Inna bajka - Katarzyna Bulicz-Kasprzak - ebook
Opis

W opowieści Kasi Bulicz-Kasprzak jest dużo ciepła, humoru i kobiecej mądrości. To sprawia, że czyta się ją z ogromną przyjemnością. Polecam!

Magdalena Witkiewicz, autorka Opowieści niewiernej

Ciąża. Stan odmienny. Błogosławiony? Nie dla Karoliny! Studentka ostatniego roku chemii ma plany na przyszłość i nie uwzględniają one bycia mamą. Na pewno jeszcze nie teraz! Gdyby mogła cofnąć czas, drugi raz nie byłaby taka głupia. Jak powiedzieć o ciąży rodzicom, babci, przyjaciołom, ojcu dziecka? Może nic nie mówić?

Dziewięć niezwykłych miesięcy zmian i niepokojów sprawi, że Karolina zrozumie siebie, zmądrzeje i odnajdzie miłość życia - synka Jasia.

Kasia Bulicz-Kasprzak lubi czytać książki, biegać po lesie, pić gorzką herbatę.

Pisze powieści, z których każda jest zupełnie inną bajką, bo marzy, by czytelniczki sięgając po nie, zadawały sobie pytanie: "Co też Kasia wymyśliła tym razem?".

Urodziła się w 1976 roku na Dolnym Śląsku, studiowała biologię, później polonistykę. Od 2000 roku związana z podwarszawskim Sulejówkiem, gdzie mieszka z rodziną. Jej pierwsza książka - Nie licząc kota, czyli kolejna historia miłosna - wysłana na konkurs na współczesną powieść obyczajową dla kobiet, konkurs ten wygrała i od tej pory ukazują się kolejne powieści: Meandry miłości, Dom na skraju, Nalewka zapomnienia.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 319

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


WydawcaDaria Kielan

Redaktor prowadzącyKatarzyna Krawczyk

RedakcjaMonika Paulińska

KorektaMarianna Filipkowska Irena Kulczycka

Copyright © by Kasia Bulicz-Kasprzak, 2015 Copyright © for this edition by Świat Książki Sp. z o.o., Warszawa 2015

Świat Książki Warszawa 2015

Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

ŁamanieJoanna Duchnowska

Dystrybucja Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o., Sp. j. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 e-mail: hurt@olesiejuk.pl, tel. 22 733 50 10 www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-8031-091-9

*

No to się porobiło, pomyślałam. Siedziałam wciśnięta w kąt między wanną a sedesem i przełykałam łzy. Jeszcze nigdy tak nie płakałam. Już mnie wszystko w środku bolało, ale nie mogłam przestać. Opłakiwałam swoje zmarnowane życie. Ryczałam z żalu i nienawiści do siebie, bo to wszystko moja wina. Głupia, głupia, głupia! Ludzie, jaka ja jestem głupia!

A przecież nie oczekiwałam od życia zbyt wiele. Przynajmniej tak mi się wydawało. Skończyć studia, wyjść za mąż i mieć mieszkanie – to chyba niedużo? Ale nie, ja akurat nie mogłam tego dostać.

Tępo gapiłam się na kawałek plastiku z dziurką w środku. Trudno go sensownie opisać, ale myślę, że nazwa „płytkowy test ciążowy” idealnie pasuje. W małym okienku znajdowały się dwie niebieskie, dobrze widoczne kreski. Przeczytałam instrukcję obsługi bardzo dokładnie. Pięć razy. Jeśli nie byłam całkiem umysłowo ograniczona, te kreski oznaczały cią żę. Mogły też oznaczać, że mając niewyobrażalnie wielkiego pecha, trafiłam na wadliwy test. Czy można trafić na wadliwy test trzy razy z rzędu? Raczej nie. Sześć niebieskich kresek oznaczało dziecko w moim brzuchu. Miałam nadzieję, że jedno.

W pierwszej chwili ogarnęła mnie straszna panika. Nie bałam się tak od czasu, kiedy w trzeciej klasie podstawówki coś mnie podkusiło, by dopisać sobie kilka ocen w dzienniku. Sprawa się wydała i dyrektorka rozważała zawieszenie mnie w prawach ucznia. Pamiętam strach, z którym budziłam się w nocy, bo widmo wyrzucenia ze szkoły naprawdę przerażało. Teraz przynajmniej nie musiałam się martwić, że mnie wywalą ze studiów. Sama zrezygnuję, bo nie dam rady. Nie wyobrażałam sobie, że uda mi się wysiedzieć na wykładzie Śniadeckiego po nieprzespanej nocy. A pracownia? Nie można przecież wnosić niemowlaków do laboratorium chemicznego.

Rodzice zawsze powtarzali, że cokolwiek zrobię, będą po mojej stronie. Ale to było przedtem, zanim zostałam panną z dzieckiem. Ekstremalne sytuacje zmieniają ludzi. Nie wiem, jak mam im o tym powiedzieć, jeśli w ogóle się odważę. Może lepiej od razu uciec z domu? Tak, tylko dokąd? Mnóstwo pytań, ani jednej odpowiedzi. Byłam przerażona i bezradna.

Jeśli mogłam mieć nadzieję, że moi rodzice zaaprobują taką sytuację, to postawa babci nie pozostawiała wątpliwości. Wyklnie i nawet na mnie nie spojrzy. Moja babcia była płatkiem (trochę już zwiędłym) w róży różańcowej i chórzystką w kościele. Przez ostatnie pięć lat tylko raz opuściła mszę, i to dlatego, że miała trzydzieści osiem stopni gorączki. Oczywiście wysłuchała mszy w radiu. Kiedy zaś wyzdrowiała, przesiedziała w kościele cały dzień, żeby nadrobić zaległości. Wnuczka z nieślubnym dzieckiem będzie nie do zaakceptowania. Szansa, żebym w ciągu najbliższego miesiąca szczęśliwie wyszła za mąż, była zerowa. No, a za miesiąc już może być widać. (Może? Kiedy zaczyna rosnąć brzuch? Nic nie wiem o byciu w ciąży!).

Najgorszym problemem była kwestia ojca dziecka. Bo moje dziecko, jak każde inne, miało ojca. Fajnego i przystojnego, którego bardzo polubiłam, przez chwilę wydawało mi się, że nawet coś więcej. Tylko że on spotyka się z kobietą, która go kocha i pragnie jak nikogo na świecie. Wiem, bo mi powiedziała. Najlepszej przyjaciółce mówi się takie rzeczy.

Pomyśleć, że tyle ludzi będzie cierpieć przez niefortunny splot wydarzeń. I, nie oszukujmy się, przez moją głupotę.

Roz-poczęcie

Wszystko zaczęło się w sesji zimowej od tego, że poszłyśmy z Anką do biblioteki. Intuicja podpowiadała mi, żeby tam nie iść, bo po co, skoro w domu ma się wujka Google’a i ciocię Wikipedię? Jednak przyjaciółka zignorowała moje złe przeczucie. To był właśnie ten moment, w którym rzeczywistość podzieliła się na dwie alternatywne: tę dobrą i tę, w której wylądowałam ja.

Przez wiele, wiele lat różnych studiów Anka nigdy nie zhańbiła się korzystaniem z czytelni w bibliotece uniwersyteckiej. Lecz nadszedł dzień, kiedy musiała to zrobić. Facet od filozofii kazał jej na zaliczenie napisać jakiś bzdurny referat. Po prostu uwziął się na nią, bo nie chodziła na wykłady. To bardzo niesprawiedliwe, przecież wiadomo, że wykłady są nieobowiązkowe, zwłaszcza na studiach zaocznych. Poza tym po co ekonomistce bliska znajomość z Kartezjuszem? No i cóż było robić? A ponieważ najlepsze na świecie kumpele zawsze wszędzie chodzą parami, musiałam jej towarzyszyć w tej wyprawie na niezeksplorowane tereny.

Biblioteka mieściła się w starym neogotyckim budynku z czerwonych cegieł. Strzeliste wieżyczki, cudowne sklepienia i okna jak w bajce o zaklętej księżniczce. Schody, po których chciałoby się zbiegać w ramiona ukochanego. Regały z książkami sięgały nieba. Byłoby cudnie! Byłoby, gdyby nie zieloni od zakuwania, albo z przepicia, studenci, paskudne szafki katalogowe i psujący nastrój współczesny automat do kawy.

Trochę się pokręciłyśmy, zanim znalazłyśmy drzwi do czytelni.

Siadłyśmy w kącie cicho jak myszki. Cicho, bo najpierw narobiłyśmy niezłego zamieszania. Po pierwsze, nie wiedziałyśmy, że nie wolno wchodzić z torbami. A po drugie, że nie można tu pić kawy. To po co ustawili automat na korytarzu? Wreszcie zirytowana bibliotekarka dała nam numerki do stolików. Nieźle się nałaziłyśmy, zanim wreszcie znalazłyśmy swoje miejsca, bo dla utrudnienia wcale nie były po kolei. I kiedy w końcu usiadłyśmy, okazało się, że dwa stoliki od nas siedzi najpiękniejszy facet, jakiego kiedykolwiek widziałam. Wysoki, lekko przypakowany. Nie były to jednak mięśnie wyrzeźbione w siłowni, widać było, że chłopak w wolnym czasie lubi uprawiać sport. Miał gładką, delikatnie opaloną skórę i ciemne, trochę za długie włosy, które łagodnymi falami spływały na kark. Kilkudniowy zarost rzucał cień na jego pociągłą twarz. Rysy miał bardzo regularne, nos prosty, a usta wprost stworzone do całowania. Tylko dolna szczęka była zbyt kanciasta. Mimo to, zamiast szpecić, dodawała uroku. Migdałowe oczy patrzyły na świat lekko zamglonym wzrokiem. Jednym słowem, był jak karmelek: brązowy i słodki.

Byłam przekonana, że to ja pierwsza zobaczyłam Pana Karmelka. W końcu jestem specjalistką od zauważania ładnych facetów. Chciałam szturchnąć Ankę, zorientowałam się jednak, że ona też go widzi – ślina z wywalonego jęzora kapała jej na notatki.

– Słodziak! – wyszeptałam, a bibliotekarka posłała mi mordercze spojrzenie. Co, rozmawiać też nie wolno?!

– Oddałabym mu nerkę – rozmarzyła się Anka.

– Ej! To mnie obiecałaś nerkę, pamiętasz?

– Jemu oddałabym drugą. Mogłabym dla niego umrzeć.

Popatrzyłam na stolik przed Karmelowym. Tablet i dwa smartfony. Koszulka polo, blezer, świetnie dopasowane dżinsy, czyste buty. Oczywiście mógł pochodzić z rodziny o wysokim statusie majątkowym i od dziecka mu wpajano, że wygląd świadczy o człowieku.

– Gej – zawyrokowałam.

Anka przyglądała mu się wnikliwie. Argumenty były silne, nie chciała się jednak poddać i zaproponowała:

– Może zrobię test biustowy?

Spojrzałam na dekolt przyjaciółki. Nie można było powiedzieć, żeby natura jej poskąpiła. Nie można było przejść obojętnie obok zawartości jej stanika. Poza tym Ania miała przeciętną urodę. Czasem jej skóra nabierała ziemistego koloru i przez to, a także z powodu blizn po ospie na czole, wyglą dała brzydko. Nie wychodziła z domu bez wsparcia przemysłu kosmetycznego.

– Normalni faceci gapią się na mój biust.

– Piotrek się nie gapi.

– On jest poza klasyfikacją.

Przez chwilę rozważałam, czy aż tak bardzo chcę poznać preferencje seksualne chłopaka, żeby wykorzystać Ankę. Postanowiłam sobie darować.

– Odpuśćmy. Mnie się podoba, tobie się podoba, to nie jest najlepsza sytuacja.

Anka przyznała mi rację.

Kiedy chłopak wychodził z czytelni, żegnały go nasze tęskne spojrzenia.

*

Anka ostatecznie nie zaliczyła filozofii. Mogłam się tego spodziewać. Moja przyjaciółka nie nadawała się do studiowania, choć nie chciała się do tego przyznać ani przed sobą, ani przed rodzicami, którzy wiele od niej oczekiwali, właściwie nie mając podstaw. Zaczęła źle – nie dostała się na medycynę, więc żeby nie tracić roku, zahaczyła się ze mną na chemii. Dzięki niej pierwszy rok studiów był jednym z najlepszych w moim życiu. Za drugim podejściem dostała się na medycynę. Na krótko – nie wytrzymała nawet do połowy semestru. Uznała, że znalazła swój kierunek i jest nim kulturoznawstwo. Przez dwa lata wyglądała jak skrzyżowanie indiańskiego wigwamu z odpustowym kramem. I kiedy wszystkim się wydawało, że jest na najlepszej drodze do zdobycia jakiegoś wykształcenia, ogarnęła się, wbiła w garsonkę i poszła studiować ekonomię. Zaocznie, ponieważ rodzicom znudziło się finansowanie jej fanaberii.

Ja, w odróżnieniu od Anki, wiedziałam, czego chcę, od chwili gdy po raz pierwszy zobaczyłam rtęć – metal w płynie. Było w tym coś niezwykłego i magicznego, bo to przecież jednocześnie termometr i trucizna. Coś i romantycznego, i praktycznego. Potem okazało się, że wszystko w chemii jest takie, z jednej strony fajerwerki, z drugiej aspiryna. Bez zastanowienia wkroczyłam na ścieżkę alchemików. I świetnie mi szło. Jeszcze tylko rok nauki, a potem studia doktoranckie i kariera w koncernie farmaceutycznym. Tak to widziałam.

Tego dnia, kiedy wywalili Ankę z zaocznej ekonomii, jako przyjaciółka całkiem nawaliłam. Zadzwoniła i poprosiła, żebym ją wsparła.

– Mam lody czekoladowe – kusiła.

W innej sytuacji natychmiast bym się zgodziła. Wtedy stałam przed gabinetem dyrektora do spraw personalnych w firmie kosmetycznej. W spoconych dłoniach trzymałam podanie o bezpłatny staż.

– Sorki, nie mam teraz czasu. Wpadnę wieczorem – ucięłam rozmowę i wyłączyłam telefon, żeby przypadkiem Anka nie zadzwoniła, w czasie kiedy będę się stawiać w dobrym świetle i przekonywać, że to właśnie ja jestem spełnieniem marzeń firmy o odpowiednim kandydacie.

Anka zawalała studia już tyle razy, że zdążyłam się do tego przyzwyczaić. Ona też. Ale tym razem było inaczej. Załamała się. Gdybym pojechała do niej, tak jak obiecałam, pewnie skończyłoby się na butelce wina i morzu łez. Pojechałam jednak dopiero na drugi dzień, bo chciałam się cieszyć swoim zwycięstwem, a nie przeżywać jej porażkę.

Była sama w tym swoim studenckim mieszkaniu, wynajmowanym do spółki z jakimiś dziwnymi ludźmi, których nie lubiłam. Sama, samotna i nieprzytomna. Wokół walały się puste butelki. Odruchowo zaczęłam sprzątać i wtedy natknęłam się na puste opakowanie po leku uspokajającym. Ile Anka wzięła tych tabletek? Przeraziłam się i zadzwoniłam na pogotowie.

Kilka godzin później siedziałam przy jej łóżku. Była strasznie blada, wyglądała jak stara, zmęczona życiem kobieta.

– Ojciec ma rację – szepnęła, patrząc na ścianę. – Jestem do niczego.

– To nie tak! – zaoponowałam.

Nawet na mnie nie popatrzyła. Ze wzrokiem wbitym w zieloną lamperię, przygnębionym głosem mówiła:

– Niczego nie potrafię dobrze zrobić. Raz w życiu chciałam się upić i nawet to wyszło nie tak, jak powinno...

Maglowana przez szpitalnego psychologa, wyjaśniła, że nie chciała się zabić. Po prostu jest bałaganiarą i nie wyrzuciła starego opakowania. Nie wiem, czy psycholog jej uwierzył. Ja, mimo że bardzo chciałam, miałam wątpliwości.

– Ania, jesteś superfajna – zapewniałam ją z przekonaniem. – Jesteś bystra, mądra...

– Jasne – rzuciła z przekąsem. – Wylali mnie ze studiów dla idiotów.

Było w tym trochę racji. Podrzędna placówka oświatowa niechętnie pozbywa się studentów, którzy płacą czesne, i nawet nie trzeba być inteligentnym, żeby ją ukończyć. Wystarczyła odrobina determinacji. Nie mogłam jednak powiedzieć tego na głos, bo to by ją jeszcze bardziej przybiło.

– Nie cierpiałaś tego kierunku – zauważyłam.

– I co z tego? Wszyscy kończą jakieś studia, tylko nie ja.

– Ale dlaczego ty musisz tak jak wszyscy? Przecież... – Chciałam powiedzieć, że jest tyle rzeczy, w których jest dobra i które z powodzeniem mogłaby w życiu robić, ale Anka mi przerwała. Oderwała wzrok od ściany, popatrzyła na mnie i stanowczo powiedziała:

– Muszę mieć wykształcenie, po prostu muszę. Bez wykształcenia jestem nikim. Rozumiesz? N i k i m!

Rozpłakała się. Usiadłam na brzegu szpitalnego łóżka, mocno ją przytuliłam i pozwoliłam płakać. Szeptałam, że wszystko będzie dobrze, że się ułoży. Cały czas czułam, jakbym miała w sobie kolec, a jego bolesne ukłucia wywoływały u mnie wyrzuty sumienia. Powinnam była pojechać do niej od razu.

Od tego czasu minęło pół roku. Skończył się rok akademicki i mój staż. Za bycie popychadłem w firmie dostałam śliczną laurkę – sumienna, punktualna, rzetelna – którą zamierzałam dołączyć do CV. Nadeszły wakacje. Miałam je spędzić w domu. Koncentrowałam się na udawaniu, że piszę pracę magisterską, i na unikaniu babci dewotki. Byłam znudzona. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić, a moje najlepsze kumpele siedziały we Wrocławiu. Pracowały. Anka, bo musiała, a Kinga, bo lubiła.

I kiedy myślałam, że będą to najnudniejsze wakacje w moim życiu, zadzwonił Tomek. Chłopak Kingi. Postanowił urządzić swojej dziewczynie urodzinowe przyjęcie niespodziankę. W górskiej chatce jego rodziców. Pytał, czy przyjadę. Oczywiście. Nie przepadam za górami, ale za Kingą bardzo. Wybaczyłam jej nawet to, że ma tego wspaniałego faceta, który urządza jej przyjęcia niespodzianki.

Nie ma sprawiedliwości na tym świecie. Kinga dostała od losu więcej niż Anka i ja razem wzięte. Jest zjawiskowo piękna. Taka delikatna, eteryczna blondyneczka z wielkimi niebieskimi oczyma. Studiuje polonistykę, pracuje w gazecie. W indeksie piątki, w pracy pochwały i jeszcze taki facet! Kiedy nam go przedstawiła, obie z Anką zrobiłyśmy się zielone z zazdrości. Na dodatek historia ich miłości jest niezwykle romantyczna i z gatunku tych, które zawsze spotykają kogoś innego.

To było tak: moja druga najlepsza przyjaciółka Kinga stoi w kolejce do kasy w supermarkecie. Bardzo się denerwuje, bo musi i zrobić zakupy, i zdążyć na rozmowę w sprawie pracy. Niespodziewanie okazuje się, że facet przed nią zapomniał portfela. On obmacuje kieszenie, kasjerka robi miny, bo będzie musiała wszystko wycofywać, a Kinga mało nie eksploduje. I w końcu słyszy samą siebie: „Zapłacę za zakupy tego pana”. Mężczyzna protestuje, ale Kinga się upiera, a kasjerka ją zachęca, bo widzi twarze ludzi, którzy stoją w kolejce, i wie, że miło nie będzie. Kinga płaci, nie ma czasu dać mu numeru telefonu, przecież nie zna go na pamięć, a w torebce i tak nie znajdzie, ale informuje, gdzie będzie pracować, jeśli nie spóźni się na rozmowę kwalifikacyjną.

No i kilka dni później na jej biurku pojawił się ogromny bukiet kwiatów. Pod budynkiem, w którym pracowała, czekał na nią ten chłopak. Oddał Kindze pieniądze i zaprosił na kolację. Potem na kolejną. Dobra, w zasadzie nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że on jest szalenie bogaty z domu. Rodzice mają kancelarię prawną Bartosik & Bartosik, są posiadaczami własnego domu w górach, pieszczotliwie zwanego chatką, a ich syn jeździ sportowym autem. Jak teraz o tym pomyślę, wydaje mi się, że to Tomek jest winien wszystkiemu, co mnie spotkało.

Umówiliśmy się, że wyjedziemy w piątek przed południem. Tomek zaproponował, żebyśmy pojechali pociągiem, bo to bardzo oldskulowe. Jakoś do niego nie dotarło, że my podróżujemy tak na co dzień. Ja – bo nie mam prawa jazdy, Anka – bo nie ma pieniędzy na samochód, a Kinga – bo dba o ekologię.

Przyszłam na dworzec. Był to ładnie odnowiony przedwojenny budynek z dużymi oknami i wielkimi przeszklonymi drzwiami. Pchnęłam je i znalazłam się w obszernym holu. Po prawej znajdowała się kasa biletowa, po lewej sklepik – mydło, powidło i gazety, pośrodku dwa rzędy plastikowych krzesełek.

W poczekalni nikogo nie było. Kupiłam bilet i wyszłam na peron. Pusto. Nikt na mnie nie czekał. Trochę zdenerwowana zadzwoniłam do Kingi. Jeśli Pani Punktualność jest nieobecna, to znaczy, że coś musiało się stać.

– W pracy jeszcze jestem. Tyle mam do zrobienia. Nie wyjdę stąd przed dwudziestą. Tomek do ciebie nie dzwonił?

Zadzwoniłam do Tomka.

– Rany, Karolina, strasznie cię przepraszam. Kinga nie może się urwać z roboty. Przyjedziemy dziś wieczorem. Myślałem, że Anka ci powiedziała.

Zadzwoniłam do Anki.

– Rozmawiałam z Tomkiem. Mówił, że oni będą jechać z Wrocławia samochodem. To po co mam tracić kasę na bilet, no nie?

Poczułam się kompletnie olana. Straciłam ochotę na wyjazd i wtedy zadzwonił telefon. Tomek.

– Karolinko, bądź aniołem. Właśnie dzwonił do mnie kumpel, który też jedzie, będzie czekał na dworcu w Jeleniej. Zaprosiłem go, żeby Anka kogoś miała, bo jakoś głupio... Zgarniesz go po drodze? Ma na imię Rafał.

Bardzo śmieszne, pomyślałam i zaklęłam w duchu, a na głos powiedziałam, że będę aniołem. Mądre to nie było. A mogłam się unieść dumą i powiedzieć Tomkowi, żeby spadał. Zwłaszcza że ten cały pomysł z podróżowaniem parami w ogóle mi się nie podobał. Według Tomka tak było bardziej romantycznie. Kurczę, superromantycznie, skoro musiałam prosić o pomoc Piotrka. Oczywiście bardzo go lubię. Jest nieoceniony, jeśli chodzi o niezobowiązujące wyjścia, bo przystojny i wysoki, choć strasznie chudy, na dodatek potrafi opowiadać zwykłe rzeczy tak, że robią się zabawne. Więc kiedy siedzi się w barze z tym podobnym do elfa facetem, chichocząc bez przerwy, wzbudza się zazdrość innych kobiet. I to tyle, ponieważ on w ogóle nie wykazuje zainteresowania dziewczynami. Mam pewne podejrzenia, ale Anka twierdzi, że przemawia przeze mnie zawiść – Piotrek to jeden z tych nielicznych facetów, którzy nie próbowali mnie poderwać. A ja twierdzę, że Anka się myli.

Piotrek jest od nas o trzy lata starszy i podobno chodziliśmy do tego samego liceum, ale zupełnie go nie kojarzyłam. Anka natknęła się na niego w czasie swojej przygody z medycyną. Kolega na czwartym roku wydał jej się bardzo przydatny, dlatego postanowiła się z nim zaprzyjaźnić. Myślę, że liczyła na coś więcej, jednak on nie był zainteresowany. Nic dziwnego, niewielu facetów poważnie się nią interesuje. I to nie tylko dlatego, że nie ma ładnej buzi, bo natura zrekompensowała jej to innym walorem – mam tu na myśli nieziemski biust. Chłopakom nie wydaje się pociągająca. Może dlatego, że bywa irytująco egzaltowana? Mnie to nie przeszkadza, moim zdaniem to najfajniejsza dziewczyna na świecie, kocham ją jak siostrę i wszystko bym dla niej zrobiła.

No i Piotrek miał być moją zapchajdziurą na ten weekend. W przeciwieństwie do Kingi nie miałam tyle szczęścia, żeby tak po prostu spotkać w supermarkecie faceta idealnego, który nie dostaje wysypki na dźwięk słowa „przyszłość”. Mój bardzo były Robert tak reagował. Mama miała rację, gdy mi mówiła, że to nic dobrego. Ja zaś byłam młoda, zakochana i nie chciałam słuchać. Byliśmy ze sobą prawie dwa lata. Aż tu nagle koniec! Mała sprzeczka o nic. Zwlekał z przeprosinami. Kiedy w końcu to zrobił, już mnie wcale nie obchodził. Ja jego też nie. Pół roku po naszym rozstaniu ożenił się z nauczycielką z Kaszub, którą poznał na czacie.

Jeślibym wiedziała, że można poprosić o pomoc w organizowaniu partnera na wyjazd, tak bym zrobiła, zamiast ciągnąć ze sobą Piotrka. Może powinnam to wszystko olać i nie jechać?

Wjazd pociągu przerwał moje rozmyślania. Wsiadłam, przecież miałam już bilet. Gdyby pociąg spóźnił się choć trochę, to pewnie bym się rozmyśliła. Tak, to prawda, że los daje człowiekowi wiele okazji, żeby pokierował swoim życiem. Szkoda, że nie dołącza instrukcji obsługi.

*

Chłopak, z którym była umówiona Anka, miał czekać na mnie na peronie w Jeleniej Górze, ale go nie było. Poziom mojej irytacji podniósł się do maksimum. Nie dość, że Anka będzie z rozwianymi włosami pędzić kabrioletem, nie dość, że Tomek umówił ją z jakimś swoim kolegą prawnikiem, nie dość, że ja mam jej tego chłopaka niańczyć, to jeszcze go nie ma. I kiedy się tak na nich wszystkich wściekałam, zjawił się ON. Facet z biblioteki. Pan Karmelek. Sama słodycz owinięta w koszykarski podkoszulek, który wyglądał jak zdarty z Szaqa O’Neila. Bałam się, że jeśli opuści ramiona, to ciuszek mu spadnie, a ja nie wiem, jak zareaguję, kiedy zobaczę najładniejszy męski tors na świecie. Poczułam, że się ślinię. Odwróciłam wzrok, ale ku mojemu zaskoczeniu chłopak podszedł do mnie z szerokim, przyjaznym uśmiechem na twarzy.

– Przepraszam, czy to ty jesteś znajomą Tomka Bartosika? – zapytał.

Skinęłam głową.

– Karolina Jabłońska – przedstawiłam się. Uścisnął mi rękę i powiedział, że nazywa się Rafał Witkowski. To z nim jest umówiona Anka? Krew mnie zalała. Zdradliwa jędza! Umówiła się z nim za moimi plecami, jeszcze Tomka wciągnęła w sieć intryg, tarantula jedna! Postanowiłam, że nie będę tego chłopaka lubić. W końcu moje negatywne emocje muszą mieć jakieś ujście, no nie?

– Długo na mnie czekasz? – zapytał grzecznie.

– Czekam na ciebie całe życie – odpowiedziałam spontanicznie.

Roześmiał się, a ja trochę za późno przypomniałam sobie, że mam go nie lubić.

– Wiesz, o której mamy autobus do Karpacza? – spytałam prozaicznie, żeby rozwiać tę romantyczną atmosferę.

– Nie ryzykowałem opuszczenia dworca, mógłbym zabłądzić.

– Jasne. – Uznałam, że to naprawdę głupia gadka, i ruszyłam przodem.

Na bus do Karpacza czekaliśmy pół godziny. Usiedliśmy na murku naprzeciwko dworca i zaczęliśmy rozmawiać. On studiował prawo, jak ojciec, matka, dziadek i jeszcze kilka osób w jego rodzinie. Kiedyś marzył, żeby być prokuratorem. Oczywiście nie takim jak Hamilton Burger, raczej takim jak Doug Selby. Nieoczekiwanie rozmowa zeszła na temat książek. Nie spodziewałam się, że trafię na takiego samego pasjonata kryminałów jak ja. Znał wszystko od Chandlera po Rankina.

– O, to nasz! – ucieszyłam się, gdy biały bus zatrzymał się na przystanku.

– Gdzie? – Rozejrzał się wokół zdezorientowany.

– Żartujesz? – Spojrzałam na niego z niedowierzaniem. Za wygląd dziesięć punktów, za inteligencję trzy. I to tylko dlatego, że opanował czytanie ze zrozumieniem.

– Mam słabą orientację w terenie. Zwykle ratuje mnie mapa, a dzisiaj ty. – Uśmiechnął się ujmująco. Wybaczyłam i dodałam jeden punkt za ten piękny uśmiech.

– Chodź! – Niespodziewanie dla mnie samej wzięłam go za rękę i pociągnęłam w stronę przystanku. Ścisnął moją dłoń, tak jakby rzeczywiście miał obawy, że się zgubi. Poczułam, jak od jego palców do moich przepływa ciepło i rozpływa się po całym ciele. Zrobiło mi się żal. To ja pierwsza zobaczyłam go w bibliotece. I jeszcze się umówiłyśmy... Anka nie miała prawa. W końcu w przyjaźni obowiązują pewne zasady. Pierwsza z nich jest taka, że odpuszczamy sobie faceta, który podoba się obu, bo potem są tylko kłopoty. A skoro ona grała nieczysto...

Skarciłam się za takie myśli. Jakkolwiek bym to naciągała, sama też nie miałam do niego prawa. To, że Ania była nielojalna, nie pozwalało mi zachowywać się podobnie. W końcu facetów na świecie jest wielu, a prawdziwych przyjaciółek trochę mniej.

Nawet się nie zorientowałam, że już jesteśmy na miejscu.

– Może pan nas tu gdzieś wysadzić? – zapytałam kierowcę. – Stąd będziemy mieli bliżej – wyjaśniłam Rafałowi.

Wysiedliśmy, wyciągnęliśmy plecaki i podziękowaliśmy kierowcy. Rozejrzałam się zafascynowana. Zapomniałam już, jak tu jest pięknie. Zwłaszcza pod koniec lata.

Szczyt Śnieżki otulały szarobłękitne mgły. Rozwieszone na gałęziach szmaragdowej kosodrzewiny wyglądały, jakby królowa włożyła zielony płaszcz z futrzanym kołnierzem. Jego fałdy spłynęły zboczem góry, aż do miejsca, w którym staliśmy. Brzozy, jarzębiny, buki cieszyły oczy zielonymi liśćmi, mimo zbliżającej się jesieni.

Odetchnęłam głęboko. Powietrze było takie rześkie, czyste. Ruszyliśmy pod górę. Nie wiem, dlaczego odnoszę wrażenie, że w Karpaczu wszystko jest pod górę.

– Ładnie tu – powiedział Rafał.

– Pierwszy raz? – zdziwiłam się.

Kiwnął głową.

– Mieszczuch ze mnie. – Chciał coś jeszcze powiedzieć, ale zadzwonił jego telefon. – Sorki.

Kiwnęłam głową i udawałam, że nie słucham, o czym rozmawia. Szybko zorientowałam się, że dzwoni Tomek. Rafał odsunął telefon od twarzy.

– Tomek. Pytał, czy dojechaliśmy. Sąsiad spod piątki da nam klucze, bo oni przyjadą jutro rano.

Poczułam się jak łakomczuch zamknięty na noc w cukierni. Żeby on chociaż był niefajny!

Trochę trwało, zanim dotarliśmy na miejsce. Rafał zaproponował wprawdzie, że poniesie mój plecak, ale ja przecież jestem twardzielką. W połowie drogi byłam gotowa złamać swoje zasady, ale już nie proponował pomocy. Z ulgą rzuciłam plecak pod furtkę Bartosików i rozejrzałam się za numerem piątym. Domy z nieparzystymi numerami stały po przeciwnej stronie ulicy.

– To pewnie tamten – wskazałam na przedwojenną willę, którą ledwo było widać spomiędzy drzew.

Podeszliśmy. Zadzwoniłam do furtki. Z leżaka, który stał na tarasie, podniosła się wysoka blondynka i pomachała do nas przyjaźnie. Chwilę później na ścieżce pojawił się starszy pan z wielki brzuchem. Kobieta przesłała mu całusa.

Sąsiad był sympatyczny; wręczając nam klucze, życzył dobrej zabawy. Sądząc z długości nóg jego towarzyszki, on sam bawił się nieźle.

Górski domek rodziców Tomka był okazałą, nowoczesną willą. Płaską i kwadratową, która nawet nie próbowała udawać, że stoi tu od wielu lat. Wnętrze miało w sobie tyle przytulności co hangar lotniczy. Dekorator się tu nie napracował. Nawet ulokowanemu w kącie kominkowi bliżej było do szarej, nagiej jamy niż do domowego ogniska. Poczułam się bardzo obco i bardzo nie na miejscu. Po raz kolejny pożałowałam, że tu jestem.

Widać było po mnie, o czym myślę, bo...

– Dziwnie tu jakoś, prawda? – Rafał bardziej stwierdził, niż zapytał.

– Chodź, powłóczymy się po mieście – zaproponowałam. – Przy okazji coś zjemy, bo lodówka pusta, a ja jestem głodna.

– Jasne – przytaknął. – Tylko zmienię koszulkę. – I zupeł nie się mnie nie krępując, ściągnął za duży podkoszulek, obnażając swój śliczny tors i sześciopak na brzuszku. – W porządku? – zapytał, widząc, jak się na niego gapię. Oczy zamieniły mi się w serca, a nad głową pojawiła się gromadka śpiewających ptaszków.

Oczywiście, że nie. Nigdy w życiu nie widziałam równie apetycznego torsu, pomyślałam, a na głos, szeleszcząc jak kartka papieru, powiedziałam:

– Jasne. Zastanawiam się tylko, skąd ta opalenizna.

– Mój dziadek ma duży ogród, czasem mu pomagam – wyjaśnił.

Kurczę, a ja miałam nadzieję, że jest metroseksualny, siedzi w solarium i będę go mogła skreślić za niezgodność charakterów.

– To gdzie idziemy? – spytał. Poszperał chwilę w plecaku i wyciągnął takie coś z  elastycznego włókna, co po włożeniu nie zakrywało niczego pod spodem.

– Znałam tu jeden niezły pub. Może jeszcze jest. Poczekasz chwilę? Też chciałabym się przebrać. – Wzięłam swój bagaż i poszłam do łazienki.

Mogłam zabrać tyle fajnych ciuchów. Na przykład czarny top z koralikami albo zieloną bluzeczkę z dekoltem. Zamiast tego wzięłam sprane podkoszulki, w większości z napisami zachęcającymi do picia, palenia i uprawiania seksu. Dziesięć kilo ciuchów, a ja nie mam co na siebie włożyć! Na szczęście na samym dnie plecaka znalazłam bordową bluzeczkę na ramiączka. Z falbanką tam, gdzie trzeba, żeby optycznie powiększyć biust. W pięć minut zrobiłam sobie dziewczęcy makijaż.

– Myślałem, że idziemy na piwo, a nie do Hiltona – zażartował, kiedy wyszłam. Widać było, że zrobiłam na nim wrażenie. O to chodziło!

Zeszliśmy na główny deptak. Wydawało się, że niskie kamieniczki wyrastają bezpośrednio z wyłożonego drobną kostką chodnika. Dlatego miałam poczucie, że jest tłok, choć ludzi nie było wcale dużo. Co krok cukiernia albo restauracja, zapachy wypełniały ulicę. Minęliśmy wycieczkę małolatów, która dosłownie oblepiła kram z pamiątkami. W końcu wybraliśmy pizzerię. Usiedliśmy w ogródku przy masywnym drewnianym stole i zamówiliśmy margaritę. Przy stole obok siedziała rodzina z trójką dzieci. Najmłodsze było bardzo małe i cały czas się śliniło. Odwróciłam się. Patrzyłam na dom po drugiej stronie ulicy – miał śliczne drewniane ornamenty.

Potem szukaliśmy pubu. Związane z nim dobre wspomnienia pochodziły z czasów klasy maturalnej. Świetnie się tam bawiłam na szkolnej wycieczce.

Ucieszyłam się, odnajdując pub takim, jakim go zapamiętałam – niezobowiązujące miejsce z dobrą muzyką i piwem, coś w sam raz dla młodych ludzi, którzy chcą przyjemnie spędzić czas. Usiedliśmy w kącie sali, patrzyłam na tańczą cych, żeby nie gapić się na Rafała.

– Zatańczysz? – zapytał.

Zaprzeczyłam ruchem głowy. Nie wychodzi mi to zbyt dobrze. Nigdy nie miałam poczucia rytmu. Nie przyjęli mnie przez to do kółka baletowego, do którego chodziły wszystkie moje kumpele, z Anką włącznie. Minęło trochę czasu, zanim to przebolałam.

– Daj spokój, chodź. – Pociągnął mnie na mały kawałek parkietu. Oprócz nas kołysały się jeszcze dwie pary. Przy czym jedna właściwie kończyła grę wstępną. Mimo początkowych oporów rozkręciłam się. Kiedy poczułam, że jestem zmęczona, wróciliśmy do stolika. Niechętnie dopijałam ciepłe już piwo.

– Powinniśmy wracać – powiedziałam, patrząc na zegarek.

– No to chodźmy.

Gdy wyszliśmy, Rafał od razu ruszył w złą stronę, co bardzo mnie rozbawiło, jego też. Wracaliśmy, śmiejąc się i żartując.

Letni wieczór powoli otulał miasto aksamitną szarością. Ciepłym, pomarańczowym światłem zajaśniały szklane kule na latarniach. Było zbyt późno na zwiedzanie, ale uznałam, że możemy się jeszcze trochę powłóczyć. Karpacz jest moim ulubionym górskim miasteczkiem. Kocham jego kręte uliczki, kamieniczki z fikuśnymi wieżyczkami i drewniane domki. Teraz, kiedy turyści zniknęli z ulic, zrobiło się cicho i spokojnie. Miałam wrażenie, że słyszę szum górskiego strumienia. Gwiazdy zamigotały, ja szłam ramię w ramię z Rafałem i było tak... tak romantycznie.

– Naprawdę się gubisz czy tylko chcesz zrobić wrażenie na dziewczynie? – zapytałam.

– Zero orientacji w terenie. Bez GPS-u jestem bezbronny. – Bezradnie rozłożył ręce. Słodziak, pomyślałam.

– No to jesteś na mojej łasce. Mogę cię teraz wyprowadzić do lasu i... – Zawiesiłam głos. To jeszcze nic nie znaczyło. To mógł być zwykły żart.

– Nie miałbym nic przeciwko temu. – Czy jego głos był zmysłowy? Dałabym głowę, że tak.

– Przeciwko czemu? – zapytałam zalotnie.

– Przeciwko miłemu sam na sam z tobą w lesie. – I objął mnie ramieniem, co już nie pozostawiało żadnych wątpliwości. Podrywał mnie.

Należało więc uznać, że pierwszy zaczął, zamiast robić sobie głupio wymówki.

To był początek uroczego flirtu. Wśród tysiąca innych słodkich słów powiedział mi, że jestem ładna, co akurat wiem, i że imponuje mu moje oczytanie.

Dochodziła pierwsza w nocy, kiedy dotarliśmy do domu. Pogrążony w ciemności wyglądał jeszcze bardziej obco i nieprzyjaźnie niż przedtem. Podzieliłam się z Rafałem swoim spostrzeżeniem.

– Może jak rozpalimy w kominku, zrobi się przytulniej? – zasugerował.

Nie bardzo podobał mi się ten pomysł. Nie chciałam się nadmiernie rządzić w czyimś domu. Jednak Rafał nie miał skrupułów i pół godziny później na kominku wesoło trzaskał ogień. Rozłożyłam na podłodze koc i kilka poduch ściągniętych z kanapy. Leżeliśmy blisko siebie, ale nie za blisko, tak przyzwoicie. Czułam aromatyczny zapach jego skóry. Starałam się nie myśleć o tym, jaki jest przystojny. Rozmawialiśmy o bzdurach, żeby zagłuszyć to, co oboje przeczuwaliśmy. Cichutko zbliżało się do nas coś niesamowitego. Coś magicznego, co sprawia, że takie uczucie rodzi się raz na milion lat. Wiedzieliśmy, że potrzebuje ono czasu, żeby się oswoić – bardzo łatwo je spłoszyć.

– Dziękuję za wycieczkę krajoznawczą. Mając takiego przewodnika, chętniej bym opuszczał miasto.

– Jesteś z Wrocławia?

Przytaknął.

– Widzisz, ja jestem prawie tutejsza. Pochodzę z Rubinia.

– Znam to miasto. Mój dziadek tam mieszka, czasem go odwiedzam. Niezbyt często, wiesz, jak to jest, najpierw studia, teraz praca... – Przerwał. – Skąd znasz Tomka?

– Znam Kingę – wyjaśniłam. – To moja przyjaciółka.

– Tomka poznałem na studiach. Potem miałem praktyki w kancelarii jego rodziców.

No tak, przecież to prawnik. Nie dość, że zabójczo przystojny, to na dodatek ma idealny zawód. Pozwoliłam mu mówić o sobie. Dlatego właśnie faceci mnie lubią. Nie dość, że jestem ładna i mądra, to jeszcze umiem słuchać. Powiedział mi, że skończył prawo i teraz pracuje jako radca. A może doradca. W każdym razie nie lubi swojej szefowej, bo jest wredna i niekompetentna. Nie wiem, kiedy zasnęłam.

Obudziłam się przytulona do Rafała.

– Już nie śpisz, moja słodka?

Słodka? Nikt tak do mnie nie mówił, to było naprawdę miłe. Robert nie miał zbyt wiele fantazji, jego pieszczotliwe przezwiska kojarzyły się ze stołówką – nazywał mnie Knedelkiem albo Kluseczką, co budziło moją wściekłość, bo przecież nie jestem gruba. Słodka mogłam być, bo to określenie pasowało do Karmelka.

Do południa było cudownie. Poszłam do sklepu po świeże pieczywo, a Rafał usmażył jajecznicę. Przyłapałam go, gdy pił mleko prosto z kartonu. Znaleźliśmy leżaki. Piłam colę z puszki i opowiadałam o swoich planach zawodowych. Potem zjawili się pozostali i zrujnowali mi miesiąc miodowy.

Pierwszy z samochodu wyskoczył Tomek. Pomógł wysiąść Kindze, jakby sama nie potrafiła tego zrobić. Potem wysiadł Piotrek. Dla niego znalazło się miejsce. Poczułam się pominięta i coś mnie w środku ukłuło. Ostatnia wygramoliła się Anka. Kiedy zobaczyła Rafała, oczy jej zabłysły. Moje pewnie też – gniewem na jaszczurkę oślizgłą i podstępną. Nie czułam w tej chwili do niej ani odrobiny sympatii.

Tomek dokonał niezbędnych prezentacji, a następnie poprosił posiadaczy chromosomu Y, żeby mu pomogli nosić torby z jedzeniem. Anka natychmiast zajęła zwolniony przez Rafała leżak. Kinga przysiadła na trawie.

– Wiesz, gdzie zaraz idziemy? – zapytała Anka. Nie miałam szansy odpowiedzieć. – Do SPA! – I zalała mnie morzem informacji.

Po ich wysłuchaniu nie czułam również sympatii do Tomka. Okazało się, że łażenie po górach wcale nie leży w planach grupy. Niby dobrze, bo nie jestem szaloną fanką wpeł zania na wzniesienia. Jak już jestem na łonie natury, to wolę ją podziwiać z poziomu kocyka. Można sobie przy tym poczytać, plecki opalić. W wylewaniu z siebie hektolitrów potu nie ma nic fajnego. Lepsze to niż robienie za straż przyboczną Kingi, która miała się na wieczór wySPAmować. Uroczystą kolację niespodziankę zaplanowano w eleganckiej restauracji. Świetnie, bo na przykład ja byłam przekonana, że to będzie coś w stylu: gasimy światło i krzyczymy „Sto lat”. Miałam nadzieję, że standardy lokalu pozwalają wpuszczać gości w dżinsach i japonkach.

Logicznie rzecz biorąc, po Tomku można się było czegoś takiego spodziewać. Należał bowiem do innego świata. Takiego, w którym ludzie posiadają mieszkanie i dwa domy, mężczyźni jeżdżą samochodami, jakich nie powstydziłby się Bond, a kobiety spędzają przedpołudnia z błotem na twarzy. Dzięki Tomkowi Kinga mogła stanąć w bramie do tego świata, a my z Anką mogłyśmy zerkać zza jej pleców.

Godzinę później leżałam goła z kamieniami na plecach i czułam się idiotycznie. Anka z Kingą rozważały, czy zrobić sobie pedicure. Zapytana, odmówiłam, nie byłam gotowa, by ktoś obcy dotykał moich stóp. Zastanawiałam się, co robi Rafał. Pewnie gada z chłopakami. Raczej tylko z Tomkiem. Piotrek na pewno czyta albo siedzi w necie.

Taksówka przyjechała o szóstej. Zawiozła nas do hotelu. Wysiadłyśmy lekko skołowane, ale Tomek już na nas czekał. Wyfraczony jak pingwin. Zaprowadził nas do stolika, przy którym siedzieli Piotrek i Rafał. Bez namysłu zajęłam miejsce obok Rafała, ale Tomek poprosił mnie, żebym się przesiadła. No tak, bo przecież Rafał był parą Anki. Wcale mi się to nie podobało. Jemu też nie. Rzucił mi zdezorientowane spojrzenie. Pewnie w innych okolicznościach od razu powiedziałabym na głos, co o tym myślę, ale to był wieczór Kingi – nie chciałam go popsuć. Nie chciałam też, żeby zrobiła to Anka, strzelając focha. Dziś mogę się dobrze bawić z Piotrkiem, a jutro...

Rozmowa się nie kleiła, jakieś bla, bla, bla, dziewczyny, jak ślicznie wyglądacie, najlepsze przyjaciółki na zawsze. Nie słuchałam. Patrzyłam Rafałowi w oczy i tonęłam – brakowało mi tchu, mózg jeszcze bohatersko walczył, ale wiedziałam, że lada moment się podda.

Kelner przyniósł kartę. Potem w milczeniu zjedliśmy trochę dziwnej sałatki. Nikt nie był głodny. Zamówiłam jakiegoś zakręconego drinka, który wyglądał jak karnawał w Rio, a smakował jak wata cukrowa. Reszta piła colę z rumem, a Rafał samą colę. Alkohol rozwiązał nam języki i wreszcie zrobiło się miło i przyjacielsko. Po kolacji nastąpiła niespodziewanie część oficjalna. Z przemówieniem.

Tomek wstał, chrząknął i zaczął opowiadać, jak poznał Kingę (jakbyśmy nie słyszeli tej historii tysiąc razy), jak ujęło go jej dobre serduszko i zakochał się bez pamięci. I teraz właśnie, w dniu jej urodzin (które są za dwa dni, ale kto by się tam czepiał szczegółów), w towarzystwie jej najlepszych przyjaciółek, bo wie, ile dla Kingi znaczymy, chce zadać to ważne pytanie. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął pudełeczko, a z niego pierścionek z kamieniem wielkim jak jedna z widocznych za oknem gór.

– Kochanie, czy zechcesz uczynić mnie najszczęśliwszym mężczyzną na ziemi? – zapytał.

Kinga skinęła głową, orkiestra zagrała ich piosenkę, Anka prawie się popłakała ze wzruszenia, Rafał rzucił mi ukradkowe spojrzenie, a Piotrek jakby oklapł. Potem narzeczeni poszli tańczyć.

Przyglądałam im się przez chwilę. Nie to, żeby ich miłość była moją sprawą, ale cała ta pseudozaręczynowa szopka wydała mi się lekką przesadą. Przecież tak naprawdę ledwo się znali. I co innego pojechać na weekend do Paryża. To akurat było super. Mogłam też zrozumieć, że Tomek wynajął bilbord, żeby na nim wyznać Kini miłość. To było słodkie. Ale mówić o ślubie, kiedy jeszcze cała młodość przed nimi?

Rafał przysiadł się do mnie.

– Myślałem, że Tomek umówił mnie z tobą. Niezręcznie wyszło – szepnął.

Powinnam była wyjaśnić całą sytuację. Powinnam była podejść do Anki i z nią porozmawiać, ustalić, komu zależy, na ile, kto odpuszcza, a kto zostaje w grze. Nie zrobiłam tego.

– Nic się nie stało. Baw się dobrze – odpowiedziałam i posłałam mu jeden ze swoich najsłodszych uśmiechów. Rafał wrócił do Anki i zaczął ją zabawiać rozmową.

Piotrek podniósł się i złożył mi ukłon, jakbyśmy odgrywali scenę z czarno-białego filmu.

– Zatańczymy?

Nie miałam wyjścia, ociągając się, wstałam. Ku mojemu zaskoczeniu zamiast na parkiet poprowadził mnie do baru.

– Przepraszam, muszę się napić. Ciężki dzień.

Ostatnio życie Piotrka składało się z samych ciężkich dni. Studia medyczne to nie spacer po parku.

Wspięłam się na wysoki stołek i dla towarzystwa zamówiłam drinka. Nadspodziewanie szybko zobaczyłam dno i zamówiłam jeszcze jednego. To był mój pierwszy tego wieczoru błąd. Mieszanka alkoholi, które w siebie wlewałam, uderzyła mi do głowy.

Na parkiecie niedaleko od nas kołysało się kilka obcych par i Anka z Rafałem. Starałam się na nich nie patrzeć, tylko świetnie się bawić. Nawet mi się to udawało, bo raz po raz wybuchałam perlistym śmiechem. Potem zrobiło mi się niedobrze. Postanowiłam więcej nie pić. Czułam, że mało brakuje, bym przekroczyła cienką granicę, jaka dzieli bycie lekko wstawioną od kompletnie pijanej.

Przy barze koło mnie siedział jakiś Szary Gajer. Zaczęłam z nim rozmawiać. Był posiadaczem jednej z tych twarzy, które nie zapadają w pamięć. Gdyby kogoś zamordował na oczach dwustu osób, to i tak by go nie złapali, bo żaden ze świadków nie byłby w stanie pomóc w stworzeniu portretu pamięciowego. Może mu zaproponuję, żeby zamordował podstępną Ankę? Ta myśl wydała mi się tak zabawna, że wybuchłam szczerym śmiechem. Szary Gajer też. Może akurat opowiadał coś zabawnego?

– A wy z czego tak się śmiejecie? – zapytała ofiara moich morderczych myśli, pojawiając się nie wiadomo skąd. Popatrzyła na mnie badawczo. – Ile wypiłaś?

– Dwa drinki – skłamałam. – Jednego przy stoliku, jednego teraz.

– Wódka po sałatce? Zabiję Piotrka, że pozwolił ci pić. – Było w niej tyle troski, że zaczęłam się bać o życie przyjaciela. W głębi sali ktoś holował do stolika grubą babę. Nie wiem, dlaczego tamtej Anka nie zabraniała pić? Dlaczego udaje taką superprzyjaciółkę, a tymczasem uderza do tego samego faceta, co ja? Przecież miałyśmy umowę! Siostrzana miłość i inne pierdoły. Niech to wszystko szlag trafi! Pieprzyć zasady! W końcu są tylko po to, żeby je łamać, no nie? Ance wolno, to mnie też!

Byłam jak dziwidło olbrzymie – roztaczałam wokół siebie cuchnącą woń złości i wszyscy dookoła ją wyczuli. Zanim jednak przy barze zdążyła zasiąść konsternacja, pojawiła się Kinga, prosząc Piotrka do tańca. Po jego twarzy przebiegł dziwny grymas. I gdyby mój mózg nie pływał w alkoholu jak żaba w formalinie, już w tym momencie dodałabym dwa do dwóch. Tymczasem nie przywiązywałam do tego wagi.

Anka zaprowadziła mnie do stolika.

– Jest pijana – zwróciła się konfidencjonalnie do Tomka.

Uznałam za słuszne zdementować. Język mi się trochę plątał.

Anka z Tomkiem zastanawiali się, co ze mną zrobić. Niespodziewanie do rozmowy włączył się Rafał.

– Daj kluczyki – powiedział do Tomka. – Odwiozę ją.

Tomek chciał coś powiedzieć, ale Rafał był stanowczy. Kluczyki zabrzęczały jak dzwonek. Silne ramię objęło mnie w talii. Chyba jednak popsułam romantyczny wieczór. I to swoim łakomstwem.

Świeże powietrze mnie orzeźwiło, a wiatr wywiał z głowy opary alkoholu. Kabriolet, mrucząc łagodnie, wspinał się pod górę. Odrzuciłam głowę do tyłu, żeby pozwolić włosom tańczyć na wietrze. Kiedy przyjechaliśmy na miejsce, byłam już prawie trzeźwa. Przynajmniej tak mi się wydawało.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc I

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc II

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc III

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc IV

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc V

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc VI

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc VII

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc VIII

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Miesiąc IX

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozwiązanie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.