Wydawca: WAB Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2011

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 469 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ja, anielica - Katarzyna Berenika Miszczuk

Beleth, Azazel, Kleopatra i Śmierć znani z powieści „Ja, diablica” powracają! A to oznacza, że już nikt nie będzie się nudził.

W życiu Wiktorii ponownie zjawia się przystojny diabeł. Rozbija jej związek z Piotrem i ma nietypową prośbę - chce odzyskać swoje anielskie skrzydła. Czy dziewczynie uda się zwrócić złotookiemu Belethowi marzenia? Przed Wiktorią stają naprawdę trudne wybory - bo z jednej strony zabiegający o jej miłość śmiertelnik, a z drugiej... no właśnie, diabelnie przystojny upadły anioł. W dodatku akcja przeniesie się do nieba. A tam pojawią się kolejni bohaterowie - zabawne putta, podstępny Moroni, rodzice Wiktorii i oczywiście syn szefa, jeżdżący najnowszym maserati...

Nieprzyzwoicie zabawna książka o niebiańsko-piekielnej rzeczywistości. Do diabła - to trzeba przeczytać!

Niech się chowają Zmierzchy i inne Edwardy, my mamy swojego czarnowłosego diabła Beletha, złośliwego Azazela i diablicę Wiktorię, posiadającą największe i najsilniejsze moce ze wszystkich!

z recenzji czytelniczki, lubimyczytac.pl

Opinie o ebooku Ja, anielica - Katarzyna Berenika Miszczuk

Fragment ebooka Ja, anielica - Katarzyna Berenika Miszczuk

Redaktor prowadzący: Natalia Sikora

Redakcja: Anna Adamiak

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Elżbieta Joroszuk

Redakcja techniczna: Anna Gajewska

Projekt okładki i stron tytułowych: Małgorzata Lichota

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki:

© George Mayer/istockphoto.com

Skład i łamanie: Tekst – Małgorzata Krzywicka, Żółkiewskiego 7a

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

ISBN 978-83-7747-312-2

Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2011 Wydanie I Warszawa 2011

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.virtualo.eu

O Autorce

Katarzyna BerenikaMiszczuk

(ur. 1988)

– studentka kierunku lekarskiego na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym.Wilka(2006), swoją debiutancką powieść, napisała w wieku piętnastu lat, a wydała trzy lata później. W roku 2009 ukazała się kontynuacja tej książki,Wilczyca, za którą autorka została nominowana do Nagrody Nautilus, przyznawanej przez czytelników w corocznym plebiscycie na najlepszy polski fantastyczny utwór literacki.Ja, anielicato dalszy ciąg powieściJa, diablica(2010). W przygotowaniu ostatnia część trylogii - Ja, potępiona.

Dedykacja

Moim Fanom. Gdyby nie Wy, nie byłoby tej książki

1

Zastukałam do drzwi. Pomalowana na biało sklejka zadrżała. Czekałam cierpliwie na zaproszenie, jednak nie dobiegł mnie żaden dźwięk.

Zastukałam ponownie. Znowu cisza.

W końcu nie wytrzymałam. Załomotałam mocno, szarpnęłam klamką i wsunęłam głowę do pokoju.

– Można? – zapytałam i nie czekając na odpowiedź, bezczelnie weszłam do środka.

Kobieta siedząca za prostym metalowym biurkiem zmierzyła mnie ponurym spojrzeniem. Siorbnęła kawę z kubka. Uchylone okno, za którym widać było tylko przeraźliwą biel, otworzyło się szerzej. Mroźny przeciąg uderzył mnie prosto w twarz. Poczułam w oczach łzy.

– Proszę… – mruknęła posępnym głosem.

Zabrzmiało to zupełnie tak, jakby wycedziła: „Skoro już pani musi…”.

Dla pewności zerknęłam jeszcze raz w stronę tabliczki na drzwiach. Nie pomyliłam się. „Informacja”. Śmiało zamknęłam za sobą drzwi.

Urzędniczka przyglądała się krytycznie moim wysokim obcasom i dopasowanemu bordowemu płaszczykowi. Sama miała na sobie dość niekształtny kostium w szarą jodełkę. Zmarszczyła brwi, posyłając pełne zazdrości spojrzenie.

Byłam ciepło ubrana, lecz mimo to zrobiło mi się zimno. W pokoju panowała bardzo niska temperatura. Czy ona tego nie czuła? Zerknęłam na pomarszczoną twarz. No tak… menopauza i uderzenia gorąca.

Usiadłam na krześle, które okazało się piekielnie niewygodne. Uśmiechnęłam się promiennie do urzędniczki. W końcu to nie jej wina, że miała taką koszmarną pracę i garsonkę. Ściany w brudnym żółtawym kolorze na pewno nie koiły jej nerwów. Tak samo jak tandetne akwarele i zasuszona paprotka na parapecie, już nawet niewołająca o podlanie, tylko o kosz na śmieci.

Że już nie wspomnę o tych niewygodnych metalowych krzesłach…

– Dzień dobry – powiedziałam. – Mam pytanie…

– A co ja informacja jestem? – znowu siorbnęła łyk kawy.

Odchrząknęłam, hamując się przed kąśliwą uwagą, i mimo wszystko zadałam jej pytania, które ułożyłam sobie wcześniej i zapisałam skrupulatnie na karteczce. Nie chciałam niczego zapomnieć, skoro już zebrałam się w sobie, żeby odwiedzić ten ponury urząd.

Kobieta patrzyła na mnie spod oka. Odstawiła kubek na poplamiony blat i zaczęła bawić się pieczątką. Kilka podań i dokumentów leżących przed nią miało na sobie ślad czerwonej pieczęci i zacieki z kawy.

Zamiast odpowiedzieć na którekolwiek z moich pytań, urzędniczka sięgnęła do szuflady i podała mi małą książeczkę.

– Tu ma pani wszystkie potrzebne informacje, jak wypełnić każde pole formularza – skwitowała moje słowa. – A teraz przepraszam, ale mam przerwę obiadową. Do widzenia pani.

Zaskoczona, parę razy otworzyłam i zamknęłam usta. Nie wiedziałam, jak mam zareagować na tak bezczelną odprawę. Za kogo ona się uważała?

Bez słowa ścisnęłam w dłoni książeczkę i wyszłam. Nie omieszkałam przy tym trzasnąć drzwiami. Usłyszałam brzdęk doniczki. Przeciąg chyba otworzył szerzej okno i paprotka spadła. A to pech…

Podaną mi broszurkę wyrzuciłam do kosza. Już taką miałam. Była z tego samego gatunku poradników co rozmaite instrukcje obsługi sprzętu elektronicznego. Normalny człowiek ich nie zrozumie nawet ze słownikiem poprawnej polszczyzny. Do tego typu instrukcji potrzebny był raczej wysoki, chudy facet z rzadkim zarostem i denkami od butelek zamiast okularów. Informatyk.

Opatuliłam się szczelniej płaszczem, kierując się do wyjścia z budynku. Na zewnątrz zerknęłam jeszcze raz na drzwi.

Ciemnogranatowy napis „Urząd Skarbowy” przykryty był do połowy czapą śniegu.

Nigdy wcześniej nie byłam w tym miejscu, ale po tej wizycie już go nie lubiłam. Tak jak podejrzewałam, wypełnienie PIT-u okazało się wyczynem ponad moje siły.

Śnieg sypnął mi prosto w oczy. Kolejna anomalia pogodowa w tym roku. Najpierw gorąca jesień, a teraz mroźna wiosna. Zimny wiatr od razu odnalazł wszystkie szpary w moim ubraniu. Zadrżałam.

Skierowałam się w stronę parkingu do mojego kochanego autka. Marzyłam o tym, żeby usiąść w jego ciepłym wnętrzu i podkręcić ogrzewanie. Miałam jeszcze do załatwienia kilka ważnych spraw na mieście.

Gdzie ja postawiłam samochód? Zatrzymałam się zbita z tropu. Wszystkie były przykryte białymi kołderkami i wyglądały identycznie.

A tak, już wiem. W szóstym rzędzie na miejscu parkingowym numer sześć.

Wsiadłam do mojej srebrnej, poobijanej corsy, którą dostałam od brata chyba półtora roku wcześniej. On kupił sobie dżipa. Też mogłabym mieć dżipa. Najlepiej takiego ze stalowymi ramami dookoła. Wtedy mogłabym spokojnie taranować inne pojazdy i nie miałabym rys na karoserii.

Miałam nadzieję, że dżip szybko mu się znudzi i mi go odda.

Jego drugą własną inwestycją było mieszkanie, które zajmował teraz ze swoją narzeczoną Natalią. Nie mogłam doczekać się ich ślubu. Chciałam, żeby Marek był szczęśliwy. Uśmiechnęłam się do odbicia w lusterku. Ja byłam szczęśliwa. Miałam wspaniałego chłopaka – Piotrusia.

Szarpnęłam za drążek skrzyni biegów i patrząc do tyłu, wcisnęłam pedał gazu. Obok samochodu przeszedł jakiś ubrany na czarno mężczyzna, z kapturem nasuniętym na twarz. Pochylił mocno głowę, żeby śnieg nie leciał mu prosto w oczy. Jeszcze raz przemknęło mi przez myśl, że bardzo cieszę się, że siedzę już w ciepłym aucie.

Silnik zawył, a corsa oczywiście, zamiast do tyłu, pojechała do przodu. Wdusiłam hamulec i zagryzłam wargę w oczekiwaniu na huk, gdy zderzak spotka się z metalowym słupkiem.

Szlag by to trafił!!! Znowu się pomyliłam! Nie ogarniałam skrzyni biegów… A gubiłam się już zupełnie na skrzyżowaniach, gdy trzeba jednocześnie zwolnić, zmienić bieg, wcisnąć kierunkowskaz, skręcać kierownicą i patrzeć, czy nikt nie jedzie prosto na mnie.

Po prostu za dużo czynności naraz.

Ku mojemu zaskoczeniu nie usłyszałam dźwięku gniecionego metalu. Wysiadłam z samochodu i pochyliłam się przed maską. Metalowy słupek był wygięty poziomo w taki sposób, że nie było możliwości, żeby dotknął mojego samochodu. Kąt zgięcia pozwoliłby mi spokojnie nad nim przejechać.

Podniosłam się zdziwiona. Przysięgłabym, że jeszcze przed chwilą słupek stał prosto tuż przed moim autem.

Przesunęłam dłonią po zderzaku. Żadnego wgniecenia czy rysy. Kopnęłam czubkiem buta wygięty słupek. Ani drgnął, za to ja poczułam boleśnie duży palec u stopy.

Dziwne…

Wzruszyłam ramionami.

Wsiadłam do samochodu, w końcu ruszyłam do tyłu i wyjechałam powoli na ulicę. Zimowe opony buksowały na zaśnieżonym asfalcie. Dzisiaj nie widziałam ani jednej piaskarki i żadnego spychacza. Zima jak zwykle zaskoczyła drogowców i służby miejskie.

Z nieba zaczął sypać jeszcze gęstszy śnieg. Szykowała się prawdziwa zadymka.

Zerknęłam na kontrolki na tablicy rozdzielczej. Wbudowany termometr wskazywał, że na dworze było tylko minus sześć stopni.

Spojrzałam znów przed siebie, by stwierdzić, że właśnie jakiś przechodzień wskoczył na czerwonym na pasy. Wdusiłam hamulec, a zablokowane koła wpadły w poślizg.

Nagle kierownica wyrwała mi się z rąk. Szybko skręciła w lewo, a następnie w prawo. Usiłowałam ją zatrzymać, ale nie miałam tyle siły.

Samochód wyminął przechodnia, który nie zwracając na mnie uwagi, pobiegł dalej. Poczułam, jak pedał hamulca odpycha moją stopę, a pedał gazu sam się wciska. Dzięki kolejnemu skrętowi kierownicy corsa o mały włos minęła barierki oddzielające ulicę od torów tramwajowych i wjechała na wolne miejsce parkingowe.

– Fak, fak, fak, fak – mamrotałam do siebie, ściskając kurczowo bezużyteczną już w tym momencie kierownicę.

Jakiś mężczyzna wyszedł zza drzewa, pod którym stanęłam, i ruszył przed siebie, nawet nie odwracając się w moją stronę. Dobrze, że przynajmniej jego nie potrąciłam. W ferworze walki z wyrywającą się kierownicą zupełnie go nie zauważyłam.

Kolorowo ubrani przechodnie szybko stracili mną zainteresowanie. Przegonił ich mroźny, północny wiatr.

Silnik samochodu szumiał cicho. Ciepły nawiew muskał moje policzki, gdy głęboko oddychałam, usiłując się uspokoić.

Odwróciłam się w stronę przejścia dla pieszych, z którego już dawno zniknął niedoszły samobójca.

Wzięłam głęboki oddech.

– Od dzisiaj jeżdżę tramwajami – mruknęłam do siebie.

Przygaszone światła nie rozświetlały mroku panującego we wnętrzu jednego z warszawskich klubów. Czekaliśmy cierpliwie, aż na scenę wejdzie nowy zespół założony przez kilku studentów.

Naprzeciwko mnie przy stoliku siedziała koleżanka z roku, Monika. Odgarnęła długie blond włosy i zalotnie zerknęła na Maćka, współlokatora mojego chłopaka. Piotr siedział obok, trzymając mnie pod stolikiem za rękę. Mocniej ścisnęłam jego palce. Uśmiechnął się ciepło.

Monika spojrzała na mnie i na Piotrka i wydęła usta.

– Ile wy ze sobą już jesteście? Ze cztery miesiące? – zapytała i nie czekając na naszą odpowiedź, skomentowała złośliwie: – Strasznie długo. Chyba już zdążyliście się sobą znudzić.

Nie cierpiałam jej. Wydawało mi się, że ta dziewczyna wszystko robi na pokaz. Poza tym była zdecydowanie zbyt ładna. Dobrze o tym wiedziała i z premedytacją wykorzystywała swoje wdzięki. Stanowiła potencjalne niebezpieczeństwo dla wszystkich zakochanych dziewczyn. I miała paskudny charakter.

Dzisiaj musiałam ją znosić, bo wprosiła się na nasze wspólne wyjście. Usłyszała, gdzie się wybieramy, i nie udało nam się jej pozbyć.

Na scenę zaczęli wchodzić członkowie zespołu.

– Wokalista ma świetny głos – powiedział podekscytowany Maciek, przyjaciel mojego Piotrka.

Po sali niósł się lekko schrypnięty głos. Dyskutowałabym na temat jego „świetności”.

– Skoczę po piwo – powiedział w którymś momencie Piotr. – Ktoś chce?

Maciek ochoczo pomachał.

– Ja poproszę z sokiem imbirowym – wtrąciła się Monika.

Piotrek ruszył w stronę oblepionego ludźmi baru. Długo poczeka, zanim go obsłużą.

W pewnej chwili Monika wzięła do ręki swoją torebkę i oznajmiła:

– Idę do łazienki.

Odetchnęliśmy z ulgą. Od ponad dziesięciu minut rozprawiała o tym, który tusz do rzęs jest lepszy, czym skutecznie zagłuszała muzykę.

Piotra wciąż nie było. Wychyliłam się ze swojego miejsca, usiłując dojrzeć go w tłumie bawiących się ludzi.

– Zaraz wrócę – powiedziałam do Maćka, który siedział wpatrzony w nowy zespół jak w obrazek. Pewnie nawet mnie nie usłyszał.

Skierowałam się w stronę baru. Minęłam drzwi do damskiej toalety. Ku mojemu zdziwieniu wyszedł z niej jakiś mężczyzna i szybko minął mnie z pochyloną głową, tak, bym nie dostrzegła jego twarzy. Pewnie wstydził się, że pomylił łazienki.

W drzwiach pojawiła się Monika.

– Z damskiej wyszedł właśnie jakiś facet. Widziałaś? – zapytałam.

– Nie… – odparła z nieobecnym wyrazem twarzy i ruszyła w stronę stolika.

Wzruszyłam ramionami. Nie obchodziły mnie jej dziwactwa. Zwłaszcza że wreszcie zauważyłam Piotrka. Lawirował między tańczącymi ludźmi z trzema kuflami piwa. Tylko patrzeć, aż ktoś wytrąci mu je z rąk.

Kiedy koncert się skończył i zaczęli puszczać jakieś techno – zdecydowaliśmy, że wracamy do domu. Nie opłacało się tam siedzieć i pić drogie piwo. Poza tym atmosfera przy naszym stoliku zrobiła się markotna. Piotrek jakoś zamilkł, zapatrzony bezmyślnie na scenę, Maciek siorbał piwo. Nawet Monika siedziała cicho.

Zebraliśmy swoje rzeczy i ruszyliśmy w stronę pobliskiej stacji metra. Po drodze w naszą towarzyszkę jakby wstąpił nowy duch. Przysunęła się do Maćka i zaczęła się zachwycać nowym wagonem, którym jechaliśmy.

Mój ukochany miał lekko nieobecny wzrok. Ścisnęłam go za rękę.

– Coś się stało? – zapytałam, gdy byliśmy już niedaleko mojego bloku.

– Nie, po prostu trochę boli mnie głowa – uśmiechnął się. – Wrócę do domu i od razu położę się spać.

Nagle tuż przed moim nosem na ziemię spadło długie czarne pióro. Spojrzeliśmy szybko do góry, ale nad naszymi głowami nie leciał żaden ptak. Wzruszyłam ramionami.

– Długie – stwierdził lakonicznie Piotrek.

Odprowadził mnie pod same drzwi i poczekał, aż je otworzę.

Zmarszczył brwi i masował swoje czoło. Głowa musiała boleć go coraz mocniej.

Przytuliłam się do niego.

– Może dam ci coś przeciwbólowego? – zaproponowałam.

– Nie, zaraz mi przejdzie. Po prostu pójdę spać.

– No dobrze. W takim razie dobranoc – pocałowałam go w usta.

– Dobranoc – odpowiedział.

Zamknęłam za nim drzwi i podbiegłam do okna, żeby zobaczyć, jak idzie ulicą. Dostrzegłam w mroku jego wysoką sylwetkę. Szedł z pochyloną głową i rękami w kieszeniach.

Dopiero gdy znikł za zakrętem, dostrzegłam coś na parapecie. Otworzyłam okno.

Leżało na nim długie czarne pióro.

2

Kilka dni później siedziałam na wyjątkowo nudnych zajęciach. Na uczelnię jechałam tramwajem. W dniu, kiedy wpadłam w poślizg, obiecałam sobie, że samochodem zacznę ponownie jeździć dopiero wtedy, gdy śnieg stopnieje. Nie miałam zamiaru więcej ryzykować.

Udając, że słucham uważnie, co mówi wykładowca, studiowałam instrukcję wypełniania PIT-u.

Prowadząca seminarium przerzuciła prezentację na ostatni slajd. Zobaczyliśmy na nim ulubiony napis studentów: „Koniec. Dziękuję za uwagę”.

Spojrzałam na zegarek. Kolejny wykład zaczynał się za pół godziny. Nie chciało mi się iść. Nie powinnam zbyt wiele stracić. Piotruś wrócił ze swoich zajęć kilka godzin wcześniej. Postanowiłam pojechać do niego.

– Wiki, idziesz na wykład? – zapytała Zuza, moja najlepsza przyjaciółka.

– Nie, jadę do Piotrka – odparłam.

– Boże, jesteś w niego zapatrzona jak w jakieś bóstwo – skomentowała, przewracając oczami.

Nie zaprzeczyłam i nie obraziłam się. Taka była prawda, Zuza tylko stwierdziła fakt. Fakt, z którym już dawno się pogodziłam.

Pomimo śniegu i pluchy szłam z uśmiechem na ustach. Miałam dzisiaj na nosie bardzo różowe, cukierkowe okulary.

I nie chciałam ich zdejmować. Miłość jest dziwna. Ma w sobie coś z narkotycznego uzależnienia.

Zerknęłam na zegarek. O tej godzinie nie powinno być jeszcze współlokatora Piotrka. Będziemy sami. Doskonale!

Jak nigdy, komunikacja miejska stanęła na wysokości zadania i gdy tylko doszłam na przystanek, nadjechał mój autobus. Zadowolona rozsiadłam się na wolnym siedzeniu i oparłam stopy na grzejniku. W starym ikarusie szyby klekotały przy każdym zakręcie, a zawieszenie skrzypiało, gdy koła wpadały w koleiny.

Wysiadłam na przystanku przy ulicy Targowej, na wysokości bazaru Różyckiego. Kiedyś było to jedyne takie miejsce w Warszawie. Za komuny można było tu dostać niemal wszystko. A teraz? Kilkanaście szkaradnych bud z sukniami ślubnymi i butami. To zdecydowanie nie były najlepsze czasy dla bazaru Różyckiego.

Spojrzałam na zegarek. Była szesnasta sześć.

Schowałam się w bramie, szukając ochrony przed śniegiem. Mokre włosy przyklejały się do policzków. Obok mnie, w czarnym płaszczu, niedbale rozpiętym pod szyją, stał przystojny chłopak. Szeroki kaptur opadał płasko na jego plecy. Płatki śniegu osiadały mu na włosach i długich czarnych rzęsach.

Od jakiegoś czasu dość często spotykałam go na Pradze lub w centrum. Było to dość niezwykłe, jeśli wziąć pod uwagę liczbę ludzi mieszkających w tym mieście.

Przyglądałam mu się dyskretnie. Tym razem nie ułożył czarnych włosów w sztywnego irokeza. Opadały mu na niesamowite złote oczy.

Musiał nosić szkła kontaktowe. Nigdy nie widziałam nikogo o takiej barwie tęczówek. Nienaturalnej, ale… muszę powiedzieć, że bardzo ładnej.

Nie miał szalika, spod płaszcza wystawała tylko czarna koszula. Jedynie kaptur mógł chronić go przed śniegiem i wiatrem, ale nonszalancko zdjął go z głowy.

Uśmiechnął się do mnie lekko. Odwzajemniłam uśmiech.

Kilka razy nawet rozmawialiśmy. Raz zapytał, która godzina, innym razem poprosił o pokazanie mu na planie miasta, jak ma dojechać na plac Zbawiciela. Ciekawe, czy mnie pamiętał.

Jeszcze raz na niego zerknęłam. Przyglądał mi się. Gdy zobaczył mój wzrok, szybko odwrócił głowę.

Poza mną czujnie obserwowało go jeszcze kilka kobiet. Były w różnym wieku. No cóż… Było na co popatrzeć.

Cofnęłam się jeszcze o krok w bramę, by śnieg na mnie nie padał. Przystojniak podszedł do mnie.

– Paskudna pogoda, prawda? – zagadnął.

– Tak – uśmiechnęłam się.

– Ale zaraz przestanie padać – zapewnił mnie.

Spojrzałam na niebo i czarne chmury. Nie zanosiło się, żeby jego słowa szybko się urzeczywistniły.

– Wątpię – stwierdziłam.

W tej chwili śnieg przestał padać. Spojrzałam zdziwiona na chłopaka. Na jego ustach błąkał się tajemniczy uśmiech. Nie patrzył w chmury. Wpatrywał się we mnie. Jego niespotykane złote oczy zabłysły, jak gdyby zapłonął w nich ogień. Przewiercały mnie na wylot.

Poczułam się nieswojo.

– A nie mówiłem? – zapytał.

– Ty masz chyba chody tam na górze – zaśmiałam się.

Uśmiech na jego ustach odrobinę przygasł.

– Raczej tam na dole… – mruknął.

– Słucham? – nie usłyszałam, co powiedział, bo właśnie przejechała z hałasem obok nas pomarańczowa ciężarówka.

– Nic, nic – znowu się uśmiechnął i przysunął bliżej. – Jestem Beleth, a ty?

– Wiki – odpowiedziałam. – Beleth? Bardzo egzotyczne imię.

– Nie pochodzę stąd – wyznał.

Wyjrzałam na ulicę, ale nie było widać mojego autobusu. A wcześniej tak ładnie wszystkie podjeżdżały!

– A skąd? – zapytałam. – Nie masz obcego akcentu.

– Jestem w Polsce już pewien czas – odparł.

Przeczyła temu opalona oliwkowa skóra. Wyglądał, jakby przed chwilą wstał z leżaka nad brzegiem ciepłego morza i dla niepoznaki narzucił na siebie płaszcz. Wydawało mi się nawet, że delikatnie pachniał solą. Zapachem bryzy.

Co on robił na Pradze…?

– A ogólnie pochodzę… z Południa – odparł z wahaniem.

– Hiszpania? – zapytałam.

Zawstydziłam się własną ciekawością. Po co go wypytywałam?

Jeszcze raz dokładnie mu się przyjrzałam. Coś w nim było. Coś znajomego. Nie potrafiłam tego nazwać. Usilnie szukałam jakiegoś skojarzenia, wspomnienia.

– Raczej jeszcze bardziej na południe… – uśmiechnął się tajemniczo.

– Raczej?

Robił wrażenie, jakby sam nie był tego pewien.

Wydawało mi się, że skądś go znam.

Chłopak uśmiechnął się wesoło, zupełnie jakby usłyszał moje myśli. Zapadłabym się chyba pod ziemię, gdyby był świadom moich zachwytów nad tym, jaki jest przystojny.

Na jego twarzy zagościł jeszcze szerszy uśmiech.

W tej chwili na przystanek podjechał autobus. Wysypał się tłum ludzi.

– To mój – powiedziałam. – Miło było mi cię poznać.

Podbiegłam w stronę autobusu.

– Poczekaj! – złapał mnie przy drzwiach. – Proszę, to dla ciebie. Z mojego rodzinnego kraju.

W tej chwili drzwi się zamknęły i rozdzieliła nas brudna szyba. Beleth uśmiechnął się zawadiacko i pomachał mi na pożegnanie.

Usiadłam na wolnym miejscu i spojrzałam na swoją dłoń.

„Z mojego rodzinnego kraju”.

Na mojej dłoni leżało…

…małe zielone jabłuszko.

3

Wysiadłam z autobusu na przystanku pod domem Piotrka. Cały czas ściskałam w dłoni jabłko. Śmieszny był ten chłopak z przystanku. A jabłuszko wyglądało jak najzwyklejsza polska papierówka. Gdzie mogło urosnąć?

Zerknęłam na zegarek. Piotruś spodziewał się mnie dopiero za dwie godziny. Zrobię mu niespodziankę!

Zadowolona z siebie zaczęłam wbiegać po schodach. Obdrapana klatka przypominała setki podobnych na warszawskiej Pradze. Nie wyróżniała się niczym szczególnym. Takie same szare schody, nieczytelne graffiti, stłuczona szyba.

Nagle naprzeciwko pojawiła się Monika. Właśnie schodziła z góry. Na mój widok zatrzymała się raptownie. O mało nie zsunęła się ze schodka. W ostatniej chwili, balansując całym ciałem, utrzymała równowagę.

– Monika? – zdziwiłam się.

– Och, cześć Wiki – uśmiechnęła się szeroko i szybko zaczęła trajkotać dziwnie wysokim tonem. – Co tam u ciebie? U mnie dobrze. Ja już uciekam. Przyszłam do Maćka. Do zobaczenia.

Wyminęła mnie i zbiegła po schodach.

Nie powiedziała nic o najnowszym tuszu do rzęs. Nie zachwycała się swoimi butami na wysokim obcasie. Nie krytykowała protekcjonalnym tonem mojej zmechaconej czapki. Zupełnie jak nie ona.

Dziwne…

Maciek i Monika? Zmarszczyłam brwi. W życiu… ona by się nim za szybko znudziła. Był zbyt porządny.

Postanowiłam nie zawracać sobie tym dłużej głowy. Nie mnie osądzać. Wyjęłam z torebki pęk kluczy. Jakiś czas temu się nimi z Piotrusiem wymieniliśmy.

Chciałabym z nim zamieszkać, ale wiedziałam, że Marek prędzej dostałby zawału ze złości, niż mi na to pozwolił.

Uśmiechnęłam się w duchu, obracając w dłoni długi klucz do mieszkania Piotrusia. Było mi dobrze ze świadomością, że nie jestem sama, że jest ktoś, kto na mnie czeka, tęskni. Kogo mogę prosić o pomoc, kto mnie rozumie bez słów.

Przekręciłam klucz w zamku i weszłam do środka.

– To ja, Wiki! – krzyknęłam, rzucając torbę na podłogę.

Nikt mi nie odpowiedział. Usłyszałam tylko szum prysznica dobiegający z łazienki.

Mieszkanie chłopców wyglądało… no cóż… jakby mieszkali w nim sami chłopcy. Sterta brudnych butów walała się przy drzwiach wejściowych. Drzwi do kuchni zawalonej niezmytymi naczyniami nie domykały się z powodu spuchniętej, po ostatnim wylaniu się wody z pralki, podłogi, a w pokojach panował typowy studencki chaos.

– Maciek? – zastukałam w drzwi, ale odpowiedziała mi cisza.

Dziwne…

Zostawiłam kurtkę na wieszaku i poszłam do kuchni. Umyłam małe jabłuszko od tajemniczego nieznajomego.

Szum wody w łazience ucichł. Usłyszałam głos Piotrusia. Podśpiewywał coś pod nosem.

Wyjęłam nóż z szuflady szafki kuchennej i przekroiłam jabłko na pół. Zanim zaczęłam je obierać, zawahałam się.

Spojrzałam na soczysty miąższ. Déja vu. Zupełnie jakbym już kiedyś jadła takie jabłko. Bzdura, przecież jadłam w swoim życiu setki jabłek.

Sięgnęłam po nóż, ale znowu się powstrzymałam.

Ten Beleth. Kim on był?

W głowie tłukła mi się jakaś uporczywa myśl.

Wskazówka. Coś, co uparcie mi umykało.

Skupiłam się na tej myśli z całych sił, jednak nie zdołałam sobie niczego przypomnieć. W końcu się poddałam. Może tylko przypominał mi jakiegoś aktora czy modela, i stąd to podświadome przeczucie, że go znam?

Pomyślałam o Piotrku, który wciąż nie wychodził z łazienki. Jego znałam kilka lat, pomimo że parą byliśmy dopiero od kilku miesięcy. Ależ ja za nim szalałam! Uganiałam się za biedakiem jak głupia, każdego wieczoru marząc o tym, jak to cudownie będzie nam razem, aż w końcu odważyłam się powiedzieć mu, co czuję.

Tylko że czasami wydawało mi się, że coś jest nie tak. Nachodziła mnie dziwna tęsknota za czymś nieosiągalnym. Nie potrafiłam jednak sprecyzować za czym. Dzisiejsze spotkanie z tajemniczym Belethem także wzbudziło we mnie to uczucie.

Byłam głupia. Związek z Piotrkiem dawał mi to, czego potrzebowałam. Miałam stabilizację, poczucie bezpieczeństwa, miłość osoby, którą też kochałam. Piotr był moim przyjacielem. Miałam wszystko, czego pragnie każda dziewczyna.

Tylko czasami dopadały mnie myśli, że za czymś tęsknię.

Prysznic ucichł. Z łazienki wyszedł Piotrek z przewiązanym w pasie ręcznikiem. Na mój widok stanął jak wryty.

– Cześć, kotku – podeszłam do niego i pocałowałam go w usta. – Wpadłam trochę wcześniej.

– Widzę właśnie – chłopak odzyskał głos. – Dawno przyszłaś…?

Znów miał dziwnie nieobecny wzrok.

– Przed chwilą.

Woda kapała na ziemię z czarnych, lekko kręconych włosów Piotrka. Migdałowe oczy okolone długimi czarnymi rzęsami wpatrywały się we mnie z mocą. Na brodzie widoczny był seksowny jednodniowy zarost.

Na szyi na cienkim łańcuszku miał zawieszony mały srebrny kluczyk, grawerowany w różyczki. W dniu, w którym pocałowaliśmy się po raz pierwszy, na imprezie u naszych znajomych, znalazłam ten kluczyk w swojej kieszeni. Do dzisiaj nie odkryliśmy z Piotrkiem, do jakiego zamka pasował. Nie wiedziałam, skąd wziął się w mojej kieszeni.

Tamten wieczór pamiętam jak przez mgłę. Przesadziłam wtedy z alkoholem i sheeshą. Kręciło mi się w głowie i miałam małą lukę we wspomnieniach.

Dotknęłam srebrnego kluczyka. Błyszczał na tle oliwkowej skóry mojego ukochanego. Piotrek nosił go na pamiątkę naszego pierwszego pocałunku. Uwielbiałam go za to.

– Prysznic w ciągu dnia? – zapytałam i puściłam do niego oko. – Co cię naszło?

– Aaa – wyjął mi z dłoni pół jabłka. – Tak jakoś.

Ruszył w stronę swojego pokoju. Poszłam za nim i usiadłam na łóżku. Opowiadałam mu o przygodzie sprzed kilku dni z urzędem skarbowym. Śmiał się z moich opowieści.

Bawiłam się chwilę nożem, odkrawając skórkę mojej połówki owocu. Piotrek włożył dżinsy. Stał teraz tyłem do mnie. Miałam świetny widok na jego szerokie plecy i poskręcane włosy na karku. Mięśnie drgały pod skórą, gdy zapinał spodnie.

Sięgnął po połówkę jabłka, którą odłożył na biurko.

– Przed chwilą spotkałam Monikę – powiedziałam.

Owoc wypadł Piotrkowi z ręki. Potoczył się pod krzesło i zatrzymał przy zabłoconych adidasach rzuconych niedbale.

– Powiedziała, że przyszła do Maćka – dodałam.

– Aaa… tak, tak – potwierdził Piotrek, siadając obok mnie.

Wytarł jabłko o spodnie. Jak nic złapie jakiegoś pierwotniaka, nicienia, przywrę czy inne paskudztwo.

A ja to potem oczywiście złapię od niego…

– Ale Maćka nie ma – zauważyłam roztropnie.

– No nie ma – skwitował Piotrek, patrząc gdzieś w przestrzeń.

– To się niepotrzebnie fatygowała – stwierdziłam. – Maciek powinien być w domu, skoro się z nią umówił.

– Tak, tak… – potwierdził Piotrek i ugryzł jabłko.

Poszłam za jego przykładem.

Jabłko smakowało… najnormalniej w świecie.

Myślałam o tym, skąd mógł pochodzić tajemniczy Beleth. Zamierzałam potem poszukać w internecie genezy tego dziwnego imienia. W ten sposób odkryję kraj jego pochodzenia.

Zadowolona z siebie i ze swojej pomysłowości ugryzłam kolejny kęs.

Piotrek, siedzący obok mnie, pochłonął owoc w jednej chwili. Był dziwnie spięty, odkąd przyszłam. Musiałam go o to zapytać.

Już otworzyłam usta, kiedy nagle przed oczami zaczęły mi przebiegać niezrozumiałe obrazy. Złapałam się za głowę, czując nagły tętniący ból. Piotrek zgiął się wpół. Działo się z nim to samo co ze mną.

Czułam, jakby ktoś otworzył mi czaszkę i zaczął w niej grzebać. Fala bólu rozlała się po całym ciele. Krzyknęłam.

Obrazy, obrazy, obrazy.

Zobaczyłam siebie w parku. Mordercę z nożem. Poczułam ból, gdy mnie dźgał. W następnej chwili tamtą scenę zastąpiły kolejne wizje.

Targ o moją duszę. Diabeł Azazel mówiący mi, że umarłam i trafię do Piekła.

Urząd w Niższej Arkadii, gdzie otrzymuję posadę diablicy na kolejne sześćdziesiąt sześć lat i moc piekielną po zjedzeniu jabłka.

Moi przyjaciele. Neurotyczna Śmierć, diablica Kleopatra, kot Behemot, diabeł Beleth…

Beleth, Beleth. Jego twarz, słowa, zachowanie… pożądanie.

Moje pierwsze targi o dusze śmiertelników.

Spalone Pola Mokotowskie.

Obsesja na punkcie śmierci.

Uporczywe powroty na Ziemię, by być z Piotrkiem. Ułuda życia.

Noc, gdy dowiedziałam się, że zostałam zabita z powodu politycznych rozgrywek w Piekle.

Bal u Szatana.

Więzienie.

Sąd. Wizja skazania za błędy i niemożność spotkania Piotrka, który dopiero co powiedział, że mnie kocha.

Rewolucja mająca zrzucić Lucyfera z tronu piekielnego. Pojedynki z wrogimi diabłami.

Piotrek w objęciach Moniki. Mój ból.

Wysadzony w powietrze Księżyc. Kawałki satelity lecące w stronę Ziemi. Wizja zagłady całej populacji.

Sąd.

Interwencja Nieba.

Cofnięcie czasu, w wyniku czego powróciłam do życia, ale zapomniałam wszystko, co się wydarzyło. Moja druga szansa, by tym razem nie doprowadzić planety do upadku.

Ból zniknął w chwili, gdy wszystko sobie przypomniałam. Wyprostowałam się i odgięłam palce. Zacisnęłam je kurczowo na nożu do owoców. Oddychałam ciężko, zupełnie jak po długim, męczącym biegu.

Piotrek spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami. Zrozumiałam, że on także wszystko sobie przypomniał. Nasze przeszłe – niedoszłe życie.

Beleth.

On chciał, żebym sobie przypomniała. Zrobił to specjalnie. Mimowolnie za nim zatęskniłam. Za jego pełnymi żaru oczami, niskim, aksamitnym głosem, słowami pełnymi niebezpiecznych, niemoralnych obietnic.

Nie. Co ja robię?! Poczułam złość. Pewnie znowu chciał mnie do czegoś wykorzystać. Po co inaczej zwróciłby mi pamięć?

Byłam narzędziem w rękach diabłów. Potrzebowali mnie tylko do politycznej wojny.

Miałam zamęt w głowie.

– Skąd wzięłaś to jabłko? – zapytał Piotrek.

– Dostałam je od nieznajomego na ulicy – mruknęłam. – Teraz wiem, że to był Beleth…

Zawsze lubiłam bajki. Jak więc to się stało, że nie wyniosłam z nich żadnej nauki? W końcu gdyby Królewna Śnieżka nie zjadła jabłka od nieznajomej staruszki, to nie wpadłaby w śpiączkę. Bądź w zaczarowany sen – jak zwał, tak zwał.

A ja jak ostatnia sierota, nie dość, że wzięłam od nieznajomego jabłko, to jeszcze je zjadłam. No i jak moja prapra (jeszcze pra jakieś kilka tysięcy razy), prababka Ewa pierwsze, co zrobiłam, to poczęstowałam jabłkiem swojego faceta. Żałosne… W ogóle nie potrafię uczyć się na cudzych błędach.

– Beleth? – warknął Piotrek.

Odwróciłam się gwałtownie w jego stronę. Woda już nie kapała mu z włosów. Srebrny kluczyk zalśnił w słońcu. Mój klucz diabła, pozwalający na swobodne przemieszczanie po Piekle i Ziemi. Insygnium sił piekielnych. Zapewniał natychmiastową możliwość przeniesienia się w dowolne miejsce.

Spojrzałam na ogryzek.

Jabłko mocy. A może jabłko z Drzewa Poznania Dobra i Zła? Nie… to raczej niemożliwe. Ostatnie drzewko w Piekle, należące do Szatana, nieopatrznie zamieniłam w krzew pomidorów.

Czego oczywiście do dzisiaj Lucyfer zapewne mi nie wybaczył…

– Wzięłaś jabłko od nieznajomego? – warknął na mnie Piotrek. – A potem je zjedliśmy? Przecież mogło być zatrute.

To chyba było zatrute. Jednak nie trucizną. Raczej wątpliwościami.

Dlaczego Piotrek brał prysznic w środku dnia?

– Monika nie przyszła do Maćka, prawda? – zapytałam, zaciskając ze złości pięści.

Już wcześniej mieli się ku sobie, jednak Piotruś wybrał mnie.

Zamiast odpowiedzieć, spojrzał na moją rękę. Nawet nie zauważyłam, że zacięłam się nożem. Strużka krwi popłynęła mi po skórze. Nagle krople zawróciły i wpłynęły z powrotem do rany, która zasklepiła się na naszych oczach. Zgięłam palce, podziwiając nienaruszoną skórę. Czułam w miejscu ukłucia delikatne mrowienie, pamiątkę po zadziałaniu sił.

Moje moce piekielne powróciły, a wraz z nimi spadły mi z nosa różowe okulary.

– Czemu brałeś prysznic? – zapytałam, odkładając nóż.

– Wiki, to nie jest tak – powiedział szybko Piotrek. – To nie tak miało być. Ja ci to wszystko wytłumaczę.

– Wytłumaczysz? – prychnęłam. – A co tu jest do tłumaczenia?

– Czekaj, uspokój się! – krzyknął.

To on pierwszy krzyknął. On pierwszy zaatakował. Moje hamulce puściły.

– Pieprz się! – wrzasnęłam. – Albo nie! Pieprz się z Moniką! Przynajmniej ona będzie szczęśliwa! Bo tobie najwyraźniej wszystko jedno!

– Wiki, posłuchaj mnie, do cholery!

– Albo nie! A żebyś nie mógł z nikim! A niech ci, gnoju, odpadnie!

Przysunął się do mnie i złapał mnie za nadgarstek.

– Puść – rozkazałam, ale mnie nie posłuchał. Przytrzymał mnie jeszcze mocniej, gdy usiłowałam się wyrwać. – Puść!

– Daj mi dojść do słowa – powiedział szybko.

Z całej siły pchnęłam w niego mocą. Odrzuciło go ode mnie. Uderzył w ścianę i osunął się z jęknięciem na ziemię.

Podeszłam do drzwi.

– Czekaj – krzyknął, wyciągając w moją stronę rękę.

Drzwi jak na zawołanie zatrzasnęły mi się przed nosem.

Szarpnęłam za klamkę, ale ani drgnęły. Odwróciłam się zaskoczona.

Zamknął przede mną drzwi. Jak on śmiał?! A raczej jakim cudem on to zrobił?

Zerknęłam na leżący na ziemi ogryzek. Czy to znaczy, że po zjedzeniu jabłka Piotrek także nabrał nadprzyrodzonych mocy?

Przypomniałam sobie, że tak samo jak ja posiadał siłę Iskry Bożej. Moc po naszych wspólnych przodkach, Adamie i Ewie, których w bezpośredniej linii oboje byliśmy potomkami. To zapewne wzmocniło potęgę jabłka i umożliwiło uaktywnienie się w nas mocy za życia. Gdybyśmy nie posiadali Iskry, jabłko po prostu by nie zadziałało.

– O… – mruknął, podnosząc się na nogi, i zapytał zdziwiony: – Ja też teraz tak umiem, skoro to zjadłem?

– Skocz z mostu, może okaże się, że umiesz też latać – warknęłam.

Latać, nawet pomimo Iskry Bożej i mocy piekielnych, nie potrafił. Akurat tego byłam pewna w stu procentach. Swego czasu dokładnie przestudiowałam dokumenty dotyczące Iskry Bożej i zdolności, jakimi jest obdarzona osoba ją posiadająca. Nie było tam słowa o lataniu.

Poczułam satysfakcję na myśl o tym, że zachęcony moimi słowami mógłby spróbować.

– Otwórz drzwi – rozkazałam.

– Nie, najpierw porozmawiajmy – powiedział.

– Sam tego chciałeś – odburknęłam.

Udawałam złą, ale w oczach stanęły mi łzy. Miałam ochotę usiąść, schować twarz w dłoniach i się rozpłakać. Nie mogłam jednak zrobić tego tutaj. Nie przy nim. Zdradził mnie. On mnie zdradził. Jak mógł?

I to z Moniką?! Z tą krową?!

Wyciągnęłam dłoń w stronę drzwi. Z głośnym hukiem razem z futryną trzasnęły o ścianę w korytarzu. Tynk i kawałki cegieł zaczęły sypać się z sufitu. Wieszak spadł z hukiem na ziemię. Złapałam płaszcz i torbę.

– Wiki! – Piotrek usiłował mnie zatrzymać, ale odepchnęłam go od siebie ze złością.

– Zostaw mnie!

Wybiegłam z mieszkania, wpadając po drodze na Maćka. Zaskoczony stanął w drzwiach, wpatrując się w zniszczenia, których narobiłam.

– Co tu się stało?! – krzyknął, widząc roztrzaskane drzwi i kawałek ściany, a także sypiący się pył i cegły. – Było trzęsienie ziemi?! Budynek się wali?! Musimy uciekać?!

– Pokłóciliśmy się z Wiktorią… – mruknął zrezygnowany Piotrek.

Stał u góry schodów, patrząc, jak biegnę w dół. Nawet nie próbował mnie dogonić.

Narzucając na siebie obsypany tynkiem płaszcz, wybiegłam z bloku. Gdzieś w zaspę upadł mi szalik, ale nie zwróciłam na to uwagi. Po prostu biegłam przed siebie. Byle być dalej od niego.

Śnieg kłuł w oczy, zimny wiatr wyciskał powietrze z płuc. Głośny oddech zagłuszał kroki kogoś podążającego moim śladem.

W końcu, wycieńczona, dotarłam do swojego bloku. Usiadłam na schodach prowadzących do klatki. Ukryłam twarz w dłoniach. Płakałam. Już tęskniłam za Piotrkiem. Za poczuciem bezpieczeństwa, które mi dawał, a które było tylko złudzeniem. Chciałam tam wrócić, przytulić się do niego. Było mi tak źle.

– Zgubiłaś szalik – niespodziewanie ktoś się odezwał.

4

– Zgubiłaś szalik – powtórzył.

Nade mną stał oczywiście przystojny Beleth. W opalonej dłoni ściskał mój czerwony szalik. Uśmiechał się wesoło, zadowolony z siebie. Wyglądał jak szczeniak, który przyniósł patyk po poleceniu „aport”. Tylko że Beleth nie usłyszał żadnego polecenia. On nigdy nie słyszał żadnych poleceń i zawsze robił to, o co się go nie prosiło.

– Ślicznie wyglądasz – oświadczył, nie zwracając uwagi na moje milczenie. – Tęskniłem za tobą.

Wstałam, wyrwałam mu szalik z ręki i bez słowa ruszyłam do swojego mieszkania. Nie chciałam widzieć Beletha, nie chciałam z nim rozmawiać. Był źródłem wszystkich moich kłopotów.

Niestety szedł za mną.

Nie bawiłam się w otwieranie drzwi kluczem. Użyłam mocy. Usiłowałam zatrzasnąć mu je tuż przed nosem, ale zatrzymał je dłonią i stanął naprzeciwko mnie.

– Nie wpuścisz mnie? – zdziwił się z zaczepnym uśmiechem. – Tak dawno nie byliśmy sam na sam… Pomyśl, słodkie sam na sam… ze mną!

„Ze mną” – czy on uważał, że to argument nie do przebicia?

Spoliczkowałam go.

A jednak to argument do przebicia.

Uśmiech spełzł mu z twarzy. Poruszył szczęką, a następnie pogładził się po zaczerwienionym policzku.

– Trzeba przyznać, że nie wyszłaś z wprawy. Lubię od czasu do czasu małe sadomaso, jednak po głębszym namyśle stwierdzam, że chyba wolałem twoją delikatniejszą wersję…

– Dlaczego dałeś mi to jabłko? – zapytałam pustym głosem.

– Wpuść mnie – poprosił, poważniejąc.

Obok niego przeszła stara sąsiadka, czujnie nadstawiając ucha. Zrozumiałam, że to nie było miejsce na rozmowy o Piekle i śmierci. Jeszcze wzięłaby mnie za satanistkę, a wtedy koniec z imprezami w mieszkaniu do późna. Gdyby tylko usłyszała głośniejszą muzykę, pewnie zaczęłaby wydzwaniać po straż miejską.

Wpuściłam diabła do mieszkania, chociaż wcale nie miałam na to ochoty.

Pstryknął palcami. Jego płaszcz zniknął w jednej chwili. Nic się nie zmienił. Wyglądał tak, jak go zapamiętałam. Idealny, perfekcyjny, przystojny kusiciel. Diabeł, który sprowadził mnie do Piekła, który usiłował mnie uwieść, a na koniec… oświadczył, że mnie kocha.

– Naprawdę za tobą tęskniłem – wyznał, bacznie mi się przyglądając.

Za jego przykładem zdjęłam płaszcz. Powiesiłam na wieszaku przy drzwiach i strzepnęłam z włosów pył z rozwalonych ścian w mieszkaniu Piotrka. Spojrzałam w lustro wiszące na drzwiach szafy. Miałam przed sobą zrozpaczoną dziewczynę z rozmazanym makijażem i smugami tynku na policzkach. Machnęłam dłonią przed twarzą, przywracając perfekcyjne obramowanie swoich oczu.

Poruszyłam palcami. Nie zdawałam sobie nawet sprawy, jak brakowało mi mocy piekielnych. Codzienne życie i wykonywanie zwykłych czynności było bez nich takie nużące i pracochłonne.

Usiadłam na kanapie. Byłam zmęczona. Nie fizycznie, ale psychicznie. To było znacznie gorsze. Diabeł zajął miejsce obok mnie. Nie przysunął się jednak, nie próbował obejmować. Szanował moją prywatność i przestrzeń. Chyba pierwszy raz, odkąd go poznałam…

– Ja cię nie pamiętałam – mruknęłam.

– Wiem. Dlatego cała ta sytuacja była jeszcze bardziej przykra – wyznał.

Jego spojrzenie błądziło po całym moim ciele. Miałam wrażenie, jakby mnie dotykało, parzyło skórę. Nic się nie zmienił.

– Czemu dałeś mi to jabłko? – powtórzyłam pytanie.

– Sądziłem, że się ucieszysz, gdy przypomnisz sobie wszystko. Całe życie w Niższej Arkadii. To, co między nami zaszło…

– Między nami nic nie zaszło – warknęłam.

– Ale mogło – uśmiechał się wesoło, jego złote oczy zabłyszczały. – I nadal może.

Czarował mnie. Jak zwykle.

– Gdy odkryłem sposób zwrócenia ci pamięci, nie wahałem się nawet przez chwilę…

Wyglądał, jakby oczekiwał pochwały za te słowa.

– I zapewne ten sposób jest całkowicie legalny? – zakpiłam.

Beleth skrzywił się nieznacznie. Jednak jego pełne usta po chwili znowu rozciągnęły się w urzekającym uśmiechu.

– Powiedzmy, że na pewno byłby legalny, gdyby na tronie Piekła siedział na przykład Azazel – odparł wymijająco.

To diabeł Azazel doprowadził do mojej śmierci i wybrał mnie spośród dziesiątki osób obdarzonych Iskrą Bożą w tym pokoleniu. Moja „tajna moc”, a dokładniej mówiąc, spadek po przodkach, czyli Adamie i Ewie, zapewniła mi półboską siłę, która w połączeniu z piekielną dała dość osobliwą mieszankę.

O tę mieszankę chodziło Azazelowi, który zamierzał wykorzystać mnie do obalenia Lucyfera. Z początku nieświadomie, a potem już z ogromną motywacją, gdy Szatan postanowił zabić Piotrka, pomogłam w tym podstępnemu diabłu.

Niestety Niebo okazało się przychylne dla Lucka i nie zdegradowano go ze stanowiska Szatana, władcy Niższej Arkadii, przez co Azazel nie mógł zająć jego miejsca. A cwaniak tak na to liczył.

Beleth, w przeciwieństwie do Azazela, zamierzał po prostu mnie wykorzystać. Jemu nie zależało na stanowisku, tylko na moim ciele. Niezwykle pocieszające…

– Czemu to zrobiłeś? – westchnęłam zmęczona. – Dlaczego nie pozwoliłeś mi być szczęśliwą i żyć w moim małym świecie?

– Małym świecie pełnym kłamstw twojego wybranka – sprecyzował.

– Mnie się ten świat podobał… A ty mi go zabrałeś.

– Niczego ci nie zabrałem. Oddałem ci twoje wspomnienia i twoją osobowość bogatszą o doświadczenia, które przeżyłaś. Kochanie, powinnaś być mi wdzięczna. Dzięki mnie jesteś znowu sobą.

Wszystkie wspomnienia z jakby poprzedniego życia, a raczej rzeczywistości, odżyły w mojej głowie. Przypomniałam sobie kota Behemota. Przybłędę, który wybrał mnie na swoją właścicielkę. Był tak samo demoniczny jak reszta moich piekielnych towarzyszy.

Pogładziłam poduszkę leżącą obok mnie, na której często się wylegiwał. Zatęskniłam za nim, za jego głośnym mruczeniem, miękką sierścią. Zawsze mi pomagał, pocieszał. Zapragnęłam się do niego przytulić, podrapać go za kremowym uchem.

– Wiki… – głos Beletha przywołał mnie do rzeczywistości.

Spojrzałam na niego wzrokiem pełnym skarżeń. Naprawdę podobało mi się moje życie w nieświadomości. Nawet jeśli było tylko ułudą.

– Chcesz wiedzieć, dlaczego dałem ci jabłko. Zrobiłem to, bo chciałem mieć ciebie tylko dla siebie. Nic nie poradzę na to, że jestem egoistycznym dupkiem.

Jego spowiedź wcale nie rozczuliła mnie tak, jak tego najwyraźniej oczekiwał. Jedynie rozbawiła. Uśmiechnęłam się pod nosem. Cały Beleth – szczery do bólu. Swoimi bezpośrednimi uwagami zawsze potrafił mnie do siebie przekonać. Był po prostu uroczy.

Przysunął się bliżej i położył ramię na oparciu kanapy. Jeszcze kilka centymetrów i dotknąłby mnie. Wpatrywał się z żarem w moje usta. Chciał mnie pocałować. Ja też tego chciałam.

Skarciłam się w myślach. On zawsze kłamał. Nie mogłam mu ufać. Czarował mnie. Usiłował omamić.

– A kto wymyślił, żeby dać mi jabłko? – zapytałam niewinnie.

Mina zrzedła mojemu przystojnemu diabłu.

– No… Azazel – mruknął w końcu, zabierając ramię.

Wiedziałam. Po prostu wiedziałam!

– A czemu on wpadł na taki pomysł? – drążyłam dalej.

Szczerze wątpiłam w jego dobre zamiary. Na pewno nie chciał po prostu pomóc przyjacielowi, który nie mógł się pogodzić z faktem, że jakiś nędzny śmiertelnik sprzątnął mu sprzed nosa dziewczynę. O nie! Jemu na pewno chodziło o coś więcej.

– Pamiętasz, jak Azazelowi nie udało się objąć stanowiska Szatana?

– No, trudno, żebym nie pamiętała… – mruknęłam ponuro.

W końcu to z tego powodu wpadłam w całe to piekielne bagno, a nawet raz przez to umarłam.

Beleth zamyślił się na chwilę, ważąc słowa.

– Azazel zrezygnował już z tego pomysłu. Teraz chce zostać… Archaniołem.

5

Nie wiedziałam, jak przyjąć tę informację. Zacząć się szaleńczo śmiać z jego głupoty? A może powinnam rozpaczliwie płakać w przeświadczeniu, że niedługo spotka mnie coś złego?

O tym, że diabeł Azazel był szalony, wiedziałam już od dawna. Jego niewykonalne plany zdobycia władzy nad światem nie były mi obce. Niemniej nie zdawałam sobie sprawy z tego, że aż w takim stopniu uległ psychozie. Jeszcze chwila, a postanowi zostać Bogiem.

– Czy żeby stać się Archaniołem, nie trzeba przypadkiem być aniołem…? – prychnęłam.

Beleth wzruszył ramionami.

– Każdy z nas jest aniołem – stwierdził. – I ja, i Azazel. Nawet Lucyfer. Po prostu jesteśmy zdegradowani do innej rzeczywistości. Zostaliśmy stworzeni jako anioły, oddech Boga. Tego nie da się zmienić. Podobnie jest u was na Ziemi. To, że ktoś trafił do więzienia, gdzie odsiaduje karę za swoje złe uczynki, nie sprawia, że przestał być człowiekiem.

Teraz ja wzruszyłam ramionami. Nie interesowały mnie jego filozoficzne wynurzenia i malownicze porównania.

– To do czego Azazel potrzebuje mnie tym razem? – westchnęłam. Nie miałam ochoty grać już w te gierki. Chciałam wiedzieć, co się dzieje.

Poprzednio zostałam zamordowana i obdarzona mocą tylko po to, żeby pomóc mu obalić Lucyfera piastującego stanowisko Szatana. Co miałam zrobić teraz? Zrzucić z tronu Gabriela?

Po plecach przebiegł mi dreszcz niepokoju. Posłałam Belethowi spłoszone spojrzenie. Może rzeczywiście o to mu chodziło?

– Azazel na drodze sądowej usiłuje teraz udowodnić, że cała ta sprawa z rewolucją Lucyfera to nieporozumienie – wyjaśnił mi Beleth. – Chce im wytłumaczyć, że potępiony i strącony z Niebios powinien być tylko Lucek, bo my byliśmy nieświadomi konsekwencji i całej sytuacji.

Oniemiałam. Azazel naprawdę zamierzał wrócić do Arkadii…

– I co na to Archanioł Gabriel? – zapytałam.

W Niebie władzę sprawowali archaniołowie. Gabriela miałam już okazję poznać podczas zamieszania, w którym z Belethem o mało nie doprowadziliśmy do zagłady ludzkości.

Ale podkreślam, że zrobiliśmy to niechcący i przypadkowo. Kto by podejrzewał, że Księżyc pod wpływem bomby atomowej może rozpaść się na kawałki i zacząć wchodzić w atmosferę Ziemi, grożąc globalną katastrofą, mającą unicestwić życie na całej planecie?

No ja tego nie podejrzewałam…

A jeśli chodzi o Gabriela, to szczerze wątpiłam, że będzie zadowolony z widoku diabłów w Niebie.

– Powiem ci, że jestem naprawdę pod wrażeniem zdolności Azazela – Beleth uśmiechnął się do siebie. – Zdołał udowodnić Gabrielowi, że to całe potępienie już dawno uległo przedawnieniu i że nie ma świadków na to, że ja i Azazel kiedykolwiek braliśmy udział w rewolucji Lucyfera.

– I co teraz? – zdziwiłam się. – Już jesteście aniołami?

– Nie… – przetarł zmęczonym gestem oczy. – Teraz władze blokują nam wejście do Niebios. Cały czas szukają różnych kruczków, które Azazel skutecznie obchodzi. Jednak ostatnio postawiono warunek, którego spełnić nie możemy…

Jego głos robił się coraz cichszy. Siedział zamyślony, wpatrując się w przestrzeń. On już nie znajdował się na Ziemi. On szedł podniebnym szlakiem wśród innych aniołów. Wśród swoich wspomnień.

Tęsknił za życiem anioła. Już dawno temu to zauważyłam. Beleth zawsze udawał chojraka. Twierdził, że woli być w Piekle, pić alkohol i korzystać ze wszystkich możliwych sposobów autodestrukcji. Wielokrotnie mnie o tym zapewniał.

Nigdy mu nie uwierzyłam.

Pod tą maską bawidamka krył się skrzywdzony przez los facet.

Albo tylko na takiego pozował, bo uważał, że w ten sposób zdobędzie moje serce i przychylność.

– Jaki warunek? – zapytałam, wracając do rozmowy.

– Powiedzieli, że, o ironio, nie wpuszczą nas do Nieba bez skrzydeł, które własnoręcznie nam obcięli przed tysiącami lat…

Przypomniałam sobie długie przypalone blizny na jego łopatkach i okoliczności, w jakich je zobaczyłam.

Zapytałam wtedy Beletha, jak to jest latać. Powiedział, że nie da się tego z niczym porównać, że jest niepowtarzalne, nie do opisania. Po chwili zastanowienia dodał, że uważał tak do momentu, w którym mnie poznał. Potem już wiedział, że latanie jest jak pierwsza miłość, zakochanie.

– Azazel chce, żebyś stworzyła nam skrzydła – powiedział, patrząc mi prosto w oczy.

W jego złotych tęczówkach zobaczyłam prośbę. On chciał latać. Chciał móc znowu być aniołem.

Poczułam się bezsilna. Jak mogłabym przywrócić im skrzydła?

– Masz ogromną moc po zjedzeniu jabłka – Beleth wziął mnie za rękę. – W ten sposób połączyła się siła piekielna z mocą Iskry Bożej, którą posiadasz. Potrafisz leczyć rany zadane gorejącym mieczem, tak że nie zostają po nich żadne ślady. To niewyobrażalne. Nikt nie ma takiej mocy. Nawet Szatan. Pewnie nawet Gabriel i reszta archaniołów nie są do tego zdolni.

Miałam za swoje. Wystarczyło raz się popisać. Raz! Tylko jeden raz! I teraz znowu będę miała kłopoty, bo zachciało mi się usunąć mu bliznę z policzka. Dobre serce się we mnie odezwało, a oni od razu wymyślili sobie, że teraz stworzę im skrzydła, skoro jestem taka wszechmogąca.

– Beleth – spróbowałam wyrwać dłonie z jego uścisku, ale mi nie pozwolił. – Nie wiem, czy dam radę.

– Spróbuj – poprosił i odsunął się ode mnie. – Co ci szkodzi?

Znowu usiłowali wciągnąć mnie w jakąś intrygę, która zapewne źle się dla mnie skończy.

Nagle przyszła mi do głowy straszna myśl. Zjadłam jabłko. Jabłko, które jedzą po śmierci tylko wybrańcy! Boże, czy ja nie żyję? Zabili mnie?! ZNOWU?!?!?!

Złote oczy Beletha zalśniły żywo.

– Tylko proszę, nie myśl teraz o mrówkach. Ja ci wszystko wytłumaczę.

Zaskoczona wyrwałam się z mantry złorzeczeń.

– Słyszysz moje myśli? – warknęłam.

– Otrzymałaś moc przed chwilą. Musi minąć pewien czas, zanim zaczniesz ukrywać myśli. Teraz jeszcze tego nie umiesz. Pamiętasz? Tak samo było poprzednio. Po prostu z czasem nabierzesz pełni mocy piekielnych. Spokojnie. Zapewniam cię, że niedługo nic nie będę słyszał, jeśli nie będziesz chciała mi czegoś przekazać.

Już mniejsza o to, czy słyszał, jak komentuję w myślach, że jest seksowny. Teraz najbardziej interesowało mnie, czy jestem martwa.

– Żyjesz – powiedział Beleth. – Spokojnie. Nie zabiliśmy cię. Po prostu zjadłaś jabłko. Można powiedzieć, że jesteś teraz… kimś na wyższym stopniu wtajemniczenia. Dzięki jabłku obudziła się też w tobie moc Iskry Bożej. To dlatego poprosiłem, żebyś nie myślała o mrówkach…

W poprzedniej rzeczywistości zabiłam dwa diabły. Mogłam to zrobić bez trudu. Wystarczyło pomyśleć, że zamieniają się w pył. Byłam do tego zdolna dzięki Iskrze. Istoty nieśmiertelne nie potrafiły tego robić – one musiały używać gorejących mieczy.

Ja jednak na tak bezpośrednie morderstwo, jakim było zamienienie ich w pył, nie potrafiłam się zdobyć, pomimo że owe dwa diabły zamierzały nas z zimną krwią zabić w taki sposób, żebyśmy cierpieli jak najdłużej.

Wykorzystałam wtedy moc Iskry, spotęgowaną siłami piekielnymi jabłka, i zmieniłam ich kształty. Tego także nie potrafił zrobić żaden normalny diabeł czy anioł. Zamieniłam wrogie diabły w dwie mrówki, które potem zdeptałam.

Wyrzuty sumienia, które zniknęły, gdy straciłam pamięć, na nowo odżyły w mojej głowie.

Byłam morderczynią.

O nie! Czy to przypadkiem definitywnie nie pokrzyżowało moich szans na dostanie się po śmierci do Arkadii?

Beleth pochylił się w moją stronę i przytulił mnie do swojej szerokiej piersi. Pachniał morską bryzą i orientalnym kadzidłem. Silne mięśnie rysowały się pod koszulą. Na szyi miał tajemniczy wisior złożony z wielu koralików, przypominający muzułmański różaniec. Beleth był taki, jakiego go zapamiętałam. Seksowny płomień Boga.

– Musiałaś to zrobić. Inaczej by nas pokonali. Byli silniejsi – pocałował mnie we włosy. – Zabiliby nas. Przestalibyśmy istnieć.

Wbrew pozorom śmierć nie była taka zła. Oczywiście o ile trafiło się do Nieba lub Piekła, miejsc dobrej zabawy. W zasadzie to Niższa Arkadia była miejscem zabawy, a Niebo miejscem nudy – na to przynajmniej wyglądało.

Gdy było się złym, trafiało się gdzieś indziej. W miejsce, do którego nie miały wstępu nawet diabły. Beleth mówił mi, że takie dusze przestawały po prostu istnieć, ale ja w to nie wierzyłam. W końcu nikt ich nie przebijał gorejącym mieczem. Nie byłam pewna, czy duszę można zniszczyć innym sposobem. W końcu czym ona jest? Czy można unicestwić coś niematerialnego?

Z kolei zabójstwo przy użyciu gorejącego miecza gwarantowało, że skasowany delikwent nie trafi w żadne miejsce wiecznego spoczynku. Tej metody nie używano jednak zbyt często. Raptem raz, dwa na kilka miliardów lat. Wszystkie gorejące miecze, a w każdym razie te znajdujące się w Piekle, były szczelnie zamknięte w podziemiach pałacu Szatana. Nikt niepowołany nie miał do nich dostępu.

To była największa i najstraszniejsza kara. Zniknięcie na zawsze. Nie więzienie, nie ból, ale to, że już nic potem nie będzie. Pustka, cisza, wieczny sen bez snów.

Los, który spotyka największych zwyrodnialców, jacy kiedykolwiek istnieli.

I ja to zrobiłam, sprawiłam, że ktoś przestał istnieć.

Byłam morderczynią.

W ramionach przystojnego diabła czułam się bezpieczna. Gładził mnie po plecach, próbując uspokoić. Wiedziałam, że mnie czarował, usiłował stworzyć iluzję mającą zapewnić, że najlepiej będzie mi właśnie z nim.

Porzucona i zdradzona miałam ogromną ochotę ulec tej iluzji i wszystkim pokusom, które niosła ze sobą.

Odsunęłam się na tyle, by spojrzeć mu w oczy.

– Czy gdybym nie potrafiła stworzyć wam skrzydeł, to i tak zwróciłbyś mi pamięć? – zapytałam.

– Może zabrzmi to pusto i tandetnie, ale nie wiem. Chciałem, żebyś była szczęśliwa. A skoro znalazłaś szczęście u boku tego nieudacznika…

Jego mina wyrażała szczerość i powagę. W jednej chwili nabrał niebywałej szlachetności.

– Kłamiesz – stwierdziłam.

Poważna maska spadła z jego twarzy, a oczy zabłysły wesoło.

– Oczywiście, że kłamię. Czego innego się po mnie spodziewałaś? – żachnął się i zanim się spostrzegłam, pocałował mnie szybko w usta. – Jesteś moja, piękna Wiktorio. Twoje oczy błyszczą jak dwa księżyce w pełni, twoje usta kuszą czerwienią wiśni, twojego rozumu mogliby ci zazdrościć mędrcy. Jak mógłbym oddać taki skarb innemu? I to na dodatek takiemu niedojdzie jak ten cały Piotr?

– Takie teksty były modne w innym stuleciu – udałam oburzenie.

Beleth pochylił się nade mną. Delikatnie musnął wargami moje wargi.

– Bądź moja – szepnął. – Albo będę wymyślał kolejne komplementy.

Miał rozszerzone źrenice. Złote tęczówki wyglądały jak płynne złoto. Czarne rzęsy rzucały głębokie cienie na policzki. Otoczył mnie zapach orientalnego kadzidła i morza.

Chciałam zatonąć w tych oczach. Chciałam oddać się uczuciom. Wraz z pamięcią powróciło zainteresowanie diabłem. Zawsze mnie pociągał, chociaż broniłam się przed tym uczuciem.

Znowu mnie pocałował. Gwałtowniej. Przesunął palcami po mojej brodzie, zmuszając, bym rozchyliła usta. Leniwie smakowaliśmy się nawzajem.

Przypomniałam sobie poranek. Odepchnęłam gwałtownie Beletha.

Co ja robię?

Miałam wrażenie, że zdradzam Piotrka. Irracjonalne, przecież nie mogłam go zdradzać, skoro już z nim nie byłam. W oczach stanęły mi łzy. Czułam się taka skrzywdzona.

Przystojny mężczyzna odsunął się ode mnie, nadal jednak mnie obejmował. Tym razem już przyjaźnie. Po prostu mnie pocieszał.

Głaskał mnie po ramieniu i czekał cierpliwie, aż się uspokoję.

Dlaczego Piotruś mnie zdradził? Co ze mną było nie tak? Czemu nie byłam dla niego dość dobra? I co miałam zrobić z tym kipiącym pożądaniem diabła?

– Beleth, czemu mi to robisz?

– Wiktorio… – odezwał się w końcu. – Sama pomyśl. Kogo wolisz? Przystojnego, wszechmocnego diabła czy nieudolnego śmiertelnika?

Zgromiłam go spojrzeniem.

– Hm, kogo wolę? Z jednej strony mam diabła, który kłamie i morduje, a z drugiej śmiertelnika, który kłamie i zdradza. Nie wiem. To naprawdę ciężki wybór. Obaj macie tyle pozytywnych cech…

Beleth głośno się zaśmiał.

– Cieszę się, że poczucie humoru ci wraca – odparł. – To dobry znak.

Wstał i podał mi dłoń.

– To jak? Idziemy do Piekła? Starzy przyjaciele czekają, że ich odwiedzisz…

6

Los Diablos – stolica Niższej Arkadii. Kulturalny ośrodek całego Piekła, skupiający najsłynniejszych artystów i wykonawców. To jedyne takie miejsce w całych zaświatach. Nigdzie indziej nie spotkasz na ulicy Cezara, Marilyn Monroe czy Michaela Jacksona (i to w tym samym momencie!). Założone przeszło osiem tysięcy lat temu miało nawet swój ziemski odpowiednik – Los Angeles.

W samym centrum tej niesamowitej metropolii znajduje się rezydencja Lucyfera, piastującego stanowisko Szatana – władcy Podziemi. Wzorowana na pałacu w Wersalu, tak naprawdę jest istnym majstersztykiem architektów, którzy trafili do Piekła. Z pozoru pastelowa i wesoła, na każdym balkonie i gzymsie ukrywa powykręcane pyski gargulców. Podobno raz na tysiąc lat, na wielkim przyjęciu milenijnym, z ich gardzieli wypływa najdroższy ziemski szampan.

Te formułkę, a także wiele innych, miałam wyuczoną na pamięć, tak, bym obudzona w nocy mogła wypowiedzeć ją bez zająknięcia.

W mojej pracy diablicy, która polegała na przekonywaniu zmarłych, że pragną trafić do Piekła jako miejsca wiecznego odpoczynku, pożądana była wiedza encyklopedyczna. Przewodnik po Los Diablos wykułam na pamięć.

Teraz stanęłam obok Beletha naprzeciwko gładkiej ściany. Miałam okazję znowu tam trafić. Tym razem już nie jako obywatelka Niższej Arkadii (potoczne pojęcie „potępiona” było wielce niepolityczne) ani jako diablica, ale jako człowiek.

Żywy człowiek z diabelską mocą.

Lucek ucieszy się na mój widok…

– Nie mam klucza – powiedziałam do Beletha.

Odwrócił się zaskoczony.

– Jak to nie masz? Przecież zostawiłem ci go po cofnięciu w czasie.

To Beleth na rozkaz Archanioła Gabriela (jak się okazuje to Niebo tak naprawdę rządzi w Piekle) cofnął mnie w czasie do momentu poprzedzającego morderstwo. Dzięki temu zmienił bieg historii, przez co nigdy nie zginęłam. I nie dopuściłam do zagłady ludzkości…

Pomyślałam o małym srebrnym kluczu, grawerowanym w róże. O oliwkowej skórze, na której widziałam go po raz ostatni. Na piersi Piotrka…

– Tak – odpowiedziałam diabłu. – Ale teraz jest… jakby to powiedzieć… niedostępny.

– Jak to?

– Piotrek go ma, a ja nie mam ochoty się z nim spotykać.

Beleth pokiwał głową ze zrozumieniem. Wyjął z kieszeni swój klucz. Już miał go wsunąć w ścianę, ale go zatrzymałam.

– Mogę zrobić sobie kopię? – zapytałam.

Zgodził się bez oporów. W końcu miałam w tym doświadczenie.

Wzięłam klucz w dwa palce. Był dłuższy od mojego. Oplatał go srebrny wąż, symbol pokusy. Idealnie pasował do przystojnego Beletha. Zamknęłam klucz w dłoni i pomyślałam intensywnie o jego fakturze, ciężarze, barwie i przeznaczeniu.

Połączenie mocy diabelskiej z Iskrą dało jeszcze jedną dość ciekawą możliwość. Potrafiłam kopiować klucze diabła.

Tego także nie umiał żaden diabeł ani anioł. Tak po głębszym namyśle, to oni wszyscy byli znacznie słabsi ode mnie. Gdybym była wystarczająco silna psychicznie, to może zdołałabym ich przekonać, żeby dali mi święty spokój, bo inaczej będzie źle.

Tylko że ja nie byłam silna psychicznie. Jak stwierdziła Kleopatra, podobno miałam momentami siłę przebicia niewolnicy.

Otworzyłam dłoń. Leżały na niej bliźniacze klucze.

Podałam Belethowi oryginał. Pochylił głowę, puszczając mnie przodem.

– Pomyśl o swoim domu w Los Diablos – powiedział.

Poczułam w brzuchu niemiły ucisk. A jak nie zadziała? Jak mi się nie uda?

Wsunęłam klucz w ścianę. Wszedł w nią z lekkim oporem jak w lekko zamrożone masło albo rozrabiane właśnie ciasto drożdżowe. Magia.

Przekręciłam go. Przede mną pojawiły się białe dwuskrzydłowe drzwi. Wpasowane w nie różnokolorowe szybki błyszczały w słońcu. Przez szkło dostrzegłam po drugiej stronie jakieś zamazane kształty.

Udało się!

Wyjęłam klucz i schowałam go do kieszeni. Nacisnęłam klamkę i otworzyłam drzwi. Po drugiej stronie zobaczyłam brukowaną dróżkę prowadzącą do mojej piekielnej posiadłości. Palmy i drzewka owocowe szumiały cicho. Na policzkach poczułam morską bryzę.

Byłam w domu.

– Nikt tu nie zamieszkał? – zapytałam Beletha, gdy minęliśmy próg.

– Osobiście dopilnowałem, żeby nikt nie zajął posiadłości pod twoją nieobecność – uśmiechnął się, wypinając dumnie pierś.

– Dziękuję.

Wzruszyłam się. Naprawdę poczułam się, jakbym wracała do domu. Do miejsca, gdzie mogłam zamknąć się w czterech ścianach i udawać, że jestem na wczasach w Grecji, gdzie znikały wszystkie smutki i rozterki.

Za to pojawiały się całkiem nowe problemy.

Za naszymi plecami usłyszałam tupot czyichś stóp. Odskoczyłam w bok przestraszona, że to może słudzy Lucyfera szarżują z gorejącymi mieczami.

Ubrana w przezroczystą suknię Kleopatra wyminęła mnie i zamachała rękami, napotykając pustkę w miejscu, w którym przed chwilą stałam. W ostatniej chwili, zanim upadła, złapał ją Azazel. Biedaczce aż przekrzywiła się korona z kobrą królewską na czole.

Jak zauważyłam z niesmakiem, podstępny diabeł wykorzystał nawet tę krótką chwilę, by obmacać biust królowej.

Ktoś stojący za mną zaśmiał się szyderczo skrzeczącym głosem. Odwróciłam się zaskoczona. Miałam przed sobą Śmierć. W pierwszym odruchu zapragnęłam ją wyściskać, jednak na szczęście się powstrzymałam. Nie byłam pewna, czy wolno mi było jej dotykać.

Poza tym chyba nie chciałam poznać jej… konsystencji.

Śmierć podpierała się solidnym, lekko zakrwawionym toporem, prawie dorównującym jej wzrostem. Niespełna półtorametrowej wysokości, odziana w swój brązowy habit, zasłaniający ciało, którego i tak nie miała, chichotała teraz bezgłośnie.

– Witaj śmiertelniczko – zwróciła się do mnie. – Powrót na stare śmieci, co?

– Tak – uśmiechnęłam się. – Na to wygląda.

Pokiwała głową.

– Lubię cię – stwierdziła.

Wszyscy odwrócili się zaskoczeni w jej stronę. Nie od razu zrozumiałam, co takiego dziwnego powiedziała. Dopiero po chwili pojęłam, że Śmierć po prostu nigdy nie okazała publicznie uczuć.

Nie byłam pewna, czy to dobrze, że Śmierć mnie lubi. Chociaż może mogło mi to zagwarantować dłuższe życie? Albo wręcz przeciwnie.

– Ja ciebie też – odpowiedziałam nieśmiało.

– Taaaak – mruknęła i pogroziła mi rękawem habitu. – Lubię cię, więc masz na siebie uważać i nie wpadać w żadne kłopoty.

Kleopatra, piastująca stanowisko diablicy, odchrząknęła głośno i podeszła do mnie. Najwyraźniej uznała, że Śmierć nie może przywłaszczyć sobie całych powitań. Królowa nie mogła przecież być od niej gorsza.

Objęła mnie mocno.

– Stęskniłam się za tobą, Wiktorio – zaszczebiotała mi do ucha. – Nawet nie wiesz, jak mi ciebie brakowało. Nie miał kto mi doradzać, jakie pióra przyczepić do sukni! – W tym momencie Śmierć rozkaszlała się, usiłując ukryć śmiech.

– Wiesz, odwiedziłam cię raz na Ziemi – kontynuowała Kleopatra. – Chodziłaś po centrum handlowym. Miałam się przywitać, ale zauważyłam urocze pantofle na wystawie sklepowej, a potem gdzieś mi znikłaś. No, ale najważniejsze, że mam te buty. Pokażę ci potem.

Niezgrabnie poklepałam ją po łopatce.

– Taaaak… brakowało mi cię, Kleo – zaśmiałam się serdecznie.

Azazel uśmiechał się do mnie drapieżnie. Czarne włosy zaplótł w krótki warkocz na karku. Kilka pasm opadało mu na oczy. Jak zwykle cały był ubrany na czarno. Jedyny kolorowy akcent stanowiły dwa błękitne piórka na rzemyku u jego szyi.

– Witaj, Wiktorio – powiedział.

– Azazelu – skinęłam głową.

Jeśli na tym świecie był ktoś, komu nie należało ufać pod żadnym pozorem, to właśnie taką osobą był Azazel. Gdyby miał matkę i mógł ją sprzedać za skrzydła, to pewnie by to zrobił…

Dziwiło mnie, że spotykał się z Kleopatrą. Tych dwoje w ogóle do siebie nie pasowało. Co prawda, Kleo miała na sumieniu gromadkę zamordowanych, w tym sporo członków własnej rodziny… Och, poza tym, jak mogłabym zapomnieć. Azazel uparcie twierdził, że łączyły go z królową Egiptu dzikie żądze.

– Musimy się spotkać i obgadać to, co zaszło między tobą a Piotrem – powiedziała Kleopatra. – Jak chcesz, możemy go wykastrować!

– Przemyślę to – odparłam wymijająco.

– Czy Beleth wszystko ci już wytłumaczył? – wtrącił się niecierpliwie Azazel.

– Wiktoria musi to przemyśleć – Beleth opiekuńczym gestem objął mnie za ramiona. – Na razie chciałaby odpocząć. Wybaczcie.

Wszyscy zaczęli odchodzić. Śmierć pomachała do mnie wesoło rękawem habitu i wyczarowała czarną dziurę, którą poruszała się po wymiarach.

– W domu ktoś na ciebie czeka – zawołała jeszcze Kleopatra.

Chwilę później oboje z Azazelem znikli w zrobionym przez niego przejściu.