Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 371 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Głęboko ukryte - Heather Gudenkauf

Przerażająco realistyczna, temat jak z pierwszych stron gazet.
„Publishers Weekly”

Wstrząsający thriller autorki z listy bestsellerów „New York Timesa”

Mąż Sary Quinian przez lata cierpiał z powodu śmierci swojej matki, która nadeszła w najgorszym możliwym momencie. Jack, wtedy nastolatek, znaaaaaalazł jej zwłoki w piwnicy ich domku na wsi. Okoliczności tego traumatycznego wydarzenia pozostały dla niego tajemnicą.

Sprawa wstrząsnęła małym miasteczkiem Penny Gate w stanie Iowa, gdzie Jack się wychował. Przez lata nie wracał do tego miejsca, ale kiedy ukochana ciotka Julia ulega wypadkowi, Jack i Sarah są zmuszeni do zmierzenia się z mroczną przeszłością.

Fakty na temat wypadku Julii zaczynają wychodzić na jaw, a dawno zabliźnione rany odzywają się na raz jeszcze. Sarah zdaje sobie sprawę, że rodzina Quinianów jest zupełnie inna, niż dotąd podejrzewała. Kobieta zanurza się w przeszłości Jacka. Im głębiej dotrze, tym trudniej będzie jej się wydostać.

Już wkrótce może stawić czoła przerażającej prawdzie, na którą nie jest gotowa.

Opinie o ebooku Głęboko ukryte - Heather Gudenkauf

Fragment ebooka Głęboko ukryte - Heather Gudenkauf

Książkę dedykuję Marianne Meroli, mojej agentce,

mentorce i przyjaciółce, która od samego początku

towarzyszyła mi w tej niesamowitej podróży

Prolog

1985

Lydia wyglądała w roztargnieniu przez kuchenne okno. Jasne promienie czerwcowego słońca odbijały się od skąpanych w rosie pędów słodkich ziemniaków, które spływały kaskadą ze skrzynki za moskitierą. Było dopiero wpół do ósmej rano, piętnastoletni Jack i jedenastoletnia Amy siedzieli już w autobusie i za czterdzieści minut mieli się znaleźć w szkole. Właśnie zaczął się ostatni dzień przed wakacjami. Z tej okazji Lydia będzie musiała przygotowaćspecjalną kolację: gofry z truskawkami i świeżo ubitą śmietaną, lemoniadę przybraną listkami mięty z okiennego zielnika.

Na dworze rozległo się przyjazne szczekanie Greya, ich szarookiego srebrnego labradora. Lydia pochyliła się do przodu, szukając w ogrodzie źródła podekscytowania Greya, ale z miejsca, w którym stała, na farmie nie widziała żywego ducha. Pick-upa Johna nadal nie było; miał wrócić dopiero po szóstej. Pościel, którą Lydia zapomniała ściągnąć na noc, łopotała leniwie na sznurze do suszenia bielizny, poruszana łagodnym porannym wiatrem. Żwirowa ścieżka ciągnąca się aż do głównej drogi była pusta, nic nie wskazywało na to, żeby ktokolwiek zbliżał się do domu. Można było się tu dostać również starą błotnistą drogą, ale niewielu się na to decydowało z obawy przed ugrzęźnięciem w błocku powstałym po ulewach, jakie przeszły nad okolicą na początku lata. Lydia nadstawiła ucha. Szczekanie Greya zagłuszyło zniecierpliwione gdakanie dobiegające z kurnika; kury rasy Sussex czekały na śniadanie. Lydia westchnęła. Miała za sobą długą, samotną zimę i wiosnę i wreszcie zaczynała się czuć lepiej po tygodniach mdłości, zawrotów głowy i osłabienia, których przyczyny nie potrafiła wyjaśnić. Nie mogła się już doczekać gorącego lata, wycieczek z dziećmi na basen, pikników, rozkładania koca na trawniku przed domem o zmierzchu i wpatrywania się w granatowe niebo usiane gwiazdami.

Lydia odwróciła się od okna, odhaczając w myślach składniki potrzebne do usmażenia gofrów: śmietana kremówka i ubiegłoroczne truskawki przechowywane w chłodni w piwnicy. Kątem oka dostrzegła cień przemykający zarozwieszonymi na sznurze prześcieradłami. Zamarła w bezruchu, powoli odwróciła się do okna, usiłując zrozumieć, co właśnie zobaczyła. Pościel łopotała leniwie na coraz silniejszym wietrze. Nikogo tam nie było, coś jej się przywidziało.

Ruszyła do piwnicy zdecydowanym krokiem, lecz zatrzymała się przed zamkniętymi drzwiami. Starała się jak najrzadziej schodzić do wilgotnej, cuchnącej stęchlizną piwnicy. Niechętnie wyciągnęła rękę w stronę gałki, zastanawiając się przez moment, czy nie zrezygnować ze smażenia gofrów z mrożonymi truskawkami. W lodówce zostało trochę pieczeni i tłuczonych ziemniaków, na blacie stał talerz czekoladowych ciasteczek.

Lydia roześmiała się niepewnie, zawstydzona własnym strachem. Mieszkała na tej farmie już piętnaście lat i nigdy się nie bała. Owszem, bywała samotna, ale nie przestraszona. Z głębokim westchnieniem przekręciła gałkę, szukając włącznika światła. Poczuła powiew stęchłego powietrza. Przez lata usiłowała pozbyć się wilgotnego zaduchu: stawiała na podłodze miseczki z octem, rozsypywała po kątach sodę oczyszczoną i kulki na mole, ustawiała przenośny wentylator w strategicznym miejscu na szczycie schodów, najdalej jak tylko pozwalał jej na to przewód, żeby wdmuchnąć do piwnicy odrobinę świeżego powietrza. Nic nie działało. Goła żarówka nad głową dawała niewiele światła. Lydia ostrożnie zeszła po drewnianych schodach, przytrzymując się żelaznej poręczy. Jedną ze ścian zajmowały półki ze starannie opisanymi słoiczkami z dżemem truskawkowym, rabarbarowym i malinowym, a także szklanymi kilkulitrowymi słojami pełnymi słodkich pikli i sosów. W wąskiej przestrzeni pod schodami stała trzystulitrowa chłodnia. John kupił ją Lydii z okazji siódmej rocznicy ślubu i chociaż nie był to najromantyczniejszy z prezentów, musiała przyznać, że ułatwiał jej życie. Ilekroć potrzebowała pół kilograma mięsa mielonego na hamburgery lub paczki wieprzowych kotletów, wystarczyło zejść do piwnicy i wyjąć je z chłodni.

Po podniesieniu ciężkiego wieka omiótł ją powiew zimnego powietrza. Szybko przerzuciła zapakowane w papier śniadaniowy polędwiczki wieprzowe i plastikowe torebki pełne zblanszowanych kolb kukurydzy, po czym zanurzyła dłoń w czeluść chłodni, szukając tego, po co przyszła: litrowej paczki pokrojonych i ocukrzonych truskawek z zeszłego roku.

Najpierw poczuła lekkie szturchnięcie. Niepewne. Wręcz pieszczotliwe. Może to jakiś ptak, zbłąkany strzyżyk albo wróbel, wleciał przez komin i uderzył ją w plecy, szaleńczo trzepocząc skrzydłami. Do ich domu już wcześniej wlatywały ptaki. Jack i Amy piszczeli z uciechy, kiedy taki skrzydlaty gość przelatywał tuż nad ich głowami, rozpaczliwie szukając drogi ucieczki.

Jednak tuż po pierwszym ciosie nastąpił drugi, prosto w żebra. Powietrze uleciało Lydii z płuc i musiała się przytrzymać chłodni, żeby nie stracić równowagi.

Odwróciła się z wielkim trudem; musiała się dowiedzieć, przekonać na własne oczy, kto próbował ją skrzywdzić.

A więc to ty, pomyślała Lydia, zanim otrzymała cios w skroń i po raz ostatni skrzyżowała spojrzenie ze swoim oprawcą.

1

OBECNIE

Dzwonek telefonu, jak to często bywa w podobnych sytuacjach, rozległ się wcześnie rano, wyrywając Sarah i Jacka z głębokiego snu. Jack wysunął rękę spod kołdry i zaczął szukać telefonu. Wymamrotał zaspane „dzień dobry”, przez chwilę słuchał w milczeniu, a później wyprostował się, przytomniejąc w jednej sekundzie.

–Coś z dziewczynkami? – zapytała Sarah, włączając nocną lampkę. Kilka tygodni wcześniej odwieźli córki na Uniwersytet w Montanie i od tamtej pory najbardziej bała się, że pewnego ranka zbudzi ich taki właśnie telefon. Jack pokręcił głową, a Sarah odetchnęła z ulgą.

–Chodzi o Julię – odezwał się głosem ciężkim od emocji, gdy już odłożył słuchawkę. – Spadła ze schodów. Muszę jechać do domu.

Teraz, gdy ich samolot wzbił się w błękitne niebo Montany, Sarah usadowiła się wygodnie w fotelu i popatrzyła na rozciągający się w dole krajobraz. Wierzchołki gór, muśnięte bielą, zdawały się eksplodować spomiędzy drzew, a wijące się rzeki i głębokie jeziora lśniły w promieniach wczesnopołudniowego wrześniowego słońca. Chociaż Sarah mieszkała w Larkspur od urodzenia, nigdy nie miała dosyć jego piękna i nie cierpiała stąd wyjeżdżać, choćby nawet na krótko. Od lat nie ruszali się z Jackiem z Montany. Sarah nie widziała potrzeby podróżowania do egzotycznych krajów, nad ocean czy na spieczone słońcem pustynie. Wszystko, czego potrzebowali, mieli w swoim domu nad jeziorem Larkspur.

Sarah popatrzyła na Jacka, który wiercił się w fotelu, szukając wygodnej pozycji dla swoich długich nóg. Kurze łapki w kącikach jego oczu pogłębiły się przez noc, a dwie głębokie bruzdy nad grzbietem nosa wyciągnęły się w kierunku czoła niczym drabina zmartwień. Widziała już u niego ten wyraz twarzy, kiedy pierwsza z bliźniaczek, Elizabeth, po urodzeniu nie oddychała przez bite sześćdziesiąt sekund, czyli całą wieczność. I kiedy ich druga córka, Emma, niefortunnie spadła z roweru i przyszła do nich zapłakana, z bezwładnie zwisającym przy boku łokciem. Sarah znała ten wyraz twarzy. Jack się bał.

Chciała go jakoś uspokoić, ale Jack miał naturę introwertyka i nie dzielił się z nikim swoimi zmartwieniami. Chwyciła go za dłoń, a Jack zaczął się w roztargnieniu bawić jej ślubną obrączką; obracał ją wokół palca Sarah niczym szczęśliwy amulet.

–Jak myślisz, o której będziemy w Penny Gate? – zapytała.

Jack zerknął na zegarek i obliczył w myślach odległość dzielącą ich od jego rodzinnego miasteczka w stanie Iowa.

–Pewnie koło siódmej, jeśli pojedziemy prosto do szpitala. Wujek Hal powiedział, że lekarze ustabilizowali stan Julii na izbie przyjęć i teraz leży na OIOM-ie.

–Sądząc po tym, co mi opowiadałeś na temat swojej ciotki, jeśli ktokolwiek miałby dojść do siebie po tak ciężkim upadku, to właśnie Julia. Dzięki Bogu, że twoja siostra tak szybko ją znalazła.

–Tak, gdyby Amy przyjechała do domu trochę później, Julia mogłaby już nie żyć. – Po tych słowach Jack zamilkł, pogrążając się w myślach, ze wzrokiem utkwionym w fotelu przed nim.

Sarah usłyszała w jego głosie niepokój. Co ich czeka po przyjeździe do Penny Gate? Czy ciotka Jacka będzie przytomna i szczęśliwa, że do niej przyjechał, czy może jej obrażenia okażą się na tyle poważne, że nie przeżyje nocy?

–Niedługo tam będziemy – uspokoiła go Sarah.

–Wiesz, minęło dwadzieścia lat, odkąd wyjechałem z domu. Po wypadku nie mogłem tam tak po prostu wrócić. Hal i Julia przyjęli nas pod swój dach i traktowali jak własne dzieci, a ja nawet nie zadałem sobie trudu, żeby ich odwiedzić przez wszystkie te lata.

Jack rzadko opowiadał o swoim życiu w Penny Gate i o latach przed wypadkiem, w którym zginęli jego rodzice. Głęboko ukrywał te wspomnienia; była to jedyna cząstka niego, do której Sarah nie miała dostępu. Wiedziała tylko, że pewnej deszczowej wiosennej nocy, kiedy Jack miał piętnaście lat, jego rodzice wsiedli do starego zardzewiałego pick-upa i wtedy po raz ostatni widział ich żywych.

Jack był fizjoterapeutą Sarah; leczył jej bark uszkodzony w wypadku samochodowym. Po dwunastu bolesnych, choć efektywnych sesjach rehabilitacyjnych oznajmił, że jako fizjoterapeuta zrobił dla niej wszystko, co było w jego mocy, po czym niezwłocznie zaprosił ją na randkę.

Doskonale pamiętała wieczór, kiedy Jack opowiedział jej o wypadku rodziców, jakby to wspomnienie wyryło się w jego pamięci. Spotykali się wtedy od miesiąca i przez cały weekend pływali kajakiem po Deer Lake, trzy godziny drogi na północ od Minneapolis. Był ciepły letni wieczór, słońce chyliło się ku zachodowi; wielka świetlista kula roztapiała się nad horyzontem. Nie spieszyło im się do brzegu. Położyli sobie wiosła na kolanach i leniwie unosili się na wodzie.

Sarah, która siedziała z przodu kajaka, delikatnie przepędziła brzęczącego jej nad uchem komara i zapytała Jacka o noc, kiedy zginęli jego rodzice. Nie była pewna, dlaczego właśnie wtedy zdecydował się jej odpowiedzieć; wcześniej wielokrotnie się od tego wymigiwał. Może dlatego, że siedział z tyłu kajaka, więc nie była w stanie zobaczyć jego twarzy, albo dlatego, że tkwili na całkowitym odludziu – od wielu godzin nie widzieli innych łodzi. Słyszeli tylko delikatny plusk wody uderzającej w bok kajaka. Jack wyjawił jej szczegóły historii krótkimi urywanymi zdaniami, z których każde zdawało się wysysać powietrze z jego płuc: Znowu zaczął pić. Powinienem był ją powstrzymać. Albo jego. Drogi były mokre.

Sarah miała ochotę się odwrócić, ale pozostała na swoim miejscu z obawy przed tym, że jej najdrobniejszy ruch mógłby sprawić, iż Jack przerwie swoją opowieść.

Pick-up się wywrócił. Kołami do góry, na polu kukurydzy. Oboje zginęli na miejscu.

Słysząc jego szybki, urywany oddech, Sarah domyśliła się, że Jack płacze. Powoli i ostrożnie, jakby miała do czynienia z przerażonym zwierzęciem, odnalazła za swoimi plecami jego dłoń.

Rok później wzięli ślub, Sarah zrezygnowała z pracy dziennikarki i przeprowadzili się do Larkspur, by tam założyć rodzinę. Przez ostatnie dwadzieścia lat Sarah chciała zadać Jackowi mnóstwo pytań, nie tylko o wypadek i późniejsze lata, ale też o to, jak wyglądało jego życie przed śmiercią rodziców. Proste pytania. Do kogo był bardziej podobny: do matki czy ojca? Jakie książki czytała mu matka na dobranoc i jak się do niego pieszczotliwie zwracała? Czy ojciec nauczył go zakładać przynętę na haczyk albo puszczać kaczki? Jednak za każdym razem, kiedy zaczynała ten temat, Jack znajdował sposób, żeby wykręcić się od rozmowy. Nie dopuszczał jej do siebie.

Jack wypuścił dłoń Sarah i nerwowo przeczesał palcami szpakowate włosy; wiedziała, że zobaczy ten gest jeszcze setki razy, zanim wylądują.

–Nie powinienem był tak długo zwlekać z przyjazdem – wymamrotał pod nosem.

Podrygiwał nerwowo nogą, uderzając kolanem w tył fotela przed sobą. Siedzący w nim mężczyzna odwrócił się i spiorunował go wzrokiem, ale Jack nawet tego nie zauważył.

–Oni na pewno to rozumieją – odezwała się Sarah, kładąc mu dłoń na nodze. Nie była jednak pewna, czy wujostwo Jacka naprawdę rozumie, jak to możliwe, że chłopiec, którego przyjęli pod swój dach, nie odwiedził ich później przez prawie dwadzieścia lat.

–Powinienem był do niej oddzwonić. – Jackowi załamał się głos i musiał odchrząknąć. – Po prostu wyleciało mi to z głowy, poza tym wiedziałem, że Julia zadzwoni do mnie znowu za kilka dni.

Ciotka Jacka dzwoniła w każdą niedzielę, żeby zapytać, co u nich słychać i opowiedzieć o wydarzeniach minionego tygodnia. Jednak poprzedniej niedzieli byli na spacerze i przegapili telefon. Julia zostawiła im wiadomość na automatycznej sekretarce, ale późno wrócili do domu, a następnego dnia Jack zapomniał oddzwonić.

Kiedy odsłuchiwali wiadomość, Sarah wydawało się, że słyszy w głosie Julii drżenie, które skojarzyło jej się z chorobą Parkinsona. Wtedy to zlekceważyła, lecz teraz zastanawiała się, czy nie powinna o tym wspomnieć Jackowi.

–Nie sądzisz, że Julia brzmiała jakoś inaczej, gdy ostatnio do nas dzwoniła? – zapytała, otulając się ciaśniej swetrem w obronie przed panującym w kabinie samolotu chłodem.

Jack zmrużył oczy, przypominając sobie kilka ostatnich rozmów z ciotką.

–Nie sądzę. Co dokładnie masz na myśli?

Sarah się zawahała.

–Nie jestem pewna. Hal nie wspominał, żeby miała problemy ze zdrowiem?

–Nie, co nie znaczy, że ich nie było – przyznał Jack. Oparł głowę o zagłówek i utkwił wzrok w suficie samolotu. – Nie mogę uwierzyć, że nadal mieszkają w tym domu – powiedział, zmieniając temat. – Jest za duży dla dwojga.I te schody. Zdecydowanie zbyt strome. Kiedy byłem dzieckiem, wiecznie się na nich potykałem. Aż trudno uwierzyć, że do tej pory nikt z nich nie spadł i się nie połamał. Ten dom to istna śmiertelna pułapka.

Jack skrzyżował ramiona na piersi i głębiej zapadł się w fotel.

–Kiedy byłem mały, chodziliśmy nad staw – odezwał się, gdy Sarah przytuliła się do niego i położyła mu głowę na ramieniu. Poczuła kojący zapach pianki do golenia i wykrochmalonej koszuli. – Julia pakowała nam do koszy różne smakołyki: truskawki, które zbieraliśmy całymi godzinami, kanapki z marynowanym śledziem, sery, których nazw nawet nie potrafiliśmy wymówić, i domowy chleb. – Głos Jacka brzmiał, jakby dobiegał z daleka, a Sarah chłonęła każde słowo. – Później wszyscy wskakiwaliśmy na tylne siedzenie pick-upa wujka Hala i jechaliśmy starą błotnistą drogą nad staw. Siadaliśmy na brzegu i godzinami próbowaliśmy coś złowić, a i tak kończyliśmy z kilkoma bassami albo okoniem, jeśli dopisało nam szczęście. Julia cieszyła się jak dziecko z każdej złowionej przez nas ryby.

Sarah przypomniały się ich wspólne wyprawy z Elizabeth i Emmą na ryby. Dziewczynki piszczały, patrząc, jak ich ojciec nabija wijące się robaki na haczyk. Były zachwycone, kiedy Jack udawał, że ugina się pod ciężarem złowionych przez córki ryb.

–Czasem jeszcze pamiętam smak tamtych truskawek. –Jack uśmiechnął się smutno, a Sarah ścisnęła jego dłoń.

–Pewnie ciężko ci tam wracać – zauważyła. – Z tym miejscem wiąże się mnóstwo wspomnień.

Jack niepewnie kiwnął głową, na jego ustach pojawił się cień uśmiechu.

–Wtedy wszystko zdawało się takie proste. – Odwrócił się w stronę okna i popatrzył na rozciągający się w dole krajobraz. Z tego miejsca świat wyglądał na bezkresny, pełen cudów i nieograniczonych możliwości. Jack zamyślił się, podziwiając ten widok. – Pamiętam, jak w letnie burzowe noce – zaczął ponurym głosem – podczas awarii prądu matka przetrząsała szafki i szuflady w poszukiwaniulatarek. – Oddech uwiązł Sarah w piersi. Jack nigdy nie opowiadał o swoich rodzicach. – Ściągaliśmy z Amy świeżo upraną pościel ze sznura, a po chwili zaczynało padać. Nakrywaliśmy prześcieradłami meble, budując forty. Latarki były naszym ogniskiem i opowiadaliśmy sobie różne historie…

Wydawało się, że Jack zamierza powiedzieć coś jeszcze, ale zamiast tego potarł dłonią usta, jakby chciał z nich zmazać ten pomysł. Odwrócił wzrok od okna, oparł głowę o zagłówek i zamknął oczy.

Sarah chętnie dowiedziałaby się czegoś jeszcze, jednak zrozumiała, że ulotna chwila wspomnień minęła bezpowrotnie.

Gdy tak oddalali się od życia, które wspólnie wiedli, obserwowała drzemiącego Jacka. Wiedziała, że pod zamkniętymi powiekami jej mąż skrzętnie ukrywa tysiące wspomnień. Pragnęła, żeby poczuł się przy niej bezpiecznie i ją do nich dopuścił. Może nie była w stanie zdjąć mu z barków całego smutku i rozgoryczenia, ale mogła przy nim trwać i ulżyć mu w cierpieniu.

Pomimo przykrych okoliczności ich wizyty w Penny Gate Sarah nie mogła się doczekać, aż pozna rodzinne miasteczko Jacka. Chciała przejechać się po drogach, które sam kiedyś przemierzał, zobaczyć pokój, w którym spał, spędzić czas z jego rodziną, z którą przez wszystkie te lata kontaktowała się wyłącznie za pośrednictwem telefonu i urodzinowych kartek. Pomyślała, że zbliżyłoby ich to do siebie.

Pozwoliła Jackowi spać, dopóki w kabinie nie rozległ się głos pilota informującego pasażerów o zbliżającym się lądowaniu w Chicago. Zapaliła się lampka nakazująca zapięcie pasów i Sarah delikatnie obudziła męża. W dole rozciągało się jezioro Michigan, a za nim kilometry drapaczy chmur. Sarah czuła każdą najdrobniejszą zmianę wysokości; przewracało jej się od nich w żołądku. Chwyciła Jacka za rękę i zamknęła oczy. Mocno ściskała jego palce, dopóki koła samolotu nie dotknęły wreszcie pasa startowego.

Mieli zaledwie kwadrans na dotarcie do bramki i złapanie samolotu lecącego na niewielkie lotnisko w pobliżu Penny Gate; Sarah ledwie dotrzymywała Jackowi kroku, kiedy przepychali się przez tłum podróżnych, ciągnąc za sobą bagaż podręczny.

Po dotarciu do właściwej bramki dołączyli do kolejki pasażerów czekających, żeby wsiąść na pokład samolotu. Jack zadzwonił do Hala, by dowiedzieć się o stan Julii.

–Jeszcze się nie obudziła – oznajmił ponuro, gdy skończyli rozmawiać. – Prześwietlenie wykazało uraz czaszki, złamanie miednicy i kości obydwu rąk.

Sarah podała pracownikowi lotniska kartę pokładową.

–To straszne. Będą ją operować?

–Nie wiem. Na razie nie. Lekarze obserwują, czy nie wystąpiło krwawienie do mózgu.

Wsiedli na pokład samolotu jako ostatni z pięćdziesięciorga pasażerów. Ze względu na późną rezerwację Sarah siedziała trzy rzędy za Jackiem, po przeciwnej stronie przejścia.

Lot na niewielkie lokalne lotnisko nieopodal PennyGate trwał zaledwie pół godziny. Sarah dostrzegała, że imbliżej byli celu, tym bardziej Jack się denerwował. Potupywał nerwowo stopą i co chwila zerkał na zegarek. Wiedziała, że w jego głowie kłębią się miliony myśli. Nie widział wujostwa przez bite dwadzieścia lat. Jak go przyjmą? Z otwartymi ramionami czy chłodną rezerwą? Jack wracał do miasteczka, w którym się urodził i wychował, lecz także do miasteczka, którego drogi zabrały mu obydwoje rodziców. Niepokój zdawał się promieniować z jego ciała. Sarah miała ochotę do niego podejść i zapewnić, że wszystko będzie dobrze, a gdyby nawet okazało się inaczej, nie opuści go ani na moment.

Kiedy byli już prawie na miejscu, wyjrzała przez okno. Jack się nie mylił: Iowa miała swój urok, a jej krajobraz łączył w sobie soczyste zielenie, złociste żółcie i nasycone brązy.

Po wylądowaniu Jack czekał na żonę na końcu rękawa lotniczego.

–Wszystko okej? – zapytała z troską. Skóra Jacka przybrała niezdrowy odcień.

–To tylko lekkie mdłości – odparł w drodze do wynajętego samochodu.

Czyste niebo nad ich głowami szybko zasnuła gruba warstwa ołowianych chmur. Zimny wiatr dął im w plecy, więc musieli jeszcze przyspieszyć. Jack zapakował walizki do bagażnika i otworzył Sarah drzwi od strony pasażera. Uśmiechnęła się na ten drobny szarmancki gest.

–Dotrzemy do szpitala za pół godziny – oznajmił, kiedy wyjeżdżali z parkingu lotniska.

W milczeniu jechał zatłoczoną drogą międzystanową, mijając obszar przemysłowy pełen wysokich masywnych budynków, fabrycznych kominów i kolejowych wiaduktów. Krajobraz stopniowo się zmieniał, fabryki ustąpiły miejsca szerokim polom rozciągającym się majestatycznie aż po horyzont. Po okolicy rozsiane były budynki gospodarcze: wycelowane w niebo silosy przypominające kształtem pociski, stodoły pomalowane na śnieżną biel lub głęboki szkarłat, niektóre z nich bliskie zawalenia, latami smagane deszczem, wiatrem i śniegiem. Mijali skoszone do połowy pola lucerny w złocistozielone pasy i akry wyblakłej od słońca kukurydzy czekającej na zbiory. Drewniane słupki ogrodzeń połączone mocno naciągniętym drutem kolczastym przypominały wbite w ziemię krzywe zęby.

Dochodziła dziewiętnasta, słońce chowało się za ostrą linią horyzontu, tworząc złocistą aureolę nad majaczącymi w oddali polami. Przednią szybę samochodu skropiła mżawka i Sarah włączyła ogrzewanie. Chociaż ograniczenie prędkości na drodze wynosiło pięćdziesiąt pięć mil na godzinę, Jack jechał czterdziestką. Sarah ukradkiem mu się przyglądała. Jej mąż zacisnął palce na kierownicy ze wzrokiem utkwionym przed siebie. Sarah była ciekawa, czy próbował opóźnić ich przyjazd do szpitala, nie chciał oglądać ciotki w tak ciężkim stanie, czy po prostu bał się powrotu do rodzinnego miasteczka, w którym spotkała go tak bolesna strata.

Droga wiła się wśród pól i biegła wzdłuż Gray Fox River. Czy właśnie tą drogą jechali rodzice Jacka tamtej feralnej nocy, gdy oboje zginęli? Możliwe, że ich samochód zatrzymał się po raz ostatni na jednym ze świeżo ogołoconych z kukurydzy pól.

–Wydajesz się rozkojarzony – zauważyła Sarah. – Chcesz, żebym usiadła za kółkiem?

Jack zerknął na prędkościomierz i przycisnął pedał gazu.

–Przepraszam, nic mi nie jest. Dziękuję, że tu ze mną przyleciałaś. Będziesz przez to miała zaległości w prowadzeniu swojej kolumny? – zapytał.

–Nie martw się – odparła, poklepując go po kolanie. – W redakcji wiedzą, że nie będzie mnie kilka dni. Przygotowałam sobie parę odpowiedzi tak na wszelki wypadek. –Sarah mówiła o kolumnie z poradami dla czytelników, którą prowadziła od siedmiu lat. Skinęła głową w stronę rozciągającego się za oknem krajobrazu. – Dużo się tu zmieniło?

Przydrożne rowy porastał różowy oset i strzelista fioletowa koniczyna preriowa. W oddali wznosiły się dziesiątki turbin wiatrowych, rzędy strzelistych konstrukcji osobliwie wyrastających z pól lucerny. Ich skrzydła były upiornie nieruchome, zastygłe w oczekiwaniu na wiatr z prerii.

–Nic a nic – odrzekł Jack.

Sawyer County Hospital mieścił się na obrzeżach Penny Gate. Gdy wjeżdżali na parking, oczom Sarah ukazał się niewielki budynek z ciemnobrązowej cegły, która na tle popielatego nieba wydawała się niemal czarna. Jack zaparkował samochód i zaciągnął ręczny hamulec. Sarah czekała, aż otworzy drzwi, lecz jej mąż nie ruszył się z miejsca.

–Będzie dobrze – odezwała się w nadziei, że go to uspokoi. Siedzieli przez chwilę w milczeniu i Sarah zastanawiała się, jakie emocje targają Jackiem. Strach? Smutek? Poczucie winy? Pewnie wszystkiego po trochu, pomyślała i postanowiła jednak coś powiedzieć.

–Gotowy? – zapytała.

Jack zaczerpnął powietrza, a po chwili je wypuścił i głęboko westchnął.

–Chyba tak – stwierdził, otwierając drzwi, i wysiadł z samochodu.

Sarah nie miała jednak pewności, czy sama jest gotowa.

2

Sarah i Jack pokonali parking w zacinającym deszczu. Od samego wejścia uderzył ich charakterystyczny dla szpitali zapach środków odkażających. Szpital był czysty, ale przestarzały. Na zielonych ścianach wisiały wyblakłe odbitki obrazów impresjonistów, wykładzina na podłodze była zadeptana i cienka. Jack zapytał o Julię w punkcie informacyjnym, gdzie zostali skierowani na piąte piętro.

Kiedy weszli na górę, Jack zatrzymał się przed drzwiami pokoju, w którym leżała jego ciotka.

–Nie wiem, czy dam radę – powiedział słabym głosem, pocierając oczy.

Sarah wsunęła rękę w jego dłoń i czekała. Wiedziała, jakie to dla niego trudne i że powrót do domu wywoła falę wspomnień i emocji, które dusił w sobie przez dziesiątki lat.

Wreszcie Jack leciutko zapukał, otworzył drzwi i wszedł do środka.

W pokoju panował półmrok. Światła były wyłączone, żaluzje zasłonięte. W powietrzu unosił się duszący zapach śmierci.

Sarah przeniosła wzrok na leżącą w łóżku drobną staruszkę. Ciężko było stwierdzić, czy spała, czy też była nieprzytomna. Sarah usłyszała, jak stojący obok niej Jack gwałtownie wciąga powietrze. Twarz Julii pod maską tlenową była blada i posiniaczona. Drobinki zaschniętej krwi przykleiły się do kręconych siwych włosów, częściowo wygolonych, skórę zakrywał gruby bandaż. Julia leżała podłączona do kroplówki z przezroczystym płynem. Ramiona i ręce miała zagipsowane, a prawą nogę unieruchomioną w szynie od czubków palców po miednicę. Sarah poczuła na plecach dreszcz i potarła ramiona, żeby się rozgrzać.

–Jezu – wymamrotał Jack, przesuwając czubkami palców po prawym przedramieniu Julii. – I to wszystko od upadku ze schodów?

W pokoju panował przeciąg, powietrze wypełniał mechaniczny szum aparatury medycznej. Gdyby nie monitor akcji serca, do którego podłączono Julię, nie byłoby wiadomo, czy w ogóle oddycha.

Na nocnym stoliku stało zdjęcie Julii i Hala z początków ich małżeństwa: Julia była na nim młoda i w zaawansowanej ciąży, jej uśmiech wyrażał pełnię szczęścia, Hal wpatrywał się w żonę jak w obraz. Oboje byli w sobie zakochani po uszy. Przy łóżku Julii leżał też różaniec i książeczka do nabożeństwa. Ktoś przykrył jej kruche ciało ręcznie uszytą różowo-żółtą patchworkową kołdrą. Pudrowy, różany zapach starego materiału nie zdołał zamaskować unoszącego się w pokoju przykrego zapachu jodyny i choroby. Sarah była ciekawa, kto tak czule zadbał o to, żeby otoczyć Julię osobistymi przedmiotami. Pewnie Hal.

–Jack? – rozległ się za ich plecami czyjś głos.

Gdy się odwrócili, zobaczyli niską kobietę z ciemnymi kręconymi włosami i dużymi zielonymi oczami, z których promieniowało ciepło. Sarah rozpoznała ją ze zdjęć, które co roku wymieniali przed Bożym Narodzeniem; jak się okazało, nie zdołały one oddać jej urody. Jej twarz w kształcie serca była gładka i blada, szczególnie w zestawieniu z czarnymi lokami. Pełne usta rozciągnęły się w rozbrajającym uśmiechu, który sprawił, że w jej lewym policzku pojawił się dołeczek. Była piękna.

–Jack – powtórzyła kobieta i Sarah wychwyciła ulgę w jej głosie.

–Celia. – Jack uśmiechnął się, chyba po raz pierwszy od ich przylotu do Iowa. Kobieta podeszła do Jacka i oplotła go ramionami, przez co Sarah poczuła się tak, jakby była niewidzialna na tle białych ścian pokoju.

–Jak dobrze cię widzieć. Nie mogę uwierzyć, że naprawdę tu jesteś – powiedziała mu Celia prosto do ucha.

Sarah nigdy nie poznała Celii, żony brata ciotecznego Jacka, Deana. Ostatnim razem, kiedy Jack wybrał się do Penny Gate, było to właśnie na ślub Celii i Deana. Sarah została w domu z bliźniaczkami, które miały wtedy niespełna rok. Wizyta była krótka, trwała raptem dwie noce i trzy dni. Trzy dni w Penny Gate to aż nadto– powiedział Jack, ale teraz Sarah zastanawiała się, czy nie było mu na rękę, że zdecydowała się zostać w domu.

Nie mogła się doczekać, żeby wreszcie poznać Celię. Przez wszystkie te lata zamieniły parę słów przez telefon przy kilku okazjach i wysyłały do siebie kartki na święta. Teraz jednak nic nie mogła poradzić na to, że Celia ją onieśmielała.

Jack wyswobodził się z uścisku i cofnął o krok, przytrzymując Celię za ramiona, żeby lepiej jej się przyjrzeć.

–Jak mógłbym nie przyjechać?

Dopiero w tym momencie Celia zwróciła uwagę na Sarah.

–Twoja żona? – zapytała, na co Jack kiwnął głową.

–Cudownie, że możemy się wreszcie poznać – zauważyła Celia, zamykając Sarah w niedźwiedzim uścisku, który wydał jej się nieco zbyt poufały. – Po wysłuchaniu tych wszystkich miłych rzeczy, które powiedział o tobie Jack, mam wrażenie, jakbyśmy się znały od zawsze. – Celia rozejrzała się po pokoju. – A gdzie dziewczynki? Nie przyjechały z wami?

–Nie, nie – odparła Sarah. – Nie dały rady.

Właśnie miała wyjaśnić, że nie udało im się wyrwać ze szkoły, kiedy w drzwiach stanął brat cioteczny Jacka, Dean. Był wysokim barczystym mężczyzną; sprawiał wrażenie zmęczonego ciężką pracą farmera i zatroskanego syna.

W niczym nie przypominał beztroskiego przystojniaka, którego Sarah poznała dwadzieścia lat wcześniej w roli świadka na ich ślubie. Od tamtego czasu przytył dobre dwadzieścia kilogramów, a z jego gęstych ciemnych włosów nic nie zostało. Twarz miał ogorzałą i pomarszczoną po godzinach spędzonych na polu pod palącym słońcem Iowa.

–Jack – odezwał się Dean. Padli sobie z Jackiem w objęcia, poklepując się po plecach. – Dzięki, że przyjechałeś. – Dean odsunął się od Jacka i wytarł oczy grzbietem szerokiej dłoni. – Twoja obecność wiele dla mamy znaczy. Zawsze byłeś jej oczkiem w głowie.

–Tak mi przykro z powodu Julii – powiedziała Sarah, wyciągając przed siebie ramiona, a Dean mocno ją uściskał. – Co mówią lekarze?

Dean schował ręce do kieszeni.

–Matka ma uszkodzoną czaszkę i połamane kości – tyle, że ciężko zliczyć. Ale twarda z niej sztuka.

–Co się stało? – zapytał Jack, spoglądając na ciotkę. Sarah wiedziała, co oboje myślą: to, że krzepka staruszka wciąż żyła, zakrawało na cud.

–Wiemy tylko, że spadła ze schodów wczoraj wczesnym wieczorem. To Amy ją znalazła i wezwała pogotowie.

–A jak się czuje twój tata? – spytała Sarah. – Pewnie jest mu ciężko.

–Radzi sobie całkiem nieźle. Chyba nadal nie może uwierzyć w to, co się stało. Poszli z Amy coś zjeść w stołówce na dole.

–Od tygodni próbuję się dodzwonić do Amy – rzekł Jack – ale nie odbiera moich telefonów.

Dean przez chwilę zwlekał z odpowiedzią.

–Właśnie o tym chciałem z tobą porozmawiać.

–Chodźmy zaczerpnąć świeżego powietrza – zwróciła się Celia do Sarah, ale Jack pokręcił głową.

–Sarah może zostać, chyba że ty masz coś przeciwko temu – powiedział. – Czy coś się stało?

–Chodzi o Amy – wyjaśnił Dean. – Wyjdźmy na zewnątrz.

Przenieśli się na korytarz i Jack spojrzał wyczekująco na kuzyna.

–Wszystko z nią w porządku? Co się stało?

–Martwimy się o nią – przyznała ze skrępowaniem Celia.

–Przykro mi to mówić – odezwał się Dean, drapiąc się po karku. – Wiem, że to ostatnia rzecz, jaką chciałbyś teraz usłyszeć, ale Amy przeżywa trudne chwile.

–To oczywiste – odparł zdezorientowany Jack. – Julia jest dla niej jak matka.

–Chodzi o coś więcej – stwierdził Dean. – Przed jej wypadkiem dziwnie się zachowywała.

–Czy ona znowu pije? – zapytał Jack.

Sarah przypomniała sobie o problemie alkoholowym jego ojca. Alkoholizm bywa dziedziczny, ale Jack pił wyłącznie towarzysko, nigdy nie pozwalał, żeby alkohol przejął nad nim kontrolę.

–Chyba tak. Możliwe, że brała też leki przeciwbólowe. Kilka tygodni temu straciła robotę w motelu.

–Pracowała tam ponad dwa lata. Wiesz co się stało?

–Spóźniała się do pracy albo wcale nie przychodziła – przynajmniej tak słyszałem.

Minęły ich dwie pielęgniarki w zielonych fartuchach. Sarah odprowadziła je wzrokiem w dół depresyjnie ciemnego korytarza. Zauważyła na suficie brązową plamę, z której rytmicznie skapywała woda do stojącego na podłodze dużego wiadra. Wyobraziła sobie przyczajone w ścianach pleśń i wilgoć.

–Amy przez większość czasu snuje się jak zombie i ostatnio bardzo schudła. Po prostu nie chcę, żebyś przeżył szok, kiedy ją zobaczysz.

–Z czego ona płaci rachunki? – zainteresował się Jack. – Znalazła nową pracę?

–Nie sądzę, ale nadal mieszka w tym komunalnym domku przy Oleander; jeszcze jej stamtąd nie wykurzyli.Domyślam się, że moi rodzice pomagają jej związać koniec z końcem. – Dean przestąpił z nogi na nogę, wyraźnie skrępowany. – Sami nie zarabiają kokosów i nie bardzo mają się czym dzielić.

–Hal i Julia nie powinni dawać Amy pieniędzy – odparł cicho Jack. – To dorosła kobieta.

–Uznaliśmy, że powinieneś o tym wiedzieć – powiedziała Celia. – Próbowałam z nią rozmawiać, ale moich telefonów też nie odbiera.

Jack otworzył usta, żeby to skomentować, lecz nagle coś w korytarzu odwróciło jego uwagę.

–Jack? – odezwała się Sarah, ale jego wzrok był utkwiony w odległym końcu korytarza. Nie zareagował. – Jack? – powtórzyła głośniej. – Co się stało? – Podążyła za jego spojrzeniem, ale zobaczyła tylko lekarza, który zapisywał coś w tabeli przy stanowisku pielęgniarek.

–Nic. – Jack pokręcił w roztargnieniu głową. – Nic takiego – powtórzył i wrócił do rozmowy. – A więc waszym zdaniem Amy nadużywa leków przeciwbólowych? Próbowaliście z nią o tym rozmawiać?

–Mama próbowała. Wiem, że się o nią martwiła i że kłóciły się o to na kilka dni przed wypadkiem.

–Dzięki, że mi o tym powiedzieliście. Spróbuję z nią porozmawiać, zanim wrócę do domu.

–Idzie Hal – oznajmiła Celia.

W korytarzu pojawił się starszy mężczyzna w roboczych butach i postrzępionej brązowej kurtce. Chociaż był postawny i mierzył ponad metr osiemdziesiąt, wyglądał jak drobniejsza i łagodniejsza wersja Deana. Łysą głowę pokrywały starcze plamy i ślady po poparzeniach słonecznych. Zmęczona, pobrużdżona zmarszczkami twarz rozjaśniła się na ich widok.

–Jack – powiedział ciepło. Schowane za grubymi szkłami oczy lśniły z emocji i zmartwienia. – Bardzo ci dziękuję, że przyleciałeś.

–Wujek Hal. – Jack wyciągnął ramiona w stronę staruszka i przymknął oczy, kiedy znalazł się w bezpiecznym uścisku. – Tak mi przykro – wyszeptał po dłuższej chwili.

Hal odsunął się od niego i uśmiechnął się przez łzy. Ujął w dłonie twarz Jacka.

–Wiesz, że kiedy Julia się obudzi, da ci popalić za to, że tak długo zwlekałeś z powrotem do domu.

Dean parsknął śmiechem i atmosfera się rozluźniła.

–On ma rację – rzekł. – Już słyszę, jak mówi po odzyskaniu przytomności: A więc wystarczyło spaść ze schodów, żeby ściągnąć do nas tego nicponia? – Dean podniósł głos o oktawę, naśladując Julię.

–To by było do niej podobne – przyznał ze śmiechem Jack. – Pamiętasz Sarah?

–Nic się nie zmieniłaś – powiedział Hal, przytulając ją. – Dziękuję, że przyleciałaś.

Sarah patrzyła, jak jej mąż serdecznie przekomarza się z krewnymi, nadrabiając stracony czas. Zaskoczyło ją, że tak łatwo się dogadują pomimo tragedii, która dotknęła ich przed laty. Hal i Jack zachowywali się jak ojciec z synem, Sarah widziała malującą się w ich oczach miłość

i wzajemny szacunek. Była tak pochłonięta tą nieznaną jej do tej pory stroną Jacka, że prawie nie zwróciła uwagi na drobną kobietę, która pojawiła się nie wiadomo skąd.

–Amy – odezwała się Celia. – Zobacz, kto przyjechał.

Spojrzenie brązowych oczu Amy było zimne i puste. Sarah pomyślała, że jest jeszcze szczuplejsza niż podczas ich ostatniego spotkania. Blada skóra mocno opinała jej kości i sprawiała wrażenie cienkiej jak papier, niemal przezroczystej. Utlenione prawie na biało włosy były związane w cienki kucyk. Sarah rozumiała, dlaczego Celia i Dean tak się o nią martwią. Wyglądała na chorą.

–Nie byłam pewna, czy przylecisz – powiedziała Amy niemal oskarżycielskim tonem. Po krótkim zawahaniu oplotła brata wychudzonymi ramionami. Jack był z początku zaskoczony, ale odwzajemnił uścisk.

Ostatni raz widzieli się cztery lata temu. Amy niespodziewanie zadzwoniła z dalekiego Spokane w stanie Waszyngton. Z tego, co zrozumiała Sarah, Amy wyruszyła tam z jakimś facetem i kiepsko się to dla niej skończyło. Jack pojechał po nią i sześć godzin później Amy znalazła się z powrotem w Larkspur, wymizerowana, posiniaczona i skacowana.

Sarah nigdy nie potrafiła w pełni zrozumieć charakteru relacji łączącej Amy i Jacka. Wiedziała, że Amy miała trudne życie i nigdy do końca nie wybaczyła Jackowi, że wyjechał do collage’u i zostawił ją samą w Penny Gate. Jack rzadko rozmawiał lub spotykał się z siostrą, a jeśli już, zwykle miało to związek z jakąś poważną katastrofą, zazwyczaj z winy Amy: niesprawiedliwym zwolnieniem z pracy, toksycznym związkiem czy konfliktem z prawem. Jack ciężko odchorowywał każdą z takich rozmów.

Teraz szeptał coś Amy do ucha, zbyt cicho, żeby Sarah mogła to usłyszeć, ale widać było, że słowa brata ją uspokoiły. Amy kiwnęła głową i potarła oczy, rozmazując na powiekach czarny tusz do rzęs.

Sarah nagle poczuła się przytłoczona widokiem Jacka pocieszającego Amy. Powstrzymując łzy, wyobraziła ich sobie jako dzieci: Jacka w roli opiekuńczego brata, troszczącego się o swoją kruchą młodszą siostrę.

–Amy, jak dobrze cię widzieć – powiedziała Sarah, nieśmiało robiąc krok w stronę szwagierki. – Szkoda, że nie udało się wcześniej spotkać.

–Cześć – odparła zachrypniętym głosem Amy i przytuliła Sarah. Jej ubrania cuchnęły papierosowym dymem. Sarah czuła jej każde ostro zakończone żebro. Ostrożnie odwzajemniła uścisk, z obawy przed tym, że mogłaby ją skrzywdzić. – Dzięki, że przyleciałaś.

–Nie ma za co. – Sarah sięgnęła do torebki, wyciągnęła z niej paczkę chusteczek i podała Amy.

–Jadłaś coś, Amy? – zapytała Celia.

Chociaż Amy przytaknęła, Celia popatrzyła na nią z powątpiewaniem.

–Jadłam – oświadczyła Amy z rozdrażnieniem. – Możesz zapytać Hala.

–Jadła – potwierdził Hal. – Choć niewiele, zresztą tak jak ja.

–Musisz o siebie dbać – nie ustępowała Celia. – Może przenocujesz dzisiaj u nas i porządnie się wyśpisz?

–Nie, chyba zostanę tutaj – odparła Amy, wskazując drzwi szpitalnego pokoju. – Sprawdzę, co z Julią. – Ponownie uściskała Jacka. – Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że tu jesteś.

Objęła się ramionami w pasie, jakby w obronie przed zimnem, minęła krewnych i ruszyła korytarzem w kierunku pokoju Julii.

–Bardzo nią to wstrząsnęło – zauważył Hal, patrząc czule za siostrzenicą. – Zachowuje się na medal. Prawie nie odchodzi od łóżka Julii.

–Amy kocha Julię najbardziej na świecie – stwierdził Jack.

–Czy to ona udekorowała pokój Julii zdjęciami i pamiątkami? – zapytała Sarah.

–Nie, to Celia – odrzekł Hal, przesuwając w roztargnieniu dłonią po głowie.

–To bardzo miłe – oświadczyła Sarah. – Kiedy Julia się obudzi, będą ją otaczały przedmioty kojarzące się z domem.

Sarah doszła do wniosku, że Celia jest nie tylko piękna, lecz także troskliwa. Wyraźnie było widać, że otoczenie opieką wszystkich członków rodziny Quinlanów to dla niej priorytet.

Jakby na potwierdzenie tej obserwacji Celia zaczęła zbierać puste kubki po kawie i rozrzucone serwetki.

–Hal, czy nie miałeś wcześniej czapki? – zapytała.

Hal dotknął gołej głowy.

–Chyba zostawiłem ją w stołówce.

–Pójdę po nią – zaoferował Jack. – Chętnie napiłbym się kawy.

–Idę z tobą – odezwała się Sarah, bo nie chciała zostać sama. Rodzina Jacka była bardzo miła, ale ledwie ich znała i wolała uniknąć ponurej sceny w ciemnym szpitalnym pokoju. Zasłonięte żaluzje, stęchłe powietrze, pneumatyczny szum aparatury tlenowej. Można się było udusić.

Ruszyli w kierunku wind.

–Amy nie wygląda najlepiej – zauważył Jack. – Martwię się o nią.

–To ona znalazła Julię, prawda? To musiało być dla niej traumatyczne przeżycie.

–Tak, ale moim zdaniem chodzi o coś więcej. – Jack kilkakrotnie nacisnął guzik windy, zniecierpliwiony, szukając odpowiednich słów. – Miała coś dziwnego w oczach – zakończył.

–Powinieneś z nią porozmawiać – poradziła mu Sarah i dostrzegła kątem oka jakiś ruch. Korytarzem biegła lekarka, długi biały fartuch powiewał za jej plecami. Sarah od razu pomyślała, że stan Julii się pogorszył, i wstrzymała oddech, dopóki lekarka nie minęła jej pokoju.

Drzwi windy wreszcie się otworzyły. Wsiedli do środka, drzwi się zamknęły i Sarah przytuliła się do Jacka.

–Sam nie wiem. Chyba masz rację, ale jestem pewien, że to nic nie zmieni.

Stara winda skrzypiała, jęczała i zjeżdżała okropnie wolno, zatrzymując się na każdym piętrze, chociaż nikt inny do niej nie wsiadł. Sarah doszła do wniosku, że ten, kto czekał na windę, dał sobie spokój i poszedł schodami.

–Myślę, że Amy by cię posłuchała, Jack. Sprawiała wrażenie zadowolonej z twojego przyjazdu.

Sarah wróciła myślami do ich wcześniejszej rozmowy na temat Amy. Przypomniała sobie, jak Jack zobaczył w korytarzu coś, co bardzo go rozkojarzyło.

–Co takiego widziałeś? – zapytała. – Kiedy staliśmy w korytarzu, rozmawiając z Deanem i Celią?

Jack ponownie wcisnął guzik z jedynką, jakby to mogło pospieszyć windę.

–Nie wiem, o co ci chodzi – skłamał.

–No dalej, powiedz mi – nie ustępowała Sarah.

–To nic takiego.

Winda wreszcie zjechała na pierwsze piętro i drzwi otworzyły się na pusty korytarz. Panowała w nim upiorna cisza i Sarah zaczęła się zastanawiać, czy mają tu również kostnicę. Jack skręcił w prawo, w stronę stołówki, a Sarah przyspieszyła kroku, żeby nie zostać w tyle.

–Wyglądałeś, jakbyś zobaczył ducha.

Jack zatrzymał się w pół kroku.

–Daj spokój, Sarah. Niczego nie zobaczyłem – powiedział, lecz i tak patrzyła na niego wyczekująco. – W porządku. Niech ci będzie. Przez sekundę wydawało mi się, że widzę ojca.

–Twojego ojca? – zdziwiła się. Nie takiej odpowiedzi się spodziewała. – To niemożliwe.

–Sam już nie wiem. Nie zdążyłem się dokładnie przyjrzeć.

–Wiem, że nie było ci łatwo wrócić. Pewnie przywołało to mnóstwo wspomnień.