzą od demona, więc po śmierci trafią do piekła.

– Już mówiłem, nie moja sprawa. – Russell przytroczył do pasa granaty ręczne.

Howard westchnął.

– Zajrzysz przynajmniej do Japonii, żeby się przekonać, co się tam dzieje? Byłem tam pół roku, razem z ekipą naszych lekarzy i badaczy. Zdołali więcej niż setkę żołnierzy Hana przemienić w normalnych śmiertelników.

Russell szyderczo prychnął.

– Wspaniale. Teraz zostało im już tylko dziewięciuset.

– Howardzie? – zawołała Elsa ze szczytu schodów. – Jesteś tam?

– Już idę, chwileczkę! – Howard zatrzymał się przy wejściu na klatkę schodową. – Bądź tu jutro wieczorem, Russell, to pogadamy.

– Nie, dziękuję. – Russell otworzył pudło ze strzałami.

Howard, marszcząc czoło, spojrzał na Zoltana.

– Pogadamy, jak wrócę z kolacji.

– Nie ma pośpiechu. Bawcie się dobrze. – Zoltan przyglądał się, jak olbrzymi niedźwiedziołak wspina się po wąskich schodach. – Jak tylko wejdzie na górę, zadzwoni do Angusa.

– Albo już dzwoni. – Russell ściągnął z ramienia kołczan i położył go obok pudła ze strzałami. – Napełnię tylko kołczan i znikam. – Zerknął na Zoltana. – Będziesz miał przeze mnie problemy?

Zoltan prychnął.

– A co Angus może mi zrobić? Jeśli jest w Japonii, to pewnie już tam teraz świta. Zadzwoni, kiedy się obudzi, i pewnie mnie objedzie, ale na koniec mi podziękuje, że się tobą zaopiekowałem. To nie jest zły facet.

Russell wyjął z pudła garść strzał.

– Mamy odmienne priorytety.

Zoltan kiwnął głową. Angus i jego pracownicy, tacy jak Howard, chcieli chronić śmiertelników przed złymi wampirami, ale Russellowi zależało jedynie na zabiciu Mistrza Hana. Zły lord zaatakował Russella podczas wojny wietnamskiej, pozostawiając go w wampirzej śpiączce na czterdzieści lat. Kiedy Russell został odnaleziony w jaskini w Tajlandii, Angus dokończył proces transformacji, tak żeby Russell mógł się obudzić i dołączyć do rzeszy nieumarłych. Przez ostatnie dwa lata Russell przeszukiwał rozległe terytorium Mistrza Hana, czekając na okazję zabicia złego wampira.

Russell przesunął starą strzałę w kołczanie, żeby zrobić w nim miejsce na nowe. Zoltan zamrugał, prawie nie wierząc własnym oczom.

– Zaczekaj! – Rzucił się do kołczanu. Pióra przy starej strzale wyglądały znajomo.

Wyciągnął ją i gdy zobaczył rzeźbienia na drzewcu, serce mocniej mu zabiło. Czyżby po ośmiuset latach odnalazł duplikat? Spojrzał na strzałę zawieszoną na ścianie, żeby porównać ją ze strzałą z kołczanu. Grot nowej był nowoczesny, ale poza tym obie strzały wyglądały dokładnie tak samo.

Odwrócił się do Russella.

– Skąd ją masz?

Po twarzy Russella przemknął wyraz czujności, potem były marynarz odwrócił się, żeby dokończyć ładowanie kołczanu.

– A ja wiem? Teleportuję się po całym terytorium południowych Chin, Birmy i Tybetu. I po drodze biorę wszystko, co mi wpadnie w ręce. Mogłem ją znaleźć wszędzie.

– Musisz sobie przypomnieć. – Zoltan zbliżył się do Russella. – To ważne.

Russell zarzucił kołczan na ramię.

– Nie mam pojęcia.

– Nawet nie próbujesz sobie przypomnieć. – Zoltan zazgrzytał zębami. – Muszę się dowiedzieć…

– Nie mogę ci powiedzieć.

Serce Zoltana stanęło w miejscu. Russell przez cały czas próbował zachować nieodgadniony wyraz twarzy.

– Znaczy, że mi nie powiesz?

– Muszę się zbierać. – Russell sięgnął po lodówkę. – Dzięki za zaopatrzenie.

– Czekaj! – Zoltan przyskoczył do Russella i chwycił się jego ramienia, akurat w chwili, gdy były marynarz zaczął się teleportować.

Kiedy się zmaterializowali, Russell odepchnął go od siebie.

– Co ty, do diabła, wyprawiasz?

Zoltan szybko odzyskał równowagę i rozejrzał się dokoła. Tereny wiejskie. Pozbawione drzew, falujące wzgórza. Pożółkła trawa, sięgająca prawie kolan. Sierp księżyca i mieniące się na czystym niebie tysiące gwiazd.

– Gdzie my jesteśmy?

– Nie powinieneś był się tu ze mną przenosić. Wracaj do domu.

Zoltan pokazał strzałę, którą nadal ściskał w prawej dłoni.

– To jest jedyna wskazówka, jaką znalazłem na przestrzeni ośmiuset lat. Powiedz mi, skąd ona pochodzi.

– Nie mogę.

Zoltan poczuł drgnienie wściekłości.

– Pomagam ci od dwóch lat, więc powiesz mi…

– Nie mogę!

– Cholera jasna, Russell! – Zoltan mocno zaciskał strzałę. – To właśnie przez dokładnie taką samą strzałę zostałem wampirem. Nie mogłem znieść myśli, że umrę, nie wiedząc, co się wydarzyło. Musiałem pozostać młody i zdrowy, żebym mógł dalej poszukiwać prawdy. Oddałem za to moją śmiertelność, więc mów, gdzie znalazłeś tę cholerną strzałę?

Przez twarz Russella przemknął wyraz ubolewania.

– W porządku. Dwa tygodnie temu ścigałem lorda Liao i oddział żołnierzy, kiedy nagle zostali zaatakowani przez mniej liczny oddział napastników. Uznałem, że wróg wroga to mój przyjaciel i ponieważ napastnicy ponieśli duże straty, pomogłem im. Zabiliśmy większość żołnierzy Liao, ale on sam, oczywiście, uciekł. Zostałem ranny i straciłem przytomność. Umarłbym, gdyby wzeszło słońce, ale napastnicy mnie uratowali.

– Kim oni byli?

Russell jęknął.

– Jedyną rzeczą, o którą prosili w zamian za pomoc, było to, żebym nikomu nie mówił, kim są i skąd pochodzą. Przykro mi. Naprawdę jestem ci wdzięczny za wszystko, co dla mnie zrobiłeś, ale nic więcej nie mogę powiedzieć.

– No to świetnie. Nic nie mów, tylko wskaż właściwy kierunek.

Russell prychnął.

– Dlaczego to dla ciebie takie ważne?

Zoltan uniósł strzałę. Na jej stalowym grocie zamigotał blask księżyca.

– Strzała, taka jak ta, zabiła mojego ojca.

– A więc chodzi o zemstę?

Zoltan pokręcił głową.

– Zabójca pewnie już dawno nie żyje. Zależy mi na odpowiedziach.

Russell przestąpił z nogi na nogę.

– Czasami odpowiedzi nie istnieją. Najlepiej zrobisz, jeśli wrócisz do domu. Oni chcą, żeby ich zostawiono w spokoju.

– Jacy oni? Kim oni są?

– Wracaj do domu. – Russell zaczął się teleportować.

Zoltan rzucił się za nim, ale były marynarz zniknął.

– A niech to szlag.

Trudno. Russell i tak więcej by nie powiedział.

Okręcając się dokoła, Zoltan zeskanował otoczenie. Był na jakimś odludziu, oprócz strzały nie miał przy sobie żadnej innej broni. Wyciągnął komórkę i przez GPS sprawdził swoją lokalizację. Tybet.

Zaczął się zastanawiać, czy powinien wrócić do zamku, żeby zabrać więcej broni i kurtkę. Mimo że to był środek maja, wiosna na tych obszarach przychodziła później. Z północy wiał zimny wiatr, głośno szeleszczący wysokimi trawami, które jeszcze nie zdążyły się zazielenić.

Na mapce w telefonie dostrzegł najbliższą wieś; znajdowała się ponad sto pięćdziesiąt kilometrów na południowy zachód. Po co marnować czas na powrót do domu? Do wsi dotrze w pół godziny i wtedy będzie mógł się rozpytać.

Ruszył przed siebie szybkim krokiem, czując, że jest coraz bardziej podekscytowany. To było o wiele bardziej interesujące niż to, czym zwykle się zajmował każdego wieczoru. Pracą w biurze w Budapeszcie. Miał na sobie strój biurowy – biała koszula, czerwony krawat, drogi włoski garnitur i mokasyny. Ubranie zupełnie nie nadawało się na przygody w Tybecie, ale jeśli wpakuje się w jakieś kłopoty, po prostu teleportuje się z powrotem do domu.

Tybet. Czy ludzie, którzy zabili jego ojca, przybyli aż z Tybetu? Kiedy ich przed wiekami poszukiwał, obszedł Europę Wschodnią, zachodnią Rosję i Środkowy Wschód. W końcu w północno-zachodniej części Indii zrezygnował z poszukiwań. Nie mógł uwierzyć, żeby komukolwiek chciało się pokonać aż tak daleką drogę, tylko po to, żeby zabić kogoś w Transylwanii.

Czy morderstwo popełnione na jego ojcu miało jakiś związek z tajemniczym pochodzeniem jego matki? Matka pochodziła ze Wschodu, ale nikt nie wiedział skąd dokładnie. Ojciec, kupiec podróżujący Jedwabnym Szlakiem, zakochał się w niej i sprowadził do domu. Czy to możliwe, że wywodziła się z Tybetu? Zoltan poczuł szybsze bicie serca. Możliwe, że po ośmiuset latach wreszcie uzyska jakieś odpowiedzi.

Przeteleportował się tak daleko, jak sięgał wzrokiem, potem powtórzył proces, aż znalazł się blisko wsi. Krajobraz stopniowo się zmieniał, był coraz bardziej górzysty i zalesiony. Za pomocą lewitacji przefrunął na szczyt sosny, żeby przyjrzeć się wsi z góry. Leżała w dolinie, granicząc z przecinającym ją strumieniem. Zero elektryczności. Wzdłuż jedynej ulicy paliło się kilka latarń. Sprawdził komórkę. Brak zasięgu. Gdyby postanowił wrócić do zamku, powinien, wybierając się znowu do Tybetu, zabrać ze sobą telefon satelitarny.

Opuścił się na ziemię, poprawił garnitur i krawat, po czym swobodnym krokiem wszedł do wsi. Starsza, zgięta w pałąk kobieta domowej roboty miotłą zamiatała ganek na froncie domu.

Kiedy Zoltan ją pozdrowił, wyprostowała się i zmierzyła go podejrzliwym wzrokiem.

Zoltan znowu się przywitał – mówił po angielsku – i uśmiechnął się, a następnie pokazał strzałę.

– Czy wie pani gdzie…

Kobieta wybuchła serią wściekłych słów, pogroziła mu miotłą, potem wbiegła do środka rozpadającej się chałupki i z trzaskiem zamknęła za sobą drzwi.

Zoltan westchnął. Powinien był przewidzieć, że będzie kłopot z barierą językową. Na przestrzeni stuleci nauczył się dziewięciu języków, ale tybetański, którym się posługiwano w tej wsi, nie był jednym z nich.

Dostrzegł mężczyznę siedzącego na ganku następnego domu, pijącego coś ze skórzanego bukłaka.

– Dobry wieczór. – Uniósł strzałę. – Czy wie pan skąd…

Mężczyzna, mamrocząc coś pod nosem, ciężko podźwignął się na nogi. Potem zaczął wymachiwać rękoma, jakby chciał odpędzić Zoltana. Kiedy to nie podziałało, splunął na ziemię i szybko wbiegł do domu, też zatrzaskując za sobą drzwi.

– Głupi człowiek, chyba marzy mu się śmierć.

Zoltan odwrócił się w stronę, skąd dochodził głos, ale zobaczył tylko psa, który leżał na ganku kilka domów dalej. Oczywiście. Od wczesnego dzieciństwa Zoltan posiadał dziwną umiejętność: potrafił się porozumiewać ze zwierzętami. Często były one jego najlepszym źródłem informacji, ponieważ rozmowa odbywała się w sposób mentalny, bariery językowe nie odgrywały roli.

Zbliżył się wolno do psa, przesyłając mu wiadomość.

Dlaczego miałbym zginąć przez moje pytania?

Pies szybko się podniósł.

Co to było?

To ja mówiłem. Zoltan zatrzymał się na ulicy, gotowy, gdyby to było konieczne, w każdej chwili się teleportować. W takich sytuacjach nigdy nie można było przewidzieć, jak dane zwierzę zareaguje. Zwykle psy zachowywały się przyjaźnie, ale czasami zdarzały się takie, które, czując się zagrożone, atakowały.

Co? – Pies przekrzywił łepek i nastawił uszu. Mówisz do mnie?

Tak. Posiadam zdolność rozmawiania ze zwierzętami.

Chyba sobie żartujesz? – Mały nakrapiany psiak zeskoczył z ganku i podbiegł do Zoltana. Naprawdę możesz ze mną rozmawiać? Słyszysz moje myśli?

Tak. A ty słyszysz moje.

A tam, na psią kupę! Pies zaczął ganiać w kółko. To niesamowite! Nie wiedziałem, że ludzie myślą. Rozumiesz, niektórzy nie wyglądają na szczególnie bystrych, dlatego się dziwię. Zawsze to umiałeś? Nawet jak byłeś szczeniakiem? Dziwny z ciebie człowiek. Lubisz jeść? Ja lubię króliki. Chcesz zostać moim przyjacielem?

Jasne, potwierdził Zoltan, podczas gdy pies okrążał go po raz piąty. Bez wątpienia należał do typu psów przyjaznych. Mógłbyś się nieco uspokoić?

Dlaczego? Nie możesz za mną nadążyć? Zawsze uważałem, że ludzie są powolni. Ale ty nie pachniesz jak inni ludzie, których znam. Mogę cię obsikać, żebyś pachniał lepiej?

Nie, dziękuję.

Pies nagle podskoczył i popatrzył na boki.

Co to było?

Nie wiem.

Myślę, że to królik. Je lubię najbardziej. Jesteś głodny? Bo ja tak. Jeśli rzucisz mi patyk, pobiegnę i ci go przyniosę.

Zoltan pokazał psu strzałę.

Chciałbym się czegoś dowiedzieć o tym patyku i o ludziach, którzy go zrobili.

Pies przysiadł naprzeciwko niego i przekrzywił łepek.

Masz przy sobie jakieś jedzenie?

Nie, ale mogę cię pogłaskać.

Pies, zastanawiając się, wywiesił język.

Okej.

Zoltan poklepał psa po łebku.

Dobra psina. To co wiesz o wytwórcach tego patyka?

Ogon psa zabębnił w ziemię.

To myśliwi. Zaciekli wojownicy. Ludzie stąd się ich boją. Ty też powinieneś trzymać się od nich z daleka.

Zoltan podrapał psa za uszami, na co psisko tak mocno zamachało ogonem, że cały jego kuperek się zatrząsł.

Dlaczego miałbym to robić?

Bo oni cię zabiją.

Zoltan znieruchomiał.

Gdzie oni są?

Przestałeś mnie głaskać. I nie powiem ci, bo wpędzisz się w kłopoty i jeszcze zginiesz. Już mówiłem, że moim zdaniem ludzie nie są najbystrzejsi.

Zoltan poklepał psa po głowie.

Ale z ciebie mądre psisko. To gdzie są ci wojownicy?

W górach, na południu. Chcesz się ze mną teraz pobawić?

Muszę już iść. Ale dzięki za pomoc.

Idziesz? Przecież dopiero się poznaliśmy. I jesteś teraz moim przyjacielem.

Dobry z ciebie pies. Zoltan jeszcze raz poklepał psiaka po łebku, potem z wampirzą szybkością opuścił wieś.

No, no! – głos psa był coraz słabiej słyszalny. Jak na człowieka jesteś naprawdę szybki. Założę się, że mógłbyś złapać królika. Tylko nie daj się zabić, okej?

Neona położyła dłoń na usypanym z ziemi kopcu. Pod nim, pochowana w dole, leżała jej siostra bliźniaczka, Minerva. Minęły dwa tygodnie. Dwa tygodnie od chwili, gdy Neonie wyrwano z piersi połowę duszy. Do jej oczu napłynęły łzy, a przez głowę przemknęła litania pytań.

Jak mam bez ciebie żyć? Jak mam się mierzyć z każdym nadchodzącym dniem? Zaciskając w dłoni garść ziemi, Neona poczuła, że spod warstwy smutku ostrym szarpnięciem wyłania się gniew. Dlaczego nie walczyłaś z większym oddaniem?

Po policzku spłynęła jej łza i Neona wypuściła z ręki grudkę ziemi. Znała odpowiedź. Siedem lat wcześniej siostra urodziła syna. Dzieciom rodzaju męskiego nie wolno było przebywać w Beyul-La, więc Minerva musiała oddać synka do buddyjskiej świątyni oddalonej o pięćdziesiąt kilometrów od doliny. Jej złamane serce już się potem nie zagoiło.

Na początku Neona starała się załagodzić ból siostry, jak tylko potrafiła. Ale gdy rozpacz Minervy przybrała na sile, w sercu Neony zagnieździły się frustracja i uczucie rozżalenia. Ona i siostra powinny były przeciwstawić się królowej i zatrzymać chłopca.

Z westchnieniem smutku Neona położyła się na porośniętym trawą zboczu i popatrzyła na rozgwieżdżone niebo. Jak mogły sprzeciwić się królowej, skoro królowa była ich matką? Mogło się skończyć tym, że zostałyby przegnane z Beyul-La. Jak mogłyby opuścić dom i wszystko, co dla nich oznaczał?

Neona kochała Beyul-La. To była najpiękniejsza dolina w całych Himalajach. A może nawet na całym świecie. Dzięki niej żyły i miały cel, podczas gdy świat zewnętrzny zdawał się obiecywać tylko znój i śmierć. Ale bywało, że kiedy leżały na trawie i wpatrywały się w gwiazdy, Minerva twierdziła, że są niewolnicami.

– Spójrz, jakie niebo jest rozległe – mawiała. – Świat wokół nas też taki musi być. Nie marzysz o tym, żeby go zobaczyć?

Neona próbowała ukoić nieszczęście siostry, powtarzając słowa, które słyszały od dzieciństwa, mantrę, która przez lata przynosiła im pocieszenie, która sprawiała, że czuły się wyjątkowe i ważne.

– Jesteśmy wybranymi strażniczkami świętej doliny i jej tajemnic. Nasza misja jest bardzo szlachetna i potrzebna.

– Cóż jest szlachetnego w tym, że musiałam oddać własne dziecko? – pytała wtedy gorzko Minerva.

Z westchnieniem Neona otarła łzy z twarzy. Mantra już nie dodawała jej otuchy. A siostra uciekła z doliny w jedyny znany jej sposób. Wybierając śmierć. Bitwa sprzed dwóch tygodni zabrała ją i cztery inne strażniczki.

– Neono! – w ostrym głosie brzmiał ton reprymendy. – Nie powinnaś spędzać życia między zmarłymi.

Neona usiadła i zobaczyła, że zbliża się Lydia. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie przypomnieć przyjaciółce, że między tymi zmarłymi są też członkinie jej rodziny. Na boku wzgórza widniało teraz pięć kopców, obok szóstego, starszego, już porośniętego trawą. Ale wyraz przygnębienia na twarzy Lydii kazał jej przemilczeć uwagę. Lydia cierpiała w skrytości ducha.

Zresztą wszystkie wojowniczki z Beyul-La cierpiały. Bitwa sprzed dwóch tygodni okazała się kataklizmem. W ciągu zaledwie kilku minut ich liczba z jedenastu zmniejszyła się do sześciu.

Lydia zatrzymała się w połowie zbocza.

– Królowa ogłosiła alarm. Na nasze terytorium wdarł się intruz.

Neona poderwała się na nogi i szybko zbiegła ze zbocza.

– Tylko jeden?

– Na to wygląda. – Lydia razem z Neoną wróciły do małej wioski, w której stało sześć kamiennych chat pokrytych dachami ze strzechy.

Reszta kobiet już tam była. Zapalały pochodnie, zamierzając zagasić ognisko, tak żeby dolina pogrążyła się w ciemności. Potem piątka wojowniczek pospieszyła do jaskini, gdzie czekała na nie matka Neony, królowa Nima.

Pochodnie zostały wetknięte w zamontowane na kamiennych ścianach uchwyty i wielkie pomieszczenie pojaśniało. Wysoko w górze wilgocią mieniły się różowokremowe stalaktyty, ze szczeliny w skale wypływała iskrząca się woda, spływająca do jeziorka poniżej. Za jeziorkiem wąski korytarz wił się w głąb świętej góry. Przed jeziorkiem rozpościerało się wytarte przez wieki kamienne podłoże.

Królowa Nima krążyła po nim w tę i z powrotem. Kiedy strażniczki nadeszły, pokazała na siedzącą na oparciu tronu sowę.

– Dostrzegła intruza, mężczyznę, który najechał nasze terytorium z północy.

Siostrzenica Lydii, Winifreda, zaklęła pod nosem.

– Myślisz, że to może być lord Liao?

– To prawdopodobne – odparła Nima. – Albo żołnierz Mistrza Hana.

– Wcześniej nigdy tak blisko nie podchodzili – zauważyła Neona. Bitwa sprzed dwóch tygodni odbyła się sześćdziesiąt kilometrów od granic ich doliny. Żeby dotrzeć na miejsce i zmierzyć się z wrogiem, kobiety wojowniczki z Beyul-La musiały pożyczyć konie z pobliskiej wioski. Było to konieczne, gdyż święta dolina musiała pozostać tajemnicą.

– Żaden mężczyzna nie ma prawa wejść na teren Beyul-La – po raz wtóry ostrzegła Nima. – Freya, zajmij się częścią wschodnią. Ty, Winifredo, zachodnią. Neona pójdzie na północ. A Tashi na południe. Znajdźcie tego mężczyznę. Jeśli to zagubiony wieśniak, pokażcie mu drogę powrotną. I zagroźcie, że zginie, jeśli tu jeszcze kiedyś wróci. Jeśli to ktoś od Mistrza Hana, zabijcie go bez żadnej zwłoki.

Cztery kobiety pochyliły głowy na znak, że przyjęły rozkaz.

Neona pospieszyła do miejsca, w którym strażniczki trzymały zbroje i broń. Do bitwy zawsze nakładała napierśnik i hełm pozostawione przez jej ojca, wojownika z Grecji.

– Zostało nas tylko sześć – zauważyła Winifreda, nakładając na tułów skórzany napierśnik nabijany metalowymi ćwiekami.

– Wiemy – mruknęła Lydia, spoglądając na ostatnią już córkę, jaka jej pozostała, Tashi, która również wkładała zbroję.

– Myślę, że każda z nas powinna się zastanowić nad urodzeniem córki – ciągnęła Winifreda.

– To chyba dobry pomysł – zgodziła się królowa Nima. – Ale porozmawiamy o tym później. Najpierw musimy zająć się intruzem.

– Och, wiem, o co Freddie chodziło – rzuciła Freya, stając w obronie siostry. – Intruz może mieć potencjał.

– Właśnie! – Winifreda pokiwała głową. – Może być urodziwy, mocarny i rączy.

Lydia prychnęła.

– Bardziej prawdopodobne, że to kulejący idiota, który się zgubił i nie wie, jak wrócić do domu.

– Ale jeśli to dobry egzemplarz – upierała się przy swoim Winifreda – powinnyśmy rozważyć pobranie od niego nasienia.

Freya wsunęła miecz do pochwy.

– Mam nadzieję, że to ja go znajdę.

Winifreda gniewnie parsknęła.

– To był mój pomysł. To ja powinnam go znaleźć.

Śmiejąc się, Tashi podała każdej zwój sznura.

– Proszę. W razie gdybyście musiały go związać.

Neona zmarszczyła czoło. Wyglądało na to, że Freddie i Freya bardzo chciały mieć dzieci. Ale czy nie przejmują się, że jeśli urodzą chłopców, będą musiały ich oddać? Neona tylko raz próbowała zajść w ciążę, ale gdy nasienie się nie zagnieździło, w głębi ducha bardzo się ucieszyła. Widziała, przez jakie cierpienia przechodziła siostra i bała się wpaść w podobną pułapkę rozpaczy.

– Bardzo dobrze – zgodziła się królowa Nima. – Pobierzecie nasienie od tego mężczyzny, ale tylko jeśli się okaże, że jest wyjątkowy. Nasze córki mają być wojowniczkami, muszą mieć wspaniałe umysły i ciała. I nie zapomnijcie o głównym celu naszej misji.

Neona skinęła głową, reszta kobiet wymamrotała:

– Tak jest, Wasza Wysokość.

Z rosnącym uczuciem niepokoju, Neona wcisnęła na głowę hełm ojca. Był zrobiony z mosiądzu, miał czarny pióropusz i dekoracyjne osłony na policzki. Neona często się zastanawiała, co się stało z dzielnym greckim żołnierzem, który wybrał się w tak daleką podróż i został ojcem jej i Minervy.

Kiedy była mała, zapytała o to matkę, a Nima odpowiedziała, że ojciec wrócił do Grecji. Potem zakazała o niego pytać, a Neona na przestrzeni lat zaczęła podejrzewać, że matka nie powiedziała jej całej prawdy.

– Przypominam wam, żebyście pamiętały o naszym szlachetnym celu – upomniała kobiety Nima. – Dlatego, gdy już skończycie z tym mężczyzną, zabijcie go.

Rozdział 2

Ze swojego stanowiska na szczycie urwistej góry Zoltan lustrował otaczający go teren. Im dalej na południe się zapuszczał, tym krajobraz stawał się coraz bardziej górzysty. Ze szczytu góry miał lepszy widok, ale zacinał tu bardzo zimny wiatr. Mimo to postanowił kontynuować poszukiwania – jako wampir chłód znosił lepiej niż ludzie, a poza tym zawsze szczycił się tym, że nigdy nie rezygnuje, dopóki nie dokończy zadania.

Blisko niego przeleciał duży ptak. Sokół, pomyślał, żałując zarazem, że nie potrafi komunikować się z ptakami, tak jak jego matka. Gdyby tak było, zapytałby sokoła o miejsce zamieszkania walecznych wojowników, przed którymi przestrzegał go pies. A może ptak wiedziałby coś o piórach na końcu strzały, którą wciąż ściskał w dłoni.

Kilka lat wcześniej przekazał strzałę naukowcom w Budapeszcie, żeby ją zbadali za pomocą nowoczesnych technologii. Wyniki zaskoczyły wszystkich. Grot strzały był bardzo stary, podobny do tych, jakich używały wojska Aleksandra Wielkiego. Rzeźbień nie dało się określić. Pióra pochodziły od orła złocistego, a drzewiec był wykonany z drewna cyprysa olbrzymiego, rosnącego w niektórych częściach Chin i na terenie Tybetu. Naukowcy doszli do wniosku, że strzała została wykonana w starożytnej Grecji, z drewna sprowadzonego ze Wschodu. Namawiali Zoltana, żeby przekazał strzałę muzeum, ale on odmówił.

Teraz się zastanawiał, czy naukowcy się nie pomylili. A co, jeśli strzałę wykonano tutaj, w Tybecie, z wykorzystaniem grotu ze starożytnej Grecji? Czy to znaczyło, że ogniści wojownicy przebyli całą drogę z Tybetu do Transylwanii tylko po to, żeby zabić jego ojca?

Zoltan od zawsze się zastanawiał, czy morderstwo ojca było aktem zemsty za śmierć matki, choć wydawało mu się to mało prawdopodobne. W roku 1241 przebycie tak długiego odcinka zajęłoby wiele miesięcy. A ojciec został zamordowany zaledwie w kilka godzin po śmierci matki.

Chyba że… Czy to możliwe, żeby zabójcą był wampir? Wampir mógłby z łatwością teleportować się do Transylwanii. A może to, co mówili ci nieliczni wieśniacy, którzy przeżyli, było prawdą? Wieśniacy opowiadali straszliwe historie o potworach i wojownikach tak zaciekłych, że żaden śmiertelnik nie zdołałby ich pokonać. Zoltan uważał, że gadanina wieśniaków to nic więcej, jak żałosne, wyssane z palca historyjki, które miały usprawiedliwić fakt, że mieszkańcy wsi nie zdołali uratować wsi i swoich najbliższych. Gdyby tylko więcej pamiętał z tamtego fatalnego dnia… Niestety przez jego większą część był nieprzytomny. Ocknął się dopiero nazajutrz, wiele kilometrów od wsi, nie mając zielonego pojęcia, jakim cudem się tam znalazł.

Wziął głęboki oddech. To było w 1241 roku. Tamci wojownicy, nawet jeśli rzeczywiście byli tacy przerażający i zajadli, teraz już nie żyją. Chyba że byli wampirami… Ale jeśli to złe wampiry, dlaczego walczyły z lordem Liao dwa tygodnie temu? Dlaczego uratowały Russella?

Zoltan, zaciskając zęby z zimna, wzleciał w górę, na tyle wysoko, by mógł dojrzeć szczyty okolicznych wzniesień. Wydało mu się, że na południu widzi jakieś światła.

Skupił na nich uwagę, żeby się do nich teleportować, ale światła nagle zgasły. Niech to diabli.

Nie mógł się teraz poddać. Teleportował się przez dolinę na szczyt następnej góry, po czym powtórzył proces, próbując dotrzeć do miejsca, w którym widział światła. Po minucie takiego przeskakiwania ze szczytu na szczyt wylądował na zboczu wzniesienia otoczonego lasem. Intuicja mu podpowiadała, że jest blisko celu.

Stąpając po rozsianych na ziemi suchych liściach i igliwiu, zaczął schodzić w dół zbocza. Co jakiś czas w gęstwinie lasu natykał się na przesiekę zawaloną wielkimi skalnymi odłamkami, mieniącymi się na srebrno w blasku księżyca.

Dzięki wyczulonemu słuchowi usłyszał w oddali po swojej prawej szmer strumienia. Strumień spływał w dół wzgórza do rozpościerającej się u jego stóp doliny. Zaraz potem do jego uszu dotarł cichy dźwięk pękającej gałęzi.

Zwierzę czy napastnik? Zatrzymał się, żeby lepiej się przysłuchać. Coś świsnęło. Rzucił się na ziemię pod krzak, a nad jego głową przeleciała strzała, która wbiła się w pień drzewa za nim.

Spojrzał w górę. Te same rzeźbienia co w jego strzale. I pióra złocistego orła. Znalazł ich!

A raczej to oni znaleźli jego. Przeteleportował się do najbliższego zwaliska skał i przykucnąwszy na jego szczycie, zlustrował otoczenie.

Tam. Mignięcie metalu, od którego odbiło się światło księżyca. Jeden wojownik. Zoltan musiał mu przyznać, że potrafił się skradać. Wojownik zdołał go podejść, a to się rzadko zdarzało.

Ale poza tym napastnik nie wyglądał szczególnie imponująco. Był szczupłej budowy, wzrostu nieco powyżej średniego. Metalowy napierśnik stanowił kiepski pomysł, bo odbijał światło, zdradzając położenie. Wojownik był w hełmie przystrojonym biegnącym przez środek pióropuszem z końskiego włosia i zasłaniającymi prawie całą twarz ochraniaczami na nos i policzki. Poza hełmem miał przy sobie łuk i strzałę, miecz i, o ile Zoltan dobrze widział, przynajmniej jeden sztylet. Napastnik wyglądał groźnie, choć zarazem dość archaicznie, raczej jak żołnierz najeżdżający Troję, niż jak osobnik szwendający się po Tybecie.

Stary grot strzały, która zabiła jego ojca, pochodził ze starożytnej Grecji.

Zoltan postanowił użyć języka greckiego.

– Przybywam z… – Przywarł całym ciałem do skały tuż na sekundę przed tym, nim nad jego głową ze świstem przeleciała kolejna strzała. – Z pokojowymi zamiarami – dokończył szeptem. Wojownik nie był rosły, za to szybki i doskonale celował w mroku. – Jesteś wampirem? – krzyknął Zoltan po rosyjsku, potem, zostawiając swoją strzałę na skale, żeby mieć wolne ręce, teleportował się za plecy wojownika. Ten w tym czasie odpowiedział na jego pytanie, posyłając następną strzałę w stronę zwaliska skał.

Zoltan wziął głęboki oddech przez nos, zaciągając się zapachem przeciwnika. Był przesycony wonią krwi. AB Rh minus. Ludzka krew.

Wojownik, wolno stąpając w stronę skalnego zwaliska, dobył miecza.

Zoltan teleportował się za skały i czekał.

– Przybywam z pokojowymi zamiarami – powtórzył po węgiersku, kiedy wojownik pojawił się na widoku. – Pax? – Odskoczył w tył, żeby uniknąć dźgnięcia mieczem. Ukrywszy się za drzewem, spróbował rumuńskiego i serbskiego. Posypały się drzazgi, gdy miecz wojownika uderzył w pień.

– Français? Deutsch? – Rzucił się na ziemię i przeturlał, gdy wojownik znowu się na niego zamachnął. – Do cholery, chcę tylko porozmawiać!

Wojownik, trzymając miecz w górze, zawahał się.

Zoltan podciągnął się na nogi.

– Mówisz po angielsku?

Miecz opadł w dół ze świstem, więc Zoltan uskoczył w bok. Niech to wszyscy diabli. Runął przed siebie i chwycił wojownika za rękę – tę, w której trzymał miecz – i podniósłszy w górę, tak długo zaciskał, aż mężczyzna sapnął z bólu i wypuścił broń.

Ale to nie znaczyło, że dał za wygraną. Szybko sięgnął lewą dłonią do gardła Zoltana i wbił w nie silne palce.

Zoltan złapał przeciwnika za nadgarstek i oderwał jego rękę od szyi.

– Znasz angielski, prawda? Przestań mnie atakować.

Wojownik sapnął z frustracją, próbując uwolnić rękę. Upadł na plecy, pociągając Zoltana za sobą, potem wbił mu stopy w brzuch i mocno pchnął.

Zoltan z hukiem wylądował na ziemi, ale zaraz szybko przekręcił się na brzuch i wyciągnął rękę do napastnika, próbując go pochwycić. Niestety zdołał tylko złapać łuk i kołczan, które wojownik, podrywając się na nogi, zrzucił z pleców.

Kiedy schylił się po miecz, Zoltan skoczył na niego od tyłu i powalił go na ziemię. Mężczyzna z okrzykiem wściekłości błyskawicznie się z niej poderwał i walnął Zoltana hełmem w głowę.

– Au! – Oszołomienie trwało tylko sekundę, ale to wystarczyło, żeby wojownik zdołał mu się wyszarpnąć i znowu rzucić się po miecz.

Zoltan poczuł, że z czoła cieknie mu krew. Jej zapach sprawił, że zasyczał. Miał już dosyć tej utarczki. Z głośnym warknięciem poderwał się na nogi. Potem, używając wampirycznej siły, okręcił wojownika i pchnął go na pień drzewa.

Metalowy hełm uderzył w niego z całą mocą. Z ust wojownika wydarło się kolejne sapnięcie bólu. Zoltan przyszpilił ręce przeciwnika do drzewa i nachylił się do niego.

– A teraz przestań… – zamilkł, zaskoczony widokiem gniewnie na niego pobłyskujących oczu. Jeszcze takich nie widział. Były niesamowicie niebieskie, a właściwie ciemnoniebieskie.

Odsunął się w bok, ledwie unikając kopniaka w jądra, jakim chciał go obdzielić przeciwnik. Nie zdołał jednak do końca umknąć przed ciosem, oberwał w biodro. Stęknął z bólu. Niech to szlag, co to za bojownik, który celuje w krocze?

Przymrużył oczy. Stękania i sapania mężczyzny były artykułowane podejrzanie wysokim głosem. Czy to możliwe, żeby…?

Puścił ręce przeciwnika i zdarł mu hełm z głowy. Długie ciemne włosy opadły na ramiona, ich pasma okalały twarz delikatną i bardzo kobiecą. Malował się na niej wyraz takiego samego zdumienia, jaki widniał na twarzy Zoltana. Zoltan, sparaliżowany zachwytem, wypuścił hełm z ręki. Kobieta, która przed nim stała, była piękna. Najpiękniejsza, jaką kiedykolwiek…

– Auuu! – Kolano kobiety wreszcie dotarło do celu. Zoltan opadł na kolana i złożył się wpół.

Kobieta rzuciła się po miecz.

– Cholera – warknął, chwytając kobietę za kostkę i szarpnięciem zwalając ją na ziemię. Wojowniczka upadła na bok, przekręciła się i podniosła miecz nad głowę.

– Dosyć tego! – Zaciskając zęby z bólu, skoczył na kobietę, chwycił ją za rękę, w której trzymała miecz, i walnął nią o ziemię.

Kobieta wolną ręką znowu spróbowała złapać go za gardło, ale zdążył ją pochwycić i również przyszpilił do ziemi. Chcąc się uwolnić, kobieta szarpała się pod nim, ale ją unieruchomił, przygniatając ciężarem ciała.

– Uspokój się – szepnął.

Kobieta szeroko otworzyła oczy i wbiwszy w niego czujne spojrzenie, przestała się wić. Miał bardzo silne przeczucie, że go w myślach ocenia.

– Jak się masz? Nazywam się Zoltan. A ty nazywasz się…?

Nie przestawała się na niego gapić.

– Wygląda na to, że nasza znajomość źle się rozpoczęła, ale zapewniam, że nie mam złych zamiarów. – Delikatnie wyjął miecz z rąk wojowniczki i odrzucił go w bok. Kobieta nie protestowała, kiedy znowu chwycił ją za nadgarstki. – No, teraz lepiej. Miałaś mi powiedzieć, jak się nazywasz…?

– Jesteś szalenie silny i rączy – rzuciła cichym głosem, jakby myślała na głos.

– A więc jednak znasz angielski.

Zmarszczyła czoło.

– Jesteś przystojny i na pozór inteligentny.

Skrzywił się.

– Na pozór?

– To jeszcze nie jest jasne.

– Więc pozwól, że ci wyjaśnię. Mojej inteligencji niczego nie brakuje.

Posłała mu spojrzenie, które zdawało się mówić, że właś­nie udowodnił coś zupełnie odwrotnego.

– To bardzo głupie, że się zapuściłeś na te tereny.

Zoltan prychnął. Przynajmniej dziewczyna uważała, że jest przystojny.

– Tak naprawdę było to zamierzone. Szukałem cię. – Nieważne, że trwało to od ośmiuset lat. – Mam pewne pytania, rozumiesz, dotyczące strzały… – Zerknął w stronę skalnego zwaliska, gdzie zostawił strzałę, i zamarł.

Na skale stała szykująca się do skoku śnieżna pantera.

Powoli, nie odrywając od dzikiego zwierzęcia oczu, Zoltan wypuścił z uchwytu ręce młodej kobiety i sięgnął po jej miecz.

– Kiedy wstanę, wycofaj się. Potem, jak najszybciej potrafisz, biegnij do domu.

– Chcesz mnie ochronić? – spytała. – Dlaczego? Przecież zamierzałam cię zabić.

– Tak, ale ci się nie udało. – Zerknął na dziewczynę, posyłając jej oschły uśmieszek. – Nie martw się. Nie będę miał ci tego za złe.

Oczy dziewczyny rozszerzyły się. Wpatrzona w niego, wciąż leżała nieruchomo.

Może zbyt mocno ją pchnął. Wyglądała na oszołomioną. Potrząsnął ją za ramię.

– Musisz uciekać, rozumiesz? Ja już się zajmę tym kociakiem. – Ochraniał ludzi od prawie ośmiuset lat, więc nie było to już coś, nad czym musiałby się zastanawiać. Po prostu to robił i kropka.

Wstał i zaciskając miecz w dłoni, odwrócił się w stronę zwaliska.

Śnieżna pantera syknęła.

– Jesteś bardzo odważny – rzuciła kobieta zza jego pleców.

– Tylko na pozór – mruknął ironicznie i uniósł miecz. – A teraz wolno się oddal.

Coś uderzyło go w tył czaszki i całą głowę przeszył mu przeraźliwy ból. Wypuszczając miecz z uścisku, runął przed siebie na ziemię. Dlaczego? – zapytał się w myślach, a potem wszystko pogrążyło się w ciemności.

– Dobry kotek. – Neona podrapała młodą śnieżną panterę za uchem. – Chociaż powinnam cię skrzyczeć za to, że nastąpiłaś na tę gałązkę. Zepsułaś mi element zaskoczenia przy ataku.

Ośmiomiesięczna pantera otarła się głową o nogi Neony.

– No cóż, nadrobiłaś to, więc ci wybaczam. Bardzo sprytne, że udawałaś, że chcesz na nas skoczyć. – Neona pieszczotliwie przeciągnęła ręką po nakrapianym grzbiecie zwierzęcia.

Śnieżna pantera stała się jej towarzyszem po tym, jak ją znalazła siedem miesięcy wcześniej podczas warty. Zabrała kota do domu, gdzie dwie z kobiet potrafiły porozumieć się ze zwierzętami. Matka Zhana i jego rodzeństwo zostali zabici przez stado wilków; Zhan się uratował, bo wczołgał się do zajęczej nory.

Mimo że Neona nie posiadała umiejętności komunikowania się ze zwierzętami, Zhan wyraźnie wolał jej towarzystwo od towarzystwa reszty strażniczek. Prawdopodobnie, dlatego że to ona go uratowała i opiekowała się nim, aż powrócił do zdrowia. Poza tym Neona podejrzewała, że kot wciąż był na tyle dziki, że nie podobało mu się, iż inne kobiety czytają mu w myślach.

Teraz jednak żałowała, że nie potrafi komunikować się z kotem. Chętnie by się go poradziła, bo musiała zdecydować, co zrobić z mężczyzną, który nazywał siebie Zoltanem.

Wciąż leżał na brzuchu i był nieprzytomny. Neona skrzywiła się na widok wielkiego guza, jaki wykwitł mu z tyłu głowy. Przypuszczała, że ma twardą czaszkę, uderzając go w nią trzonkiem noża, uczyniła to naprawdę mocno.

Jej spojrzenie powędrowało niżej, zsuwając się po szerokich barkach na plecy i nogi. Mężczyzna był bardzo potężnie zbudowany, a mimo to poruszał się niezwykle zwinnie. Sposób, w jaki uniknął jej ataku, wywołał w niej ogromny podziw. Był doskonałym egzemplarzem, używając sformułowania Winifredy.

Delikatnie przekręciła mężczyznę na plecy i jej serce znowu ścisnęło się zachwytem. Wcześniej mówiła, że mężczyzna jest przystojny, ale to było nieodpowiedzenie. Neona jeszcze nigdy nie widziała tak pięknego osobnika. Tak zręcznego i silnego też nie. W sąsiedztwie dostępni byli tylko biedni rolnicy lub buddyjscy mnisi, a ci się nie nadawali na dawcę nasienia, z którego mogłaby się urodzić dziewczynka, przyszła wojowniczka. A ponieważ dolina leżała na odludziu i przez pół roku była zasypana śniegiem, ludzie z zewnątrz rzadko się tu pojawiali. Ktoś taki, jak Zoltan, to rarytas. Mocarny, rączy i niesamowicie przystojny. Kiedy się do niej wcześniej uśmiechał, Neona zapominała, że powinna oddychać.

Jakaż piękna byłaby ich córka. Gdyby tylko Neonie starczyło śmiałości. Córka mogłaby odziedziczyć po tym mężczyźnie również jego odwagę.

Neona uklękła przy nieznajomym i położyła rękę na jego szerokiej piersi.

– Chciał mnie ochronić, mimo że go zaatakowałam. Ma szlachetne serce.

Śnieżna pantera odtrąciła głową jej rękę. Neona się uśmiechnęła.

– Jesteś zazdrosna? Nie obawiaj się. Kiedy już z nim skończę, będę go musiała… – Wstrzymała oddech. Jak mogłaby to zrobić? Zabić człowieka w gorączce walki, to jedno, ale oddać mu się i potem go zgładzić…? To nie byłoby w porządku. Jej matka, królowa, na pewno by się z nią nie zgodziła. Zawsze powtarzała, że nic nie jest ważniejsze od zachowania tajemnicy Beyul-La.

Neona zamknęła oczy, czując, że zalewa ją fala smutku. Jej siostra była najważniejsza, a teraz jej nie ma. Minerva nigdy nie pobrałaby nasienia mężczyzny, żeby go potem zabić.

Nabierając drżący oddech, Neona podjęła decyzję. Przekona mężczyznę, żeby odszedł i nigdy nie wracał. To może się okazać trudne, zważywszy na jego wątpliwą inteligencję, więc będzie musiała być stanowcza. Będzie musiała mu zagrozić, że go zabije, jeśli go jeszcze kiedyś zobaczy.

Żeby odniosła sukces, musi przejąć kontrolę nad sytuacją. W końcu jest kobietą wojowniczką, więc i tak nigdy nie uległaby mężczyźnie. Kiedy nieznajomy wyrazi zgodę na spółkowanie, weźmie od niego, czego potrzebuje, a potem go odeśle. Sięgnęła po zwój liny schowany w sznurkowej sakwie przytwierdzonej do pasa, na którym trzymała się pochwa miecza. Nachyliła się nad mężczyzną i związała mu ręce, potem przeciągnęła go pod drzewo i drugi koniec liny obwiązała wokół pnia.

Mężczyzna stęknął.

Czyżby wracał do przytomności? Klęcząc przy nieznajomym, Neona czuła, że jej serce zaczyna bić szybciej. Naprawdę odważy się to zrobić? Tchórz, kpił sobie z niej wewnętrzny głos. Gdyby mężczyznę znalazła inna strażniczka, już dawno byłoby po nim.