Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 326 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Forget Me Always - Sara Wolf

Minęło czternaście tygodni, odkąd Isis Blake przeniosła się do nowej szkoły (i trzy lata, dwadzieścia pięć tygodni i pięć dni, odkąd nie była zakochana, i jeśli uda jej się zrealizować plan, ten licznik będzie bił w nieskończoność). Podczas tych czternastu tygodni poznała Jacka Huntera – wroga, który stał się być może kimś więcej – dzięki jego odwadze przeżyła brutalną napaść agresywnego byłego swojej matki, a zaraz potem całkiem o Jacku zapomniała.
Jedynym jasnym punktem jest w jej życiu Sophia, tajemnicza dziewczyna, z którą Isis dzieli pobyt w szpitalu i zamgloną znajomość z Jackiem.
Gdy wspomnienia wracają, jest jej coraz trudniej oprzeć się uczuciom.
A Jack nie jest w stanie trzymać się z daleka od jedynej dziewczyny, która stopiła lód jego serca.
Gdy wychodzą na jaw mroczne sekrety otaczające Sophię, Isis uświadamia sobie, że Jack nie jest tym, za kogo go miała. Zaczyna dostawać przerażające anonimowe maile, które paradoksalnie mogą ocalić ją przed czymś jeszcze gorszym: przed jej przeszłością.

Opinie o ebooku Forget Me Always - Sara Wolf

Fragment ebooka Forget Me Always - Sara Wolf

Korekta

Barbara Cywińska

Alicja Jedynak

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Dima Aslanian/Shutterstock

Tytuł oryginału

Forget Me Always

Copyright © 2016 by Sara Wolf.

First published in the United States under the title FORGET ME ALWAYS by Entangled Publishing.

This translation published by arrangement with Entangled Publishing, LLC through RightsMix.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6538-4

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

Rozdział 1

Wszystko w porządku, proszę pana?

Podnoszę głowę. Boy hotelowy uśmiecha się pogodnie. Nie ma pojęcia, kim jestem ani przez co przeszedłem, a jednak ma czelność się uśmiechać. Minęło dziewiętnaście dni, odkąd Isis Blake o mnie zapomniała, a on śmie pytać, czy wszystko w porządku.

Zapalam kolejnego papierosa.

– Zejdź mi z oczu.

Mina mu rzednie i wycofuje się.

– J-jasne. Miłego wieczoru.

Parskam i opieram się o kolumnę przed pełnym marmurów wejściem do Hiltona. Obserwuję, jak niedorzecznie wypasione czarne auta podjeżdżają i odjeżdżają, wysadzając równie niedorzecznie nadętych starych i bogatych ludzi. Boye i konsjerże przemykają to tu, to tam, wzywają taksówki i wydają polecenia pokojowym. Obrotowe szklane drzwi ze złotymi elementami nieustannie się kręcą, a ich szum jest tłem dla bezmyślnej paplaniny. Kobiety chichoczą piskliwie, mężczyźni rubasznie rechoczą – nieświadomi niczego, zadowoleni idioci. Po ich ubraniach i postawie widzę, jaka jest prawda: pięciu zdradza żony. Dwóch ze znacznie młodszymi kobietami, jeden z prostytutkami. Niezbyt subtelnie klepie w pupę mijającą go blondynkę w dwurzędowym płaszczu. Blondynka z wystudiowanym uśmiechem ukrywa grymas. Kiedy mnie dostrzega, podchodzi, stukając obcasami, i uśmiecha się o wiele radośniej.

– Jaden! Boże! Milion lat cię nie widziałam.

– Tylko trzy miesiące – poprawiam ją. „Jaden” to pseudonim, jakiego używam w pracy. Nikt w branży nie zna mojego prawdziwego imienia.

– Trzy czy milion, co za różnica. – Śmieje się. Otacza ją chmura perfum, mocnych, drogich. Takich, które się kupuje, żeby zamaskować wszechogarniającą woń seksu.

– Już po pracy? – pytam i wskazuję głową na wciąż lubieżnie się w nią wpatrującego mężczyznę. Niczego nieświadoma żona trzyma go pod ramię.

Lily wzdycha.

– Tak, na dzisiaj. Wracam do domu. A ty?

– Córka burmistrza. – Pokazuję na smoking, w który się ubrałem. – Bal zimowy.

– Na pewno będziesz najseksowniejszym facetem na sali.

– To katolicka szkoła żeńska.

– Czyli także najseksowniejszym facetem, jakiego kiedykolwiek miała.

Lily jest tylko o kilka lat starsza ode mnie, ale w Rose Club pracuje znacznie dłużej. Ona też nie ma na imię Lily, tak jak ja nie nazywam się Jaden. Nie znam jej w prawdziwym życiu ani ona nie zna mnie. Czasem pracujemy w tych samych hotelach i jest jedną z niewielu dziewczyn w klubie, które nie są idiotkami. Więc gadamy.

– Ale tak serio… – Lily trąca mnie łokciem. – Widziałam ją. Jak ma dobry dzień, wygląda jak nierasowy szpic.

– Hola, hola! – wołam i wydmuchuję dym w niebo. – Nie bądźmy złośliwi. Dobrze płaci. A ja szanuję i doceniam pieniądze.

Lily czeka, aż przejedzie sznur taksówek i bacznie mi się przygląda. Ściąga cienkie brwi.

– A co z twoim balem? – pyta.

– Jak to?

– Idziesz? Jesteś z kimś? A przynajmniej masz partnerkę?

Na poprzedni bal zabrałem Sophię, uwięzioną w szpitalu dziewczynę, którą znam od gimnazjum, pierwszą, w której się zakochałem i moją pierwszą prawdziwą przyjaciółkę. Ale to nie Sophia przychodzi mi do głowy. Widzę Isis w jedwabnej sukience. Czerwonej? Niebieskiej? Pewnie purpurowej, żeby pasowała do włosów. Tańczyłaby, piła i wszczęła co najmniej cztery awantury. Byłoby strasznie. I obłędnie. Uśmiecham się do tej myśli, ale ona szybko blednie. Isis też jest w szpitalu. I dzięki temu złamasowi, zwanemu chłopakiem jej matki, nie pamięta mnie. Minęły już trzy tygodnie, odkąd z tym swoim beztroskim uśmiechem spytała, kim jestem, a do mnie dopiero teraz to dociera tak naprawdę.

– Nie. Nie idę na bal. Po co? I tak za pięć miesięcy kończę szkołę. Liceum już nie ma znaczenia.

Wyjmuje mi papierosa z ust i depcze.

– Od kiedy palisz?

– A ty od kiedy bawisz się w moją matkę?

– To niezdrowe.

– Seks dla pieniędzy też.

Robi się zła.

– Dotrzymujemy towarzystwa! I oboje mamy swoje powody. Ale palić nie musisz. Chyba że chcesz umrzeć młodo i w mękach.

– Może i chcę, to nie twoja sprawa.

Krzywi się, jakbym ją uderzył. Zatrzymuje przejeżdżającą taksówkę, ale przystaje w otwartych drzwiach i na chwilę się odwraca.

– Jesteś jednym z nas – mruczy. – Społeczeństwo nami gardzi. Klienci traktują nas jak rzeczy. Mamy tylko siebie. Więc to jest moja sprawa. – Wyjmuje swoją wizytówkę z Rose Club, białą w cienkie złote paski, i mi podaje. – Gdybyś czegoś potrzebował albo zwyczajnie chciał pogadać, zadzwoń.

Znika, zanim zdążę jej oddać kartonik. Zanim ziejąca rana w mojej piersi zacznie krwawić. Nie pozwalam na to. Nazywam się Jack Hunter. Nie krwawię z niczyjego powodu.

Nie licząc pewnej dziewczyny, na imprezie, prawie pięć miesięcy temu.

Zapalam kolejnego papierosa, żeby zamaskować smród słabości, który zaczyna mnie otaczać. Kobiety kręcące się przy wejściu na mnie łypią. Wystarczy, żebym choć mrugnął, a przybędą, żeby flirtować. One i ich wymęczone taktyki, znużona zapalczywość. Są równie marne jak tamci faceci. Pragną ładnych rzeczy. A jeśli nie mogą mieć tego, czego chcą, żrą się i rzucają na siebie w żałosnym przejawie drapieżnego instynktu posiadania.

Wrzucę wizytówkę Lily do kałuży. Nie ma pojęcia, przez co przechodzę. Nawet ja nie mam pojęcia. Nie może mi pomóc. Zaoferowała to tylko dlatego, że na mnie leci. Nawet idiota by zauważył.

„Nie każda istota z pochwą na ciebie leci, idioto”.

Obracam się na dźwięk tego głosu. Jest tak czysty, głośny i drażniący, że po prostu musi to być ona. Ale w tłumie nie migoczą purpurowe kosmyki. Nie widzę ciepłych brązowych oczu podszytych złośliwością.

Opieram się z powrotem o kolumnę i śmieję się. Chowam twarz w dłoniach, bo znów dopada mnie rzeczywistość. Weź się w garść, Jack. Za siedem miesięcy idziesz na Harvard. Matka czeka w domu. Sophia na ciebie liczy. Operacja już wkrótce. Nie możesz oszaleć. Jesteś odpowiedzialny za innych. Masz życie do przeżycia i nieważne, ile spadających gwiazd wypatrzysz i co zaoferujesz Bogu albo lekarzom, życie będzie musiało się toczyć bez Isis Blake. Stałeś się dla niej obcym człowiekiem.

Dziura, którą wypaliła w lodzie, będzie musiała się zasklepić.

Nie ma już ciepła. Ledwie go zakosztowałeś, przelotnie poczułeś na skórze. Przemknęło obok ciebie. Coś tak drobnego nie uniesie ciężaru. To by było wbrew logice. I ty też postępujesz wbrew niej, pozwalając, żeby to aż tak na ciebie wpłynęło.

Nie ma ciepła, Jack. W każdym razie dla takich jak ty.

Masz krew na rękach. Masz obowiązki, ciąży na tobie wina, nie ma od tego ucieczki. Nikt ci nie pomoże.

Nawet ona.

– Jaden! – Przenikliwy okrzyk sprawia, że podnoszę wzrok. Cynthia, córka burmistrza, macha do mnie z limuzyny. Ciemne włosy są za mocno skręcone, wygląda idiotycznie. Różowa sukienka jest za ciasna i zbyt jaskrawa. Stadko jej mizdrzących się przyjaciółek poprawia makijaż i jadą na after party. To znaczy my jedziemy. Płacą mi, żebym był jednym z nich.

Gaszę papierosa i przywołuję na twarz mój najlepszy uśmiech.

Aktualnie moje życie wypełniają ludzie pytający, czy już mi lepiej.

Siedzę na szpitalnym łóżku z wielkim bandażem na głowie, w którym wyglądam jak w turbanie. No więc nie, nie jest lepiej.

Ale oni nadal pytają, bo tak się okazuje troskę komuś, na kim nam zależy. Tak mi się przynajmniej zdaje, chociaż przyznam, że wielkie pudło trufli w czekoladzie albo tron w niewielkim królestwie zupełnie by mi wystarczyły.

Nie chodzę do szkoły. Nie wracam do domu. Siedzę całymi dniami w tym łóżku i oglądam gówniane opery mydlane, w których ktoś co chwilę mdleje. Jezu, naprawdę, to jakaś epidemia. Nudzi mi się tak strasznie, że też udaję, że mdleję, ale różnica jest taka, że mnie łapią pielęgniarki i mówią:

– Doznałaś urazu głowy.

Albo:

– Wbrew szerzącym się plotkom, podłoga nadal jest twarda.

Czy też inne bzdury, więc naprawdę nikt nie powinien mieć do mnie pretensji, że przy pierwszej okazji kradnę porzucony wózek inwalidzki, rozpędzam się i mknę korytarzem na łeb, na szyję.

– Dobry wieczór, panowie. – Kłaniam się dwóm stażystom. Patrzą jeden na drugiego, ale zanim zdołają wezwać ochronę, biorę ostry zakręt i znikam za rogiem. – Diablo dobrą pogodę dziś mamy! – Uśmiecham się do faceta w łóżku, gdy mijam jego pokój. Serdecznie odwzajemnia moje powitanie, emitując odbijające się echem od ścian.

– Idź w cholerę!

– Dobry wieczór, skarbie. Może filiżankę herbaty? – proponuję pielęgniarce.

– Nie jesteś Angielką, Isis – odpowiada beznamiętnie Naomi.

– Mogę być, kim chcę! – upieram się.

– Świetnie, ale ja jestem zainteresowana kimś, kto leży w łóżku i dochodzi do zdrowia. A już na pewno nie chcę widzieć nikogo, kto miota się po szpitalu jak szaleniec na kółkach.

– Szaleniec pobiegł tamtędy. – Wskazuję palcem za siebie. Jak na zawołanie rozlega się głośny krzyk: „Niech to jasna cholera!” Naomi mruży oczy i wskazuje na mój pokój.

– Z powrotem do łóżka. Natychmiast.

– Dlaczego tak musi być? – wzdycham. – Na pewno da się coś zrobić. Mogę panią przekupić. Pieniędzmi. Albo czym innym. Lubi pani przygody? Jestem jedną wielką przygodą. Mam do zaoferowania co najmniej dziewięć przygód.

– Zaoferowałaś mi już dość jak na jeden dzień. Jeśli za chwilę nie znajdziesz się w łóżku, nie pozwolę wieczorem przyjść Sophii.

Aż mnie zatyka.

– Nie zrobiłaby pani tego!

– Zrobiłabym!

Wstaję i zabieram się do spektakularnego omdlenia, ale łapie mnie umięśnionymi rękami, pcha z powrotem na wózek i odwodzi do mojego pokoju. Przez całą drogę złorzeczę. W progu zsuwam się na podłogę, czołgam się do łóżka i udaję, że łkam. Potem padam na materac.

– Daj spokój, królowo skandalu – beszta mnie Naomi i wychodzi, zamykając za sobą drzwi.

– Cesarzowo, jeśli już! – wrzeszczę za nią. – Ten tytuł bardziej mi odpowiada!

Zapada cisza. Stanowczo za cicha. Parskam, zaplatam ręce na piersi i zdmuchuję grzywkę z oczu. Muszę obciąć włosy. I opracować plan ucieczki. Ale uciekając, trzeba wyglądać obłędnie, więc lista priorytetów klaruje się sama.

Sięgam po telefon i piszę do Sophii.

„Martwe białko usiłuje wyżreć mi oczy. Przynieś ostry przedmiot”.

Odpowiedź przychodzi natychmiast:

„Masz na myśli ten, którym groziłaś jądrom sanitariusza?”

Na wspomnienie własnego geniuszu wzdycham z rozkoszą. Ależ mam szczęście, że jestem mną!

„Tenże sam”.

Odpowiada uśmiechniętą buźką.

Sophia i ja jesteśmy najmłodsze w całym szpitalu, jeśli nie liczyć oddziału dziecięcego, ale tam nie wpuszczają nikogo z wyjątkiem lekarzy i rodziców. Można wejść za pozwoleniem, ale trudno je uzyskać. Dlatego wchodzę przez okno. Nie znoszę galaretki, a dostaję ją do każdego posiłku, więc kolekcjonuję je i zanoszę dzieciakom niczym galaretowaty Święty Mikołaj. To absolutny hit. Ale nie dla pielęgniarek. Dla ochrony też nie. Zresztą nieważne. Grunt, że ja i Sophia się dogadujemy. Od kiedy kilka tygodni temu spotkałyśmy się w czasie lunchu, a ja dałam jej jabłko, czuję, że znamy się od zawsze. Przebywanie z nią jest jak gigantyczne galopujące déjà vu. Gdy się przedstawiła, wypaliłam:

– Ach, to ty jesteś Sophia! – Jakbym od dawna chciała ją poznać. Spytała, co miałam na myśli, ale chociaż długo i starannie przeszukałam swój – niemały przecież – mózg, nie znalazłam odpowiedzi. Po prostu tak powiedziałam, bez namysłu, nie wiem dlaczego. Wielu rzeczy nie wiem i szlag mnie od tego trafia, a nie tak łatwo radzić sobie z frustracją, kiedy wszyscy każą ci całe dnie siedzieć w łóżku i jeść.

Poza tą jedną kwestią układa nam się genialnie. Wiem to, bo: a) jeszcze nie uciekła z płaczem i b) zawsze na końcu esemesa stawia uśmiechniętą buźkę. Robią tak tylko ludzie, którzy cię lubią. Albo ci, którzy chcieliby cię zamordować, ale naprawdę wątpię, żeby ktoś tak delikatny i śliczny jak Sophia chciał kogokolwiek zamordować. Chyba że chce być delikatna, śliczna i zabójcza, co – nie ukrywam – nadałoby jej osobowości głębszego wymiaru.

– Isis! – woła od drzwi. – Znowu myślałaś na głos.

Odwracam się do niej. Ubrała się w kwiecistą sukienkę, a na wierzch włożyła gruby, miękki sweter. Jej platynowe delikatne włosy są długie i wyglądają jak pasma srebra. Biała jak mleko skóra niemal świeci. Na tle tej całej bladości oczy wydają się głębokie jak morze i granatowe jak ocean. W jednej ręce niesie książkę, a w drugiej…

– Nożyczki! – krzyczę. – Dobra, spokojnie, niech wszyscy oddychają, bo zaraz powiem coś, co odmieni losy świata. – Sophia wciąga powietrze i zatrzymuje je w płucach. Wskazuję na nią palcem. – Obetniesz mi grzywkę!

Wypuszcza powietrze i triumfalnie wymachuje pięścią.

– Tak! Utnę całą!

– Soph, słodka Soph, miękka sofko, jesteśmy razem dopiero od trzech tygodni, kocham cię jak siostrę, jesteśmy jak sarnie siostrzyczki brykające razem po lesie, ale grzywka to wartość kluczowa dla mojego istnienia, więc to tak, jakbym powierzyła ci życie.

– Rozumiem. – Siada na łóżku i ze zrozumieniem kiwa głową. – W grzywce masz wszystkie kluczowe organy?

– Jak również plany na wspólne życie z Tomem Hiddlestonem. Więc chyba rozumiesz, jakie to dla mnie ważne.

– Naturalnie.

– Mówię poważnie.

– Wręcz śmiertelnie.

– Nie sprawisz, że będę wyglądała mniej oszałamiająco, bo to fizycznie niewykonalne, ale mówiąc oględnie… Nie spieprz tego.

Nie wyglądam oszałamiająco, a już na pewno w porównaniu z kimś takim jak ona, ale stawiam na brawurę. Sophia przeczesuje palcami moją zmierzwioną grzywkę.

– Trochę ukośnie?

– Ty tu jesteś ikoną mody. Ja tylko zarzucam na grzbiet jakieś rzeczy, optymalnie bez dziur, i modlę się, żeby jakoś wyglądało. No nie, raz w klopie czytałam „Cosmo”. Liczy się?

– Zależy, ile czasu tam spędziłaś. – Sophia na próbę układa mi włosy.

– Całe wieki. Pisali o kształtach twarzy. No wiesz, czy mam kwadratową twarz, czy w kształcie serca…

– Zdecydowanie w kształcie serca.

– Serio? Bo myślałam, że w kształcie pechowego Skittlesa, który leżał na samym dnie.

Sophia wybucha śmiechem.

– Nie ruszaj się i zamknij oczy. Obiecuję, że nie oszpecę cię na resztę życia.

Słyszę cichy odgłos cięcia i czuję delikatne palce Sophii. Potem każe mi otworzyć oczy. Wyskakuję z łóżka i pędzę do łazienki. W poplamionym ze starości szpitalnym lustrze widzę dziewczynę z krótką grzywką. Lekko wyblakłe purpurowe pasma opadają jej na czoło. Pojedynczy bandaż oplata nasadę jej czaszki i biegnie na czubek głowy, wyglądając jak chustka. Reszta głowy jest odsłonięta. Dziewczyna wygląda staro, jest zmęczona. Na brodzie ma ślady po dwóch wybuchach wulkanów, kolejny na nosie, a wory pod oczami mogłaby zgłosić do księgi rekordów. Coś tu jest nie tak. Coś głęboko w niej nie działa, jak powinno.

Jest brzydka.

– Co się stało? Nie podoba ci się? – Sophia pojawia się za mną. W lustrzanym odbiciu niemal promienieje bladością i wymizerowanym pięknem, a ja…

– Nie, jest cudownie! Świetnie ci poszło. Genialnie. Wszystko gra! Nie mam żadnych uwag. Zero! Zero uwag. Zimno tu, co?

Pędzę z powrotem do łóżka i zawijam się w kołdrę jak burrito.

– Jeśli ci się nie podoba, nie musisz kłamać.

– Podoba mi się! Cholera, naprawdę. Przepraszam. Nie w tym rzecz. Chodzi o… Dawniejsze sprawy.

– Ach. – Mości się w nogach mojego łóżka. – O ten ciężki kaliber? Którego nie leczą w szpitalach?

Kiwam głową. Spojrzenie Sophii nie jest przeszywające, ale spoczywa na mnie z takim ciężarem, jakby była o dekady starsza niż jest. Nie mówiłam jej o Bezimiennym, przede wszystkim dlatego, że nie musi wiedzieć takich rzeczy, i tak jest dostatecznie smutna. Bezimienny był moją pierwszą i ostatnią miłością, jeszcze na Florydzie, i skrzywdził mnie tak, że moje serce zostało rozorane na zawsze.

Sophia też mi nie powiedziała nic o swojej przeszłości, i tak jest lepiej. Widzę, że spotkało ją coś gorszego niż mnie. Węszenie ludzkich tragedii jest moją specjalnością.

– Chodzi o chłopaka? – pyta w końcu.

To był chłopak? Czy potwór? Nadal nie wiem, jak odpowiedzieć na to pytanie, więc idę po linii najmniejszego oporu.

– Tak.

Składa ręce na kolanie jak dama i po raz miliardowy przypominam sobie, jaka jest dojrzała w porównaniu do mnie. Pielęgniarki plotkują na jej temat. Że jest w szpitalu od pięciu lat, że nie ma rodziny – rodzice zginęli w jakimś tragicznym „wypadku”, a ją wychowała babcia, ale zmarła kilka lat temu i Sophia została na świecie całkiem sama. Ale głównie szepczą o chłopaku, który do niej przychodzi, o Jacku, tym samym, który zobaczył, że drzwi do naszego domu są otwarte i uratował mnie i mamę przed Leo. Nie powstrzymał go od ciśnięcia mną w ścianę i rozpłatania mi czaszki, ale zdążył uratować mamę i tylko to się liczy.

Jest irytująco przystojny i wkurzająco dobrosamarytański. Wygląda na to, że często Sophię odwiedza. Ale zdaje się też, że odkąd trafiłam do szpitala, w ogóle nie przychodzi. Pisze do niej listy (listy! w dzisiejszych czasach!), ale się nie pojawia. O tym pielęgniarki też uwielbiają gadać. Poprawiam je uprzejmie przy każdej okazji: nie znam go! A on prawie mnie nie zna! Oczywiście, jestem jego dłużniczką, ale nic się między nami nie dzieje i nigdy się nie zadzieje, bo hello, faceci, którzy nie są hollywoodzkimi gwiazdorami i nie grają superbohaterów są obrzydliwi!

– Przepraszam – wypalam.

– Za co?

– Za twojego chłopaka. Przestał przychodzić, odkąd tu jestem i jeśli to przeze mnie, to przepraszam. Wiem, że to aroganckie, że tak myślę, ale pielęgniarki paplają i zaczęłam się zastanawiać…

Sophia klepie mnie po ręce i uśmiecha się.

– Cśś. W porządku. One nic nie wiedzą. Jest po prostu zajęty. Dużo pracuje i ma szkołę.

– Ja też mam – mamroczę.

Wtedy Sophia rzuca mi na kolana książkę, którą przyniosła.

– Właśnie! I musisz przeczytać dwa akty Czarownic z Salem, żeby wszystko nadrobić przed powrotem!

Przez moment poważnie rozważam popełnienie seppuku, ale przypominam sobie, ile wyniósł rachunek za leczenie rozbitej głowy, więc rezygnuję. Mama już i tak ma problem z zapłaceniem tego, nie trzeba jej jeszcze rozbryzganych jelit, a do tego totalnej śmierci. Poza tym nie mogę jeszcze umrzeć. Muszę porządnie podziękować Jackowi. Śmierć przed odwdzięczeniem się komuś za uratowanie życia twojej matki jest co najmniej nieuprzejma.

– Nie chcę wracać do szkoły – oznajmiam.

– Oczywiście, że chcesz.

– Oczywiście. Tutaj można się rozchorować z nudów.

– Więc bierzmy się do lektury. – Sophia się uśmiecha. Jęczę i odwracam się tyłem, a ona zaczyna czytać na głos. Uwielbia się nade mną znęcać. Albo po prostu cieszy się z towarzystwa. Nie mogę się zdecydować. Świetnie się dogadujemy, ale wciąż jest dla mnie jedną wielką tajemnicą. Dla mnie! Cesarzowej rozkminiania, jacy są ludzie. Czyta, a ja przyglądam się jej twarzy, dłoniom i sukience. Wszyscy w szpitalu ją znają, ale nikt z wyjątkiem jej lekarza nie wie do końca, co jej jest. Pielęgniarki nie lubią o tym mówić. Pytałam Naomi, ale na mnie nawarczała i powiedziała, że to tajemnica lekarska. Czasem Sophia zostaje w swoim pokoju „na zabiegi”, bywa, że na kilka dni. Ale nie kuleje, nie kaszle ani nie wymiotuje. Nie ma bandaży ani szwów. Gdyby nie fakt, że jest taka blada i chuda i czasem narzeka na migreny, wyglądałaby na zupełnie zdrową.

– Soph? – przerywam jej. Podnosi wzrok.

– No?

– Wiem, że to będzie megawielki atak na twoją prywatność, a jak uczy historia, ataki na innych generalnie źle się kończą, ale nie jestem w stanie dłużej powstrzymywać ciekawości. To znaczy mogłabym. Ale wtedy z tego napięcia dokonam implozji.

Wybucha śmiechem.

– W porządku. Pytaj, o co chcesz.

– Czemu jesteś w szpitalu?

Powoli zamyka książkę.

– Ty naprawdę nie pamiętasz?

– Czego?

W jej oczach pojawiają odmęty smutku. Przez dłuższą chwilę patrzy za okno, a potem wzdycha.

– No co? – dopytuję. – O co chodzi?

Spogląda znów na mnie.

– Nie, nic. To po prostu smutne. Żal mi go. Przez jakiś czas był bardzo szczęśliwy. Nawet więcej niż szczęśliwy. Odżył i znów miał ogień w oczach. – Marszczę nos, ale zanim wybuchnę od dalszych pytań, Sophia mówi dalej: – A dolega mi to samo, co tobie. – Stuka się w głowę jednym palcem, a ja otwieram usta.

– Też miałaś czaszkę rozpołowioną jak melon?

Śmieje się, a dźwięk ten przypomina dzwonienie kryształowego dzwoneczka.

– Coś w tym stylu. Mamy w równym stopniu uszkodzone głowy. Może nie w ten sam sposób, ale popsute.

Zerkam do torby, którą przyniosła. Jest tam stos powieściowych romansideł. Z każdej okładki łypią tajemniczo klony Fabia, zerkające ponuro w kierunku skąpo odzianych kobiet mdlejących gdzieś na skałach, a zazwyczaj osuwających w kierunku jego krocza.

– Czemu lubisz te książki? To chyba same księżniczki, całowanie i mizoginia?

Sophia wzrusza ramionami.

– Nie wiem. Lubię księżniczki.

– Mają piękne suknie, cudowne włosy i masę pieniędzy. Trudno ich nie lubić.

– Chyba mi się podoba, że te historie zawsze się dobrze kończą. Zwłaszcza… Zwłaszcza że moja się tak nie skończy.

Serce mi się ściska. Jest o tym przekonana.

– Ej! Nie mów tak. Nigdy nie znałam kogoś, kto byłby w takim stopniu księżniczką jak ty. W sensie, że taką prawdziwą księżniczką. No, bez gruźlicy i ślubu z kuzynem. I bez ścięcia głowy.

Sophia wybucha śmiechem.

– Ty też jesteś księżniczką. Bardzo odważną. I szlachetną.

– Ja? Pff! – parskam, a w powietrzu unosi się mgiełka mojej śliny. – Ja jestem raczej… Gdyby to była baśń, byłabym smokiem.

– Czemu?

– Bo to bardziej pasuje. – Przygładzam włosy. – Lśniące łuski. Oczy jak klejnoty…

– Skrzydła zamiast rąk? – podsuwa ze śmiechem Sophia.

– To by była wiwerna! Skrzydła smoków są niezależne od kończyn. Ale wybaczę ci tę pomyłkę. Miałam dzisiaj zgagę i nie mam najmniejszej ochoty na schrupanie kolejnej białogłowy.

– Co byś robiła jako smok?

Wzruszam ramionami.

– No wiesz. Latałabym. Zbierała skarby. Czkałabym piekielnym ogniem na wieśniaków.

Sophia przez chwilę milczy.

– Ale nie rozumiem – stwierdza w końcu. – Czemu do ciebie pasuje smok?

– Zastanów się. Jestem czarnym charakterem. Smoków nikt nie lubi. Zawsze siedzą same w jakimś zimnym cichym miejscu. Nikt cię nie chce, bo jesteś za głośna i ziejesz ogniem. A jeśli jesteś księżniczką, wszyscy cię kochają i przez cały czas szlajasz się po dusznych salach balowych pełnych spoconych ludzi.

Unosi brwi.

– Sale balowe… Bale… Tańce… Fuj.

Znów rozlega się jej dzwoniący śmiech i nie mogę się powstrzymać, żeby do niej nie dołączyć.

– Poza tym wiesz – dodaję – smoki nie mają się czym przejmować. Chodzi mi o to, że książęta nie zakochują się w smokach…

„Brzydka”.

– Zakochują się w księżniczkach.

„Myślałaś, że co to było? Miłość? Nie umawiam się z grubaskami”.

– Więc wszystko się zgadza.

Sophia kiwa głową i przez chwilę siedzimy obie w milczeniu.

W końcu się uśmiecha.

– Wydaje mi się, że nie doceniasz księżniczek.

– Tak?

– Tak! Wszyscy udają, że je lubią, bo muszą. Ale księżniczki nie mają prawdziwych przyjaciół i cały czas siedzą zamknięte w zamkach. Każda księżniczka chce być wolna. Pragnie tego ponad wszystko.

W jej słowach brzmi głęboka prawda, jakby myślała o tym od lat, a nie od kilku minut. Ale uśmiecha się i napięcie znika. Sięga do torby i wyjmuje skórzaną kosmetyczkę, a z niej małe buteleczki z alkoholem, jakie dają w samolotach.

– Skąd to masz? – pytam.

Niewinnie wzrusza ramionami.

– Jakiegoś bogatego kolesia z uczelnianego bractwa przyjęli w sąsiednim skrzydle na odwyk. Kazali mu opróżnić kieszenie, gdy go przyjmowali. Wystarczyło świsnąć to z wózka ze skonfiskowanymi rzeczami.

– Nie mówiłaś mi, że dorabiasz jako herszt bandy złodziei.

– Jeśli się całe życie spędza w szpitalu, człowiek uczy się obsługiwać YouTube. Sztuczki magiczne też tam pokazują. – Uśmiecha się ciepło. – A na dodatek… – Pokazuje puszkę farby w sprayu. – Woźny zostawił to w swojej szafce.

– Boże, strach cię gdzieś wypuścić!

– Po prostu dobrze znam ten szpital – przyznaje skromnie.

– Więc jakie mamy plany na wieczór, madame?

– Pomyślałam, że najpierw to wypijemy… – Wskazuje na buteleczki. – A potem ozdobimy tę obrzydliwą budkę strażników rysunkiem środkowego palca.

– Wielkie genitalia będzie znacznie trudniej zmyć.

– I to mi się podoba! Jesteś okropna!

– Wolę określenie „kreatywnie zaangażowana”. – Odkręcam buteleczkę i wypijam zawartość, a znajomy zapach wypełnia mi nozdrza.

Rum. Smak rumu i coli na języku. Ciepło rozgrzanych ciał tańczących wokół. Muzyka. Tak głośna, że nie słyszę swoich myśli. Plecami opieram się o czyjąś pierś, miłą i gładką. Podtrzymuje mnie, daje oparcie. Poczucie bezpieczeństwa.

– W porządku?

Głos Sophii przywraca mnie do rzeczywistości. Mrugam raz, cztery razy, pięć, dziesięć i dopiero wtedy przypominam sobie, że jestem w szpitalu. Co to do cholery było? Kto stał za mną, kto sprawiał, że czułam się tak bezpiecznie? Nawet przy mamie się tak nie czuję, odkąd dorosłam. Jest zbyt krucha. Ktokolwiek to był, zapewnił mi wewnętrzny spokój, którego smak wciąż pamiętam.

– Poczuję się lepiej, jak się upiję. – Łapię drugą buteleczkę. Jeśli będę piła, może przypomnę sobie coś więcej.

– Ej, czekaj! Zostaw coś dla mnie! – Łapczywie pije ze swojej flaszeczki. Wymieniamy się alkoholami, a kiedy zaczynamy chichotać bez żadnego powodu, wiem, że jesteśmy pijane.

– Jest mi ciepło i dziwnie. – Sophia się śmieje.

– Czy ty… – Czkam. – Czy ty pijesz pierwszy raz w życiu?

– Nie!

– Tak! – Klepię ją po plecach. – Jestem zaszczycona, że towarzyszę ci w dziewiczej podróży w głąb króliczej nory.

– Niepełnoletni nie powinni pić – szepcze Sophia, a potem zaczyna się śmiać. – Tylko że ja nie mogę czekać, bo wtedy już będę martwa!

Wzdrygam się, a ona przestaje się śmiać. Uśmiech znika jej z twarzy.

– Przepraszam – mówi. – Nie chciałam psuć nastroju.

– Jedyne, co popsułaś, to bilans procentów. – Podaję jej kolejną buteleczkę. – Ty w ogóle możesz pić, co? Nic ci się…

– Nie jestem aż takim mięczakiem. – Marszczy czoło.

– Czasem leki robią z ludzi mięczaków. Tylko się upewniam.

– Co cię to w zasadzie obchodzi? – rzuca Sophia. – Przecież prawie się nie znamy. – Obie zamieramy i widzę, jak szeroko otwiera ciemnoniebieskie oczy. – Przepraszam – mamrocze. – Przepraszam! Czasem tak się zdarza, że mówię coś bez zastanowienia, a potem jest za późno, nie mogę cofnąć słów i tylko się czuję okropnie.

– No już, cicho. – Klepię ją po plecach. – Nic się nie stało.

– Wszyscy tak mówią, że nic się nie stało, chociaż się stało i żal się w nich jątrzy, aż zaczynają mnie nienawidzić.

– Nie wiesz tego. Nie umiesz czytać ludziom w głowach! Byłoby fajnie, gdybyś mogła, na pewno ktoś napisałby o tobie przygodówkę dla młodzieży, ale tak nie jest. Chyba że…? – Zerkam na nią podejrzliwie. – Chyba że umiesz?

– Nie umiem. – Marszczy się. – Ale to nie zmienia faktu, że wszyscy się uczą mnie nienawidzić. Tak to się kończy. Z tobą będzie tak samo.

– Nie. – Zadzieram głowę. – Miałaś rację. Prawie się nie znamy. Święta prawda. Ale to nie znaczy, że mi na tobie nie zależy. Ludzie mówią, że najważniejszy jest czas, ale to nieprawda. Ja się przejmuję ludźmi, bardziej niż powinnam i szybciej niż powinnam… – Wspomnienie czyichś ust. Chciałam, żeby ten ktoś był szczęśliwy. Zależało mi na nim, zaczynało mi na nim zależeć bardziej niż na kimkolwiek od bardzo dawna… Kręcę głową. – Czas nie ma znaczenia. Jesteś moją przyjaciółką. Nie znienawidzę cię.

– Znienawidzisz. – Ze smutkiem wpatruje się w kolejną butelkę. – Słowa ranią. A ja gadam bez zastanowienia.

– Czemu?

Wzrusza ramionami.

– Mam to w pakiecie z chorobą. Łatwo się wkurzam. Mam huśtawki nastrojów. Zmiany behawioralne. Nie jestem taka jak kiedyś i przez to ludzie ode mnie odchodzą. – Milknie na chwilę, a potem wybucha śmiechem pełnym rozpaczy. – Ty się łatwo wywinęłaś. Uraz głowy, ale bez ubytków psychologicznych. No, nie licząc…

– Wspomnień – kończę za nią. Uśmiecha się.

– Czasem niepamięć jest błogosławieństwem. Gdybym mogła o nim zapomnieć tak jak ty, zapomnieć o tym wszystkim, przenieść się gdzieś, zacząć od nowa…

Milknie, a ja nachylam się i łapię ją za ramię.

– Czekaj. Co? O jakim nim? O czym ty mówisz?

Zagryza wargę, a potem podrywa się z łóżka i łapie puszkę z farbą.

– Ostatni przy budce strażnika jest głupi i ma wszy! – krzyczy, nagle ożywiona i pełna zapału. Nie wiem, co myśleć, ale biegnę za nią. Lekarze krzyczą za nami, żebyśmy zwolniły, ale Sophia chichocze tak dźwięcznie i głośno, że prawie ich nie słyszę. Biegnę jak pies tropiący na dół po schodach i na zewnątrz wokół żywopłotu. Wschodnie skrzydło szpitala jest bardzo spokojne, nie ma tu parkingu, tylko ogród, w którym mogą odpoczywać dochodzący do zdrowia. Zwykle strażnik patroluje właśnie parkingi, więc to doskonały moment, żeby popełnić przestępstwo i nie zostać przyłapanym.

– Czekaj! – krzyczę za nią, ale jest szybka. Za szybka, nie powinna być taka, przecież jest chora. A może jest chora tylko w swojej głowie? To jest z nią nie tak? Usiłuję ją dogonić, a przy okazji zastanawiam się nad nową hipotezą. Klęka przy stróżówce i potrząsa puszką. Na próbę psika trochę w powietrze i marszczy nos.

– Ale śmierdzi.

– Masz. – Wyciągam serwetkę, którą zgarnęłam z kolacji i podaję jej. – Zakryj usta i nos, żebyś się nie nawdychała.

– Bawisz się w mamę, jak miło! – Śmieje się, ale bierze serwetkę i zaczyna malować zachwycająco realistyczny środkowy palec na białej ścianie. – Nigdy nie miałam mamy.

Milczę, bo częściowo stoję na czatach, ale częściowo aż płonę z ciekawości.

– No nie, miałam. – Sophia znów potrząsa puszką i kontynuuje rysunek. – Ale postanowiła, że już mnie nie chce. Ani taty. Tak, pani Welles uznała, że ma dość nas obojga.

– Soph…

Kończy graffiti i kiwa głową z uznaniem. Podaje mi puszkę.

– Chcesz coś dodać?

Potrząsam nią raz i podziwiam wyraźny, czarny przejaw obsceniczności, który mam tuż przed nosem. Potem dorysowuję małe, krzywe serduszko, jakby podpis artysty. Sophia się śmieje, a potem ciągnie mnie z powrotem do szpitala. Obie jesteśmy nakręcone od oparów farby i adrenaliny.

Ale to mija, jak wszystko. Ona wraca do siebie, żeby wziąć leki, a ja zasiadam z laptopem. Facebook jest równie interesujący, co worek gnijących pomidorów, tyle że pomidory nie mają rasistowskich ani seksistowskich poglądów.

Nie wiem nawet, kiedy to się dzieje, ale nagle wpatruję się w puste okienko wyszukiwarki, a potem moje palce fruwają po klawiaturze.

„Sophia Welles Ohio”

Dotąd nie wiedziałam, jak ma na nazwisko. Wiedza ta otwiera przede mną nowy świat, mroczny, pokręcony. Tekst za tekstem, szczegóły tragedii, która spotkała jej rodzinę. Jej mama, która przez lata walczyła ze schizofrenią i uzależnieniem od heroiny, pewnego dnia nie wytrzymała i zabiła ojca Sophii, a sama przedawkowała prochy. Sophia miała siedem lat, gdy ich znalazła po powrocie ze szkoły. Babcia zabrała ją z Columbus, wielkiego miasta, i przywiozła do Northplains, żeby Sophia mogła od tego wszystkiego uciec.

Nie znam nikogo, kto by tyle przeszedł.

Zamykam laptopa i wpatruję się przez chwilę w sufit. Jak do cholery się z czegoś takiego otrząsnąć?

Nie da się.

Kończy się w takim miejscu jak to, z psychiką całą w bliznach.

Dopiero po dwóch dniach zbieram się na odwagę i idę ją odwiedzić. Nie tęskniła, bo przez co najmniej połowę tego czasu miała jedną tomografię za drugą, a do tego drobne zabiegi. Otwieram drzwi do jej pokoju; leży w łóżku, pod oczami ma purpurowe sińce, włosy u podstawy czaszki wygolone, a pośrodku zieje brzydka rana strasząca nićmi. Uśmiecha się blado.

– Cześć – skrzeczy.

– Co oni ci zrobili? – Głaszczę grzbiet jej dłoni.

– A, takie tam. Porządki w głowie. Wycięli parę guzów, poskładali czaszkę, to co zwykle.

– Masz w głowie guzy?

Wskazuje na butelkę z wodą, na stoliku nocnym. Podaję jej, a ona odkręca i pije. Potem wzdycha.

– Jestem dzieckiem narkomanki. Masa komplikacji. Prawie całe życie z krótkimi przerwami jestem w szpitalu. Któregoś dnia, jak przyszłam na badanie z babcią, znaleźli nowotwór. – Krzywi się. – Ale nie chciałam odpuścić. Przekonałam babcię, żeby pozwoliła mi chodzić do szkoły przynajmniej do początku liceum. Ale potem…

Spogląda na swoje dłonie. Za oknem gorliwie ćwierka ptak, a jego czerwony brzuszek jaśnieje na tle szarej panoramy Ohio. Razem patrzymy, jak odlatuje.

– Powinnam umrzeć już dawno temu – mówi cicho. – Ale mi nie pozwalają. Wciąż mnie trzymają przy życiu.

– Bo im na tobie zależy – przekonuję. – Skąd wezmą drugą tak piękną i dobrą osobę? Kto połamie setki męskich serc oraz okrętów, bo… Ten… Twoja twarz wysłała je w morze?

Sophia się uśmiecha.

– Chyba trochę pomieszałaś.

– Mieszanie to moja specjalność – wtrącam. – Jak ciasta. Słodkie i pyszne.

Cichy śmiech sprawia, że cała się rozpromienia, a cienie na chwilę znikają z jej twarzy. Wystraszyłam się. Przez moment brzmiała jak mama, na samym początku, gdy zamieszkałyśmy razem po jej zerwaniu z Leo. Jakby straciła nadzieję.

– Isis? – Do drzwi puka Naomi i zagląda do pokoju. – Ach, jesteś. Wiedziałam, że tu cię znajdę. Chodźmy. Doktor Mernich czeka. Cześć, Sophia. Jak się czujesz?

– Lepiej. – Sophia się do mnie uśmiecha. – Idź.

– Mhm, dzięki. Pani Mernich będzie pytać o uczucia, a prawdę mówiąc, wolałabym połknąć stonogę niż o tym mówić. A najlepiej zostać stonogą i uciec. Mogłabym zostać stonogą? Amerykańskie prawo to dopuszcza?

– Isis! – mówi ostro Naomi.

– Można zostać inżynierem konserwującym miecze świetlne, więc powinni też zezwalać na bycie robakiem…

– Stawonogiem – poprawia Sophia.

– Stawonogiem! Auć, Naomi, jakie masz wielkie ręce! Specjalnie cię tu z nimi przysłali, żebyś mogła mnie złapać, tak? Ostrożnie, kobieto! Jestem dobrem narodowym!

Naomi wyprowadza mnie z pokoju, a Sophia radośnie macha na do widzenia.

Doktor Mernich to ten typ kobiety, która zawsze zapomina uczesać zmierzwione rude włosy, ale jakimś cudem ten lekko opętańczy image do niej pasuje, co jest o tyle dziwne, że przecież pracuje ze świrami. Nie, żeby było coś złego w byciu świrem. Poznałam kilkoro i pewnie sama jestem świruską, nie wiem. A może wiem. W każdym razie nie pozwalam, żeby świr zaszkodził mojej domyślnej zjawiskowości w takim stopniu, że będę potrzebowała terapii. Ale nie zmienia to faktu, że Mernich jest moją drogą do wydostania się z tego miejsca. Będzie mnie tu trzymała, aż się upewni, że z moją głową wszystko w porządku. Co jest stratą czasu, bo przecież jestem diamentową fortecą nieprzeniknionego intelektu i powalającego seksapilu.

Odchrząkuje.

– Isis, znów…

– Pewnego dnia przestanę głośno myśleć, i to będzie smutny dzień w dziejach ludzkości. A już na pewno cichszy.

Wzdycha ciężko.

– Jak się dziś czujesz?

– Pewne elementy mojego jestestwa doznają wielu uczuć. Na przykład jelita. Co oznacza, że będę musiała odwiedzić toaletę. Jakoś tak w ciągu najbliższej godziny. Poza tą radosną perspektywą martwię się nieco o nadwątlone finanse mamy oraz jej najnowszą traumę, więc gdyby mogła pani szepnąć komu trzeba, żeby mnie stąd wypuścili, byłabym zobowiązana.

– Co mówiłyśmy o zbaczaniu z tematu za pomocą nonszalanckich żarcików?

Kulę się w fotelu.

– Że to raczej niewskazane. Chyba.

– A czemu tak stwierdziłyśmy? – dopytuje cierpliwie i gryzmoli coś w notesie.

– Bo się z niczym nie konfrontuję, tylko unikam tematu.

– Właśnie.

– Ale, żebyśmy były precyzyjne, uciekam jak gwiazda Słonecznego patrolu, nie klasowy pulpet na WF-ie. Oczywiście jestem pulpetem, ale uwodzicielskim, rozumie pani?

– Naprawdę myślisz, że jesteś otyła?

W tym rzecz. Waga mówi, że już jakiś czas temu schudłam trzydzieści osiem i pół kilo, ale nigdy się do tej świadomości nie przyzwyczaiłam. Wciąż łapię się na obawach, że się nie zmieszczę na krześle, na zamartwianiu się, ile miejsca gdzieś zajmę oraz że ludzie to zobaczą, wyśmieją i osądzą mnie z tego powodu. Nadal dostaję ze stresu pokrzywki, gdy mam włożyć kostium kąpielowy. Nawet śliczna bluzka, którą dostałam od macochy, mnie zestresowała.

„Jesteś piękna”.

Te słowa odbijają mi się echem w pamięci, ale nie mogę ich zatrzymać, żeby im się przyjrzeć. Kto to powiedział? I kiedy? Próbuję się skupić na czymś innym.

– Pewnie. Jestem duża – odpowiadam. – I nikt mnie nie kocha. Ale to wiadomo.

Oczy