Wydawca: Edipresse Książki Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018

Intryga. Brutal to kłopoty odziane w niezły garnitur ebook

L.J. Shen  

4.32608695652174 (92)
Bestseller

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 458 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Intryga. Brutal to kłopoty odziane w niezły garnitur - L.J. Shen

Emilia

Podobno miłość i nienawiść to te same uczucia, tylko doświadcza się ich w trakcie różnych okoliczności. To prawda.

Mężczyzna, o którym marzę, nawiedza mnie również w koszmarach.
To znakomity prawnik.

Utalentowany kryminalista.

Piękny kłamca.

Dręczyciel i wybawiciel, potwór i kochanek.

Dziesięć lat temu zmusił mnie do ucieczki z małego miasteczka, w którym mieszkaliśmy. A teraz przyszedł do mnie w Nowym Jorku i nie odejdzie, dopóki nie weźmie tego, co należy do niego.

 

Vicious

Emilia to biedna artystka.

Jest piękna i nieuchwytna niczym kwiat wiśni.

Dziesięć lat temu wkroczyła do mojego życia nieproszona i wywróciła je do góry nogami.

I słono za to zapłaciła.

Emilia LeBlanc jest dla mnie niedostępna. To była dziewczyna mojego najlepszego przyjaciela. To kobieta, która zna mój najmroczniejszy sekret, córka pokojówki, którą wynajęliśmy do pomocy w naszej posiadłości.

To powinno mnie zniechęcić do pogoni za nią, ale jest inaczej.

Ona mnie nienawidzi. Też mi coś.

Niech się lepiej do mnie przyzwyczaja.

Opinie o ebooku Intryga. Brutal to kłopoty odziane w niezły garnitur - L.J. Shen

Fragment ebooka Intryga. Brutal to kłopoty odziane w niezły garnitur - L.J. Shen

Tytuł oryginału: VICIOUS

Copyright © 2016 by L.J. Shen

Copyright for the Polish Edition © 2018 Edipresse Polska SA

Copyright for the Translation © 2018 Sylwia Chojnacka

Edipresse Polska SA

ul. Wiejska 19

00-480 Warszawa

Dyrektor ds. książek: Iga Rembiszewska

Redaktor inicjujący: Natalia Gowin

Produkcja: Klaudia Lis

Marketing i promocja: Renata Bogiel-Mikołajczyk, Beata Gontarska

Digital i projekty specjalne: Katarzyna Domańska

Dystrybucja i sprzedaż: Izabela Łazicka (tel. 22 584 23 51), Barbara Tekiel (tel. 22 584 25 73),

Andrzej Kosiński (tel. 22 584 24 43)

Redakcja: Słowne Babki

Korekta: Ewdokia Cydejko, Agnieszka Jeż

Projekt okładki: Letitia Hasser, RBA Designs

Model na okładce: Andrea Denver

Przygotowanie polskiej wersji okładki: Typo Marek Ugorowski

Skład i łamanie: Typo Marek Ugorowski

Biuro Obsługi Klienta

www.hitsalonik.pl

mail: bok@edipresse.pl

tel.: 22 584 22 22

(pon.-pt. w godz. 8:00-17:00)

www.facebook.com/edipresseksiazki

www.instagram.com/edipresseksiazki

ISBN 978-83-8117-617-0

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych w całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Kocham cię, jak się kocha jakieś rzeczy mroczne, w tajemnicy, pomiędzy cieniem a duszą.

(Pablo Neruda, Sto sonetów o miłości, tłum. Jan Zych)

Karen O’Harze i Josephine McDonnell

Playlista

Bad Things – Machine Gun Kelly i Camila Cabello

With or Without You – U2

Unsteady – X Ambassadors

Fell in Love With a Girl – The White Stripes

Baby, It’s You – Smith

Nightcall – Kavinsky

Last Nite – The Strokes

Teardrop – Massive Attack

Superstar – Sonic Youth

Vienna – Billy Joel

Stop Crying Your Heart Out – Oasis

W kulturze Japonii znaczenie drzewa wiśni ukształtowało się setki lat temu. Kwiaty wiśni symbolizują kruchość i wspaniałość życia. To przypominanie tego, jakie życie jest piękne, niemal przytłaczająco piękne, ale również boleśnie krótkie.

Tak samo jak związki.

Ale bądź rozsądny. Pozwól, by serce Cię prowadziło. A gdy znajdziesz kogoś, kto jest go wart, nigdy nie pozwól mu odejść.

Rozdział pierwszy

Emilia

Babcia powiedziała mi kiedyś, że miłość i nienawiść to te same uczucia, tylko doświadcza się ich w różnych okolicznościach. Namiętność jest ta sama. Ból jest ten sam. A to dziwne uczucie, jakby rozpierało ci pierś od środka? Takie samo. Nie wierzyłam jej, dopóki nie poznałam Barona Spencera i zaczął się mój koszmar.

A potem ten koszmar stał się rzeczywistością.

Myślałam, że od niego uciekłam. Byłam na tyle głupia, by sądzić, że on naprawdę zapomniał o moim istnieniu.

Ale kiedy wrócił, uderzył mnie mocniej, niż się tego spodziewałam.

I posypałam się – jak kostki domino.

Dziesięć lat temu

Wcześniej tylko raz byłam w tym domu. Stało się to tuż po przeprowadzce, gdy moja rodzina przyjechała do Todos Santos. Dwa miesiące temu. Tamtego dnia stanęłam jak wryta na utwardzanej żelazem drewnianej podłodze, która nigdy nie skrzypiała.

Wtedy mama szturchnęła mnie łokciem w żebra i zapytała:

– Wiesz, że to najtwardsza podłoga na świecie?

Zapomniała dodać, że podłoga należała do mężczyzny o najtwardszym sercu na świecie.

Przez resztę swojego życia nie mogłam zrozumieć, dlaczego ludzie mający tyle pieniędzy wydali majątek na tak depresyjny dom. W budynku znajdowało się dziesięć sypialni. Trzynaście łazienek. Siłownia i okazałe schody. Wyposażenie należało do najlepszych i najdroższych. A wszystko – poza kortem do tenisa i basenem długości dwudziestu metrów – było czarne.

Gdy wchodziło się przez potężną żelazną bramę, czerń wysysała z ciebie każde pozytywne uczucie, które można było mieć. Architekt wnętrz zajmujący się wystrojem tego domu musiał być średniowiecznym wampirem, sądząc po zimnych, pozbawionych życia kolorach i ogromnych żelaznych żyrandolach zwisających z sufitów. Nawet podłoga była tak ciemna, że chodząc po niej, miałam wrażenie, jakbym stąpała nad przepaścią i w każdej chwili mogła spaść do otchłani.

W tej posiadłości o dziesięciu sypialniach mieszkało troje ludzi – z czego dwoje rzadko tu bywało – a mimo to Spencerowie uznali, że moja rodzina powinna zamieszkać w przybudówce dla służby znajdującej się koło garażu. Nasze lokum było większe niż klitka, którą wynajmowaliśmy w Richmond, w stanie Wirginia, ale do tej chwili uważałam, że powinniśmy się wprowadzić do ich domu, skoro był taki duży.

Zmieniłam jednak zdanie.

Wszystko, co znajdowało się w posiadłości Spencerów, miało na celu przytłaczać gościa. Wystrój kojarzył się z bogactwem i zamożnością, a jednak był ubogi na wiele sposobów. To nie byli szczęśliwi ludzie, myślałam.

Wbiłam spojrzenie w swoje buty – zniszczone białe vansy, które pokryłam kolorowymi rysunkami kwiatów, by ukryć fakt, że to podróbki – i przełknęłam ślinę, czując się taka mała i nic nieznacząca, chociaż jeszcze nie zdążył mnie poniżyć. Wtedy go nie znałam.

– Zastanawiam się, kim on jest – wyszeptała moja mama.

Stałyśmy w korytarzu, a ja nagle zadrżałam, kiedy echo naszych głosów odbiło się od nagich ścian. Mama chciała zapytać, czy moglibyśmy dostać wypłatę dwa dni wcześniej, bo musieliśmy kupić leki dla mojej młodszej siostry Rosie.

– Słyszałam jakieś głosy dobiegające z tamtego pokoju. – Wskazała na drzwi znajdujące się po drugiej stronie sklepionego holu. – Idź i zapukaj. Ja wrócę do kuchni i poczekam.

– Ja? Ale dlaczego ja? – zapytałam.

– Bo tak – odparła i zgromiła mnie spojrzeniem, które przeniknęło mnie do szpiku kości. – Rosie jest chora, a jego rodzice wyjechali z miasta. Poza tym jesteś w jego wieku. Posłucha cię.

Zrobiłam to, o co mnie poproszono – nie dla mamy, lecz dla Rosie – ale nie wiedziałam, jakie czekają mnie konsekwencje. Z powodu tego, co wydarzyło się w ciągu następnych minut, cierpiałam przez całą ostatnią klasę liceum i to dlatego musiałam opuścić moją rodzinę w wieku osiemnastu lat.

Brutal uważał, że znam jego sekret.

Tymczasem ja o niczym nie wiedziałam.

Myślał, że tego dnia, gdy weszłam do pomieszczenia, dowiedziałam się, czego dotyczyła kłótnia.

A nie miałam pojęcia.

Pamiętam tylko, że szłam w stronę kolejnych mrocznych drzwi i gdy się przy nich znalazłam, już miałam zapukać, ale nagle usłyszałam głęboki, zachrypnięty głos starego mężczyzny.

– Wiesz, jak to działa, Baronie.

Ten mężczyzna musiał dużo palić.

– Siostra mi powiedziała, że znowu jej dokuczasz. – Mężczyzna wychrypiał te słowa, a potem uderzył dłonią w twardą powierzchnię i podniósł głos. – Mam dość tego, że jej nie szanujesz.

– Pieprz się. – Usłyszałam znacznie spokojniejszy, młodszy głos. Brzmiał niemal jak… rozbawiony? – I niech ona też się pieprzy. Poczekaj, czy właśnie dlatego tu jesteś, Daryl? Też chcesz skorzystać z usług swojej siostry? Bo dobra wiadomość jest taka, że ona chętnie cię obsłuży, jeśli tylko zapłacisz.

– No, no, no. Cóż za niewyparzony język, ty mały gnoju. – Trzask. – Twoja matka byłaby dumna.

Nastała cisza, a potem:

– Powiedz jeszcze jedno słowo na temat mojej matki, a dam ci prawdziwy powód, dla którego będziesz mógł wstawić sobie te implanty, o których rozmawiałeś z moim ojcem. – Głos należący do młodszej osoby ociekał jadem i zaczęłam sądzić, że chłopak wcale nie jest tak młody, jak myślała mama.

– Nie wtrącaj się – ostrzegł ten sam głos. – Wiesz, teraz mogę cię stłuc na kwaśne jabłko. Mówiąc szczerze, bardzo mnie kusi, by to zrobić. Przez cały czas. Mam cię dość.

– A z jakiego powodu uważasz, że masz jakiś wybór? – Starszy mężczyzna zaśmiał się kpiąco.

Jego straszny głos poraził mnie; był jak trucizna przeżerająca mój szkielet.

– Nie słyszałeś jeszcze? – wycedził młody przez zęby. – Lubię walczyć. Lubię ból. Może dlatego pogodziłem się z tym, że pewnego dnia cię zabiję. I tak się właśnie stanie, Daryl. Kiedyś cię zabiję.

Pisnęłam ze strachu i zamarłam. Bałam się choćby ruszyć. Usłyszałam głośny trzask, a potem ktoś ruszył w stronę drzwi. Miałam wrażenie, że ciągnął coś za sobą po podłodze.

Już miałam uciec – najwyraźniej ta rozmowa nie była przeznaczona dla moich uszu – ale mnie zaskoczył. Zanim dotarło do mnie, co się dzieje, drzwi otworzyły się nagle i stanęłam twarzą w twarz z chłopakiem mniej więcej w moim wieku. Powiedziałam „chłopak”, ale tak naprawdę nie miał w sobie nic z chłopaka.

Za nim stał starszy mężczyzna i dyszał ciężko, opierając się dłońmi o blat biurka. Wokół jego stóp walały się książki, a jego warga wyglądała na pękniętą, bo leciała z niej krew.

Pokój okazał się biblioteką. Ściany otaczały regały z drewna orzechowego, rozciągające się od podłogi aż po sufit. Poczułam ucisk w piersi, bo nagle dotarło do mnie, że już nigdy więcej nikt nie pozwoli mi tu wejść.

– Co to ma znaczyć? – warknął chłopak, mrużąc oczy. Te oczy przypominały mi lufę strzelby wycelowanej we mnie.

Miał może siedemnaście, osiemnaście lat. Ale fakt, że byliśmy mniej więcej w tym samym wieku, tylko pogarszał sytuację. Pochyliłam głowę, a moje policzki zapłonęły takim żarem, że można by za jego pomocą spalić ten dom.

– Podsłuchiwałaś? – Chłopak zacisnął szczękę.

Pokręciłam gorączkowo głową, ale to było kłamstwo. Poza tym nigdy nie byłam dobrym kłamcą.

– Niczego nie słyszałam, przysięgam. – Zadławiłam się własnymi słowami. – Moja mama tu pracuje. Tylko jej szukałam. – Znowu skłamałam.

Nigdy nie byłam tchórzem. Miałam się nawet za odważną osobę. Ale w tym momencie się tak nie czułam. Mimo wszystko nie powinno mnie tu być – w jego domu – a już na pewno nie powinnam była podsłuchiwać ich kłótni.

Młody człowiek zrobił krok w moją stronę, cofnęłam się. Jego oczy wyglądały na martwe, lecz usta miał czerwone, wyraziste i pełne życia. Ten chłopak złamie mi serce, jeśli mu pozwolę. Głos, który rozległ się w mojej głowie, zjawił się znikąd i zaskoczył mnie, bo te słowa nie miały żadnego sensu. Nigdy wcześniej się nie zakochałam, a poza tym byłam w tej chwili zbyt przerażona, by w ogóle zauważyć kolor jego oczu czy włosów, a tym bardziej rozwinąć względem niego jakieś uczucia.

– Jak masz na imię? – zażądał. Pachniał bosko – jakimś męskim zapachem, słodkim potem, kwaśną wonią nastoletnich hormonów i nutą proszku do prania, którego używała moja mama.

– Emilia. – Odchrząknęłam i wyciągnęłam do niego rękę. – Ale przyjaciele mówią do mnie Millie. Ty też możesz.

Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji.

– Jesteś skończona, Emilio. – Przeciągnął moje imię, drwiąc z mojego południowego akcentu. Nawet nie spojrzał na wyciągniętą dłoń.

Szybko ją opuściłam i znowu zaczerwieniłam się, zawstydzona.

– Złe miejsce i zły czas. Następnym razem znajdę cię, nieważne, gdzie będziesz w tym domu, i przyniosę worek na zwłoki, bo nie przeżyjesz tego spotkania.

Minął mnie, ocierając się muskularnym ramieniem o moje ciało.

Zakrztusiłam się powietrzem. Mój wzrok skupił się na starszym mężczyźnie. Spojrzał mi głęboko w oczy i pokręcił głową, uśmiechając się tak, że poczułam ochotę, by skulić się i zniknąć. Krew kapała z jego wargi na skórzany but – czarny, podobnie jak motocyklowa kurtka, którą miał na sobie. Co członek gangu motocyklowego robił w takim miejscu? Gapił się w tej chwili na mnie i nawet nie wytarł ręką kapiącej krwi.

Odwróciłam się i wybiegłam, czując gulę, która narastała w moim gardle.

Nie muszę chyba wspominać, że Rosie musiała się obejść bez leków, a moim rodzicom zapłacono dopiero wtedy, kiedy nadszedł na to czas.

Dwa miesiące temu.

Dzisiaj, gdy przeszłam przez kuchnię i wspięłam się na górę po schodach, uznałam, że nie mam wyboru.

Zapukałam do drzwi pokoju Brutala. Znajdował się on na piętrze, na końcu szerokiego łukowatego korytarza, naprzeciwko kamiennych schodów w tej przypominającej pieczarę rezydencji.

Nigdy wcześniej nie byłam w jego pokoju i wolałam, by tak zostało. Niestety ukradziono mi podręcznik do rachunku różniczkowego. Ktokolwiek włamał się do mojej szafki, zabrał z niej wszystko i zostawił tylko śmieci – puste puszki po napojach gazowanych, środki do czyszczenia i opakowania po kondomach wypadły z szafki w chwili, gdy ją otworzyłam.

To tylko kolejny, mało oryginalny, jednak skuteczny sposób, który wymyślili uczniowie All Saints High, by przypomnieć mi, że byłam tylko biedną sprzątaczką. Zdążyłam już do tego przywyknąć, więc prawie się nie zaczerwieniłam. Kiedy wszystkie pary oczu skupiły się na mnie na korytarzu i rozległy się kpiące śmiechy, uniosłam podbródek wysoko i pomaszerowałam prosto do sali na następną lekcję.

W All Saints High uczyli się głównie rozpuszczeni, mający się za lepszych grzesznicy. To szkoła, do której się nie należało, jeśli człowiek nie ubierał się właściwie i nie zachowywał tak jak reszta. Rosie lepiej się wtopiła w to towarzystwo, na całe szczęście. Ja nie miałam na to szans – nie z moim południowym akcentem, kiepskim stylem ubierania się i faktem, że jeden z najpopularniejszych chłopaków, czyli Baron „Brutal” Spencer, mnie nienawidził.

A co gorsza, ja wcale nie chciałam się do nich dopasować. Te dzieciaki mi nie imponowały. Nie były miłe, przyjaźnie nastawione czy nawet mądre. Nie wykazywały żadnych cech, których szukałabym u potencjalnego przyjaciela.

Ale jeśli miałam kiedyś się wyrwać z tego miejsca, to naprawdę potrzebowałam mojego podręcznika.

Zapukałam trzykrotnie do mahoniowych drzwi sypialni Brutala. Zagryzłam dolną wargę, próbując oddychać głęboko, ale i tak nic nie potrafiło uspokoić mojego dziko bijącego serca.

Proszę, oby go tylko nie było…

Proszę, oby nie był dupkiem…

Proszę…

Nagle dobiegł mnie cichy, miękki dźwięk dochodzący z pokoju i cała się napięłam.

Ktoś chichotał.

Brutal jednak nigdy tego nie robił. Kurde, on chyba nie potrafił się śmiać. Nawet jego uśmiechy były zimne i nie sięgały oczu. Nie. Ten dźwięk na pewno wydała dziewczyna.

Usłyszałam, że Brutal szepce coś do niej, a ona pojękuje w odpowiedzi.

Uszy mnie piekły. Otarłam spocone dłonie o żółte spodenki, które miałam na sobie. Ze wszystkich scenariuszy, które mogłam wymyślić, ten był najgorszy.

On z inną dziewczyną.

Której nienawidziłam, chociaż jeszcze nie poznałam jej imienia.

Moje myśli nie miały żadnego sensu, a mimo to czułam się niedorzecznie wściekła.

On jednak na pewno był w środku, a ja miałam misję do wykonania.

– Brutal? – zawołałam, siląc się na spokojny ton głosu. Wyprostowałam się, chociaż nie mógł mnie zobaczyć. – Tu Millie. Przepraszam, że przeszkadzam. Chciałam tylko pożyczyć podręcznik do rachunku różniczkowego. Mój gdzieś przepadł, a muszę się przygotować do jutrzejszego egzaminu. – On na pewno nigdy nie uczył się sam, pomyślałam.

Nie odpowiedział, ale usłyszałam, że dziewczyna głośno wciąga powietrze. Potem zaszeleściła pościel i rozległ się dźwięk zapinanego rozporka. Co do tego nie miałam wątpliwości.

Zamknęłam mocno powieki i przycisnęłam czoło do zimnych, drewnianych drzwi.

Chwyć byka za rogi. Przełknij swoją dumę, powtarzałam sobie. Za kilka lat to nie będzie miało znaczenia. Brutal i jego głupie wybryki będą tylko wspomnieniem, a nadęci ludzie z Todos Santos znikną za zasłoną kurzu, która pokryje moją przeszłość.

Gdy Josephine Spencer zaoferowała pracę moim rodzicom, ci natychmiast się zgodzili. Wyjechaliśmy na drugi koniec kraju, aż do Kalifornii, bo tutaj mieliśmy lepszą opiekę medyczną, a poza tym nie stać nas już było na opłacanie czynszu. Mama została kucharką tudzież pokojówką Spencerów, a tata ogrodnikiem i złotą rączką. Poprzednia para służących odeszła i w sumie się im nie dziwiłam. Byłam całkiem pewna, że moi rodzice również nie kwapili się do tej pracy. Ale okazje takie jak ta rzadko się zdarzały, a mama Josephine Spencer przyjaźniła się z moją daleką ciotką i to dzięki tej znajomości rodzice dostali pracę.

Planowałam wydostać się z tego miasteczka jak najszybciej. To znaczy – gdy tylko przyjmą mnie do pierwszego college’u w innym stanie. Aby do tego doszło, musiałam zadbać o stypendium.

A żeby mieć stypendium, musiałam otrzymywać najlepsze oceny.

A żeby mieć najlepsze oceny, potrzebny mi był podręcznik.

– Brutal – wystękałam, wołając go, używając tego głupiego przezwiska. Wiedziałam, że nienawidził swojego prawdziwego imienia, a ja z jakiegoś powodu nie chciałam go denerwować. – Wezmę tylko książkę i szybko przepiszę wzory. Postaram się załatwić to najszybciej, jak się da. Nie zajmę ci dużo czasu. Proszę. – Przełknęłam gulę, która urosła mi w gardle. Byłam sfrustrowana. Sytuacja przedstawiała się kiepsko, bo ukradziono mi rzeczy, a w dodatku musiałam prosić Brutala o przysługę.

Znowu usłyszałam chichot – wysoki, piskliwy, który ranił moje uszy. Palce mnie świerzbiły, by złapać za klamkę i otworzyć drzwi, a potem przyłożyć chłopakowi.

Usłyszałam jego jęk przyjemności i wiedziałam, że to nie ma nic wspólnego z dziewczyną, z którą jest. On po prostu lubił się nade mną znęcać. Odkąd spotkałam go dwa miesiące temu w bibliotece, poprzysiągł uprzykrzać mi życie i ciągle przypominał, że nie jestem wystarczająco dobra.

Niewystarczająco dobra, by mieszkać w jego posiadłości.

By chodzić do jego szkoły.

By mieszkać w „jego mieście”.

A co było w tym wszystkim najgorsze? Że to właściwie nie była przenośnia. To miasteczko naprawdę należało do niego. Baron Spencer Junior – okrzyknięty Brutalem z powodu jego bezwzględnego, zimnego charakteru – był potomkiem i spadkobiercą najbogatszej rodziny w Kalifornii. Spencerowie posiadali firmę zajmującą się transportem rurociągowym, a także połowę centrum Todos Santos – w tym centrum handlowe – i trzy korporacyjne office parki. Brutal miał tyle pieniędzy, że mógł zadbać o dziesięć kolejnych pokoleń rodziny.

Ja wręcz przeciwnie.

Moi rodzice byli służącymi. Musieliśmy zapracować na każdy grosz. Nie spodziewałam się, że ten chłopak to zrozumie. Dzieciaki, które miały fundusz powierniczy, nigdy by tego nie pojęły. Ale zakładałam, że chociaż udawał, tak jak reszta z nich.

Edukacja była dla mnie ważna i w tej chwili zostałam z niej okradziona.

Bo bogate dzieciaki zabrały mi książkę.

Bo ten konkretny bogaty dzieciak nie chciał otworzyć mi drzwi i pożyczyć na chwilę podręcznika.

– Brutal! – Poczułam jeszcze silniejszą desperację i uderzyłam dłonią w jego drzwi. Zignorowałam ból, który zapulsował w moim nadgarstku, i ciągnęłam: – No dalej!

Już miałam się odwrócić i odejść. Nawet jeśli to by oznaczało, że musiałabym wsiąść na rower i przejechać pół miasta, by pożyczyć podręcznik od Sidney. Ona była moją jedyną przyjaciółką w całej szkole i tylko ją lubiłam.

Ale wtedy usłyszałam śmiech Brutala i wiedziałam, że śmieje się ze mnie.

– Chciałbym zobaczyć, jak się przede mną płaszczysz. Jak o to błagasz, skarbie. I wtedy bym ci to dał – powiedział.

Ale nie do dziewczyny w pokoju.

Te słowa były skierowane do mnie.

Wtedy nie wytrzymałam. Wiedziałam, że to, co mam zamiar zrobić, nie jest właściwe. I wiedziałam, że on wygrywa.

Otworzyłam drzwi i wpadłam do jego pokoju. Wciąż trzymałam klamkę, zaciskając pięść tak mocno, że pobielały mi knykcie.

Skupiłam wzrok na łóżku o królewskich rozmiarach, ledwo dostrzegając cudowne malowidło ścienne nad wezgłowiem – przedstawiało białe galopujące w ciemności konie – czy ciemne, eleganckie meble. Jego łóżko wyglądało jak tron. Stało pośrodku pokoju, było duże i wysokie, pokryte czarną satynową pościelą. Brutal zajmował miejsce na skraju materaca, a dziewczyna, z którą chodziłam na wuef, siedziała mu na kolanach. Miała na imię Georgia i jej dziadkowie byli właścicielami połowy winnic, które rozciągały się w Carmel Valley. Jej długie blond włosy owijały się wokół szerokiego ramienia Brutala, a karaibska opalenizna wyglądała na doskonałą i gładką. Kontrastowała z jego jasną karnacją.

Ciemnoniebieskie oczy Brutala – tak ciemne, że niemal czarne – skupiły się na mnie, jednak chłopak nie przestawał namiętnie całować Georgii – kilkakrotnie ujrzałam jego język – jakby była watą cukrową. Musiałam odwrócić od nich wzrok, ale nie potrafiłam. Jego spojrzenie mnie zniewalało. Stałam nieruchomo, jak wryta. Uniosłam jedną brew, by pokazać mu, że ten widok nie robi na mnie wrażenia.

Tylko że było inaczej.

Ten widok tak na mnie działał, że nie mogłam oderwać od nich wzroku. Przyglądałam się jego ostrym kościom policzkowym, gdy wsuwał język głębiej w jej usta, a jego palące, hipnotyzujące spojrzenie nie przestało mnie obserwować. Czekał, aż zareaguję. Poczułam, że moje ciało przeszywa nieznany dreszcz. Zauroczył mnie. Ogarnęła mnie słodka, cierpka mgła. Była pełna napięcia seksualnego, pojawiła się zupełnie nieproszona, ale nie mogłam od niej uciec. Chciałam się uwolnić, ale za nic w świecie nie potrafiłam.

Jeszcze mocniej zacisnęłam dłoń na klamce i przełknęłam ślinę. Skupiłam wzrok na jego ręce, która przesunęła się po ciele dziewczyny i spoczęła na jej talii, ściskając ją lekko. Ja również ścisnęłam się w talii przez moją żółto-białą koszulkę.

Co było ze mną, do cholery, nie tak? Patrzenie, jak całuje inną dziewczynę, było nie do zniesienia, a jednak bardzo mnie fascynowało.

Chciałam to zobaczyć.

I jednocześnie nie chciałam.

W każdym razie już nie mogłam się pozbyć tego obrazu z myśli.

Zamrugałam powiekami, przyznając się przed sobą do porażki. Przeniosłam wzrok na czarną czapkę drużyny Raidersów, która leżała na krześle przy biurku.

– Potrzebuję twojego podręcznika, Brutal – powtórzyłam. – Bez niego nie wyjdę.

– Pieprz się, służko – powiedział, a Georgia zachichotała.

Poczułam w sercu ukłucie zazdrości. Nie potrafiłam zrozumieć reakcji mojego ciała. Bólu. Wstydu. Pożądania. Nienawidziłam Brutala. Był zimny, okrutny, bez serca. Słyszałam, że jego matka zmarła, gdy miał dziewięć lat, ale teraz skończył osiemnaście, a jego miła macocha pozwalała mu robić to, co chciał. Josephine sprawiała wrażenie słodkiej, troskliwej kobiety.

Brutal nie miał powodu, by być taki okrutny, jednak właśnie tak się zachowywał w stosunku do wszystkich. A szczególnie do mnie.

– Nie. – Wewnątrz czułam gniew, jednak postanowiłam tego nie okazywać. – Daj mi podręcznik – powiedziałam powoli, traktując go jak idiotę, bo on też mnie tak traktował. – Po prostu powiedz mi, gdzie jest. Gdy skończę, zostawię ci go pod drzwiami. To najłatwiejszy sposób, by się mnie pozbyć, i wtedy będziesz mógł wrócić do swoich… rozrywek.

Georgia, której biała sukienka została z tyłu rozpięta, przestała bawić się jego rozporkiem i warknęła, odpychając się od jego piersi i przewracając oczami.

Wykrzywiła wargi, naburmuszona, i powiedziała:

– Naprawdę, Mindy? – Doskonale wiedziała, że mam na imię Millie. – Nie możesz się w tej chwili zająć czymś innym? Jesteś spoza jego ligi, nie uważasz?

Brutal przyglądał mi się przez chwilę z ironicznym uśmiechem przyklejonym do twarzy. Jaki on był cholernie przystojny. Ku mojemu nieszczęściu. Miał czarne, błyszczące włosy, modnie przycięte – krótsze po bokach, a dłuższe na czubku głowy. Jego oczy w kolorze indygo charakteryzowały się wyjątkową głębią, jednak teraz pojawił się w nich jakiś błysk. Ale nie wiedziałam, co oznacza. Skórę miał tak bladą, że wyglądał jak duch.

Byłam malarką i dlatego często podziwiałam jego wygląd. Rysy twarzy, kształty. Doskonałą sylwetkę. Dobrze zachowane proporcje. Został stworzony do tego, by go namalować. Brutal to dzieło sztuki.

Georgia też o tym wiedziała. Niedawno słyszałam, jak rozmawiała o nim z koleżanką, stojąc przy swojej szafce przed wuefem.

– To piękny facet – oznajmiła jej koleżanka.

– Racja, ale ma okropną osobowość – dodała szybko Georgia. Po chwili milczenia dziewczyny wybuchnęły śmiechem.

– Ale kogo to obchodzi? – podsumowała przyjaciółka Georgii. – I tak bym go brała.

Najgorsze w tym wszystkim było to, że się im nie dziwiłam.

Brutal to sportowiec, a do tego obrzydliwie bogaty facet. Popularny gość, który ubierał się odpowiednio i mówił odpowiednio. Ideał w All Saints High. Prowadził odpowiedni model samochodu – drogiego mercedesa – i roztaczał tę tajemniczą aurę, która cechowała prawdziwego alfę. Wszyscy zawsze mu się przyglądali z zainteresowaniem. Nawet kiedy nic nie mówił.

Udałam znudzenie i założyłam ręce na piersi, opierając się biodrem o framugę drzwi. Wyjrzałam przez okno, wiedząc doskonale, że jeśli jeszcze przez chwilę będę patrzeć na niego lub Georgię, to łzy napłyną mi do oczu.

– Jego liga? – zakpiłam. – Ja nie gram w tę samą grę. Nie gram nieczysto.

– Ale będziesz, gdy cię do tego zmuszę – warknął Brutal spokojnym, pozbawionym humoru głosem. Czułam się tak, jakby mi w tej chwili wyrwał wnętrzności i rzucił je na idealną drewnianą podłogę.

Zamrugałam powoli, próbując wyglądać, jakby jego słowa mnie nie obeszły.

– Gdzie jest książka? – zapytałam po raz setny.

Chyba stwierdził, że torturował mnie wystarczająco długo jak na jeden dzień. Przekrzywił głowę w stronę plecaka, który leżał pod biurkiem. Okno nad blatem wychodziło na dom służby i Brutal miał z niego doskonały widok na moje okno. Jak do tej pory dwa razy przyłapałam go na gapieniu się na mnie z odległości i zawsze zastanawiałam się, dlaczego to robi.

Męczyło mnie to pytanie.

Przecież tak bardzo mnie nienawidził. Jego intensywne spojrzenie paliło mi twarz, gdy na mnie patrzył, ale nie robił tego tak często, jak bym chciała. Byłam jednak rozsądną dziewczyną i nigdy nie pozwalałam sobie nad tym rozmyślać.

Podeszłam do plecaka marki Givenchy, który nosił ze sobą do szkoły każdego dnia. Gdy go otworzyłam, zaczęłam przeglądać zawartość. Cieszyłam się, że stałam odwrócona do niego plecami, bo dzięki temu nie musiałam na nich patrzeć. Słyszałam jednak ich jęki i odgłosy całowania.

Kiedy tylko dotknęłam znajomej, biało-niebieskiej książki do rachunku różniczkowego, zamarłam. Gapiłam się na kwiat wiśni, który wymalowałam na jej grzbiecie. Gniew przeszył mnie na wskroś, płonął w moich żyłach. Zacisnęłam pięści i rozluźniłam je. Krew zaszumiała mi w uszach, a oddech przyspieszył.

To on włamał się do mojej szafki. Cholera.

Drżącymi dłońmi wyciągnęłam książkę z jego plecaka.

– Ukradłeś mój podręcznik? – Odwróciłam się w jego stronę, czując, jak każdy mięsień w moim ciele się napina.

To już była przesada. I jawna agresja. Brutal zawsze ze mnie kpił, ale nigdy aż tak mnie nie upokorzył. Ukradł rzeczy z mojej szafki i wypchał ją kondomami i zużytym papierem toaletowym.

Nasze oczy się spotkały. Odepchnął od siebie dziewczynę, jakby była natrętnym szczeniakiem, z którym skończył się bawić, i wstał. Zrobiłam krok w jego stronę. Stanęliśmy przed sobą twarzą w twarz.

– Dlaczego mi to robisz? – wysyczałam, przyglądając się jego pozbawionej emocji, kamiennej twarzy.

– Bo mogę – odparł z kpiącym uśmieszkiem, którym maskował ból w swoich oczach.

Co cię dręczy, Baronie Spencerze?

– Bo to zabawne? – dodał i rzucił Georgii kurtkę. Wskazał jej gestem drzwi, nawet na nią nie patrząc.

Najwyraźniej nie była dla niego kimś ważnym. Tylko rekwizytem. Przez nią chciał mnie zranić.

I udało mu się to.

Nie powinno mnie obchodzić, jak się zachowuje. Przecież nie robiło mi to różnicy. Koniec końców i tak go nienawidziłam. I to do tego stopnia, że mdliło mnie z powodu tego, jak bardzo mi się podoba. Nienawidziłam tego, że jestem taka głupia i płytka, albo tego, jak jego kwadratowa szczęka zaciska się, gdy próbuje zwalczyć uśmiech. Nienawidziłam tego, jak bardzo podobają mi się jego błyskotliwe komentarze, które wygłasza w klasie. Nienawidziłam tego, że był takim cynicznym realistą, a ja miałam się za beznadziejną idealistkę, a mimo to kochałam każdą myśl, którą wypowiadał na głos. I nienawidziłam tego, że moje serce przynajmniej raz w tygodniu fikało koziołka, gdy myślałam, że on mógłby być tym jedynym.

Nienawidziłam jego, a on mnie.

Nienawidziłam jego, ale Georgii bardziej, bo to ją całował.

Doskonale wiedziałam, że nie mogę się z nim kłócić, bo moi rodzice tu pracują, więc ugryzłam się w język i pobiegłam w stronę drzwi. Udało mi się dotrzeć do progu, zanim złapał mnie za łokieć i odwrócił w miejscu, przyciskając do swojej twardej piersi. Zdusiłam w sobie pisk bólu.

– No walcz ze mną, służko – warknął mi w twarz. Jego nozdrza falowały jak u dzikiej bestii. Jego usta znajdowały się tak blisko moich. Wciąż były opuchnięte po pocałunkach z inną dziewczyną, czerwone na tle jasnej skóry. – Postaw mi się chociaż raz w życiu.

Wyrwałam się z jego objęć, przyciskając podręcznik do piersi, jakby był moją tarczą. Wybiegłam z pokoju i nie zatrzymałam się nawet po to, by złapać oddech, dopóki nie znalazłam się w domu dla służby. Wpadłam do swojego pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Rzuciłam się na łóżko, oddychając ciężko.

Nie płakałam. On nie zasługiwał na moje łzy. Ale byłam wściekła, smutna i… trochę załamana.

Z jego pokoju dobiegła mnie głośna muzyka, która z każdą chwilą stawała się głośniejsza. Rozpoznałam ten utwór: Stop Crying Your Heart Out zespołu Oasis.

Kilka chwil później usłyszałam silnik czerwonego camaro Georgii z automatyczną skrzynią biegów. Brutal zawsze nabijał się z jej samochodu, mówiąc: „Jak można jeździć camaro z automatem?”. Samochód śmignął ulicą z zawrotną prędkością. Ona też się wkurzyła.

Brutal był prawdziwym tyranem. To przykre, że moja nienawiść do niego została otoczona czymś, co przypominało miłość. Ale obiecałam sobie, że rozbiję tę skorupę i uwolnię z jej wnętrza czystą nienawiść, zanim on mnie dopadnie. Obiecałam sobie wtedy, że nigdy nie uda mu się mnie zniszczyć.

Rozdział drugi

Brutal

Dziesięć lat temu

Ten weekend wyglądał jak każdy inny. Urządziłem zarąbistą imprezę i nawet nie miałem ochoty wychodzić z pokoju medialnego, by spędzić czas z idiotami, których sam tutaj zaprosiłem.

Wiedziałem, że na zewnątrz pokoju panuje istny chaos. Słyszałem śmiechy i babskie piski dobiegające znad basenu w kształcie nerki. Szumiąca woda wylewała się z otwartych paszczy gargulców niczym greckie wodospady. Dmuchane materace skrzypiały, ocierając się o ludzkie ciała. W pokoju niedaleko jakaś para pojękiwała głośno. Grupki dziewczyn chichotały i plotkowały między sobą, siedząc na fotelach i sofach piętro niżej.

Słyszałem piosenkę Limp Bizkit. Kto, do cholery, miał czelność puszczać tak kiepską muzykę na mojej imprezie?

Mogłem dalej wsłuchiwać się w hałasy i usłyszeć znacznie więcej, ale nie chciałem. Rozłożyłem się wygodnie na moim narożniku przed telewizorem, paląc blanta i oglądając japońskie anime porno.

Po prawej stronie stało piwo, ale nawet go nie tknąłem.

Przede mną na dywanie klęczała jakaś laska i gładziła mnie po rozłożonych udach, ale na nią również nie zwracałem uwagi.

– Brutalu – wymruczała seksownie, zbliżając dłonie do mojego krocza. Powoli zaczęła mi wchodzić na kolana.

To była opalona bezimienna brunetka w opiętej sukience, która niemal krzyczała: „Przeleć mnie!”. Wyglądała mi na Alicię, a może Lucię. W zeszłym roku próbowała dostać się do zespołu cheerleaderek, ale jej się nie udało. Idę o zakład, że ta impreza to jej pierwsza chwila popularności. Seks ze mną lub z kimkolwiek w tym domu byłby jej przepustką do statusu szkolnej celebrytki.

I właśnie z tego powodu w ogóle mnie nie interesowała.

– Twój pokój medialny jest zarąbisty, ale może poszlibyśmy gdzieś, gdzie jest ciszej?

Strzepnąłem popiół z blanta. Opadł na podłokietnik niczym brudny śnieg. Zacisnąłem szczękę i po chwili odparłem:

– Nie.

– Ale ja cię lubię.

To akurat gówno prawda. Nikt mnie nie lubił i mieli ku temu powód.

– Ja się nie bawię w związki – odparłem bez namysłu.

– No wiem, głuptasku. Ale przecież możemy się zabawić. – Prychnęła śmiechem. To był tak nieatrakcyjny dźwięk, że natychmiast ją znienawidziłem za to, że tak mocno się starała.

A szacunek dla samego siebie był dla mnie czymś ważnym.

Zmrużyłem oczy, zastanawiając się nad jej propozycją. Jasne, mogłem jej pozwolić, by mi ssała fiuta, ale potrafiłem ją przejrzeć. One zawsze chciały czegoś więcej.

– Powinnaś już sobie pójść – powiedziałem po raz pierwszy i ostatni. Nie byłem jej ojcem. Nie musiałem jej ostrzegać przed facetami takimi jak ja.

Naburmuszyła się i założyła mi ręce na szyję, siadając okrakiem na moich udach. Wypięła piersi i przycisnęła je do mojego torsu, patrząc na mnie z determinacją w oczach.

– Nie wyjdę stąd, dopóki nie zabawię się z którymś z was, HotHoles.

Uniosłem brew, wydychając dym przez nos. Przymknąłem oczy znudzony i odparłem:

– To lepiej idź do Trenta lub Deana, bo ja nie będę się dzisiaj z tobą pieprzył, laleczko.

Alicia/Lucia w końcu się odsunęła, łapiąc aluzję. Zaczęła iść w stronę barku, a jej sztuczny uśmiech bladł z każdym krokiem. Przygotowała dla siebie koktajl, nie sprawdziwszy nawet, jaki alkohol leje do wysokiej szklanki. Rozejrzała się po pokoju błyszczącymi oczami, zastanawiając się, który z moich kolegów – nazywano nas w liceum Four HotHoles – otworzy jej drogę do popularności.

Trent leżał rozwalony na kanapie po mojej prawej stronie, a jakaś nieznajoma laska podskakiwała na nim, podciągnąwszy sukienkę do bioder. Cycki dziewczyny falowały śmiesznie przy każdym ruchu. Chłopak upił łyk piwa z butelki i zaczął ze znudzeniem przeglądać telefon. Dean i Jaime siedzieli na kanapie po drugiej stronie i kłócili się o następny mecz futbolu. Żaden z nich nawet nie tknął dziewczyn, które zaprosiliśmy do pokoju.

Jaimego rozumiałem. Miał obsesję na punkcie naszej nauczycielki od angielskiego, panny Greene. Nie aprobowałem jego nowej, chorej fascynacji, ale nie powiedziałbym mu słowa na ten temat. Ale co do Deana… Nie miałem pojęcia, z czym ten chłopak miał problem. Nie rozumiałem, dlaczego nie przyciągnął do siebie jakiejś dupy i nie wziął się do roboty, jak zazwyczaj.

– Dean, stary, gdzie twoja laska na ten wieczór? – odezwał się Trent, wyrażając na głos to, o czym sam myślałem, przesuwając jednocześnie palcem po iPodzie i przeglądając playlistę. Wyglądał na zupełnie niezainteresowanego laską, z którą się pieprzył.

Zanim Dean odpowiedział, Trent zepchnął z siebie dziewczynę i poklepał ją lekko po głowie, gdy opadła na sofę. Jej usta wciąż były lekko otwarte z oszołomienia i najpewniej też z przyjemności.

– Przepraszam. Dzisiaj nie dojdę. To wszystko przez ten gips. – Wskazał butelką piwa na swoją złamaną kostkę, uśmiechając się przepraszająco do dziewczyny.

Z naszej czwórki to Trent był najmilszy.

Wszyscy wiedzieli, że pozostali wręcz przeciwnie.

Ale jak na ironię Trent miał najwięcej powodów, by okazywać gniew i nienawiść. Jego sytuacja była beznadziejna i dobrze o tym wiedział. Bez futbolu nie miał szansy na college. Jego oceny były kiepskie, a rodzice nie mieli pieniędzy, by opłacić czynsz, a tym bardziej jego studia. Z powodu tego złamania musiał zostać w południowej Kalifornii i zająć się pracą fizyczną – jeśli będzie miał szczęście – podobnie jak reszta osób z jego dzielnicy, mimo że spędził cztery lata z nami, bogatymi dzieciakami z Todos Santos.

– Wszystko w porządku, stary. – Dean uśmiechnął się beztrosko, ale nie przestawał podrygiwać nogą. – Chodzi o to, że nie chcę się niczym rozpraszać. Łapiesz? – Wyglądał na zdenerwowanego. Wyprostował się nagle, ale wtedy drzwi za mną otworzyły się z rozmachem.

Ktokolwiek to był, nawet nie zapukał. Wszyscy wiedzieli, że do tego pokoju nie można było wchodzić. To była prywatna miejscówka HotHoles. Zasady były jasne. Zakaz wstępu, chyba że było się zaproszonym.

Dziewczyny znajdujące się w pokoju skupiły się na drzwiach, ale ja paliłem spokojnie zioło, marząc o tym, by Alicia/Lucia odeszła w końcu od baru. Miałem ochotę na zimne piwo, ale nie na pogawędkę.

– Wow, hej. – Dean pomachał do osoby stojącej w drzwiach i mógłbym przysiąc, że uśmiechnął się zachęcająco.

Jaime skinął głową na powitanie i spiął się, posyłając mi znaczące spojrzenie, ale ja byłem zbyt upalony, by móc je odczytać. Trent odwrócił głowę i mruknął coś na powitanie.

– Ktokolwiek tu wszedł, lepiej żeby miał ze sobą pizzę albo cipkę ze złota, jeśli chce tu zostać. – Zacisnąłem zęby i w końcu spojrzałem przez ramię.

– Cześć.

Gdy usłyszałem jej głos, poczułem coś dziwnego w piersi.

Emilia. Córka służącej. Co ona tutaj robiła? Nigdy nie opuszczała domu dla służby, gdy wyprawiałem imprezy. Poza tym nawet nie spojrzała w moją stronę od dnia, w którym wybiegła z mojego pokoju z książką do rachunku różniczkowego.

– Kto dał ci przyzwolenie, by tu wejść, służko? – Pociągnąłem blanta i po chwili wypuściłem z płuc dym, odwracając się bokiem, by lepiej się jej przyjrzeć.

Jej błękitne oczy skupiły się na mnie przez chwilę, a potem powędrowały w kierunku kogoś znajdującego się za mną. Uśmiechnęła się nieśmiało do tej osoby. Nieznośny hałas imprezy nagle znikł, a ja widziałam w tej chwili tylko jej twarz.

– Hej, Dean. – Wbiła wzrok w swoje vansy.

Długie, karmelowe włosy miała zaplecione w warkocz, który przerzuciła przez jedno ramię. Dzisiaj włożyła spodnie boyfriendy i bluzkę z kreskówkową postacią Darią, a na to zupełnie niepasującą pomarańczową, wełnianą marynarkę. Jej styl był dziecinny i okropny, a na dłoni wciąż miała kwiat wiśni, który narysowała sobie na zajęciach z literatury angielskiej. Mimo tych wszystkich rzeczy wciąż uważałem ją za gorącą sztukę. Tylko dlaczego? Nie miało to znaczenia. I tak jej nienawidziłem. Zawsze jednak czułem podniecenie z powodu jej widocznego braku starań, by wyglądać seksownie, chociaż i tak była seksowna.

Oderwałem od niej wzrok i skupiłem go na Deanie. Uśmiechał się do niej tym głupkowatym uśmieszkiem, na widok którego miałem mu ochotę wybić wszystkie zęby.

Co tu się, kurwa, działo?

– Śpicie ze sobą? – Jaime zadał pytanie, na które ja bym się nie zdobył. Strzelił balonem z gumy i odgarnął z twarzy blond włosy w stylu surfera. Miał to gdzieś, ale doskonale wiedział, że mnie to zainteresowało, więc mnie wyręczył.

– Jezu, stary. – Dean wstał ze swojego miejsca i uderzył Jaimego. Zachowywał się jak prawdziwie przyzwoity koleś.

Ale ja znałem go zbyt dobrze i wiedziałem, że wcale nim nie był. Nawet nie zliczę, ile dziewczyn przeleciał na tej sofie, w miejscu, na którym przed chwilą siedział. Takie zachowanie było niemal wgrane w jego DNA. Nie byliśmy dobrymi facetami. Nie byliśmy materiałami na chłopaków, cokolwiek by to oznaczało. Cholera, i nawet się z tym nie kryliśmy. A poza Jaimem, który gadał bzdury o byciu razem z panną Greene, nie bawiliśmy się w monogamię.

To – i tylko to – sprawiało, że nie podobała mi się sytuacja między Deanem i służką. Miałem wystarczająco dużo problemów, z którymi musiałem sobie radzić. Nie chciałem być przy tym, gdy ktoś jej złamie serce, i to tu, w moim domu. Bo roztrzaskałoby się o moją podłogę. A poza tym, mimo że jej nie lubiłem… to naszym celem nie było jej zniszczenie. Była tylko wieśniaczką z Wirginii o szerokim uśmiechu i z irytującym akcentem. Jej osobowość kojarzyła mi się z piosenką Michaela Bublé – prosta i cholernie bezpretensjonalna. Nawet się uśmiechała, gdy przyłapywała mnie na gapieniu się na nią z okna, chociaż zachowywałem się jak jakiś prześladowca.

Jak można być tak głupim?

To nie była jej wina, że jej nienawidziłem. Za to, że podsłuchała rozmowę moją i Daryla wiele tygodni temu. Za to, że brzmiała i wyglądała zupełnie jak moja macocha Jo.

– Cieszę się, że udało ci się tu dotrzeć. Przepraszam, że musiałaś przyjść akurat tutaj. Nie wiedziałem, że jest tak późno. To nie jest miejsce dla damy – zażartował Dean i zabrał kurtkę z oparcia skórzanej czarnej sofy, po czym podbiegł do drzwi.

Otoczył ją ramieniem, a ja poczułem, jak drga mi powieka.

Gdy odgarnął kosmyk jej włosów za ucho, zacisnąłem szczękę.

– Mam nadzieję, że jesteś głodna. Znam świetne miejsce, w którym serwują owoce morza. To zaraz przy porcie.

Uśmiechnęła się do niego.

– Jasne. Chętnie.

Zaśmiał się.

Moje nozdrza zafalowały.

I wyszli.

Wyszli, cholera.

Włożyłem blanta do ust i odwróciłem się w stronę telewizora. Wszyscy w pokoju zamarli, gapiąc się na mnie, jakby czekali na dalsze instrukcje. Tylko dlaczego wyglądali na takich poruszonych?

– Hej, ty. – Wskazałem na dziewczynę, której Trent pozbył się w trakcie seksu. Właśnie poprawiała włosy przed lustrem znajdującym się koło mojej konsoli. Poklepałem się po kolanach. – Chodź tutaj. I przyprowadź koleżankę. – Skupiłem wzrok na lasce, którą wcześniej odprawiłem. Całe szczęście, że postanowiła zostać.

Dziewczyny usiadły mi na kolanach, a ja zaciągnąłem się blantem. Złapałem jedną z nich za włosy i przycisnąłem jej usta do swoich. Odetchnąłem, wpuszczając dym do jej buzi. Wciągnęła go, lekko zaskoczona.

– Podaj dalej. – Musnąłem palcem jej nos. Czułem, że mam ciężkie powieki. Dziewczyna uśmiechnęła się, nie otwierając ust, a potem pocałowała tę drugą, wpuszczając dym w jej usta.

Trent i Jaime obserwowali mnie przez cały czas.

– Oni pewnie tylko się ze sobą pieprzą – podsunął Trent, pocierając ręką ogoloną głowę. – Nie słyszałem o tym aż do dzisiaj, a przecież Dean potrafi utrzymać coś w tajemnicy tak jak ja spodnie na imprezie „Playboya”. Czyli wcale.

– Tak – zgodził się Jaime. – Stary, to przecież Dean. Nigdy nie miał dziewczyny na poważnie. Właściwie to on nic nie bierze na poważnie. – Wstał i włożył skórzaną kurtkę. – Dobra, chłopaki, muszę lecieć.

No jasne. Miał zamiar udawać jakiegoś głupka na stronie randkowej i przez całą noc wymieniać pikantne wiadomości z panną Greene. Przysięgam, gdybym nie widział wcześniej jego fiuta w szatni, to założyłbym się, że Jaime ma cipkę.

– Ale mówię ci – dodał jeszcze – nie zadręczaj się tym. To niemożliwe, by Dean się ustatkował. On chce jechać na studia do Nowego Jorku. A ty zostaniesz tutaj z nią. Nigdzie jej nie przyjęto, prawda?

Prawda, pomyślałem.

Jak do tej pory nie przyznano jej stypendium. Wiedziałem o tym, bo mieliśmy tę samą skrzynkę na listy, więc przeglądałem koperty, jakie do niej przychodziły – chciałem wiedzieć, czy przyjęli gdzieś małą Emilię LeBlanc. Ku jej rozpaczy zapowiadało się na to, że zostanie w Todos Santos.

Ja wybierałem się do jakiegoś kiepskiego college’u w Los Angeles oddalonego o kilka godzin jazdy od mojego domu. Nawet gdy będę wracać w każdy weekend, ona wciąż tu będzie. Będzie mi usługiwać.

Będzie mi zazdrościć.

Wciąż będzie mała i nic nieznacząca. Niewyedukowana i bez perspektyw na przyszłość. A przede wszystkim będzie moja.

– Gówno mnie to obchodzi. – Zaśmiałem się i złapałem obie dziewczyny za tyłki, przybliżając je do siebie.

– Liżcie się po cyckach. Chcę na to patrzeć – powiedziałem beznamiętnym tonem. Zrobiły to, co im kazałem. To było takie proste, że poczułem się znudzony.

– A więc na czym stanęło? – zapytałem kumpli.

Dziewczyny zaczęły się lizać zapamiętale. Błagały o odrobinę mojej uwagi jak dwa kundle walczące o życie. Oczywiście ja niczego od nich nie chciałem i chyba miały mi to za złe.

– Najwyraźniej na zaprzeczaniu związkowi między Emilią a Deanem. Jezu. – Jaime pokręcił głową i ruszył w stronę drzwi. Po drodze klepnął Trenta w ramię. – Pilnuj, żeby dziewczyny nie zajmowały się niczym głupim.

– Jak na przykład nim? – Trent wskazał kciukiem w moją stronę.

Spiorunowałem go wzrokiem, ale miał to gdzieś. Pochodził z niebezpiecznej dzielnicy miasta. Nic go nie mogło przestraszyć, a już na pewno nie taki bogacz jak ja.

Czułem, że gromadzi się we mnie gniew. I niedługo mógł wybuchnąć.

A oni o tym wiedzieli. Byli pewni, że pragnąłem Emilii LeBlanc.

– Chrzanić to. Idę na dół na basen. – Wstałem nagle, spychając z siebie dziewczyny, które spadły na kanapę.

Jedna z nich zajęczała w proteście, a druga krzyknęła:

– Porąbało cię?

– Źle się poczułem – wyjaśniłem, co tylko po części było prawdą.

– Zdarza się. – Dziewczyna, która pieprzyła się wcześniej z Trentem, uśmiechnęła się wyrozumiale.

Miałem ochotę zbić ich ojców na kwaśne jabłko za to, jak wychowali swoje córki. Były tak łatwe, że się nimi brzydziłem.

– Zadzwonisz do mnie? – zawołała Alicia/Lucia, ciągnąc mnie za koszulkę. W jej oczach błyszczała nadzieja.

Przyjrzałem się jej uważnie. Wyglądała nieźle, ale nie tak dobrze, jak sama myślała. Ale z drugiej strony była chętna, by mnie zaspokoić, więc to pewnie nie byłby najgorszy wybór.

Ostrzegałem ją.

A ona nie chciała słuchać.

A ja nie byłem dobrym facetem.

– Zapisz swój numer w telefonie Trenta – poleciłem i odwróciłem się, by wyjść.

Gdy szedłem korytarzem, ludzie ustępowali mi z drogi, przyklejając się do ścian, uśmiechając się i unosząc czerwone kubki w geście powitania. Zachowywali się, jakbym był papieżem. Z drugiej strony właśnie tak było. To moje królestwo. Ludziom podobało się to, że byłem zły. Właśnie taka była Kalifornia i nie miałem zamiaru stąd wyjeżdżać. Nigdy. Kochałem w niej wszystko to, czego inni nienawidzili. Kłamców, oszustów, maski i sztuczność. Uwielbiałem to, że tutaj ludzie patrzyli tylko na to, co masz w portfelu, a nie w sercu. Uwielbiałem to, że imponowały im drogie samochody i tanie teksty. Kurde, ja nawet kochałem te trzęsienia ziemi i głupie warzywne shaki.

Ci ludzie, których tak nienawidziłem, byli moim domem. A to miejsce było moim podwórkiem.

W każdym miejscu domu słyszałem szepty. Zazwyczaj nie zaszczycałem ludzi swoją obecnością, ale gdy już to robiłem, wiedzieli dlaczego. Dzisiaj miało dojść do rozróby. Czułem podniecenie wiszące w powietrzu.

Melodia piosenki Fell in Love With a Girl zespołu White Stripes huczała w tle.

Nikomu nie patrzyłem w oczy. Po prostu skupiałem wzrok przed sobą i mijałem tłumy ludzi, dopóki nie dotarłem do piwnicy, do której wchodziło się przez kuchnię. Zamknąłem za sobą drzwi. Było tu cicho i mrocznie. Opis pasujący do mnie. Oparłem się plecami o drzwi, zacisnąłem mocno oczy i odetchnąłem wilgotnym powietrzem.

Cholera, Dean dzisiaj ostro przegiął. Nie kłamałem, gdy mówiłem, że jest źle.

Ruszyłem w głąb pomieszczenia, wymazując z myśli resztę świata. Daryla Rylera. Josephine. I nawet ludzi, którzy byli tylko trochę winni, jak Emilia czy mój ojciec. Przesunąłem palcami po broni, która wisiała na ścianie. Kolekcjonowałem ją od lat. Dotykałem łomu, sztyletu, kija bejsbolowego i skórzanego bicza. Pomyślałem, że kiedyś wyrzucę te wszystkie przedmioty, chociaż i tak nie użyłem nigdy żadnego z nich, ale dzięki posiadaniu ich czułem się bezpieczniejszy. Dzięki temu Daryl już nic nie mógł mi zrobić.

Szukałem adrenaliny i walki. Pragnąłem eksplozji bólu, który pojawi się znikąd. W skrócie, szukałem kłopotów.

Kiedy wdrapałem się po schodach i wyszedłem na zewnętrzy basen, stanąłem na brzegu. Nie miałem niczego w dłoniach. Światło księżyca odbijało się w powierzchni wody, w której pływali ludzie w spodenkach kąpielowych i bikini od projektantów. Rozejrzałem się, szukając Deana. To z nim chciałem się dzisiaj bić. Chciałem zmasakrować mu tę ładną twarzyczkę. Ale wiedziałem, że był teraz ze służką, a poza tym istniały jakieś zasady i nie mogłem ich łamać. Wychodząc z domu z podwiniętymi rękawami, zapraszałem do bójki tego, kto chciał się ze mną zmierzyć. Nie mogłem nikogo zaatakować. Sami musieli przyjść. Musieli zgłosić się na ochotnika. To była niebezpieczna gra, w którą wszyscy w All Saints High grali, by umilić sobie czas. Nazywała się Wyzwanie.

Reguły były sprawiedliwe.

Ale wciąż brutalne.

Przez większość czasu Wyzwanie łagodziło mój ból i dzięki temu mogłem wyjaśnić obrażenia, które zadał mi wcześniej ktoś inny.

Nie byłem zaskoczony, gdy usłyszałem za sobą głośne kroki Trenta, który stukał gipsem, gdy chodził. Wiedział, że jestem porąbany i że chcę się dzisiaj zabawić.

– Powiedz Deanowi, że ma ją zostawić, albo ja to zrobię – odezwał się za moimi plecami.

Pokręciłem głową, uśmiechając się kpiąco.

– On może robić z nią, co tylko chce. Ale jeśli chce zerżnąć tę prostaczkę, to będzie jego pogrzeb.

– Brutal – ostrzegł mnie Trent.

Odwróciłem się w jego stronę i zmierzyłem go wzrokiem. Jego gładka skóra w kolorze mokki mieniła się w świetle księżyca, a ja nienawidziłem go za to, że bawił się dziewczynami z taką łatwością i na niczym mu nie zależało. A mnie te cholerne laski za szybko się nudziły, chociaż nawet nie miałem jeszcze osiemnastu lat.

– Ta porąbana sytuacja ze służącą sprawi, że wszyscy źle skończą. – Zdjął koszulę, eksponując swoją potężną, wyrzeźbioną klatę. Był nieźle napakowany.

Ja jak zawsze wolałem się nie rozbierać. Ludzie patrzyli na nas z zainteresowaniem, ale ja nigdy nie zwracałem na nich uwagi. Chcieli tylko wypełnić swoje marne żywoty czymś interesującym, o czym można by porozmawiać. A ja się cieszyłem, że mogłem dać im ku temu powód.

Zacisnąłem rękę w pięść, przekrzywiając głowę w bok.

– Och, zależy ci na mnie. Jestem wzruszony, T-Rex. – Przyłożyłem rękę w miejscu mojego serca, uśmiechając się ironicznie do Trenta.

Georgia i banda jej głupich koleżanek przyglądały się nam z uwagą, czekając, aż potwór we mnie ujawni się i rzuci na jednego z moich najlepszych przyjaciół. Przemaszerowałem koło Trenta, szturchając go przy tym ramieniem, i poprowadziłem go w stronę kortu tenisowego, gdzie trenowaliśmy niemal co tydzień. To miejsce było przestronne, oddalone od domu i wszyscy zainteresowani mogli się tu zebrać, by obserwować walkę, siadając na ławkach.

– Pokaż mi, na co cię stać, Rexroth – warknąłem, próbując się uspokoić. Chciałem sobie przypomnieć, że Trent i Jaime mieli rację. Dean i służka tylko ze sobą flirtowali. Zerwą ze sobą pod koniec miesiąca. A właściwie to on ją rzuci – oby wtedy jej dziewictwo wciąż było nietknięte – a ona będzie zraniona i zła. Będzie chciała się odegrać. Będzie krucha, podatna na zranienie i niepewna siebie.

I wtedy uderzę.

I wtedy pokażę jej, że jest wyłącznie moją własnością.

– No chodź, T. Zaciągnij tu swoją dupę, kaleko. Tylko staraj się za bardzo nie krwawić na mój trawnik, gdy już skończymy.