Wydawca: Marginesy Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 594 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Dochodzenie III - David Hewson

Sarah Lund ma poprowadzić trudne śledztwo w sprawie szczątków znalezionych w kopenhaskim porcie, tymczasem nie może się już doczekać awansu i przeniesienia do Działu Operacji, Planowania i Analiz. Chce się zająć domem i zadbać o relację z dorosłym już synem. Ostatecznie do zajęcia się sprawą nakłania ją dawna miłość, Mathias Borch, obecnie pracujący w PET.

Szybko się okazuje, że zwłoki w porcie to dopiero początek dramatycznych wydarzeń: znika dziewięcioletnia córka miliardera Roberta Zeuthena, a porywacz podejmuje dziwną grę z Lund, podsuwając jej kolejne tropy i powtarzając, że chce tylko odzyskać należny dług.

W Dochodzeniu III – obok Sarah Lund – powraca też Troels Hartmann, którego znamy z części pierwszej jako walczącego o stołek burmistrza Kopenhagi. Teraz jest premierem. Właśnie zbliżają się wybory parlamentarne i Hartmann chce ponownie je wygrać. W kraju, jak na całym świecie, jest kryzys gospodarczy. Hartmann ma romans z przewodniczącą Partii Centrum. Walczy z lewicą. I co chwilę grozi mu jakaś kompromitacja – książka zaczyna się od takiej właśnie sytuacji.

I w tym Dochodzeniu Sarah Lund będzie musiała walczyć z fałszywymi tropami, z politykami ukrywającymi prawdę, by nie narazić na szwank swej kariery, z diabolicznym mordercą i z własnymi uczuciami, z którymi sobie nie radzi (powracają obrazy i skojarzenia ze sprawy Nanny Birk Larsen).

A w Kopenhadze znów listopad – szary, stalowy, ponury, siny, mokry, przygnębiający, ciemny… Piękne, lodowate z wyglądu biurowce. A w porcie – kontenery, hale, złomowisko, rdzewiejący opuszczony statek... i zwłoki.

Opinie o ebooku Dochodzenie III - David Hewson

Fragment ebooka Dochodzenie III - David Hewson

Copyright © David Hewson 2014

Based on Søren Sveistrup’s FORBRYDELSEN III ( THE KILLING season 3) – an original Danish Broadcasting Corporation TV series co-written by Torleif Hoppe, Michael W. Horsten

The right of David Hewson to be identified as the author of this work has been asserted by him in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988

Copyright © for the translation by Ewa Penksyk-Kluczkowska Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2014

Podziękowania_

Jestem wdzięczny Sørenowi Sveistrupowi, twórcy serialu, i swojej wydawcy Trishy Jackson za zrozumienie i wsparcie. Po raz kolejny zaznaczam: to adaptacja opowieści telewizyjnej, a nie zapis scena po scenie. Wszelkie zmiany są wyłącznie moim dziełem.

David Hewson

Główni bohaterowie_

Kopenhaska policja_

Sarah Lund – podkomisarz policji, Wydział Zabójstw

Lennart Brix – szef Wydziału Zabójstw

Mathias Borch – dochodzeniowiec, Politiets Efterretningstjeneste (PET), Agencji Wywiadowczej Narodowego Bezpieczeństwa Wewnętrznego, niezależnego wydziału służb policyjnych

Ruth Hedeby – zastępca komendanta policji

Tage Steiner – prawnik od spraw wewnętrznych

Asbjørn Juncker – detektyw, Wydział Zabójstw

Madsen – detektyw, Wydział Zabójstw

Dyhring – szef PET

Świat polityki_

Troels Hartmann – premier, szef Stronnictwa Liberalnego

Rosa Lebech – szefowa Partii Centrum

Anders Ussing – przywódca Partii Socjalistycznej

Morten Weber – doradca polityczny Troelsa Hartmanna

Karen Nebel – rzecznik prasowy Troelsa Hartmanna

Birgit Eggert – minister finansów

Mogens Rank – minister sprawiedliwości

Kristoffer Seifert – były pracownik sztabu Partii Socjalistycznej

Per Monrad – szef kampanii wyborczej Andersa Ussinga

Zeeland_

Robert Zeuthen – dziedzic Zeelanda, imperium przemysłowego

Maja Zeuthen – żona Roberta, obecnie w separacji

Niels Reinhardt – asystent Roberta Zeuthena

Emilie Zeuthen – córka Zeuthena, lat 9

Carl Zeuthen – syn Zeuthena, lat 6

Kornerup – prezes zarządu Zeelanda

Pozostałe osoby_

Vibeke – matka Lund

Mark – syn Lund

Eva Lauersen – dziewczyna Marka

Carsten Lassen – lekarz pracujący w szpitalu uniwersyteckim

Peter Schultz – zastępca prokuratora

Lis Vissenbjerg – patomorfolog w szpitalu uniwersyteckim

Nicolaj Overgaard – były policjant z Jutlandii

Louise Hjelby – dziewczynka z Jutlandii

1_

Środa_ 9 listopada_

Zawsze przydzielali jej młodych. Ten akurat nazywał się Asbjørn Juncker, miał dwadzieścia trzy lata, właśnie odbył staż i został detektywem. Teraz z entuzajazmem przetrząsał wraki samochodów na zapuszczonym złomowisku na skraju doków.

– Tu jest ręka! – krzyknął, obchodząc rdzewiejącą skorupę dawno zmarłego volkswagena garbusa. – Ręka!

Madsen dowodził ekipą przeczesującą teren. Zerknął na Lund i westchnął. Asbjørn pojawił się w Politigården wprost z prowincji dzisiaj rano, z przydziałem do Wydziału Zabójstw. Kwadrans później, gdy Lund półuchem słuchała wiadomości – o kryzysie finansowym i zbliżających się znów wyborach parlamentarnych – zadzwonili ze złomowiska, że znaleźli ciało. A w zasadzie części ciała rozrzucone po całym terenie. Prawdopodobnie jakiś menel z pobliskiego obozowiska na nieczynnym nabrzeżu. Sforsował ogrodzenie, by coś ukraść, a potem zasnął w samochodzie. Zginął, gdy wrak trafił do chwytaka jednego z wielkich żurawi.

– Ciekawe miejsce na drzemkę – powiedział Madsen. – Chwytak przeciął go na pół. Potem, zdaje się, został pocięty trochę drobniej. Operator dźwigu pewnie zakrztusił się kawą, widząc, co się dzieje.

Jesień powoli opuszczała Kopenhagę, poganiana przez zimę, która czekała na swoją kolej. Szare niebo. Szara ziemia. Szara woda z szarym statkiem stojącym nieruchomo kilkaset metrów od brzegu.

Lund nie znosiła tego miejsca. Kiedyś, przy okazji sprawy Birk Larsen, przyjechała tutaj szukać magazynu należącego do ojca zamordowanej dziewczyny. Teraz Theis Birk Larsen właśnie wyszedł z więzienia, gdzie odsiedział wyrok za zabicie człowieka, który jego zdaniem zamordował mu córkę. Słyszała, że wraca do przeprowadzek. Jan Meyer, jej były partner postrzelony w czasie śledztwa, nadal był inwalidą; pracował dla organizacji dobroczynnej niepełnosprawnych. Nie zbliżała się do niego ani do Birk Larsenów, chociaż sprawa wciąż nie dawała jej spokoju.

Spojrzała ponad ponurą wodą na stojący na kotwicy statek. Nieustannie krążyły wokół niej duchy, czasami coś poszeptując. Teraz też je słyszała.

– Nie zamierzasz chyba przyjąć tej posady w OPA, co? – spytał Madsen.

Politigården zawsze trzęsła się od plotek. W sumie wiadomo było, że to wycieknie.

– Dzisiaj dostaję medal za dwadzieścia pięć lat służby. Nie da się spędzić całego życia na mrozie, patrząc na poćwiartowane zwłoki.

– Brix nie chce cię stracić. Czasami jesteś potwornie upierdliwa, ale nikt nie chce. Lund...

– Co? – jęknął Juncker, gramoląc się przez wraki. – Będziesz całymi dniami liczyła spinacze?

OPA – Wydział Operacji, Planowania i Analiz – zajmował się nie tylko liczeniem spinaczy, ale nie chciało się jej o tym mówić. Coś w Junckerze przypominało jej Meyera. Tupet. Odstające uszy. I osobliwa, urażona niewinność.

– Powiedziano mi, że będę pracować z kimś dobrym... – zaczął młody policjant.

– Zamknij się, Asbjørn – przerwał mu Madsen. – Już to robisz.

– I chciałbym, żeby mówiono do mnie Juncker, nie Asbjørn. Wszyscy tu zwracacie się do siebie po nazwisku.

Znaleźli dotąd sześć części półnagiego ciała mężczyzny w średnim wieku. Ta przyniesiona przez Junckera była siódma.

Obok volkswagena stała stara taczka. Lund spytała szefa złomowiska o jej cenę. Trochę zaskoczony szybko jej jakąś podał. Wręczyła mu kilka banknotów i poprosiła Junkcera, by wsadził zakup do bagażnika jej wozu.

Wziął się pod boki.

– Spojrzy ktoś na moją rękę czy nie?

Drażliwy młodzieniec. Lund powoli się do niego przyzwyczajała. Dzisiaj wieczorem miał na kolację przyjść Mark ze swoją dziewczyną. Pierwsza wizyta w jej nowym domu, maleńkiej drewnianej chatce na obrzeżach miasta. Zastanawiała się, czy jej syn da radę, czy znajdzie kolejną wymówkę.

Juncker skinął na fotografa robiącego teraz zdjęcia w miejscu, skąd właśnie wrócił, po czym podniósł w górę palec jak chłopiec wyliczający kolejne punkty z listy.

– Nie ma dokumentów. Ale ma złotą obrączkę i kilka tatuaży. A także pomarszczoną skórę, jakby leżał w wodzie. – Wskazał bezbarwny, apatyczny port. – Tam.

Lund spojrzała na człowieka od złomu, potem na opuszczony teren za pobliskim murem.

– To były kiedyś magazyny – powiedziała. – A teraz co to jest?

Miał smutną, inteligentną twarz. Zaskakującą w takim miejscu.

– To był jeden z głównych terminali Zeelanda. Magazyny były tylko ukłonem w stronę maluczkich. – Wzruszył ramionami. – Niewielu już maluczkich. I mało kontenerów tu trafia. Większość zamknęli, gdy przyszedł kryzys. Z dnia na dzień poszło na bruk prawie tysiąc ludzi. Kiedyś kierowałem załadunkiem. Pracowałem tam, odkąd skończyłem szkołę...

Niechętnie o tym mówił. Zataszczył więc taczkę do samochodu Lund, otworzył bagażnik i położył ją obok kilku krzewów różanych w donicach.

– Leżał w wodzie. Ma tatuaże – powtórzył Juncker. – A na ramieniu ślady jak po nożu.

Na pobliskim parkingu starej stoczni powstało obozowisko bezdomnych – jakieś bezładne konstrukcje z blachy falistej, rdzewiejące ciężarówki i przyczepy kempingowe. W czasach, gdy tropiła mordercę Nanny Birk Larsen, jeszcze go nie było.

– To włóczęga, który się tu przyszwendał, szukając łatwego łupu – wtrącił Madsen. – Zrobimy zdjęcia. Możesz spróbować napisać raport, jeśli chcesz. Sprawdzę go.

To się Junckerowi zupełnie nie podobało.

– Będą kłopoty, jeśli ktoś uzna, że się tu obijamy – powiedział.

– Dlaczego? – spytała Lund.

– Politycy nadciągają. – Ruchem głowy wskazał kierownika złomowiska, który przyglądał się bacznie roślinom Lund, na pozór niewzruszony. – On mi powiedział. Mają sesję zdjęciową z tymi wszystkimi bezdomnymi.

– Bezdomni nie mają praw wyborczych – burknął Madsen.

– Nie mają też złotych obrączek – zauważył Juncker. – Słyszeliście, co powiedziałem? Grube ryby jadą pogadać z sierotami po stoczni. Ma być nawet Troels Hartmann. Za godzinę.

Duchy.

Właśnie przypomniał o sobie następny. Hartmann – podejrzany w sprawie Birk Larsen, człowiek, który przez ambicję i arogancję niemal zniszczył sobie karierę. Meyer mówił o nim „chłopiec z plakatu”. Teflonowy przystojniak kopenhaskiej polityki. Gdy tylko został oczyszczony z podejrzeń, odniósł niewiarygodne zwycięstwo w wyborach na burmistrza. Dwa i pół roku później, po kampanii zdominowanej przez gorzkie słowa o upadającej gospodarce, okazał się zwycięzcą w wyborach parlamentarnych, został premierem z ramienia Stronnictwa Liberalnego i szefem nowej koalicji.

– Hartmann brał udział w tej twojej wielkiej sprawie – dodał Juncker. – Pamiętam.

Można by pomyśleć, że to było wczoraj.

– Pracowałeś już wtedy? – spytała bez namysłu.

Asbjørn Juncker roześmiał się głośno.

– Pracowałem? To było wieki temu. Czytałem o tym w szkole. Jak sądzisz, dlaczego wstąpiłem do policji? To chyba...

– Sześć lat – wtrącił Madsen. – Ni mniej, ni więcej.

Długich lat, pomyślała Lund. Niedługo będzie obchodzić czterdzieste piąte urodziny. Miała własne, niewielkie cztery kąty. Nudne, proste, klasztorne życie. Musiała odbudować relacje z synem. Nie potrzebowała gorzkich wspomnień z przeszłości. Ani świeżych koszmarów na przyszłość.

Powiedziała Madsenowi, żeby dalej szukał i dopilnował, by nic nie przeciekło do mediów ani nadjeżdżającego cyrku politycznego. Następnie pojechała do Politigården – z małym drzewkiem laurowym podskakującym na podłodze przed fotelem pasażera – przebrała się w mundur, niebieską koszulę, granatową kurtkę, i patrzyła na innych, którzy podobnie jak ona przybywali tu po medale za wieloletnią służbę. Wydawali się Lund o wiele starsi od niej.

Przyszedł Brix, by poględzić o jej posadzie w OPA.

– Jesteś mi potrzebna tutaj. – Szef Wydziału Zabójstw, wysoki mężczyzna o poważnej, szczupłej twarzy, zmierzył ją spojrzeniem. – Nie wyglądasz dobrze w tym stroju.

– Mój strój, moja sprawa. Dasz mi dobre referencje? – Bardzo ją to niepokoiło. – Wiem, że niektóre sprawy z przeszłości im się nie spodobają. Nie musisz się nad nimi rozwodzić.

– OPA to miejsce, gdzie można w spokoju doczekać emerytury. Dla tych, którzy już sobie odpuścili. Ty nigdy...

– Tak. Wiem.

Mruknął coś, czego Lund nie dosłyszała. A głośniej dodał:

– Masz źle zawiązany krawat.

Lund zaczęła poprawiać węzeł. Brix – jak zawsze w nieskazitelnym markowym garniturze, świeżo wyprasowanej koszuli – chodząca doskonałość. Im bardziej się jej przyglądał, tym krawat bardziej nie chciał dobrze leżeć.

– Czekaj – powiedział i w końcu zrobił to za nią. – Pogadam z nimi. Popełniasz błąd. Wiesz o tym?

Drakkar – posępny zamek z czerwonej cegły – był kiedyś pałacykiem myśliwskim mniej znaczących członków rodziny królewskiej. Potem kupił go dziadek Roberta Zeuthena, powiększył i nadał swojemu dziełu nazwę na cześć smoczodziobych langskipów wikingów. Człowiek oddany idei założenia dynastii uwielbiał swoją twierdzę w głębi lasu, jej przerysowane blanki i rozległe wypielęgnowane tereny biegnące do dzikich leśnych ostępów i morza. I zdobny rzygacz, który zamontował od strony morza, w kształcie zwycięskiego smoka, symbol firmy, pod którą położył podwaliny.

Ocean zawsze był bliski myślom twórcy Zeelanda. Zacząwszy jeszcze w XIX wieku, Zeuthen przeobraził niewielką rodzinną firmę przewozową w międzynarodowe imperium z flotyllą liczącą tysiące statków. Hans, ojciec Roberta, gdy odziedziczył firmę, też stawiał na rozwój i ekspansję. Finanse i firmy informatyczne, działalność doradcza, hotele i biura podróży, nawet krajowa sieć domów towarowych także działały pod logo Zeelanda: trzy fale pod smokiem Drakkara.

Zanim Hans Zeuthen umarł, a stało to się niedługo przed objęciem przez Troelsa Hartmanna urzędu premiera, jego rodzina dorobiła się stałej pozycji w życiu społecznym kraju, w rzeczywistości gospodarczej i politycznej. I wtedy firma nominalnie trafiła w ręce jego syna, głównego właściciela i przewodniczącego rady nadzorczej korporacji.

Robert, trzecie pokolenie przedsiębiorców, był ulepiony z zupełnie innej gliny. Spokojny, introwertyczny czterdziestolatek chodził właśnie po lesie okalającym rodzinną posiadłość, szukając swojej dziewięcioletniej córki Emilie.

Gęsty las, nagi zimą. Zeuthen dziarskim krokiem szedł między drzewami po dywanie brązowych jesiennych liści, wołając córkę. Głośno, ale bez złości. Objęcie tronu Zeelanda nie obyło się bez kosztów. Półtora roku temu odeszła od niego żona, Maja.

Właśnie się rozwodzili. Od jakiegoś czasu mieszkała z lekarzem z największego szpitala w mieście, a Zeuthen odgrywał rolę samotnego ojca, zajmując się Emilie i jej sześcioletnim bratem Carlem – na tyle, na ile pozwalała mu umowa separacyjna i nieustanna praca.

Hans Zeuthen przeżył okres wzrostu gospodarczego i prosperity. Jego syn nie doświadczył ani jednego, ani drugiego. Recesja i porażki biznesowe mocno osłabiły kondycję Zeelanda. Firma od czterech lat zwalniała pracowników i nadal nic nie zapowiadało poprawy sytuacji. Sprzedano kilka spółek zależnych, inne po prostu zamknięto. Rada nadzorcza się niepokoiła. Inwestorzy wprost wyrażali wątpliwość, czy aby na pewno losy przedsiębiorstwa powierzono właściwej osobie.

Robert Zeuthen zastanawiał się, czego jeszcze oczekiwali. Krwi? Za kryzys zapłacił małżeństwem. Bezcenną więzią rodzinną. Nic innego już oddać nie mógł.

– Emilie? – krzyknął znowu.

– Tato. – Carl podszedł do niego cicho, ciągnąc swojego dinozaura. – Dlaczego Dinuś już nie mówi?

Zeuthen skrzyżował ramiona na piersi i popatrzył na syna.

– Może dlatego, że wypuściłeś go z okna swojego pokoju? Żeby sprawdzić, czy umie latać?

– Nie umie – skwitował Carl z niewinną miną.

Ojciec zmierzwił malcowi włosy i pokiwał głową. Potem znowu zawołał córkę. Jeszcze jeden dzień i dzieci wrócą do matki. Znowu będzie musiał pożegnać wszystko, co miał najlepszego. Również Maję.

Spomiędzy drzew wypadła rozpędzona postać. Niebieski płaszczyk, różowe kalosze, jej nogi frunęły w powietrzu podobnie jak blond włosy. Emilie Zeuthen pędziła ku niemu ile sił, aż rzuciła mu się na szyję z szeroko rozłożonymi rękami i figlarnie roześmianą śliczną buzią.

Tak jak zawsze niemal od chwili, gdy nauczyła się chodzić.

Czyli: złap mnie, tatusiu. Złap mnie.

I złapał.

Kiedy przestał się śmiać, pocałował jej zimny policzek i powiedział:

– Pewnego dnia cię nie złapię, córeczko. I spadniesz.

– Nieprawda, złapiesz mnie.

Miała taki jasny, przenikliwy głos. Bystre dziecko. Dojrzałe ponad wiek. Emilie przysparzała Carlowi kłopotów. Podobnie jak służbie Drakkara, chociaż nie kochali jej przez to mniej.

– Złapiesz, złapiesz – powtórzył Carl i wziął dinozaura, by dla zabawy ugryźć go w nogę.

– Kiedy będę miała kotka? – spytała Emilie, obejmując go za szyję i wpatrując się w niego intensywnie niebieskimi oczyma.

– Gdzie byłaś?

– Na spacerze. Obiecałeś.

– Powiedziałem, że będziesz mogła mieć zwierzątko. Każde, tylko nie kotka. Muszę porozmawiać o tym z mamą. Między nami...

Twarz jej zmarkotniała. Carlowi też. Zeuthen nigdy sobie nie wyobrażał, że straci Maję; i ich dwoje trochę także. Nie miał pojęcia, co im powiedzieć na pocieszenie. Nie przychodziły mu do głowy żadne słowa.

Wziął więc dzieci za rękę i powoli poszli razem do domu – Carl po jego lewej stronie, Emilie po prawej.

Niels Reinhardt czekał na podjeździe w swoim czarnym mercedesie. Jeszcze jedna spuścizna po zmarłym ojcu. Reinhardt był asystentem rodziny, łącznikiem pomiędzy Zeuthenami a radą nadzorczą; od zawsze, czyli jeszcze w czasach, gdy Robert sam był dzieckiem, załatwiał wiele spraw, nawet nadzwyczaj trudnych i wymagających kontaktów towarzyskich. Teraz miał sześćdziesiąt cztery lata; był wysoki i sympatyczny, zawsze pod krawatem, zawsze gotów pełnić obowiązki.

W ręku trzymał gazetę. Zeuthen już widział artykuł. Pisali, że Zeeland nie dotrzyma obietnic złożonych rządowi Hartmanna i przeniesie swą siedzibę poza granice Danii.

– Skąd wzięli te kłamstwa? – spytał Zeuthen.

– Nie wiem – odparł Reinhardt. – Poinformowałem radę nadzorczą, że chcesz natychmiast zwołać zebranie. Ludzie Hartmanna szaleją. Oczywiście dostają zapytania od prasy.

Robert dostrzegł Maję stojącą na schodach prowadzących do domu. W zielonym skafandrze i dżinsach. Poznali się na studiach. Zakochali prawie natychmiast, tak jakoś naturalnie. Nie wiedziała wcześniej, kim jest, a gdy się dowiedziała, nie bardzo się tym przejęła. Był sztywnym i nieśmiałym bogatym chłopcem. A ona była piękną blondynką, córką uroczych hipisów, którzy prowadzili gospodarstwo ekologiczne na Fionii.

W zasadzie nigdy się nie kłócili; dopiero gdy zmarł jego ojciec, a okoliczności zmusiły go do przejęcia steru Zeelanda...

Maja zeszła po schodach. Twarz, którą kiedyś pokochał, przesłoniły gniew i uraza.

Reinhardt, obdarzony świetnym wyczuciem, wziął dzieci za rękę, powiedział coś o poszukaniu suchych butów i wprowadził je do domu.

– Co to jest? – spytała, wyciągając z kieszeni kurtki złożoną kartkę.

Były na niej zdjęcia pręgowanego kociaka. Czyjeś rączki głaszczące jego futerko. Na jednym zdjęciu Emilie przytulała stworzonko do brzucha, promiennie uśmiechając się do obiektywu.

Zeuthen pokręcił głową.

– Byłam w szkole, Robercie! Ona w zeszłym tygodniu zachowywała się bardzo dziwnie. Nie rozmawiała ze mną. Jakby miała jakiś sekret.

– Ja bym powiedział, że nic jej nie jest.

– Skąd wiesz? Ile czasu z nią spędzasz, gdy jest u ciebie?

– Tyle, ile mogę – odparł i nie kłamał. – Powiedziałem jej, że nie może mieć kota...

– Skąd więc go wzięła? Ma alergię na koty.

– Kiedy dzieci są ze mną, każdą godzinę spędzają pod nadzorem, bez względu na to, czy jestem obecny, czy nie. Wiesz przecież. Może spytasz swoją matkę? Nie musiałaś tu przyjeżdżać z tą sprawą. Mogłaś zadzwonić.

– Przyjechałam, żeby je zabrać.

– Nie – odrzekł Zeuthen. – Mamy plan opieki. Do ciebie wracają jutro. I ja je odwiozę.

Reinhardt z dziećmi wrócili do nich. Niels wyglądał, jakby miał coś ważnego do przekazania. Zeuthen podszedł do niego czym prędzej. Ludzie Hartmanna domagali się oświadczenia. Rada nadzorcza miała się zebrać w ciągu godziny.

– W dokach, nieopodal naszego obiektu, znaleziono ciało – dodał.

– Ktoś z naszych ludzi?

– Nic na to nie wskazuje, Robercie.

To się stało tak szybko, że Zeuthen nic nie zdążył zrobić. Maja minęła go, podeszła do córki i wzięła ją za ręce.

– Powiedz mi wszystko o tym kocie – zażądała stanowczo.

Dziewczynka próbowała się cofnąć.

– Emilie! – wrzasnęła Maja. – To ważne!

Zeuthen pochylił się i wyjaśnił łagodnie:

– Mama musi wiedzieć. Ja też. Czyj to kot? No?

Nagle ubyło jej lat. Znowu stała się niepewnym, przebiegłym dzieckiem. Nic nie powiedziała. Siłowała się z matką, gdy ta podciągała rękawy jej niebieskiego płaszczyka.

Czerwona skóra, obrzmiała i spuchnięta.

Podniosła dziewczynce sweter. Na brzuchu zobaczyła równie wyraźne ślady.

– Tu jest kot – warknęła Maja. – W co ty, do diabła, grasz? Zabieram ją do szpitala.

Dopóki w ich małżeństwie nie zaczęło się psuć, nie miał okazji poznać jej wybuchowego usposobienia. A teraz proszę, znowu się prezentowało w całej okazałości: głośne i napastliwe.

Carl zasłonił uszy rączkami. Emilie stała sztywna i milcząca, z poczuciem winy. Reinhardt powiedział coś o przełożeniu spotkania rady nadzorczej, ale Zeuthen go nie słuchał.

Obowiązki. One nigdy nie odpuszczały.

Zeuthen przykucnął, spojrzał córce w oczy.

– Gdzie jest ten kot, Emilie? – spytał. – Powiedz, proszę...

– To już chyba nieistotne, prawda? – krzyknęła Maja. – Później to załatwię. Teraz ona jedzie do szpitala...

Emilie Zeuthen zaczęła płakać.

Troels Hartmann lubił okres kampanii wyborczej. Zwłaszcza jeśli za przeciwnika miał lewicowego gadułę w rodzaju Andersa Ussinga. Świat duńskiej polityki był kotłującą się mieszaniną małych partii walczących o prawo do zawierania sojuszu z przeciwnikami i zdobywania niewielkiej władzy dla siebie. W obecnym układzie jedynie liberałowie Hartmanna i socjaliści Ussinga mieli szansę zdobyć liczbę głosów niezbędną do obsadzenia stołka premiera.

Ich słupki w sondażach miały podobną wysokość. Jedno potknięcie mogło bez trudu podbić wynik przeciwnika. Potknięcia jednak, zdaniem Hartmanna, bardziej można by się spodziewać po krzykaczu Ussingu niż po nim, uważnie prowadzonym przez doradców. Morten Weber, przebiegły organizator kampanii, który kiedyś zapewnił mu stołek burmistrza Kopenhagi, podążył za nim do Christiansborgu. Skaptował Karen Nebel, zręczną doradczynię do spraw mediów, która wcześniej zajmowała się tematami politycznymi w jednej z państwowych stacji telewizyjnych. Tak dobrej ekipy Hartmann nie miał jeszcze nigdy. A w dodatku w rękawie chował kilka asów, chociaż słuchając Ussinga próbującego podburzyć ludzi przybyłych na wiec w zapuszczonym terminalu Zeelanda, zastanawiał się, czy w ogóle będą mu potrzebne.

Jak na każdym zebraniu w zakładzie przemysłowym: urzędniczki, grupka krzepkich dokerów w kaskach, paru marynarzy – niewielu naprawdę zainteresowanych polityką, ale zawsze chętnych do przerwy w pracy. Podium zainstalowano na pace pick-upu, obok dwóch lśniących beczek w otwartym hangarze pod przerdzewiałym dachem. Ekipy telewizyjne ustawiono z przodu, za nimi łukiem usadzono reporterów wiadomości.

Ussing recytował tę samą starą śpiewkę, którą powtarzał od początku swej kampanii.

– Ten rząd skazuje na śmierć głodową zwyczajnych obywateli Danii, by napełnić kieszenie bogaczy, którzy go finansują.

Hartmann patrzył prosto w kamery telewizyjne, uśmiechał się i kręcił głową.

– A dzisiaj – grzmiał Ussing, jak przystało na szefa związków zawodowych, którym kiedyś był – zobaczmy, co dała nam słabość Hartmanna.

Podniósł w górę poranną gazetę z nagłówkiem o Zeelandzie porzucającym kraj dla nowej niskopodatkowej bazy na Dalekim Wschodzie.

– Do eksodusu dołącza właśnie jeden z naszych największych pracodawców. Podczas gdy Hartmann wciska nam ustawę, oni przenoszą miejsca pracy do Azji.

Pomruk aprobaty. Poruszenie wśród białych kasków. Hartmann podniósł mikrofon.

– Dobra polityka przemysłowa jest dobra dla wszystkich, Anders. Jeśli Zeeland będzie zadowolony, zatrudni więcej Duńczyków...

– Już nie! – wrzasnął Ussing, uderzając gazetą. – Przymykałeś oczy na ich monopole. Podlizywałeś się im przywilejami podatkowymi i dotacjami naftowymi...

Do roboty ruszyli podżegacze. Nagrodzono go paroma wiwatami i pojedynczymi oklaskami.

– Jedyne podlizywanie, jakie tu widzę, to twoje – przerwał Hartmann. – Gładkie słowa. Nieodpowiedzialne. Mamy ci uwierzyć, że problem zniknie za sprawą kilku słodkich słów, gdy tymczasem będziesz cichaczem sięgał do kieszeni zwyczajnych Duńczyków i pozbawiał ich resztek pieniędzy.

Hartmann potoczył wzrokiem po zebranych. Stali cicho. Słuchali.

– Wiem, że to trudne. Zbyt długo czytamy o zwolnieniach i bankructwach. O ulatniających się bez śladu osobistych oszczędnościach. – Długa chwila ciszy. Czekali. – Gdybym miał czarodziejską różdżkę, czy bym jej nie użył? Taka jest rzeczywistość. Nie tylko w Danii. Wszędzie. Wybór, którego macie dokonać, jest prosty. Czy rozwiązujemy te problemy teraz? Czy przekazujemy ten bałagan swoim dzieciom?

Wskazał na mocno zbudowanego rudego mężczyznę obok.

– Jeśli chcecie się uchylić od odpowiedzialności, głosujcie na Andersa Ussinga. Jeśli macie odwagę ją dźwigać, wybierzcie mnie.

Spodobało im się. Ussing wziął do ręki mikrofon.

– Zatem kiedy Zeeland biadoli w gazetach, że musi przenieść siedzibę, ty dasz im więcej pieniędzy? Tak, Troels? Tak to widzisz? Kolejna łapówka dla twoich kumpli....

– Jeśli zapewnimy przedsiębiorstwom odpowiednie warunki rozwoju, sprzyjający klimat, miejsca pracy zostaną w kraju – odparł stanowczo Hartmann. – Nasza polityka przemysłowa stawia na rozwój. Ale są pewne ograniczenia. Siedzimy w tym razem. Każdy musi coś wnieść, bo każdego dotyczą te problemy. Również Zeelanda. – Położył rękę na sercu i powtórzył ostatnie słowa: – Również Zeelanda.

Gdy wychodził, zebrani klaskali. Karen Nebel była wyraźnie niezadowolona.

– Prosiłam wyraźnie – powiedziała, gdy szli do samochodu – żebyś trzymał się z dala od sprawy Zeelanda.

– Co miałem zrobić? Przycisnął mnie. Nie mogę ignorować takich pytań. Zeeland musi złożyć oświadczenie, zdementować doniesienia tego artykułu.

Była wysoką blondynką o włosach zaczesanych do tyłu i napiętej, pomarszczonej twarzy. Czasami snuła intrygi, ale radził sobie z tym.

– Złożą oświadczenie, prawda, Karen?

– Ciągle zostawiam wiadomości. Nikt nie oddzwania. Myślę, że coś jest na rzeczy.

– Wyciągnij to z nich – rozkazał. – Mamy właśnie klepnąć umowę z ludźmi Rosy Lebech. Nie chcę, by cokolwiek stanęło nam na drodze.

Skrzywiła się na wzmiankę o przewodniczącej Partii Centrum.

– Tu obok jest obozowisko bezdomnych – powiedziała. – Umówiłam tam spotkanie.

– Jeśli mogę z kimś pogadać, to OK. Sama sesja zdjęciowa mnie nie interesuje.

Dotarli do samochodu. Ona otworzyła mu drzwi.

– Troels. To są bezdomni. Zdjęcia to jedyny powód, dla którego tu jesteśmy.

Zadzwonił telefon Hartmanna. Zerknął na numer i odszedł, by porozmawiać na stronie.

– Właśnie widziałam cię w telewizji, skarbie. Gdybym nie przewodziła innej partii, miałbyś mój głos.

– I tak poproszę – odparł Hartmann. – Musimy dopiąć umowę, Roso. A potem muszę się z tobą spotkać. W jakimś ustronnym miejscu. – Rozejrzał się dla pewności, że nikt go nie słyszy. – Z wielkim mosiężnym łóżkiem.

– O Boże. I z twoimi płytami Dylana.

– Najpierw umowa.

– Poprzemy twoją kandydaturę na stanowisko premiera. Ale musimy wiedzieć, że panujesz nad Zeelandem.

Roześmiał się.

– Chyba nie wierzysz Ussingowi, co? Ani temu, co dzisiaj napisał ten durny szmatławiec?

– Później o tym pogadamy – odparła Rosa Lebech.

I rozłączyła się.

Nim zdążył uporządkować myśli, podeszła Karen Nebel z informacją, że odwołała wizytę w obozowisku bezdomnych. Towarzyszył jej człowiek z ochrony. Powiedział, że tuż obok znaleziono zwłoki.

– Zdaniem PET może wystąpić jakieś zagrożenie. Zawiódł system zabezpieczeń czy coś. Uważają, że...

– Nie dostarczę Ussingowi kolejnej partii amunicji – przerwał jej Hartmann. – Wpisz to na dzisiaj, później. Chyba że PET znajdzie coś konkretnego.

– Kto dzwonił?

Zastanowił się nad odpowiedzią.

– Mój stomatolog – odparł. – Zapomniałem o wizycie. – Wzruszył ramionami i zaprezentował uroczy uśmiech Hartmanna. – Wybory. Ciągle w czymś przeszkadzają.

W krawacie było jej niewygodnie. Koszula pamiętała lepsze czasy. Brix zorganizował całą ceremonię i nie wiedzieć po co ściągnął policyjną orkiestrę dętą. Stali w kącie, dysząc i dmuchając w trąbki; hałasowali niczym banda pijanych słoni.

Próbowała być grzeczna, słuchając kombatanckich opowieści snutych przez starego policjanta z prowincji, czekała, aż zacznie się ceremonia. Nagle zadzwoniła jej komórka.

Lund odeszła, by ją odebrać.

– Mówi Juncker. Ciągle jestem w porcie.

– Cześć, Asbjørn.

Milczał chwilę.

– Technicy rzucili okiem na szczątki – rzekł wreszcie. – Są pewni, że to zabójstwo. Ten człowiek nie żył w chwili, gdy chwycił go dźwig. Zatłuczono go młotkiem do wyciągania gwoździ. Wygląda na to, że facet zszedł ze statku i koleś dopadł go na złomowisku. Potem wepchnął go do tego wraku. Rozmawialiśmy z tutejszymi bezdomnymi. O niczym nie mają pojęcia. W Zeelandzie też nie wiedzą o żadnym zaginięciu.

– I tyle?

– Ktoś widział w pobliżu ślizgacz. Sądzili, że goni fokę.

– Po co ktoś by miał gonić fokę? – spytała, podchodząc do okna i wyglądając na zewnątrz.

– Strażnicy przybrzeżni mówili, że odebrali połączenie około drugiej trzydzieści w nocy, ale je przerwano. Nie wiedzą, kto dzwonił. Niedługo później w pobliżu złomowiska krążyła ta wyścigówka.

Lund zadała oczywiste pytanie:

– Czy ze stojących w pobliżu statków wpłynęło zgłoszenie o zaginięciu marynarza?

Juncker odrzekł, że nie.

– Pewnie już wyszedł z portu – powiedziała. – Musisz zebrać dane o ruchach statków.

– Jakich ruchach? Tę część portu Zeeland w zasadzie zamknął. I jeszcze jedno... – urwał na chwilę, jakby szukał ustronnego miejsca – kolesie z PET tu węszą. Co oni mają wspólnego z tą sprawą?

– Wszystko w porządku, Asbjørn. To też ludzie.

– Nigdy nie będziesz do mnie mówić Juncker, co?

– Pogadaj z Madsenem. Zrób, co ci każe. Ja jestem zajęta...

– Jeden facet z PET chce z tobą zamienić słowo. Niejaki Borch. Odniosłem wrażenie, że cię zna. Już podchodzi.

Lund nic nie powiedziała.

– Halo?! – spytał Juncker po drugiej stronie. – Jesteś tam?

– Pogadaj z Madsenem – powtórzyła Lund, skończyła rozmowę, popatrzyła na długi korytarz, zastanowiła się, ile jeszcze duchów wypełznie z cienia.

Nie miała pojęcia, czym Mathias Borch się teraz zajmuje. Domyślała się, że czymś ważnym. Był bystry, udowodnił to, kiedy się poznali, ponad dwadzieścia lat temu, jeszcze w szkole policyjnej. Teraz wyglądał na nieco podłamanego i zmęczonego. Ale wciąż nie był łysy, włosy miał jak zwykle nieuczesane i pomarszczoną twarz młodego bokserka.

Pieseczek.

Tak się do niego kiedyś zwracała. Na to wspomnienie musiała się oczywiście zarumienić akurat w chwili, gdy podszedł, nie uśmiechając się, a nawet nie patrząc jej w oczy.

– Sarah... – powiedział. – Musimy pogadać. O zwłokach w porcie. Ten młody od was mówi...

– Cicho. – Lund podniosła dłoń. Następnie wskazała drzwi. Brix właśnie zaczynał przemowę. Słyszała, jak podkreśla siłę korpusu i że jego integralność leży u podstaw sprawiedliwości i bezpieczeństwa Kopenhagi.

– Milion razy to wszystko słyszałem – burknął Mathias. – Mam ważną...

Lund zaklęła pod nosem i zabrała go do kuchni.

– Przepraszam, że przeszkadzam ci w takim dniu – powiedział. – To znaczy wiesz... gratulacje i tak dalej.

– Nie przesadzaj.

– Dobrze wyglądasz. Naprawdę. A jak się czujesz?

– Czego chcesz?

– Jestem zaangażowany w tę sprawę. Muszę wiedzieć, co znaleźliście.

– Nic. Nie mamy nic absolutnie.

– A przeszukaliście doki? I statki?

– Sprawdzamy. Jest tylko jeden statek. Juncker nawiązał z nimi kontakt przez radio. Nic nie widzieli.

Ściągnął brwi. Teraz Pieseczek wyglądał na swoje lata.

– Spodziewałem się czegoś więcej...

– Słuchaj! Od lat z tobą nie rozmawiałam. Nagle się tu zjawiasz, kiedy właśnie mam odebrać medal za wieloletnią służbę, i zasypujesz mnie pytaniami. Wracam do sali...

– Pracuję w PET. Nie wiedziałaś?

– A skąd miałabym wiedzieć?

– Naszym zdaniem jest w tym coś więcej. Dwa tygodnie temu w porcie dokonano włamania. Wyglądało na zwykłą kradzież. Zniknął komputer, jakieś drobiazgi. Szczegóły systemu zabezpieczeń Zeelanda...

– Czy to aby nie ich problem?

Wpatrywał się w nią. To nie było za mądre pytanie. Zeeland był wielkim międzynarodowym koncernem. Miał powiązania z władzą, miał wpływy w rządzie i nie tylko.

– Co to ma wspólnego z naszym człowiekiem w kawałkach? – spytała.

– Z ostatniej nocy brakuje nagrań monitoringu. Dwie minuty po tym niedoszłym wezwaniu straży przybrzeżnej wyłączyły się wszystkie kamery, co do jednej. Ktoś włamał się do systemu, monitoring pokazywał wciąż stare nagranie, a potem, przed świtem, znowu się włączył.

Borch wziął kanapkę z tacy przekąsek przygotowanych na spotkanie i ugryzł kawałek.

Brix umilkł. Zbliżał się moment wręczania odznaczeń i dyplomów.

– Zostaw mi swój numer – powiedziała. – Będziemy w kontakcie.

Zatrzymał ją, gdy próbowała odejść.

– Ktoś wyłączył jeden z najgenialniejszych systemów bezpieczeństwa w kraju. Kiedy go włączono, w porcie leżał martwy człowiek. Tego samego dnia w pobliżu miał przebywać premier. Kryzys finansowy. Afganistan... – Roześmiał się. – Wściekli zazdrośni mężowie. Hartmanna tyle samo ludzi kocha, ilu nienawidzi.

– Przekażę to.

– Nie chcę, żebyś to przekazywała. Chcę, żebyś prowadziła sprawę. Brix już się zgodził...

– Nie wątpię.

– Jesteś za dobra do OPA.

– Słuchaj! Nikt nie zgłosił zaginięcia. Istnieje możliwość, że to cudzoziemiec, marynarz z zagranicznego statku, który opuścił już nasze wody terytorialne.

– I tak chcę, żebyś prowadziła tę sprawę. Brix też tego chce.

Z sali obok dobiegły oklaski i śmiech. Wręczano odznaczenia i dyplomy. Nie mogła tak po prostu się tam teraz wpakować.

– Naprawdę dobrze wyglądasz – powiedział, jakby trochę zakłopotany. – Ja... – Wzruszył ramionami, a ona przypomniała sobie, jak wyglądał w akademii, z tym swoim czarnym humorem i żałosnymi dowcipami. – Ja się po prostu zestarzałem.

Chciała na niego wrzasnąć. Wykrzyczeć coś.

– Nie mogę pobrudzić galowego munduru – powiedziała. – Później mam rozmowę kwalifikacyjną.

Siedziba Zeelanda znajdowała się nad wodą nieopodal portu. Nowoczesny monolit z czarnego szkła z firmowym smokiem wielkości sześciu górnych kondygnacji otaczały place budowy zamieniające port w dzielnicę tanich domów. Te, jako jedne z niewielu artykułów, wciąż się sprzedawały.

Robert Zeuthen zaparkował swojego lśniącego nowością range rovera przed budynkiem. Reinhardt czekał w holu z informacją o zwłokach w porcie. Teraz wiadomo już było, że doszło do morderstwa, ale nic nie wskazywało na jakiekolwiek powiązania Zeelanda ze sprawą. Pracowała nad nią PET wraz z policją. Obecność w okolicy Troelsa Hartmanna czyniła ich zainteresowanie nieuniknionym.

– Skąd się wziął ten kot? – spytał Zeuthen.

– Nie z domu – odparł Reinhardt stanowczo. – Jeszcze sprawdzam. To zajście w porcie wygląda paskudnie. Prawdopodobnie włamano się do naszego systemu bezpieczeństwa. Powołaliśmy już zespół, który ma to zbadać. – Skrzywił się. – Hartmanna bardziej martwi ten artykuł w gazecie. Czeka na nasze oświadczenie.

– Chcę, żebyś był przy tym, jak PET będzie rozmawiać z ochroną. Jeśli doszło do włamania, to niewykluczone, że to nie jest jednorazowy wypadek.

– Powinienem ci towarzyszyć w czasie posiedzenia rady – zasugerował Reinhardt.

Zeuthen ruszył do windy, kręcąc głową.

– Poradzę sobie. Dowiedz się, co się dzieje z PET. I szukaj kota Emilie. Maja mnie za to zabije. Wiedzieliśmy, że Emilie ma alergię na koty.

– Robercie – Reinhardt położył mu dłoń na ramieniu – nie bez powodu przypuszczam, że posiedzenie rady będzie trudne. Możesz mnie potrzebować.

Zeuthen się uśmiechnął.

– Nie tym razem, przyjacielu.

Karen Nebel była zmartwiona.

– Ludzie już gadają – powiedziała, gdy usiedli w jego gabinecie w Christiansborgu. – Nie rozumieją, dlaczego Zeeland nie zdementował jeszcze doniesień gazety. – Zadzwoniła jej komórka. – Może to...

Hartmann patrzył, jak wychodzi na korytarz, by odebrać, po czym mruknął:

– Mamy reagować jak wariat za każdym razem, gdy w prasie opublikują jakieś kłamstwo?

Morten Weber, siedzący na krześle przy oknie, skrzyżował ramiona na piersi i odchylił się na oparcie.

– Czasami.

Weber służył Hartmannowi w czasie całej jego kariery politycznej. Drobny, skromny, nieco niechlujny człowiek z niesfornymi kręconymi czarnymi włosami kiedyś na przekór okolicznościom doprowadził do tego, że Hartmann zajął fotel burmistrza Kopenhagi. Potem wykorzystał okazję, by zajął on również gabinet premiera. Dysponował niezrównaną wiedzą o duńskim świecie politycznym i czasami działał z cichą, nieskrywaną bezwzględnością. Nikt nie miał śmiałości mówić do Hartmanna tak jak Weber. A i tak dochodziło do zatargów.

– Radzimy sobie z Zeelandem – powiedział Hartmann. – Karen tego pilnuje.

– Dobrze. Odwołałem tę chorą wizytę w porcie. Ludziom z PET bardzo się nie podoba to, co tam się dzieje. I nie chcą, żebyśmy o tym z kimś rozmawiali.

– Cofnij to odwołanie – nakazał Hartmann. – Ussing powie, że nie obchodzą mnie bezdomni.

– Pieprzyć Ussinga.

– Jesteśmy w defensywie, Morten! Ussing wykorzystuje Zeelanda, żeby wykazać, że okradam biednych, by dawać bogatym.

– Troels...

– Jadę – oznajmił Hartmann. – Choćbym musiał szukać autobusu. Jasne?

Wróciła Nebel, ściskając w dłoni komórkę.

– Nie dostaniemy tego dementi.

Weber poprawił swoje ciężkie okulary.

– Chcesz powiedzieć, że ten artykuł mówi prawdę?

– Rada nadzorcza ma takie plany. Próbują obejść Roberta Zeuthena. Uważają, że jest słaby. Zwyczajnie...

– Słuchaj... – przerwał jej Hartmann. – Ojciec Zeuthena obiecał, że jeśli uzyska naszą pomoc, nigdy nie przeniesie firmy za granicę. Robert zapewniał, że dotrzyma tej obietnicy. Jeśli oni teraz nie dopełnią warunków umowy, zniszczę ich...

– Nie zniszczysz – wtrącił Weber. – Nie masz takich możliwości.

Hartmann z trudem trzymał nerwy na wodzy. W takich chwilach jak te Weber okazywał się najbardziej nieoceniony. I najbardziej irytujący.

– Więc co robić?

– Jeśli ustąpisz i zaproponujesz Zeelandowi więcej marchewek, nie będziesz miał Rosy Lebech. Jeśli tego nie zrobisz, zaczną spiskować nasi ludzie. – Weber zmarszczył swój mięsisty nos. – Ja stawiam na Birgit Eggert. Zachowuje się, jakby Ministerstwo Finansów było jej własnością.

– Jeśli usuną Zeuthena, będziemy musieli im coś dać – powiedziała Nebel. – Pogadam z minister finansów. To nie musi być dużo.

– Jezu! – wrzasnął Weber. – Może już teraz damy Ussingowi klucze do gabinetu? Nie widzisz plakatów wyborczych? Jeśli jesteś bogaty, głosuj na Hartmanna. Jeśli nie...

– Nie zrobimy nic, dopóki nie poznamy stanowiska Rosy Lebech – zdecydował Hartmann. – Mogę ją tu sprowadzić. Przekażcie PET, że jadę do obozowiska bezdomnych, bez względu na ich opinię. I... – Podszedł do szafy, wyjął czystą koszulę i garnitur. – I tyle.

Nebel spojrzała groźnie na Webera, gdy Hartmann zdecydowanym krokiem wyszedł do łazienki się przebrać.

– Nie lubię przegrywać, Morten.

– A kto lubi?

– Dlaczego on nie słucha?

Weber się roześmiał.

– Bo jest politykiem. Troels czuje się szczęśliwy wyłącznie wtedy, gdy stąpa po krawędzi. Lubi pęd. Dreszcz. Niebezpieczeństwo. – Wstał i puścił do niej oko. – Ale czy my jesteśmy inni?

Brix zadzwonił, gdy tylko wróciła do portu. Pytał, czego chciała PET.

– Chyba uważają, że ktoś może zakłócić wizytę Hartmanna. Nie moja wina, że ominęła mnie ceremonia. Powiedziałeś Borchowi, że prowadzę sprawę.

– To prawda.

– Wyjaśnisz więc ludziom z OPA, dlaczego mnie nie było?

– Gdy się z nimi spotkam. Zgadzaj się na wszystko, czego chce PET.

To jakaś odmiana, pomyślała, i rozłączyła się.

Borch i Asbjørn Juncker chodzili po terenie, robiąc notatki.

– Trzeba przeszukać każdy statek w okolicy – powiedział człowiek z PET.

– Stąd wyszedł tylko jeden – odparł Juncker. – I już go przeszukaliśmy.

Podał jej plik zdjęć. Lund zawsze lubiła przyglądać się fotografiom. Wzięła je od niego i zaczęła wertować jedną po drugiej. Martwy mężczyzna. Przysadzisty. W średnim wieku. Na jednym z tatuaży było imię żeńskie, zdaniem techników wschodnioeuropejskie. Inny, na prawym ramieniu, był nieczytelny. Rana, prawdopodobnie od noża, wycięła środkowe litery.

Podjechał czarny mercedes, z którego wysiadł wysoki, wyprostowany mężczyzna, łysiejący, ze starannie ostrzyżonymi siwymi włosami. Przedstawił się jako Niels Reinhardt, przydzielony do kontaktu z nimi przez firmę Zeeland.

– Robert Zeuthen jest osobiście zainteresowany sprawą – powiedział stanowczym, spokojnym, grzecznym głosem. – Prosił, by zapewnić państwa, że zrobi wszystko, co w jego mocy, by pomóc.

– System bezpieczeństwa już działa? – spytał Borch.

– Tak nam się wydaje. – Reinhardt popatrzył niepewnie. – Prowadzi go jedna z naszych firm IT. Zajmują się wszystkim – od monitoringu biur po posiadłości prywatne.

Lund zadawała oczywiste pytania. Reinhardt powiedział, że od ostatnich zwolnień nie mieli żadnych problemów z pracownikami. I żadnych nietypowych ruchów statków.

– Musieli się tu pojawić, zanim wyłączyli system – stwierdził Juncker.

– Nie. Zauważylibyśmy intruzów – upierał się Reinhardt. Spojrzał na nabrzeże, na opuszczony teren w oddali. – Chyba że weszli przez dawne tereny Stubbena. Tam jest pusto od lat.

– Muszę wrócić po... – zaczęła Lund, ale Borch już wskazywał swój samochód.

Od celu dzieliło ich kilka minut. Zdewastowane pustkowia, gruz i porzucone kontenery przy brudnym nabrzeżu.

– Zamierzaliśmy zbudować tu hotel – powiedział Reinhardt, dołączając do nich. – Teraz nie ma na to funduszy...

– Kto tu przyjeżdża? – spytał Borch, gdy Lund chodziła po żwirowej alei z rękoma w kieszeniach, z przekrzywionym krawatem, kopiąc kamyki i śmieci.

– Rybacy – odrzekł Reinhardt. – Obserwatorzy ptaków. – Milczał chwilę, nim dodał: – I pewnie czasami pary niecierpliwych kochanków.

– Powiedział pan, że nie ma tu statków. – Juncker przemierzał wzrokiem szary horyzont. Widniał tam stary rdzewiejący kadłub; wyglądał, jakby nie ruszał się od lat.

Człowiek z Zeelanda zmarszczył brwi.

– Miałem na myśli czynne statki. To „Medea”. Jeden z naszych starych frachtowców. Jest przeznaczona na żyletki. Sprzedaliśmy ją łotewskiemu brokerowi, ale zbankrutował.

Borch wziął lornetkę od Junckera. Statek znajdował się dobre pół kilometra od brzegu. Przyjrzał mu się i podał lornetkę Lund. Ona pokręciła głową.

– Tam ktoś jest? – spytała.

– Prawo tego wymaga – wyjaśnił od razu Reinhardt. – Nawet stary hulk taki jak ten potrzebuje minimum trzyosobowej załogi. Rozmawialiśmy z nimi w nocy. I dzisiaj rano. Mówili, że nic nie widzieli.

Rozejrzał się po pustym ospałym Sundzie.

– Tu nic by nie zobaczyli, prawda?

Lund podeszła nad samą wodę, zaklęła, gdy wyjściowymi butami wdepnęła w błotnistą maź. Na ziemi leżał niedopałek. Świeży. Niezmoczony deszczem.

Borch rozmawiał przez telefon.

– Jeśli chcecie tam popłynąć – powiedział Reinhardt – wezwę łódź.

Asbjørn Juncker nie mógł się doczekać. Borch skończył rozmowę.

– Straż przybrzeżna mówi, że zeszłej nocy przepływał tędy rosyjski kabotażowiec. Płynie do Petersburga. Pogadamy z tamtejszym kapitanatem.

– Dziękuję za propozycję – zwróciła się Lund do człowieka Zeelanda. – Ale nie skorzystamy.

Juncker zaczął jęczeć. Lund ruszyła do wozu. Borch i młody za nią.

– Musimy tam popłynąć i się rozejrzeć – powiedział Borch.

– To płyń.

– Ja nie mam czasu! Hartmann tu jedzie. Musimy zabezpieczyć...

– Ja nie muszę tam płynąć – przerwała mu. – Asbjørn... wsiadasz? Wracamy.

Zawahał się chwilę czy dwie, po czym wykonał jej polecenie.

Borch przykucnął przy oknie od strony kierowcy. Już nie wyglądał jak pieseczek.

– Mam nadzieję, że ta robota jest tego warta – powiedział.

Robert Zeuthen odziedziczył ludzi, którzy kierowali Zeelandem. Wybranych przez jego ojca. Lojalnych, dopóki był dawny szef.

Kornerup, korpulentny, nieuśmiechający się sześćdziesięciolatek o bystrych oczach przesłoniętych okrągłymi okularami, od niemal dwudziestu lat należał do ścisłego kierownictwa Zeelanda. Zaczął posiedzenie od nowej wersji prezentacji, którą przedstawiał, odkąd tylko Robert Zeuthen objął stanowisko prezesa grupy.

– Przeniesienie stoczni na wschód zredukuje koszty co najmniej o czterdzieści procent. Możemy manewrować kursem walut, by sfinansować ten krok. Jeśli zaczniemy planować dzisiaj, może będziemy w stanie zacząć operację przenoszenia w ciągu roku. Dla podliczenia...

– To nic nowego – przerwał Zeuthen. – Znamy argumenty. Zgadzamy się, że za dziesięć, piętnaście lat może być to właściwe.

Jedenastu mężczyzn wokół stołu, jedna kobieta. Zeuthen był największym udziałowcem. Ale nie miał absolutnej większości.

– Świat pędzi szybciej, niż myślimy – odparł Kornerup. – Tę decyzję musi podjąć rada. Jeśli Hartmann przegra wybory, do władzy dojdą czerwoni ze swoim premierem, który nas nienawidzi. Puszczą nas z torbami.

– Dlatego właśnie popieramy Hartmanna – powiedział Zeuthen. – I dlatego osłabianie go nie leży w naszym interesie.

– Jeśli zgodzi się na jakiś nowy układ, nie ma sprawy. – Zebrani kiwnęli głowami na znak, że zgadzają się z Kornerupem. – Ale nie oszukujmy się. Świat nie będzie czekał, aż się przebudzimy. Wiem, że to trudne. Tę firmę stworzył pański ojciec. Ale gdyby był tu dziś...

– Broniłby pracy dla Duńczyków do ostatniego miejsca – wszedł mu w słowo Zeuthen.

– Może inaczej go postrzegaliśmy – odrzekł Kornerup z uśmiechem. – Może...

– Nie – przerwał Zeuthen. – Dość.

Kornerup spojrzał groźnie.

– Mamy jeszcze dużo do omówienia, Robercie.

– Nie z tobą. – Zeuthen skinął na swoją asystentkę, a ona obeszła stół, rozdając przygotowane wcześniej przez niego zestawy dokumentów. – Kornerup poświęcił dużo czasu na poszukiwanie drogi wyjścia z Danii. Do zdrady już się tak nie przyłożył.

Pomieszczenie wypełnił pomruk zebranych. Zeuthen potoczył po nich wzrokiem.

– Nasz dyrektor zapomniał natomiast chyba, że w gazecie, która puszcza te bzdury, moja rodzina ma trzydzieści procent udziałów. A także... – lekki uśmiech – że jej naczelny studiował ze mną. Naprawdę nietrudno więc było zdobyć mejle, które wysłałeś do szefa ich wydziału gospodarczego.

Kornerupowi po razy pierwszy chyba zabrakło słów.

– Podsunąłeś im te kłamstwa, aby przycisnąć radę do podjęcia decyzji o przeniesieniu – ciągnął Zeuthen. – Jakiekolwiek zyski wiążą się z przeniesieniem na Daleki Wschód, a chętnie to omówię w odpowiednim momencie w przyszłości, takiej nielojalności nie można tolerować. Naruszyłeś warunki umowy, Kornerup, i na pewno masz tego świadomość. Prawdopodobnie podejmiemy kroki prawne.

Kiwnął głową na asystentkę. Ona otworzyła drzwi. Weszło dwóch ludzi w uniformach ochrony.

– Panowie odprowadzą cię do wyjścia. Wszystkie rzeczy osobiste odeślemy ci, gdy tylko sprawdzimy, co jeszcze knułeś.

Znowu potoczył wzrokiem po zebranych.

– Chyba że rada postanowi zignorować przeciek poufnych dokumentów do mediów. I Bóg wie czego jeszcze.

Cisza. Wskazał ręką drzwi.

– Wszystko, co zrobiłem – powiedział Kornerup, wstając – zrobiłem dla dobra Zeelanda. Ta firma stoi nad przepaścią, Robercie. Zepchniesz ją do niej i nawet tego nie zauważysz. Przejrzysz na oczy dopiero wtedy, gdy zamkną to wszystko na głucho.

W milczeniu patrzyli, jak wychodzi. Zeuthen uporządkował dokumenty i włożył je do aktówki.

– Przepraszam. Moja córka pojechała do szpitala. Muszę iść. – Po chwili dodał: – Chyba że są jeszcze jakieś sprawy?

Zaczekał. Nikt się nie odezwał.

– No dobrze – rzekł Zeuthen i wyszedł.

Hartmann wezwał kierowcę, by zawiózł go do szkoły we Frederiksbergu, gdzie odbywało się spotkanie przedwyborcze Rosy Lebech. Sześć lat młodsza od niego, zanim została politykiem, była prawnikiem. Wciąż ubierała się jak prawniczka: kremowa bluzka, ciemne spodnie, ciemne włosy starannie uczesane. Uderzająco piękna kobieta. Piękna i konkretna zarazem. Poznał ją, będąc jeszcze burmistrzem, gdy zabiegał o głosy koalicjanta.

Wtedy była mężatką.

Nebel nie od razu zrozumiała, że należy zostawić ich samych. Teraz jeszcze funkcjonariusz PET przyglądał się im obojętnie.

– Nie możemy się tak dalej spotykać – zażartował Hartmann.

– Jak?

– Jak politycy.

– Chcesz powiedzieć, że powinniśmy znaleźć jakiś materac i świeczki? Twoja obstawa pilnowałaby drzwi.

Hartmann kiwnął głową.

– Podoba mi się ten pomysł.

– Ty bezczelny łajdaku. Dlaczego ja się w to wszystko pakuję?

Hartmann odwrócił się do funkcjonariusza i skinął głową. Ten oddalił się korytarzem.

– To właśnie mam na myśli. Troels...

Chwycił ją w talii, pocałował mocno i tak długo przebierał palcami w fałdach jej bluzki, aż dotknął skóry.

Lebech odsunęła się ze śmiechem.

– Ostry seks z premierem Danii. Nie żebym miała coś lepszego do roboty.

Jego palce mocowały się z bluzką.

– Żartowałam! – krzyknęła. – Przestań.

Przestał więc, ale wyglądał jak chłopczyk, któremu zabrano ulubioną zabawkę.

Westchnął.

– O co chodzi? – spytała.

– Wygląda na to, że plotki o Zeelandzie to prawda. Robert Zeuthen jest po naszej stronie. Reszta rady nadzorczej nie. – Skrzywił się drwiąco. – Może będę musiał coś im rzucić.

Usiadła. Znowu była politykiem.

– Ile czegoś?

– Tyle, żeby się zastanowili. I na tyle mało, żebyś ucięła sobie ze mną romans. – Szeroki, bezczelny uśmiech. – W ujęciu metaforycznym. Wiem, że jeśli chodzi o dosłowne rozumienie tego wyrażenia, nie mam powodu do zmartwień.

Nie śmiała się.

– Nie naciskaj mnie za mocno. Myślisz, że moi ludzie łykną pomysł, za który zapłacą wszyscy oprócz Zeelanda? Jestem szefem partii. Nie właścicielem. Nawet nie będę ich pytać. Nie ma sensu. Znam odpowiedź.

– Może by posłuchali, gdyby wiedzieli, że obejmiesz wysokie stanowisko. Ministerialne. Coś, co by ci się spodobało.

– Premier? – spytała. – Taka robota by mi się podobała.

Skrzyżował ramiona, patrzył na nią i czekał.

– Mam związane ręce, Troels. Nie mogę mocniej naciskać swoich ludzi, ani trochę. Niektórzy z nich uważają, że lepiej stawiać na Ussinga. Jeśli Zeeland się pakuje, to wyjedzie. Choćbyś ich przekupił nie wiadomo czym...

Urwała. Do sali weszła Karen Nebel, postukując palcem w zegarek.

– Przemyśl to – poprosił.

– Już przemyślałam. Przykro mi. – Sięgnęła dłonią do jego kolana. – Ale to polityka. Tylko polityka. Nie zapominaj.

Hartmann postukał się po nosie, dyskretnie ścisnął jej palce i kiwnął głową.

Potem wstał i na użytek jednoosobowej widowni podał jej rękę i życzył udanej kampanii.

– Jeszcze porozmawiamy – obiecał.

Carsten Lassen, facet Mai, był lekarzem, pracował w szpitalu uniwersyteckim. Zeuthen domyślał się, że Emilie została zabrana właśnie do tego szpitala. I oczywiście Lassen czekał na niego na parkingu razem z Mają i dziećmi w ich volkswagenie.

– Co się dzieje? – spytał Zeuthen.

– To reakcja alergiczna na kota, którego nie powinna w ogóle dotykać – warknął Lassen. Miał na sobie lekarski fartuch. Zrobił opryskliwą minę, którą przybierał zawsze w obecności Zeuthena. – Zniknie za kilka dni, jeśli będzie przyjmować leki. I jeśli będzie się trzymać z dala od kotów.

Carl zaczął warczeć zza swojego dinozaura w chwili, gdy pojawił się jego tato. Emilie uśmiechnęła się i pomachała mu. Zeuthen otworzył tylne drzwi samochodu i kazał dzieciom przesiąść się do range rovera.

– Nie. – Maja zatrzasnęła drzwi. – Musimy pogadać.

Dawno się nie kłócili o porządek spotkań z dziećmi. Zeuthen nie chciał wracać do tych sporów.

– Jeśli sądzisz, że dzięki temu przejmiesz opiekę nad nimi...

– Ona ma wysypkę na całym ciele! Co się dzieje, do cholery?

– Nie wiem. A ty?

– Albo kłamiesz, albo się nią nie zajmujesz.

– Nie. – Z trudem zachowywał spokój. Dzieci patrzyły i ta kłótnia na pewno fatalnie na nie wpływała. – Wiem, co robią, kiedy są ze mną. W domu nigdzie nie ma żadnego kota. Przecież to nie jest śmiertelna...

Lassen usłyszał te słowa i wtrącił się:

– To może być poważne. Jeśli zlekceważy się reakcję alergiczną...

– Nie twoja sprawa – wytknął mu Zeuthen. – To nie są twoje dzieci.

Zatrzymała się przy nich biała furgonetka. Przez chwilę Zeuthen miał wrażenie, że Emilie komuś macha. Ale to było niemożliwe. Jeśli nawet się uśmiechnęła, to przelotnie. Oboje z bratem wyglądali na zmęczonych i biednych, gdy spór na parkingu się przeciągał.

– Mamy ustalony sądownie grafik spotkań z dziećmi – podjął. – Nie możesz tak po prostu zabrać mi ich, kiedy ci się spodoba.

– Sądownie! – wrzasnęła Maja. – Teraz będziesz mi groził sądami? Naślesz na nas całego Zeelanda? Wtedy poczujesz się jak facet?

W małym volkswagenie otworzyły się drzwi. Emilie podeszła, stanęła między nimi i spojrzała na każde z wyrzutem. Lassen wycofał się do szpitala.

– Widziałam kotka, jak bawiłam się z Idą. I już. – Spojrzała na matkę. – Nie chcę mieszkać z tobą i Carstenem. Carl też nie. Chcemy być z tatą.

Emilie podeszła do range rovera. Carl już tam stał. Maja podbiegła do dzieci, głos się jej załamał i to strasznie zabolało Zeuthena.

Dzieci wsiadły na tył i zaczęły zapinać pasy.

– Posłuchaj – powiedział do Mai, siląc się na spokój. – Nie powinniśmy się tak kłócić. Nie w ich obecności. Mam coś do załatwienia. Możesz pojechać z nimi do Drakkara. Zostać do mojego powrotu. – Wzruszył ramionami. – Nie wiem, kiedy wrócę. Jak chcesz, mogę cię uprzedzić, zadzwonię z samochodu. Żebyś wiedziała, kiedy wyjść.

Od pół roku Lund mieszkała w dwupokojowym drewnianym domku na przedmieściu. Stał na wąskiej ulicy na pagórku, z którego roztaczał się widok na miasto. Miała tam też pusty ogródek, który starała się ożywić.

Słuchała radia, zmywając naczynia dla Marka i jego gościa. Głównym tematem wiadomości znowu był Hartmann – miał wydać oświadczenie na temat Zeelanda, kiedy odwiedzał obozowisko bezdomnych, przed czym wyjątkowo przestrzegała go PET. Zawsze robił, co mu się podobało. Nigdy nie współpracował z policją, jeśli nie chciał, nawet jeśli zamierzał wygrać wybory.

Nie żeby te wybory zapowiadały się dobrze. Ussing podżegał masy, ostrzegając przed nowymi ustępstwami wobec bogaczy. Partia Centrum, której poparcie pewnie zdecyduje o wygranej, się wahała.

Lund zajrzała do piekarnika, stwierdziła, że nie zdjęła folii ze sklepowej lasagne, wyjęła więc szybko całe danie i za pomocą nożyczek pozbyła się brązowego plastiku. Następnie odstawiła lasagne do środka i wytarła dłonie o dżinsy.

Zadzwonił telefon. Mark.

– Cześć, mamo...

– Niełatwo tu trafić. Przy żółtym budynku musicie skręcić w lewo na końcu...

– Nie przyjedziemy. Eva jest chora. Innym razem...

Spojrzała na stół. Butelka dobrego chianti. Nowe kieliszki do wina, kupiła je na tę okazję. Świece.

Brix podesłał jej dyplom za wieloletnią służbę i butelkę szampana. I jeszcze kopertę z OPA.

– To coś poważnego?

– Nie. Przeziębienie. Zobaczymy się innym razem.

Nie mógł się doczekać końca rozmowy. Słyszała to w jego głosie.

– Mark... – powiedziała jakoś rozpaczliwie.

– Tak?

– Wiem... wiem, że nie zawsze mogłeś na mnie liczyć. Nigdy nie wychodziło mi... – „mówienie tych rzeczy”, pomyślała. – Robię ze sobą porządek. Masz absolutnie prawo być na mnie zły.

Cisza.

– Mark?

– Tak?

– Chciałabym cię czasami zobaczyć.

– Jestem bardzo zajęty.

– A jutro?

– Jutro nie za bardzo.

Usiadła. Na stole leżały zdjęcia od Junckera. Odcięta głowa. Wykrzywione martwe usta. Ręka z tatuażami. Pewnie z jakimś kobiecym imieniem. Coś jeszcze, krótkie słowo, środkowe litery wycięte przez krwawą ranę.

– No to może pojutrze. Ty zdecyduj, kiedy.

– Nie wiem...

Pierwszą literą zniszczonego tatuażu było wielkie M. Gotykiem.

– Musimy się umówić kiedy indziej – powiedział Mark.

Ostatnią literą było małe a. Całe słowo liczyło z pięć, sześć liter. Nie więcej.

– Mamo? Halo?

Wzięła do ręki długopis i pochyliła się nad zdjęciem.

– Kiedy indziej, mamo. Jesteś tam?

– Tak. Kiedy indziej. Dobra. Tylko daj mi znać.

Rozłączył się, a ona odtworzyła brakujące litery. I odczytała cały wyraz.

Zadzwoniła do Brixa.

– Cześć, Lund. Dostałaś szampana i pismo z OPA? Chcą, żebyś zaczęła w przyszłym tygodniu. Nie musisz przechodzić przez rozmowę kwalifikacyjną. Chyba ci gratuluję.

– Mamy jeszcze ludzi w porcie?

– Kazałaś im się zwinąć. Pamiętasz?

– No to wezwij ich z powrotem. Stoi tam statek, „Medea”. Chcę go obejrzeć.

– Powiedziałaś, że to nieważne.

– I wyślij ekipę na teren Stubbena. Już jadę.

Miała świetną wymówkę, żeby przekraczać prędkość. Nawet nie zawracała sobie głowy wystawianiem koguta. W porcie czekała załoga łodzi. I Mathias Borch. Powiedział, że Hartmann z ekipą są w odległym o kilometr obozowisku bezdomnych.

– Każ mu się stamtąd zwijać – poleciła.

– Próbowałem. Jesteś pewna? Na ile procent?

Podała mu zdjęcie, na którym napisała „Medea”.

– Kiedy straż przybrzeżna skontaktowała się rano ze statkiem, nie rozmawiała z załogą. Poprosiłam, żeby teraz znowu nawiązali łączność. Nikt nie odebrał.

Borch patrzył na nią wściekły.

– Gdybym wiedział, zatrzymałbym Hartmanna!

Lund wzruszyła ramionami, wsiadła do pontonu z Junckerem i dwoma załogantami.

– Zatrzymaj go teraz – powiedziała, gdy łódka, kołysząc się, ruszyła na wody portu.

Troels Hartmann podawał talerze z gulaszem niechlujnym, cichym mężczyznom usadowionym przy rozkładanych stołach w prowizorycznych namiotach. Cuchnęło tu tanim jedzeniem i ściekami. Dziennikarze mieszali się z ekipami telewizyjnymi, podążając za nim od jednej porcji do drugiej i zadając pytania, na które on nie odpowiadał.

Gdy tylko kamera robiła zbliżenie, uśmiechał się. Karen Nebel patrzyła i się nie uśmiechała. Chciała, żeby wrócił do Slotsholmen na konferencję prasową.

Potem Morten Weber wprowadził kilku mężczyzn niosących skrzynki piwa. Rozległy się wiwaty. Paru włóczęgów chwyciło butelki, wstało i wzniosło toast za Hartmanna.

Uśmiechnął się szeroko i wyszedł.

Ciągle się uśmiechał, gdy odwrócił się do Webera i rzekł:

– Rozdawanie gorzały alkoholikom, Morten. Bardzo sprytne.

Weber się roześmiał.

– Zdumiewasz mnie, Troels. Pod wieloma względami taki sztywniak i purytanin, a jednak...

Czekał na odpowiedź, ale żadnej nie usłyszał.

– PET chce, żebyśmy się natychmiast stąd zwijali. Ich zdaniem występuje bezpośrednie zagrożenie.

– Musimy się natychmiast udać na konferencję prasową – dodała Nebel.

Hartmann pokręcił głową.

– Tu są te wszystkie pismaki. Po co im dokładać roboty?

Podszedł zdecydowanym krokiem do samochodu, siadł na masce, uśmiechnął się promiennie do kamer, pomachał. Nawet dziennikarze byli zaskoczeni.

Dokoła zbierali się mężczyźni w długich płaszczach. Każdy miał w uchu słuchawkę, od której przez szyję biegł kręcony kabelek, każdy miał zatroskany wyraz twarzy.

– No dobra – powiedział Hartmann radośnie. – Nie marnujmy czasu, co? Macie jakieś pytania? No to słucham.

– Cholera – warknęła Karen Nebel.

Weber rozmawiał z najgłośniejszym spośród funkcjonariuszy PET, człowiekiem, który przedstawił się jako Mathias Borch. Podeszła i słuchała. Wymiana zdań stawała się coraz gorętsza.

– Mówiłem, że macie go stąd zabrać – perorował Borch. – Może to zrobicie, co?

– Troels jest premierem Danii – odparł Weber, wzruszając ramionami. – Może sam pan chce spróbować?

– Jeszcze tylko kilka minut – dodała Karen Nebel, próbując uspokoić atmosferę.

– Dzisiaj rano tuż obok znaleziono ciało – powtórzył Borch i z surową miną wyjął telefon. Co chwila wybierał ten sam numer.

Lund.

Sarah.

Nie odbierała. Ale Karen Nebel zauważyła wyraz twarzy Mortena Webera, wyraz, którego nie widziała nigdy wcześniej. Morten był blady, wstrząśnięty. Przestraszony.

– Pomożemy wszystkim, komu się da – mówił Hartmann głośno na improwizowanej konferencji prasowej. – Ale zdołamy to zrobić wyłącznie wtedy, gdy każdy wniesie swój wkład. Dotyczy to również Zeelanda. Nie dostaną żadnych specjalnych przywilejów. Powtarzam. Żadnych więcej przywilejów.

Nie lubiła statków. W sprawie Birk Larsen też był statek. Człowiek powieszony na linie. Jeszcze jeden niewłaściwy ruch w ciemności.

Dwaj mężczyźni z załogi łodzi obchodzili pokład „Medei”. Juncker podążył za nią do środka. Wnętrze frachtowca przypominało ogromną, martwą katedrę ze stali i cuchnęło jak wszystkie statki. Starością i ropą. Przenikliwe zimno w długich, metalowych korytarzach. Nie było żadnych śladów, dopóki nie dotarli w pobliże mostku. Lund podniosła dłoń, by zatrzymać kolegę, i wskazała coś przed sobą.

Długa plama na podłodze. Rozmazana krew. Również na ścianie. Musiał tu upaść ktoś ciężko ranny.

Próbował uciec, pomyślała. Stara sztuczka – to, że widziała te obrazy przed oczami, miała je w głowie – wracała, choćby Lund nie wiadomo jak się broniła.

Mężczyznę poraniono tutaj. Jakoś się uwolnił. Wskoczył do lodowatej wody i próbował ratować życie ucieczką wpław.

Czyli musiał być bardzo przerażony.

Potworny jazgot przeciął ciemności. Mało ducha nie wyzionęła. Asbjørn Juncker nieporadnie walczył z telefonem; jakąś okropną rockową solówkę na gitarze miał ustawioną jako dzwonek. Lund wyrwała mu telefon i wyciszyła – tak jak zawsze swój. Ktoś próbował się do niej dodzwonić, odkąd dotarli do „Medei”. Czuła, jak telefon wibruje jej w kieszeni. To mogło poczekać.

Podniosła wysoko latarkę w prawej ręce. Zeszli na dół schodami. Zbiorniki paliwa. Z boku rozmazana krew. W kącie martwy mężczyzna, prawie nagi, tylko w brudnych slipach, na klatce piersiowej wiele ran po nożu. Nadgarstki spętane drutem, kostki też.

– Lund – szepnął Juncker idący z latarką w jednej i pistoletem w drugiej dłoni, cały czas celując i szperając światłem to po lewej, to po prawej stronie.

Spojrzała. Kolejne ciało. W takim samym stanie. Rany od noża. Drut. Mężczyźni byli torturowani.

– Broń ci niepotrzebna, Asbjørn.

– Straż portowa mówiła, że jest ich trzech.

– Tak. Trzeciego znaleźliśmy rano w kawałkach. A ten, kto to zrobił, zniknął. Za sprytny był, żeby tu zostać.

Jedynym źródłem światła na mostku były monitory wciąż pracujące na pulpicie. Obok koła sterowego stał laptop. Z otwartym plikiem. Wyglądało to na schemat systemu bezpieczeństwa Zeelanda.

Lund sprawdziła, czy ma zasięg, i kazała Junckerowi zadzwonić do Brixa, ściągnąć ekipę. Potem zadzwoniła do Borcha.

– Nie wiem, co tu się dzieje – zaczęła i powiedziała mu o ciałach i włamaniu do systemu bezpieczeństwa Zeelanda.

Słuchał, nic nie mówił. W akademii policyjnej Mathias Borch był prymusem. Bystry i oddany. Ale nigdy nie myślał szybko.

– Hartmanna już tam nie ma, co?

– Udziela się na improwizowanej konferencji prasowej. Dlaczego nie odbierasz komórki?

– Byłam w ładowni tego cholernego statku. Kimkolwiek byli włamywacze, operowali stąd.

Ruszyła przez ciemności z latarką w ręku. Patrzyła.

Na ścianie w głębi zdjęcia. Mnóstwo, mnóstwo zdjęć pokrywających malowaną stal.

Zatrzymała się. Politycy i przemysłowcy. Twarz obok wycinków prasowych: Aldo Moro. Były premier Włoch porwany przez Czerwone Brygady. Trzymali go przez pięćdziesiąt pięć dni, a potem zastrzelili i porzucili ciało w samochodzie na ulicy. Obok wisiał artykuł o Thomasie Niedermayerze, niemieckim przemysłowcu porwanym przez Provisional IRA, skatowanym, zamordowanym i pogrzebanym na wysypisku pod Belfastem. Ten artykuł był o wiele świeższy i Lund nie mogła się od niego oderwać. Dziesięć lat po znalezieniu ciała niemieckiego przemysłowca wdowa po nim wróciła do Irlandii, weszła do oceanu i utonęła. Potem samobójstwo popełniły dwie ich córki. Nieprzerwany ciąg nieszczęść w następstwie jednego brutalnego czynu...

– Patrzę tu na zdjęcia porwanych polityków – powiedziała Lund, nie wiedząc nawet, czy Borch słucha. – Martwych. Musisz natychmiast zabrać stamtąd Hartmanna.

Ludzie z PET wdarli się w tłum pismaków, niemal zdjęli Hartmanna z maski samochodu i wsadzili go do bezpiecznej furgonetki wraz z Weberem i Karen Nebel.

Błyskające światła. Syreny. Cała trójka siedziała na ławce naprzeciwko dwóch uzbrojonych funkcjonariuszy, gdy samochód pędem opuścił port i pognał do miasta.

– Nie mogą mnie tak traktować – narzekał Hartmann. – Nie pozwolę na to.

– Policja znalazła dwa ciała na statku w porcie – powiedział Weber. – A rano jeszcze jedno. Zdjęcia porwanych polityków. Owszem, mogą cię tak traktować.

Odpowiedziało mu wściekłe, mściwe spojrzenie.

– Sprawę prowadzi Lund – dodał Weber.

Obaj zamilkli.

– Kim jest Lund? – spytała Nebel.

– Dużo by mówić – odparł Hartmann. A do Webera dodał: – Pogadaj z Politigården. Nie z Brixem. Obejdź go, uderz do kogoś nad nim. Nie chcę jej widzieć.

– Czy ktoś powie mi, o co chodzi? – dopominała się Nebel.

– Kiedyś już popełniła wielki błąd – wyjaśnił Weber. – Mało przez nią nie przegraliśmy wyborów. To się więcej nie powtórzy.

Zadzwonił jego telefon. Furgonetka podskoczyła na nierówności i wreszcie dotarła do jakiejś porządnej drogi.

Nebel odwróciła się do Hartmanna.

– Nie powinieneś składać tych obietnic. Nie możesz z marszu tworzyć polityki. Nie wiesz, jaka będzie odpowiedź Zeelanda. Musisz mi pozwolić to ogarnąć. Nie jestem od patrzenia, jak sam sobie strzelasz gole.

To go chyba trochę ubawiło.

– A to właśnie robię?

– Nie mogę działać po omacku. Wiem, że pracujesz z Mortenem wiele lat. Ale ze mną nie. Wprowadź mnie.

Hartmann udawał zdumionego.

– Co dokładnie chcesz wiedzieć?

– Pieprzysz Rosę Lebech?

Opadł na oparcie. Nie patrzył na nią.

Morten Weber zakończył rozmowę.

– Zeeland właśnie opublikował dementi. Zdaje się, że zawiesili dyrektora. Robert Zeuthen oznajmił publicznie, że on osobiście, a także Zeeland jako firma, w pełni wspierają plan naprawczy rządu.

Na zewnątrz światła. Wjeżdżali do centrum. Slotsholmen. Niedługo znowu zasiądą w ciepłych biurach Christiansborgu.

Hartmann się roześmiał. Uśmiechnął się szeroko. Weber na nią nie patrzył.

– Obaj wiedzieliście, że to nastąpi, prawda? – spytała.

– Morten ma wszędzie przyjaciół – odrzekł Hartmann. – Może mały ptaszek zdradził mu, że gazeta zamierza dopieprzyć Kornerupowi. – Klepnął Webera w kolano. – Nie żebym chciał wiedzieć.

Furgonetka wjechała na dziedziniec przed pałacem. Dwóch funkcjonariuszy podeszło do niej i otworzyło drzwi. Hartmann nie drgnął.

– Musimy wydać oświadczenie dla prasy, Karen. Ty je tak świetnie formułujesz. Tak pięknie. Chciałbym tak umieć.

Cień uśmiechu.

– Ale najpierw mi je pokaż, dobra? – dodał. – Potem podrzuć kopię do przegródki Ussinga, z najserdeczniejszymi pozdrowieniami ode mnie.

Karen Nebel pierwsza ruszyła do budynku. Weber zatrzymał Hartmanna na schodach, zaczekał, aż ochroniarze oddalą się na tyle, by ich nie słyszeć.

– Ona ma rację? Obracasz Rosę Lebech?

Twarz Hartmanna spoważniała.

– Nie mam na to czasu – odparł i ruszył przed siebie.

Weber chwycił go za ramię.

– Już zapinałem ci rozporek przy tych głupotach z Birk Larsen. Mieliśmy szczęście jak cholera, że się z tego wywinęliśmy. Nie proś mnie o to znowu.

– Jestem wolny. Jestem wdowcem. Każdą godzinę przepracowuję na rzecz tego kraju. Mam prawo do życia prywatnego. I mam prawo być kochany. – Po chwili namysłu dodał: – Nie miałem z tamtą dziewczyną nic wspólnego.

– Ach... – Skinął głową Weber. – To miłość, tak? – Zaczekał. Zero odpowiedzi. – W samym środku kampanii wyborczej? Którą i tak możemy przegrać? Z całym tym gównem Zeelandowym, z Lund czającą się za rogiem... ty posuwasz szefową partii, której potrzebujemy, by ocaliła nam skórę.

Hartmann jęknął.

– Okaż mi trochę zaufania, Morten. Panuję nad tym. Rosa zapewni mi poparcie Partii Centrum. Poprą moją kandydaturę na stanowisko premiera. Sprawa z Zeelandem jest już wyprostowana. A ty masz dopilnować, żeby Lund się do nas nie zbliżyła.

Położył rękę na plecach Webera i poprowadził go w stronę pałacu.

– I dopilnujesz, prawda?

Maja Zeuthen nigdy nie lubiła Drakkara. Przed śmiercią ojca Roberta mieszkali w dawnym domku ogrodnika w obrębie posiadłości, cieszyli się wychowywaniem dwójki swoich pięknych dzieci w maleńkim, schludnym domu przeznaczonym dla szczęśliwego ogrodnika.

Tam bardzo się kochali.

Potem na jego barkach spoczęło brzemię prowadzenia firmy, a jednocześnie narastał kryzys. Nie tylko w Zeelandzie. Na całym świecie.

Wprowadzili się do Drakkara. Mieszkali pod smokiem. Zagubili się w jego rozwlekłych piętrach i ogromnych, pustych pomieszczeniach.

Rola szefa Zeelanda przerastała Roberta, w dodatku nie pozwalał sobie pomóc. Proponowała. Przegrała. Ich miłość gasła. Zaczęły się kłótnie. Ona się oddalała, on coraz więcej czasu spędzał skryty za czarnymi szybami biura w porcie.

A kiedy pojawiał się w domu, kłócili się. Dwie małe twarzyczki czasami przyglądały się temu od progu.

Dochodziła dwudziesta. Służba postawiła kolację na stole. Zjadła z Emilie i Carlem, próbując prowadzić niezobowiązującą rozmowę. Zauważyła, jak oboje milkli, gdy usiłowała poruszyć temat Carstena.

Był młodszy. Ciężko pracował, robiąc karierę medyczną. Jak powiedział Robert, to nie były jego dzieci, i czasami dało się to poznać po jego chłodzie i złym humorze.

Sami posprzątali po sobie ze stołu. Powiedziała Reinhardtowi, żeby pojechał do domu. Miał żonę. Dorosłe dzieci. Dom nad wodą, nieopodal siedziby Zeelanda. Ale i tak został w pałacu, patrzył i martwił się. Robert, kiedy był chłopcem, uważał go niemal za wujka, element wyposażenia domu.

Emilie i Carl poszli na górę. Grać. Oglądać telewizję. Poszaleć z gadżetami.

Maja siedziała sama na wielkiej kanapie, wpatrując się w wielki obraz na ścianie: szare, żałosne płótno przedstawiające ocean w czasie straszliwego sztormu. Kiedy się rozstawali, ich córka powiedziała, że nienawidzi tego obrazu. I że kojarzy się jej z odejściem dziadka. Gdyby Maja nie odeszła, już dawno by stąd znikł.

Na schodach pojawiła się Emilie w niebieskim płaszczyku, różowych kaloszach i z plecaczkiem, na którego bokach widniały kucyki.

– Dokąd idziesz?

Nieruchomym wzrokiem patrzyła matce prosto w oczy.

– Nakarmić jeża.

– Jeża? O tej porze?

– Tata mi pozwala.

– Taty nie ma.

– Zaraz wrócę.

– Pójdę po Carla – powiedziała Maja. – I razem pójdziemy do jeża.

Mała usiadła na schodach. Kiedy Maja wróciła z chłopcem, nie było jej.

– Emilie!

Starała się, żeby w jej głosie nie było zbyt dużo złości.

Zadzwonił Robert.

– Emilie gdzieś zniknęła. Powiedziała, że idzie nakarmić jeża.

Roześmiał się. Lubiła jego śmiech.

– Ostatnio karmi go co noc. Musimy ustalić, jakie dać jej zwierzątko. Nie sądzę, żeby zadowoliła się patyczakiem.

– Też nie sądzę.

Czy zauważył, że ją rozśmieszył? Czy dla niej to coś znaczyło?

– Reinhardt rozpytał o kota – powiedziała. – Ogrodnik mówił, że widział jakiegoś za ogrodzeniem. Gdzieś nad strumieniem. Emilie się tam czasem wałęsała.

– Za ogrodzeniem?

W jego głosie pojawiło się lekkie napięcie.

– Tak. To nic ważnego, Robercie. Carsten powiedział, że jeśli będziemy ją smarować maścią, za kilka dni wydobrzeje. Przepraszam, że tak się wściekłam.

– Nie powinna sama wychodzić. Nie bez powodu mamy ochronę.

Chwila ciszy.

– Jadę do domu – powiedział nagle.

Maja podeszła do drzwi wejściowych i zastanowiła się, jak długo tym razem będzie musiała czekać. W wysokiej, eleganckiej sieni jedynym brzydkim elementem wystroju były niebieskie pulsujące światła i niewielkie ekrany monitoringu, który strzegł pałacu i całego terenu.

W sumie osiem monitorów, większość pokazywała drzewa kołyszące się w zimowym wietrze, nagie gałęzie poruszające się niestrudzenie.

Patrzyła na nie bezradna, gdy nagle obraz na jednym z monitorów znikł; został tylko niebieski komunikat o braku sygnału. Za chwilę wyłączył się drugi. I za moment cała reszta.

Zdjęcia. Dziesiątki zdjęć. Na ścianach. Na podłodze.

Czarno-białe twarze, których Lund nie znała. Lustrzanka canona z teleobiektywem. Dokumenty na temat ruchu statków. Coś, co wyglądało na schemat zabezpieczeń Zeelanda, różnych jego siedzib. Zakładów, biur. I prywatnych posiadłości.

– Nie rozumiem – odezwał się Juncker, świecąc latarką na aparat. – Po co ktoś by się tu ukrywał? I zabijał trzech marynarzy tylko po to, żeby przyłożyć jakiemuś politykowi?

Lund ledwie go słuchała. Na biurku w kącie znalazła plik kolorowych wydruków wprost z drukarki atramentowej. Na niektórych zdjęcia lotnicze z netu. Trawniki i drzewa. Widok z satelity na jakąś wielką posiadłość.

Zwyczajnie wyglądający mężczyzna obok lśniącego range rovera. Koło czterdziestki, w garniturze. Sprawiał wrażenie bardzo nieszczęśliwego.

– To Robert Zeuthen – powiedział Juncker. – Ten koleś od Zeelanda.

Przełożyła wydruk, spojrzała na następny. Zeuthen idący do samochodu, w środku dwie małe postacie. Na wydruku widniała data i godzina. Szesnasta trzydzieści. Dzisiaj.

– Nie rozumiem...

– Już to mówiłeś, Asbjørn.

Zamilkł.

Lund spojrzała na drukarkę. Błyskało na niej czerwone światełko. Zabrakło papieru, nim skończył się wydruk. Wzięła z biurka kilka kartek i włożyła do podajnika.

Drukarka zagrzechotała, zafurczała i zaczęła drukować.

Wychodziły powoli; zdjęcie po zdjęciu.

Każde przedstawiało dziewczynkę w niebieskich dżinsach i płaszczyku. Blondwłosą. Z kamienną twarzą, z wyjątkiem chwili, gdy zobaczyła ojca i uznała, że potrzebny mu jej uśmiech.

I ostatnie. Zbliżenie. Nie z teleobiektywu. Dziewczynka śmiała się do osoby, która trzymała aparat. W ramionach trzymała kotka.

– Tu nie chodzi o Hartmanna – powiedziała Lund i chwyciła telefon.

Zeuthen zatrzymał swój wielki samochód na żwirze tak ostro, że aż go zarzuciło, nie zatrzasnął nawet drzwi i pobiegł do domu. Drzwi wejściowe stały otworem. Maja dygotała w kurtce.

Oczy szeroko otwarte, przerażona, zraniona.

– Dzwoniła policja – szepnęła. – Kazali nie wychodzić z domu. Wysyłają...

– Gdzie dzieci?

– Carl na górze. Emilie...

Jej twarz powiedziała mu wszystko.

Zeuthen wpadł do środka, chwycił latarkę, wybiegł przed dom i ruszył w mrok, świecąc dokoła.

Maja dołączyła do niego.

– Jak długo jej nie ma? – spytał.

– Powiedziała, że idzie nakarmić jeża. I że jej pozwalasz.

– Jak długo jej nie ma? – powtórzył.

– Czterdzieści minut. Godzinę.