Wydawca: Filia Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 305 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Dziewczyna w walizce - Raphael Montes

Teo Avelar to stroniący od ludzi student medycyny. Jego życie zmienia się, kiedy poznaje Clarice, śmiałą i przebojową dziewczynę. Wkrótce zaczyna czuć, że Clarice mu się wymyka. Chłopak nie ma wyboru. Nie może pozwolić, by coś ich rozdzieliło. W tym celu podejmuje odpowiednie, chociaż dość nietypowe kroki. Droga do miłości nie zawsze jest usłana różami…

„Elektryzujące tempo, pełne wstrząsających zwrotów akcji. Zarezerwujcie sobie kilka godzin na czytanie, bo nie będziecie w stanie jej odłożyć”. „Guardian”

„Szokuje bardziej niż »Zaginiona dziewczyna«”.
Lauren Beukes

Raphael Montes to jeden z najlepszych młodych powieściopisarzy, jakich poznałem. To będzie nazwisko na skalę światową”.
Scott Turow

„Zostałem pochłonięty przez tę idealną – tak, dobrze przeczytaliście – książkę, łączącą literacki kunszt, psychologiczną głębię i zapierające dech w piersiach napięcie. Niezwykłe osiągnięcie!”
Jeffrey Deaver

„Trzeba śledzić tego Montesa – bez wątpienia osiągnie wiele”.
Sophie Hannah

Opinie o ebooku Dziewczyna w walizce - Raphael Montes

Fragment ebooka Dziewczyna w walizce - Raphael Montes

Dla mojej matki

Nieco obłąkania jest zawsze w miłości,

lecz i w obłąkaniu jest zawsze nieco rozsądku.

Fryderyk Nietzsche, Tako rzecze Zaratustra,

tłum. Wacław Berent

1

Gertruda była jedyną osobą, którą Teo lubił. Inni studenci nie czuli się przy niej równie swobodnie. Po wejściu do laboratorium dziewczyny od razu zatykały nosy. Chłopcy udawali luzaków, ale ich spojrzenia zdradzały skrępowanie. Teo nie chciał, aby ktoś zauważył, jaką przyjemność sprawia mu przebywanie w tym pomieszczeniu. Do metalowego stołu podchodził z opuszczoną głową.

Leżała tam, czekając na niego ze spokojem. Gertruda.

W bladym świetle zwłoki nabierały osobliwie brązowawej barwy, przypominającej garbowaną skórę. Obok, na małej tacce, zgromadzono przyrządy służące do bardziej dogłębnych oględzin: nożyczki z zaokrąglonymi czubkami, kleszcze anatomiczne, kleszcze biopsyjne endoskopowe i skalpele.

– Żyłę odpiszczelową możecie zobaczyć przy wewnętrznej stronie kolana. W dalszej części zakręca i biegnie pod powierzchnią przedniej części uda – powiedział Teo. Odciągnął nabłonek, odsłaniając wyschnięte mięśnie.

Wykładowca spuścił wzrok i zagłębił się w swojej fortecy notatek. Teo nie był onieśmielony: w laboratorium anatomicznym czuł się królem. Nosze, zwłoki poddane sekcji i słoiki z narządami wzbudzały w nim poczucie wolności, którego nie potrafił znaleźć nigdzie indziej. Lubił zapach formaldehydu, lubił trzymać narzędzia w dłoniach odzianych w rękawiczki ochronne, lubił widok rozciągniętej na stole Gertrudy.

Przy niej wydawały się znikać wszelkie ograniczenia jego wyobraźni. Cały świat się rozpływał – pozostawał tylko on sam. On i Gertruda. Wybrał dla niej to imię podczas pierwszego spotkania, kiedy jej ciało było jeszcze świeże. W czasie tamtego semestru zbliżyli się do siebie. Na każdych zajęciach Teo dowiadywał się czegoś nowego o Gertrudzie: uwielbiała go zaskakiwać. Przybliżał swoją głowę do jej głowy – czyli najbardziej interesującej części jej ciała – i snuł domysły, do kogo należało. Czy naprawdę była Gertrudą? A może nosiła jakieś prostsze imię?

Musiała być Gertrudą. Wpatrując się w jej przywiędłą skórę, wąski nosek i suche usta o barwie słomy, nie potrafił sobie wyobrazić, aby mogła się nazywać inaczej. Choć postępujący rozkład odarł ją z ludzkiego wyglądu, Teo dostrzegał coś niezwykłego w zniekształconych gałkach ocznych: pozostałości po uroczej kobiecie, jaką kiedyś niewątpliwie była. Kiedy nikt nie patrzył, prowadził z tymi oczami długie rozmowy.

Umarła prawdopodobnie po sześćdziesiątce albo po siedemdziesiątce. Świadczyło o tym skąpe owłosienie na głowie i w okolicy kości łonowej. Podczas szczegółowych oględzin Teo odkrył pęknięcie czaszki.

Darzył Gertrudę szacunkiem. Tylko osoba na poziomie mogła zrezygnować z przywileju pogrzebu i poświęcić swoje ciało dla przyszłych pokoleń, jako materiał do szkolenia młodych lekarzy. Bez wahania uznała, że lepiej służyć światłu nauki niż dać się pochłonąć ciemności. Musiała mieć w domu bibliotekę pełną wartościowej literatury. Oraz kolekcję winyli z czasów młodości. A te nogi z pewnością się natańczyły. Noc w noc.

Zwłoki spoczywające w cuchnących kadziach należały często do bezdomnych i żebraków, których jedynym przeznaczeniem było umrzeć. Za życia nie dorobili się pieniędzy, nie zdobyli wykształcenia, mieli za to kości, mięśnie i narządy wewnętrzne. A to czyniło ich przydatnymi.

Gertruda była inna. Niemożliwe, aby te stopy przemierzały całymi dniami ulice albo żeby te ręce wyciągały się po pomoc. Ale Teo nie wierzył, że ją zamordowano, że zginęła od uderzenia w głowę w czasie rozboju albo została zatłuczona na śmierć przez zdradzonego męża. Do zgonu Gertrudy musiało dość w jakichś niecodziennych okolicznościach, z powodów wykraczających poza naturalny porządek rzeczy. Nikt nie odważyłby się jej zamordować. Chyba że byłby idiotą…

Świat był pełen idiotów. Wystarczyło się rozejrzeć dokoła, żeby zobaczyć idiotę w laboratoryjnym kitlu, idiotę z notatnikiem czy idiotkę, która piskliwym głosem opowiadała właśnie o Gertrudzie w taki sposób, jakby znała ją równie dobrze jak on.

– Torebka stawowa została otwarta, a warstwa włóknista odciągnięta, co umożliwiło oględziny dalszych i bliższych końców kości udowej i piszczelowej.

Teo miał ochotę się roześmiać, a gdyby i Gertruda mogła usłyszeć te bzdury, z pewnością również zaczęłaby porykiwać ze śmiechu. Napiliby się razem drogiego wina, pogawędzili o tym i owym, obejrzeli film, a po seansie, niczym para krytyków filmowych, omówili scenografię, kostiumy i zdjęcia. Gertruda nauczyłaby go smakować życie.

Irytował go brak szacunku, jaki okazywali jej pozostali studenci. Kiedyś pod nieobecność profesora dziewczyna o przenikliwym, nieprzyjemnym głosie, która teraz popisywała się znajomością skomplikowanej terminologii medycznej, wyjęła z torebki czerwony lakier i, chichocząc, pomalowała paznokcie denatki. Inni studenci zbiegli się, szczerze ubawieni.

Teo nie był pamiętliwy, ale miał ochotę pomścić Gertrudę. Mógł dopilnować, by dziewczynę spotkała jakiegoś rodzaju kara instytucjonalna, problem w tym, że miałaby ona charakter biurokratyczny i byłaby nieskuteczna. Mógłby zaaranżować sytuację, że dziewczyna wpadłaby do kadzi z formaldehydem – wyłącznie po to, żeby zobaczyć przerażenie w jej oczach, kiedy osobiście poczułaby, jak jej skóra zaczyna wysychać. Ale tak naprawdę najchętniej by ją zabił. A potem pomalował te jej zbielałe paznokietki na czerwono.

Oczywiście nie zamierzał tego robić. Nie był mordercą. Nie był potworem. Jako dziecko przez wiele bezsennych nocy wpatrywał się w swoje rozedrgane dłonie, próbując zrozumieć plączące się po głowie myśli. Wtedy jeszcze miał poczucie, że jest potworem. Nikogo nie lubił, nikogo nie darzył sympatią, za nikim nie tęsknił; tylko żył. W jego otoczeniu pojawiali się nowi ludzie, a Teo był zmuszony z nim współegzystować. Gorzej: powinien ich lubić, okazywać sympatię. Przekonał się jednak, że wystarczy odpowiednio wiarygodnie odgrywać swoją rolę, a wszystko staje się łatwiejsze.

Zadzwonił dzwonek, studenci zaczęli się zbierać. Były to ostatnie zajęcia w roku. Teo wyszedł, nie żegnając się z nikim. Szary budynek miał teraz za plecami, a kiedy obejrzał się przez ramię, uświadomił sobie, że już nigdy nie zobaczy Gertrudy. Jego przyjaciółka zostanie pogrzebana obok innych ciał w zbiorowej mogile. Nie spędzą już razem ani jednej wyjątkowej chwili.

Znów został sam.

2

Teo obudził się w złym nastroju i poszedł do kuchni, żeby zaparzyć kawę dla matki. Blat był wysoki, a Patricia nie sięgała do szafek. Musiałaby się podciągnąć, a wtedy jej nogi zwinęłyby się na siedzeniu wózka inwalidzkiego, co byłoby poniżające.

Czekając na wodę, zamiótł salon i umył naczynia. Zmienił gazetę w psiej kuwecie Samsona i napełnił jego miskę jedzeniem. Jak co dzień postawił kawę na stoliku przy łóżku mamy, po czym obudził ją całusem w czoło, jak na kochającego synka przystało.

O dziewiątej Patricia wyłoniła się ze swojego pokoju. Miała na sobie prostą sukienkę i szmaciane sandały. Teo nigdy nie widział ubierającej się matki, ale domyślał się, że musi to być żmudny proces. Raz zaoferował pomoc przy nowej parze dżinsów, ale stanowczo odmówiła: „To wszystko, co mi pozostało”. Pół godziny później pojawiła się w sukience, a dżinsy wylądowały w koszu.

– Idziemy z Marli na targ. Zabieram Samsona – oświadczyła, zakładając kolczyki przed stojącym na stole lustrem.

Teo skinął głową, nie odrywając wzroku od telewizora, gdzie Tom gonił Jerry’ego.

– Ładnie wyglądam?

Zauważył, że zrobiła sobie makijaż.

– Czyżbyś miała jakiegoś tajemniczego adoratora na targu? No, Patricio? Przyznaj się!

– Chwilowo żaden się nie pojawił. Ale nigdy nic nie wiadomo. Jestem kaleką, ale to nie znaczy, że umarłam.

Teo nie znosił słowa „kaleka”. Patricia często się nim posługiwała, próbując dystansować się do swojej sytuacji, która – jak rozumiał – musiała być przygnębiająca. Od czasu wypadku nie zamienili na ten temat ani słowa. Wózek inwalidzki stał się częścią ich codziennego życia, a on uważał, że w ostatecznym rozrachunku nie trzeba niczego omawiać.

Patricia wróciła z kuchni, prowadząc na smyczy Samsona. Golden retriever machał swoim grubym ogonem. Do rodziny dołączył dziewięć lat wcześniej, kiedy jeszcze mieszkali w dzielnicy Copacabana w apartamencie z widokiem na plażę. Życie z psem w dwuosobowym mieszkaniu okazało się kłopotliwe. Teo najchętniej oddałby go do schroniska. Samson miał piękne futro i znakomity rodowód; szybko znalazłby nowy dom. Teo nigdy nie zdradził się z tą myślą przed matką, ponieważ wiedział, że Patricia traktuje Samsona jak swoje dziecko. Choć istniały całkowicie racjonalne powody, aby to uczynić, jakakolwiek sugestia dotycząca pozbycia się psa zostałaby przez nią z miejsca odrzucona.

Zadzwonił dzwonek. Patricia pojechała otworzyć drzwi.

– Marli, najdroższa!

Była to sąsiadka, najlepsza przyjaciółka Patricii i miłośniczka ezoteryki. Ta zatwardziała stara panna, odznaczająca się umiarkowaną głupotą, zastępowała Patricii pielęgniarkę, pomagając jej w myciu się i wyprowadzaniu Samsona. W każdą środę grały w karty. Teo nie potrafił określić, kto w tej relacji jest bardziej uzależniony od drugiej osoby. Bawił go widok Marli wróżącej matce z kart. Jej przepowiednie były zazwyczaj zupełnie oderwane od rzeczywistości.

Raz pozwolił, aby Marli powróżyła również jemu. „Spłynie na ciebie wielkie bogactwo i szczęście” – zawyrokowała wtedy. „Ożenisz się z przepiękną młodą kobietą”.

Nie uwierzył. Nie potrafił sobie wyobrazić, że jest szczęśliwy. Pisane było mu raczej życie w stanie zawieszenia, monotonna powtarzalność codziennych czynności, pozbawiona chwil szczęścia czy smutku. Jego życie było zaledwie pustką wypełnioną łagodnymi emocjami. Zadowalało go to.

– Wracamy za godzinę – poinformowała Patricia. – A po południu idziesz ze mną na barbecue. Pamiętasz?

– Na jakie znów barbecue?

– Do córki Ériki. Na jej urodziny.

– Nie mam ochoty. Prawie w ogóle jej nie znam.

– Będą tam również ludzie w twoim wieku.

– Mamo, jestem wegetarianinem.

– Moi znajomi zawsze o ciebie wypytują, poza tym jestem pewna, że podadzą też chleb z czosnkiem.

Teo czuł się czasami jak trofeum, którym matka chwaliła się przed innymi. Rekompensowała sobie w ten sposób własne ułomności fizyczne i intelektualne.

– Nie prosiłam, tylko informowałam. Idziesz ze mną. – Zatrzasnęła za sobą drzwi.

Jedynym dźwiękiem, jaki rozbrzmiewał w mieszkaniu, była ścieżka dźwiękowa kreskówki.

Nie podano chleba z czosnkiem. Krew i tłuszcz ściekały na rozżarzone węgle z leżącego na grillu mięsa. Młodzi ludzie tańczyli do ogłuszających dźwięków funka. Patricia bawiła się w gronie przyjaciół. Teo w zasadzie nikogo nie znał i żałował, że nie został w domu z Tomem i Jerrym.

Między chłodzącymi się w lodówce flaszkami wódki znalazł butelkę z wodą mineralną. Nie zostanie długo. Wróci do domu taksówką, a Patricię podwiezie któraś z jej przyjaciółek. Mimo wszystko musiał przyznać, że przyjęcie odbywa się w pięknym miejscu. Położona na skalistym zboczu rezydencja składała się z ogromnych przestrzeni mieszkalnych, połączonych kamiennymi schodami wijącymi się między roślinnością porastającą wzgórze. Na najniższym poziomie, przy swego rodzaju bungalowie, w którym zebrali się goście, znajdował się basen, barbecue i przyśrubowane do podłoża drewniane stoły. Kręte ścieżki prowadziły do wielobarwnego, zadbanego ogrodu, oddzielonego od pobliskiego lasu drewnianym płotem.

– Próbujesz uciec od muzyki czy od ludzi? – zapytał kobiecy głos za jego plecami. Był lekko zachrypnięty, lekko wstawiony.

Teo odwrócił się i zobaczył młodą kobietę, prawdopodobnie młodszą od niego. Była bardzo niska – nie mogła mieć więcej niż sto czterdzieści pięć centymetrów. Jej brązowe oczy ze spokojem wpatrywały się w kwiaty.

– Od muzyki – odparł.

Długie milczenie z powrotem oddaliło ich od siebie.

Była ładnie ubrana – bluzka w jasne romby i czarna spódniczka – ale nie nazwałby jej klasyczną pięknością. Wyglądała co najwyżej egzotycznie. Jasnobrązowe włosy upięła w niedbały kok, kilka kosmyków przylepiło się do spoconego czoła.

– Tańczyłaś? – zapytał Teo.

– Tak. Ale się zmęczyłam.

Uśmiechnęła się, a on zauważył, że jej górne przednie zęby są lekko nierówne. Wydało mu się to urocze.

– Jak masz na imię?

– Teo. Tak naprawdę Teodoro. A ty?

– Clarice.

– Ładnie.

– Na litość boską, tylko nie zacznij mi tu nawijać o Clarice Lispector, bo nie czytałam żadnej z jej książek! Ta kobieta mnie prześladuje.

Rozbawiła go spontaniczna reakcja dziewczyny, mimo to zachował powagę. Nie czuł się komfortowo w towarzystwie kobiet odznaczających się tak wielką pewnością siebie: uważał je za istoty lepsze, niemal nieosiągalne.

Clarice podeszła do niego. Postawiła na murku talerz z kiełbaskami i kawałkami mięsa. Pod rękawem bluzki dostrzegł zarys kolorowego tatuażu, ale nie potrafił rozpoznać, co przedstawia.

– Nie jesz?

– Jestem wegetarianinem.

– Nie jesz i nie pijesz? To tylko woda, co?

– Rzadko pijam alkohol. Kiepsko go znoszę.

– Hm… – mruknęła, dotykając ustami krawędzi swojego kieliszka. – Przynajmniej nie jesteś abstynentem. Mówi się, że są niebezpieczni… Z tego wynika, że ty nie jesteś niebezpieczny.

Teo uznał, że powinien się roześmiać, więc to zrobił.

Clarice wzięła z talerza kolejny kawałek mięsa.

– A ty? Co pijesz? – zapytał.

– Jakieś lepkie świństwo. Wódka zmieszana z sokiem z cytryny w proszku. Smakuje jak wybielacz.

– Skąd wiesz, jak smakuje wybielacz?

– Nie muszę próbować wszystkiego, żeby wiedzieć, jak smakuje – oświadczyła z przekonaniem, jakby podała całkowicie sensowne wyjaśnienie.

Teo czuł się lekko skrępowany, ale jednocześnie coś popychało go do podtrzymania rozmowy. Spojrzał na białe nogi dziewczyny i jej drobne stopy w fioletowych ażurowych sandałach. Paznokcie u nóg miała pomalowane na różne kolory.

– Dlaczego twoje paznokcie tak wyglądają?

– U rąk mam tak samo – wyciągnęła je przed siebie. Miała długie, smukłe palce i najdelikatniejsze dłonie, jakie kiedykolwiek wiedział. Krótko przycięte paznokcie były pomalowane na najróżniejsze przypadkowe kolory.

– No widzę. Ale dlaczego?

– Żeby się odróżnić od innych – odpowiedziała bez zastanowienia, przytykając palec wskazujący do ust.

Teo zauważył, że Clarice obgryzała sobie naskórek. Doszedł do wniosku, że to wyjaśnia nierówność wysuniętych nieco do przodu zębów. Mimo że nie studiował stomatologii, zbadał kiedyś dogłębnie ten temat, aby dowiedzieć się czegoś więcej o Gertrudzie.

– Dlaczego chcesz się odróżnić od innych?

Uniosła brwi.

– Świat jest dość nudny. Moi rodzice są tego najlepszym przykładem. Na przykład mój tata. Jest inżynierem, wiecznie w delegacji. São Paulo, Houston, Londyn. Mama jest prawniczką. Biurokrację mamy we krwi. Właśnie dlatego fajnie być innym. Nie wpaść w koleiny. Upić się i mieć wszystko gdzieś. Robić głupie rzeczy i niczego potem nie pamiętać. Pomalować sobie każdy paznokieć na inny kolor. Korzystać z życia, zanim będzie za późno, prawda?

Clarice otworzyła swoją małą tkaną torebkę, wyjęła paczkę mentolowych vogów i wyciągnęła papierosa.

– Masz ogień?

– Nie palę.

Prychnęła i zaczęła przegrzebywać torebkę. Słońce zachodziło za wzgórze. Teo przyglądał się pijanym cieniom w niższej części zbocza. Clarice znalazła zapalniczkę i zapaliła papierosa, osłaniając dłonią płomień. Zaciągnęła się i wydmuchnęła dym w stronę Tea.

– Nie jesz, nie palisz, mało pijesz… Teo, porąbało cię czy co?

Zrobił mały krok do tyłu, dosłownie kilkanaście centymetrów, jednocześnie uchylając się przed mentolowym dymem. Przed czym się cofał? Dlaczego ta dziwaczka wprawiała go w takie zakłopotanie? Nie odczuwał potrzeby, aby cokolwiek przed nią udawać. Podobał mu się zblazowany sposób, w jaki trzymała papierosa i mówiła na głos wszystko, co tylko przychodziło jej do głowy.

– Żartuję, wyluzuj – powiedziała, trącając go w ramię.

Pierwszy raz doszło między nimi do kontaktu fizycznego. Teo się uśmiechnął i poczuł mrowienie w miejscu, gdzie go dotknęła. Musiał coś powiedzieć.

– Czym się zajmujesz?

– Czym się zajmuję? – Wrzuciła sobie do ust kolejny kawałek mięsa i zaczęła go przeżuwać. – Dużo piję, jem wszystko, palę wszystko, choć teraz ograniczam się tylko do mentolowych vogów, damskich papierosów. Od czasu do czasu z kimś się pieprzę. Studiuję historię sztuki na uniwersytecie, ale nie jestem pewna, czy właśnie tym chcę się zajmować. Interesowałoby mnie pisanie scenariuszy.

– Pisanie scenariuszy?

– Tak, scenariuszy. Pracuję właśnie nad jednym. Nie zdecydowałam jeszcze, czy będzie miał długość pełnometrażowego filmu. Fabułę mam gotową. Napisałam jakieś trzydzieści stron, więc jeszcze sporo przede mną.

– Chętnie bym go przeczytał – powiedział bez zastanowienia. Ciekawił go rezultat tak niefrasobliwego podejścia do życia. Chciał się dowiedzieć, co i w jaki sposób napisała. Autorzy literatury pięknej przelewają wiele swoich cech na papier.

– Nie wiem, czy by ci się podobało – odparła. – To historia dla kobiet. Trzy przyjaciółki, singielki, podróżują samochodem, szukając przygód. Taki film drogi.

– Trudno, żeby twój scenariusz mógł mi się spodobać, jeśli go nie przeczytam.

– No dobrze, pokażę ci go. – Zgasiła niedopałek piętą sandała, następnie zjadła dwa kolejne kawałki mięsa. – A ty? Czym się zajmujesz?

– Medycyną.

– Wow, nudy na pudy. Moja matka byłaby zachwycona. Twierdzi, że studiowanie historii sztuki nie ma przyszłości. Zupełnie jakby ślęczenie nad przepisami kodeksu karnego i taszczenie stert dokumentów miało sens.

– Medycyna nie jest taka nudna, jak ci się wydaje. Ma w sobie trochę sztuki.

– Gdzie?

– No cóż, najpierw musielibyśmy zdefiniować sztukę. Ja na przykład chciałbym zostać patologiem.

– A gdzie w tym sztuka?

– To skomplikowane. Możemy o tym porozmawiać kiedy indziej – stwierdził. Próbował związać ich jeszcze jedną niewidzialną nicią.

– Okej. Muszę lecieć.

Nie podobało mu się, że postanowiła tak nagle odejść. Zupełnie jakby z jakiegoś powodu próbowała od niego uciec.

– Miałem właśnie zamawiać taksówkę. Podwieźć cię? – zapytał.

– Nie, mieszkam niedaleko.

– Pożyczysz mi na chwilę komórkę? Zostawiłem swoją w domu, a muszę zadzwonić po taksówkę. Obiecuję, że to potrwa tylko chwilę.

Sięgnęła do torebki.

– Proszę.

Teo wybrał numer i spojrzał na Clarice. Rozpuściła włosy, które opadły jej poniżej talii. Podobał mu się kontrast między długimi włosami a drobną sylwetką.

Automatycznie włączyły się dwa ogrodowe reflektory.

– Nikt nie odbiera. Złapię coś na ulicy.

Oddał jej komórkę.

Ruszyli razem kamienną ścieżką i doszli do rozwidlenia.

– Wyjście jest w tę stronę – powiedział.

– Wypiję jeszcze jedno piwo i pożegnam się z kilkoma osobami. Nie chcesz się z nikim pożegnać?

Powinien podać jakąś wymówkę, ale chciał powiedzieć prawdę.

– Wolałbym tego uniknąć.

Skinęła głową, po czym nachyliła się i cmoknęła go w jego zaciśnięte usta. Odwróciła się na pięcie i ruszyła w górę, przeskakując co drugi stopień, ze szklanką chlupoczącego zielonego płynu w lewej dłoni.

Teo wrócił do domu. Kręciło mu się w głowie. Pobiegł po komórkę, którą zostawił na stoliku nocnym przy swoim łóżku, i wysłał SMS-a do matki. Sprawdził nieodebrane połączenia, z zachwytem wpatrując się w numer ostatniego. Przez dłuższą chwilę leżał na sofie ze wzrokiem utkwionym w suficie, odtwarzając w myślach przebieg rozmowy. Coś eksplodowało w jego wnętrzu – coś, czego nie potrafił wyjaśnić, czego nawet nie chciał wyjaśniać. Mimo że nie znał nazwiska Clarice, mimo że nie wiedział, gdzie dziewczyna mieszka ani na jakim uniwersytecie studiuje historię sztuki, miał numer jej komórki, a to sprawiało, że łączyła ich intymna więź.

3

Teo chciał do niej zadzwonić natychmiast po przebudzeniu. Wpisał numer, który znał już wtedy na pamięć, ale nie starczyło mu odwagi. Jak wytłumaczyłby, skąd ma jej numer? Gdyby przyznał, co naprawdę zrobił, zabrzmiałoby to żałośnie, wręcz dziecinnie.

Uświadomił sobie teraz, jak wiele wciąż ich dzieliło. Gdyby nie zadzwonił, tylko wykasował jej numer z telefonu, mogliby się już więcej nie spotkać. Ile razy w życiu człowiek napotyka na swojej drodze tego rodzaju wyjątkową osobę?

Przyszedł Samson i zaczął się łasić. Teo pogłaskał go po grubej sierści i pozwolił się polizać po dłoniach. Ale potem go odepchnął. Nie potrzebował pocieszenia.

Spokojnie ubrał się do kościoła.

– Spóźnimy się! – zawołała matka z windy.

Wziął głęboki oddech. Nie musiałby wszędzie z nią chodzić, popychając jej wózek chodnikami Copacabany niczym jakaś udręczona opiekunka.

Stłumił tę myśl.

– Idę, mamo.

Z nocnego stolika zabrał portfel i komórkę.

Niech Pan przyjmie ofiarę z rąk twoich na część i chwałę swojego imienia, a także na pożytek nasz i całego Kościoła świętego.

Niedzielną mszę świętą Teo uważał za interesujący rytuał. Chciało mu się śmiać na widok żarliwości niektórych członków parafii: załzawione oczy, usta wymawiające modlitwy, jakby Bóg naprawdę mógł ich usłyszeć.

Pan z wami.

Było w tym też coś surrealistycznego: ludzie ci wiedli rozpustne życie, oddawali się ziemskim przyjemnościom, ale kiedy tylko napotykali na choćby najmniejsze problemy, szybko składali ręce do modlitwy, prosząc o odkupienie, na które nie zasługiwali.

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe.

Dawniej niedzielna msza była dla niego torturą. Jako dziecko chodził na katechezę i przeszedł bierzmowanie – Patricia była głęboko wierząca. Odkąd pamiętał, nie podobał mu się zakaz kwestionowania dogmatów.

Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

Szybko zdał sobie sprawę, że do obowiązków katolika nie należało dyskutowanie, a raczej akceptowanie i wykuwanie na pamięć – na podobnej zasadzie, na jakiej dzieci uczą się planu lekcji – postanowił zatem znaleźć lepszy sposób na wykorzystanie tych sześćdziesięciu minut.

Pokornie błagamy, aby Duch Święty zjednoczył nas wszystkich.

Znał na pamięć każdy wers książeczki do nabożeństwa. Wierni nie zwracali nawet uwagi na wypowiadane słowa. Recytowali je chórem.

Wybaw nas, Panie, od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem.

Mówił z wszystkimi, uśmiechając się od czasu do czasu do matki, ale w wyobraźni wybiegał daleko poza wypełniony dźwiękami kościół. Nigdy nie czuł się bardziej zrelaksowany niż podczas mszy i zajęć z anatomii.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata.

Tamtej niedzieli jego myśli zatrzymały się na osobie Clarice i nie zamierzały odpłynąć ku wznioślejszym obszarom. W czasie podniesienia wspominał poprzedni dzień, jej bezpośredniość w rozmowie z nim, talerz kiełbasek i kawałków mięsa, prowokacyjne pytanie: „Teo, pieprzysz się czasem?”.

Panie, nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie.

Wspomnienia skarlały, zaczynał sobie wyobrażać kolejne rozmowy, zapachy, smaki. Chwile spędzone z Clarice będą o wiele bardziej niezwykłe niż te, które dzielił z Gertrudą.

Ciało Chrystusa.

Przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Musiałby tylko dokładnie wszystko zaplanować, żeby się udało. Tak czy inaczej wystarczyła sama myśl o tym, co zamierza zrobić, żeby podnieść go na duchu.

Niech was błogosławi Bóg wszechmogący.

Do zakończenia mszy zdążył trzykrotnie przeanalizować pomysł i rozpracować go w najdrobniejszych szczegółach. To się musiało powieść. Wiedział, w jaki sposób skontaktować się z Clarice.

Bogu niech będą dzięki.

Kiedy wyszli z kościoła, Patricia zobaczyła znajomą, z którą nie widziała się od kilku tygodni. Teo pożegnał się, tłumacząc, że wraca do nauki. Kupił kartę telefoniczną w kiosku, po czym znalazł budkę telefoniczną na jakimś mało zatłoczonym placu. Wnętrze było wyklejone ulotkami z prostytutkami. Miały czarne paski zakrywające oczy i całkowicie odsłonięte części intymne. Aksamitne usta i seksowne waginy. Prawdziwe nierządnice. Clarice była inna: bezpośrednia, ale urocza.

Wykręcił jej numer. Odpowiedziała po drugim dzwonku.

Teo odwiesił słuchawkę. Musiał wziąć głęboki oddech, zanim zadzwonił po raz kolejny.

I tym razem odebrała od razu.

– Dzień dobry. Czy mogę prosić Clarice? – powiedział, naśladując akcent z São Paulo.

– Przy telefonie. Kto mówi?

– Dzień dobry, Clarice. Dzwonię z Brazylijskiego Instytutu Geografii i Statystyki. Pani nazwisko znajduje się w naszej bazie. Czy mogę panią prosić o nazwisko, żebym mógł zweryfikować, że rozmawiam z właściwą osobą?

– Manhães.

– Znakomicie, dziękuję. Ile ma pani lat?

– Dwadzieścia cztery.

Był zaskoczony, że jest od niego dwa lata starsza.

– Proszę zaczekać, muszę uaktualnić naszą bazę.

Autobus przejechał ulicą, trąbiąc na samochód wyjeżdżający z miejsca parkingowego. Teo zakrył słuchawkę.

– Dziękuję za cierpliwość. Prowadzimy badanie wśród studentów. Studiuje pani, jak mniemam?

– Tak – w jej głosie usłyszał lekkie zniecierpliwienie.

– Czy może mi pani podać kierunek i uniwersytet.

– Historia sztuki, SURJ.

– Czy chodzi o Stanowy Uniwersytet Rio de Janeiro, proszę pani?

– O ile mi wiadomo, taka właśnie nazwa kryje się za skrótem SURJ.

– O której godzinie zaczyna pani zajęcia?

– O siódmej rano.

– Czy jest pani zadowolona z programu studiów?

– Uczelnia podałaby mnie do sądu, gdyby powiedziała, co naprawdę myślę o tej dziurze.

– Na którym jest pani roku?

– Co jeszcze, chcielibyście poznać moją datę urodzenia, panieńskie nazwisko matki i kolor moich majtek?

Teo poczuł narastające mrowienie w dłoniach.

– Oczywiście że nie, to było ostatnie pytanie. Na którym jest pani roku?

– Na trzecim.

– W imieniu instytutu dziękuję pani za wzięcie udziału w badaniu.

Rozłączyła się bez pożegnania.

Teo odwiesił słuchawkę na widełki i zaczął analizować uzyskane informacje. Uśmiech rozświetlił jego twarz.

Niedziela ciągnęła się w nieskończoność. Teo nie lubił niedziel. Nie był zmęczony, więc przez kilka godzin szukał w internecie informacji na temat Clarice. Odkrył, że uzyskała najlepszy wynik na egzaminie wstępnym na historię sztuki, zdobywając tyle punktów, że mogła zapisać się na najbardziej oblegane kursy. Zauważył również, że dobrze poradziła sobie na innych egzaminach wstępnych – wszędzie pojawiała się na jednym z czołowych miejsc listy. Znalazł kilka komentarzy jej autorstwa pod blogiem poświęconym astrologii. Po wpisaniu Clarice Manhães do wyszukiwarek portali społecznościowych znalazł profil jakiejś szkaradnej kobiety, która z całą pewnością była kimś innym.

Przed położeniem się do łóżka Teo nastawił budzik na wczesną godzinę. O siódmej rano zamierzał znaleźć się w Akademii Sztuk Pięknych.

Czarna vectra była pozostałością po minionych czasach, kiedy rodzina Avelar cieszyła się szacunkiem i zamieszkiwała w luksusowym apartamencie w Copacabanie. Mimo konieczności ograniczenia wydatków Patricia za wszelką cenę chciała zatrzymać samochód.

Teo przyjechał na uczelnię o szóstej trzydzieści. Instytut historii sztuki świecił pustkami. Teo naciągnął kaptur kurtki na głowę. Mimo że była wiosna, na pogrążonych w ciszy korytarzach ciągnęło lodowatym powietrzem.

– Gdzie znajdę studentów trzeciego roku? – zapytał sprzątacza. Mężczyzna nie wiedział.

Usiadł na ławce w głównym holu i obserwował przechodzących studentów. Przyniósł sobie Dürrenmatta, ale był tak zdenerwowany, że nie potrafił się skoncentrować na słowach książki. Czytał raz za razem pierwszą stronę, ale bez powodzenia. Mijały go ładne dziewczyny o egzotycznych fryzurach, z laptopami, ale nigdzie nie dostrzegał śladu Clarice.

O dziewiątej Teo poszedł do sekretariatu, aby zasięgnąć informacji. Zrzędliwa kobieta za biurkiem warknęła, że zbliża się koniec semestru, że mogła wyjechać do rodziny, że skąd ona niby miałaby to wiedzieć.

Wrócił do holu, trzymając się kurczowo poręczy uczelnianych schodów, które miały doprowadzić go do Clarice. Nie widział znajdujących się przed nim stopni; czekała go niebezpieczna wspinaczka. Pomyślał, że powinien dać za wygraną i wrócić do swoich książek i zwłok. Gdyby Clarice chciała się z nim ponownie spotkać, z pewnością znalazłaby jakiś sposób. Należała do tych kobiet, które zawsze dostają to, czego chcą.

Fiasko jego misji uświadomiła mu dziewczyna z wyłupiastymi oczami.

– Trzeci rok skończył już zajęcia w tym semestrze. Jestem na czwartym roku, ale chodziłam z nimi na kilka kursów. Czwarty rok też już skończył. Przyszłam tylko po wyniki. Nie mam pojęcia, gdzie jest Clarice.

Teo podziękował jej niecierpliwie. Idiotka, nie miała nawet pojęcia, kim jest Clarice. Co za bezsens. Schodząc po podjeździe prowadzącym do drzwi budynku uczelni, rozmyślał o tym, że ludzie nie potrafią dostrzec najciekawszych rzeczy w swoim otoczeniu.

Znajdował się już w połowie drogi na parking, kiedy dostrzegł mijającą go Clarice. Rozmawiała z koleżanką. Otrząsnął się z zaskoczenia i ruszył za nią. Przypadkowe spotkanie uznał za znak potwierdzający słuszność jego postępowania. Dzięki temu poczuł się silniejszy i potężniejszy. Clarice i jej znajoma weszły do sekretariatu.

Na dworze szare chmury walczyły ze słońcem o miejsce na niebie. Clarice szybko opuściła sekretariat, śmiejąc się z czegoś, co powiedziała jej koleżanka. Teo zazdrościł drugiej dziewczynie słów, które okazały się tak zabawne. Nie wiedział, w jaki sposób mógłby rozśmieszyć Clarice. Kto wie, czy nie pasował bardziej do Gertrudy i jej milczenia.

Dziewczyny zeszły po podjeździe. Clarice miała na sobie rozpinany sweter w intensywnie zielonym kolorze, pod nim bluzkę w kolorowe paski. Zapaliła mentolowego papierosa, którego kopciła przez całą drogę do stacji metra. Miała już bilet. Teo musiał go kupić i potem ledwo zdążył wypatrzeć kobiety na platformie. Wsiadły do tego samego wagonika, tyle że sąsiednimi drzwiami. Na kolejnych stacjach przez wagon przewijały się coraz to nowe twarze, ale Clarice nie zwracała uwagi na nikogo. Stała uśmiechnięta ze wzrokiem utkwionym w znajomej.

Wysiadły na stacji Botafogo i wskoczyły do autobusu jadącego w kierunku ogrodu botanicznego.

Teo przywołał taksówkę – czuł się, jakby występował w filmie – i powiedział: „Proszę za tym autobusem”.

Dojechali do parku Lage, gdzie dziewczyny wysiadły, nadal pogrążone w ożywionej rozmowie. Teo zapłacił taksówkarzowi i nawet nie zaczekał na resztę.

Po parku goniły umorusane dzieci, nieświadome nadciągającego deszczu. Nianie w mundurkach siedziały na ławkach, plotkując i flirtując z przebiegającymi mężczyznami. Pary staruszków spacerowały, trzymając się za ręce. Clarice i jej znajomej udało się wtopić w tę scenerię. Wyjęły z plecaków półprofesjonalne aparaty fotograficzne i zaczęły fotografować niebieskie kwiaty i palmy królewskie. Fotografowały się też nawzajem w trakcie robienia zdjęć.

Clarice odłożyła aparat i założyła kolczyki-perły. Wyglądała jak dziewiętnastowieczna dama. Uśmiechnęła się do obiektywu, pozowała w ogrodzie i przy stawie, pochylała się, aby powąchać kwiaty, albo wbiegała w zwiewnych podskokach po schodach starego dworu stojącego pośrodku parku. Miała spojrzenie lwicy.

Potem przeglądała zdjęcia z koleżanką. Zarykiwała się ze śmiechu na widok jednych, inne prosiła usunąć.

Teo chciał je zobaczyć, zatrzymać dla siebie, również te pośpiesznie usunięte. Sam też fotografował Clarice zza stojącego w sporej odległości drzewa, tyle że nie aparatem, a oczami, utrwalając w pamięci obrazy między jednym a drugim kliknięciem.

O zmierzchu przyjaciółki podzieliły się jabłkiem. Teo nie zauważył, kiedy minęło dziesięć godzin: nie zjadł nawet lunchu! Clarice pożegnała się z przyjaciółką i zapaliła mentolowego papierosa. Szła w górę stromymi uliczkami, skręcała w przecznice, przechodziła przez skrzyżowania. Kroczyła lekko – drobna dziewczyna wchłonięta przez tłum. Weszła w krótką uliczkę, wyjęła klucz z torebki i zniknęła w domu otoczonym wysokim kamiennym murem. Teo odczekał jeszcze kilka minut, po czym zanotował adres.

Złapał taksówkę i pojechał pod uniwersytet, aby zabrać samochód z parkingu. W domu przywitał się z matką nerwowym całusem, wziął prysznic, ogolił się, skropił wodą kolońską i założył najlepszą część swojej garderoby: zieloną koszulkę polo, która dobrze leżała na jego szerokich ramionach.

– Ładnie wyglądasz. Dokąd idziesz? – zapytała Patricia, powracając na chwilę do realnego świata w czasie bloku reklamowego puszczanego w trakcie jej ulubionej telenoweli. Głaskała Samsona, który spał na jej kolanach.

– Spotykam się z dziewczyną. Biorę samochód.

Jakie to było cudowne, że tym razem nie musiał kłamać. Często zmyślał jakieś historyjki o dziewczynach, z którymi rzekomo spiknął się w tylnym rzędzie w kinie. Ale jak miał wytłumaczyć, że od czasu, kiedy został nastolatkiem, nie przyprowadził do domu ani jednej dziewczyny? Jak wytłumaczyć, że wolał oglądać europejskie filmy w pojedynkę? Gdyby nie mówił, że chodzi na randki z dziewczynami, matce mógłby przyjść do głowy jakiś niedorzeczny pomysł, mogłaby nawet uznać, że Teo jest homoseksualistą. Nie rozumiał homoseksualistów. Byli istotami nieczystymi, motywowanymi wyłącznie seksem. Sam wolałby los pustelnika niż geja.

Teraz wreszcie mógł powiedzieć prawdę. Nie miał powodu, aby okłamywać Patricię. Ani nawet siebie. Chciał znaleźć się w tylnym rzędzie kina z Clarice. Pocałowała go na barbecue. Dlaczego miałby na tym poprzestać? Stał się zakładnikiem tego podstępnie skradzionego całusa. To nie on zdobywał, to jego zdobywano. Nie chciał tylko odkrywać, ale również być odkrywanym. Musiał się pogodzić z tym, że kocha Clarice, ale równocześnie chciał także być kochanym.

Teo poczuł irytację na myśl, że nie zobaczy jej tego wieczora. Siedział w samochodzie od ponad dwóch godzin, obserwując światło w jej sypialni i cienie poruszające się za zasłonami.

Czerwony opel corsa zajechał pod dom i dwukrotnie zatrąbił. Clarice pojawiła się w drzwiach; w czarnej sukience prezentowała się zachwycająco. Kierowca wysiadł, by się z nią przywitać. Miał chyba dwadzieścia kilka lat, tak pod trzydziestkę. Duże prostokątne okulary i eleganckie czarne ubranie dodawały mu lat. Clarice pocałowała go w policzek i wsiadła do samochodu.

Kika minut później znajdowali się w dzielnicy Lapa. Mężczyzna wysiadł z samochodu z dużym plecakiem i wszedł do sali koncertowej Cecília Meireles, trzymając Clarice za rękę. Plakat na drzwiach informował o programie na tamten wieczór: Młodzieżowa Brazylijska Orkiestra Symfoniczna – Koncerty dla młodzieży. Grali dziewiątą symfonię Antonína Dvořáka.

Teo nie miał ochoty zostawać na koncercie. Poczuł irytację, kiedy wyobraził sobie członków orkiestry – z tymi ich poważnymi twarzami, ze skrzypcami i wiolonczelami zastygłymi w gotowości. Poza tym nie miał ochoty oglądać, jak Clarice całuje innego mężczyznę. Już samo ich trzymanie się za ręce wystarczająco go zniesmaczyło.