Gdybym wiedziała - Rebecca Donovan - ebook + książka

Gdybym wiedziała ebook

Rebecca Donovan

4,3

Opis

„Każdy z nas dysponuje własną, pokrętną wersją prawdy, skażoną tym, jak postrzegamy dane wydarzenie. I czasem to jedyne, co mamy.” W rodzinie Lany każda kobieta ma pewną, wydawałoby się, dobrą cechę – która jednak przynosi jej tylko nieszczęście. Wiara, Zaufanie, Życzliwość i Odwaga niszczą ich życie, chociaż powinny je budować. Klątwą Lany jest absolutna Szczerość. Dziewczyna przeczuwała, że ta cecha może ją kiedyś zniszczyć, ale nie miała pojęcia, jak dramatyczne będą tego okoliczności. Gdy mimowolnie staje się świadkiem strasznych wydarzeń, decyduje się milczeć, sądząc, że prawda i tak jej nie uratuje. Niestety, biegu wydarzeń nie da się zatrzymać. Oskarżenia padają na nią, a to doprowadza ją tam, gdzie nigdy nie chciała wrócić… Musi stać się zamkniętym wulkanem milczenia, odrzucenia, tajemnic i braku miłości. Czy z tej sytuacji jest w ogóle jakiekolwiek wyjście? Czy Lana ma szansę uratować chociaż siebie? A może wszystko zniszczy eksplozja wulkanu?... Mocna, wyrazista opowieść Rebekki Donovan – mistrzyni wywracania świata czytelnika do góry nogami.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 571

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność




gdybym wiedziała

gdybym wiedziała

Prolog

Wszyscy jesteśmy przeklęci – absolutnie każdy z nas.

Naszą zgubą nie okażą się wcale nieodparte chęci czy uzależnienia. To nie przez chciwość ani pragnienie wylądujemy na kolanach. Nasze przekleństwa wpaja się nam jako zalety; ideały, do których powinniśmy dążyć. Tyle że to są właśnie cechy uznawane za najbardziej zaszczytne, powodujące największe zniszczenie.

Wiem coś na ten temat. Przez całe życie jestem tego świadkiem. Wiara, Zaufanie, Życzliwość i Odwaga. Można by sądzić, że to najlepsze cechy z możliwych. A jednak to one są powodem niemal całego zła w moim życiu.

Moja matkę przepełnia Wiara, że znajdzie ją miłość. Nadal wyczekuje powrotu mężczyzny, który w wieku siedemnastu lat przysiągł jej dozgonną miłość.

Moja babcia doznawała rozczarowania za każdym razem, kiedy Zaufanie, którym kogoś obdarzyła, zostało nadużyte, więc teraz nieustannie podaje w wątpliwość motywy i intencje innych osób.

Moja ciotka Allison wpuszcza do swojego życia niewłaściwych ludzi – nie potrafi zrozumieć, że jej Życzliwość nie oznacza, iż inni odpowiedzą w taki sam sposób. Ma troje dzieci z trzema różnymi mężczyznami i mieszka sama w Karolinie Południowej, będąc w ciąży z czwartym.

A najstarsza z sióstr, moja ciotka Helen, nie radzi sobie na tym świecie, bo jej Odwaga okazuje się bardziej niszcząca niż inspirująca.

Zastanawiam się, czy tylko ja to widzę – te słabości w nas. Nie wiem, czy rodzimy się przeklęci, czy ktoś rzuca na nas czar w punkcie zwrotnym w naszym życiu, ale to właśnie nas definiuje i ostatecznie prowadzi do naszej zguby. Możemy albo to zaakceptować, albo stosować mechanizm wyparcia.

Większość robi to drugie, w nadziei na „żyli długo i szczęśliwie”.

Cóż, przykro mi to mówić, ale „żyli długo i szczęśliwie” to stek bzdur – iluzja wymyślona po to, aby sprzedawać książki i bilety do kina. Mimo to ludzie chcą – nie, oni muszą – wierzyć, że coś takiego istnieje. Wolą kłamstwa.

Ja? Ja wolałabym znać prawdę, nieważne jak brutalną.

Co przypomina mi o moim przekleństwie… Szczerości. Nie pamiętam, bym kiedykolwiek skłamała, nawet kiedy byłam mała. Moja babcia tolerowała wyłącznie prawdę, poza tym czemu miałabym chcieć kłamać? To potwornie męczące i zbyt wiele wysiłku trzeba wkładać w robienie tego w sposób przekonujący.

Każdego dnia widzę, co potrafią czynić kłamstwa. Fałszywa nadzieja. Wiara w coś, co tak naprawdę nigdy nie istniało. I co nigdy się nie spełni.

Moje przekleństwo nauczyło mnie rozszyfrowywać te brednie. Ale mówienie prawdy nie zawsze dobrze się kończy.

Przez większość czasu nie przejmuję się tym, kogo mogę urazić. Mówię to, co myślę. Zadaj mi pytanie, a uzyskasz szczerą odpowiedź. A jeśli wcale nie chcesz jej poznawać, nie pytaj.

– Czy w tych dżinsach wyglądam grubo?

Tak. Ale przecież jesteś gruba, więc dżinsy nie mają z tym nic wspólnego.

– Myślisz, że on mnie lubi?

Nie. Świadczy o tym choćby to, że wczoraj wieczorem wkładał język do gardła innej dziewczyny.

– Możemy nadal być przyjaciółmi?

Nie. Zresztą w ogóle nimi nie byliśmy. Strasznie mnie irytujesz. I wcale się nie obrażę, jeśli nigdy więcej się nie zobaczymy. A teraz idź już sobie.

Zaakceptowałam fakt, że niezależnie od tego, jak bardzo jestem szczera czy milcząca, prawda w końcu zniszczy moje życie.

Rozdział 1

– Wszyscy kłamią, w szczególności chłopcy. Musisz go strzec z całych sił. – Babcia dotyka pomarszczonym palcem mojej klatki piersiowej i stuka w serce. – Nie daj się nabrać na słodkie słówka czy miły uśmiech, bez względu na to, co chłopak ci obiecuje. Jeśli coś wydaje się zbyt dobre, aby było prawdziwe, to takie właśnie jest.

Nienawidzę was. Szczerze nienawidzę – oświadczam brudnym ciuchom, które wkładam do plecaka.

Do samoobsługowej pralni miałam iść wczoraj wieczorem, ale byłam zbyt wykończona po pracy i wybrałam sen. Kiedy koło północy padłam na łóżko, udało mi się przekonać samą siebie, że wstanę wcześniej i zajmę się praniem przed szkołą – co było głupie, bo zdecydowanie nie należę do skowronków. Więc teraz nie dość, że jestem wykończona, to na dodatek głęboko nieszczęśliwa.

Do bocznej kieszonki wkładam mały portfel z dwudziestopięciocentówkami, na wierzch dorzucam kilka podręczników, po czym mocno zawiązuję sznurek. Ciągnąc za sobą wielki plecak z ciuchami, zamykam drzwi pokoju i zostawiam plecak obok drzwi wejściowych.

Przez oparcie krzesła w kuchni ktoś przerzucił ciemny garnitur. Na nim leży liścik.

Lano, dałabyś radę podrzucić go do pralni chemicznej? Jeśli nie – oczywiście zrozumiem.

Nick

Rzucam kartkę na stół i biorę z krzesła marynarkę. Jej ciężar i jedwabistość materiału świadczą o wysokiej cenie. Unoszę ją przed twarzą, zerkając na satynową podszewkę. Na pewno ten strój uszyto na miarę. Nawet nie umiem sobie wyobrazić, ile Nick za niego zapłacił.

– Masz szczęście, że cię lubię – mówię do garnituru, ale oczywiście mam na myśli jego właściciela.

Nick poznał moją matkę mniej więcej przed rokiem, kiedy pracowała tymczasowo jako recepcjonistka w kancelarii prawnej w Bostonie, mnie jednak przedstawiła go jakieś sześć miesięcy później. To nie pierwszy facet w garniturze, któremu spodobały się jej długie blond włosy, jasna cera i młodzieńcze krągłości, ale jest jednym z niewielu rzeczywiście jej wartych. Nick pochodzi z Nowego Jorku, ale regularnie podróżuje między tym miastem a Bostonem. Kiedy przebywa tutaj, zatrzymuje się u nas, mimo że dojazd do pracy zabiera mu półtorej godziny. Chce wynająć mieszkanie bliżej miasta, gdzie mogliby mieszkać razem. Myślę, że jedynym powodem, dla którego moja matka nie udzieliła mu odpowiedzi, jestem ja.

Nauczyłam się nie angażować w jej życie uczuciowe. Nie dzielimy optymistycznego poglądu na miłość. Ale to oczywiste, że Nickowi na niej zależy, a ja nie zamierzam stawać na drodze do jej szczęścia. Zasługuje na nie. Zasługuje na tego faceta.

Przerzucam marynarkę przez oparcie krzesła. Ruszam w stronę lodówki, ale coś z brzękiem spada na podłogę. Zatrzymuję się i powoli obracam, a mój żołądek reaguje jeszcze zanim dostrzegam przedmiot, który wypadł z kieszeni marynarki. Wpatruję się w niego przez chwilę, żałując, że nie przejrzałam jego właściciela tak, jak pozostałych admiratorów mamy.

Teraz go nienawidzę.

– Och, ty dupku – syczę i schylam się, żeby podnieść tę rzecz.

Nagle kuchnię wypełnia egzotyczny, lekko pikantny zapach. Prostuję się i stoję tyłem do Nicka – bo to właśnie on tak pachnie – zaciskam usta.

– Dzień dobry – mówi pogodnie mężczyzna. – Wcześnie wstałaś.

Odwracam się w jego stronę. Musiał dopiero co wyjść spod prysznica, bo ciemne włosy ma jeszcze mokre i zaczesane do góry. Wszystko w nim jest kosztowne – od śnieżnobiałej koszuli do śnieżnobiałych, idealnych zębów. Zupełnie nie pasuje do tej zdezelowanej kuchni. Ciągnie za sobą walizkę i stawia ją w drzwiach.

Nie odpowiadam, jedynie patrzę na niego, zastanawiając się, jak mogłam wcześniej tego nie dostrzec. Mam dar rozpoznawania, kiedy ktoś nie jest tym, za kogo się podaje, potrafię przejrzeć kłamstwa. Ale tego akurat w ogóle się nie spodziewałam. Nick był taki przekonujący. Uwierzyłam mu!

Ta zdrada pali jak ogień, choć może to kwestia zranionej dumy. Tak czy inaczej mam ochotę walnąć go w brzuch.

– Wszystko w porządku? – pyta Nick, ściągając z niepokojem brwi. – Jeśli chodzi o garnitur, to mogę zabrać go ze sobą i poprosić w hotelu o jego odesłanie. Pomyślałem po prostu…

– Albo możesz poprosić żonę – przerywam mu. Unoszę środkowy palec, prezentując tytanową obrączkę wysadzaną czarnymi brylantami. – Nie czeka na ciebie w Nowym Jorku?

– Co… Lana, ja… – jąka.

– Przestań – przerywam mu, nim zacznie znowu kłamać. Mój głos ocieka jadem. – Wynoś się. I nie wracaj. Jeśli to zrobisz, zamorduję cię, kiedy będziesz spał. Jasne?

Stoi znieruchomiały w drzwiach. W jego oczach dostrzegam błysk paniki.

– To nie…

– Gówno prawda. – Przepycham się obok niego, przez co on zmuszony jest cofnąć się o krok.

Spod drzwi biorę plecak i nie bez wysiłku zakładam go na plecy. Nie odwracając się, rzucam ostrzegawczo:

– Powiedz jej prawdę, inaczej ja to zrobię.

– Lana? – Ułamek sekundy przed tym, nim zatrzaskuję za sobą drzwi, słyszę dochodzący z sypialni głos matki.

Spuszczam wzrok na obrączkę na palcu i zaciskam gniewnie usta. To ją zabije. Wzdycham ciężko i schodzę po schodach, a z każdym krokiem wielki plecak obija mi się o uda. Jest prawie tak duży jak ja i niewiele brakuje, żebym spadła ze schodów.

O tak nieludzkiej godzinie na ulicy panuje wyjątkowy spokój. Promienie słońca dopiero się prześlizgują po okolicznych budynkach. Kiedy idę chodnikiem, chłodne, poranne powietrze studzi mi policzki.

Nie mieszkamy w najlepszej okolicy, ale w Sherling w sumie nie ma czegoś takiego jak dobra okolica. Przynajmniej nie ma u nas wszechobecnych gangów. Nasze mieszkanie znajduje się przy bocznej uliczce z kilkunastoma domami wielorodzinnymi. Przez balustrady przewieszono suszące się pranie. Na podjazdach stoją zdezelowane samochody. Przez większą część czasu zza otwartych okien dobiegają krzyki albo płacz dzieci, które potem wędrują ulicami niczym biały szum. Generalnie tego nie słyszę, chyba że ktoś kłóci się wybitnie dramatycznie. Tak więc teraz, kiedy ulica jest pusta i wszyscy jeszcze śpią, ta cisza dodaje mocy buzującej w mojej głowie złości.

Moja matka nie pasuje do tego miejsca w takim samym stopniu, jak Nick. Wiem, że choć spędziła tutaj większość życia, nigdy się tak do końca nie dopasowała. To łatwowierna marzycielka. Delikatny kwiat walczący o światło pośrodku składowiska odpadów. Ten gość obiecał, że ją stąd zabierze. Miał ją uratować przed życiem, które dzień po dniu wysysa z niej kolory.

Ona w każdym człowieku dostrzega dobro, niezależnie od tego, kim jest czy co osiągnął. Zawsze uważałam to za przejaw naiwności. Ale mama autentycznie pragnie wierzyć w to, że wszyscy ludzie są dobrzy. Kłamcy. Oszuści. Manipulatorzy. Dranie, którzy wykorzystują ją do zaspokajania własnych potrzeb. Nie tylko mężczyźni, kobiety także. Te, które udają przyjaźń, dopóki zazdrość nie odsłoni ich egoizmu i braku pewności siebie. Wszyscy są tacy sami. Ale mama nie zgadza się postawić na nich kreski, bo kiedy kocha to całym sercem. Dlatego Wiara to jej przekleństwo. To wiara w końcu ją zniszczy.

Zaciskam dłonie w pięści, a krótkie paznokcie wbijają mi się w skórę. Och, ależ ja nienawidzę teraz Nicka. Wszystko z nim związane jest kłamstwem. Tak bardzo żałuję, że go nie przejrzałam. Ale wydawał się taki szczery. Może to jego przekleństwo i powód, dla którego nie byłam w stanie wykryć jego oszustw… Szczerość.

Jeśli przekleństwem Nicka jest Szczerość, to reprezentuje sobą najgorszy typ ludzi. Tacy jak on przekonują innych, aby im uwierzyli i obdarzyli zaufaniem po to tylko, aby ich potem zniszczyć.

Całodobowa pralnia na końcu przecznicy okazuje się równie wyludniona jak cała ulica. Jedynie pod wywietrznikiem suszarki śpi jakiś bezdomny.

Załadowawszy pralkę, siadam na wyszczerbionym, laminowanym blacie i na skrzyżowanych nogach kładę otwarty zeszyt ćwiczeń Tori – mojej najlepszej przyjaciółki i próbuję się czymś zająć, żeby odwrócić uwagę od palącej wściekłości, która niezmiennie kłębi się w moim żołądku.

Moją uwagę od zadania domowego Tori z algebry odciąga charakterystyczny brzęk toczącej się po chodniku butelki. Ulicą idzie chwiejnym krokiem kobieta w spódniczce w lamparcie cętki i czarnym topie bez ramiączek i przeczesuje palcami potargane ciemne włosy. Pod oczami ma rozmazane cienie, a na ustach pozostałości szminki. Przyglądam się, jak porusza się pustą ulicą zygzakiem. Potyka się, kiedy obcas jej szpilki zahacza o krawężnik. Krzywię się, spodziewając się, że się przewróci, jakoś jednak udaje się jej utrzymać równowagę.

Próbuję sobie wyobrazić jak wyglądała, kiedy wieczór dopiero się zaczynał, pewna siebie i seksowna. W pewnym momencie wzięło nad nią górę jej przekleństwo i jedyne, co z niej zostało, to ten cień kobiety.

• • • •

Kończę wypracowanie z angielskiego i w tej samej chwili bęben suszarki przestaje się obracać. Schowawszy poskładane ubrania do plecaka, ruszam w drogę powrotną do domu. Przez tę godzinę, którą spędziłam w pralni, okolica zaczęła powoli budzić się ze snu. Do skrzyżowań dojeżdżają samochody i czekają na zmianę świateł. Na przystanku autobusowym stoi kilka kobiet z torbami przerzuconymi przez ramię i wyraźnie potrzebujących porannej kawy. Przez otwarte okna dobiegają głosy i dźwięki muzyki. Spokojna cisza ustąpiła miejsca chaosowi.

– Nie rozumiem! – Jej rozpaczliwe zawodzenie dociera do mnie, jeszcze zanim zdążę ją zobaczyć. – Czemu mi nie powiedziałeś?

Zatrzymuję się przed domem sąsiadów i widzę moją zrozpaczoną matkę, jak stoi pośrodku trawnika, a Nick z walizką w ręce obok swojego samochodu.

– Tak mi przykro, Faye. – Jego głos drży. – Naprawdę. – Odwraca się do niej plecami i wrzuca walizkę na fotel pasażera w błyszczącym czarnym bmw.

Kiedy siada za kierownicą, moja matka pada na kolana. Zakrywa twarz dłońmi, żeby ukryć łzy. Nawet stąd słyszę, jak pęka jej serce.

Kiedy Nick odjeżdża z podjazdu, spod kół uskakują drobne kamyczki i żwir. Guma łączy się z asfaltem i po ulicy echem niesie się pisk opon. Nasze spojrzenia się spotykają i pokazuję mu środkowy palec, nadal ozdobiony jego obrączką. Wzdryga się.

– Dupek – burczę, żałując, że nie mogę powiesić go za jaja.

Odwracam się z powrotem w stronę zniszczenia, jakie pozostawił po sobie – i wcale nie mam na myśli podjazdu.

Z głośnym westchnieniem poprawiam paski na ramionach i ruszam w stronę kruchej kobiety na trawie.

– Na co się pani gapi? – warczę na sąsiadkę, która stoi na ganku z kubkiem kawy w ręce i przygląda się temu widowisku, jakby to było reality show.

Kobieta ma na sobie dziurawy frotowy szlafrok, a jej włosy to jedna wielka masa loków, jakby dopiero co wstała z łóżka – zresztą pewnie tak właśnie jest. Jednak z drugiej strony ona zawsze tak wygląda, bez względu na porę dnia. Po co się wysilać, skoro jedyne, co musi robić, to siedzieć w domu i pobierać zasiłek.

– Naprawdę nie powinna pani wychodzić na zewnątrz w takim stanie. Przez panią dzieci będą miały koszmary.

Dwóch chłopców idących na przystanek mija nas ze śmiechem. Sąsiadka patrzy na mnie niechętnym wzrokiem, po czym zerka na nasz trawnik i kręcąc z dezaprobatą głową, w końcu chowa się do domu. Drzwi z siatką przeciwko owadom skrzypią głośno i zamykają się za nią.

Wyczuwam, że inni sąsiedzi także nam się przyglądają zza firanek.

Plecak z czystymi ciuchami odstawiam na ganek, a potem kucam obok mamy i kładę rękę na jej plecach.

– Chodź, mamo. Wejdźmy do środka.

– On… mnie okłamał – wyrzuca z siebie, wstrząsana szlochem. Unosi głowę i widzę, że wielkie niebieskie oczy ma przekrwione. – Dlaczego… nie… powiedział mi… że wciąż jest żonaty?

– Bo to egoistyczny dupek – mówię, filtrując prawdę. Gdybym rzeczywiście była z nią szczera, użyłabym o wiele więcej niecenzuralnych wyrazów. Obejmuję jej szczupłą talię i nakłaniam ją, żeby wstała. – Chodźmy do domu. Po co sąsiedzi mają dzięki tobie zarabiać na YouTube.

Nie słucha mnie, ale pozwala pomóc sobie wstać.

– Dlaczego? Ja nie… rozumiem. Myślałam… że mnie… kocha. Ja mu… wierzyłam.

– Wiem, mamo – mówię uspokajającym tonem, kiedy powoli idziemy w stronę drzwi. Też mu wierzyłam.

Schylam się, podnoszę plecak i przerzucam go sobie przez ramię. Jedną ręką obejmuję mamę, żeby się nie przewróciła, i razem pokonujemy stopień po stopniu.

Jakoś udaje nam się wejść na pierwsze piętro. Brzydkie drzwi do naszego mieszkania, z długim, nierównym pęknięciem pośrodku, są uchylone. Zamykam je i rygluję za nami.

– Czemu tego nie wiedziałam? Powinnam była wiedzieć. – Mama czka co drugie słowo.

Nie mam żadnej odpowiedzi, bo to ja powinnam była wiedzieć – co tylko potęguje targający mną gniew.

– Tak cię przepraszam, Lano – jęczy zgarbiona.

Wchodzi do swojego pokoju, a ja za nią.

– Nie masz za co przepraszać, mamo – mówię z westchnieniem pełnym zniechęcenia.

Powoli siada na skraju łóżka. Wzrok ma wbity w podłogę.

– Kochałam go – szepcze, a po jej zarumienionym policzku spływa łza.

– Wiem.

Kiedy mama ma jakieś zlecenie z agencji pracy tymczasowej, zawsze startują do niej mężczyźni w drogich garniturach i z czarującymi uśmiechami. To zrozumiałe. Jest piękna i życzliwa – dlatego postrzega się ją jako łatwy cel. Dla nich to przelotna przygoda. Seksowna laleczka jednorazowego użytku, która zapewni rozrywkę do czasu, aż pojawią się sygnały, że związek może się przerodzić w coś poważniejszego. Wtedy odchodzą. To była bolesna lekcja. Moja matka musiała się nauczyć ostrożności i jak nie nabierać się na piękne słówka byle palanta, który puści do niej oko.

Nie mam najłatwiejszego charakteru. Po tym, jak zbyt wielu jej chłopakom zagroziłam obcięciem różnych części ciała, kiedy ją skrzywdzili, musiałam obiecać, że się wycofam. Że pozwolę jej być „dorosłą” i podejmować własne decyzje. Od tamtej pory udawałam, że nie zauważam kolejnych chłopaków mamy.

Aż pojawił się Nick.

On od samego początku traktował ją z uwagą i ostrożnością. W ramach pierwszej randki zaprosił ją na kawę, a potem na lunch. W końcu na kolację i do kina. Powoli coraz bardziej się do niej zbliżał. A potem ja także dopuściłam go do siebie.

Był inny. Tyle że teraz się okazuje, że wcale nie.

Odsuwam kołdrę, żeby mogła się położyć.

To wciąż to samo łóżko, w którym sypiała, kiedy była mała. A pokój wygląda generalnie tak samo jak w czasach, kiedy dzieliła go z siostrami. Ususzone kwiaty wiszące z przyczepionych do parapetu haczyków upamiętniają utracone miłości. Każda powierzchnia nadgryziona jest zębem czasu. Zdjęcia, rysunki, pożółkłe plakaty z zespołami – nieustanne przypomnienia o życiu, z którego nigdy się nie wyrwiemy. To takie… przygnębiające.

Pościel wciąż pachnie wodą kolońską Nicka, niepasującą do nieprzyjemnego aromatu ziołowych kadzidełek palonych przez mamę – kolejny sygnał świadczący o tym, że jego obecność zawsze stała w sprzeczności do świata mamy tutaj.

– Lano, ja…

– Przepraszam. Wiem. – Na białej poduszce pojawiają się szkarłatne plamy, kiedy z jej nosa zaczyna kapać krew. – Cholera, mamo.

Sięgam po pudełko z chusteczkami i wyciągam kilka. Bierze je ode mnie i przykłada do nosa. Pod jej oczami malują się cienie.

Mocuję się z zamknięciem fiolki z lekami. Wysypuję na dłoń małą tabletkę i podaję mamie razem ze szklanką wody, która stała na stoliku nocnym. Bierze ją ode mnie i łyka.

– Przyniosę lód.

Kiedy wracam z lodem owiniętym w ścierkę, na stoliku leży już cała sterta szkarłatnych chusteczek. Spod tej przyłożonej do nosa cieknie strużka krwi. Zamieniam chusteczki na wilgotny ręcznik i daję mamie lód, żeby go przyłożyła do grzbietu nosa.

– Spóźnisz się do szkoły – mamrocze przez nos, nie będąc w stanie otworzyć oczu.

– Wiem. – Zawsze się spóźniam, ale ona nie musi tego wiedzieć. Nie ma takiej opcji, żebym wyrobiła się z praniem i zdążyła do szkoły. – Dasz sobie radę, kiedy będę się szykować do szkoły?

– Idź – mówi cicho.

Po chwili wahania wychodzę z pokoju, ale zostawiam uchylone drzwi, żebym słyszała, gdyby mnie wołała.

Kiedy wracam, mama śpi. Ale po tym, jak ściąga brwi, wiem, że to niespokojny sen. Odsuwam z jej twarzy pasma miodowych włosów. Jest ciepła, być może ma nawet gorączkę. Odkąd sięgam pamięcią, cierpi na migreny wywoływane stresem i… bólem serca. Nie wiem czemu jej ciało zdradza ją za każdym razem, kiedy robi to ktoś inny. Może jej serce nie radzi sobie z tym, że tak często jest łamane.

Przez kilka ostatnich miesięcy, choć była autentycznie szczęśliwa, migreny i tak się pojawiały, a razem z nimi silne krwawienia z nosa. W zeszłym tygodniu przestraszyła nas, kiedy musiała się chwycić blatu, żeby się nie przewrócić. Nick na przyszły tydzień umówił ją do lekarza, choć mama się upierała, że to nic takiego.

Przyglądam się jej chwilę dłużej. Twarz ma bladą z wyjątkiem cieni pod oczami i zaczerwienionych od gorączki policzków. Drgają jej powieki. Nie wygląda to dobrze i zaczynam się bać.

Zostawiam przy łóżku szklankę z wodą i karteczkę z informacją, że zadzwonię w czasie przerwy na lunch i musi odebrać, bo inaczej wrócę do domu. Wychodzę cicho z mieszkania.

Boli mnie klatka piersiowa, a ciało mam słabe z wyczerpania. A to przecież nie ja go kochałam.

Rozdział 2

– On cię nie kochał! – słyszę krzyk mojej babci. Powoli uchylam drzwi, tyle tylko, żeby widzieć, ale nie zostać przyłapaną. – Kochał! I może nadal kocha! – odkrzykuje moja matka, a twarz ma mokrą od łez. – Pozwól mi do niego zadzwonić. Babcia trzyma w ręce telefon mamy. – Skoro cię kochał, to gdzie teraz jest? W oczach mamy widnieje zbyt wielkie oszołomienie, by mogła cokolwiek odpowiedzieć. Wybiega z płaczem, głośno zatrzaskując za sobą drzwi.

W sekretariacie wręczam pani Kellerman podrobione usprawiedliwienie, w którym napisano, że miałam dzisiaj wizytę u lekarza. Lustruje je podejrzliwie, po czym coś na nim pisze.

Jestem już przy drzwiach, kiedy słyszę:

– Lano.

Może jeśli go zignoruję, to da mi spokój.

– Zamierzałem właśnie wezwać cię do gabinetu.

Powoli się odwracam, przywołując na twarz sztuczny uśmiech.

– Panie Garner, wie pan, ile znaczą dla mnie nasze spotkania, ale miałam naprawdę ciężki ranek i muszę iść na geometrię. – Niełatwo być jednocześnie sarkastyczną i szczerą, ale jakoś mi się udaje.

Mina mi rzednie, kiedy w drzwiach jego gabinetu dostrzegam panią Lewis z rękami na biodrach. Przy niej nie ma sensu niczego udawać. Nie znoszę jej, a ona o tym wie… bo powiedziałam jej to przy całej klasie, kiedy w zeszłym roku uczyła mnie algebry.

– Przykro mi, ale to nie może zaczekać – oświadcza pan Garner i w jego oczach widzę, że rzeczywiście jest mu przykro. – Nie powinno to zająć dużo czasu.

Zaciskam zęby i wchodzę do gabinetu. Naprawdę nie jest mi to potrzebne. I nie jestem w odpowiednim nastroju, żeby cokolwiek ukrywać.

– Usiądź. – Pan Garner wskazuje jedno z wyściełanych drewnianych krzeseł, które stoją przed jego biurkiem. Zamyka za mną drzwi.

Stawiam torbę na podłodze i siadam na krześle, po czym krzyżuję ręce na piersi – nie ma mowy o wystudiowanych uprzejmościach.

Pan Garner obchodzi biurko i siada.

– Pani także może usiąść, pani Lewis.

Nauczycielka tego nie robi, a jedynie podchodzi bliżej biurka. Dłonie nadal trzyma na biodrach. Twarz ma ściągniętą w grymasie surowości. Stara się podkreślić swój autorytet. Zamiast tego wygląda, jakby zjadła zbyt wiele kwaśnych żelków. Ignoruję ją i patrzę pytająco na pana Garnera.

– Pani Lewis obawia się, że mogłaś pomóc Tori na teście z algebry. – W jego oczach przez cały czas są obecne nieme przeprosiny. Nie ma ochoty na to spotkanie w takim samym stopniu jak ja sama.

– W tym roku algebry nie uczy mnie pani Lewis – odpowiadam zwięźle.

Na szyi nauczycielki pulsują żyły, wyglądające jak kości kurczaka. Jeszcze mocniej zaciska usta, z całych sił starając się nie wybuchnąć.

– Wiem o tym – mówi spokojnie pan Garner. – Także użyłem tego argumentu. Ale pani Lewis jest przekonana, że ty…

– Oszukiwałaś! – warczy nauczycielka, nie będąc w stanie dłużej się hamować. – Oszukiwałaś! A ja nie zamierzam się na to godzić!

– Nie mamy wspólnych lekcji, pani Lewis – powtarzam takim tonem, jakbym rozmawiała z dzieckiem, które ma napad złości. – A czy Tori nie pisała tego testu w klasie? Była tam pani obecna, prawda?

Twarz jej czerwienieje i powieki drgają. Unoszę z dezaprobatą brew.

– Ona nie jest piątkową uczennicą. To niemożliwe, żeby tak dobrze jej poszło bez pomocy kogoś innego!

– Więc kwestionuje pani własne kompetencje nauczycielskie? Woli pani wierzyć, że pani uczniowie oszukują, niż że zaliczają testy? – pytam chłodno. – Sprawia pani przyjemność oblewanie uczniów?

Pani Lewis otwiera usta i kilkukrotnie mruga.

– Lano – rzuca ostrzegawczo pan Garner. – Pani Lewis, wiem, jak bardzo się pani starała, aby Tori zaangażowała się w zajęcia. Być może ten cały wysiłek w końcu przyniósł efekty.

Nauczycielka wygląda na przerażoną. Kiedy wypada z gabinetu, wydaje mi się, że zaraz się rozpłacze.

– Cieszę się, że to sobie wyjaśniliśmy – oświadczam pogodnie. Podnoszę z podłogi torbę i wstaję. – Miłego dnia, panie Garner.

– Lano! – woła do mnie, nim zdążę wyjść.

Powoli odwracam się w jego stronę. Ma na sobie absurdalną kamizelkę w kolorze limonkowej zieleni założoną na niebieską koszulę. Całości dopełnia żółty krawat. Przypomina mi jajko wielkanocne. Ten człowiek w ogóle nie ma wyczucia stylu. Kiedy podnoszę na niego wzrok, próbuje ukryć rozbawiony uśmiech.

Poprawia na nosie okulary.

– Naprawdę wolałbym nie dodawać kolejnej kartki do twoich akt w tym roku szkolnym. To jeszcze tylko trzy tygodnie. – Kładzie rękę na zniszczonej teczce grubej na jakieś siedem centymetrów, przewiązanej grubą, zieloną gumką.

– Postaram się, panie Garner. Ale oni wciąż odsyłają mnie do pana. – Rozglądam się po niedużym gabinecie ze ścianami obwieszonymi plakatami z frazesami o celach i osiągnięciach. – Jak pan może siedzieć tu cały dzień i nie mieć ochoty czegoś zepsuć?

Kwituje to gardłowym śmiechem.

Pan Garner zajął miejsce pani Colstrom, która na początku roku szkolnego miała zawał. Nie przeze mnie, przysięgam! Była naiwną, pełną życia osobą uważającą, że każdego da się uratować dzięki inspirującemu sloganowi i lizakowi. Niestety na świecie za mało było lizaków, aby mnie uratować. Zamiast tracić czas na słowa inspiracji, za każdym razem, kiedy mnie przysyłano do jej gabinetu, pozwalała mi odrabiać w bibliotece pracę domową. W sumie to więcej udawało mi się wtedy zrobić, niż gdybym została na lekcji. A czasem zdarzało mi się nawet zdrzemnąć.

Odkąd w gabinecie rządzi pan Garner, zdążyliśmy się dobrze poznać, jako że zostaję tu przysłana co najmniej raz w tygodniu. Winą obarczam przekleństwo Szczerości i niechętnych nauczycieli. On wie, że staram się mieć dobre oceny. Odrabiam prace domowe – prędzej czy później. I nie wszczynam kłótni na terenie szkoły – na ogół.

– Bądź grzeczna, Lano! – woła za mną pan Garner, kiedy wychodzę z gabinetu.

Moje buty na koturnach głośno uderzają o linoleum na korytarzu. Mam na sobie plisowaną spódniczkę, zakolanówki i dopasowaną koszulkę. Mijam powgniatane zielone szafki w skrzydle drugich klas, a gdy nareszcie docieram do swojej, rozbrzmiewa dzwonek. Korytarze wypełniają się głosami.

– Błagam, powiedz, że dałaś tej starej prukwie do wiwatu. – Obok mojej otwartej szafki pojawia się Tori, promieniejąc w wyszywanym cekinami topie bez ramiączek i obcisłych rybaczkach.

– Wiedziałaś, że założę koturny, co? – Z uśmiechem mierzę wzrokiem jej dwunastocentymetrowe czerwone szpilki.

– Nie mogę pozwolić, żebyś była ode mnie wyższa, kiedy idziemy razem korytarzem – odpowiada. – Poza tym w tych butach wyglądam zabójczo.

– Do czasu, aż zaczniesz marudzić, że bolą cię nogi – przekomarzam się z nią. – I nie, nie utarłam nosa prukwie. Ale zakwestionowałam jej zaangażowanie jako nauczycielki. Nie przyjęła tego dobrze.

Tori się śmieje.

– Gdyby tylko wiedziała.

– Nie moja wina, że nie wie, jak ukrywać hasło.

Wydrukowałam sobie test z wyprzedzeniem i pomogłam Tori go wypełnić. Ona podczas testu udawała, że rozwiązuje zadania, ale ostatecznie oddała ten wydrukowany przeze mnie wcześniej, z prawidłowymi odpowiedziami. Nie wszystkimi. Nie chciałyśmy, aby nasze oszustwo było aż tak oczywiste.

– A skoro o tym mowa… – Sięgam do torby i wyjmuję jej prace domowe. – Proszę bardzo.

– Nie wiem, po co zawracasz sobie głowę. Wiesz, że to nie jest dla mnie ważne. – Niemniej bierze ode mnie podręczniki.

– Nie pójdę do trzeciej klasy bez ciebie – oświadczam jej.

Odrabiam prace domowe Tori i piszę jej wypracowania z pobudek czysto egoistycznych. To jedyna osoba, którą w tej szkole uważam za przyjaciółkę, i nie zamierzam jej stracić tylko dlatego, że ma w nosie swoją przyszłość. Większość tutejszych uczniów – łącznie ze mną – nie spodziewa się przyszłości, na którą warto czekać. Ale chodzenie do tej budy jest lepsze niż pracowanie za stawkę minimalną albo zajmowanie się dilerką na ulicach. Równie dobrze mogę pochodzić tu jeszcze te dwa lata.

– Ja przecież nie skończę tej szkoły.

– Przymknij się – rzucam. – Skończysz.

Obiecałam jej ojcu, że tak się stanie. Tori będzie pierwszą osobą w jego rodzinie ze średnim wykształceniem, i cóż… obiecałam. A niedotrzymanie obietnicy jest gorsze niż kłamstwo, więc zrobię to, choćbym przez dwa kolejne lata musiała się włamywać do komputerów wszystkich nauczycieli i odrabiać za nią wszystkie prace domowe.

– Jak sobie chcesz – mówi Tori i dramatycznie przewraca oczami. – Idziesz do mnie po szkole, no nie?

Nieruchomieję. Moja przyjaciółka mruży oczy.

– Najpierw muszę skoczyć do domu. Nie zabrałam ciuchów na wieczór.

Na jej twarzy nadal maluje się podejrzliwość.

– Wychodzimy dzisiaj. Piątkowy wieczór należy do mnie.

– Wiem. Wyluzuj, okej?

Zamykam szafkę i idziemy przed siebie korytarzem. Nie chodzimy do tej samej klasy, ale Tori nie ma problemów ze spóźnianiem się.

– Nick odszedł i mama ciężko to znosi. Przed wyjściem chcę sprawdzić, jak się czuje. – Zatrzymuję się przed swoją klasą. – Wszystko ci opowiem na przerwie obiadowej.

Tori posyła mi groźne spojrzenie.

– Przykro mi, że twojej mamie jest smutno, ale się nie wywiniesz.

Tori robi to, co chce, kiedy chce i nie obchodzi ją, kogo musi usunąć z drogi, żeby osiągnąć cel. Jestem jej najlepszą przyjaciółką, ale nawet ja wiem, że to zołza. Co prawda ja też nią jestem. To jasne, że jej przekleństwem nie jest Wzgląd na innych. Ale, o ironio, jest nią Lojalność.

• • • •

Jakoś udaje mi się przetrwać geometrię i wiedzę o społeczeństwie, nie wbijając sobie przy tym długopisu w skroń.

– Co robisz wieczorem?

Próbuję ignorować głos dochodzący zza mojej szafki, ale niestety jego właściciel nadal tam stoi, kiedy ją zamykam.

– Nic z tobą – odpowiadam. Po czym odwracam się i odchodzę.

Ale on jest uparcie irytujący. Nie patrzę na niego, kiedy zdecydowanym krokiem idę przez korytarz, licząc, że pojmie tę niezbyt subtelną aluzję.

– Jest impreza…

– Nie idę – wchodzę mu w słowo, nim zdąży mi powiedzieć gdzie.

– Daj spokój, Lana. Nie bądź taka – prosi, dogoniwszy mnie.

Nie zatrzymuję się. Chłopak w końcu chyba znika w mijanej przeze mnie stołówce. Ale żeby to wiedzieć, musiałabym zwracać na niego uwagę. Wchodzę do zaciemnionego laboratorium chemicznego i wyjmuję z kieszeni kluczyk. Szybkim spojrzeniem obrzucam puste pomieszczenie, otwieram drzwi na zaplecze i wchodzę do środka.

Małe pomieszczenie wypełnione jest półkami obstawionymi rzędami buteleczek. Podczas długiej przerwy pan Tilman „je lunch” z bibliotekarką, panną Hall, w jej gabinecie, więc wiem, że nie zostanę tu przyłapana. Oni wcale niczego nie jedzą, wierzcie mi. Wolałabym wlać sobie do oczu którąś z tych substancji chemicznych niż jeszcze raz zobaczyć, czym rzeczywiście się zajmują. Ale warto było doznać tej traumy, bo dzięki temu udało mi się dorobić klucz do zaplecza.

Nie ukradłam panu Tilmanowi klucza z powodu chemikaliów, choć pewnie sporo bym mogła zarobić na sprzedaży odpowiednich komponentów odpowiednim ludziom. Zrobiłam to, żeby mieć miejsce, w którym mogę się ukryć przed tym gównem, jakim jest liceum. To coś w rodzaju mojego prywatnego gabinetu… w którym czuć siarką. W życiu trzeba chodzić na kompromisy.

Siadam przy małym, stojącym w kącie biurku i wyjmuję z torby telefon. Mama odbiera dopiero za drugim razem.

– Jak się czujesz? – pytam ją.

– Ja, eee… dobrze.

– Wcale nie – odparowuję. Jej wahanie czyni kłamstwo oczywistym. – Leciała ci jeszcze krew z nosa?

– Nie.

– Zjadłaś coś?

– Jeszcze nie. Spałam – odpowiada i z jej gardła wydobywa się szloch. – Lana, dam sobie radę. Jestem po prostu… smutna. Nie musisz się tym martwić.

– Spróbuj jeszcze zasnąć. Do zobaczenia po moim powrocie ze szkoły.

Pocieram czoło. Martwię się. Mogłabym siedzieć tutaj i przeklinać Nicka za to, że przekonał moją matkę, iż jest w niej zakochany. I tak robię. Ale chodzi o coś więcej niż zranione uczucia.

Spoglądam na obrączkę, po czym ściągam ją z palca i obracam w palcach. Wewnątrz wyryto datę: „7 października 2000”. Jest żonaty od ponad szesnastu lat. Żołądek ściska mi się boleśnie na ten dowód zdrady.

Zakładam obrączkę na kciuk, na który świetnie pasuje. Powodzenia z wyjaśnianiem tego żonie, ty dupku.

• • • •

Znajduję Tori pod stołówką. Siedzi na kamiennym murku z jakąś dziewczyną. Siadam obok i otwieram zabrany ze stołówki jogurt.

– Hej, Lana – odzywa się dziewczyna. – Właśnie o tobie mówiłam. Nie mogę uwierzyć, że dałaś kosza Bryce’owi. Ten chłopak chyba jeszcze nigdy nie usłyszał słowa „nie”.

– A może woli go nie słyszeć – dodaje ostro Tori.

– Kim jest Bryce? – pytam, bo nie mam pojęcia, o co im chodzi. Wsuwam do ust łyżeczkę jogurtu.

– Bryce Walker. Kapitan… wszystkiego – wyjaśnia z niedowierzaniem dziewczyna. – Zaprosił cię na dzisiejszą imprezę, a ty go spławiłaś.

Kręcę głową i nie przestaję jeść jogurtu.

Tori się śmieje.

– Jesteś niewiarygodna – orzeka.

– Mniejsza z tym – mówię lekceważąco. – Nina spotka się z nami dzisiaj?

– Musi iść do pracy na pierwszą zmianę, więc o wpół do dwunastej będzie wolna – wyjaśnia Tori.

– Gdzie idziemy? Do Piwnicy?

– Wpuszczą was tam? – wtrąca dziewczyna i na jej twarzy maluje się niedowierzanie.

– Coś ty za jedna? – pytam i w końcu skupiam na niej uwagę.

Jest chuda i kanciasta, a włosy ma upięte w swobodny koczek, którego zrobienie – wiem o tym z autopsji – zajmuje więcej czasu, niż może się wydawać. Ma coś europejskiego w migdałowym kształcie oczu i wąskim nosie. Jest ładna, choć sprawia wrażenie, jakby się głodziła.

– Emory. Chodzimy razem na literaturę angielską.

Kiwam głową, jakby to coś znaczyło. Nie znaczy.

– Lana nie uczestniczy w życiu liceum – wyjaśnia Tori.

– Ale zjawia się codziennie na lekcjach. To znaczy prawie codziennie – mówi skonsternowana Emory. – Dzisiaj cię nie było.

Tori się śmieje.

– Mam na myśli to, że nie angażuje się w te wszystkie szkolne plotki. Nie ma pojęcia, kto jest kim. Status nic dla niej nie znaczy.

– A dla ciebie? – pytam.

– Niespecjalnie – odpowiada Tori i wzrusza ramionami. – Ale wiem, co się dzieje, kto jest kim. To… interesujące, jak oglądanie latynoskiej opery mydlanej: udramatyzowane i przewidywalne. Ale ty jesteś tego wszystkiego zupełnie nieświadoma.

– Bo to nie ma znaczenia – mówię otwarcie. – Spędzamy tu cztery lata. To, co się tu dzieje, nic nie znaczy w prawdziwym świecie, a to przecież w nim musimy przetrwać.

– Dla nas nie. Ale ich… – wskazuje głową na Emory – ich do definiuje.

– To żałosne.

Twarz dziewczyny robi się czerwona i dociera do mnie, że trochę przeholowałam ze szczerością. Nie przepraszam za coś takiego, w przeciwnym razie musiałabym robić to non stop.

– Nie byłyśmy na żadnej szkolnej imprezie od… cóż, dosyć dawna – wyjaśnia jej delikatnie Tori.

– Ale… chodzicie do drugiej klasy? To znaczy słyszałam o was, ale sądziłam, że… – Nie kończy. Najwyraźniej dociera do niej, że to, co słyszała, jest bliższe prawdy niż większość plotek.

Wiem, że mamy reputację jako… Nie do końca jestem pewna jako kto, ale to oczywiste, że coś o nas mówią.

Wstaję. Te wszystkie pytania strasznie mnie irytują. Tori robi to samo co ja.

– Musimy lecieć. Dzięki za wcześniejszą pomoc – rzuca do niej Tori, po czym się oddalamy.

– Czemu z nią siedziałaś? – pytam. – Ona jest…

– Wiem – przerywa mi z westchnieniem, nim zdążę znaleźć odpowiednie albo nieodpowiednie słowo opisujące tę dziewczynę. – Pozwoliła mi dzisiaj od siebie ściągnąć. Mieliśmy kartkówkę z biologii. Więc możliwe, że dopóki nie zerwę znajomości, będziesz musiała z nią wytrzymać.

Kiwam ze zrozumieniem głową.

– Albo mogę trzymać się z dala i pozwolić, abyś sama sobie z nią radziła. Zadaje zbyt wiele pytań.

– Próbuje jedynie ustalić, co jest prawdą. Krąży o nas tyle opowieści; jesteśmy praktycznie postaciami fikcyjnymi.

– To niczyja sprawa, co robimy po szkole.

– Owszem. Ale przez to właśnie jeszcze więcej gadają.

Przewracam oczami.

– Czemu w ogóle tego słuchasz?

– Bo to zabawne. Krąży plotka, że mamy powiązania z rosyjską mafią.

– Z rosyjską mafią? Serio? Mieszkamy na zadupiu w Massachusetts. Nie sądzę, żeby rosyjska mafia choćby wiedziała o istnieniu tej dziury. I żadna z nas nie jest Rosjanką. Ty jesteś Portorykanką. To takie głupie.

– Mówiłam ci, że to zabawne – śmieje się Tori.

– Ludzie są tacy głupi – jęczę.

– Głupi ludzie uczynili nas w tej szkole legendami. Nie zauważyłaś, jak wszyscy się zachowują, kiedy idziemy korytarzem? – Widząc, że mnie to nie bawi, dodaje: – No wiesz, wcale mnie to nie obchodzi, ale jest całkiem zabawne.

Rozglądam się i patrzę, jak śledzą nas wzrokiem i szepczą do siebie. Dostrzegam, jak się rozstępują, żeby zrobić nam miejsce. To nie jest zabawne, lecz smutne.

Zatrzymuję się przed otwartymi drzwiami.

– Zostajesz do końca lekcji, tak?

Tori wydaje pełne dramatyzmu westchnienie.

– Na to wygląda. Jeśli znowu urwę się z techniki, za karę będę musiała zostać po lekcjach, a nie ma takiej opcji, żeby przebywała w tym budynku dłużej niż to konieczne. Potem się znajdziemy.

Wchodzę do klasy, gdzie mam francuski, i siadam jak zwykle na końcu.

– Chcesz znowu być dzisiaj moją partnerką?

Otwieram zeszyt i podnoszę wzrok na Lincolna.

– Jasne.

Lincoln to jedna z niewielu osób, które jestem w stanie znieść. Nie zadaje głupich pytań i skupia się na lekcji. Jest inteligentny i zależy mu na ocenach.

Istnieje grupa uczniów, która rzeczywiście stara się wydostać z tego miasta. To dzięki nim ten budynek choć trochę przypomina liceum: mają kółka zainteresowań, uprawiają sport i pragną się znaleźć na liście zasłużonych.

Ja nie biorę w niczym udziału, mimo uporczywych starań pana Garnera. Ba, ledwie biorę udział w lekcjach. O tym, że w naszej szkole istnieją drużyny sportowe, wiem wyłącznie dlatego, że w czasie rozgrywek widuję graczy w bluzach z ich logo. I wiem, że w te dni mogę się urwać wcześniej ze szkoły.

Lincoln jest ambitny. Widuję go w bluzach co najmniej dwóch drużyn. Chyba jedną z dyscyplin jest koszykówka. Albo powinna, skoro jest tak cholernie wysoki. Zawsze ma odrobioną pracę domową. Zdarza się nawet, że pomaga mi dokończyć moją. I wydaje mi się, że jest przewodniczącym naszej klasy. Albo zastępcą przewodniczącego czy kimś w tym rodzaju. Nie mam pojęcia, co to konkretnie oznacza, ale na początku roku szkolnego wisiały plakaty zachęcające nas do oddawania głosów i pamiętam, że widziałam tam jego nazwisko. Nie jestem pewna, czy wygrał, ale mam taką nadzieję. To miły chłopak.

W połowie ćwiczenia z koniugacji Lincoln nachyla się ku mnie i szepcze:

– Sądzisz, że mam szansę u Tori?

– Co masz przez to na myśli? – pytam. To pytanie mogło tak wiele znaczyć. Jestem zaskoczona. Nigdy bym nie zgadła, że Tori może być w jego typie. On zdecydowanie nie jest w jej.

– W Oaklawn jest dzisiaj impreza. Liczyłem, że da się zaprosić.

– Mamy już plany.

– Och. – Spuszcza wzrok, wyraźnie skrępowany.

Wzdycham, bo dociera do mnie, że zachowałam się zołzowato.

– Zapytaj ją. W sumie to nie wiem, co robimy. Jeśli się zgodzi, przyjdziemy.

W oczach Lincolna pojawia się błysk.

– Fajnie. Mój kolega też się wybiera.

– Nie swataj mnie.

– No tak. Nie. Nie robię tego – plącze się. – Mówiłem jedynie… że możemy wszyscy… się pobawić.

– Jasne. – Wzruszam ramionami. – Zapytaj najpierw Tori. Ja się do niej dostosuję.

• • • •

Wchodzę na chemię. Nie znoszę jej. Nie tylko dlatego, że próby tworzenia nowych wiązań między cząsteczkami sprawiają, że mam ochotę wypalić sobie palnikiem bunsenowskim dziurę w mózgu, ale też przez to, że to ostatni przedmiot przed wolnością. To najgorszy rodzaj tortur, który oznacza, że ta lekcja wydaje się najdłuższa ze wszystkich. Co gorsza, obok mnie siada ten uparty palant.

– Co tu robisz? – Rozglądam się i dwa stoliki dalej dostrzegam Paolę, siedzącą obok chłopaka w czapce daszkiem do tyłu. Wzrusza przepraszająco ramionami.

– Pomyślałem, że moglibyśmy pracować dzisiaj w parze – mówi ten gość, nachylając się i przesuwając palcem po mojej ręce. – Wiesz, że dobrze nam razem.

– Słucham? – syczę.

– Daj spokój, mała – mruczy w żałosnej próbie brzmienia zmysłowo. – Twoje seksowne ciało przy moim… to dopiero jest chemia.

Zamykam oczy i przygryzam wargę, żeby się nie roześmiać, ale jednak nie udaje mi się powstrzymać.

– No co? – pyta i się uśmiecha, tak naprawdę nie wiedząc dlaczego.

– Idź sobie – mówię mu.

Wydaje się zaskoczony.

– Co powiedziałaś?

– Wstań z krzesła. Wróć do swojego stolika. I daj mi spokój. – Piorunuję go wzrokiem. Zniknęło wcześniejsze rozbawienie. – Mówię poważnie. Spierdalaj.

Mruży oczy, jakby nie mógł uwierzyć, że tak do niego powiedziałam.

– Więc taka będziesz, co? – Uśmiecha się znacząco, jakby wiedział o czymś, czego nie wiem ja. – Na razie.

Z pewnym siebie uśmiechem wstaje z krzesła i odchodzi na swoje miejsce. Obok mnie siada Paola i w tym momencie do klasy wchodzi pan Tilman, zarumieniony i potargany. Wygląda na to, że lunch był smaczny.

• • • •

– Nie chciałabyś zajrzeć na imprezę w Oaklawn? Przynajmniej do czasu, aż Nina wyjdzie z roboty – pyta mnie Tori, kiedy chowam podręczniki do torby.

Nieruchomieję i patrzę na nią zdumiona.

– Lincoln cię zaprosił? I się zgodziłaś?

– Wiedziałaś?

– Zapytał mnie, czy uważam, że się zgodzisz. Ale ja wcale tak nie sądziłam. – Naprawdę.

Tori preferuje starszych, w typie niegrzecznego chłopca. A w Sherling takich gości jest całe mnóstwo. Lincoln nie należy do tej kategorii. W sumie to w ogóle nie pasuje do tej szkoły.

– Jest słodki. I seksowny. – Tori mówi takim tonem, jakby to wszystko tłumaczyło.

– Ciebie nie kręcą słodcy faceci – przypominam jej.

Śmieje się.

– Wiem. Dlatego będzie tak fajnie.

– O nie. Zamierzasz zniszczyć tego biedaka? – pytam, nagle się o niego martwiąc.

Niewiele wiem o Lincolnie, ale nie zasługuje na to, aby stać się jedną z ofiar Tori.

– Nie jestem taka.

Posyłam jej znaczące spojrzenie.

– Przez cały czas – dodaje z miną niewiniątka. Śmieję się, a ona mówi: – Ty też tam idziesz.

– To nie mną Lincoln się interesuje.

– Wspomniał coś o koledze.

– Nawet o tym nie myśl – rzucam ostrzegawczo.

Wie, jak reaguję na przymusowe towarzystwo jakiegoś faceta, gdy moja przyjaciółka umawia się z jego kolegą. W ogóle nie można liczyć na moją pomoc przy wyrywaniu kolesi.

– Wiem. Wiem. Ale zrobisz to dla mnie, co? – Tori pyta błagalnie i trzepocze gęstymi rzęsami.

– Pewnie tak – odpowiadam niechętnie.

Uśmiecha się szelmowsko.

– Od dwóch lat nie byłyśmy na szkolnej imprezie. I ani razu w Oaklawn. Bez względu na to, co się wydarzy, to będzie niezapomniany wieczór.

Nie mogę z tym polemizować.

– Jak się tam dostaniemy? – pytam. – Nie jedźmy z Lincolnem i jego kolegą. Nie chcę być na nich skazana, jeśli stracisz zainteresowanie albo oni będą chcieli zostać, a my nie.

– Coś wykombinuję. Może Tony nas podrzuci.

– Wątpię, aby twój brat chciał nas zawieźć aż do Oaklawn.

– Zrobi to, jeśli z nim poflirtujesz. – Tori uśmiecha się sugestywnie.

– Jesteś okropna – mówię ze śmiechem.

Wiem, że podobam się jej bratu. Myślałam o tym. Ale to brat Tori, a kiedy to się skończy – bo na pewno się skończy – nie chcę się czuć niezręcznie podczas każdych odwiedzin w jej domu. Więc jedynie flirtujemy, bo coś takiego jest niewinne – na ogół.

– O której będziesz?

– Nie jestem pewna. Ale raczej niedługo. Muszę jedynie wziąć rzeczy na przebranie i sprawdzić, co z mamą. Napiszę, kiedy będę wychodzić z domu.

– Cholera. Nie mam numeru Lincolna, żeby dać mu znać. Poszukam go. Spotkamy się pod szkołą?

– Pewnie – odpowiadam, zamykając szafkę.

– I może dowiem się więcej o tym jego koledze.

– Błagam, nie.

Tori uśmiecha się i odchodzi.

• • • •

Opieram się o balustradę przy schodach prowadzących do szkoły, szukając wzrokiem Tori pośród tłumu hałaśliwych, spieszących się do domu uczniów. Moją uwagę przyciąga czerwony jeep wrangler, a raczej opierający się o niego facet, który się na mnie gapi. Wygląda zupełnie jak…

– No więc on rzeczywiście istnieje – oświadcza Tori, zatrzymując się przy mnie.

Obserwujemy, jak Lincoln podchodzi do jeepa. Chłopcy witają się uściskiem dłoni i poklepaniem po plecach.

– Cholera. To jest kolega Lincolna? Czy wszyscy Harrisonowie są tacy doskonali? – Kiedy nie odpowiadam, pyta: – Lana? Wiesz, kto to taki, no nie?

Tori wie, że tak, nawet jeśli do tej pory opowiadano o nim jak o kimś wyjętym wprost z legendy.

– To zdecydowanie będzie niezapomniany wieczór.

– Owszem – odpowiadam. Nie jestem w stanie odwrócić wzroku.

Jakby wiedział, że o nim mówimy, chłopak spogląda na nas z urzekającym uśmiechem. Nie potrafię oderwać od niego oczu, choć wiem, że powinnam. Patrzę, jak razem z Lincolnem wsiada do jeepa. I przyłapuję się na tym, że uśmiecham się do niego, kiedy przed odjazdem raz jeszcze odwraca się w moją stronę.

Rozdział 3

– Powiem ci jedno – oświadcza ciotka Helen podczas jednej z naszych rzadkich rozmów. – Nie myśl sobie, że w tym życiu ktoś coś ci da. Jeśli czegoś pragniesz, musisz o to walczyć, nawet jeśli to oznacza rozlew krwi.

Mamo? – wołam, zamknąwszy drzwi i rzuciwszy torbę na podłogę.

Odpowiada mi cisza.

– Mamo? – pytam cicho, zaglądając do jej pokoju. Od razu atakuje mnie ostra woń kadzidełek. Moje oczy protestują i zachodzą łzami, czuję też pieczenie w nosie. Do tego zapachu nie da się przyzwyczaić.

Kiedy mama nadal nie reaguje, cicho wchodzę do pokoju. Śpi skulona pod kocem. Twarz ma bladą z wyjątkiem czerwonawych plam na policzkach. Nawet bez dotykania jej wiem, że ma gorączkę. Potwierdzam to, przykładając dłoń do jej czoła. Mój dotyk jej nie budzi, co tym bardziej mnie niepokoi.

– Mamo? – powtarzam, ale ona nadal się nie rusza.

Zabieram do kuchni szklankę i nalewam do niej zimnej wody ze stojącego w lodówce dzbanka. Nim wracam do pokoju, zerkam na przyklejony do lodówki grafik.

Tori mnie zamorduje.

• • • •

– Muszę iść wieczorem do pracy. – Zamykam oczy, szykując się na jej reakcję.

– Co takiego? – Nawet nie ukrywa gniewu w głosie. – Za nią, prawda?

Ignoruję złość obecną w jej tonie. Nie wiem, jaki problem Tori ma z moją matką, ale teraz nie pora, aby to zgłębiać.

– Kończę o dziesiątej. Na którą umówiłaś się z Lincolnem?

– Nie umówiłam się. Lana, dajesz się wykorzystywać i dobrze o tym wiesz.

– Ona jest chora, Tori. Nic na to nie poradzę, przecież wiesz.

Rzeczywiście wie i dlatego nie każe mi znaleźć kogoś na zastępstwo. Nie stać nas na to.

– Przyjadę po ciebie równo o dziesiątej. Bądź gotowa.

– Przed wyjściem muszę wziąć prysznic.

Cisza.

– Tori, nie mogę śmierdzieć barem. To odrażające.

Mija kolejna chwila dramatycznego milczenia. W końcu moja przyjaciółka mówi:

– W porządku. Poproszę Tony’ego, aby po ciebie podjechał. Ale musimy wyjść ode mnie najpóźniej o wpół do jedenastej. Tony gdzieś się wybiera, a to przecież on ma nas tam zawieźć.

– Będę się streszczać, obiecuję. – Zresztą nie mam innego wyjścia. – Muszę kończyć. Do zobaczenia.

Z plecaka z czystymi ciuchami wyciągam ohydny poliestrowy uniform w kolorze butelkowej zieleni. Możliwe, że jest nawet ognioodporny. Jedyne, co można o nim powiedzieć dobrego, to że tłuszcz, keczup i piwo świetnie się spierają i nie trzeba go prasować.

Moje ulubione dżinsy wręcz przeciwnie – uległy w zeszły weekend zniszczeniu, kiedy Nina na mnie zwymiotowała. Gdyby coś wcześniej zjadła, możliwe, że udałoby jej się utrzymać w żołądku tego intensywnie różowego drinka. Fuj. Teraz będą się musiały stać moimi ulubionymi szortami. Ale w tej akurat chwili nie mam czasu na to, aby bawić się w obcinanie.

Decyduję się na obszyte koronką białe szorty, wiązaną na szyi turkusową bluzkę i sandały na koturnach z paskami oplatającymi kostki. Przez torbę przerzucam czarną skórzaną ramoneskę, po czym zakładam to paskudztwo, jakim jest służbowy uniform.

• • • •

Na szczęście mama ma popołudniową zmianę, więc nie muszę się użerać z odrażającymi pijakami. Stella’s to formalnie rzecz biorąc tania restauracja. Tyle że tak naprawdę to bar… serwujący ohydne żarcie. Ludzie nie przychodzą do Stella’s z powodu menu. Chodzi im o tanie piwo i mocne drinki. Zjedzą cokolwiek, a im więcej w tym tłuszczu, tym lepiej.

Nie mam pojęcia, kim jest Stella. Właścicielka tego lokalu ma na imię Margo, a kierownikiem jest Jim. Nikt nigdy nie wspomina Stelli ani dlaczego to miejsce zostało nazwane na jej cześć. Jedyne, co po niej zostało, to czarno-białe zdjęcie blondynki siedzącej na tylnej kanapie starego kabrioletu, posyłającej całusa do aparatu. Na białym obrzeżu napisano niebieskim atramentem „Stella”. Otaczają ją zdjęcia motocykli i podrasowanych samochodów, jak również oprawiony w ramkę banknot jednodolarowy. Kimkolwiek nie była, sentyment ginie teraz w tym chaosie.

Pracuję tu od czasów, kiedy zgodnie z prawem nie wolno mi było jeszcze tego robić. Zaczęłam dwa lata temu, kiedy mama się rozchorowała i nie było nas stać na to, aby stracić tygodniowy dochód. W tym lokalu nie ma czegoś takiego jak płatne zwolnienie lekarskie czy urlop. Pewnego dnia przyszłam i zameldowałam się pod jej nazwiskiem. Nikogo to nie obchodziło, o ile radziłam sobie z noszeniem talerzy i nie rozlewałam piwa.

– Lana, przysiądziesz się do nas z dzbankiem piwa?

Przez chwilę patrzę na pryszczatego chłopaka, który sądzi, że mnie zna. Ja go nie znam, choć mam przeczucie, że chodzimy do tego samego liceum.

– Po co? – pytam go. – Masz coś, czego mogłabym chcieć? I zastanów się, zanim odpowiesz, bo zdecydowanie nie chcę ciebie. – Lustruję krytycznie jego mizerną posturę.

Ofierze trądziku opada szczęka, a jego koledzy wybuchają śmiechem.

– Co powiesz na to? – Wyjmuje z kieszeni mały woreczek z różnokolorowymi pigułkami, drugi, mniejszy woreczek z białym proszkiem i skręta.

– Co ty robisz, stary? – pyta surowo chłopak, który siedzi naprzeciwko niego.

Ten z trądzikiem posyła mu ostrzegawcze spojrzenie.

– Nazywamy to „imprezą w woreczku”. – Uśmiecha się, wyraźnie z siebie zadowolony.

Na mojej twarzy nadal widnieje znudzona mina, mimo że perspektywa takiej imprezy jest całkiem kusząca.

Zabieram z jego ręki woreczek i nim zdąży zareagować chowam do kieszeni fartucha. Odwracam się i odchodzę bez słowa, po czym wracam z dzbankiem piwa i kilkoma szklankami.

Kładę na stole rachunek.

– Policzyłaś nas za piwo? – pyta z niedowierzaniem. – Myślałem…

– Nie myśl – przerywam mu. – Jeśli towar okaże się dobry, podeślę ci klientów.

Zamyka usta, wiedząc, że gdybym szepnęła słówko odpowiednim osobom, mogłabym potroić jego zyski.

– Hej, kotku, przyniesiesz nam jeszcze jedną kolejkę? – woła jakiś facet ukrywający twarz za gęstym zarostem.

Unosi rękę, żeby klepnąć mnie w tyłek. Wyczuwam ten gest, jeszcze zanim go zobaczę. Odkąd zaczęłam tu pracować, w kwestii seksualnych awansów wyrobił mi się szósty zmysł. A te kanalie próbują dosłownie wszystkiego.

– Tylko mnie dotknij, a osobiście dopilnuję, żeby w twoim piwie znalazły się odłamki szkła – ostrzegam.

Jego ręka wraca pod stół.

– Jeśli chcecie tylko się napić, równie dobrze możecie przejść ten metr do baru i złożyć zamówienie.

– Lana, możesz obsłużyć ten stolik, który właśnie zajęto? – pyta Marisa, kiedy ją mijam. Odstawiam brudne talerze na metalowy blat.

– To nie mój stolik – odpowiadam, nie próbując nawet być miła o dziewiątej czterdzieści pięć. – Zresztą i tak zaraz kończę. Sorki.

Oddalam się, żeby nie słuchać jej narzekań. Biorę talerze, czekające na mnie na wysokim blacie ze stali nierdzewnej, który zasłania ten chlew, jakim jest kuchnia. Gdyby ludzie widzieli, co się tam dzieje, w życiu już by tu nic nie zjedli. Lawiruję między osobami kręcącymi się przy blacie… albo barze. Tak czy inaczej nie jest to łatwe.

Stawiam talerze na stole, nie przejmując się tym, czy dane zamówienie trafia do odpowiedniej osoby. To mój ostatni stolik. Mają zjeść i zapłacić, żebym mogła iść stąd w cholerę. Niedługo zjawi się Tony i wiem, że Tori da mi popalić, jeśli nie wyjdziemy z jej domu przed wpół do jedenastej.

– Coś jeszcze? – pytam i nie czekając na odpowiedź, zostawiam rachunek. – Kolejne drinki można zamawiać przy barze.

Tak naprawdę nie powinnam serwować alkoholu. Mam dopiero piętnaście lat. Ale Jim i Margo ignorują przepisy. A policja jest zbyt zajęta tym, co się dzieje na parkingu, żeby zwracać uwagę na naruszanie zasad w tanim lokalu.

To praca. Nie stać mnie na to, żeby nie pracować. I uwierzcie mi, że nieustannie sobie o tym przypominam.

Sprzątam pozostałe stoliki i upewniam się, czy wszyscy zapłacili, po czym wracam do stolika, do którego przed chwilą przyniosłam zamówienie.

– Mogę już przyjąć zapłatę? – pytam.

Przeszkadzają w przebiegu mojego wieczoru. Jeśli nie podoba im się nieszczególnie uprzejma obsługa, zjawili się w niewłaściwym lokalu. Poza tym i tak nie liczę na lipny napiwek, którego wcale nie zamierzali zostawić.

Facet z tatuażami na umięśnionych bicepsach wyjmuje dwa banknoty dwudziestodolarowe i kładzie je na rachunku, nawet na niego nie patrząc.

– Wydać resztę?

Kręci głową. Próbuję ukryć zdziwienie, które przez ułamek sekundy widnieje na mojej twarzy. Może nie potrafi liczyć. Nie zamierzam udzielać mu lekcji matematyki. Wręczam gotówkę siedzącej przy kasie Margo i czekam na resztę. Tylko ona zajmuje się pieniędzmi. Nikomu nie ufa. Nawet Georgii czy Mal, które pracowały w tym barze jeszcze zanim się urodziłam. Tylko ona dotyka kasy; przez cały czas siedzi na drewnianym stołku i obserwuje wszystkich świdrującymi niebieskimi oczami.

Z tą swoją zwisającą, pomarszczoną skórą przypomina mi delikatnego i chudego ptaka. Patrzy na wszystkich takim wzrokiem, jakby ją kusiło, aby wydziobać im oczy. Margo widzi dosłownie wszystko. Staram się do niej nie odzywać. Staram się nawet na nią nie patrzeć. Przyprawia mnie o gęsią skórkę.

Wchodzę na zaplecze, mijając po drodze kontuar, na którym czekają talerze z zamówionym jedzeniem.

– Jim, odmeldowuję się.

– O nie – woła. – Zostało ci pięć minut. Ogarnij łazienki.

Zatrzymuję się, żałując, że nie ugryzłam się w język i po prostu nie wyszłam. W ogóle by się nie zorientował.

Kiedy tylko otwieram czerwone, metalowe drzwi, zmuszona jestem zasłonić usta i nos. Co za smród. Jedna z ubikacji nie działa. Jim o tym wiedział i nie chciał się nią zająć. Drań. Cóż, w żadnym razie nie będę próbowała jej odetkać. Kobiety są odrażające. Według mnie gorsze od facetów – wrzucają do ubikacji licho wie co, obsikują deski, zaśmiecają podłogę papierem toaletowym, który przyklei się do podeszwy buta innej osoby. Niestety nie mogę tak tego zostawić.

Zakładam gumowe rękawice i zbieram rozrzucone po podłodze kawałki papieru toaletowego i ręczników papierowych, po czym wrzucam je do przepełnionego kosza. Wycieram wyszczerbione umywalki i nogą ubijam zawartość kosza.

Zabrawszy ze sobą worek ze śmieciami, wychodzę tylnymi drzwiami, żeby wyrzucić je do kontenera. Kiedy próbuję wrócić, okazuje się, że drzwi się zamknęły. Z mojego gardła wydobywa się jęk. Jakże by inaczej. Nigdy się stąd nie wydostanę. Zmuszona jestem obejść budynek, do wejścia dla klientów, gdzie ustawiła się kolejka.

Rozlega się dźwięk klaksonu. Odwracam głowę i dostrzegam opierającą się o drzwiczki Tori.

– Co tu robisz? Sądziłam, że mam przyjechać do ciebie? – pytam. Jest już wystrojona na imprezę.

– Zmiana planów. Tony spotyka się ze znajomymi, więc musimy jechać od razu, inaczej nie będziemy miały transportu.

Tony kiwa głową i posyła mi delikatny uśmiech. Odpowiadam mu tym samym, przygryzając wargę, żeby mój uśmiech nie okazał się zbyt szeroki.

Lustruję wzrokiem swój ohydny, poplamiony uniform, który śmierdzi tłuszczem i piwem. Wiem, że reszta mnie wydziela podobny zapach.

– Ale ja cuchnę.

– Popsikaj się mocniej perfumami. Zresztą faceci uwielbiają zapach takich miejsc. Możliwe, że nawet ktoś cię dzisiaj poliże – przekomarza się ze mną Tori.

Posyłam jej zniesmaczone spojrzenie.

Mam wrażenie, że moją skórę pokrywa warstwa tłuszczu, i nawet nie chcę wiedzieć, jak wyglądają moje włosy.

– Poważnie, Tori? – Z pełnym frustracji westchnieniem odwracam się w stronę blokującej wejście kolejki.

– Pospiesz się! – woła za mną przyjaciółka.

Przepycham się przez tłum, nie zawracając sobie głowy przepraszaniem. I tak by to nic nie dało. Ci ludzie znacznie lepiej reagują na brutalną siłę. A ja muszę się stąd jak najszybciej wydostać.

No i oczywiście się okazuje, że jest kolejka do łazienki. Jak nic przyczynił się do tego zatkany kibel.

Zgrzytam zębami. Ten wieczór robi się coraz lepszy. Zresztą od rana jest beznadziejnie. W sumie mogłam coś takiego przewidzieć.

Niezauważona przez Jima wślizguję się do kuchni i mijam palenisko, na którym Carlos przerzuca krążki hokejowe. Wiem, że część z nich ma być naleśnikami. Zerkam na niego, a on puszcza do mnie oko.

– Wybierasz się dzisiaj na miasto, piękna?

– Próbuję – odpowiadam.

Carlos lubi flirtować, ale jest nieszkodliwy. Mężczyzna, który czuje się w obowiązku komplementować wyłupiaste oczy Margo, jest żałosny, a nie groźny. Poważnie wątpię, by miał kiedykolwiek dziewczynę. W sumie to trochę mi go szkoda. Przynajmniej do chwili, gdy przyłapuję go na gapieniu się w mój tyłek.

Odmeldowuję się pięć po dziesiątej, biorę torbę i łapię za klamkę drzwi do kanciapy Jima, żeby się przebrać. Zamknięte. Czemu wydostanie się stąd dzisiaj graniczy z cudem? Chowam się w kącie i pod uniformem zakładam szorty. Rozpinam zielone szkaradzieństwo i pozwalam, aby upadło na podłogę, po czym wciągam przez głowę top i zdejmuję pod nim stanik. Kiedy się odwracam, gapi się na mnie Carlos. Brwi ma uniesione, a w znieruchomiałej ręce trzyma łopatkę.

– No co?! – rzucam oskarżycielsko, starając się nie myśleć o tym, co być może widział.

Wpatruje się we mnie bez słowa.

Ignoruję go i podnoszę z podłogi pognieciony uniform. Upycham go w torbie. Zmieniam czarne trampki na sandałki na koturnie. Nie mam lustra, więc do sprawdzenia makijażu wykorzystuję aparat w telefonie. Przejeżdżając palcem pod oczami tylko pogarszam sytuację, więc dorysowuję ciemną kreskę i ją rozmazuję w nadziei, że osiągnę efekt przydymionego oka. Do tego różowy błyszczyk. Włosy zbieram w węzeł na czubku głowy, zaczesuję grzywkę do góry i przytrzymuję ją opaską z błyszczącymi kryształkami. Pomimo starań czuję się beznadziejnie. I mam szczerą nadzieję, że tak nie wyglądam.

Nie mówiąc nic Jimowi, wychodzę tylnymi drzwiami. Odmeldowałam się. Koniec na dzisiaj.

Spryskuję perfumami szyję i nadgarstki, następnie psikam w powietrzu i przechodzę przez pachnącą mgiełkę, desperacko pragnąc zamaskować eau de Stella’s. Dopóki nie będę się zachowywać, jakbym była w rozsypce, nikt tego nie zauważy. Prawda? Tak zawsze mówi mi Tori.

Zachowuj się tak, jakbyś chciała, żeby cię wszyscy postrzegali, bez względu na to, jak rzeczywiście się czujesz.

Jeszcze tego nie opanowałam. Mam tendencję do bycia zbyt ekspresyjną. Moja twarz odzwierciedla zawsze moje uczucia, nawet jeśli próbuję je ukryć.

Udawaj pewną siebie, aż się taka staniesz. Super. Teraz cytuję hasła z gabinetu pana Garnera.

Otwieram tylne drzwi samochodu Tony’ego i rzucam torbę na siedzenie, po czym wsiadam.

– No dobra, jedziemy na tę cholerną imprezę.

Rozdział 4

– Nigdy nie pozwalaj, aby jakiś chłopak cię dotykał – mówi surowo babcia, mierząc palcem w moją twarz. Wydaje się zagniewana. Ale ja nie pamiętam, abym zrobiła coś złego. I na pewno nie dotknął mnie żaden chłopak. – Rozumiesz mnie? Nigdy. Kiwam głową, zbyt przestraszona, aby zapytać, co ma przez to na myśli.

Domówka w Oaklawn, co? – Tony zajeżdża na okrągły podjazd pełen samochodów.

– Hej. – W głosie Tori słychać obronną nutkę. – Nigdy nie chodzimy na domówki.

– Może dlatego, że nikt z naszych znajomych nie mieszka w domu. – Mierzę wzrokiem stojących przed domem ludzi w spódniczkach w szkocką kratę i dżinsach. W rękach trzymają czerwone plastikowe kubki. Mam wrażenie, że to plan jakiegoś filmu puszczanego w telewizji CW. Nie miałam pojęcia, że ktoś rzeczywiście urządza tego rodzaju imprezy.

– W życiu mnie nie zobaczycie na jednej z tych imprez dla białasów – mówi z chichotem Tony.

– Nie zostaniemy tutaj. Powiedziałam Lincolnowi, że się tu spotkamy i tyle. Nina odbierze nas po pracy – wyjaśnia Tori, jakby musiała bronić naszej decyzji, żeby tu przyjść.

Nie wiem, dlaczego jest taka drażliwa na tym punkcie. Może dlatego, że zawsze chce, aby jej czterej starsi bracia uważali ją za twardzielkę, a ta impreza nie wygląda na taką, na której bawią się twardziele.

– Nie dzwoń do mnie, jeśli tu utkniesz – mówi Tony do siostry. – Lana, daj znać, gdybyś potrzebowała transportu.

Jego ciemne oczy spoglądają na mnie w lusterku wstecznym. Mrugam do niego.

– Dupek – rzuca Tori, wysiadając z samochodu. – Chodź, Lana.

Biorę torbę i wysiadam.

– Nie baw się beze mnie zbyt dobrze – mówi do mnie Tony. Posyła mi diaboliczny uśmiech, po czym odjeżdża.

– Musicie się w końcu spiknąć ze sobą – warczy Tori, idąc w stronę drzwi wejściowych wielkiego białego domu.

– Tony to niezłe ciacho, ale nie zamierzam umawiać się z twoim bratem – mówię jej po raz kolejny.

– Przez to całe flirtowanie mam ochotę puścić pawia.

– A to szkoda – stwierdzam ze śmiechem. – Lepsze to niż słuchanie, jak wykrzykuję jego imię w pokoju sąsiadującym z twoim.

– Fuj. – Krzywi się z odrazą.

– Otóż to – odpowiadam z uśmiechem.

– W porządku. Rozumiem. – Tori przeciska się przez morze ciał w poszukiwaniu alkoholu. A przynajmniej mam taką nadzieję.

Bez ostrzeżenia odwraca się i patrzy mi w oczy. Zatrzymuję się w pół kroku.

– No co? – Próbuję zerknąć ponad jej ramieniem, sądząc, że zobaczyła kogoś, na kogo nie chce wpaść.

– Bądź miła – nakazuje groźnym tonem.

– Ja mam być miła? – Na tę ironię reaguję śmiechem.

– Jak sobie chcesz – mówi Tori i przewraca oczami. – Wiem, że to nie do końca nasi ludzie, ale chcę się przekonać, jaki jest Lincoln. Wydaje się… inny. I nie chcę, żebyś to zrujnowała swoją szczerością.

Śmieję się.

– Postaram się – zapewniam ją. – Ale niczego nie obiecuję.

Wzdycha i ponownie nas prowadzi przez wielki, zatłoczony pokój. Wszyscy śmieją się i piją. W końcu docieramy do dużej, otwartej kuchni, ale nadal nie widzę żadnego alkoholu, jedynie porzucone czerwone kubki i na wpół opróżnione miski z chipsami i precelkami.

– Skąd się bierze drinki?

Nagle zaczynam się denerwować. Może miałyśmy przynieść własny alkohol, mimo że Tori mi obiecała, iż będzie go tu całe mnóstwo. Nie bywamy na imprezach, gdzie alkohol jest za darmo. Zawsze trzeba płacić, w taki sposób czy inny.

Tori przeczesuje wzrokiem tłum i na jej twarzy pojawia się uśmiech. Podążam za jej spojrzeniem i dostrzegam Lincolna. W sumie trudno go przegapić, bo góruje nad wszystkimi… no i jest tu jedynym ciemnoskórym facetem.

– Muszę się napić – mówię do niej, kiedy rusza w jego stronę.

Tori nie reaguje. Może mnie nie słyszała, ale nie mogę zostać na tej imprezie na trzeźwo. Przeciskam się przez tłum i na werandzie z tyłu domu w końcu udaje mi się wypatrzeć beczkę z piwem.

– No jasne – mamroczę i głupio mi, że wątpiłam, iż na tej imprezie nie będzie darmowego picia.

Na imprezach, na których bywamy z Tori, samemu trzeba się zatroszczyć o alkohol – przynieść własny, a potem strzec go przez cały wieczór, żeby nikt ci go nie podkradł. Dziewczyny zazwyczaj uprawiają flirt – albo coś, co stanowi luźną interpretację tego słowa – aby zdobyć drinki, ale to także oznacza, że do końca imprezy muszą tkwić przy boku jakiegoś faceta.

Ja zawsze pilnuję, abyśmy się zjawiały z własnym zaopatrzeniem. Nie ma takiej opcji, żebym w kwestii alkoholu była uzależniona od chłopaka i zdecydowanie nie zamierzam być niczyją dłużniczką.

W końcu udaje mi się wydostać na taras. Trochę jestem zirytowana, bo w przeciskaniu się przez tłum przeszkadza mi torba. Zazwyczaj nie noszę takich dużych toreb. Muszę ją gdzieś schować. Nie martwię się, że ktoś mógłby mi ją zabrać. Żaden z uczestników tej imprezy nie połasiłby się na zdezelowaną listonoszkę. Pieniądze z napiwków trzymam w wewnętrznej kieszeni kurtki, a w zewnętrznej znajduje się telefon. Klepię drugą kieszeń, aby się upewnić, że schowałam do niej „imprezę w woreczku”. Schodzę po schodach i chowam torbę z boku tarasu, w najciemniejszym kącie. Jeśli ktoś rzeczywiście ma ochotę na szkaradny uniform i rozpadające się trampki, proszę bardzo.

– Co tu robisz? – słyszę, kiedy robię krok do tyłu. – Haftujesz?

– Nie – odpowiadam ostro. – A ty co tu robisz? Szukasz ofiary? – Mijam olbrzymiego kolesia, który w milczeniu odprowadza mnie wzrokiem.

Kiedy czekam w kolejce do beczki, czuję na sobie spojrzenia. Ze wszystkich stron. Przeczesuję wzrokiem tłum i w duchu przeklinam Tori. Oczywiście, że ludzie się gapią – w końcu widać mi pośladki spod koronkowych szortów, a top ma naprawdę spory dekolt. Tam, gdzie zazwyczaj bywamy, nikt by nie zwrócił większej uwagi na taki strój. Tutaj jest inaczej. Lustrują mnie wzrokiem, jakby próbowali zdecydować, czy powinni kazać mi się trzymać z dala od ich chłopaków, czy zaproponować mi pięćdziesiąt dolców za dwadzieścia minut na tylnej kanapie w samochodzie.

– Kim jesteś i co robisz na mojej imprezie?

Obok mnie stoi chłopak w niebieskiej koszulce polo i spodniach khaki. Wygląda jak większość obecnych tutaj facetów – dodatkowo niektórzy mają czapki z daszkiem i koszule narzucone na T-shirty.

– Czekam na darmowe piwo – odpowiadam z ironicznym uśmiechem.

Uśmiecha się w odpowiedzi.

– W takim razie trzeba się tym zająć. Przepraszam – mówi do tych, co stoją w kolejce przede mną. – Ta pani potrzebuje piwa.

Chwilę później wręcza mi czerwony kubek.

– Proszę bardzo.

– Dziękuję. – Biorę go od niego z uśmiechem na tyle bladym, żeby nie miał ochoty mi towarzyszyć.

– Jestem Blake. Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała, okej? – Po tych słowach odchodzi, aby nieść pomoc innej dziewczynie. – Whitney, mam dla ciebie fireballa!

– A tak w ogóle to coś ty za jedna? – pyta mnie jakaś dziewczyna. – Z kim tu przyszłaś?

To nie jest przyjacielskie pytanie prowadzące do wzajemnego przedstawiania się. To pytanie zdecydowanie terytorialne, którego podtekst brzmi: „masz czelność, żeby się tu pojawiać”.

– Nie chodzi o to, z kim przyszłam – mówię z drwiącym uśmiechem. – Powinnaś martwić się tym, z kim wyjdę.

Z udawanym przerażeniem wciąga głośno powietrze. Walczę z pokusą przewrócenia oczami.

Wchodzę do domu i znajduję pusty kąt w kuchni. Nie zawracam sobie głowy szukaniem Tori i Lincolna. Jestem gotowa opierać się o blat i obserwować toczące się wokół mnie przedstawienie, dopóki stąd nie wyjdziemy.

– Skąd jesteś?

– Możesz uwierzyć, że ona sądzi, że ma u niego szansę?

– Nie jesteś z Oaklawn, no nie? Zapamiętałabym cię.

– A widziałyście, w co się ubrała? Ta dieta zdecydowanie nie działa.

– O cholera!

Dziewczyny piszczą, kiedy zderza się z nimi jakiś pijany palant. Ledwie udaje mu się dobiec do zlewu, gdzie wymiotuje.