Wydawca: Amber Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 449 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Droga 66 - Becky Masterman

„Nikt nie chce czytać o bohaterce, która ma więcej niż trzydziestkę” - usłyszałam, kiedy wysłałam swój maszynopis pierwszemu wydawcy – mówi Becky Masterman. - Ale kilka lat później coś się zmieniło. Może sprawił to Oscar dla Helen Mirren? Nagle dojrzałe kobiety stały się modne. Spróbowałam znowu. Tym razem usłyszałam: „Takiej postaci szukaliśmy od lat.” Ta postać to Brigid Quinn, agentka specjalna FBI przez całe życie tropiąca seksualnych przestępców. Dopiero teraz, po odejściu z Biura, odkryła prywatne szczęście i usiłuje znaleźć swoje miejsce w świecie „cywilów”, który przez tyle lat chroniła dla innych. I stara się, żeby ten świat nigdy się nie dowiedział, że ona potrafi uśmiercić człowieka gołymi rękami...

 

Czasami żałowałam, że byłam w życiu aż tyloma kobietami.

Było ich tak wiele: córka, siostra, glina, równa babka, kilka rodzajów dziwek, porzucona kochanka, idealna żona, bohaterka, zabójczyni.

Powiem prawdę o nich wszystkich, o ile jestem w stanie mówić prawdę.

Brigid Quinn ma wspomnienia, których wolałaby nie mieć, i zabójcze umiejętności, których wolałaby już nigdy nie potrzebować.

Widziała i robiła rzeczy, które wymazała z pamięci. Poza jedną....

Morderca z Drogi 66 zabił sześć kobiet. Porywał je z szosy, a potem pozostawiał ciała na spalonych słońcem pustkowiach Arizony. Poza jednym.

Ciała Jessicki, młodej podwładnej Brigid, nigdy nie odnaleziono. A Brigid nigdy nie zapomniała, że to ona wysłała Jessicę na Drogę 66…

Trzynaście lat później ta nierozwiązana sprawa znowu wdziera się w życie Brigid. Życie spokojne, ułożone na nowo u boku kochającego męża, profesora filozofii i byłego pastora. Męża, który nie wie nic o jej przeszłości.

Brigid widzi szansę, by wreszcie schwytać mordercę Jessicki. I uratować życie następnej agentki. Ale może stracić to, co stało się dla niej najcenniejsze - miłość męża. Bo będzie musiała złamać nie tylko prawo…

Opinie o ebooku Droga 66 - Becky Masterman

Fragment ebooka Droga 66 - Becky Masterman

Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Korekta

Magdalena Stachowicz

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Chintla/Shutterstock

Tytuł oryginału

Rage Against the Dying

Copyright © 2013 by Becky Masterman.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5065-6

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

Prolog

12 sierpnia 2011, godzina 10.00

Na drodze do Golder Ranch, na samym środku mostu, stała furgonetka z pracującym silnikiem. W furgonetce siedział Gerald Peasil i przyglądał się swojej nowej dziewczynie. Wystawił łokieć przez otwarte okienko, oparł twarz na przedramieniu. Łaskotanie włosków na skórze, po których przesuwał wargi w tę i z powrotem, lekko go podniecało. I kręcił go słono-kwaśny zapach własnego ciała. Nie spieszyło mu się do prezentacji. Rozkoszował się oczekiwaniem na spotkanie: to był nieodłączny element zabawy.

Drobna kobieta grzebała między kamieniami w wyschniętym korycie rzeki poniżej mostu, zbyt zajęta, żeby go zauważyć. Nie miała wszystkich zalet, które obiecywało zdjęcie. Owszem, spod płóciennego kapelusza khaki wymykały się kosmyki siwych włosów i opierała się na lasce, ilekroć pochylała się, by obejrzeć kamień, ale jej ciało było tak proste, że mogłaby niemal uchodzić za seksowną.

Myśl o seksownej babci odrobinę przerażała Geralda, ale co tam. Prawdopodobnie minęły całe wieki, od kiedy zaliczyła ostatnie bzykanko i na pewno ucieszy ją zainteresowanie młodszego mężczyzny. Wolną ręką Gerald poprawił ptaka przez cienkie, nylonowe szorty gimnastyczne i pomyślał o matce. Mama ściskała go tam naprawdę mocno, żeby go zniechęcić do masturbacji, aż urósł dość duży, żeby trzasnąć ją w pierś jej ukochaną patelnią z Amwaya. Tata uznał to nawet za zabawne i powiedział mu tylko, żeby nie wyżywał się na słabszych. Ale od tamtej pory każdy, kto próbowałby zabronić Geraldowi brandzlowania, sam się prosił o wybite zęby.

Gerald podjechał do końca mostu, skręcił w lewo i zjechał kawałeczek w dół stromej pochyłości, kończącej się na skraju suchego pasa piachu, który w tych stronach nazywano plażą. Plaża łagodnym stokiem schodziła do koryta rzeki. Gerald zatrzymał się i rozejrzał na obie strony po szerokiej połaci piasku barwy mokrego betonu.

Od kilku dni tę pustynię bombardowały letnie ulewy, więc na piasku, zwykle suchym, widniały wilgotne strumyczki; ziemia była już nasiąknięta deszczem. Jeszcze jedna burza jak ta ostatniej nocy, szczególnie w górach Catalina, skąd wypływała rzeka, i koryto wypełni się wodą, popłynie.

Ale dziś dało się chodzić środkiem koryta, tak jak robiła to ta kobieta. Poszukiwania zaprowadziły ją pod most i zniknęła Geraldowi z oczu. Nie martwił się; ona też go nie widziała, dzięki czemu miał mnóstwo czasu na zaplanowanie kolejnego ruchu, i kolejnego, i kolejnego.

Wrzucił bieg i zjechał gruntową drogą prowadzącą na skraj plaży. Zatrzymał się, zanim ubita ziemia zmieniła się w grząski, rzeczny piasek i manewrując ostrożnie, zawrócił samochód tak, by skierować jego przód z powrotem pod górę. Dzięki temu tył furgonetki otwierał się prosto na plażę, ułatwiając ładowanie, a gdyby przytrafiło się niespodziewane towarzystwo, można było szybko się stąd wynieść. Nie przejmował się, czy kobieta słyszała silnik. Trakt wyjeżdżony wzdłuż rzeki oznaczał, że czasami pojawiały się tu samochody, więc i ten raczej jej nie zaniepokoił. Poza tym pewnie była przygłucha. Rozbawiony tą myślą Gerald cicho prychnął przez nos.

Zaciągnął ręczny hamulec i wysiadł. Upewnił się, że niebieska zasłonka prysznicowa jest porządnie rozłożona na podłodze furgonetki i że paski do krępowania są pod ręką. Podniósł kombinerki, które wypadły ze schowka w ściance. Każda rzecz miała swoje miejsce. Kiedy już wszystko uporządkował, z małej skrzynki wyjął rolkę taśmy hydraulicznej, oddarł piętnastocentymetrowy kawałek i lekko przykleił na froncie swojej koszulki bez rękawów, by mieć go pod ręką, kiedy będzie potrzebny. W końcu przymknął drzwiczki bez trzaskania.

Zatrzymał się jeszcze raz, by rozejrzeć się po nadrzecznych wzgórzach. Raptem kilka prefabrykowanych domów na jednym ze zboczy. Świetna miejscówka, jak na zamówienie. Tym razem nie będzie musiał się spieszyć z pakowaniem jej do furgonetki. Pogłaskał foliowy kwadracik przyczepiony do sznurka zawieszonego na szyi i schował go pod koszulkę.

Jego gumowe klapki poślizgnęły się na drobnym żwirku pokrywającym stok, ale odzyskał równowagę. Założył tłusty kosmyk włosów za ucho i jeszcze raz poprawił ciuchy, by wyglądać w miarę przyzwoicie, kiedy będzie podchodził do swojej dziewczyny.

Kobieta nie zwracała na niego uwagi. Podnosiła kamień za kamieniem dłońmi w wielkich, ogrodowych rękawicach, oglądała je, niektóre wyrzucała, a niektóre chowała do wyblakłego, oliwkowego plecaka leżącego na większym głazie. To był dobry znak, że go ignorowała. Jeśli na niego nie patrzyły, wiedział, że trochę się boją. A strach zawsze dobrze wróżył.

Na jego oczach schyliła się i jedną ręką podniosła kamień, który wyglądał na dobre dwa kilo. Obróciła go parę razy, podrzucając w dłoni. Może jednak nie była taka stara?

Ale kiedy podszedł bliżej i zobaczył te oczy, wiedział, że to kobieta, której szuka; była dojrzała jak trzeba. Jej twarz nie była pomarszczona, z wyjątkiem paru fałdek spowodowanych pustynną suszą; linia żuchwy lekko zwiotczała. Gerald gwałtownie wciągnął powietrze, myśląc, jak to będzie, kiedy przejedzie nosem po tej żuchwie. Niewielki dekolt widoczny ponad guzikami koszuli był obsypany piegami. Była tak chuda i krucha, że zastanawiał się, czy nie połamią jej się biodra, kiedy rozłoży nogi. Fantazjowanie o pękających kościach znów go podnieciło. Kobieta zdjęła kapelusz i wytarła nim twarz. Włosy, które na pierwszy rzut oka z mostu wydawały się szpakowate, w pełnym świetle przedpołudnia zalśniły bielą.

Odbicie słońca w jej włosach przypomniało Geraldowi, jak cholernie jest gorąco. Przynajmniej ze czterdzieści stopni, może więcej. I bardziej wilgotno niż zwykle. Niemal czuło się parę buchającą z mokrego piasku. Geralda zaswędziała głowa; podrapał się po skalpie i wydłubując brud spod paznokci, ostrożnie ruszył po twardniejącym mule koryta.

Kropla potu pociekła mu po wewnętrznej stronie uda. Ona też się pociła, trójkąt skóry widoczny w dekolcie dżinsowej koszuli błyszczał od wilgoci. Dziesięć stopni mniej, a byłoby o wiele przyjemniej. Większość jego kolegów po fachu robiła swoje w nocy, ale kiedy człowiek specjalizuje się w starszych kobitkach, trzeba korzystać z każdej nadarzającej się okazji. Wszystkie starsze panie były rannymi ptaszkami i kładły się spać z kurami.

Jego myśli na chwilę powędrowały daleko, do innych miejsc i innych kobiet. Kiedy wróciły, Gerald stwierdził zaskoczony, że kobieta na niego patrzy. Żadnego „cześć”, żadnego przyjaznego machania ręką – po prostu obserwowała go, nawet nie mrugając. W lewej dłoni trzymała kamień. Była tak nieruchoma, że aż ciarki przebiegły mu po plecach; nagle zapragnął się wycofać, zrezygnować. Ale przypomniał sobie, że tym razem w grę wchodzi coś więcej niż tylko satysfakcja.

Nagle wróciło wspomnienie dnia, kiedy jeden łobuz na szkolnym boisku zaczął się naśmiewać z jego nazwiska. Nazywali go Peasil Weasel, łasica. Gerald rozpłakał się wtedy. A potem ojciec powiedział: „Ty naprawdę jesteś podstępny jak łasica”, ze zdumieniem, jakby właśnie odkrył, że nie jest ojcem własnego dziecka.

Tata miał rację, Gerald poczuł się o wiele lepiej, kiedy przyniósł do szkoły cegłę. Na boisku bez ostrzeżenia walnął tego łobuza w ucho ostrą krawędzią. Chłopak upadł, a Gerald rzucił się na niego i tłukł go cegłą po twarzy raz za razem, masakrując kości i tkanki, dopóki ktoś go nie odciągnął. Wtedy dowiedział się, jak przyjemnie jest łamać kości.

Ten chłopak nie umarł. Długo leżał w szpitalu. Gerald miał trochę kłopotów, ale co mieli zrobić, wsadzić ośmiolatka do więzienia? Miesiąc później chłopak przyszedł do domu Geralda z ojcem; wciąż był odrutowany i pocerowany po rekonstrukcji twarzy. Mężczyzna chciał, by ojciec Geralda zobaczył, co Gerald zrobił z jego synem.

Pan Peasil wyraził szczery żal. Ale kiedy zamknął już drzwi, zwrócił się do Geralda i powiedział:

– Dzieciak jest wielki. Wygląda jak Frankenstein. – I uśmiechnął się. Gerald ujrzał w tym uśmiechu podziw i szacunek. I miłość.

Peasil Weasel nie pamiętał już, kiedy ostatnio płakał, i teraz nie zamierzał się wycofać tylko dlatego, że staruszka dziwnie na niego popatrzyła. A poza tym miał robotę do wykonania. Od tamtego dnia z podwórkowym łobuzem nauczył się zaprzyjaźniać z ludźmi. I o niebo udoskonalił technikę.

– Dzieńdoberek – powiedział. Ochota pociągnięcia się za jaja była nieznośna, ale wiedział, że to może podziałać zniechęcająco na początku znajomości.

– Dzień dobry. – Jej dźwięczne, starcze wibrato sprawiło, że mu stanął. Miała dziwny głos, nie piskliwy i z przydechem, jak większość staruszek, ale niemal tak niski i silny jak głos mężczyzny. Zerknęła na wzwód wypychający mu szorty. Jej głowa drgnęła bezwiednie, całe ciało jakby wzdrygnęło się lekko. Może od dawna nie widziała stójki. Może była podniecona.

– Wszystko u pani w porządku? – spytał Gerald. Zaczął nonszalancko wyginać w piasku brzeg gumowej podeszwy klapka, bujając stopą, by pokazać, że jest zrelaksowany. Chciał uśpić jej czujność, dopóki nie podejdzie bliżej.

Spojrzała ukradkiem na prawo i na lewo od niego, przebiegła wzrokiem drzewa mesquite na brzegu rzeki, niemal jakby modliła się do nich o pomoc. Otworzyła usta, by coś powiedzieć, kaszlnęła i w końcu zdołała wychrypieć:

– Wszystko dobrze. – Jej laska wierciła się nerwowo w piachu.

– Strasznie dziś gorąco, samo południe – ciągnął Gerald. – Może się pani odwodnić, zanim się pani obejrzy, a w pobliżu nikogo nie ma. – Mówiąc to, zbliżył się o krok, nie wprost, ale lekko na prawo, jak kojot okrążający ofiarę, by znaleźć najlepszy punkt do ataku.

Kobieta nie zaprzeczyła, że jest sama.

– Mam wodę w plecaku. – Wskazała plecak leżący nieopodal, po czym odwróciła głowę, by spojrzeć na most wznoszący się za nią, na samotne auto, które przejechało górą i oddalało się szybko. Zabawne, że większość z nich nie krzyczała o pomoc, jakby wolały zginąć, niż narobić sobie wstydu, gdyby się okazało, że się myliły. Nagle znów spojrzała na niego, jakby wystraszona, że spuściła go z oczu na zbyt długą chwilę. – Chciałabym wrócić do zbierania kamieni. Za pozwoleniem.

– O co chodzi z tymi kamieniami? – spytał Gerald, kręcąc głową i znów robiąc krok, tym razem trochę na lewo.

– Lubię kamienie.

– Jest pani… jak to się nazywa…

– Geologiem? – dokończyła kobieta. Znów stała absolutnie nieruchomo. Można było niemal wyobrazić sobie jej język, znieruchomiały w ustach po wypowiedzeniu ostatniej zgłoski.

Krok bliżej, lekko na prawo.

– Tak, geologiem – odparł.

– Nie… proszę mi dać spo… – Urwała w pół słowa, jakby wiedziała, że błaganie Geralda, by sobie poszedł, urealni to, co właśnie się działo. Jakby bała się spojrzeć w oczy własnej bezbronności.

– No cóż, to fajnie. – Geraldowi nie najlepiej szły towarzyskie pogaduszki. Ale kiedy tak sobie gawędzili, wciąż podsuwał się bliżej, to w prawo, to w lewo, jak strumyki na piasku, żeby nie przestraszyła się i nie zaczęła wiać. Czasem nawet przez te całkiem dojrzałe musiał się nabiegać, a dziś było za gorąco na gonitwę.

Ta jednak, stojąca twardo na ziemi, czujna, a jednak niezdecydowana, z laską zaciśniętą w garści, pozwoliła mu podejść na jakieś trzy kroki. Ten jej spokój sprawił, że Gerald znów się zawahał. Ale nagle przypomniał sobie, że podobno strach czasem paraliżował ludzi. Ona właśnie tak wyglądała. Może po prostu uda się ją wziąć pod pachę jak tekturową figurę i zanieść do furgonetki. Gerald znów prychnął, rozbawiony. Później, kiedy będzie już unieruchomiona, będzie musiał jej powiedzieć ten żarcik.

Dłoń trzymająca kamień nagle zmieniła pozycję, poprawiła chwyt.

– To chyba ciężkie – powiedział Gerald. – Pomogę pani.

– Nie. – Przeciągnęła to słowo, przez co zabrzmiało jak „błagam”.

Był już dość blisko. Szybki jak koszmar senny, zamknął dystans i wytrącił jej kamień z dłoni, żeby nie mogła mu go upuścić na stopę. Cofnął się parę kroków, by ocenić efekt.

Nie zareagowała; była tak nieruchoma, jakby sama była z kamienia. Pomyślał, że nie będzie miał żadnej frajdy, jeśli ona się nie przestraszy. Była jakaś opóźniona umysłowo, czy co? Gerald oblizał wargi. Nigdy wcześniej nie miał nienormalnej. Może potrzebny był bardziej oczywisty sygnał. Pociągnął za sznurek na szyi, by wyjąć na wierzch przyczepiony do niego pakiecik z prezerwatywą. Nie żeby potrzebował prezerwatywy, bo przecież nikt nie znajdzie żadnych śladów; to miało je tylko przekonać, że nie zamierza im zrobić krzywdy. Kobieta przyjrzała się paczuszce leżącej teraz na jego koszulce.

Może teraz zrozumiała.

Jej źrenice rozszerzyły się.

– Dlaczego? – spytała i na jej twarzy pojawił się lęk, który miał pozostać już na stałe.

Gerald tylko stęknął z wysiłku, wykonując ostateczny wypad do przodu. Chwycił ją za nadgarstek i wykręcił ręce za plecy. Drugą dłonią oddarł taśmę hydrauliczną z koszulki i zalepił kobiecie usta.

Staruszka nieskutecznie machnęła na niego laską, tak naprawdę tylko kijem od szczotki, jaki można kupić w Home Depot, tak lekkim, jakby był z drzewa balsa. Kiedy wykonała zamach do tyłu i trafiła go w biodro, ledwie to poczuł. Wiedział, że pokonanie piętnastu metrów do furgonetki to najbardziej niebezpieczny moment. Gdyby teraz przejechał samochód i jego pasażer spojrzałby tu przypadkiem, zobaczyłby szamotaninę. Ale ona była drobna i słabsza, niż mu się wydawało, kiedy widział ją podnoszącą kamień. Mogła co najwyżej zapierać się nogami, co też robiła z wielkim zapałem. Gerald uderzył ją z tyłu, pod kolanami, własnym kolanem, żeby ją podciąć. Dzięki temu reszta drogi poszła szybciej.

Jeszcze jeden ostry kopniak kolanem w bok i dała się wpakować do furgonetki, mnąc pod sobą zasłonkę od prysznica. Widział, że dostrzegła zaschniętą krew pod spodem. Taśma na ustach nie pozwoliła jej krzyczeć, kiedy skuliła się pod tylną ścianką. To dało Geraldowi chwilę na zamknięcie drzwiczek furgonetki; teraz jeszcze tylko musiał ją związać przed drogą do swojego domu koło San Manuel, jakieś czterdzieści pięć minut jazdy na północ.

Teraz, kiedy siedzieli już bezpiecznie w furgonetce – kobieta tak przerażona i zszokowana, że nie wpadła nawet na to, że ma wolne ręce i może odkleić taśmę z twarzy – Gerald przyjrzał jej się na spokojnie. Płócienny kapelusz został na plaży i kosmyki siwych włosów, które zauważył już wcześniej, spływały gęstymi, białymi falami niemal do ramion. Przez chwilę jedynym dźwiękiem w samochodzie był jej hałaśliwy oddech. Jakimś cudem utrzymała swój kij i celowała nim w Geralda, nie wiedząc, że jest równie groźny jak pałeczka do chińszczyzny. Gerald wyciągnął rękę, wnętrzem dłoni do góry, i spojrzał jej w oczy.

– Oddaj mi laskę. No już, skarbie. Oddaj laskę. Nie zrobię ci krzywdy. Chciałem tylko schować się przed słońcem. Pogadać o kamieniach. – Gerald prychnął śmiechem, chwycił kij i nagle z sykiem wciągnął powietrze. Ostre ukłucie w dłoń kazało mu puścić laskę. Spojrzał zaskoczony na cięcie biegnące od nasady palca wskazującego aż do nadgarstka. Na jego oczach z rany zaczęła się sączyć krew. Skąd to się wzięło? Dla jego krwi nie było miejsca w scenariuszu tego, co miało się rozegrać w furgonetce. Z trudem umieścił krew w kontekście i nagle zorientował się, że to, co trzyma kobieta, to nie jest zwykła tyczka. Była to tyczka z ostrzem umocowanym na końcu: trójkątnym ostrzem z ostrą jak brzytwa krawędzią i spiczastym końcem.

Zobaczył krew, zanim poczuł ból, a zaraz po bólu przyszła wściekłość, kiedy kobieta do połowy zerwała taśmę z ust i tę odsłoniętą połowę wykrzywił grymas.

Kobieta myślała. Przez tę wywalczoną chwilę, kiedy patrzyła, jak ból dociera do jego świadomości, jak jego mózg usiłuje ogarnąć absurdalny atak ofiary, którą jeszcze dwie minuty temu paraliżował strach, jak w jego oczach rozpala się wściekłość poprzedzająca kontratak, myślała.

Zaschnięta krew na podłodze furgonetki dowodziła, że nie była jego pierwszą. Gdzieś były ukryte ciała. Miała niepowtarzalną okazję potwierdzić to bez oglądania się na proceduralne ograniczenia przesłuchania w obecności adwokata. Ale on był silniejszy, niż sądziła w pierwszej chwili, i minęło już sporo czasu, od kiedy ostatnio poruszała się w taki sposób. Była trochę słabsza, miała trochę wolniejszy czas reakcji, a ciasne wnętrze furgonetki ograniczyło jej możliwości bardziej, niż to przewidziała. Nie powinna była dać się wciągnąć do samochodu: na tym polegał jej błąd.

Być może sprawy zaszły już za daleko, ale teraz nie było czasu się nad tym zastanawiać. W tej chwili czuła, jak czterdziestoletni trening odruchów włącza w jej ciele tryb walki albo…

Walki. Nie było dokąd uciekać.

1

31 lipca 2011, godzina 8.45

Czasami żałowałam, że byłam w życiu aż tyloma kobietami.

Było ich tak wiele: córka, siostra, glina, równa babka, kilka rodzajów dziwek, porzucona kochanka, idealna żona, bohaterka, zabójczyni. Powiem prawdę o nich wszystkich, o ile jestem w stanie mówić prawdę. Dochowywanie tajemnic wymaga takich samych umiejętności, jak mówienie kłamstw. Jedno i drugie staje się nawykiem, niemal nałogiem, który trudno przełamać nawet wśród najbliższych, wśród ludzi spoza Biura. Jest takie powiedzenie: nigdy nie ufaj kobiecie, która mówi, ile ma lat. Jeśli zdradziła ten sekret, zdradzi i twój.

Ja mam pięćdziesiąt dziewięć. Kiedy wstąpiłam do FBI, było bardzo niewiele agentek i Biuro to wykorzystywało. Naturalna blondynka, niecałe metr sześćdziesiąt, z ciałem dojrzewającej cheerleaderki przydaje się w wielu śledztwach, więc skwapliwie pominęli dla mnie kryterium wzrostu. Przez sporą część kariery pracowałam jako tajniaczka, grając głównie przynętę dla handlarzy żywym towarem i seksualnych drapieżników, przekraczających granice stanowe czy międzynarodowe.

Pracowałam tak przez dziewięć lat. Zwykle wystarczą cztery, żeby agent się wypalił czy stracił rodzinę. Ja nie wyszłam za mąż, nie miałam dzieci i mogłabym to robić jeszcze dłużej, gdyby nie wypadek, który wymagał usztywnienia na stałe paru kręgów. Mogło być gorzej: dobrze, że nie widzieliście, co się stało z koniem.

Operacja pozbawiła mnie sprawności wymaganej w tej pracy. Problematyczne stały się skoki z dachu na dach, unikanie pchnięć nożem, taniec erotyczny. Mogłam pójść na rentę, ale nie wyobrażałam sobie życia poza Biurem, więc drugą część kariery spędziłam w wydziale dochodzeniowym. A potem przeszłam na emeryturę.

Nie, to nie jest cała prawda. Pod koniec miałam drobne trudności z podejmowaniem decyzji. A dokładniej, niecałe sześć lat temu, już po tym, jak straciłam niedoświadczoną agentkę w akcji, zabiłam nieuzbrojonego przestępcę pod Turnerville w Georgii. W przeciwieństwie do tego, co widujecie w filmach, agenci FBI rzadko używają siły tak, by zabić. Bo to przynosi wstyd Biuru. Przypomnijcie sobie Waco czy Ruby Ridge[1]. Co do samych agentów, nie ufa się im już tak bez reszty i obrona przestępcy może wykorzystać to w sądzie przeciwko nim, przedstawić ich jako drani, którzy podrzucają dowody albo naginają fakty, by pasowały do sprawy.

Było śledztwo przeprowadzone przez nasz wydział spraw wewnętrznych, Biuro Odpowiedzialności Osobistej, które oczyściło mnie, orzekając, że było to samobójstwo popełnione ręką stróża prawa. Proces cywilny, wytoczony przez krewnych tego zastrzelonego człowieka, potrwał dłużej i był bardziej kosztowny. To kolejna rzecz, której nie widuje się w filmach: że seryjny morderca ma dużą, kochającą rodzinę, a w niej kulawą siostrę, która uczy dzieci specjalnej troski i która zeznaje, że jej popieprzony brat był najmilszym człowiekiem na świecie.

Rodzina oskarżyła mnie, że go zastrzeliłam, bo się bałam, że nie zostanie skazany. Przegrali, ale wszystkim został po tym fatalny posmak w ustach. W tym momencie moja kariera dobiegła końca; zostałam przeniesiona do Oddziału Terenowego w Tucson, które rzekomo miało być uroczym miejscem, ale mnie dziwnie przypominało Syberię, tyle że gorącą. Nienawidziłam swojego przełożonego i wytrzymałam niecałe siedemnaście miesięcy, po których zdecydowałam się przejść na emeryturę, na co wszyscy od początku mieli nadzieję.

No, teraz to jest cała prawda. Prawie.

Przez jakiś czas starałam się być szczęśliwą emerytką. Wstąpiłam do klubu czytelniczego, ale pozostałe członkinie zaczęły mnie ignorować, kiedy się zorientowały, że w życiu nie przeczytałam żadnej książki. Spróbowałam jogi za radą terapeuty, który powiedział, że to mi pomoże „kontrolować gniew”, ale zostałam wywalona z zajęć przez instruktorkę, która nie pozwoliła mi się napić wody w wilgotnej sali o temperaturze czterdziestu stopni. I to ja nie kontroluję gniewu? Namaste ci w dupę.

Co drugi dzień chodziłam na siłownię, żeby przynajmniej utrzymać kondycję, która zawsze była całkiem niezła i absolutnie niezbędna w mojej pracy. Musiałam być elastyczna, mieć możliwość improwizacji. Przeszłam szkolenie dla służb specjalnych pod okiem komandosa z Navy Seals, niejakiego Baxtera. To jego imię. Nazwiska nie pamiętam. Bardzo się zaprzyjaźniliśmy, a Baxter był bardzo mądry jak na wyszkolonego zabójcę. Ilekroć wyobrażam sobie Baxtera z Navy Seals, widzę go, jak rzuca chamskie dowcipasy o używaniu dekoltu jako broni. Baxter już nie żyje.

Jak się tak nad tym zastanowić, to chyba znam więcej martwych ludzi niż żywych, zupełnie jak ten dzieciak z filmu.

Ale wracając do mojej emerytury, wciąż czułam się, jakbym była tajniaczką udającą Mocno Dojrzałą Kobietę z Południowego Zachodu. Gdy ktoś mnie pytał, czym się zajmowałam zawodowo, mówiłam, że ścigałam naruszenia praw autorskich. To zawsze ucinało rozmowę, bo każdy w jakimś momencie życia skopiował sobie chociaż jeden film.

Wciąż mam dar do znikania w dowolnym otoczeniu, do wtapiania się w tło i cieszę się, że wciąż mi się to udaję, choć dla kobiet w moim wieku to chyba najgorszy koszmar.

Oto, kim jestem. Właśnie to ukrywam przed sąsiadami, przed ukochanym mężem, poślubionym niemal dwa lata temu, i czasem przed samą sobą. Nikt nie lubi kobiety, która umie zabić gołymi rękami.

Więc, jak powiedziałam, emeryckie życie wychodziło mi bokiem, z wyjątkiem wykładów o buddyzmie na uniwersytecie, na które zapisałam się również za radą terapeuty. Tam poznałam Perfesora. I niedługo potem przestałam odwiedzać terapeutę.

Wzajemna fascynacja była niemal natychmiastowa. Podczas pierwszego wykładu patrzyłam, jak pełen pasji doktor Carlo DiForenza chodzi w tę i z powrotem przed audytorium i wykłada niczym uwięziony tygrys, który zjadł dalajlamę. W połowie wywodu na temat cyklicznej natury karmy jedna z dziewcząt, ubrana w bluzkę, która wyciskała ją przez dekolt niczym pastę do zębów, złożyła przedramiona aż do łokci jak jakaś pensjonarka i powiedziała:

– Ach, czyli „dokądkolwiek zmierzasz, jesteś tam, gdzie jesteś”. – Profesor przestał chodzić i wyjrzał przez okno, mrugając. Nawet nie spojrzał na autorkę wypowiedzi. Tygrys, któremu przeszkodziło brzęczenie komara.

– Wbrew temu, co twierdzą naklejki na zderzakach – wycedziłam – to nie do końca prawda.

Carlo wreszcie odwrócił się w stronę słuchaczy i zlokalizował mnie wzrokiem. Jego uśmiech połaskotał mnie w lędźwiach.

– Słuchamy dalej – powiedział.

– Z mojego doświadczenia wynika, że na dogonienie samego siebie potrzeba mniej więcej roku, więc nie ma się czym przejmować, dopóki jest się w ruchu.

Znów zaczął mrugać. Spodziewałam się, że zostanę uraczona jakimś protekcjonalnym docinkiem. Ale jego uśmiech wrócił.

– Kim pani jest? – zapytał, kładąc nacisk na „kim”.

– Nazywam się Brigid Quinn – odpowiedziałam.

– Powinniśmy to omówić przy kolacji, Brigid Quinn.

Większość studentów zachichotała. Pasta Do Zębów przejęła się wyłącznie tym, że przegrała ze starszą kobietą.

– To chyba trochę nie na miejscu w trakcie kursu – powiedziałam.

– A co mi tam – odparł. – Po tym semestrze i tak idę na emeryturę.

W tamtych czasach zdobywał mnie o wiele bardziej agresywnie. A ja byłam z nim o wiele bardziej szczera, dopóki nie zakochałam się w nim na pierwszej randce. Powspominam ją później, kiedy poczuję się trochę silniejsza.

Po niecałym roku wyszłam za Carla DiForenzę i przeprowadziłam się ze swojego mieszkania do jego domu na północ od miasta. Dom z widokiem na góry Catalina przez okna od tyłu urządzony został przez Zmarłą Żonę Carla w stylu mojej zwariowanej ciotki Josephine – wiecie, czerwone abażury z frędzlami i podrabiane belgijskie gobeliny przedstawiające jednorożce. W dużym ogrodzie od tyłu była naturalnej wielkości rzeźba świętego Franciszka, siedzącego na ławce. Ja w życiu nie urządzałam żadnego ze swoich domostw i to wszystko było w porządku, pasowało do osoby, którą chciałam się stać, jak fabrycznie dopasowany pokrowiec na kanapę.

Dom wyposażony był w parę Mopsów, które są czymś w rodzaju krzyżówki Petera Lorre’a z kiełbaską. Psy podarowała Carlowi Jane, tuż zanim zmarła na raka przed pięciu laty; uważała, że opieka nad nimi da mu jakiś cel w życiu po jej śmierci. Wciąż mieliśmy zamiar nadać im imiona.

Ale najlepszą częścią tego pakietu był Carlo.

To – znaczy, małżeństwo – stało się tak szybko, że słyszałam w głowie matkę szepczącą jeden ze swoich komunałów: co nagle to po diable, ale ja wiedziałam, czego chcę. Może wciąż nie do końca wiedziałam, co właściwie dostałam, ale ten pośpiech oznaczał, że Carlo w ogóle nie wiedział, kim jestem. Nie czułam się z tym źle, bo nigdy nie znałam innego sposobu życia. Ktoś mógłby powiedzieć, że to nie jest dobry fundament dla udanego związku, ale ja odrobiłam lekcje: przemoc pozostawić w przeszłości i skupić się na nauczeniu się, jak być idealną żoną. Idealna żona: oto kobieta, którą teraz będę.

Carlo też się nie spieszył. Nauczył się nie podkradać do mnie i nie ściskać mnie od tyłu, i tylko delikatnie kładł dłoń na moim policzku, żebym wtulała się w nią, zamiast sztywnieć. Nigdy nie próbował wydobyć ze mnie powodów tych moich odruchów, tego instynktu walki lub ucieczki, i byłam pewna, że uznaje, iż lepiej tego nie wiedzieć. Powoli rozluźniałam się, uczyłam się mu ufać i życie było idealne z wyjątkiem tych chwil w środku nocy, kiedy przytłaczał mnie niepokój, kiedy moje serce zaczynało walić z nawykowego przerażenia, że on mnie zostawi, że stracę wszystko, co nareszcie znalazłam.

Przez ten pierwszy rok kochaliśmy się, chodziliśmy na spacery z Mopsami, uwodziliśmy się nawzajem do polubienia naszych ulubionych potraw (on sushi, ja hinduszczyzna), oglądaliśmy filmy (ja zaczęłam doceniać niezależne, trudne kino, a on wybuchające rzeczy) i zbieraliśmy kamienie.

Szczególnie lubiłam polowanie na kamienie. Są nie tylko ładne, ale też niezmienne i możesz mieć pewność, że ci nie umrą. Moim ulubionym miejscem w okolicy do szukania kamieni była spokojna plaża niecały kilometr w dół od naszego domu, pod mostem, którym droga do Golder Ranch przekraczała rzekę. Letnia pora deszczowa – parę krótkich miesięcy ulew, podczas których pustynia dostawała swoje coroczne trzysta milimetrów wody – wypłukiwała skałki z otaczających gór i gromadziła je właśnie tam.

Tego dnia, o którym mówię, ostatniego dnia lipca, krótko przed tym, jak mój najgorszy koszmar stał się rzeczywistością, poszłam na plażę sama, napchałam do plecaka dziesięć kilo wszystkiego, co miało wyjątkowe kolory, i ruszyłam z powrotem pod górę, trochę oszołomiona od czterdziestostopniowego upału, ale zadowolona z treningu.

Po chwili dostrzegłam nasz ogród na wschodnim skraju osiedla Black Horse Ranch. Jesteśmy tu dość świeżą anomalią, otoczoną przez prawdziwych mieszkańców pustyni. Ludzi posiadających konie. Ludzi warzących metamfetaminę w przyczepach kempingowych. Kiedy pada, czuje się koński nawóz, a przyczepy czasem wylatują w powietrze.

Czy to brzmi krytycznie? Po spędzeniu większości życia w miejskich mieszkaniach tak naprawdę kochałam tę wiejską okolicę, tak jak kocha się starego, niechlujnego wujka, który snuje niezłe wojenne opowieści. Kochałam zapach końskiego gnoju i ryk osła, od czasu do czasu dobiegający z nieznanego miejsca przy bezwietrznej pogodzie, i budzące wspomnienia szczekanie broni palnej z Klubu Strzeleckiego w Pima.

Ale, jak mówię, najbardziej kochałam Carla. Był wysoki jak Lincoln, miał lekki włoski akcent, rzymski, orli nos, smutne oczy Ala Pacino i uśmiech niegrzecznego chłopaka, kłócący się z tymi oczami.

Kiedy wtargałam plecak do kuchni i wysypałam kamienie do zlewu, by je wypłukać, Carlo przygotowywał właśnie soczek dla kolibrów – mieszał z wodą jakiś proszek o kolorze truskawek. Sam z siebie, bez proszenia, wywiesił karmnik na akacji w ogródku przed domem, żebym mogła obserwować kolibry z okna swojego gabinetu.

Widok Carla napełniającego karmnik dla mojej przyjemności sprawił, że… „serce wezbrało mi czułością” podobno jest wyświechtanym frazesem, ale uczucie jest dla mnie całkiem nowe.

To może się komuś wydać nietypowo silną reakcją na mężczyznę napełniającego karmnik. Jeśli prowadziliście stosunkowo spokojne życie, nie docenicie jego wartości i nie będzie ono dla was takim skarbem, jak dla mnie; nie zrozumiecie, jakie to uczucie dzień po dniu chodzić z tą pełną napięcia wibracją w piersi, jakbyście nosili w sobie strunę od skrzypiec, która właśnie została trącona, ale teraz milczy, bo zagrożenie przemocą dawno minęło.

Teraz żyłam w pokoju z człowiekiem tak łagodnym i wrażliwym, że pichcił zupkę dla kolibrów. Czy to brzmi pretensjonalnie? Mam to w dupie.

– Co tam masz dla mnie? – spytał, wlewając roztwór przez lejek do przejrzystego, plastikowego pojemnika. Jego niski głos i błysk w oku sprawiły, że pytanie zabrzmiało dwuznacznie.

– Tylko parę ładnych kamyków, Perfesorze. To ty mi powiesz, co tu mam.

Odwróciłam się do zlewu, do którego wrzuciłam kamienie, wypłukałam je jeden po drugim i ułożyłam mokre na czarnym, granitowym blacie, żeby Carlo mógł je obejrzeć.

Płukanie wydobyło żywe kolory: był jeden gładki, krwistoczerwony, jeden kremowy jak lody waniliowe, okrągły i w zielone ciapki niczym jajo dinozaura, srebrny poprzetykany czarnymi plamkami. Otworzyliśmy kolorowy atlas minerałów południowo-zachodnich Stanów, by sprawdzić, co mamy.

Carlo był takim samym geologiem, jak i ja. Zanim został profesorem filozofii i zanim ożenił się z Jane, odsłużył swoje jako rzymskokatolicki ksiądz. Ojciec doktor Carlo DiForenza potrafił tłumaczyć zagadnienia z filozofii lingwistycznej czy z religioznawstwa komparatywnego z taką łatwością, że zrozumiałby to upośledzony małż.

Carlo i ja usiedliśmy obok siebie na taboretach przy śniadaniowym barku; pochylił swoje chude ciało nad kamieniami niczym żyrafa chroniąca młode. Jego cienkie palce łaskotały kamienie, kiedy podziwiał każdy z osobna.

– Konglomerat – powiedział Carlo, wskazując obrazek w książce. – Widzisz te kwarcowe wstawki? Wyobrażam sobie tę potężną falę żaru zmieniającą granit w zupę, w której wymieszały się te wszystkie składniki. A potem spadek temperatury, który zespawał to w jedną masę, w której da się odróżnić każdy minerał. Przepiękny, Birgid. O, i znalazłaś jeszcze parę z inkluzjami miedzi.

Powierciłam się trochę i pochyliłam bliżej. Fala żaru, granit, zespawać, inkluzja – to było tylko moje wrażenie czy Carlo naprawdę opowiadał o miliardzie lat aktywności geologicznej, jakby to była noc gorącego seksu? A do tego kręciło mnie patrzenie, jak głaszcze te skały.

Geoerotyzm zaczął działać na nas oboje. Przeszliśmy od głaskania kamieni do wzajemnego głaskania palców głaszczących kamienie, ja rzuciłam jakiś marny żarcik o skamieniałych częściach ciała, a potem zaczęłam lizać jego palce, a Carlo zaczął mruczeć bella, bella, bo tak mnie nazywał, kiedy był w romantycznym nastroju i miałam gdzieś, czy robił tak, żeby niechcący nie nazwać mnie Jane, bo w głębi serca wiedziałam, że w tym wypadku bella oznaczało mnie. Tak to idzie, kiedy człowiek ma za sobą kawał życia. Nie ma się co oszukiwać.

Nie przeszkadzało mu, że jeszcze nie wzięłam prysznica. Zsunęliśmy się z taboretów na jeden z pseudoperskich dywanów Jane. Tureckich. Orientalnych. Nieważne. I zaczęliśmy się całować. Ale Mopsy się gapiły, a poza tym kochanie się na podłodze nie miało już tego uroku, co kiedyś. Przeszliśmy do sypialni i zrzuciliśmy z łóżka satynową narzutę Jane, różową z błękitnym wykończeniem.

Seks był niesamowity, ale nie martwcie się, nie mam zamiaru wdawać się w szczegóły. Być może jesteście młodsi ode mnie i nie lubicie myśleć o kimś spoza waszego pokolenia uprawiającym seks. Być może dla was taki obrazek jest żenujący, wulgarny albo komiczny.

Żaden z tych przymiotników nie opisuje mnie i Carla.

Kiedy on zdrzemnął się po wszystkim, jak zwykle, zmęczony pożądaniem, ja podziękowałam mu w milczeniu, z głębi duszy, za to, że pozwala mi żyć w swoim normalnym świecie. Za to, że dał mi tę nową mnie, inną niż wszystkie kobiety, którymi byłam wcześniej.

Ale wdzięczność za teraźniejszość nieodmiennie wiązała się ze wspomnieniami przeszłości, w której dostałam kilka lekcji życia. Jedna z historii, które nie dawały mi spokoju: Paul, łagodny wdowiec Paul od wiolonczeli i oliwy truflowej, od dwójki przedszkolaków ślicznych jak cherubinki. Paul, który zaczął się mnie brzydzić mimo wszelkich wysiłków. I odepchnął mnie tak delikatnie, jak umiał, choć był przekonany, że nie da się mnie skrzywdzić. Rozumiesz, Brigid? Kiedy wpatrujesz się w otchłań deprawacji, wcześniej czy później otchłań zaczyna się wpatrywać w ciebie. Mieszkałaś w otchłani tak długo, że już nigdy jej nie uciekniesz. Za bardzo się boję tam z tobą zamieszkać. Nie mogę na ciebie narażać moich dzieci.

Wciąż paraliżowała mnie myśl, że mogę zniszczyć swój związek z Carlem tak, jak zniszczyłam poprzedni, i pielęgnowałam w sobie postanowienie, że nie zrobię niczego, co mogłoby do tego doprowadzić.

Paul był ostatnim człowiekiem, z którym próbowałam być szczera. Dwadzieścia dwa lata temu. Wciąż zadaję sobie pytanie, co kazało mi zostawić to zdjęcie z miejsca zbrodni na stole w kuchni. Nie spodziewałam się, że znajdą je dzieci.

2

9 sierpnia 2011, godzina 10.50

Paul miał rację: przeszłość nie umiera. Do licha, nawet nie dostaje zmarszczek.

Jakiś tydzień po epizodzie z geologicznym seksem siedzę zanurzona w głębokie poduchy kanapy Jane, obite lśniącym, brązowym brokatem, popijam kawę z pamiątkowego kubka z Wielkim Kanionem, przywiezionego przez Jane z którychś wakacji z Carlem, i zastanawiam się, czy trudno byłoby coś upiec. Jakieś ciastka, czy coś. Kiedy przeglądałam jedną z książek kucharskich Jane, poczułam jej zapach – miód i mąka – i przemknęło mi przez głowę pytanie, czyby mnie zaakceptowała. Nie po raz pierwszy oparłam się pokusie, by ten jeden, jedyny raz wejść w pocztę internetową, wpisać adres jane@tamtenswiat.com i zapytać ją o to.

Skrzywiłam się, kiedy moje rozmyślania przerwał dzwonek grający Eine Kleine Nachtmusik. Nienawidzę muzyki, ale nie udało mi się przeprogramować dzwonka.

Na ganku ujrzałam Maksa Coyote’a. Wiceszeryf Coyote był w połowie członkiem plemienia Pasqua Yaqui, a w połowie (ze strony matki) antropologiem z Uniwersytetu Columbii. Kiedy służyłam jeszcze w Biurze, pracowaliśmy razem przy paru sprawach. Max w odróżnieniu od większości policjantów nie uważał agentów FBI za kompletnych dupków i był jednym z powodów, dla których zostałam w tym mieście. Stał się dla mnie tak bliskim przyjacielem, na jakiego było mnie stać i nawet opowiedziałam mu o Paulu po zbyt wielu szklaneczkach crown royal, ale wiedziałam, że tym razem nie przyszedł z zaproszeniem na kolację.

Mopsy zaczęły złościć się i szczekać.

– Hej, no co wy, to tylko wujek Max – powiedziałam, otwierając siatkowe drzwi.

– Jest Carlo? – spytał Max, wchodząc i rozglądając się swobodnie, jak robi się to u dobrych znajomych, u których można sobie pozwolić na wścibstwo.

– Sprawdza ceny dżinu w Walgreen’s. Przyszedłeś na pokera czy na filozofię?

Max i Carlo poznali się na domowej imprezie i przypadli sobie do gustu; może nawet byli lepszymi przyjaciółmi niż ja i Max. Schodzili się raz w miesiącu i uczyli się nawzajem wszystkiego, co wiedzieli o Bertrandzie Russellu i teksańskiej odmianie pokera. Max był całkiem niezły w złożonym myśleniu. Carlo ciągle przegrywał koszule.

Max nie odpowiedział od razu. Zatrzymał się, by pogłaskać oba wdzięczne Mopsy kciukiem między oczami, po czym odsunął na bok jedną ze zbyt błyszczących, liliowych poduszek, którymi obstawione było oparcie kanapy, i usiadł. Był w tym domu już wystarczająco wiele razy, by nie naśmiewać się z pawich piór Jane, wstawionych w orientalny wazon, ale podniósł książkę kucharską, którą przeglądałam, i powąchał plamę na przepisie na pudding chlebowy.

– Jak ci idzie gotowanie? – spytał.

– Wciąż zniechęcają mnie takie składniki jak crème fraiche – odparłam, odbierając mu książkę i zamykając z trzaskiem. Odłożyłam ją na stolik, ale coś w zachowaniu Maksa kazało mi pozostać na stojąco. – Dlaczego kluczysz?

Westchnął, zrobił smętną minę, ale był to jego typowy wyraz twarzy, więc jeszcze się zbytnio nie przejęłam.

Zbytnio. Jako osoba żyjąca w świecie, w którym nowiny zwykle są złe, zapytałam:

– Dlaczego chcesz wiedzieć, gdzie jest Carlo?

Skupiony, jakby miał jakąś misję do wypełnienia, znów zignorował pytanie. Położył dłonie na głowach Mopsów siedzących po jego bokach. Odniosłam dziwne wrażenie, że jest gotów użyć ich jako tarczy, gdybym czymś w niego rzuciła.

– Mamy w areszcie seryjnego mordercę – powiedział.

Robiłam w tym biznesie tak długo, że takie słowa wciąż budziły przyjemny dreszczyk z tyłu czaszki.

– Świetna robota. Kogo?

Mówił ostrożnie, niczym aktor uczący się roli.

– Kierowcę ciężarówki, niejakiego Floyda Lyncha. Patrol graniczny zatrzymał go dwa tygodnie temu jakieś sto kilometrów od granicy na Trasie 19. Jechał do Las Vegas z ładunkiem automatów wideo do pokera. Rutynowa kontrola, ale na posterunku mieli przypadkiem psa szkolonego w szukaniu zwłok, który znalazł w ciężarówce martwą kobietę.

– W przyczepie?

– Nie, przyczepa z automatami była czysta. Ciało było w kabinie. Na miejsce wezwano i szeryfa, i FBI.

– Zidentyfikowali tę kobietę?

– Jeszcze nie. Kierowca twierdzi, że to była nielegalna imigrantka.

Psów używa się do lokalizacji imigrantów, którzy nie dali rady przejść przez pustynię. Mój mózg pracował na zwiększonych obrotach. Nie rozumiałam, dlaczego on tu jest i mówi mi o tym po swojemu, bez pośpiechu, a ja go nie poganiam.

– Coś sobie przypominam, chyba widziałam materiał w wiadomościach. Sprawa szybko ucichła.

– Powiedzmy, że FBI się o to postarało.

– Ale to było dwa tygodnie temu.

– FBI przejęło przesłuchiwanie tego człowieka.

– Wcześniejsze wyroki?

– Zero. Nie dostał nawet mandatu.

– Chcesz dietetycznej coli? – Przeszłam przez wielki, otwarty pokój do aneksu kuchennego i wyjęłam z lodówki dwie puszki, nie czekając na odpowiedź. – Zakładam, że jesteś tutaj, bo ofiara ma coś wspólnego ze mną.

Milczał przez chwilę, a potem i tak nie odpowiedział na moje pytanie.

– Z ofiary nie można było wiele wyciągnąć. Ciało było zmumifikowane.

– Robi się coraz dziwniej. Bardzo śmierdziało?

– Nie.

Skinęłam głową. Zanim zamknęłam drzwi lodówki, zapisałam sobie w mózgu, że trzeba dokupić selera.

– Przyznał się, że ją zabił?

– Nie od razu. Twierdził, że znalazł ciało na poboczu, że było byle jak ubrane, buty ktoś już zdążył ukraść. Nielegalna, która nie przeżyła drogi przez pustynię. Powiedział, że tylko go używał.

– Używał. Paskudna sprawa. – Wciąż nic mi nie wyjaśniało, dlaczego Max tak zwlekał z powiedzeniem, o co chodzi. I dlaczego w ogóle mi o tym mówił. To powinna być co najwyżej rozmowa telefoniczna w chwili nudy, a nie umyślna wizyta. Zaczął mnie mrowić nerw z boku szyi. Podałam jedną colę Maksowi i otworzyłam drugą, ale wciąż jakoś nie mogłam usiąść.

– Jak na razie nie ma tu żadnego seryjnego mordercy, Max. Mamy jedną ofiarę i człowieka, który się wypiera, że ją zabił. – Nie musiałam mówić Maksowi, że to podchodzi zaledwie pod występek czwartej kategorii. Profanacja zwłok. Krótka odsiadka. – Nie chcę wyjść na egocentryczkę, ale, do diabła, co to ma wspólnego ze mną? – Napiłam się łyczek coli.

– Kiedy technicy przeszukiwali ciężarówkę, znaleźli schowek z albumami wycinków i z pamiętnikami. – Max zaczął ważyć słowa jeszcze staranniej niż przed chwilą, jeśli to w ogóle było możliwe. – I z pocztówkami.

Trochę coli chlapnęło na dywan Jane, kiedy drgnęła mi ręka.

– Były zaadresowane? – spytałam.

Pokręcił głową. Ja wzruszyłam ramionami.

– Wiele osób kupuje pocztówki. Nawet kierowcy ciężarówek.

Max wziął głęboki wdech i powiedział:

– Wszystkie pamiętniki dotyczyły morderstw na Drodze 66.

Droga 66, największe dochodzenie w sprawie seksualnych mordów w mojej karierze. Dochodzenie, którego nie udało mi się zamknąć. Dochodzenie, podczas którego straciłam młodą agentkę: stała się ostatnią znaną ofiarą mordercy. I jedyną, której nie odnaleziono. Nie chciałam zadawać oczywistego pytania, choć na odpowiedź czekałam od siedmiu lat. Zamiast tego powiedziałam więc:

– Fan. Ten, ten… jak mu tam?

– Floyd Lynch.

– Może być fanem. – Nawet seryjni mordercy mają fanów. Świat celebrytów w najgorszej odsłonie.

– Te pamiętniki naprawdę sugerowały, że to on. Znał mnóstwo szczegółów. Nazwiska ofiar.

– To było w mediach.

– Wszystkie zapiski były w stylu „przeciąłem jej ścięgno Achillesa, żeby nie mogła uciec, zgwałciłem ją, a potem dusiłem powoli, aż poczułem, że pęka kość w jej gardle…”

– To wszystko też było w wiadomościach. Mógł fantazjować, niejako przywłaszczyć sobie te czyny.

– „…odciąłem jej prawe ucho”.

To wysadziło w powietrze moją kleconą na poczekaniu teorię. Tylko śledczy wiedzieli, co było trofeum mordercy. I nikt nigdy nie znalazł żadnego z tych uszu.

– To utrzymaliśmy w tajemnicy – przyznałam.

– Tak też mi powiedzieli. – Max, coraz bardziej nerwowy, poprawił się na kanapie i odchrząknął. Zmiękczył i złagodził ton, żeby mnie uspokoić. Nie cierpię, kiedy ludzie to robią. To nigdy nie jest dobry znak. – A potem, Birgid, kiedy technicy powiedzieli George’owi Manriquezowi, waszemu patologowi…

– Wiem, kto to jest George Manriquez.

– …o pamiętnikach, zebrał wszystkie fakty znane w sprawie i wziął je pod uwagę przy badaniu zwłok znalezionych w ciężarówce. Mimo mumifikacji stwierdził pęknięcie kości gnykowej, przecięte ścięgno Achillesa, brak prawego ucha. Było wszystko. Cały MO[2].

– U mumii z ciężarówki – upewniłam się.

Max skinął głową.

– Dokładnie jak u ofiar z Drogi 66.

Nie będąc w stanie wymyślić żadnego innego wytłumaczenia, zadałam wreszcie pytanie; serce biło mi z lęku przed odpowiedzią.

– To ona? Max, czy ta mumia z ciężarówki to ona?

Jego odpowiedź przyniosła mi zarazem ulgę, jak i rozczarowanie.

– Nie. To nie jest ciało Jessiki Robertson. Przynajmniej tak twierdzi Lynch.

– Och – odetchnęłam. Było to mizerne, puste, ledwie słyszalne och. Byliśmy tak blisko znalezienia jej po tych wszystkich latach, a jednak jej tam nie było. Podeszłam chwiejnie do fotela stojącego naprzeciwko kanapy i osunęłam się nań, kiedy nogi odmówiły mi posłuszeństwa.

Widząc to, Max dodał pospiesznie:

– Ale mówi, że może nas do niej zaprowadzić.

Nawet po tej informacji nie ufałam temu, co słyszę.

– Przyznał się do tego tak po prostu?

– Przymknęli go i zaproponowali dożywocie.

– Skurwiel poszedł na ugodę. – Struna od skrzypiec, której nie czułam od dawna, zawibrowała mi w piersi i poczułam, że wzbiera we mnie gniew. – Gdzie ona jest? – Byłam już gotowa sięgać po torebkę.

– Rzekomo w jakimś opuszczonym samochodzie. Przy starej drodze na górę Lemmon.

– Ktoś już poinformował jej ojca?

Nie wiem, jakiej reakcji oni wszyscy spodziewali się po mnie. Max wypełnił swoją misję i widząc, że nie zaczęłam świrować, rozluźnił kręgosłup i pozwolił się odrobinę wessać miękkiej kanapie.

– Spokojnie. Czekamy z tym na weryfikację, ale tobie trzeba było powiedzieć na tym etapie. Mam na myśli twój udział w tej historii. Rozmawiałem z agentką prowadzącą sprawę. Znasz Laurę Coleman?

– Poznałam ją, kiedy odsiadywałam wyrok w oddziale w Tucson. Zdawało mi się, że zajmowała się oszustwami.

– Po twoim odejściu przeszła do wydziału zabójstw. Uznała, że powinniśmy zawiadomić ciebie i ściągnąć Davida Weissa.

– David Weiss już wie?

Widocznie w moim głosie znów dała się wyczuć nerwowość, bo Max z trudem wydobył się z poduch oparcia, wyprostował plecy i wrócił do uspokajającego tonu.

– Tak. Był profilerem w tej sprawie, więc przylatuje dzisiaj, żeby przeprowadzić test poczytalności. Chcemy mieć wszystko pozamiatane, żeby Lynch na pewno dostał dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego.

– Chcę jechać na miejsce porzucenia zwłok – oznajmiłam.

Zanim jednak Max zdążył odpowiedzieć, usłyszałam otwieraną bramę garażową i Mopsy wystrzeliły z kanapy, żeby przywitać pana. Niski głos Carla niczym herold normalności pierwszy pojawił się w kuchni.

– Kotku! Tanqueray był o dziesięć dolarów droższy niż U Sama, więc kupiłem tylko parę innych rzeczy, śmierdziele dla psów i salami. – Zatrzymał się na widok mnie i Maksa, wpatrujących się w niego, jakbyśmy zostali przyłapani na jakichś tajemniczych sprawkach. Bo w pewnym sensie tak było.

– W Walgreen’s mają salami? – spytałam.

– Cześć, Max – rzucił Carlo.

– Hej, Carlo.

– Coś się stało? – spytał Carlo.

Max otworzył usta, ale go ubiegłam, przechodząc w tryb normalności dla dobra Carla. To był odruch bezwarunkowy.

– Wszystko jest w porządku, kotku. Max właśnie mówił, że potrzebuje sesji pokera i filozofii.

3

10 sierpnia 2011, godzina 6.30

Przed Jessicą było pięć morderstw. Wszystkie dziewczyny miały od osiemnastu do dwudziestu trzech lat, ich nagie ciała pozostawiane były w upokarzających pozach wzdłuż drogi stanowej nr 44, zwanej kiedyś Drogą 66. Wielu podróżników kręciła myśl o przejechaniu autostopem słynnej trasy z Chicago do LA, która była trochę jak szlak przez Appalachy, tyle że wyasfaltowany. Dziewczyny zamordowane na przestrzeni pięciu lat nie dotarły do końca, by móc się pochwalić przed znajomymi.

Morderca działał między Amarillo w Teksasie i Flagstaff w Arizonie i zabijał tylko jedną ofiarę każdego lata. Tak spędzał wakacje.