Wydawca: Albatros Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2015

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 592 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Jack Reacher. Nieprzyjaciel - Lee Child

Nie ma dziś na amerykańskim rynku kryminałów serii równie dynamicznej jak przygody Jacka Reachera.
Każda powieść  Lee Childa z tym bohaterem to zabójcza dawka napakowanej testosteronem akcji.

„Newsweek”

Sylwester 1990 roku, dwa miesiące po upadku muru berlińskiego. Koniec zimnej wojny.

W obskurnym motelu w Karolinie Północnej zostaje odnalezione ciało generała amerykańskiej armii, wtóry w tym momencie powinien być w Europie. Jack Reacher – wierzący w szczytne ideały i żołnierski honor major żandarmerii wojskowej – ma przeprowadzić śledztwo i jak najszybciej zamknąć sprawę. Kiedy jednak pojawiają się kolejne zwłoki, żony generała, i giną ważne dokumenty, otrzymuje rozkaz  przerwania śledztwa.

Reacher nie byłby jednak sobą, gdyby tak łatwo zrezygnował ze sprawy, która na kilometr pachnie spiskiem.

Opinie o ebooku Jack Reacher. Nieprzyjaciel - Lee Child

Fragment ebooka Jack Reacher. Nieprzyjaciel - Lee Child

Okładka

O książce

Strona tytułowa

O autorze

Tego autora

Strona redakcyjna

O autorze

Dedykacja

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

Przypisy

O książce

Sylwester 1990 roku, dwa miesiące po upadku muru berlińskiego. Koniec zimnej wojny.

W obskurnym motelu w Karolinie Północnej zostaje odnalezione ciało generała amerykańskiej armii, który w tym momencie powinien być w Europie.

Jack Reacher – wierzący w szczytne ideały i żołnierski honor major żandarmerii wojskowej – ma przeprowadzić śledztwo i jak najszybciej zamknąć sprawę. Kiedy jednak pojawiają się kolejne zwłoki, żony generała, i giną ważne dokumenty, otrzymuje rozkaz przerwania śledztwa.

Reacher nie byłby jednak sobą, gdyby tak łatwo zrezygnował ze sprawy, która na kilometr pachnie spiskiem.

LEE CHILD

Brytyjski pisarz, od 1998 r. mieszkający w Nowym Jorku. W 2009 r. wybrany na prezesa stowarzyszenia Mystery Writers of America. Studiował prawo, potem pracował w teatrze i telewizji Granada. Zwolniony po 18 latach w wyniku restrukturyzacji, zainwestował w karierę literacką. W 1997 r. ukazała się jego pierwsza powieść – Poziom śmierci. Książka zdobyła Anthony Award za najlepszy debiut kryminalny i zapoczątkowała serię thrillerów ze wspólnym bohaterem, byłym żandarmem wojskowym Jackiem Reacherem, do której należąm.in.: Echo w płomieniach, Siła perswazji, Jednym strzałem (powieść zekranizowana jako Jack Reacher z Tomem Cruise’em w roli tytułowej), Elita zabójców, Jutro możesz zniknąć, 61 godzin, Czasami warto umrzeć, Ostatnia sprawa, Poszukiwany, Nigdy nie wracaj, Sprawa osobista. Książki Lee Childa publikowane są w 43 krajach. Tom Cruise ponownie wcielił się w Reachera w adaptacji Nigdy nie wracaj.

www.leechild.com

Tego autora

Jack ReacherPOZIOM ŚMIERCIUPROWADZONYWRÓG BEZ TWARZYPODEJRZANYECHO W PŁOMIENIACHW TAJNEJ SŁUŻBIESIŁA PERSWAZJINIEPRZYJACIELJEDNYM STRZAŁEMwydanie specjalne z opowiadaniem „Nowa tożsamość Jamesa Penneya”BEZ LITOŚCIELITA ZABÓJCÓWNIC DO STRACENIAJUTRO MOŻESZ ZNIKNĄĆ61 GODZINCZASAMI WARTO UMRZEĆOSTATNIA SPRAWAwydanie specjalne z opowiadaniem „Drugi syn”POSZUKIWANYNIGDY NIE WRACAJSPRAWA OSOBISTAZMUŚ MNIESTO MILIONÓW DOLARÓWorazNAJLEPSZE AMERYKAŃSKIE OPOWIADANIA KRYMINALNE 2010(współautor)

Tytuł oryginału:THE ENEMY

Copyright © Lee Child 2004All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Andrzej Szulc 2010

Redakcja: Jacek Ring

Zdjęcie na okładce: Joe Belanger/Shutterstock

Projekt graficzny okładki i serii: Mariusz Banachowicz

ISBN 978-83-7985-381-6

WydawcaWYDAWNICTWO ALBATROS ANDZRZEJ KURYŁOWICZ S.C.Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawawww.wydawnictwoalbatros.comFacebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, 88em.eu

Jack Reacher: CV

Imię i nazwisko: Jack Reacher

Narodowość: amerykańska

Urodzony: 29 października 1960 roku w Berlinie

Charakterystyczne dane: 195 cm; 99–110 kg; 127 cm w klatce piersiowej

Kolor włosów: ciemny blond

Kolor oczu: niebieski

Ubranie: kurtka 3XLT, długość nogawki mierzona od kroku 95 cm

Wykształcenie: szkoły na terenie amerykańskich baz wojskowych w Europie i na Dalekim Wschodzie; Akademia Wojskowa West Point

Przebieg służby: 13 lat w żandarmerii armii Stanów Zjednoczonych; w 1990 zdegradowany z majora do kapitana, zwolniony do cywila w randze majora w 1997 roku

Odznaczenia służbowe: Srebrna Gwiazda, Medal za wzorową służbę, Medal Żołnierza, Legia Zasługi, Brązowa Gwiazda, Purpurowe Serce

Ostatni adres: nieznany

Czego nie ma: prawa jazdy; dokumentu ze zdjęciem; osób na utrzymaniu

Pamięci Adèle King

1

To chyba nie atak serca. Może taka była ostatnia myśl Kena Kramera, gdy ogarnięty paniką przestał oddychać i runął w otchłań. Naruszył wszelkie możliwe zasady i wiedział o tym. Znajdował się w miejscu, w którym nie powinien się znajdować, spotykał z kimś, z kim nie powinien się spotykać, i miał przy sobie rzecz, którą powinien trzymać w bezpieczniejszym miejscu. Ale uchodziło mu to na sucho. Podejmował ryzyko i wygrywał. Był w szczytowym momencie gry. Prawdopodobnie się uśmiechał. Aż do tego nagłego łupnięcia w piersi, które go zdradziło. Wtedy wszystko obróciło się wniwecz. Sukces stał się katastrofą. Nie miał czasu, żeby cokolwiek naprawić.

Nikt nie wie, jak wygląda śmiertelny atak serca. Nikt go nie przeżył, żeby nam opisać. Medycy mówią o nekrozie, zakrzepach, niedotlenieniu i zablokowanych naczyniach krwionośnych. Twierdzą, że poprzedza je migotanie komór albo nic w ogóle. Używają słów w rodzaju „zawał” albo „migotanie”, a powinni po prostu powiedzieć: padasz trupem. Tak to właśnie wyglądało w przypadku Kena Kramera. Po prostu padł trupem, zabierając do grobu wszystkie sekrety, a w aferze, jaka potem wybuchła, ja też o mało nie straciłem życia.

• • •

Siedziałem sam w cudzym gabinecie. Na ścianie wisiał zegar. Nie miał sekundnika. Wyłącznie wskazówki godzinową i minutową. Był elektryczny. Nie tykał. Pracował cicho i w pokoju też panowała cisza. Wpatrywałem się uważnie we wskazówkę minutową. Nie poruszała się.

Czekałem.

W końcu się przesunęła. Skoczyła do przodu i kąt między wskazówkami wzrósł o całe sześć stopni. Jej ruch był mechaniczny, ograniczony i precyzyjny. Poruszyła się, zadrżała lekko i znieruchomiała.

Minuta.

Jedna minęła, jedna została.

Jeszcze sześćdziesiąt sekund.

Dalej ją obserwowałem. Zegar trwał w bezruchu bardzo, bardzo długo. A potem wskazówka znowu się przesunęła. Kolejne sześć stopni i kolejna minuta. Stanęła dokładnie na godzinie dwunastej i rok 1989 zmienił się w rok 1990.

Odsunąłem do tyłu krzesło i stanąłem za biurkiem. W tym samym momencie zadzwonił telefon. Pomyślałem, że ktoś chce mi życzyć szczęśliwego Nowego Roku. Myliłem się jednak. To był gliniarz, który dzwonił, ponieważ w motelu trzydzieści mil od bazy miał martwego żołnierza.

– Chcę mówić z oficerem dyżurnym żandarmerii – powiedział.

Usiadłem z powrotem za biurkiem.

– Przy telefonie.

– Mamy jednego z waszych. Jest martwy.

– Jednego z naszych?

– Żołnierza – wyjaśnił.

– Gdzie?

– W motelu, w mieście.

– Jak umarł? – zapytałem.

– Najprawdopodobniej na atak serca – odparł facet.

Przez chwilę milczałem. Obróciłem kartkę wojskowego kalendarza na biurku z trzydziestym pierwszym grudnia i pokazała się z pierwszym stycznia.

– Nie ma nic podejrzanego?

– Nie widzę.

– Widział pan wcześniej ataki serca?

– Wiele razy.

– Okay. Niech pan zadzwoni do dowództwa bazy – powiedziałem i dałem mu numer. – Szczęśliwego Nowego Roku – dodałem.

– Nie powinien pan tu przyjechać? – zapytał.

– Nie – odparłem i odłożyłem słuchawkę. Nie musiałem tam jechać. Armia to duża instytucja, trochę większa od Detroit i trochę mniejsza od Dallas i równie beznamiętna jak oba te miasta. Jej obecny stan osobowy wynosi 930 tysięcy osób, mężczyzn i kobiet, które stanowią wprost idealną próbkę całej populacji Stanów Zjednoczonych. Średni wskaźnik umieralności w Stanach wynosi około 865 osób na 100 000 mieszkańców rocznie, a ponieważ nie trwały właśnie działania wojenne, żołnierze nie umierali ani częściej, ani rzadziej od normalnych ludzi. Są na ogół młodsi i bardziej wysportowani od przeciętnego obywatela, za to więcej palą, więcej piją, gorzej się odżywiają, są bardziej podatni na stresy i robią masę niebezpiecznych rzeczy w trakcie szkolenia, w związku z czym wskaźnik ich umieralności przewyższa nawet lekko średnią. Umierają w takim samym tempie jak cała reszta. Wystarczy zatem dokonać kilku prostych obliczeń, by przekonać się, że średnio każdego dnia dwudziestu dwóch żołnierzy umiera w wyniku wypadków, samobójstw, chorób serca, nowotworów, udarów, chorób płuc, marskości wątroby i chorób nerek. Tylu samo, ilu umiera cywili w Detroit albo Dallas. Dlatego nie musiałem tam jechać. Jestem gliną, nie grabarzem.

Zegar ożył. Wskazówka przesunęła się, zadygotała i znieruchomiała. Trzy minuty po północy. Telefon zadzwonił ponownie. Ktoś telefonował, by życzyć mi szczęśliwego Nowego Roku. To była sierżant dyżurująca w sąsiednim gabinecie.

– Szczęśliwego Nowego Roku – powiedziała.

– Wzajemnie – odparłem. – Nie mogłaś wstać i zajrzeć do mnie?

– A ty nie mogłeś zajrzeć do mnie?

– Rozmawiałem przez telefon.

– Kto dzwonił?

– Nikt ważny. Po prostu jakiś żołnierzyk wykitował tuż przed początkiem nowej dekady.

– Chcesz kawy?

– Jasne. Czemu nie? – odparłem i odłożyłem słuchawkę.

Służyłem w armii od ponad sześciu lat, a wojskowa kawa należała do rzeczy, dzięki którym było mi tam dobrze. Jest najlepsza na świecie, bez dwóch zdań. Podobnie jak sierżanci. Ta była góralką z północnej Georgii. Znałem ją od dwóch dni. Mieszkała poza bazą w przyczepie kempingowej na jakimś typowym dla Karoliny Północnej wygwizdowie. Miała małego synka. Opowiedziała mi o nim wszystko. Nie dowiedziałem się za to nic o mężu. Była koścista, żylasta i twarda jak dziób dzięcioła, ale polubiła mnie. Doszedłem do tego wniosku, bo przynosiła mi kawę. Kiedy cię nie lubią, nie przynoszą ci kawy. Wbijają ci za to nóż w plecy. Drzwi mojego gabinetu otwarły się i weszła z dwoma kubkami kawy, jednym dla siebie, drugim dla mnie.

– Szczęśliwego Nowego Roku – powtórzyłem.

Postawiła oba kubki na moim biurku.

– Będzie szczęśliwy? – zapytała.

– Czemu nie?

– Nie ma już połowy muru berlińskiego. Pokazywali to w telewizji. Urządzili tam sobie wielką balangę.

– Cieszę się, że ktoś gdzieś balanguje.

– Mnóstwo ludzi. Olbrzymi tłum. Wszyscy śpiewają i tańczą.

– Nie oglądałem wiadomości.

– To było sześć godzin temu. Różnica czasu.

– Pewnie nadal nad nim pracują.

– Mają młoty kowalskie.

– Wolno im. Ich połowa to wolne miasto. Walczyliśmy o to przez czterdzieści pięć lat.

– Wkrótce nie będziemy już mieli żadnego wroga.

Spróbowałem kawy. Gorąca, czarna, najlepsza na świecie.

– Wygraliśmy – powiedziałem. – To chyba dobrze?

– Niekoniecznie, jeśli płaci ci Wuj Sam.

Ubrana była podobnie jak ja w standardowy mundur polowy w leśnym kamuflażu. Miała równo podwinięte rękawy bluzy i idealnie poziomą opaskę z literami MP. Domyśliłem się, że przypina ją agrafkami w niewidocznym miejscu z tyłu. Jej buty były wyglansowane na wysoki połysk.

– Masz jakiś mundur w pustynnym kamuflażu? – zapytałem.

– Nigdy nie byłam na pustyni.

– Zmienili jego wzór. Umieścili na nim duże brązowe plamy. Pięć lat badań. Piechociarze mówią na nie „czekoladki”. To nie jest dobry wzór. Będą musieli go z powrotem zmienić. Ale dojdą do tego po kolejnych pięciu latach.

– I co z tego?

– Skoro pięć lat zajmuje im zmiana wzoru munduru, twój dzieciak będzie już na studiach, zanim dojdą do wniosku, że trzeba zredukować siły zbrojne. Więc niech cię o to głowa nie boli.

– W porządku – odparła, nie wierząc mi. – Myślisz, że dostanie się na studia?

– Nie miałem przyjemności go poznać.

Milczenie.

– Armia nienawidzi zmian – ciągnąłem. – Zawsze będziemy mieli wrogów.

Nic na to nie odpowiedziała. Telefon zadzwonił ponownie. Pochyliła się i odebrała go za mnie. Słuchała rozmówcy może przez jedenaście sekund i podała mi słuchawkę.

– Pułkownik Garber, majorze. Dzwoni z Waszyngtonu – oznajmiła, po czym zabrała kawę i wyszła z pokoju.

Pułkownik Garber był moim szefem, lecz choć miał opinię równego faceta, nie sądziłem, że dzwoni osiem minut po północy w sylwestra, by złożyć mi życzenia. To nie było w jego stylu. Niektórzy wyżsi oficerowie robią takie rzeczy. Przyjeżdżają w święta cali w uśmiechach, jakbyśmy byli ulepieni z tej samej gliny. Ale Leonowi Garberowi coś takiego nie przyszłoby do głowy. Nie zachowałby się tak w stosunku do nikogo, a już na pewno nie wobec mnie. Nawet gdyby wiedział, że tam będę.

– Reacher przy telefonie – powiedziałem.

W słuchawce zapadła długa cisza.

– Myślałem, że jesteś w Panamie – rzucił w końcu.

– Dostałem rozkazy.

– Z Panamy do Fort Bird? Dlaczego?

– Nie do mnie należy zadawanie pytań.

– Kiedy to było?

– Dwa dni temu.

– To musiało być przykre, prawda?

– Dlaczego?

– Panama jest chyba bardziej ekscytująca.

– Była w porządku.

– I zdążyli ci wyznaczyć dyżur w sylwestra?

– Sam się zgłosiłem – odparłem. – Chcę, żeby ludzie mnie polubili.

– Chyba wierzysz w cuda.

– Moja sierżant właśnie przyniosła mi kawę.

Garber na chwilę umilkł.

– Ktoś dzwonił do ciebie w sprawie martwego żołnierza w motelu?

– Przed ośmioma minutami. Kazałem mu zwrócić się z tym do dowództwa.

– A oni przekazali to komuś innemu i właśnie musiałem wyjść z balu, żeby wysłuchać dokładnego raportu.

– Dlaczego?

– Ponieważ martwy żołnierz jest dwugwiazdkowym generałem.

W słuchawce zapadła cisza.

– Nie przyszło mi do głowy, żeby zapytać – przyznałem.

Cisza trwała nadal.

– Generałowie są śmiertelni – dodałem. – Jak wszyscy.

Bez odpowiedzi.

– Nie zdarzyło się nic podejrzanego – kontynuowałem. – Facet po prostu odwalił kitę. Atak serca. Miał pewnie podagrę. Nie widziałem powodu, żeby się podniecać.

– To kwestia godności – stwierdził Garber. – Nie możemy pozwolić, żeby dwugwiazdkowy generał leżał w publicznym miejscu brzuchem do góry. Nie wolno nam nie zareagować. Ktoś musi być obecny.

– I to mam być ja?

– Wolałbym kogoś innego. Ale w tym momencie jesteś prawdopodobnie najwyższym rangą trzeźwym żandarmem na świecie. Więc owszem, to będziesz ty.

– Dotarcie tam zajmie mi godzinę.

– Facet nigdzie się nie wybiera. Jest martwy. I nie udało im się jeszcze znaleźć trzeźwego lekarza sądowego.

– Okay – odparłem.

– Potraktuj tę misję z szacunkiem.

– W porządku – powtórzyłem.

– I bądź grzeczny. Poza bazą jesteśmy zdani na nich. To cywilna jurysdykcja.

– Wiem, jacy są cywile – odparłem. – Kiedyś nawet jednego poznałem.

– Ale kontroluj sytuację. Rzecz jasna, jeśli będzie wymagała kontroli.

– Facet prawdopodobnie zmarł w łóżku. Jak większość ludzi.

– Dzwoń do mnie, jeśli będziesz musiał.

– Dobrze się bawisz? – zapytałem.

– Wspaniale. Przyjechała do nas córka.

Rozłączył się, a ja zadzwoniłem do cywilnej dyspozytorki i poprosiłem ją o nazwę i adres motelu. Następnie zostawiłem kawę na biurku, powiedziałem mojej sierżant, co jest grane, i poszedłem na kwaterę, żeby się przebrać. Uznałem, że szacunek wymaga, bym przebrał się z munduru polowego w leśnym kamuflażu w wyjściowy w kolorze oliwkowym.

• • •

Pobrałem humvee z kolumny transportu żandarmerii i wyjechałem z bazy przez główną bramę. Dotarłem do motelu po pięćdziesięciu minutach. Znajdował się trzydzieści mil na północ od Fort Bird. Po drodze mijałem centra handlowe i pogrążone w mroku lasy i pola, na których, jak się domyślałem, rosły słodkie ziemniaki. Wszystko to było dla mnie nowe. Nigdy wcześniej nie służyłem w Karolinie Północnej. Drogi były puste. Wszyscy nadal bawili się na sylwestra. Miałem nadzieję, że wrócę do Fort Bird, zanim ludzie wyjdą z przyjęć i siądą za kółkiem, choć z drugiej strony dość wysoko oceniałem szanse humvee w czołowym zderzeniu z cywilnym pojazdem.

Motel wchodził w skład kompleksu niskich zabudowań wzniesionych w pobliżu dużego węzła drogowego. Był tam parking dla ciężarówek, tania restauracja otwarta w dni świąteczne i stacja benzynowa dość duża, by mogły na niej tankować osiemnastokołowce. Obok, w budynku z gazobetonu bez jednego okna, mieścił się bezimienny nocny klub. Miał różowy neon EGZOTYCZNE TANCERKI oraz parking wielkości boiska futbolowego, na którym mieniły się wszystkimi kolorami tęczy plamy oleju napędowego. Słyszałem dobiegającą ze środka głośną muzykę. Samochody parkowały dookoła w trzech rzędach. Cały teren skąpany był w żółtym świetle ulicznych latarni. Nocne powietrze było zimne, nad ziemią unosiła się mgła. Sam motel, obskurny półkolisty budynek z mniej więcej dwudziestoma pokojami, stał naprzeciwko stacji benzynowej, po drugiej stronie ulicy. Robił wrażenie pustego, ze ścian w wielu miejscach obłaziła farba. Z lewej strony była recepcja z brzęczącym automatem coca-coli i malutką wiatą na samochód.

Pierwsze pytanie brzmiało: dlaczego dwugwiazdkowy generał nocował w takim miejscu? Byłem pewien, że gdyby zameldował się w Holiday Inn, Departament Obrony w ogóle nie zarządziłby dochodzenia.

Przy przedostatnim pokoju zaparkowały byle jak dwa policyjne radiowozy. Między nimi stał zwykły, czerwony, czterocylindrowy ford z szybami pokrytymi szadzią, łysymi oponami i plastikowymi kołpakami. Z całą pewnością wypożyczony. Postawiłem humvee obok radiowozu po prawej stronie i wysiadłem. Usłyszałem lepiej muzykę dobiegającą z drugiej strony ulicy. Drzwi do przedostatniego pokoju były otwarte; nie paliło się w nim światło. Domyśliłem się, że gliniarze nie chcą, by w środku zrobiło się zbyt ciepło. Starają się nie dopuścić, by staruszek dojrzał. Nie mogłem się doczekać, żeby rzucić na niego okiem. Dałbym głowę, że nigdy przedtem nie widziałem martwego generała.

Trzej gliniarze zostali w swoich samochodach, a jeden wysiadł, żeby się ze mną przywitać. Miał brązowe spodnie od munduru, krótką skórzaną kurtkę zapiętą aż pod brodę i gołą głowę. Przypięte do kurtki plakietki powiedziały mi, że nazywa się Stockton i jest zastępcą szefa. Nie znałem go. Nigdy wcześniej tutaj nie służyłem. Był siwy, około pięćdziesiątki, średniego wzrostu, trochę miękki i ciężki, ale po wzroku, jakim zmierzył odznaki na mojej kurtce, poznałem, że podobnie jak wielu gliniarzy jest chyba weteranem.

– Majorze – odezwał się w charakterze powitania.

Skinąłem głową. Weteran, to jasne. Major ma na epoletach małe, szerokie na cal, złociste dębowe liście, po jednym z każdej strony. Facet patrzył na moje z dołu, co nie ułatwiało mu zadania. Ale wiedział, co oznaczają. I poznałem go po głosie. To on do mnie zadzwonił pięć sekund po północy.

– Jestem Rick Stockton – powiedział. – Zastępca szefa.

Był spokojny. Widział już wcześniej ofiary zawału.

– Jack Reacher – przedstawiłem się. – Oficer dyżurny żandarmerii.

Teraz to on poznał mnie po głosie. Uśmiechnął się.

– Postanowił pan jednak przyjechać.

– Nie powiedział mi pan, że denat jest dwugwiazdkowym generałem.

– To prawda.

– Nigdy nie widziałem martwego generała.

– Niewielu ludzi widziało – odparł i pomyślałem, że był w wojsku podoficerem.

– Piechota? – zapytałem.

– Piechota morska – powiedział. – Starszy sierżant.

– Mój stary był w piechocie morskiej – poinformowałem go.

W rozmowie z marines zawsze to mówię. Daje mi to coś w rodzaju genetycznej legitymizacji. Nie pozwala im dojść do wniosku, że jestem zwykłym trepem. Nie stawiam jednak kropki nad i. Nie mówię, że mój stary dosłużył się stopnia kapitana. Podoficerowie i wyższe szarże niekoniecznie patrzą sobie prosto w oczy.

– Humvee – powiedział. Patrzył na moją brykę. – Lubi pan nim jeździć? – zapytał.

Pokiwałem głową. Humvee to najlepszy sposób wymówienia HMMWV, który to skrót oznacza High Mobility Multipurpose Wheeled Vehicle, Wieloczynnościowy Pojazd Kołowy Wysokiej Mobilności. Ta nazwa mówi o nim w zasadzie wszystko. Podobnie jak wszędzie indziej w wojsku dostajesz to, co ci powiedzieli.

– Działa zgodnie z instrukcją obsługi – oznajmiłem.

– Trochę szeroki. Wolałbym nie poruszać się nim po mieście.

– Z przodu jadą czołgi – wyjaśniłem. – Przecierają drogę. Taka była chyba zasadnicza koncepcja.

Muzyka z baru nie przestawała dudnić. Stockton się nie odezwał.

– Chodźmy zobaczyć trupa – zaproponowałem.

Wprowadził mnie do środka i przekręcił kontakt, który zapalał lampę w holu. Potem następny, który oświetlił cały pokój. Zobaczyłem standardowe motelowe wnętrze. Szeroki na jard przedpokój z szafą po lewej i łazienką po prawej stronie. Za nim prostokątny pokój o wymiarach cztery na sześć jardów z wbudowanym biurkiem tej samej szerokości co szafa i podwójnym łóżkiem tej samej długości co łazienka. Niski sufit. Szerokie okno w drugim końcu, z wbudowanym pod nim klimatyzatorem. Większość rzeczy w pokoju była sfatygowana, podłej jakości i brązowego koloru. Całe wnętrze robiło wrażenie ciemnego, wilgotnego i żałosnego.

Na łóżku leżał na brzuchu martwy mężczyzna.

Był nagi, biały, całkiem wysoki, dobiegający chyba sześćdziesiątki. Zbudowany jak kończący karierę profesjonalny sportowiec. Jak trener. Nadal miał porządne muskuły, ale również schaby na plecach, jak wszyscy starzy faceci, nawet ci wysportowani. Blade, bezwłose nogi. Stare blizny. Kręcone siwe włosy przycięte blisko skóry i popękana, ogorzała skóra na karku. Typowy oficer. Można by go pokazać dowolnej setce osób i wszyscy twierdziliby bez cienia wątpliwości, że to wojskowy.

– Tak go znaleziono? – zapytałem.

– Tak – odparł Stockton.

Drugie pytanie: dlaczego tak wcześnie? Facet, który wynajmuje pokój na noc, oczekuje prywatności przynajmniej do chwili, kiedy rano pojawi się pokojówka.

– Jak? – zapytałem.

– Jak co?

– Jak odkryto, że nie żyje? Zadzwonił pod dziewięćset jedenaście?

– Nie.

– Więc jak?

– Zobaczy pan.

Przez chwilę milczałem. Nic jeszcze nie zobaczyłem.

– Obróciliście go na plecy?

– Tak. A potem obróciliśmy go z powrotem.

– Mogę zerknąć?

– Niech pan się nie krępuje.

Podszedłem do łóżka, wsunąłem lewą rękę pod pachę zmarłego i przewróciłem go na plecy. Był zimny i trochę sztywny. Zaczęło się stężenie pośmiertne. Ułożyłem go równo na wznak i zauważyłem cztery rzeczy. Po pierwsze, jego skóra miała wyraźny szary odcień. Po drugie, na twarzy widniał grymas szoku i bólu. Po trzecie, złapał się prawą ręką za lewe ramię tuż przy bicepsie. Oraz po czwarte, miał założony kondom. Ciśnienie jego krwi dawno już opadło, nie miał erekcji i prawie pusty kondom zwisał niczym przezroczysta fałda bladej skóry. Zmarł przed osiągnięciem orgazmu. To było jasne.

– Atak serca – powiedział stojący za mną Stockton.

Pokiwałem głową. Wskazywał na to szary odcień skóry. A także szok i zdumienie na twarzy, kiedy złapał go ból w lewym ramieniu.

– Rozległy – mruknąłem.

– Ale przed penetracją czy po? – zapytał Stockton. W jego głosie pobrzmiewało rozbawienie.

Spojrzałem na poduszki. Łóżko było zasłane. Trup leżał na kołdrze naciągniętej na poduszki. Na pościeli widać było jednak wgłębienia, które zostawiła głowa, a także poruszające się w przód i w tył łokcie i stopy.

– Leżała pod nim, kiedy to się stało – powiedziałem. – To oczywiste. Musiała się spod niego wydostać.

– Kurewska śmierć dla mężczyzny.

Odwróciłem się.

– Znam gorsze.

Stockton tylko się do mnie uśmiechnął.

– Co? – zapytałem.

Nie odpowiedział.

– Żadnego śladu kobiety? – zapytałem.

– Najmniejszego – odparł. – Zapadła się pod ziemię.

– Nie widział jej recepcjonista?

Stockton znowu się uśmiechnął.

Spojrzałem na niego i zrozumiałem. Tani motel blisko skrzyżowania autostrad, z parkingiem dla ciężarówek i nocnym klubem, trzydzieści mil od bazy wojskowej…

– To była prostytutka – powiedziałem. – Dzięki temu go znaleziono. Znał ją recepcjonista. Zobaczył, jak wybiega o wiele za wcześnie. To go zaciekawiło i poszedł sprawdzić.

Stockton pokiwał głową.

– Od razu do nas zadzwonił. Pani, o której mowa, od dawna już oczywiście nie było. A on zaprzecza, że w ogóle przebywała w pokoju. Twierdzi, że to nie jest tego rodzaju miejsce.

– Byliście tu już wcześniej wzywani?

– Od czasu do czasu – odrzekł. – I zapewniam pana, że to jest tego rodzaju miejsce.

„Kontroluj sytuację”, powiedział Garber.

– Atak serca, tak? – powiedziałem. – Nic więcej.

– Prawdopodobnie – mruknął Stockton. – Ale będziemy musieli zrobić sekcję, żeby wiedzieć na pewno.

W pokoju było cicho. Słyszałem tylko trzaski radia ze stojącego na zewnątrz radiowozu i muzykę z baru po drugiej stronie ulicy. Odwróciłem się z powrotem w stronę łóżka. Przyjrzałem się twarzy zmarłego. Nie znałem go. Popatrzyłem na jego ręce. Miał sygnet West Point na prawej i obrączkę ślubną na lewej, starą, szeroką, chyba dziewięciokaratową. Spojrzałem na jego pierś. Identyfikatory miał schowane pod prawą pachą, tam gdzie złapał się lewą ręką za biceps. Uniosłem z pewnym trudem jego rękę i wyciągnąłem je. Były w gumowych osłonach. Podniosłem je, aż napiął się łańcuszek. Nazywał się Kramer, był katolikiem, miał grupę krwi 0.

– Moglibyśmy zrobić za was sekcję – oświadczyłem. – W Wojskowym Centrum Medycznym Waltera Reeda.

– Poza granicami stanu?

– To generał.

– Chcecie wyciszyć sprawę.

Pokiwałem głową.

– Jasne, że chcemy. Wy byście nie chcieli?

– Pewnie tak – odparł.

Puściłem identyfikatory i sprawdziłem nocne szafki oraz wbudowane biurko. Nic tam nie znalazłem. W pokoju nie było telefonu. Domyśliłem się, że w tego rodzaju miejscu trzeba korzystać z automatu w recepcji. Minąłem Stocktona i sprawdziłem łazienkę. Przy umywalce ujrzałem własność prywatną – czarną skórzaną kosmetyczkę Doppa, zamkniętą na suwak. Widniały na niej inicjały KRK. Otworzyłem ją i znalazłem w środku szczoteczkę do zębów, maszynkę do golenia oraz małe podróżne tubki pasty do zębów i kremu do golenia. Nic więcej. Żadnych leków. Żadnych recept na leki nasercowe. Żadnych paczek z kondomami.

Zajrzałem do szafy. Był tam mundur wyjściowy, elegancko umieszczony na trzech oddzielnych wieszakach: spodnie złożone kantem na poprzeczce pierwszego, kurtka na drugim, koszula na trzecim. Krawat nadal wsunięty był pod kołnierzyk koszuli. Na półce nad wieszakami leżała pośrodku oficerska polowa czapka ze złotym wężykiem na otoku. Po jej jednej stronie leżał złożony biały podkoszulek, po drugiej złożone białe bokserki.

Obok opartej o tylną ściankę torby frakowej w kolorze spłowiałej zieleni na podłodze szafy stały dwa wyglansowane czarne buty ze zwiniętymi skarpetkami w środku. Torba frakowa nie należała do wyposażenia wojskowego i miała skórzane wzmocnienia po bokach. Nie była zbyt pełna.

– Dostaniecie raport – oznajmiłem. – Nasz patolog da wam kopię, do której nic nie zostanie dodane i z której nic nie zostanie usunięte. Jeśli coś wam się nie spodoba, możemy bez gadania oddać wam piłkę.

Stockton nie odpowiedział, ale nie wyczułem z jego strony żadnej wrogości. Niektórzy gliniarze są całkiem w porządku. Duża baza w rodzaju Fort Bird w sporym stopniu wpływa na otaczający ją cywilny świat. Z tego względu żandarmi kontaktują się często ze swoimi cywilnymi kolegami i czasami jest to dość bolesne, a czasami nie. Miałem wrażenie, że Stockton nie będzie robił problemów. Był zrelaksowany. W gruncie rzeczy wydawał mi się trochę leniwy, a lenie zawsze wolą zwalić robotę na kogoś innego.

– Ile? – zapytałem.

– Co ile?

– Ile kosztuje tutaj dziwka?

– Wystarczy dwadzieścia baksów. W tej okolicy nie może pan liczyć na nic egzotycznego.

– A pokój?

– Koło piętnastu.

Obróciłem zwłoki z powrotem na brzuch. Nie było to łatwe. Ważyły co najmniej dwieście funtów.

– I co pan na to? – zapytałem.

– Na co?

– Na to, żeby sekcję wykonano w centrum Waltera Reeda.

Przez chwilę trwała cisza. Stockton gapił się w ścianę.

– To jest do zaakceptowania – mruknął.

Ktoś zapukał w otwarte drzwi. Jeden z gliniarzy z radiowozu.

– Dzwonił właśnie lekarz sądowy – powiedział. – Dotrze tu najszybciej za dwie godziny. Jest sylwester.

Uśmiechnąłem się. „Do zaakceptowania” mogło się zmienić w „wysoce pożądane”. Za dwie godziny Stockton będzie musiał być gdzie indziej. Skończy się cała masa imprez i na drogach rozpęta się piekło. Za dwie godziny będzie mnie błagał, żebyśmy zabrali gdzieś starego. Nie odezwałem się. Gliniarz wrócił do radiowozu, a Stockton przeszedł przez cały pokój i stanął przy zasłoniętym firanką oknie, plecami do zwłok. Wyjąłem z szafy wieszak z kurtką mundurową i powiesiłem go na drzwiach łazienki, gdzie padało na nią światło z przedpokoju.

Oględziny munduru wyjściowego to jak czytanie książki albo słuchanie faceta w barze, który opowiada ci o swoim życiu. Ten pasował na ciało leżące na łóżku i miał nazwisko Kramer na plakietce – to samo, które zobaczyłem na identyfikatorze. Była na nim wstążka Purpurowego Serca z dwoma brązowymi pękami dębowych liści, które oznaczały drugie i trzecie przyznanie medalu – zgadzało się to z liczbą blizn. Na epoletach były dwie srebrne gwiazdy, co potwierdzało, że był generałem dywizji. Insygnia rodzaju sił zbrojnych wskazywały wojska pancerne, naszywka na ramieniu dwunasty korpus. Poza tym na kurtce było sporo odznaczeń korpusowych i cała masa baretek jeszcze z czasów Wietnamu i Korei, z których niektóre zdobył z ciężkim trudem, a inne z mniejszym. Było też kilka zagranicznych odznaczeń, których eksponowanie było dozwolone, lecz nie obowiązkowe. To był bardzo ciekawy mundur, względnie stary, bardzo zadbany, standardowy, nie szyty na miarę. Mówił mi, że jego właściciel był próżny – ale wyłącznie na polu zawodowym.

Przeszukałem kieszenie. Były puste z wyjątkiem jednej, w której znalazłem kluczyk do wynajętego samochodu. Doczepiono do niego plastikowy breloczek w kształcie jedynki, w który wsunięta była karteczka z żółtym nadrukiem Hertz i numerami rejestracyjnymi wpisanymi ręcznie czarnym długopisem.

Nie było portfela. Ani drobnych monet.

Powiesiłem z powrotem kurtkę mundurową w szafie i sprawdziłem spodnie. Puste kieszenie. Sprawdziłem buty. Nic poza skarpetkami. Sprawdziłem czapkę. Nic schowanego pod otokiem. Wyjąłem z szafy torbę frakową i otworzyłem ją na podłodze. Był w niej mundur polowy i czapka typu M43. Skarpetki i bielizna na zmianę oraz wyglansowane polowe buty z czarnej skóry, a także pusta przegródka, w której Kramer trzymał pewnie kosmetyczkę. Nic więcej. Kompletnie nic. Zapiąłem torbę i wsadziłem ją z powrotem do szafy. Ukucnąłem i zajrzałem pod łóżko. Nic nie zobaczyłem.

– Czy jest coś, co powinno nas niepokoić? – zapytał Stockton.

Podniosłem się i potrząsnąłem głową.

– Nie – skłamałem.

– Więc może pan go zabrać – oznajmił. – Ale chcę mieć kopię raportu.

– Zgoda – powiedziałem.

– Szczęśliwego Nowego Roku – odparł.

Poszedł do swojego radiowozu, a ja do humvee. Zgłosiłem 10-5, „potrzebny ambulans”, i powiedziałem mojej sierżant, żeby przyjechali poza tym dwaj funkcjonariusze, którzy spiszą i zapakują wszystkie osobiste rzeczy Kramera i przewiozą je do mojego biura. Następnie usiadłem za kierownicą i zaczekałem, aż odjadą ludzie Stocktona. Kiedy zniknęli we mgle, wróciłem do pokoju, zabrałem z kurtki Kramera kluczyk do samochodu i otworzyłem nim forda.

Nie było w nim nic oprócz zapachu płynu do czyszczenia tapicerki i fotokopii umowy wynajmu. Kramer odebrał samochód o trzynastej trzydzieści dwie na lotnisku Dullesa w Waszyngtonie. Zapłacił za wypożyczenie prywatną kartą American Express i otrzymał zniżkę. Licznik mil przy wydaniu samochodu wynosił 13 215. Teraz było na nim 13 513 mil. Jeśli nie pomyliłem się w liczeniu, oznaczało to, że przejechał 298 mil, co odpowiadało mniej więcej odległości między lotniskiem i miejscem, w którym się znajdowaliśmy.

Wsadziłem kopię umowy do kieszeni i zamknąłem samochód. Zajrzałem do bagażnika. Był kompletnie pusty.

Schowałem kluczyk do kieszeni i przeszedłem przez ulicę, kierując się do baru. Im bardziej się do niego zbliżałem, tym głośniejsza stawała się muzyka. W odległości dziesięciu jardów poczułem wyrzucane przez wentylatory opary piwa i dym papierosowy. Przecisnąłem się między zaparkowanymi samochodami i odnalazłem drzwi. Były z litego drewna, zamknięte, żeby wnętrze się nie wychłodziło. Otworzyłem je i w twarz uderzył mnie łomot muzyki i fala gęstego, gorącego powietrza. Cały lokal pulsował. Zobaczyłem może z pięćset osób, pomalowane na czarno ściany, purpurowe reflektory i lustrzane kule. Na scenie w głębi spostrzegłem tancerkę na rurze, całą nagą, jeśli nie liczyć kowbojskiego kapelusza. Chodziła na czworakach, zbierając dolarowe banknoty.

Przy kasie za drzwiami siedział wielki facet w czarnym T-shircie. Jego twarz skrywała się w cieniu. W blasku jednego z reflektorków spostrzegłem, że ma klatkę piersiową wielkości baryłki z ropą. Muzyka była ogłuszająca, ludzie stali ściśnięci ramię przy ramieniu, od ściany do ściany. Cofnąłem się i drzwi same się zatrzasnęły. Przez chwilę stałem nieruchomo na chłodzie, a potem odwróciłem się i ruszyłem w stronę recepcji motelu.

Było to ponure miejsce ze stojącym przy drzwiach brzęczącym automatem z coca-colą i jarzeniówkami, które rzucały wszędzie zielonkawy poblask. Na ścianie wisiał automat telefoniczny, na podłodze leżało linoleum. Wysoki kontuar obito drewnopodobną płytą, której ludzie używają w piwnicy. Recepcjonista siedział za nim na wysokim stołku – biały facet około dwudziestki, z długimi niemytymi włosami i wąskim podbródkiem.

– Szczęśliwego Nowego Roku – rzuciłem.

Nie odpowiedział.

– Zabrał pan coś z pokoju tego zmarłego mężczyzny? – zapytałem.

Facet potrząsnął głową.

– Nie.

– Niech pan powtórzy.

– Niczego nie zabrałem.

Pokiwałem głową. Uwierzyłem mu.

– Dobrze. O której się zameldował?

– Nie wiem. Przyjechałem o dziesiątej. Już tu był.

Ponownie pokiwałem głową. Kramer wylądował na lotnisku Dullesa o pierwszej trzydzieści dwie, a liczba przejechanych mil świadczyła, że raczej nie zbaczał z drogi. To oznaczało, że zameldował się około wpół do ósmej. Może wpół do dziewiątej, jeśli zjadł gdzieś po drodze obiad. Może o dziewiątej, jeśli był wyjątkowo ostrożnym kierowcą.

– Czy korzystał z płatnego telefonu?

– Jest zepsuty.

– Więc jak zamówił dziwkę?

– Jaką dziwkę?

– Dziwkę, którą posuwał, kiedy wykitował.

– Nie ma tu żadnych dziwek.

– Czy wyszedł i sprowadził ją sobie z baru?

– Miał pokój w drugim końcu. Nie widziałem, co robi.

– Ma pan prawo jazdy?

Facet przez chwilę się zastanawiał.

– Dlaczego pan pyta?

– To proste pytanie. Albo pan je ma, albo nie ma.

– Mam.

– Niech pan mi pokaże.

Byłem większy od jego automatu z colą i cały obwieszony odznakami i wstęgami, w związku z czym zrobił, co mu kazałem, jak większość dwudziestolatków, kiedy używam tego tonu. Podniósł tyłek ze stołka, sięgnął do tylnej kieszeni, wyjął z niej portfel i otworzył go. Prawo jazdy schowane było za plastikowym okienkiem. Zobaczyłem na nim jego fotografię, nazwisko i adres.

– W porządku. Teraz wiem, gdzie mieszkasz. Wrócę tu jeszcze, żeby zadać ci parę pytań. Jeśli cię tu nie znajdę, przyjadę do ciebie do domu.

Nic na to nie odpowiedział. Odwróciłem się i wróciłem do swojego humvee, żeby tam zaczekać.

• • •

Po czterdziestu minutach pojawił się wojskowy ambulans i drugi humvee. Kazałem moim podwładnym zabrać wszystko łącznie z wynajętym samochodem, ale nie zaczekałem, żeby popatrzeć, jak to robią. Zamiast tego wróciłem od razu do bazy. Zameldowałem się przy bramie, wróciłem do cudzego gabinetu i poprosiłem moją sierżant, żeby połączyła mnie z Garberem. Zajęło jej to niecałe dwie minuty.

– Jak wygląda sytuacja? – zapytał.

– Nazywał się Kramer – odparłem.

– To wiem – powiedział. – Po telefonie do ciebie rozmawiałem z policją. Co mu się stało?

– Atak serca. W trakcie stosunku płciowego z prostytutką. W motelu, którego starałyby się unikać co wybredniejsze karaluchy.

W słuchawce zapadła długa cisza.

– Cholera – mruknął w końcu Garber. – Był żonaty.

– Owszem. Widziałem jego ślubną obrączkę. I sygnet West Point.

– Rocznik pięćdziesiąty drugi. Sprawdziłem – rzekł Garber i znowu umilkł. – Cholera – powtórzył. – Dlaczego inteligentni ludzie robią takie głupoty?

Nie odpowiedziałem, bo nie miałem pojęcia.

– Musimy być dyskretni – stwierdził Garber.

– Nie martw się – odparłem. – Zamiatanie pod dywan już się zaczęło. Miejscowi zgodzili się, żebym wysłał zwłoki do centrum Waltera Reeda.

– To dobrze – powiedział. – Opowiadaj od początku – dodał po chwili.

– Miał naszywki dwunastego korpusu. To oznacza, że stacjonował w Niemczech. Wczoraj przyleciał na lotnisko Dullesa. Prawdopodobnie z Frankfurtu. Na pewno lotem cywilnym, bo miał na sobie mundur wyjściowy, pewnie liczył, że dadzą mu lepsze miejsca. Gdyby leciał transportem wojskowym, włożyłby mundur polowy. Wynajął tani samochód, przejechał nim dwieście dziewięćdziesiąt osiem mil, wziął w motelu pokój za piętnaście dolarów i sprowadził sobie dziwkę za dwadzieścia.

– Wiem o locie – powiedział Garber. – Zadzwoniłem do dwunastego korpusu i rozmawiałem z jego ludźmi. Powiedziałem im, że nie żyje.

– Kiedy?

– Kiedy skończyłem rozmawiać z policją.

– Poinformowałeś ich, jak i gdzie umarł?

– Powiedziałem, że miał atak serca, nic więcej, żadnych szczegółów. I nic na temat miejsca, co było chyba trafną decyzją.

– Co to za lot? – zapytałem.

– Liniami American Airlines, wczoraj. Przyleciał z Frankfurtu na lotnisko Dullesa o trzynastej zero zero. Dziś o dziewiątej rano miał lecieć z krajowego do Los Angeles. Wybierał się na konferencję wojsk pancernych w Fort Irwin. Był dowódcą wojsk pancernych na Europę. Ważnym. Z widokami na stanowisko zastępcy szefa sztabu za dwa lata. Teraz kolej na pancerniaków, bo obecny zastępca jest z piechoty, a stanowisko jest jakby rotacyjne. Więc miał pewne szanse. Ale teraz nic z tego nie wyjdzie, prawda?

– Chyba nie – przyznałem. – Skoro umarł i w ogóle.

Garber nic na to nie odpowiedział.

– Na jak długo tu przyjechał? – zapytałem.

– Miał wrócić do Niemiec w ciągu tygodnia.

– Jak miał na imię?

– Kenneth Robert.

– Założę się, że znasz jego datę urodzenia – powiedziałem. – I miejsce.

– I co z tego?

– A także numer lotu i miejsce w samolocie. I ile rząd zapłacił za jego bilety. I czy zamówił zwykły, czy wegetariański posiłek. I w którym dokładnie pokoju mieli go zakwaterować w Fort Irwin.

– O co ci chodzi?

– Chodzi mi o to, dlaczego ja tego wszystkiego nie wiem?

– A dlaczego miałbyś wiedzieć? Ja wykonałem kilka telefonów, a ty sprawdzałeś motel.

– Wiesz co? Za każdym razem, kiedy gdzieś się wybieram, mam cały plik biletów lotniczych i voucherów podróżnych, a jeśli wyjeżdżam za granicę, zabieram ze sobą paszport. A jeśli jadę na konferencję, mam przy sobie teczkę z różnymi materiałami.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Chcę powiedzieć, że niczego takiego nie ma w tym pokoju w motelu. Nie ma biletów, rezerwacji, paszportu, marszruty. Czyli rzeczy, które ktoś taki jak on powinien mieć w teczce.

Garber nie odpowiedział.

– Miał torbę frakową – podjąłem. – Z zielonego brezentu, ze skórzanymi wzmocnieniami. Założę się, że była również pasująca do niej teczka. Obie rzeczy wybrała mu pewnie żona. Zamówiła je prawdopodobnie w sprzedaży wysyłkowej. Może na Gwiazdkę, dziesięć lat temu.

– I tej teczki brakuje?

– Miał w niej pewnie portfel, skoro paradował w mundurze wyjściowym. Z tyloma baretkami i medalami wewnętrzna kieszeń musiała być bardzo wypchana.

– Więc?

– Moim zdaniem dziwka zobaczyła, gdzie schował portfel, kiedy jej zapłacił. Potem przeszli do rzeczy i facet wykitował, a ona zorientowała się, że może mieć dodatkowy dochód. Przypuszczalnie ukradła teczkę.

Garber przez chwilę milczał.

– Czy będziemy z tym mieli problem? – zapytał w końcu.

– Zależy od tego, co w niej było.

2

Odłożyłem słuchawkę i zobaczyłem karteczkę, którą zostawiła mi moja sierżant. Dzwonił pański brat. Nie zostawił wiadomości. Złożyłem ją i wyrzuciłem do śmieci. Następnie poszedłem na kwaterę i przespałem się trzy godziny. Wstałem pięćdziesiąt minut przed świtem. O brzasku byłem już z powrotem przed motelem. O poranku okolica nie wyglądała wcale lepiej. Była posępna i opustoszała w promieniu wielu mil. I cicha. Nic się nie poruszało. Świt pierwszego dnia w roku to pora, kiedy w każdym zamieszkanym miejscu panuje całkowity bezruch. Drogą nic nie jechało. Kompletnie nic.

Knajpa przy parkingu dla ciężarówek była otwarta, ale pusta. Recepcja motelu także. Podszedłem do przedostatniego pokoju. Pokoju Kramera. Drzwi zamknięto na klucz. Oparłem się o nie plecami i wyobraziłem sobie, że jestem dziwką, której klient właśnie umarł. Wysunąłem się spod niego, szybko się ubrałem, złapałem teczkę i dałem nogę. Co zrobię teraz? Sama teczka nie miała dla mnie żadnej wartości. Interesowała mnie wyłącznie forsa w portfelu i być może karta American Express. Powinienem więc zajrzeć do środka, zabrać pieniądze i kartę i wyrzucić teczkę. Ale gdzie bym to zrobił?

Najlepiej w pokoju. Jednak z jakiegoś powodu tam tego nie zrobiłem. Może wpadłem w panikę. Może byłem zszokowany i wystraszony i chciałem się stamtąd czym prędzej wynieść. Więc gdzie jeszcze? Spojrzałem na bar ze striptizem. Tam prawdopodobnie zmierzałem. Tam znajdowała się moja baza. Nie zaniósłbym tam jednak teczki. Zauważyłyby ją moje koleżanki, ponieważ i tak miałem przy sobie dużą torebkę. Dziwki zawsze noszą duże torebki. Mają w nich sporo rzeczy. Kondomy, olejki do masażu, być może pistolet lub nóż, być może terminal do kart kredytowych. Nie ma lepszego sposobu, żeby rozpoznać dziwkę. Szukajcie dziewczyny ubranej, jakby wybierała się na bal, dźwigającej torbę, jakby wybierała się na wakacje.

Zerknąłem w lewo. Może obszedłbym dookoła motel. Miałbym tam spokój. Na tę stronę wychodziły wszystkie okna, ale w nocy zasłony byłyby pewnie zasunięte. Skręciłem w lewo i jeszcze raz w lewo. Za oknami sypialni na szerokości mniej więcej dwudziestu stóp rosły chwasty i niskie zarośla. Wyobraziłem sobie, że idę tędy szybko, zatrzymuję się w głębokim cieniu i przetrząsam po omacku teczkę. Wyobraziłem sobie, że znajduję to, co chciałem, i wyrzucam ją. Mogłem ją cisnąć na odległość trzydziestu stóp.

Stanąłem tam, gdzie mógłbym stanąć, i zakreśliłem krąg wyimaginowanym cyrklem. To dało mi ponad trzysta jardów kwadratowych do przeszukania. Ziemia była kamienista i stwardniała po nocnym przymrozku. Znalazłem mnóstwo rzeczy. Używane igły, foliowe fifki do cracku, dekiel od buicka i kółko od deskorolki. Nie znalazłem jednak teczki.

Przy końcu zarośli był drewniany płot wysokości mniej więcej sześciu stóp. Podciągnąłem się na nim i zobaczyłem kolejne kamieniste pole zarośnięte chwastami. Nie zobaczyłem teczki. Zeskoczyłem i podszedłem od tyłu do recepcji. Domyśliłem się, że za oknem z brudną matową szybą jest służbowa łazienka. Pod parapetem leżało kilkanaście przerdzewiałych klimatyzatorów. Od lat nikt ich nie ruszał. Ruszyłem dalej, skręciłem w lewo w zarośniętą chwastami żwirową alejkę, przy której stał kontener na śmieci. Otworzyłem klapę. Był wypełniony w trzech czwartych. Nie zobaczyłem w nim teczki.

Przeszedłem na drugą stronę ulicy, po czym minąłem pusty parking i spojrzałem na bar ze striptizem. Był nieczynny i zamknięty na trzy spusty. Wszystkie neony zostały wyłączone. Poskręcane cienkie rurki wydawały się zimne i martwe. Bar miał własny kontener na śmieci, stojący przy ścianie niczym zaparkowany pojazd. W nim również nie znalazłem teczki.

Zajrzałem do taniej knajpy. Nadal była pusta. Sprawdziłem podłogę wokół stolików i siedzenia w boksach. Zajrzałem za kasę. Stało tam tekturowe pudło z kilkoma zapomnianymi przez klientów parasolami, nie było w nim jednak teczki. Zajrzałem do damskiej toalety. Nie było w niej kobiet. Teczki też nie.

Zerknąłem na zegarek i wróciłem do baru ze striptizem. Musiałem tu zadać kilka konkretnych pytań, ale wiedziałem, że lokal będzie zamknięty jeszcze co najmniej przez osiem godzin. Odwróciłem się i spojrzałem na motel. W recepcji nadal nikt nie siedział, w związku z czym ruszyłem w stronę mojego humvee. Kiedy do niego wsiadłem, usłyszałem w radiu wezwanie 10-17. Wracaj do bazy. Potwierdziłem odbiór, zapaliłem wielki silnik Diesla i ruszyłem z powrotem do Fort Bird. Po drodze nie było żadnego ruchu i wyrobiłem się w czterdzieści minut. Na parkingu zobaczyłem wynajęty przez Kramera samochód. Za biurkiem w sekretariacie siedziała nowa osoba. Kapral. Dzienna zmiana. Niewielki śniady facet wyglądał, jakby pochodził z Luizjany. W jego żyłach płynęła na pewno francuska krew. Wyczuwam francuską krew na odległość.

– Dzwonił znowu pana brat – oświadczył.

– Powiedział, w jakiej sprawie?

– Nie zostawił wiadomości.

– O co chodziło z tym dziesięć-siedemnaście?

– Pułkownik Garber prosi o dziesięć-dziewiętnaście.

Uśmiechnąłem się. Można przeżyć całe życie, mówiąc wyłącznie dziesięć-to i dziesięć-tamto. Czasami miałem wrażenie, że tak właśnie je przeżywam. Kod 10-19 oznaczał kontakt przez telefon albo radio. Jest mniej poważny od kodu 10-16, który oznacza kontakt przez bezpieczne połączenie naziemne. Pułkownik Garber prosi o 10-19 znaczyło po prostu Pułkownik Garber chce, żeby pan do niego zadzwonił. Niektórzy żandarmi mają zwyczaj mówić po angielsku, jednak ten najwyraźniej do nich nie należał.

Wszedłem do swojego gabinetu i zobaczyłem opartą o ścianę torbę frakową Kramera oraz stojące obok pudło z jego butami i bielizną. Mundur generała zawieszono na moim wieszaku na płaszcze. Podszedłem do biurka i wykręciłem numer Garbera. Słuchając sygnału dzwonka, zastanawiałem się, czego chciał ode mnie mój brat. Zastanawiałem się, jak mnie namierzył. Przed sześćdziesięcioma godzinami byłem w Panamie. Przedtem jeździłem po całych Stanach. Musiał się porządnie natrudzić, żeby mnie znaleźć. Więc może to było ważne. Wziąłem do ręki ołówek, napisałem na kartce Joe i podkreśliłem dwa razy.

– Tak?! – ryknął mi do ucha Leon Garber.

– Mówi Reacher – odparłem, spoglądając na zegar na ścianie. Było kilka minut po dziewiątej. Samolot, którym Kramer miał polecieć do Los Angeles, był w już w powietrzu.

– To był zawał – powiedział Garber. – Nie ma co do tego wątpliwości.

– W centrum Waltera Reeda szybko się uwinęli.

– Był generałem.

– Ale generałem z wybrakowanym sercem.

– Ściśle rzecz biorąc, z wybrakowanymi tętnicami. Miał ciężką arteriosklerozę, która doprowadziła do śmiertelnego zaburzenia rytmu serca. Tyle się od nich dowiedzieliśmy. I jestem skłonny im wierzyć. Prawdopodobnie wykitował, kiedy tylko dziwka zdjęła biustonosz.

– Nie miał przy sobie żadnych tabletek.

– Arteriosklerozy chyba nie zdiagnozowano. To typowe. Czujesz się dobrze i nagle odwalasz kitę. Swoją drogą, nie sposób tu niczego sfingować. Można, jak się zdaje, porazić denata prądem, tak żeby to wyglądało na zawał, ale nie sposób doprowadzić w krótkim czasie do tak rozległych zmian miażdżycowych w arteriach.

– Czyżbyśmy się obawiali, że objawy zawału mogły być sfingowane?

– Mogło tym być zainteresowane KGB – odparł Garber. – Kramer i jego czołgi to największy taktyczny problem, z jakim ma do czynienia Armia Czerwona.

– W tym momencie Armia Czerwona ma chyba inne problemy.

– Za wcześnie oceniać, czy ta tendencja okaże się trwała.

Nie odpowiedziałem. W słuchawce zapadła cisza.

– Nie mogę pozwolić, żeby zajmował się tym ktoś inny – powiedział w końcu Garber. – Jeszcze nie. Z powodu okoliczności. Chyba to rozumiesz?

– Co z tego wynika?

– Że będziesz musiał zawiadomić wdowę.

– Ja? Pani Kramer mieszka chyba w Niemczech?

– Jest w Wirginii. Przyjechała na święta. Mają tam dom.

Dał mi adres, który zapisałem na kartce, dokładnie pod podkreślonym dwa razy słowem Joe.

– Ktoś z nią jest? – zapytałem.

– Nie mają dzieci. Jest prawdopodobnie sama.

– W porządku – powiedziałem.

– Jeszcze o niczym nie wie – poinformował mnie Garber. – Trochę trwało, zanim ją namierzyłem.

– Czy mam ze sobą zabrać kapelana?

– Nie poległ na polu bitwy. Możesz wziąć ze sobą żandarma kobietę. Pani Kramer może się okazać uczuciowa.

– W porządku.

– Naturalnie oszczędź jej szczegółów. Zmierzał do Irwin, to wszystko. Zmarł w hotelu. To nasza wersja oficjalna. Nikt oprócz ciebie i mnie nie wie, że było inaczej, i tak powinno pozostać. Ale musisz chyba poinformować swoją towarzyszkę. Pani Kramer może jej zadać jakieś pytania i musicie nadawać na tych samych falach. Co z miejscowymi gliniarzami? Nie puszczą pary z gęby?

– Facet, z którym rozmawiałem, służył w piechocie morskiej.

– Semper fidelis – mruknął Garber.

– Nie znalazłem jeszcze teczki – poinformowałem go.

– Najpierw zawiadom wdowę – odparł. – A potem szukaj dalej.

• • •

Kazałem kapralowi z dziennej zmiany przenieść rzeczy Kramera do mojej kwatery. Chciałem, żeby były w bezpiecznym miejscu. W którymś momencie zapyta o nie wdowa. A w tak dużej bazie jak Fort Bird rzeczy czasem giną, i to mogłoby okazać się kłopotliwe. Następnie udałem się do klubu oficerskiego i przyjrzałem żandarmom jedzącym pierwsze albo drugie śniadanie. Zwykle trzymają się z daleka od innych oficerów, ponieważ wszyscy ich nienawidzą. Zlokalizowałem czteroosobową grupkę: dwie kobiety i dwóch mężczyzn. Wszyscy mieli na sobie oliwkowe mundury polowe, standardowy ubiór na służbie. Jedna z kobiet była kapitanem i trzymała prawą rękę na temblaku. Miała trudności z jedzeniem. Z czego wynikało, że trudno jej będzie również prowadzić samochód. Druga miała belki porucznika na klapach kurtki i Summer na naszywce z nazwiskiem. Niska i szczupła, wyglądała na jakieś dwadzieścia pięć lat. Jej skóra miała ten sam kolor co mahoniowy stół, przy którym jadła.

– Porucznik Summer – powiedziałem.

– Majorze?

– Szczęśliwego Nowego Roku.

– Wzajemnie, majorze.

– Jesteście dziś zajęci?

– Ogólne obowiązki, majorze.

– W porządku, za trzydzieści minut przed budynkiem dowództwa, w mundurze wyjściowym. Chcę, żeby utuliła pani wdowę.

• • •

Ja też włożyłem ponownie mundur wyjściowy i zadzwoniłem do kolumny transportu, żeby podstawili mi sedana. Nie chciałem jechać aż do Wirginii w humvee. Zbyt hałaśliwy, zbyt niewygodny. Szeregowiec podstawił mi nowego oliwkowozielonego chevroleta. Podpisałem odbiór i podjechałem pod budynek dowództwa.

Porucznik Summer pojawiła się w połowie dwudziestej ósmej minuty z przyznanych jej trzydziestu. Przystanęła na chwilę, a potem ruszyła wprost do samochodu. Wyglądała dobrze. Była bardzo niska, ale jednocześnie szybka i gibka. Przypominała miniaturowe wydanie modelki. Wysiadłem z samochodu, zostawiłem otwarte drzwi od strony kierowcy i przywitałem ją na chodniku. Miała odznakę strzelca wyborowego z wiszącymi pod nią belkami na karabin, karabin małokalibrowy, karabin automatyczny, pistolet, pistolet małokalibrowy, karabin maszynowy i pistolet maszynowy. Tworzyły niewielką, długą na dwa cale drabinkę. Dłuższą niż moja. Ja mam tylko karabin i pistolet. Strzeliła przede mną obcasami i wzorowo zasalutowała.

– Panie majorze, porucznik Summer melduje się na rozkaz.

– Spokojnie – odparłem. – Zwracamy się do siebie nieformalnie, dobrze? Mów mi Reacher, bez stopnia. I bez salutowania. Nie lubię tego.

Summer nie odpowiedziała od razu. Wyraźnie się odprężyła.

– W porządku – mruknęła.

Otworzyłem drzwi od strony pasażera.

– Ja prowadzę? – zapytała.

– Nie spałem prawie przez całą noc.

– Kto zmarł?

– Generał Kramer – odpowiedziałem. – Wielki spec od czołgów w Europie.

Przez chwilę znowu milczała.

– Co go do nas sprowadziło? – zapytała. – Mamy tu wyłącznie piechotę.

– Był przejazdem – odparłem.

Wsiadła z drugiej strony i przesunęła maksymalnie do przodu fotel kierowcy. Ustawiła lusterko. Ja przesunąłem swój fotel maksymalnie do tyłu i usadowiłem się jak najwygodniej.

– Dokąd jedziemy? – zapytała.

– Do Green Valley w Wirginii – powiedziałem. – Powinno nam to zająć jakieś cztery godziny.

– Tam mieszka wdowa?

– Wróciła do domu na święta.

– A my przekażemy jej wiadomość? Życzymy szczęśliwego Nowego Roku, a tak przy okazji: zmarł pani mąż.

Pokiwałem głową.

– Mamy fart.

W gruncie rzeczy jednak niespecjalnie się martwiłem. Nie ma twardszych kobiet od żon generałów. Albo przez trzydzieści lat wspierają wspinających się po śliskim słupie mężów, albo na trzydzieści lat idą w odstawkę, kiedy mężowie wspinają się nań sami. Tak czy inaczej niewiele rzeczy może je potem wzruszyć. Na ogół są twardsze od samych generałów.

Summer zdjęła czapkę i cisnęła ją na tylne siedzenie. Miała bardzo krótkie włosy przycięte prawie do samej skóry. Kształtną głowę i ładne kości policzkowe. Gładką skórę. Podobał mi się jej wygląd. I umiała szybko jeździć. To jedno nie ulegało wątpliwości. Zapięła pasy i ruszyła na północ, jakby ścigała się w formule Nascar.

– Czy zginął w wypadku? – zapytała.

– Zawał serca – odparłem. – Jego tętnice były w fatalnym stanie.

– Gdzie to się stało? W naszym hotelu oficerskim?

Potrząsnąłem głową.

– W zaplutym motelu poza bazą. Dokonał żywota, mając pod sobą dziwkę za dwadzieścia dolarów.

– Tego akurat nie powiemy wdowie?

– Nie, nie powiemy jej. Tego akurat nie powiemy nikomu.

– Dlaczego tędy przejeżdżał?

– Nie przyjechał do samego Fort Bird. Przyleciał na lotnisko Dullesa z Frankfurtu, a dwadzieścia godzin później miał wylecieć z krajowego do Los Angeles. Wybierał się do Fort Irwin na konferencję.

– Rozumiem – odparła i od tej chwili przestała się odzywać. Jechaliśmy dalej na północ. Byliśmy mniej więcej na wysokości motelu, ale o wiele dalej na zachód. Zbliżaliśmy się do autostrady. – Mogę o coś szczerze zapytać?

– Proszę bardzo.

– Czy to jest test?

– Dlaczego miałby to być test?

– Jesteś ze sto dziesiątej specjalnej, tak?

– Owszem – odparłem. – Jestem.

– Złożyłam podanie o przyjęcie do tej jednostki.

– Do sto dziesiątej?

– Tak. Więc czy to odbywa się w ramach oceny?

– Oceny czego?

– Mojej osoby. Jako kandydatki.

– Potrzebna mi była jakaś partnerka. Na wypadek gdyby wdowa była uczuciowa. Wybrałem cię zupełnie przypadkowo. Kapitan ze zwichniętą ręką nie mogłaby prowadzić samochodu. I czekanie z oceną personelu do chwili, gdy będziemy mieli martwego generała, świadczyłoby o naszej nieudolności.

– Chyba tak – odparła. – Ale zastanawiam się, czy nie czekasz, żebym zadała oczywiste pytania.

– Moim zdaniem każdy żandarm z jajami powinien zadawać oczywiste pytania niezależnie od tego, czy się stara, czy nie o przyjęcie do jednostki specjalnej.

– W porządku, więc pytam. Generał Kramer miał dwudziestogodzinną przerwę w podróży, chciał się odspermić i był gotów zapłacić za tę przyjemność. Ale po co przyjechał aż tutaj, żeby to zrobić? Z Waszyngtonu jest tu chyba trzysta mil?

– Dwieście dziewięćdziesiąt osiem.

– Musiałby przejechać tyle samo z powrotem.

– Na to wygląda.

– Więc po co?

– To ty mi powiedz – odparłem. – Jeśli wpadniesz na coś, na co sam nie wpadłem, dam ci rekomendację.

– Nie możesz. Nie jesteś moim dowódcą.

– Może i jestem. Przynajmniej w tym tygodniu.

– Dlaczego tu się w ogóle pojawiłeś? Czy dzieje się coś, o czym powinnam wiedzieć?

– Nie mam pojęcia, dlaczego tu jestem. Dostałem rozkaz przeniesienia. Tyle wiem.

– Naprawdę jesteś majorem?

– Byłem nim, kiedy ostatnio sprawdzałem.

– Wydawało mi się, że śledczy ze sto dziesiątej są na ogół chorążymi. Pracują po cywilnemu albo pod przykrywką.

– Na ogół tak.

– Więc po co cię tu sprowadzali, skoro mogli przysłać chorążego i przebrać go za majora?

– Dobre pytanie. Może któregoś dnia poznam na nie odpowiedź.

– Mogę zapytać, jakie otrzymałeś rozkazy?

– Tymczasowe przeniesienie do Fort Bird i objęcie tam funkcji komendanta żandarmerii.

– Komendanta nie ma w bazie.

– Wiem. Zdążyłem się zorientować. Został przeniesiony gdzie indziej w tym samym momencie, kiedy ja zostałem przeniesiony tutaj. Również tymczasowo.

– Więc sprawujesz jego funkcję.

– Tak jak powiedziałem.

– Dowodzenie jednostką żandarmerii nie należy do obowiązków jednostki specjalnej – powiedziała.

– Potrafię sobie z tym poradzić. Zaczynałem jako zwykły żandarm, dokładnie tak jak ty.

Summer nie odpowiedziała. Jechała dalej.

– Wracając do Kramera – powiedziałem. – Dlaczego zdecydował się na sześćsetmilową przejażdżkę? To mu zajęło dwanaście godzin z wolnych dwudziestu. Zrobił to tylko po to, żeby wydać piętnaście dolców na pokój i dwadzieścia na dziwkę?

– Dlaczego to takie ważne? Atak serca to atak serca, tak? Czy były co do tego jakieś wątpliwości?

Potrząsnąłem głową.

– Zrobili już sekcję w centrum Waltera Reeda.

– Więc nie ma znaczenia, gdzie i kiedy to się stało.

– Zginęła jego teczka.

– Rozumiem – odparła.

Widziałem, że ostro główkuje. Lekko zmrużyła oczy.

– Skąd wiesz, że miał teczkę? – zapytała.

– Nie wiem. Ale widziałaś kiedyś generała, który wybiera się na konferencję bez teczki?

– Nie – odparła. – Myślisz, że zabrała ją ta dziwka?

Pokiwałem głową.

– Taką mam aktualnie roboczą hipotezę.

– Więc znajdź dziwkę.

– Kim była?

Jej powieki się poruszyły.

– To nie ma sensu – stwierdziła.

Pokiwałem ponownie głową.

– Zgadza się.

– Są cztery możliwe powody, dla których Kramer nie został w Waszyngtonie – powiedziała. – Po pierwsze, mógł podróżować z innymi oficerami i nie chciał narobić sobie wstydu, sprowadzając dziwkę do pokoju. Mogliby zobaczyć ją na korytarzu albo usłyszeć przez ścianę. Wymyślił więc jakąś wymówkę i pojechał gdzie indziej. Po drugie, nawet jeśli podróżował sam, mógł mieć voucher podróżny Departamentu Obrony i bał się, że recepcjonistka zobaczy dziewczynę i zadzwoni do „Washington Post”. Takie rzeczy się zdarzają. Wolał więc zapłacić gotówką w jakimś anonimowym hoteliku. Po trzecie, nawet jeśli nie miał vouchera, mógł być dobrze znanym gościem w porządnym hotelu albo bał się, że zostanie tam rozpoznany. W związku z tym podobnie jak w punkcie drugim szukał anonimowości gdzieś poza miastem. Po czwarte, jego seksualne upodobania wykraczały poza to, co można znaleźć na żółtych stronach w Waszyngtonie, w związku z czym musiał pojechać tam, gdzie wiedział, że na pewno dostanie to, czego chce.

– Ale?

– Problemy pierwszy, drugi i trzeci można rozwiązać, przemieszczając się dziesięć albo piętnaście mil, może nawet mniej. Dwieście dziewięćdziesiąt osiem mil to zdecydowanie za dużo. I chociaż mogę uznać, że istnieją upodobania, których nie można zaspokoić w Waszyngtonie, nie sądzę, by można je było łatwiej zaspokoić w Karolinie Północnej. Poza tym wydaje mi się, że coś takiego kosztowałoby o wiele więcej niż dwadzieścia dolców, nawet gdyby udało mu się to znaleźć.

– Więc dlaczego zdecydował się na przejechanie prawie trzystu mil?

Summer nie odpowiedziała. Po prostu jechała dalej i główkowała. Zamknąłem oczy. Nie otwierałem ich mniej więcej przez trzydzieści pięć mil.

– Znał tę dziewczynę – powiedziała.

Otworzyłem oczy.

– Skąd?

– Niektórzy mężczyźni mają swoje ulubienice. Może poznał ją dawno temu. Miał do niej słabość. Takie rzeczy się zdarzają. Mogą nawet przerodzić się w miłość.

– Gdzie mógł ją poznać?

– Tutaj.

– W Fort Bird stacjonuje wyłącznie piechota. On był pancerniakiem.

– Może pancerniacy mieli wspólne ćwiczenia z piechotą. Powinieneś to sprawdzić.

Nie odpowiedziałem. Piechota i wojska pancerne stale prowadzą wspólne ćwiczenia. Ale prowadzą je tam, gdzie są czołgi, nie tam, gdzie stacjonują piechociarze. O wiele łatwiej jest przewieźć przez kontynent ludzi niż ciężki sprzęt.

– A może poznał ją w Fort Irwin – dodała Summer. – W Kalifornii. Może pracowała w Irwin i musiała z jakiegoś powodu wyjechać z Kalifornii. Ale lubiła obsługiwać bazy wojskowe, w związku z czym przeniosła się do Bird.

– Jaka dziwka lubi obsługiwać bazy wojskowe?

– Taka, która lubi pieniądze. Czyli praktycznie każda. Bazy wojskowe wspierają miejscową gospodarkę na najróżniejsze sposoby.

Nic na to nie odpowiedziałem.

– A może zawsze obsługiwała Fort Bird, ale ruszyła w ślad za piechotą do Fort Irwin, kiedy mieli wspólne manewry. Takie ćwiczenia mogą trwać miesiąc albo dwa. Nie ma sensu siedzieć w domu, jeśli brakuje klientów.

– Na co byś stawiała? – zapytałem.

– Poznali się w Kalifornii – odparła. – Kramer co jakiś czas wpadał do Fort Irwin. A potem ona przeniosła się do Karoliny Północnej, ale on polubił ją do tego stopnia, że przyjeżdżał tutaj za każdym razem, kiedy odwiedzał Waszyngton.

– Babka nie robi nic specjalnego. Nie za dwadzieścia dolców.

– Może on nie potrzebuje nic specjalnego.

– Zapytamy o to wdowę?

Summer się uśmiechnęła.

– Może po prostu ją polubił. Może się o to postarała. Dziwki są w tym dobre. Najbardziej lubią starych klientów. Czują się o wiele bezpieczniej, jeżeli znają faceta.

Zamknąłem ponownie oczy.

– I co? – zapytała Summer. – Wpadłam na coś, co nie przyszło ci do głowy?

– Nie.

• • •

Zasnąłem, zanim przekroczyliśmy granicę stanu, i obudziłem się cztery godziny później, kiedy Summer skręciła zbyt szybko w zjazd do Green Valley. Moja głowa przesunęła się w prawo i uderzyła w szybę.

– Przepraszam – powiedziała. – Powinieneś sprawdzić billingi Kramera. Musiał zadzwonić wcześniej, sprawdzić, czy ją zastanie. Nie przejeżdżałby tylu mil, nie mając pewności.

– Skąd by dzwonił?

– Z Niemiec – odparła. – Jeszcze przed wylotem.

– Bardziej prawdopodobne, że skorzystał z automatu na lotnisku Dullesa. Ale sprawdzimy to.

– Sprawdzimy?

– Możesz mi partnerować.

Nic na to nie odpowiedziała.

– To byłby rodzaj testu – dodałem.

– Czy to ważne?

– Pewnie nie. Ale nie można tego wykluczyć. Zależy, czego dotyczy ta konferencja. Zależy, jakie na nią zabrał papiery. Mógł mieć w teczce cały plan działań wojennych w Europie. Albo projekt nowej taktyki, analizę słabych punktów, najróżniejszego rodzaju tajne materiały.

– Armia Czerwona jest w defensywie.

Pokiwałem głową.

– Bardziej martwię się o media. Gazety albo telewizję – powiedziałem. – Jeśli jakiś reporter znajdzie tajne dokumenty w śmietniku niedaleko tego baru, będziemy mieli niezłą chryję.

– Może wdowa coś będzie wiedziała. Moglibyśmy to z nią przedyskutować.

– Nie możemy jej o to zapytać – rzekłem. – Dla niej Kramer zmarł grzecznie podczas snu, z rączkami na kołdrze. Nikt poza mną, tobą i Garberem nie powinien wiedzieć o zagrożeniach, jakie niesie za sobą ta sprawa.

– Jest w to zaangażowany Garber?

– Ja, ty i on.

Zobaczyłem, że się uśmiecha. Sprawa była trywialna, ale dla osoby starającej się o przyjęcie do 110. jednostki specjalnej praca z Garberem była z pewnością nie lada okazją.

• • •

Green Valley było ślicznym jak z obrazka miasteczkiem w stylu kolonialnym. Dom Kramerów znaleźliśmy w jego starszej, bardziej eleganckiej części. Wiktoriański budynek z dachówkami w kształcie rybiej łuski oraz pomalowanymi na biało wieżyczkami i werandami stał na kilku akrach szmaragdowozielonego trawnika, na którym rosły stateczne iglaki. Wyglądały, jakby ktoś zaplanował z wielką troską ich rozkład i tak zapewne było przed stu laty. Zatrzymaliśmy się przy krawężniku i przez chwilę przyglądaliśmy się domowi. Nie wiem, o czym myślała Summer, ale ja rejestrowałem całą scenę w pamięci i umieszczałem ją pod literą A, jak Ameryka. Miałem jak każdy obywatel numer ubezpieczenia społecznego i srebrny paszport, ale między końcem służby mojego ojca i początkiem mojej mieszkałem tylko pięć lat w kontynentalnych Stanach. W związku z tym znałem kilka elementarnych faktów, na przykład, jakie są stolice stanów i ile wielkich szlemów zaliczył Lou Gehrig. W szkole średniej nauczyli mnie, ile jest poprawek do konstytucji i jakie znaczenie miała bitwa nad Antietam, ale nie wiedziałem, ile kosztuje mleko, jak obsługiwać automat telefoniczny i jak wyglądają i pachną różne miejsca. W związku z tym uczyłem się tego, kiedy tylko miałem okazję. A skąpany w promieniach rozmytego słońca dom Kramerów był tego wart. To nie ulegało kwestii. Lekka bryza niosła zapach palonego drewna i spowijała nas intensywna cisza chłodnego popołudnia. Człowiek chciałby, żeby w takim miejscu mieszkali jego dziadkowie. Mógłby ich odwiedzać jesienią, grabić liście, popijać jabłecznik, a potem wrócić w lecie, załadować kanoe na dach dziesięcioletniego kombi i pojechać nad jezioro gdzieś w pobliżu. Przypominało mi to obrazki w książkach, które dostawałem w prezencie w Manili, Seulu i na Guam.

Aż do momentu, kiedy weszliśmy do środka.

– Gotowi? – zapytała Summer.

– Jasne – odparłem. – Miejmy to za sobą. Poinformujmy wdowę.

Nie odpowiedziała. Byłem pewien, że robiła to już wcześniej. Ja też, i to nieraz. Nie było w tym nigdy nic zabawnego. Ruszyła z miejsca, skręciła w podjazd, podjechała powoli do drzwi frontowych i stanęła dziesięć stóp od nich. Otworzyliśmy jednocześnie drzwiczki, wysiedliśmy i obciągnęliśmy kurtki od mundurów. Czapki zostawiliśmy w samochodzie. To powinien być pierwszy sygnał dla pani Kramer, jeśli nas przypadkiem obserwowała. Para żandarmów na twoim progu nigdy nie zapowiada nic dobrego, ale jeżeli mają gołe głowy, wieści są z pewnością fatalne.

Te konkretne drzwi były matowoczerwone i miały w środku małą szybkę. Wcisnąłem dzwonek i odczekaliśmy dłuższą chwilę. Przyszło mi na myśl, że nikogo nie ma w domu. Zadzwoniłem ponownie. Wiatr był zimniejszy i silniejszy, niż sądziłem.

– Powinniśmy wcześniej zatelefonować – doszła do wniosku Summer.

– Nie mogliśmy. Nie mogliśmy powiedzieć: proszę być w domu za cztery godziny, ponieważ chcemy pani osobiście przekazać pewną ważną wiadomość. Nie sądzisz, że dawalibyśmy w ten sposób zbyt wiele do zrozumienia?

– Przejechałam taki kawał drogi i nie mam kogo utulić.

– To brzmi jak tekst piosenki country. A potem psuje ci się ciężarówka i zdycha pies.

Ponownie nacisnąłem dzwonek. Bez odpowiedzi.

– Powinniśmy sprawdzić, czy jest jakiś samochód – rzekła Summer.

Znaleźliśmy jeden w zamkniętym dwustanowiskowym garażu obok domu. Zobaczyliśmy go przez szybę. To był mercury grand marquis, w kolorze metalicznej zieleni, długi jak transatlantyk. Idealny samochód dla pani generałowej. Nie za nowy, nie za stary, ekskluzywny, ale niezbyt drogi, w odpowiednim kolorze, w stu procentach amerykański.

– Myślisz, że to jej? – zapytała Summer.

– Chyba tak. Dopóki nie awansował na podpułkownika, mieli prawdopodobnie forda. Potem zmienili go na grand marquisa. Czekali pewnie na trzecią gwiazdkę, żeby przesiąść się do lincolna.

– To smutne.

– Naprawdę? Nie zapominaj, gdzie był ostatniej nocy.

– Ale gdzie jest ona? Myślisz, że wyszła na spacer?

Kiedy się odwróciliśmy, wiatr uderzył nas w plecy i usłyszeliśmy, jak drzwi walą we framugę na tyłach domu.

– Wyszła przez kuchenne drzwi – stwierdziła Summer. – Może pracuje w ogrodzie?

– Nikt nie pracuje w ogrodzie w Nowy Rok – odparłem. – Nie na tej półkuli. Nie ma czego uprawiać.

Mimo to wróciliśmy do drzwi frontowych i jeszcze raz zadzwoniliśmy. Lepiej, żeby to ona wyszła nam na spotkanie, lepiej jej nie zaskakiwać. Znowu usłyszeliśmy dobiegający z tyłu dźwięk walących o framugę drzwi. Tak jakby łomotał nimi wiatr.

– Powinniśmy to sprawdzić – stwierdziła Summer.

Pokiwałem głową. Odgłos walących o framugę drzwi ma w sobie coś niepokojącego. Sugeruje najróżniejsze rzeczy.

– Tak. Chyba powinniśmy – przyznałem.

Idąc pod wiatr, ruszyliśmy ramię w ramię wokół domu. Wykładana kamiennymi płytami alejka prowadziła do kuchennych drzwi. Otwierały się do środka i musiały mieć z tyłu sprężynę, która je zamykała. Sprężyna najwyraźniej jednak osłabła, bo podmuchy wiatru szarpały drzwiami i od czasu do czasu uchylały je na osiem, dziewięć cali. A potem wiatr cichł i sprężyna przyciągała drzwi, które waliły o framugę. Na naszych oczach powtórzyło się to trzy razy. Wiatr mógł szarpać drzwiami, ponieważ osadzony w nich zamek został wyłamany.

To był porządny stalowy zamek. Otaczające go drewno okazało się jednak słabsze od stali. Ktoś posłużył się łomem. Zamek został raz, a może dwa razy mocno podważony i wytrzymał, ale pękło drewno. Drzwi otworzyły się i zamek po prostu wypadł na zewnątrz. Leżał teraz na płycie alejki. W drzwiach została po nim dziura w formie półksiężyca. Wiatr rozsypał dokoła drzazgi.

– Co teraz? – zapytała Summer.

Nie było żadnego alarmu antywłamaniowego, żadnych czujników ani kabli. Wiadomość o włamaniu nie dotarła do najbliższego posterunku policji. Nie sposób było stwierdzić, czy sprawców od dawna już nie ma, czy nadal przebywają w środku.

– Co teraz? – powtórzyła Summer.

Byliśmy nieuzbrojeni. Nie zabiera się broni na oficjalną wizytę w mundurach wyjściowych.

– Zabezpieczaj dom od frontu – poleciłem. – Na wypadek gdyby ktoś wyszedł.

Odeszła bez słowa i dałem jej minutę na zajęcie pozycji. Następnie pchnąłem łokciem drzwi i wszedłem do kuchni. Zamknąłem za sobą drzwi i oparłem się o nie, żeby same się nie otworzyły. Przez chwilę stałem bez ruchu i nasłuchiwałem.

Nie usłyszałem żadnego dźwięku. Zupełnie żadnego.

W sporej, dawno nieodnawianej kuchni unosił się niewyraźny zapach gotowanych jarzyn i parzonej kawy. Panował w niej umiarkowany bałagan. Po prawej stronie naprzeciwko mnie były otwarte drzwi. Ujrzałem za nimi trójkątny fragment wyfroterowanej dębowej podłogi. Korytarz. Powoli się wyprostowałem i ruszyłem do przodu, skręcając lekko w prawo, żeby więcej widzieć. Za moimi plecami znowu walnęły drzwi. Widziałem coraz większą część korytarza. Domyśliłem się, że biegnie aż do wejścia od frontu. Po lewej stronie ujrzałem zamknięte drzwi. Prawdopodobnie do jadalni. Po prawej stronie znajdował się gabinet. Drzwi do niego były otwarte. Zobaczyłem biurko, krzesło i ciemne regały z książkami. Dałem ostrożnie krok do przodu i przesunąłem się jeszcze bardziej w prawo.

Na podłodze korytarza zobaczyłem zwłoki kobiety.