10 osób interesuje się tą książką

Opis

Jax wciąż mnie podnieca… Dziwne, bo przecież gościł w moim życiu zaledwie pięć tygodni, i to dwa lata temu. Teraz wrócił i od razu pokrzyżował mi plany. Wierzcie mi, jest boski. Te wyraziste brązowe oczy, tak ciemne, że wydają się czarne. Czy naprawdę kiedyś dostrzegałam w nich ciepło i czułość? Jak to możliwe, skoro ten mężczyzna nie zna litości? Oczywiście chciałam odkryć, jaki jest naprawdę, ale nie przewidziałam, jak wysoką cenę za to zapłacę…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 152

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Sylvia Day

Ekstaza

Tłumaczenie:

Wszystkim dziewczynom „Cosmo”

PODZIĘKOWANIA

Dziękuję Kimberley Whalen, Ann Leslie Tuttle i Dianne Moggy – dowcipnym, odważnym kobietom, które wyruszyły ze mną w tę podróż.

Jestem też wdzięczna moim wspaniałym Czytelniczkom, od których codziennie czerpię inspirację.

Dziękuję!

Drogie Czytelniczki,

Ogromnie się cieszę, że mogę zaprezentować Wam opowieść o Jacksonie i Giannie. Podczas gdy oni dają sobie drugą szansę, ja postawiłam na współpracę z Harlequinem i „Cosmopolitan”. Podobnie jak każda dziewczyna „Cosmo” uwielbiam przecierać nowe szlaki. Odkąd sięgam pamięcią, jestem dziewczyną „Cosmo” i wielbicielką romansów. Na każdym etapie życia, począwszy od liceum, przez małżeństwo do rodzicielstwa, zawsze miałam pod ręką najnowszy egzemplarz „Cosmopolitan” i romans (albo nawet kilka). Chyba

każda z nas chce być zabawna, przebojowa i fantastyczna, no i wszystkie zasługujemy na wyjątkowego faceta.

Mam nadzieję, że spodoba się Wam historia Gianny, która szturmem wdziera się do nowojorskiego świata biznesu i w życie Jacksona. Chętnie porozmawiam o tym z Wami, gdy już przeczytacie ostatnią stronę. Szukajcie mnie tutaj: www.sylviaday.com/community.

Do boju!

Sylvia

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Tamtego jesiennego poranka szalał wiatr, gdy wchodziłam do przeszklonego klimatyzowanego wieżowca o lustrzanych szybach, zostawiając za sobą kakofonię klaksonów i głosów przechodniów w centrum Manhattanu. Moje obcasy postukiwały na ciemnej posadzce z marmuru w rytmie bicia mojego serca. Wilgotnymi dłońmi położyłam prawo jazdy na biurku ochrony, a gdy otrzymałam plakietkę gościa, jeszcze bardziej zdenerwowana ruszyłam do windy.

Czy zależało wam na czymś tak bardzo, że sama myśl o porażce wydawała się wręcz niepojęta?

Tak właśnie się czułam w dwóch kwestiach: mężczyzny, w którym się głupio zakochałam, oraz posady asystentki, o którą się ubiegałam.

Mężczyzna okazał się wielką pomyłką, ale praca miała radykalnie odmienić moje życie. Nawet nie rozważałam możliwości, by po rozmowie kwalifikacyjnej tę posadę mógł dostać ktoś inny. Byłam pewna, że jako asystentka Lei Yeung wreszcie rozwinę skrzydła i pofrunę.

Niemal krzyknęłam z radości, gdy znalazłam się na dziewiątym piętrze i zobaczyłam drzwi z przyciemnionego szkła prowadzące do spółki Savor. Już sama nazwa firmy, wypisana ozdobną czcionką, zachęcała do snucia śmiałych planów i delektowania się tą cudną chwilą.

Przez szybę przyglądałam się elegancko ubranym recepcjonistkom. W przeciwieństwie do mnie nie ubierały się w second-handach, z pewnością też nie musiały łapać każdej pracy, by opłacić studia. Cóż, miały przewagę pod niemal każdym względem, ale nie czułam się speszona. No, nie za bardzo.

Usłyszałam brzęczyk i wpuszczono mnie do środka, a ja coraz bardziej traciłam pewność siebie. Popatrzyłam na beżowe ściany, na których wisiały zdjęcia modnych restauracji i słynnych szefów kuchni, poczułam zapach ciastek, ten krzepiący aromat z mojego dzieciństwa, ale nawet to mnie nie odprężyło.

Przedstawiłam się recepcjonistce, potem znalazłam wolne miejsce pod ścianą i patrząc na tłum, zaczęłam się zastanawiać, czy umówiona godzina spotkania, na które przyszłam z półgodzinnym wyprzedzeniem, to jakiś żart. Wreszcie uświadomiłam sobie, że zaledwie pięć minut poświęcano kolejnym kandydatkom, które wchodziły i wychodziły idealnie o czasie.

Gdy usłyszałam swoje nazwisko, odepchnęłam się od ściany tak szybko, że zachwiałam się na szpilkach, omal całkiem nie straciłam równowagi. Ta niezręczność doskonale odzwierciedlała mój stan ducha, moją niepewność.

Poszłam za atrakcyjnym młodym mężczyzną przez korytarz i znalazłam się w gabinecie. Za pustym sekretariatem znajdowały się podwójne drzwi prowadzące do centrum władzy Lei Yeung.

– Powodzenia – z uśmiechem powiedział przystojniak.

– Dziękuję.

Gdy znalazłam się w środku, najpierw zwróciłam uwagę na wykwintny nowoczesny wystrój, a dopiero potem na kobietę, która siedziała za gigantycznym biurkiem. Można by jej nie zauważyć w tej olbrzymiej przestrzeni z niesamowitym widokiem na Manhattan, gdyby nie uderzająca czerwień okularów dopasowana do odcienia pełnych ust.

Lei Yeung przykuła mój wzrok. Podziwiałam pasmo srebrnych włosów na prawej skroni i skomplikowaną fryzurę. Była smukłą kobietą, miała piękną szyję i długie ręce. Gdy spojrzała znad mojego CV, poczułam się bezbronna i obnażona.

– Proszę, usiądź, Gianno – zachęciła mnie z uśmiechem, zdejmując okulary.

Przeszłam po kremowej wykładzinie i spoczęłam na chromowanym i obitym skórą krześle stojącym przed biurkiem.

– Dzień dobry – odezwałam się, poniewczasie słysząc swój brookliński akcent, którego tak bardzo próbowałam się pozbyć.

Jeśli Lei go zauważyła, to nie dała tego po sobie poznać.

– Opowiedz mi o sobie – poprosiła.

Odkaszlnęłam, po czym zaczęłam recytować:

– Wiosną ukończyłam z wyróżnieniem Uniwersytet Stanu Nevada w Las Vegas…

– To przeczytałam w twoim podaniu – wpadła mi w słowo, łagodząc to lekkim uśmiechem. – Opowiedz mi coś, o czym nie wiem. Dlaczego interesuje cię branża restauracyjna? Sześćdziesiąt procent nowych lokali upada w ciągu pierwszych pięciu lat istnienia, o czym na pewno wiesz.

– Nasza firma nie upadła. Moja rodzina już od trzech pokoleń prowadzi restaurację w Małych Włoszech – oznajmiłam z dumą.

– Dlaczego tam nie pracujesz?

– Bo nie mamy pani. – Uff… Ten komentarz był zbyt poufały. Choć Lei Yeung nie wyglądała na dotkniętą moją gafą, jednak bardzo się przejęłam. – Chodzi o to, że nie mamy pani magii – dodałam niezręcznie.

– My…?

– Mam trzech braci. Po przejściu taty na emeryturę wszyscy trzej nie mogą przejąć restauracji U Rossich, i nawet nie chcą. Najstarszy dostanie restaurację, natomiast młodsi otworzą filie.

– A twoim wkładem jest dyplom z zarządzania restauracjami i serce.

– Chcę się nauczyć, jak im pomóc spełnić marzenia. Chcę też, żeby inni ludzie realizowali swoje wizje.

– Rozumiem… – Znów włożyła okulary. – Dziękuję, Gianno. Cieszę się, że nas odwiedziłaś.

Innymi słowy, koniec rozmowy. Zrozumiałam, że nie mam szans na tę pracę, ale cóż, nie powiedziałam tego, co Lei powinna była usłyszeć, żebym została bezapelacyjną zwyciężczynią.

Powoli wstałam, a w głowie wirowało od pomysłów na przekonanie Lei Yeung, że jednak się nadaję.

– Naprawdę potrzebuję tej pracy, proszę pani. Ciężko pracuję, nigdy nie biorę zwolnień. Jestem bardzo aktywna i myślę perspektywicznie. Zorientuję się, czego pani potrzebuje, zanim jeszcze pani o tym pomyśli. Na pewno nie pożałuje pani, że mnie zatrudniła.

– Wierzę ci. – Lei podniosła na mnie wzrok. – Intensywnie pracowałaś zawodowo, jednocześnie zdając egzaminy z wyróżnieniem. Jesteś bystra, zdeterminowana i nie boisz się harówki. Na pewno byś sobie poradziła, niestety nie wydaje mi się, żebym była dla ciebie odpowiednią szefową.

– Nie rozumiem… – Za to zrozumiałam, że wymarzona praca ostatecznie odpłynęła w siną dal.

– Nie musisz rozumieć – łagodnie odparła Lei. – Zaufaj mi. W Nowym Jorku są setki restauratorów, którzy dadzą ci to, czego szukasz.

Uniosłam brodę. Byłam dumna z tego, jak wyglądam, ze swojej rodziny i korzeni, lecz oto zaczęłam w siebie powątpiewać, co bardzo mi się nie spodobało, i pod wpływem impulsu wyznałam, dlaczego tak bardzo chcę pracować z Lei Yeung:

– Proszę, niech mnie pani wysłucha. Pani i ja mamy ze sobą wiele wspólnego. Ian Pembry kiedyś pani nie docenił, prawda? – Jej oczy błysnęły na wzmiankę o byłym partnerze, który ją zdradził, ale milczała. A ja nie miałam już nic do stracenia. – W moim życiu też był mężczyzna, który mnie nie docenił. Pani udowodniła, że Pembry się mylił, a ja też bym chciała coś udowodnić.

– Mam nadzieję, że ci się uda – powiedziała Lei.

I tak dotarłam do kresu drogi. Podziękowałam za czas, który mi poświęcono, i wyszłam z godnością, a przynajmniej taką miałam nadzieję.

To był jeden z najgorszych poniedziałków w moim życiu.

– Mówię ci, że to idiotka – powtórzył Angelo. – Masz szczęście, że nie dostałaś tej pracy.

Nie dość, że byłam oczkiem w głowie rodziny, to jeszcze miałam trzech starszych braci. Gdy Angelo, najmłodszy z nich, tak bardzo wściekł się na Lei, mimowolnie się uśmiechnęłam.

– Ma rację – skomentował Nico, najstarszy z Rossich i największy dowcipniś.

Odepchnął Angela i zamaszyście postawił przede mną posiłek. Usiadłam przy barze, ponieważ do restauracji U Rossich jak zwykle w porze kolacji przybył tłum hałaśliwych i dobrze nam znanych ludzi. Mieliśmy mnóstwo stałych klientów, czasem wpadali też celebryci, żeby incognito zjeść w spokoju coś smacznego. Ta mieszanka świadczyła o dobrej opinii naszej restauracji, która słynęła ze sprawnej obsługi i świetnego jedzenia.

Angelo skrzywił się i w rewanżu popchnął Nica.

– Zawsze mam rację – oznajmił.

– Chciałbyś! – wrzasnął Vincent przez kuchenne okienko, stawiając dwa parujące talerze na ladzie i zrywając ze ściany dwa zamówienia nagryzmolone na karteczkach samoprzylepnych. – Tylko kiedy powtarzasz to, co ja powiedziałem.

Te dobroduszne złośliwości sprawiły, że zaśmiałam się wbrew sobie. Poczułam, że jakaś ręka obejmuje mnie w pasie i dopiero po sekundzie dobiegł mnie zapach perfum Elizabeth Arden, nieodłącznie towarzyszący mojej mamie.

– Miło widzieć twój uśmiech. – Pocałowała mnie w policzek. – Nic się nie dzieje…

– …bez przyczyny – dokończyłam. – Wiem, ale i tak beznadziejnie się czuję.

Jedna jedyna z rodziny poszłam na studia. To był zbiorowy wysiłek, nawet moi bracia dorzucili się do czesnego. Teraz czułam się tak, jakbym ich wszystkich zawiodła. Jasne, że w Nowym Jorku były setki restauratorów, jednak Lei Yeung nie tylko zamieniała nieznanych szefów kuchni w krajowe sławy. Ona była nieokiełznanym żywiołem! Promowała kobiety w biznesie i często pojawiała się w talk-show w paśmie telewizji śniadaniowej. Jej rodzice byli imigrantami, a Lei włożyła wiele wysiłku w naukę i osiągnęła sukces mimo bolesnej zdrady mentora i partnera. Praca u niej byłaby dla mnie prawdziwym sukcesem, przynajmniej tak to sobie w kółko powtarzałam.

– Zjedz fettuccine, zanim wystygnie – poleciła mama i poszła przywitać nowych gości.

Patrząc na nią, nabrałam na widelec makaron ociekający kremowym sosem Alfredo. Mnóstwo klientów też ją obserwowało. Mona Rossi miała prawie sześćdziesiąt lat, ale nikt by w to nie uwierzył. Była piękna i niesamowicie seksowna. Fioletowo-rude włosy upięła tak, że pasma opadały na klasycznie symetryczną twarz o pełnych ustach i ciemnych oczach. Mama była posągowa, miała ponętne kształty i upodobanie do złotej biżuterii.

Wszyscy ją lubili, i mężczyźni, i kobiety. Świetnie się czuła w swojej skórze, była pewna siebie i na pozór beztroska. Niewiele osób zdawało sobie sprawę z tego, ile kłopotów przysporzyli jej moi bracia, gdy dorastali. Nadal trzymała ich krótko, a oni przestali się buntować.

Odetchnęłam głęboko, napawając się atmosferą wokół siebie – przyjemnym dźwiękiem śmiechów, apetycznymi zapachami starannie przygotowanych potraw, pobrzękiwaniem sztućców o talerze i stukaniem kieliszków o kieliszki podczas wznoszenia toastów. Jednak chciałam od życia więcej, przez co czasem zdarzało mi się zapomnieć, jak wiele już mam.

Gdy Nico wrócił, spojrzał na mnie uważnie i spytał:

– Czerwone czy białe?

Mój przystojny brat o potarganych ciemnych włosach i łobuzerskim uśmiechu był ulubionym barmanem klientów, a już zwłaszcza kobiet. Uwielbiał flirtować, miał własny fanklub pań, które pętały się po barze nie tylko ze względu na fantastyczne koktajle, ale i pogawędki z Nikiem.

– Może szampana? – usłyszałam, ale tym razem to nie mój brat pytał.

Lei Yeung usiadła obok mnie na jakimś cudem wolnym taborecie.

Zamrugałam ze zdumienia, a ona uśmiechnęła się do mnie. W dżinsach i różowej jedwabnej bluzce wydawała się dużo młodsza niż podczas rozmowy o pracę. Miała rozpuszczone włosy i zupełnie nieumalowaną twarz.

– W internecie znalazłam mnóstwo zachwytów na temat tego lokalu – powiedziała.

– Mamy najlepsze włoskie jedzenie. – Poczułam, jak moje tętno przyśpiesza.

– Wiele osób twierdzi, że to świetny lokal, który stał się jeszcze lepszy w ostatnich dwóch latach. Zakładam, że wcieliłaś w życie to, czego dowiedziałaś się w trakcie studiów, prawda? – Popatrzyła na mnie wymownie.

Nico postawił przed nami dwa wysokie kieliszki do szampana, a następnie napełnił je do połowy musującym płynem.

– Słusznie pani zakłada – wtrącił.

Lei pogłaskała palcami nóżkę kieliszka. Popatrzyłyśmy na siebie. Nico, który doskonale wiedział, kiedy należy zniknąć, odszedł nieco dalej.

– Wracając do tego, co mówiłaś… – Urwała jakby w zadumie.

– Tak? – Wzdrygnęłam się i natychmiast wyprostowałam. Przecież Lei Yeung nie marnowałaby czasu i nie przychodziłaby tutaj, żeby mnie rugać za zbytnią poufałość.

– Ian mnie nie docenił, ale i nie wykorzystał. Obwinianie go o wszystko oznaczałoby, że był ważniejszy niż w rzeczywistości. Zostawiłam otwarte drzwi, a on przez nie przeszedł.

Skinęłam głową. Dokładne okoliczności ich rozstania nie były znane, ale sporo dowiedziałam się z artykułów w czasopismach branżowych, a reszty dopełniły plotki z brukowców i internetowych blogów. Lei i Ian wspólnie stworzyli kulinarne imperium, zatrudnili znanych szefów kuchni, założyli kilka sieci restauracji, wydali serię wysokonakładowych książek kucharskich oraz wypuścili na rynek przystępny cenowo sprzęt kuchenny, który sprzedał się w milionach sztuk. Potem Pembry zapowiedział uruchomienie nowej sieci restauracji finansowanych przez aktorów z pierwszych stron gazet, tyle że z tego interesu Lei wykluczono.

– Sporo mnie nauczył – ciągnęła. – W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że dostał z tego tyle samo co ja. – Umilkła z zadumą. – Za bardzo przywykłam do siebie, do mojego sposobu patrzenia na świat. Potrzebne mi nowe spojrzenie. Chcę dopływu świeżej krwi.

– Zależy pani na protegowanej, która rozwijałaby się przy pani, ale i dawała wiele od siebie – ujęłam to po swojemu.

– Otóż to – przytaknęła z uśmiechem. – Nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy, dopóki nie przyszłaś na rozmowę o pracę. Wiedziałam, że czegoś szukam, ale nie umiałam wskazać palcem, czego konkretnie.

Byłam bardzo rozemocjonowana, ale starałam się zachować spokój. Popatrzyłam na Lei i powiedziałam:

– Wchodzę w to, jeśli mnie pani zechce.

– Ale zapomnij o stałych godzinach pracy – ostrzegła. – To nie jest biurowa robota od dziewiątej do piątej. Będziesz mi potrzebna w weekendy, być może zadzwonię do ciebie w środku nocy. Ja pracuję cały czas.

– Nie będę się skarżyła.

– Ale ja będę. – Angelo stanął za nami. Wszyscy moi bracia już się zorientowali, z kim rozmawiam, i jak zwykle żaden z nich nie krył się po kątach. – Mimo wszystko chciałbym ją co jakiś czas widywać.

Szturchnęłam go łokciem. Dzieliliśmy wielki, na wpół wykończony loft w Brooklynie. Oprócz mnie, Angela i Vincenta mieszkała tam jeszcze moja bratowa Denise, i często narzekaliśmy, że widujemy się za często, nie za rzadko.

Lei wyciągnęła rękę i przedstawiła się moim braciom. Nico i Angelo przywitali się z nią szarmancko, potem jej dłoń uścisnęła mama, która też tu podeszła, żeby sprawdzić, co to za zamieszanie. Tata i Vincent pomachali nam z okienka obsługi. Przed Lei natychmiast pojawiło się menu, a oprócz niego koszyk świeżego chleba oraz oliwy importowanej z niewielkiego gospodarstwa w Toskanii.

– Polecisz mi panna cotta? – spytała Lei, patrząc na mnie.

– Nigdy nie jadła pani lepszej – odparłam. – Jest pani po kolacji?

– Jeszcze nie. Lekcja numer jeden: życie jest zbyt krótkie. Nie odkładaj tego, co dobre, na później.

Przygryzłam wargę, żeby ukryć uśmiech.

– Czy to znaczy, że dostałam tę pracę? – zapytałam wprost.

Lei skinęła głową i uniosła kieliszek.

– Twoje zdrowie.

ROZDZIAŁ DRUGI

Rok później…

– Boże, co za emocje – powiedziała Lei, stukając stopą pod stolikiem. – Nigdy mi się nie znudzą.

Uśmiechnęłam się szeroko. Po miesiącach wspólnej pracy złapałam od niej bakcyla. Razem doświadczyłyśmy wielu mocnych wrażeń, ale dzisiejsze popołudnie, późnowrześniowe i bezchmurne, było inne niż zwykle. Po miesiącach dopracowywania i dopieszczania miałyśmy sfinalizować transakcję, dzięki której pozyskamy dwie najjaśniejsze gwiazdy ze stajni Iana Pembry’ego. To była nasza zemsta za to, jak dawno temu Ian potraktował Lei, a zarazem wielki przełom w naszej działalności.

Lei ubrała się stosownie na tę okazję, ja oczywiście też. Miała na sobie kopertową sukienkę w stylu vintage od Diane von Furstenberg w ulubionym czerwonym kolorze, a także czarne buty. W tym komplecie wyglądała zarazem przebojowo i seksownie. Ja zadebiutowałam w ciemnozłotej bluzce z jesiennej kolekcji Donny Karan, a także w wąskich cygaretkach tej samej firmy. To był bardzo szykowny strój i pokazywał nową Giannę. Naprawdę bardzo się zmieniłam od zeszłego roku.

Chcąc jak najszybciej sfinalizować sprawę, rozejrzałam się po hotelowym barze i poczułam przypływ adrenaliny, gdy Williamsowie pojawili się jak na komendę. Bliźniacza para, brat i siostra, o zielonych oczach i kasztanowych włosach, przyciągali spojrzenia wszystkich klientów baru. Tworzyli znakomity zespół w kuchni, a dodatkowo rozsławili i tak już znane w branży nazwisko Williamsów dzięki domowej kuchni Południa uszlachetnionej wykwintnymi dodatkami. Z powodzeniem sprzedawali luksusowe książki kucharskie i urocze maleńkie puszki przypraw, ale rzeczywistość nie była tak różowa. Tak naprawdę Chad i Stacy nawzajem darzyli się nienawiścią.

Właśnie to przyczyniło się do fatalnej pomyłki Pembry’ego. Ian kazał im zacisnąć zęby i wziąć się do roboty, jeśli nie chcą utracić milionów zarobionych na historii rodzinnego sukcesu. Lei zaoferowała im to, czego najbardziej pragnęli, a mianowicie szansę na rozdzielenie się i sławę solo, przy jednoczesnym czerpaniu zysków z rzekomo podszytej żartem rywalizacji między bliźniętami. Postanowiła stworzyć sieć restauracji, których szefowie kuchni rywalizowaliby ze sobą na menu, w słynnych na cały świat kasynach i ośrodkach wypoczynkowych Mondego.

– Witajcie, Chad i Stacy. – Lei wstała, a ja natychmiast poszłam w jej ślady. – Wyglądacie wspaniale.

Chad podszedł i pocałował mnie w policzek, a dopiero potem przywitał się z Lei. Flirtował ze mną już od dłuższego czasu, z czego zresztą zrobiłam użytek podczas negocjacji.

Przyznaję, że momentami kusiło mnie, aby się posunąć nieco dalej, ale powstrzymywała mnie myśl o zemście jego siostry. Chada nikt przytomny nie nazwałby świętym, do tego miał piekielne ambicje, jednak Stacy była o wiele gorsza i nienawidziła mnie znacznie bardziej niż brata. Owszem, bardzo starałam się zachowywać przyjaźnie, ale i tak od pierwszego spotkania poczuła do mnie antypatię, co nawet zagroziło całemu procesowi negocjacji. Podejrzewałam, że albo kiedyś, albo obecnie sypia z Ianem Pembrym i jest w nim zakochana. Wcześniej wydawało mi się, że z tego powodu nie cierpi Lei, ale może po prostu należała do tych kobiet, które nienawidzą wszystkich przedstawicielek swojej płci.

– Mam nadzieję, że pokoje są wygodne – powiedziałam, świadoma, że są. Four Seasons nie od parady miało pięć gwiazdek.

Stacy wzruszyła ramionami, odrzucając lśniące włosy. Miała bladą, wręcz anielską twarz, usianą uroczymi piegami. I pomyśleć, że tak powabna i niewinna anielica o przesłodzonym południowym akcencie mogła być aż tak wściekłą suką.

– Są w porządku – mruknęła.

Chad przewrócił oczami i wysunął mi krzesło.

– Są świetne. Spałem jak kamień.

– A ja nie – oznajmiła natychmiast jego siostra, siadając z wdziękiem na krześle. – Ian ciągle dzwonił. Wie, że coś się święci.

Zerknęła z ukosa na Lei, jakby sprawdzając, czy te słowa wywarły pożądany efekt.

– Oczywiście, że wie – odparła Lei swobodnie. – To bystry facet. Dlatego jestem zdumiona, że się bardziej nie postarał. Powinien był się domyślić, że nie jesteście szczęśliwi.

Stacy wydęła usta, a Chad do mnie mrugnął. Mruganie zazwyczaj mnie odstręcza, ale do niego pasowało, gdyż jego seksapil częściowo równoważył ten chłopięcy urok. Podejrzewałam Chada o to, że mógłby dać łyżką po tyłku równie fachowo, jak się nią posługiwał w trakcie gotowania.

– Ian bardzo wiele dla nas zrobił – oświadczyła Stacy. – Czuję się nielojalna.

– A nie powinnaś. Jeszcze nic nie podpisałaś – oznajmiłam, wiedząc, że psychologia odwrócona, czyli nakłanianie do zrobienia czegoś, prosząc o coś przeciwnego, najlepiej podziała na jej skłonny do protestów charakter. – Jeśli czujesz, że wasz zawodowy wizerunek jako bliźnięta Williams ma większy potencjał niż działanie na własny rachunek i budowanie wizerunku Stacy Williams, to oczywiście powinnaś posłuchać intuicji. W końcu zaszłaś tak daleko właśnie dzięki współpracy z bratem bliźniakiem.

Kątem oka widziałam, że Lei z trudem ukrywa uśmiech. Zrobiło mi się przyjemnie, że jest ze mnie zadowolona. To ona nauczyła mnie wszystkiego, co wiedziałam o dopieszczaniu ego, żeby uzyskać to, czego się pragnie.

– Nie bądź oślicą, Stace – mruknął Chad. – Dobrze wiesz, że ta umowa z kasynami to dla nas niesamowita okazja.

– Tak, ale być może nie jedyna – oznajmiła Stacy. – Ian mówi, że powinniśmy dać mu szansę.

– Powiedziałaś mu o tym? – Chad natychmiast się zachmurzył. – Niech to szlag, przecież nie ty jedna podejmujesz decyzję! Chodzi też o moją karierę!

Rzuciłam Lei zaniepokojone spojrzenie, ale ona niemal niezauważalnie pokręciła głową. Nie mogłam uwierzyć, że jest tak bardzo spokojna i opanowana, choć ta umowa miała służyć wyrównaniu rachunków między nią a jej dawnym mentorem, a obecnie zażartym przeciwnikiem, a mówiąc bardziej precyzyjnie – wrogiem.

Restauracje w Hollywood, które Ian sprzątnął Lei sprzed nosa, zbankrutowały, gdy sławni inwestorzy znudzili się nowinką i zaczęli szukać innych sposobów ucieczki przed podatkami. A mianowicie takich sposobów, które nie wymagają osobistego zaangażowania. Na dodatek dwóch najsłynniejszych szefów kuchni wróciło do ojczyzny, przez co niemal cała odpowiedzialność za sukces firmy Iana spadła na bliźnięta Williams.

– Savor ma wyłączność na umowę w sprawie Mondego – powiedziała Lei. – Co zatem proponuje wam Ian?

Nie mogłam zrozumieć, co się stało. Popatrzyłam na bliźnięta, a potem na szefową. Trzymałam umowy w mojej ukochanej torbie pod stołem. Byłyśmy już niemal na linii mety i nagle nasz kontrahent zaczął się wycofywać.

Później, gdy zastanawiałam się nad tym wieczorem, uświadomiłam sobie, że po mojej skórze przebiegł dreszcz, który zawsze mnie nawiedzał, gdy on się pojawiał. Wówczas jednak pomyślałam tylko, że los umowy został przesądzony długo przedtem, zanim zasiedliśmy przy stole.

Potem go zobaczyłam. I wszystko we mnie zamarło, jakby bezruch gwarantował mi bezpieczeństwo przed drapieżnikiem.

Stanowczym krokiem wszedł do baru, a ja zacisnęłam pięści pod blatem. Poruszał się lekko i płynnie, z widoczną pewnością siebie. Żadna kobieta nie miałaby wątpliwości, że między tymi dwiema długimi, mocnymi nogami kryje się gorący penis, a jego właściciel wie, jak robić z niego użytek.

Doskonale to wiedział.

Miał na sobie szary sweter z wycięciem w serek oraz spodnie w ciemniejszym odcieniu. Wyglądał jak człowiek sukcesu na jednodniowym urlopie, ja jednak wiedziałam swoje. Jackson Rutledge nigdy nie robił sobie wolnego. Pracował do upadłego, bawił się do upadłego i tak też pieprzył.

Trzęsącą się ręką sięgnęłam po szklankę wody, modląc się, żeby Jax nie rozpoznał we mnie dziewczyny, która kiedyś nieszczęśliwie się w nim zakochała. Choć z tej dziewczyny niewiele lub nawet zgoła nic nie pozostało. Nie tylko inaczej wyglądałam, po prostu byłam całkiem inną osobą.

Jax również się zmienił. Zeszczuplał i wydawał się mniej przystępny niż dawniej, ale dzięki wystającym kościom policzkowym i wyrazistej szczęce jeszcze bardziej rzucał się w oczy. Odetchnęłam niepewnie na jego widok i uświadomiłam sobie, że czuję się tak, jakby ktoś mi przyłożył.

Dopóki nie stanęli przy naszym stoliku, nawet się nie zorientowałam, że nie był sam. Towarzyszył mu Ian Pembry.

– Jakie jest prawdopodobieństwo, że Jackson Rutledge to krewny senatora Rutledge’a? – spytała Lei niebezpiecznie spokojnym głosem, gdy siadałyśmy na kanapie służbowego auta. – Albo w ogóle że jest spokrewniony z którymś z tych Rutledge’ów? – Oczywiście „z tych” nabrało swoistej intonacji.

Szofer zjechał z krawężnika, a ja pochyliłam się nad tabletem, skwapliwie unikając spojrzenia Lei. Bałam się podnieść głowę, gdyż jej bystre oczy niewątpliwie by dostrzegły, jak bardzo jestem wstrząśnięta.

– Stuprocentowe – odparłam wpatrzona w widniejącą na ekranie fantastyczną twarz, której miałam nadzieję nigdy więcej nie zobaczyć. – Jackson i senator to bracia.

– Co, do cholery, Ian kombinuje z Rutledge’em?

Zadawałam sobie to samo pytanie, gdy umowę, nad którą tak ciężko pracowałam, na moich oczach diabli wzięli. Przyszłyśmy z dokumentami do podpisania, a wyszłyśmy z niczym. Niestety, przestałam śledzić przebieg rozmowy w chwili, gdy Stacy z entuzjazmem całowała Jaxa w policzek. Szum krwi w moich uszach zagłuszył wszystkie inne dźwięki.

Czerwone paznokcie Lei wystukiwały ciche staccato na wyściełanych podłokietnikach. Wokół nas rozpościerały się zatłoczone samochodami manhattańskie ulice i pełne przechodniów chodniki. Z otworów wentylacyjnych metra sączyła się para wodna, a z góry padały na nas cienie, gdyż imponujące wieżowce blokowały drogę słońcu.

– Nie wiem – odparłam, onieśmielona bijącą od niej energią.

Lei przypominała tygrysicę na polowaniu. Zastanawiałam się, czy Jax ma pojęcie, w jakie kłopoty się wpakował, stając jej na drodze.

– Jackson to jedyny mężczyzna z rodziny Rutledge’ów, który nie zajmuje się polityką – dodałam po chwili. – Kieruje Rutledge Capital, firmą zajmującą się spekulacyjnym obrotem pieniężnym.

– Żonaty? Dzieciaty?

Byłam na siebie wściekła, że nawet nie muszę sprawdzać odpowiedzi na te pytania.

– Nie ma ani żony, ani dzieci. Skacze z kwiatka na kwiatek, i to na okrągło. Publicznie woli rasowe blondynki, ale do łóżka chętnie ściąga także bardziej… wyzywające damy. – Niemal wyplułam z siebie te słowa.

Nie mogłam zapomnieć, jak opisała mnie kuzynka Jaxa, Allison Kelsey:

– Gianno, jesteś nachalnie wyzywająca. Faceci lubią pieprzyć takie tandetne dziewczyny, bo czują się wtedy, jakby rypali gwiazdę porno. Ale zarazem się tym brzydzą, więc ciesz się nim, póki możesz.

Melodyjny głos Allison i jej okrutne słowa rozbrzmiewały w mojej głowie, przypominając mi, dlaczego wyprostowałam kręcone od dnia narodzin włosy i przestałam nosić tipsy, dzięki którym czułam się bardziej seksowna. Nie mogłam nic poradzić na geny, którym zawdzięczałam za duży tyłek i wielkie cycki, ale resztę stonowałam, próbując okazywać klasę, a nie walić ludzi po oczach również w chwili narodzin ofiarowanym mi przez naturę seksapilem.

Lei popatrzyła na mnie uważnie.

– I to wszystko wiesz po pięciu minutach szperania? – zapytała.

– Nie – westchnęłam. – Wiem to po pięciu tygodniach w jego łóżku.

– Och. – Jej ciemne oczy błysnęły. – A więc to o nim wtedy mówiłaś. Interesujące. Hm, sprawa właśnie nabrała krwistych rumieńców.

Przez resztę drogi do biura czekałam, aż Lei oświadczy, że konflikt interesów stanowi problem, i przez cały czas zachodziłam w głowę, jak zbagatelizować swoje relacje z Jaxem.

– To nie był poważny związek – powiedziałam, gdy jechałyśmy windą. Przynajmniej nie dla niego, dodałam w myślach… – Raczej przygoda na jedną noc, która się trochę przeciągnęła. Pewnie mnie nie rozpoznał.

Szczerze mówiąc, bolało jak cholera, że Jax nawet nie raczył na mnie spojrzeć.

– Nie jesteś jedną z tych kobiet, o których mężczyźni zapominają, Gianno – w zadumie skomentowała Lei. – Owszem, dałybyśmy sobie radę z tym, że się znacie, ale nie wiem, czy czujesz się na siłach dalej działać. Jeśli to dla ciebie zbyt osobista sprawa, lepiej porozmawiajmy o tym teraz, a nie poniewczasie. Nie chcę, żebyś czuła się niezręcznie, ale nie chcę również, abyś zagrażała moim interesom.

W pierwszym odruchu zamierzałam skłamać i zbagatelizować problem. Bardzo żałowałam, że Jax nie znaczy dla mnie równie mało jak ja dla niego. Jednak za bardzo szanowałam Lei i swoją pracę, żeby kręcić, dlatego wyznałam:

– Nie jest mi obojętny.

– Widzę. – Pokiwała głową. – Cieszę się, że nie kłamiesz. Na razie nie będę cię odsuwała od tej sprawy. Twoja obecność wytrąci Rutledge’a z równowagi, a to nam się przyda. Poza tym jesteś moim głównym łącznikiem z Chadem Williamsem. Uwielbia z tobą współpracować.

Odetchnęłam z ulgą. Lei myliła się co do mojego wpływu na Jaxa, ale nie zamierzałam zmarnować swojej szansy, informując ją o tym.

– Dziękuję – odpowiedziałam tylko.

Wyszłyśmy z windy na naszym piętrze i po chwili minęłyśmy szklane drzwi. Recepcjonistka LaConnie uniosła brwi, najwyraźniej wyczuwając nasze podenerwowanie. Powinnyśmy były zjawić się w szampańskich nastrojach, a nie sfrustrowane i przygnębione.

– Przychodzi ci do głowy jakiś powód nagłego zainteresowania Rutledge’a branżą restauracyjną? – zapytała Lei w drodze do gabinetu, wracając do poprzedniego tematu.

– Gdybym miała zgadywać, powiedziałabym, że któryś z Rutledge’ów jest winien Pembry’emu przysługę.

Tak właśnie działała rodzina Rutledge’ów – niczym świetnie zgrana drużyna. Jax był z nimi w jednym zespole, chociaż nie zajmował się polityką.

Lei usiadła za biurkiem i powiedziała z niejaką irytacją:

– Tak, to już jakiś trop. Musimy się zorientować, co z tego będzie miał.

Ta jej irytacja wcale mnie nie zdziwiła. Ian Pembry przez lata kopał dołki pod Lei, ale ona nie śpieszyła się z rewanżem. Sama twierdziła, że dzięki cierpliwości stała się lepszą bizneswoman, a teraz zamierzała za wszelką cenę udowodnić, że wyciągnęła wnioski z ostatniej lekcji. Rzecz jasna byłam gotowa pomóc jej ze wszystkich sił, nieważne, jaką cenę przyjdzie mi za to zapłacić.

– Oczywiście.

Domyślałam się, co czuje w związku z Ianem. Ja też nie mogłam przestać wściekać się na siebie za to, że wskoczyłam Jaxowi do łóżka. Wiedziałam, kto to taki i jaką ma reputację, a nie wiedzieć czemu sądziłam, że na pewno się nie sparzę.

Co gorsza, zdołałam wmówić sobie, że mu na mnie zależy. Mieszkał w Waszyngtonie, a ja w Vegas, i przez pięć tygodni przylatywał do mnie na weekend, a czasami nawet w tygodniu. Powtarzałam sobie, że mężczyzna tak przystojny i seksowny jak Jax nie narażałby się na trudy i wydatki tylko po to, żeby się przespać z pierwszą lepszą dziewczyną. Niestety nie wzięłam pod uwagę, jak bardzo jest bogaty. Mówiąc wprost, bajecznie bogaty, więc mógł bez problemu latać na drugi koniec kraju, żeby sobie poużywać, a do tego był na tyle przewidujący, żeby trzymać nieodpowiednią kochankę z dala od opinii publicznej i swojej rodziny.

Telefon na moim biurku zadzwonił, więc wybiegłam z gabinetu Lei, żeby odebrać. Moje stanowisko pracy znajdowało się tuż za jej drzwiami i byłam ostatnią przeszkodą, z którą mieli do czynienia goście, zanim dotarli przed oblicze szefowej.

– Gianna? – LaConnie była podekscytowana, a raczej podenerwowana. – Dzwoniono z recepcji na dole. Zjawił się Jackson Rutledge, chce się widzieć z Lei.

Byłam wściekła, że moje serce zaczęło szybciej bić, gdy tylko usłyszałam to nazwisko.

– Jest tutaj? – spytałam jak głupia.

– Przecież mówię – odparła niecierpliwie.

– Jasne… Przyślij go na górę. Za moment przyjdę i zaprowadzę go do sali konferencyjnej. – Powoli odłożyłam słuchawkę na widełki, a potem przeszłam do gabinetu szefowej i oznajmiłam: – Rutledge zaraz zjawi się w recepcji.

Lei uniosła brwi, po czym spytała:

– Jest z nim Ian?

– LaConnie o tym nie wspominała.

– Interesujące. – Zerknęła na wysadzany diamentami zegarek. – Dochodzi piąta, więc możesz zostać na moim spotkaniu z Rutledge’em albo iść do domu. Wybieraj.

Wiedziałam, że powinnam zostać. Czułam, że i tak straciłam grunt pod nogami, w Four Seasons głupiejąc na widok Jaxa. Za bardzo zaszokowało mnie to jego nagłe pojawienie się, żebym w pełni zrozumiała powagę sytuacji i zmiany, które zaszły w kwestii umowy z bliźniętami. Niestety, w tej chwili nie byłam w lepszej formie.