Wydawca: Czwarta Strona Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 350 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Furia - dr Michał Larek

WSZYSCY MAJĄ SWOJE WEWNĘTRZNE DEMONY, NIEKTÓRZY TRACĄ NAD NIMI KONTROLĘ.

Zimny poniedziałek, październik 1992 roku. W lesie zostają odnalezione zwłoki atrakcyjnie ubranej kobiety. Randka? Gwałt? Prostytucja?

Policjanci z Komendy Wojewódzkiej mają trudne zadanie. Zeznania świadków są mętne, ktoś widział odjeżdżającego niebieskiego żuka, ktoś słyszał, że po okolicy kręcił się jakiś obcy. Sprawą zajmuje się Harry, legenda poznańskiej policji. Komisarz ma słabość do alkoholu, pięknych kobiet i brudnych zagrywek podczas przesłuchań. Towarzyszy mu posterunkowa Katia Domagała, która właśnie zaczęła pracę w Wydziale Kryminalnym. Przypuszczenia prowadzą ich do mężczyzny skazanego w przeszłości za gwałt. Niestety, nie zdążą z nim porozmawiać…

Pojawiają się nowe ofiary – każdą z kobiet uwiódł ten sam, czarujący i przystojny mężczyzna o śniadej cerze. Policja zaczyna polowanie. Katia na własną rękę sprawdza teren, na którym działa zabójca. Tymczasem jej partner niespodziewanie znika…

 

DEKADA to bezlitosny świat, w którym z dnia na dzień umarł dawny porządek i nastało nowe prawo. Ale duchy przeszłości zawsze dadzą o sobie znać...

Opinie o ebooku Furia - dr Michał Larek

Fragment ebooka Furia - dr Michał Larek

Copyright © Michał Larek, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Magdalena Zawadzka

Inspiracja typograficzna: Szymon Kaczmarek

Fotografie na okładce:Nik Keevil / Arcangel.com

AlohaHawaii / Shutterstock.com

Fotografia autora: Karol Małolepszy / Koninfoto.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN 978-83-7976-717-5

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Ritce, mojej ukochanej Żonie

Seksualność jest jedną z tych sił, które igrają z człowiekiem z taką łatwością – tym bardziej, im bardziej człowiekowi wydaje się, że igra z nimi.

R. Girard

poniedziałek, 5 października 1992

I

Czarnowłosy komisarz zgniótł peta w nakrętce po keczupie i rozwiał ręką gęste kłęby dymu. Otworzył szufladę podniszczonego biurka, wyjął pistolet, załadował go i spojrzał surowo na sierżanta Ostrowskiego.

– Przyprowadź mi tego chuja – warknął.

– Harry, ale dlaczego ja? – oburzył się policjant – Niech Kowal idzie, on jest młodszy!

– Dobra, pójdę – wymamrotał pulchny sierżant, z niepokojem wpatrując się w broń oficera. Przez głowę przeszła mu nieśmiała myśl, że od trzech lat była już demokracja i w związku z tym powinien obowiązywać teraz inny styl pracy.

– Ty siedź na dupie, on ma iść i przyprowadzić Bilarda!

Ostrowski prychnął i opuścił pokój, trzaskając drzwiami. Po paru minutach wrócił, trzymając za ramię dwudziestoparoletniego łysego dryblasa w niebieskim dresie. Wprowadzony mężczyzna kiwnął głową, uśmiechnął się głupkowato i usiadł na krześle naprzeciwko biurka.

Komisarz zmarszczył brwi i podrapał się po bliźnie na policzku, która wykreślała efektowną linię łączącą ucho z nosem.

– Kto ci pozwolił usiąść? – zapytał jadowicie i natychmiast podniósł głos: – Wypierdalaj! I wejdź jeszcze raz.

Bilard spurpurowiał momentalnie, wstał i wyszedł na korytarz.

Sierżanci wbili wzrok w Harry’ego, który chwycił ściskacz leżący na stercie dokumentów i parę razy sprawnie zamknął go w dłoni.

– Jebaniec – mruknął.

Młodzi mężczyźni wymienili się spojrzeniami.

Po chwili drzwi się otworzyły, a w progu ponownie stanął Bilard. Krople potu lśniły na jego skrzętnie wygolonej czaszce. Zatrząsł się i niespokojnym wzrokiem omiótł pomieszczenie. Wypuścił głośno powietrze. Chciał zrobić parę kroków do przodu, ale zatrzymał go nieprzyjemny głos operacyjniaka:

– Czy ty nie wiesz, że jak się wchodzi, to się puka do drzwi, debilu? Wypierdalaj!

Przestępca ścisnął pięści, obrócił się i zniknął policjantom z oczu, zamykając za sobą drzwi. Zaraz potem rozległo się pukanie.

– Wejść – rzucił komisarz.

W progu po raz kolejny pojawił się Bilard. Wyglądał jak ktoś, kto za chwilę stanie przed plutonem egzekucyjnym.

– Można, panie komisarzu? – zapytał nieśmiało, garbiąc się lekko.

– A gdzie „dzień dobry”, chuju zamazany?!

– Przepraszam.

– Spróbuj jeszcze raz.

Zapadła złowroga cisza, którą po chwili przerwało westchnienie. Delikatne zamknięcie drzwi, pukanie.

– Proszę!

– Dzień dobry, panie komisarzu, dzień dobry panom sierżantom – odezwał się przymilnie Bilard, z trudem hamując łzy. – Czy można wejść?

– Po jakiego chuja?

– Celem przesłuchania

– Wejdź.

Mężczyzna w dresie odetchnął z ulgą i usiadł na krześle, które wyglądało teraz jak jakaś pułapka zastawiona na zaszczutą zwierzynę.

Sierżanci spojrzeli wyczekująco na oficera.

To już koniec tego czołgania? – pomyśleli jednocześnie.

– Pozwolił ci ktoś usiąść? – zapytał ostro Harry, wyciągając z szuflady swoje doskonale wypucowane P-64.

Bilard zerwał się jak oparzony i wbił wzrok w pistolet policjanta. Zaczął mrugać nerwowo lewą powieką.

– Przepraszam! – jęknął, pobladłszy.

– Chcesz usiąść?

– Tak.

– W taki razie wypowiedz magiczne słowo.

– Panie komisarzu, bardzo proszę o pozwolenie na usiąście!

– Na co, kurwa?

– Na usiąście!

– Nie znam takiego słowa – mruknął operacyjniak, przygryzając usta. – Ale niech ci będzie, siadaj.

Kowalski zakaszlał, a Ostrowski zakrył ręką oczy. Pierwszy raz byli świadkami takiej sceny na komendzie. Legendarne sposoby Harry’ego na trudnych klientów znali do tej pory tylko z opowieści, które krążyły po korytarzach Firmy, kreując go na Clinta Eastwooda poznańskiej policji.

Bilard usiadł, a Harry odłożył broń na bok, sięgnął po paczkę klubowych, zapalił papierosa, wypuścił dym i odezwał się:

– Słyszałem, że jaja sobie robisz. Milczysz i milczysz. Nieładnie. Bardzo nieładnie, a właściwie to zajebiście nieładnie. Sam komendant się wkurwił. „Przestańcie się już jebać z tym smerfem”, tak powiedział. Rozumiesz, co to oznacza, prawda? Powiem ci, jak wygląda sytuacja. Zabawa się skończyła. Napiszesz mi teraz adres, pod którym ukryłeś łupy z napadu na jubilera, a ja w ramach podziękowania nie zastrzelę cię w czasie ucieczki. Zgoda?

Operacyjniak położył papierosa na przybrudzonej zakrętce, podniósł pistolet, potarł nieistniejące zabrudzenie i spojrzał na rozedrganego dwudziestolatka.

Po paru sekundach wymownego milczenia podsunął mu długopis i kartkę papieru.

– Pisz – warknął.

Bilard wypełnił polecenie.

Harry zerknął na zapisek.

– Kłamiesz mnie, chuju?

– Nie, nie!

– To prawdziwy adres?

– Jak Boga kocham, panie komisarzu!

W tym momencie otworzyły się drzwi i w progu stanął wysoki mężczyzna w czarnej marynarce i nonszalancko rozpiętej białej koszuli. Podinspektor Jerzy Rambert, zastępca naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, pseudonim Dżery.

– Harry, dobra robota. Teraz spadaj. – Podszedł do oficera, poklepał go po ramieniu, potem odwrócił się w stronę Bilarda, pogroził mu po ojcowsku palcem i na koniec skinął głową na sierżantów.

– Chłopaki, zrobicie protokół – mruknął, po czym dodał przyjaznym, choć lekko napominającym głosem: – Tylko pamiętajcie: Harry’ego tu nie było.

– Tak jest, panie naczelniku – zameldował Kowalski, ciesząc się w duchu, że brutalne przedstawienie zostało zakończone. Nie lubił Harry’ego, tak jak zresztą całego Wydziału Kryminalnego. W głębi ducha uważał, że to niepiśmienna dzicz psująca reputację policji.

Pasikowski mógłby zrobić z tego fajną scenę – pomyślał Ostrowski, który wczorajszy wieczór spędził, oglądając na wideo „Krolla”, filmowy debiut obiecującego reżysera.

Trzeba przyznać, że chłopaki z Kryminalnego mają power – skonkludował w duchu i uśmiechnął się do policjanta ze szramą.

Katia z ulgą wyskoczyła z zatłoczonego tramwaju, który zawiózł ją na Most Teatralny, wyznaczający granicę między Jeżycami a Dzielnicą Łacińską. Od dzisiaj ten charakterystyczny punkt na mapie Poznania będzie mijać codziennie. Przeszła energicznym krokiem kawałek Dąbrowskiego, mijając po drodze Teatr Nowy, do którego często chodziła w czasie studiów, a potem, z szybciej bijącym sercem, skręciła w Kochanowskiego, w ulicę policyjną. Po lewej stronie komenda, po prawej komisariat.

Zwolniła. Zaczęła przyglądać się okazałym kamienicom, które o tej porze wszyscy mijali obojętnie, spiesząc się do pracy i szkoły.

– Jeżycjada – mruknęła, przypominając sobie tytuł słynnej serii powieści dla młodzieży. Matka uwielbiała ją, ona nie, ona wolała mocne, krwawe opowieści bez happy endu.

Zrobiła jakieś dwieście metrów, przystanęła i omiotła wzrokiem komendę, dyskretnie wkomponowaną w miejską scenografię. Szary, brudny budynek, który zupełnie nieoczekiwanie przywołał obraz obskurnej bursy z licealnych czasów. Wzdrygnęła się, próbując zepchnąć gdzieś na dno pamięci niemiłe wspomnienia.

Spojrzała na zegarek. Siódma pięćdziesiąt trzy.

Napiła się wody, schowała butelkę do plecaka, w którym pobrzękiwały kajdanki, zagryzła usta. Za parę minut zacznie nowy rozdział swojego życia, ale zamiast cieszyć się tym faktem, czuła narastające rozdrażnienie.

Nie, nie jestem rozdrażniona – pomyślała. Jestem wkurwiona. I do tego wszystkiego bolą mnie cycki.

Rozejrzała się po okolicy, która przypominała cypel: z trzech stron rzędy kamienic. Efekt był całkiem przyjemny. Przechodzień mógł odnieść wrażenie, że znalazł się w jakimś spokojniejszym zakątku miasta.

Wiele lat temu po raz pierwszy przyprowadził ją tu ojciec i tym swoim ironicznym tonem, którego nie cierpiała, zaczął snuć krwawe opowieści o „zbirach z SB”.

– Jeden z nich mieszka w naszych bloku – dodał na koniec, uśmiechając się złośliwie. – I pobiera smaczną emeryturkę.

– Mam to w dupie – mruknęła, czując, że znowu podnosi się jej ciśnienie.

Zeszła na bok, ustępując miejsca policyjnemu polonezowi, który wjechał na chodnik.

Raz jeszcze sprawdziła godzinę. Prawie ósma.

Poprawiła gumkę, która zbierała jej długie brązowe włosy w kitkę, wbiegła po schodach, otworzyła energicznie drzwi i weszła do środka. Podobno podinspektor Buryła, jej nowy szef, nie lubił spóźnialskich, a ona chciała zaprezentować się z jak najlepszej strony.

Jest całkiem przystojny – stwierdziła, przyglądając się uważnie mężczyźnie, który siedział przy barze, popijał jakiegoś drinka i z uśmiechem na twarzy zagadywał wąsatego barmana.

Nie, nie przystojny, raczej słodki.

Wino zaczęło powolutku rozlewać się po jej efektownie ubranym ciele i budzić coraz natarczywsze pożądanie. Przymknęła oczy, wyobrażając sobie, że elegancki nieznajomy podchodzi do niej od tyłu i delikatnie muska szyję, szepcząc czułe i zarazem niegrzeczne słówka.

Dokładnie tak, jak uwielbiała. Dokładnie tak, jak tego nie robił jej mąż, nudny, zaniedbany pracoholik, którego myśli skupione były tylko i wyłącznie na pacjentach. Dokładnie tak, jak robił to jeszcze miesiąc temu pewien student medycyny o elfim wyglądzie.

Miesiąc temu – czyli jej samotność trwa już miesiąc. To stanowczo za długo. Czuła, że jest tykającą bombą, która zaraz wybuchnie. Poprawka – która chce wybuchnąć i rozpaść się na milion kawałków.

Podniosła do ust lampkę wina, z rozkoszą wciągając aromat, który od zawsze kojarzył jej się przede wszystkim z cielesnymi uciechami.

Poczuła gęsią skórkę i znowu zerknęła na mężczyznę, który w tym samym momencie odwrócił się i przyłapał ją na łapczywym spojrzeniu.

Na atrakcyjnej twarzy o śniadej cerze błyskawicznie pojawił się szeroki uśmiech.

Przystojniak wstał, zapiął guzik białej marynarki, spod której wystawała błękitna koszula, i zwinnym krokiem podszedł do niej.

Cudownie pachniał!

– Można się przysiąść? – zapytał zmysłowym głosem.

Miał piękne, brązowe oczy, do których od zawsze czuła wielką słabość.

– Proszę – szepnęła, wskazując puste krzesło i czując, że jej smukła, ozdobiona kilkoma bransoletkami dłoń skutecznie przyciągnęła uwagę mężczyzny.

– Ela – dodała z uśmiechem.

Podniósł jej dłoń i ucałował.

– Grzegorz – oznajmił, odpiął guzik, usiadł i spojrzał jej głęboko w oczy.

Harry sięgnął po butelkę i napełnił ciepłą wódką pięćdziesiątkę.

Wyjął z ust papierosa, oparł go o szklaną popielniczkę, po czym wziął haust. Skrzywił się i oparł o ścianę. Przez chwilę trwał w bezruchu, czując jak alkohol rozlewa się po jego ciele. Sięgnął po dymiącego papierosa, zaciągnął się mocno i znowu przywołał wspomnienie Nataszy, cudownej dwudziestolatki o bezwstydnym uśmiechu, którą poznał miesiąc temu w jakiejś studenckiej knajpie.

To była piątkowa noc. Dla niego cholernie męcząca – krążył po mieście, rozpaczliwie rozpytując swoich informatorów w sprawie okrutnych gwałtów, nad którymi pracował ostro, niemal obsesyjnie, od paru dni.

Tuż po drugiej wstąpił do knajpy wypełnionej roześmianymi studentkami i rozochoconymi studentami. Po krótkiej wymianie zdań z ucholem, zamówił sobie piwo i usiadł przy stoliku tuż przy parkiecie. Opróżnił duszkiem kufel, wytarł usta, przymknął oczy i po paru minutach poczuł, że stres z niego uchodzi.

Poszedł po kolejne piwo i zaczął błądzić wzrokiem po parkiecie. Szybko zorientował się, że scenę zdominowała długowłosa dziewczyna w seksownej kamelowej czapeczce. Nic dziwnego, wyglądała jak fantazja erotyczna wymyślona przez stylistów z MTV, która całkowicie zatraciła się w ekstatycznym tańcu.

Komisarz z narastającym pożądaniem rejestrował szczegóły jej wyglądu: pełne usta, bluzka na ramiączkach odsłaniająca brzuch i obcisłe skórzane spodnie. Rytmiczne ruchy szczupłych rąk i ponętnych nóg zahipnotyzowały go zupełnie i rozbudziły wyobraźnię.

Kiedy zorientował się, że większość chłopców i mężczyzn obłapia ją wzrokiem z taką samczą natarczywością jak on, poczuł zażenowanie. I bezsilność.

Właśnie bezsilność – im był starszy, tym ostrzej uświadamiał sobie własną słabość w obliczu pięknego ciała. Kiedyś z dumą ją akceptował, rujnując jednocześnie kolejne związki ze stałymi partnerkami, teraz coraz częściej popadał z jej powodu w melancholię. „My, mężczyźni, jesteśmy seksualnymi nieszczęśnikami” – mówił do siebie, kiedy wracał do domu po pijaku z rozpustnej randki z przygodnie poznaną kobietą. „Jesteśmy niewolnikami cycków” – dodawał, padając półprzytomny na łóżko. Wystarczy, że cycki migną nam przed oczami, a my zrobimy wszystko, żeby się w nie wtulić”. Przed seksem czuł więc bezsilność pomieszaną z pożądaniem, w trakcie seksu zwierzęcą rozkosz, a po seksie dojmujące przygnębienie. „Kto dał cyckom taką władzę nad nami?” – pytał histerycznie, staczając się w niespokojny sen.

Jego rozterki wzmagały ostatnio opowieści zgwałconych kobiet, z których wyłaniał się obraz mężczyzny jako zwierzęcia pozbawionego kontroli nad własnym instynktem. Nie mógł przejść nad ich nieszczęściem do porządku dziennego. Co więcej, coraz częściej wracał pamięcią do swojego małżeństwa, które ostatecznie zniszczył, ulegając swojemu niepohamowanemu libido.

W tamtą piątkową noc, która powoli zamieniała się w sobotni poranek, podszedł do roztańczonej dziewczyny, kiedy przy barze kupowała piwo, i zaczął z nią rozmawiać.

Po paru minutach byli już dobrymi kompanami. Żartowali swobodnie, opowiadali sobie pikantne scenki z własnego życia, zamawiali kolejne „wściekłe psy”. Jej imponował zawód policjanta, jemu rozerotyzowana młodość. Gdy didżej puścił „Joe Le Taxi” Vanessy Paradis, wyszli na parkiet, zaczęli się całować, a potem wybiegli z knajpy i po parunastu minutach wylądowali u niego w łóżku.

Ostatni obraz, jaki zapamiętał, przedstawiał nagą Nataszę, która rytmicznie podskakiwała nad nim, zagryzając swoje błyszczące wargi.

Kiedy się obudził, już jej nie było. Na stole w kuchni znalazł karteczkę: „Dzięki. Powtórki nie będzie. Natasza”.

Słowo „Natasza” odczytał na głos, czując jednocześnie, że na karku zjeżyły mu się wszystkie włoski. Przeszył go dreszcz pożądania. „Jeszcze. Chcę jeszcze” – usłyszał dziewczęce westchnienie, które parę godzin temu doprowadzało go do ekstazy.

Harry się wzdrygnął. To nagły dźwięk telefonu przerwał bezceremonialnie wspomnienie.

Sięgnął po słuchawkę.

– Tak? – mruknął.

– Harry, jesteś?

– Jak słyszysz.

– Pod twój blok podjedzie samochód. Mamy trupa w Stramnicy. Młoda dziewczyna.

– Czekam.

– Za dziesięć minut.

Oficer odłożył słuchawkę. Rozejrzał się po zaniedbanej kuchni, wstał z krzesła, zamknął butelkę, odstawił ją do lodówki i poszedł do przedpokoju.

Zerknął w lustro i przytrzymał przez kilka sekund spojrzenie na samym sobie.

Skrzywił się i odwrócił.

Ostrowski usiadł w swoim starym, niezwykle wygodnym fotelu, otworzył puszkę piwa, rozsiewając aromat ulubionego trunku po pokoju zagraconym dziesiątkami kaset, i wycelował pilotem w odtwarzacz.

W końcu mógł zrobić coś, co chodziło za nim od tygodnia.

Upił solidnego łyka i wbił wzrok w ekran telewizora, na którym pojawiło się żółte logo Warner Bros. Pictures, a zaraz potem na czarnym tle czerwone litery układające się w nazwisko reżysera: George P. Cosmatos.

– W roli głównej Sylwester Stallone – oznajmił Tomasz Knapik, przyprawiając policjanta o gęsią skórkę.

– W Ameryce co jedenaście sekund następuje włamanie – zamruczał zmysłowo amerykański aktor, kiedy kamera pokazała wystylizowaną główkę kobry. – Napad z bronią w ręku co sześćdziesiąt sekund, brutalne przestępstwo co dwadzieścia pięć sekund, morderstwo co dwadzieścia cztery minuty i dwieście pięćdziesiąt gwałtów dziennie”.

Sierżant zmrużył oczy.

W kadrze ujrzał pistolet, który został wycelowany wprost w widza. Rozległ się strzał. Pocisk ruszył przed siebie z wielkim impetem. Nagle ekran zrobił się czerwony.

– Kobra – przeczytał kultowy lektor.

– Oh yeah, men! – krzyknął Ostrowski i przejechał dłonią po swoich długich włosach.

W tym momencie rozległ się telefon.

Sierżant zamarł.

– Tylko nie teraz! – warknął, ale nacisnąwszy stopklatkę, karnie zwlókł się z fotela i podszedł do telefonu przytwierdzonego do wytapetowanej ściany w korytarzu.

– Mamy trupa. – Usłyszał w słuchawce zaaferowany głos Kowalskiego. – Trupa kobiety. Dawaj na komendę, ale już!

Westchnął, przerwał połączenie, zerknął na ekran, na którym widniała czarna sylwetka motocyklisty i mruknął:

– Damn it!

Katia przymknęła oczy.

Dlaczego teraz? – jęknęła w myślach i złapała się za brzuch. Dlaczego teraz?

Oparła głowę o biurko, próbując jakoś przeczekać ból. Kiedy ucisk zelżał, spojrzała na zegar. Dochodziła osiemnasta.

Mam nadzieję, że zaraz mnie stąd wypuszczą – pomyślała, marząc jednocześnie o tym, żeby położyć się ostrożnie na łóżku, zwinąć w kłębek i w tej pozycji dotrwać do rana, nie będąc przez nikogo niepokojoną.

Przez chwilę bała się, że nastąpi powtórka sprzed paru miesięcy, kiedy z powodu okropnego bólu wylądowała w szpitalu, ale tym razem – na szczęście – obyło się bez takich sensacyjnych zwrotów akcji.

Westchnęła, machinalnie przypominając sobie skrzywione twarze babci i matki: wszystkie trzy przechodziły okres równie okropnie. „To chyba jedna z niewielu rzeczy, które nas do siebie upodabniają” – oświadczyła kiedyś sarkastycznie babcia Bogusia podczas rodzinnej uroczystości. „Co dowodzi, że wbrew pozorom jesteśmy jednak spokrewnione”.

To było dobre – stwierdziła w duchu Katia, uprzytamniając sobie, jak bardzo wszystkie trzy się różniły. Ogień, woda i… ziemia? Ale która była którą?

Nie znała odpowiedzi, bo tak naprawdę nie wiedziała, co oznaczają poszczególne symbole, ale przypomniała sobie scenę z jakiejś rodzinnej uroczystości, pewnie stypy. Babcia, bardzo energiczna i strasznie gadatliwa kobieta, położyła ręce na białym obrusie, przechyliła głowę w charakterystyczny dla siebie sposób i oznajmiła kaznodziejskim tonem: „Katieńko, zapamiętaj sobie, jeśli coś się złego dzieje, chowamy się pod kołdrę i czekamy, aż minie zagrożenie”.

Akurat z tą dewizą Katia nigdy się nie zgadzała. Tak jak i jej ojciec zresztą.

Znowu westchnęła, uprzytamniając sobie, że ojciec zawsze ją wkurzał, ale i fascynował. Był, jaki był, ale miał swoje zdanie, które pewnym głosem wypowiadał, niezależnie od konsekwencji.

– Wypieprzać z mojej głowy – mruknęła zirytowana, z trudem się podniosła i oparła o krzesło.

W tym momencie trzasnęły drzwi. Do pokoju wparował podkomisarz Miszczu, niewysoki brzuchaty wąsacz po czterdziestce.

Wyszczerzył zęby, spoglądając na posterunkową, która niezdarnie próbowała odwzajemnić uśmiech.

– Pakuj się, Miszczyni – rzucił energicznie. – Jedziemy na trupa.

To ja jestem trupem – pomyślała Katia i wyobraziła sobie, że jej dusza opuszcza obolałe, nieprzyjazne, martwe ciało i natychmiast wynosi się z komendy. Tam, gdzie jest cicho i bezludnie. Gdzie nikt niczego nie wymaga. Gdzie nie dzieje się nic.

II

Było już całkiem ciemno, kiedy wjechali do Gaju Wielkiego, niewielkiej wioski położonej przy szosie prowadzącej na zachód.

Kiedy Ostrowski dostrzegł po lewej stronie posępny budynek, włączył kierunkowskaz, po czym skręcił w wąską uliczkę pogrążoną w intensywnym mroku.

– Byłeś tu kiedyś? – zagadnął kolegę i zdjął nogę z gazu.

Kowalski przełknął ostatni kęs lukrowanego pączka i pokręcił przecząco głową.

– Ale zimno – burknął w odpowiedzi. – Włącz lepiej ogrzewanie.

– Nie działa.

Policjanci zamilkli, wytężając wzrok i próbując zorientować się w obcym terenie porośniętym krzewami i drzewami.

– To chyba tutaj – rzucił Ostrowski. – Musimy minąć ten PGR, potem jechać cały czas przed siebie, aż do małego ronda. Wiocha nazywa się Stramnica. Paręset metrów dalej zaczyna się las. Gdzieś tam znaleziono trupa.

Samochód zakołysał się pod wpływem jakichś nierówności.

– „This is the road to hell” – zanucił basem długowłosy mężczyzna.

Po paru minutach niepewnej jazdy dostrzegli migające w oddali niebieskie światła.

– Są nasi – rzucił Kowalski i chwilę później ujrzeli miejsce zbrodni, po którym energicznie krzątali się ich dobrzy znajomi.

Pole, wielka rozłożysta grusza, stos drewna i majacząca linia lasu w tle. No i deszcz, który filmowo rozmazywał scenerię.

Kiedy otworzyli drzwi, usłyszeli psy ujadające w pobliskich gospodarstwach.

– Psy dupami szczekają – skwitował Ostrowski i założył kaptur. – A pan niebios leje na wszystko i na wszystkich.

Kowalski wzruszył ramionami, przełknął ostatni kęs pączka i zaczął wypatrywać któregoś ze zwierzchników.

Policjanci ruszyli w stronę krzątającej się grupy.

Nagle zrobiło się poruszenie. Coś brzęknęło nieprzyjemnie.

– Co się dzieje?

Sierżanci gwałtownie odwrócili głowy i zobaczyli upadającego na ziemię mężczyznę.

To był komisarz Kalupa, najstarszy wiekiem i stażem dochodzeniowiec z Komendy Wojewódzkiej. Upadając, jęknął głucho.

– Heniu, co się dzieje?

Harry wyrzucił papierosa, podbiegł do kolegi i nachylił się nad nim z troską.

– Heniu, żyjesz?

Przewrócił go na plecy, przytrzymując głowę, i sprawdził mu puls.

Odetchnął z ulgą.

– Żyjesz – mruknął, po czym spróbował go ułożyć w pozycji siedzącej.

– Pomóżcie mi, chłopy! – zawołał.

Po chwili podniesiono bezwładne ciało oficera i ułożono w jednym z samochodów.

– Pewnie kolejny zawał – rzucił ktoś.

– Nie kracz.

Zaraz potem nadjechał warczący mercedes medyka sądowego.

– W samą porę – dodał ktoś inny. Ale takim złowrogim tonem, że wystraszeni sierżanci spojrzeli po sobie, a potem wbili wzrok w czarne warczące kombi.

Wygląda jak karawan – pomyślał Ostrowski i niespodziewanie przypomniał sobie tytuł piosenki, której słuchali w samochodzie: „Road to Hell”.

Obok nich stanął podinspektor Rambert. Zdjął rękawiczki, wyjął z kieszeni paczkę gum, odwinął jedną i włożył do ust.

Rozejrzał się po miejscu zbrodni, pomyślał chwilę i zerknął na Kowalskiego.

– Kowal obejmuje dowodzenie – oznajmił stanowczo.

Katia połknęła tabletkę przeciwbólową, popiła wodą i podeszła do grupki, która w milczeniu przyglądała się zwłokom kobiety o niezidentyfikowanej jeszcze tożsamości i paskudnie uszkodzonej głowie.

To była brunetka, mniej więcej czterdziestoletnia, ubrana w czerwony płaszcz.

Leżała na lewym boku. Prawa noga wyprostowana, lewa podkurczona. Prawa ręka odwiedziona od osi ciała i zgięta w łokciu.

Wstępne ustalenia mówiły, że ktoś zamordował ją dzisiaj pomiędzy dwunastą a czternastą. Ciało odnalazł rolnik, który przechodził tędy z psem około piętnastej.

– Uszkodzenie w okolicy prawego oczodołu – powiedział medyk, szczupły niewysoki mężczyzna po sześćdziesiątce, który nagle wyłonił się z cienia, przerywając milczenie oraz bezgłośne monologi policjantów. – Co jeszcze? Złamanie kości potylicznej. Na całej głowie ubytki tkanki i włosów.

– Narzędzie zbrodni? – zapytał Harry, nie wyciągając papierosa z ust.

Posterunkowa spojrzała na jego surową twarz.

– Najpewniej coś w rodzaju klucza francuskiego.

– Podręczne narzędzie każdego zmotoryzowanego świra – prychnął Ostrowski.

– Zmotoryzowanego? – zapytał Kowalski.

– Podobno jakiś rolnik widział parkujący w pobliżu samochód na poznańskich blachach, z którego wysiadła nieznana mu para. Niebieski żuk.

Medyk pokiwał głową i wyjął z kieszeni kurtki foliową torebkę, do której żona zapakowała mu bułkę serem. Ugryzł solidny kawałek.

– I jeszcze takie coś, mała obserwacja – dodał z pełnymi ustami. – Dziewczyna ubrała się bardzo seksownie. Mała czarna, figi, kabaretki, buty na obcasach. Tak jakby wybierała się na randkę. Czerwone paznokcie na dłoniach, u nóg. No i ten płaszczyk. Jednym słowem, jest ślicznie zapakowana.

– Myślisz, że to kurwa? – zapytał Miszczu, dłubiąc w zębach.

Katia zmarszczyła brwi.

Doktor Kulej zaśmiał się.

– Niekoniecznie, chłopie – odpowiedział.

– To wszystko, Bronku? – zapytał Kowalski, który na polecenie zastępcy naczelnika miał przeprowadzić oględziny.

– Na teraz tak. Zabieram ciało do zakładu. Jutro będzie raport.

Medyk wytarł ręce o spodnie i ponownie zniknął w cieniu.

Posterunkowa spojrzała na Ostrowskiego, który w tym samym momencie odwrócił się w jej stronę. Skinęli sobie głowami, lustrując się dokładnie. Harry wyciągnął notes i zaczął coś notować.

Kowalski jak zaczarowany przyglądał się zabitej, próbując wyobrazić sobie najbardziej prawdopodobny scenariusz wydarzeń.

Las, randka, zabójstwo?

Dlaczego tutaj?

Premedytacja czy afekt? A może po prostu jakiś bezsensowny przypadek?

Czy doszło do seksu? Gwałtu?

Funkcjonariusze operacyjni nie znaleźli nigdzie ani dokumentów, ani torebki. Trzeba będzie jutro rano dokładnie przeszukać teren.

– Hej. – Usłyszał głos kolegi. – Jestem Ostrowski. A ty?

– Katia Domagała.

– Pierwszy raz cię widzę.

– Nic dziwnego. Dzisiaj zaczęłam pracę w Wojewódzkiej.

– To ci powiem, że zabójczo debiutujesz.

– Można tak powiedzieć.

Katia mimowolnie skrzywiła się, czując, że dół brzucha wypełnia się pulsującym bólem.

– Słyszałeś? Wczoraj w Amsterdamie rozjebał się samolot. Zginęło ponad czterdzieści osób.

Harry spojrzał zniecierpliwiony na policjanta, który pracował na pobliskim komisariacie, i pokręcił przecząco głową.

– Na pokładzie podobno był uran!

– Nie słyszałem, stary.

– I ja się pytam, o co chodzi?!

– Nie mam pojęcia. Wróćmy do tematu. Jesteś stąd, więc wiesz więcej od nas. Masz jakieś podejrzenia? Kogo byś wytypował? Pomyśl chwilę.

Pięćdziesięcioletni wąsacz prychnął.

– Czy ja bym kogoś wytypował? – Podrapał się po zarośniętym policzku. Chwilę pomyślał, po czym uśmiechnął się, wysuwając do przodu język. – Pewnie, że tak! – oznajmił i zamachał rękoma. – Co drugiego pijaka bym wytypował, kurwa. Łażą luje po okolicy ze swędzącymi chujami i marzą o jakieś fajnej i łatwej dupie. – Splunął z niechęcią. – Jebane obiboki.

– A kogoś konkretnego?

Sierżant podrapał się po głowie.

– Prawdę mówiąc, tak. Jak mnie teraz pytasz, to sobie przypominam, że przecież Marian Konieczko siedział za gwałt. Wyszedł z pierdla parę miesięcy temu. Mieszka tu niedaleko z matką. I kurami. Nieprzyjemny typek, kobiety omijają go szerokim łukiem.

Milczenie.

– A może to on? Nie zdziwiłbym się. Jakiś miesiąc temu zaczepiał na przystanku w Mieściskach młode dziewczyny. Nasi interweniowali. Straszna menda.

Komisarz pokiwał głową. To już coś – pomyślał i wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów. Przysunął ją w stronę rozmówcy. Zapalili, zaciągnęli się i powoli wypuścili dym.

– Zaraz do niego pojedziemy – odezwał się oficer. – A z kim warto pogadać? Kto tutaj dużo wie o okolicy?

– Poza ciekawskim proboszczem, który wszystkich spowiada i przy okazji wyciąga z nich ostre historyjki?

Rechot.

– Poza.

– Z leśniczym z Bytynia. Zna mnóstwo ludzi, cały czas objeżdża las, uwielbia plotkować. Może coś widział?

W oddali znowu rozległo się ujadanie psów.

– Co się stało?

Katia wyprostowała się momentalnie i wbiła ręce w kieszenie.

– Nic.

Harry rzucił niedopałek na ziemię i przygniótł go ubrudzonym butem. Uśmiechnął się.

To on się uśmiecha? – zdziwiła się posterunkowa, czując coraz większy ból w dole brzucha.

– Nabór chrześcijański jesteś – powiedział wesoło.

– Co to znaczy?

– Tak nazywamy wszystkich, którzy zostali przyjęci do firmy po osiemdziesiątym dziewiątym. – Komisarz wyszczerzył zęby.

– Zabawnie – mruknęła Katia, zaciskając jednocześnie pięści w kieszeniach.

Jeszcze chwila, a wybuchnę – zawyła w myślach. Kto tak cudownie zjebał kobiece ciało?

– Pojedziesz ze mną – oznajmił. – Musimy sprawdzić jednego gwałciciela.

Żeby mi się tak chciało, jak mi się nie chce – pomyślał Miszczu, kiedy siedział w zagraconej kuchni i przyglądał się krzątaninie lekko wstawionego gospodarza.

– Za chwilę będzie herbata.

– Świetnie – odpowiedział machinalnie podkomisarz, układając w myślach pytania.

– Zje pan coś? W garnku gotuje się kiełbasa. Wczoraj sąsiad miał świniobicie.

Policjant spojrzał na piec kaflowy, na którym gotowała się armia różnej wielkości garnków. Uwagę zwracał przede wszystkim wielki kocioł wypełniony jakąś ohydną mazią.

– Nie, dziękuję.

– Jak pan uważa, ale mięcho pierwsza klasa. Z chrzanem i chlebkiem jest zajebiste. Za coś takiego w zajeździe dałby pan majątek.

Pochwałę naturalnego i taniego jedzenia przerwał gwizdek czajnika. Leśniczy zalał wrzątkiem szklanki, do których wcześniej wrzucił herbaciane torebki. Przysunął w stronę podkomisarza cukierniczkę oraz talerzyk z połówką cytryny.

– A może coś mocniejszego, panie władzo? – zapytał usłużnie. – Czym chata bogata!

– Może innym razem. Dzisiaj mam mało czasu.

– No tak. Morderstwo. Musicie się sprężać.

– No właśnie! – Miszczu posłodził herbatę i ukroił kawałek cytryny – Widział pan coś dzisiaj, słyszał? Interesuje nas szczególnie czas pomiędzy dwunastą a piętnastą.

Leśniczy nabrał nożem trochę chrzanu i posmarował nim parującą kiełbasę.

– No słyszałem.

– Ale co?

– No przed drugą jakiś facet przyszedł do Heńków po pomoc.

– Jaką pomoc?

– Samochód mu zgasł, jak przejeżdżał przez kałużę. Świeca mu się zalała.

– Sam był?

– Samiuteńki.

– Jaki samochód?

– Niebieski żuk.

– No dobra. Przyszedł i poprosił o pomoc. Co dalej?

– Heniek pojechał tam swoim tarpanem, odholowali go na podwórko. Doprowadzili samochód do porządku. No i gościu odjechał. A potem znaleziono w krzakach kobitę.

– Jak wyglądał?

– Kto?

– No ten gościu.

– Panie kochany, Heńka zapytajcie. Podobno był ciemny na ryju.

– Ciemny?

– Coś jak Cygan albo Bułgar. Albo Rumun. Wie pan, co mam na myśli.

Leśniczy nadział duży kawał kiełbasy na widelec i włożył go do ust. Tłuszcz pociekł mu po brodzie. Oblizał się.

Co za wieprz – pomyślał policjant.

– Ale kiełbacha. Może jednak się pan skusi?

Miszczu pokręcił odmownie głową. Rozejrzał się po kuchni. Jego wzrok znowu zatrzymał się na kotle z dziwną, bulgoczącą zawartością.

Co to, kurwa, jest?Pewnie żarcie dla psów – domyślił się i poczuł, że kolacja podchodzi mu do gardła.

Ela zaśmiała się głośno.

– To była udana randka, moja droga – oznajmiła radośnie, wpatrując się w czerwone paznokcie lewej ręki. – Bardzo udana.

Zamilkła na chwilę.

– Chcesz znać szczegóły? No dobrze. To zadzwoń za pięć minut, odbiorę w sypialni. Pa, słonko.

Odłożyła słuchawkę i wyszła z salonu. Gdy znalazła się w przytulnie urządzonej sypialni, zrzuciła z siebie szmizjerkę, zerknęła w lustro i uśmiechnęła się do kobiety w czarnej bieliźnie.

Dzwonek telefonu. Odebrała.

– To słuchaj – szepnęła, kładąc się na łóżku. – Siedziałam sobie w Merkurym, usychając z tęsknoty za jakimś przystojniakiem. Wyobraź sobie: miesiąc bez seksu. W pewnym momencie przysiadł się do mnie młody mężczyzna, jeszcze przed trzydziestką. Ładny, uśmiechnięty, w stylowej marynarce. Grzegorz. Mówił, że jest trenerem trampkarzy w jakimś wielkopolskim klubie piłkarskim. Cudownie pachniał. Zaczęliśmy rozmawiać. Miał bardzo przyjemny głos. Był zabawny, wesoły. Wypiliśmy kilka lampek wina, zaczął mnie całować. Kiedy położyłam mu rękę na rozporku, wychrypiał, żebyśmy poszli do niego do pokoju. Nie mogłam odmówić. Kochanie, to było boskie. Już dawno nikt mnie tak nie…

Śmiech.

– Słonko, nie bądź wulgarna. To nie przystoi pani doktor. Jaki był? Czuły, cierpliwy. No i niestrudzony.

Ela dotknęła ręką brzucha i przygryzła wargi. Na myśl o poprzednim wieczorze przeszedł ją prąd.

– Doszłam parę razy – szepnęła. – Gdy kończył, momentalnie zaczynał od nowa. Jest szybki, ale też łatwo regeneruje swoje samcze siły. Prawdziwy szturmowiec. Polecam.

Zamilkła.

– Czuję, że żyję – dodała. Potaknęła głową. – Kolejna randka jutro. Ma mnie zabrać do Tarnowa Podgórnego, a potem do lasu na spacer. Powiedział, że zna urocze miejsce. Zabawnie się przy tym zarumienił. No cóż, moja droga. Nie mam nic przeciwko przechadzce po lesie, tym bardziej że zapowiadają słoneczną pogodę.

Westchnęła i przymknęła oczy, przypominając sobie delikatne pieszczoty Grzegorza.

– Zdzwońmy się jutro – mruknęła. – Późnym wieczorem. Opowiem ze szczegółami. Pa.

Odłożyła słuchawkę.

Położyła się na brzuchu, włożyła rękę w majtki i oddała się swojej ulubionej fantazji. Opera, damska toaleta. Stoi przed lustrem i poprawia szminką usta. Nagle drzwi się otwierają, do środka wchodzi przystojny nieznajomy z parodniowym zarostem, ubrany w niebieski garnitur, koniecznie z ekstrawagancką poszetką. Do jej nozdrzy dociera orzeźwiająca woń, w której wyczuwa nutę ukochanego cynamonu. Całe jej ciało pokrywa gęsia skórka.

Mężczyzna zatrzaskuje drzwi i rusza w jej kierunku.

Staje, nachyla się nad nią.

W lustrze widzą swoje lekko zaróżowione twarze.

Całuje jej szyję, a potem znienacka odwraca ją do siebie, zsuwa ramiączka, obnaża piersi i przygląda im się długo z rosnącą fascynacją. Jego coraz szybszy oddech sprawia, że jej ciało zaczyna drżeć. Chwyta go za sprzączkę od pasa, który pospiesznie rozpina. Czuje, jak policzki jej płoną. Gdy spodnie opadają, bierze głęboki wdech, przygryza usta i powoli kładzie rękę na wybrzuszeniu w błękitnych bokserkach. Zaczyna je gładzić. Mężczyzna jęczy cicho. Ela uśmiecha się do siebie i powolutku zsuwa bokserki, wyobrażając sobie kształt nabrzmiałego penisa, którego zaraz weźmie do ust.

Ujadanie psów nie ustawało.

Kowalski omiótł wzrokiem miejsce zbrodni, po którym kręciło się kilku jego kolegów i koleżanka z Wydziału Kryminalistyki.

W oddali majaczyła linia lasu. Gdzieniegdzie migotały światełka emitowane przez pobliskie domostwa. Nad gruszą wisiał błyszczący księżyc, który przypomniał sierżantowi „Dzienniki Gwiazdowe” Lema, traktujące o groteskowych podróżach w kosmosie. Nocne niebo od czasów licealnych kojarzyło mu się nieodmiennie z tamtymi opowieściami.

– Ciemno tu jak w dupie – oznajmił Ostrowski, przerywając koledze literackie wspominki.

– Można tak to ująć.

– Moja ulubiona książka tak się właśnie zaczyna.

– Jak?

– „Noc czarna jak tyłek sudańskiego palacza”.

– Jestem pod wrażeniem twoich lektur.

– Też bym był na twoim miejscu.

Kowalski zapisał coś w notesie.

– Ostry, sprawdźmy jeszcze najbliższy fragment rowu.

– Po co?

Pulchny sierżant nie odpowiedział, tylko zapalił latarkę i ruszył przed siebie. Długowłosy sierżant poszedł za nim. Służbista – pomyślał.

Stanąwszy nad rowem porośniętym krzewami, zaczęli go oświetlać i przez kilka minut intensywnie przeszukiwali wzrokiem teren. Każdy detal mógł zaważyć na losach śledztwa. Dżery, ich bezpośredni przełożony i zarazem pilny czytelnik protokołów, od zawsze wbijał im to do głów.

„Podnieście najmniejszy papierek z ziemi” – mawiał na naradach. „Zabezpieczcie najdrobniejszy włosek. Im więcej szczegółów, tym lepiej”.

– Widzisz coś?

– Nie. Nie, widzę.

– Nie widzisz? – dopytał Ostrowski, marszcząc brwi.

– No mówię, że widzę! – warknął zniecierpliwiony Kowalski. – Nie rozumiesz po polsku?

– Najwyraźniej nie w twojej wersji!

Zapadła cisza.

– No to co widzisz, chłopie?

Kowalski zrobił krok do przodu i podniósł coś z ziemi.

– Co to?

– Rękawice.

– Dobra. Zabezpieczamy.

III

Harry załomotał w drzwi. – Dzień dobry! – krzyknął. – Halo!

Cisza. Po chwili gdzieś w środku domu rozległ się jakiś brzęk, potem usłyszeli człapanie i pokasływanie.

– Czego tam? – Starczy głos, chyba kobiecy.

– Policja, proszę otworzyć!

Szczęk zamka. Skrzypnięcie drzwi. W progu stanęła sędziwa staruszka ubrana w niebieski stylonowy fartuch.

– Czego? – zapytała opryskliwie.

– Jest Marian? – Harry uśmiechnął się przyjaźnie, obnażając filmowo białe zęby. – Chcieliśmy pogadać.

Katia stwierdziła w myślach, że starszy kolega ma dwa oblicza. Posępnego gbura i magnetycznego czarusia.

– Nie ma.

– Gdzie jest?

– Nie wiem. Wbiegł do szopy zdyszany, wyciągnął rower i gdzieś pojechał.

– O której?

– Nie pamiętam dokładnie. Przed drugą było.

Katia spojrzała na Harry’ego, który podniósł brwi i odwzajemnił spojrzenie.

– Nie wrócił dotąd?

– No przecież mówię, że nie.

W tym momencie policjantka znowu poczuła silny pulsujący ból w dole brzucha.

Oficer pokiwał głową i zapytał niezwykle uprzejmie:

– Pozwoli pani, że wejdziemy i rozejrzymy się?

– Co robimy? – zapytała Katia, gdy wrócili do samochodu.

Harry spojrzał na zegarek. Dwudziesta z minutami.

– Spróbujemy poszukać tego chujka – oznajmił. Pomyślał chwilę, chwycił za nadajnik radiowy i podał rysopis. Sześćdziesiąt lat, wzrost metr siedemdziesiąt pięć, krępa budowa ciała, długie siwe włosy, parodniowy zarost.

– Gość jest ubrany w kufajkę – dodał. – I ogólnie flejtuchowaty.

– I jeździ rowerem – dodała posterunkowa.

Policjant powtórzył ostatnią informację.

– Pojedziemy do tej meliny, o której wspomniała jego matka – zwrócił się do Katii. – Kierunek się zgadza.

Posterunkowa pokiwała głową.

Harry zapalił silnik i kątem oka spojrzał na nią. Przymknęła oczy i położyła rękę na brzuchu.

Zmarszczył brwi.

– Nie chcę być wścibski – odezwał się – ale chyba… Chyba jesteś dziś… niedysponowana?

Spojrzała na niego groźnie.

– O co ci chodzi? – zapytała, czując, że jeszcze chwila i się rozpłacze.

Podniósł ręce do góry.

– Nie jestem ślepy i widzę, że co chwilę łapiesz się za brzuch. Masz bladą twarz. Co jakiś czas zapadasz się w sobie. Może cię to zdziwi, ale…

Katia pokiwała bezradnie głową.

– …wiem coś o tym – rzucił oficer.

– Co niby wiesz? – Zaśmiała się.

– Moja była żona boleśnie przeżywała okres. Parę razy musiałem ją zawozić na pogotowie.

– Po co teraz o tym mówisz?

– Wiem, że to twój pierwszy dzień w robocie, ale nie powinnaś się wygłupiać. Ktoś może cię zastąpić.

Policjantka powoli wypuściła powietrze i wbiła wzrok w kolegę.

– Harry – wycedziła. – Wbij jedynkę i jedźmy. – Zamilkła. Po chwili dodała, próbując się uśmiechnąć: – Dam sobie radę.

Harry pokiwał głową, wbił jedynkę, puścił sprzęgło i nadepnął pedał gazu. Niebieski polonez, kupiony parę tygodni temu w podpoznańskim salonie, ruszył energicznie z miejsca.

Kiedy samochód zniknął w leśnych ciemnościach, staruszka narzuciła na siebie kurtkę, wsunęła nogi w kalosze i wyszła z domu. Powolnym starczym krokiem przecięła podwórko i podeszła pod drzwi ziemianki.

Zamknięte w kojcu psy zapiszczały.

– Zaraz wam coś przyniosę, cicho – powiedziała. – Poczekajcie chwilę, łobuzy.

Otworzyła drzwi.