Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 380 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Do Szaleństwa - Cherie Lynn

 

Co robi słodka i niewinna dziewczyna, która nie chce być dłużej słodka i niewinna?
Seksowny tatuaż.
I zdobywa superseksownego faceta...

Candace ma dość sprawiania przyjemności innym, zwłaszcza rodzicom, którzy wciąż dyktują jej, co ma robić. Czas sprawić przyjemność sobie. Postanawia więc zafundować sobie na urodziny tatuaż. A nikt nie zrobi tego lepiej niż Brian, w którym Candace kocha się od dawna…

Od pierwszej chwili, gdy wchodzi do jego studia tatuażu, pociąg, jaki zawsze do niego czuła, wybucha ze zdwojoną siłą. A Candace uświadamia sobie, że nieziemsko seksowny artysta może dać jej o wiele więcej, niż rozkoszny obrazek na nagiej skórze. Jeśli tylko Candace odważy się sprzeciwić rodzinie i posłucha głosu serca, które mówi, że za tatuażami kryje się najwspanialszy facet na świecie…

Opinie o ebooku Do Szaleństwa - Cherie Lynn

Cytaty z ebooka Do Szaleństwa - Cherie Lynn

upojnej nocy i czuł się z tym dziwnie, nieswojo. Nie miał ochoty wychodzić. —  Pewnie za kilka godzin pójdę do pracy — odparł. —  Pewnie? — Roześmiała się. — Dobrze jest być szefem, co? —  Polecam z pełnym przekonaniem. Poza tym lubię ich trzymać w niepewności. Nigdy nie wiedzą, kiedy wpadnę. — Uśmiechnął się szeroko. — A ty co masz dziś w planach? Mógłby przysiąc, że spochmurniała. —  Muszę jechać

Fragment ebooka Do Szaleństwa - Cherie Lynn

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Izabella Sieńko-Holewa

Korekta

Barbara Cywińska

Joanna Egert-Romanowska

Zdjęcie na okładce

© Shutterstock

Tytuł oryginału

Rock Me

Copyright © 2010 by Cherrie Lynn

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4728-1

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Dedykacja

Mojemu prywatnemu zbuntowanemu bohaterowi

i naszej cudownej latorośli. Jesteście obłędni!

Szczególne podziękowania diwom romansu

za wsparcie podczas JulNoWriMo.

Rozdział 1

To przecież tylko tatuaż. Ładny, kolorowy wzorek, który pozostanie na jej skórze... no cóż, na zawsze. Ale będzie go można zobaczyć tylko wtedy, gdy sama zechce go pokazać. Mimo to Candace Andrews siedziała w samochodzie i wpatrywała się w neon studia tatuażu tak, jakby zwiastował nieszczęście.

To nic takiego, powtarzała sobie w myślach. Każdy, kogo znam, ma przynajmniej jeden tatuaż.

— Chyba oszalałaś.

No, prawie każdy. Na fotelu obok siedziała jej najlepsza przyjaciółka. W czerwonawym zmierzchu nie było widać wyraźnie twarzy, ale Macy z pewnością miała pogardliwą minę.

— Bo?

— Zupełnie ci odbiło.

Candace machnęła lekceważąco ręką i otworzyła drzwi samochodu. Niepokój Macy zawsze sprawiał, że robiła się bardziej zdecydowana.

— Sama mówiłaś, że w urodziny powinnam zaszaleć.

— Zaszaleć, ale nie do reszty zapomnieć o zdrowym rozsądku. Twoi rodzice cię zabiją. Co tam ciebie, mnie zabiją!

— O niczym się nie dowiedzą.

Zanim Candace zdążyła wysiąść z samochodu i odetchnąć ciepłym powietrzem kwietniowego wieczoru, Macy złapała ją za rękę.

— Gdzie chcesz się wytatuować? Błagam, tylko nie na tyłku!

— No co ty! Poza tym odrobina tuszu na skórze nie oznacza, że od razu przyłączę się do gangu motocyklowego. Czasem mogłabym przysiąc, że mój ojciec ci płaci. — Candace wyszarpnęła się z uścisku przyjaciółki i wysiadła z auta. Ale zaraz potem zajrzała do środka i zerknęła na naburmuszoną Macy. — Idziesz, czy będziesz tu siedzieć obrażona?

Nie kryjąc niezadowolenia, Macy wysiadła z auta. Candace usiłowała zapanować nad drżeniem. Spojrzała na supernowoczesną fasadę Dermamanii. Nigdy tu nie była, choć znała właściciela. Studio należało do byłego chłopaka jej kuzynki. Wyglądało na to, że był dziś w pracy. Jego furgonetka — w tak ciemnym odcieniu granatu, że niemal czarna — stała zaparkowana w cieniu budynku. Gdyby nie to, prezent urodzinowy, który Candace chciała sobie sprawić, musiałby zaczekać. W tym mieście po tatuaż zdecydowanie należało zgłosić się do Briana.

Chryste, nie mogła przestać się trząść. Ale skoro już tu przyjechała, nie czas się wycofywać. Niespecjalnie lubiła igły, zwłaszcza jeśli to ona miała być kłuta. Serce zaczęło jej walić, ale nie wiedziała, czy to na myśl o bólu, czy o Brianie. Gdy spotykał się z Michelle, serce Candace nie raz zamierało w piersi pod chłodnym spojrzeniem jego ciemnoniebieskich oczu. Brian uosabiał wszystko, co zakazane, ale w najmniejszym nawet stopniu nie zmieniało to sposobu, w jaki Candace na niego reagowała.

— Nie będę na to patrzeć — zapowiedziała Macy, gdy stanęły przed wejściem.

— Wcale cię o to nie proszę.

— Wypiłaś na urodziny pół butelki wina i sama zobacz, jakie są efekty.

— Daj spokój, to było parę godzin temu.

W studiu klimatyzacja chodziła na całego, co byłoby bardziej stosowne w środku lata niż wiosną. Trójka tatuażystów podniosła głowy znad pracy, ani na chwilę nie przerywając prowadzonych rozmów. Candace oczywiście natychmiast wyłowiła spojrzeniem dziewczynę, która wyraźnie cierpiała, gdy na wewnętrznej części jej kostki powstawał kolorowy motylek. Na jej twarzy malował się ból, zagryzała dolną wargę.

Candace z trudem przełknęła ślinę. Czuła, że opuszcza ją odwaga, ale starała się nad tym zapanować. Planowała, że od razu podejdzie do Briana, tymczasem nie było go nigdzie w pobliżu.

— W czym mogę pomóc? — spytał chłopak tatuujący motylka. Nie oderwał przy tym wzroku od igły. Był łysy, miał kozią bródkę i duży kolczyk tunel w uchu, dobrze widoczny z miejsca, w którym stała Candace.

— Jest Brian?

— Jest, ale go nie ma, jeśli mnie rozumiesz.

— Nie bardzo.

Gość w dalszym ciągu nie podnosił głowy znad motylka, któremu wypełniał akurat skrzydło jaskraworóżowym tuszem. Candace już teraz widziała, że tatuaż będzie śliczny, i mimo strachu nagle znów ogarnęła ją ekscytacja.

— Nie przyjmuje dziś klientów.

Nagle, tak po prostu straciła cały zapał. Żeby tu przyjść, musiała sięgnąć do najgłębszych pokładów odwagi i drugi raz już nie powtórzy tego wyczynu. Teraz albo nigdy.

— Aha. Ale my się znamy. Myślisz, że mogłabym zamienić z nim dwa słowa?

Pan Bródka wzruszył ramionami i odwrócił się w stronę zaplecza.

— Ej, B.! Ktoś do ciebie. — Wrócił do wypełniania barwnikiem motylka, nie przejmując się już Candace ani Macy, która podczas całej tej wymiany zdań stała jak wmurowana, rozglądając się tylko z przerażeniem po studiu.

Jedno na pewno można było przyznać pracownikom Briana — całkowicie skupiali się na wykonywanym zadaniu. Candace usiadła w poczekalni przy wejściu, z uznaniem oglądając lśniące czystością, schludne pomieszczenie. Macy nie opuszczała jej ani na krok. Na ścianach nie było wzorników z tatuażami, jak w wielu innych miejscach tego typu, ale abstrakcyjne obrazy, plakaty zespołów rockowych i zdjęcia Kat Von D. Z dwóch telewizorów plazmowych umieszczonych po przeciwnych stronach sali leciała muzyka. Gdy Brian spotykał się z Michelle, Candace zdążyła poznać trochę mrocznych kawałków, których słuchał, i rozpoznała teraz utwór Deepw wykonaniu Nine Inch Nails.

— Ta piosenka jest jakaś... inna — mruknęła Macy, wpatrując się w ekran. Macy słuchała raczej Toby’ego Keitha.

— No. Lubię ten kawałek.

— Nie wiedziałam, że podobają ci się takie rzeczy.

— Dzięki Brianowi polubiłam dużo różnych zespołów. Pożyczał mi płyty.

— No cóż. Człowiek uczy się całe życie.

Candace wzruszyła ramionami.

— Gdybym obnosiła się z tym, że lubię rocka, a czasem nawet heavy metal, zarówno ty, jak i moja rodzina uznalibyście mnie za satanistkę.

— Wcale nie — zniżyła głos Macy. — Michelle spotykała się przecież z tym chłopakiem. I nikt złego słowa o niej nie powiedział.

— Chyba żartujesz? — szepnęła Candace na tyle głośno, na ile się odważyła. Była pewna, że zmysłowa muzyka, bzyczenie igieł i żarty, którymi z prędkością błyskawicy przerzucali się pracownicy Briana, zagłuszą ich rozmowę. — Jej rodzice byli wściekli. Moi też. Michelle bardzo lubiła Briana, ale nie do końca był w jej typie.

Tak naprawdę rodzina Michelle, a także rodzice Candace byliby wniebowzięci, widząc kuzynkę z kimś z rodziny Briana. Gdyby tylko wybrała odpowiedniego brata. Candace zawsze uważała to za złośliwość losu, że we wpływowej rodzinie, która kształciła swoje dzieci na prawników i lekarzy, znalazł się ktoś taki jak on. Jego brat Evan został prawnikiem, a siostra Gabby miała wkrótce iść na medycynę. Brian wyróżniał się wśród nich jak zebra w stadzie owiec. I najwyraźniej mu to odpowiadało.

— Lepiej, żeby ktoś był umierający...

Candace dała się pochłonąć myślom do tego stopnia, że nie zauważyła, gdy Brian pojawił się w drzwiach za kontuarem. Słysząc jego głęboki głos, poczuła się tak, jakby ktoś pogładził ją czule po plecach. Niezależnie od tego, czy jego ton był łagodny, żartobliwy, czy ostry, głos Briana brzmiał dla niej zawsze jak pieszczota i na jego dźwięk nieodmiennie dostawała gęsiej skórki.

Na jej widok Brian zamarł w pół kroku. Być może to tylko jej pobożne życzenie, ale mogłaby przysiąc, że dostrzegła w jego oczach błysk radości.

— ...albo siedział śliczny na krzesełku w poczekalni — dokończył i uśmiechnął się olśniewająco.

Zaparło jej dech w piersiach. Nie widzieli się od miesięcy. Dokładnie od sześciu. O wiele za długo, skoro oznaczało to brak możliwości nacieszenia oczu widokiem jedynego prawdziwego obiektu pożądania w jej życiu. Ale przecież nie po to tu przyszła. A przynajmniej tak sobie z uporem powtarzała.

Widząc ten uśmiech, rozumiała rozpacz Michelle z powodu rozstania wkrótce po powrocie z Hawajów, dokąd polecieli na ślub Evana. Właściwie nie wiadomo, dlaczego zdecydowali się rozejść, ale to nie miało znaczenia. Candace zapłakałaby się na śmierć, gdyby straciła faceta o takim uśmiechu. Zaraźliwym. Candace nawet się nie zorientowała, że poderwała się z miejsca i szła w stronę Briana.

Oparł się łokciami o ladę w recepcji.

— Cześć, słonko. Co cię do mnie sprowadza?

Bez względu na to, dlaczego zwracał się do niej w ten sposób, zachichotała jak nastolatka.

— Zgadnij.

Brian zerknął na Macy, która jakimś cudem zebrała się na odwagę i podeszła razem z Candace do kontuaru. Uśmiechnął się jeszcze szerzej.

— Chcesz, żebym przekłuł twojej koleżance język.

Candace roześmiała się, bo Macy zbladła jak ściana i cofnęła się przerażona. Złapała przyjaciółkę za rękę, zanim ta zdążyła rzucić się do drzwi.

— Mój Boże, nie. Macy to mięczak. — Ona też, prawdę mówiąc. Czemu do cholery zgrywała taką twardzielkę? Jedno ukłucie igły mogło się przecież skończyć histerią.

— A ty? — spytał Brian, unosząc ciemną brew.

— A ja... chyba chciałabym tatuaż.

— Tu nie ma miejsca na „chyba”. Albo chcesz, albo nie.

— Wiem.

Candace starała się odwrócić wzrok od jego opartych o kontuar rąk. Brian miał na sobie dopasowaną czarną koszulę z tak długimi rękawami, że prawie nie było spod nich widać dłoni, ale Candace i tak wiedziała, że pod spodem obie ręce stanowiły istną feerię barw, od nadgarstków po barki.

Wielka szkoda, że niczego nie dało się teraz zobaczyć. Uważała, że wytatuowane ręce Briana są piękne, i zawsze miała problem z tym, by się na nie nie gapić. Więc właściwie może to i lepiej, że były zakryte. Nie widziała go tak długo, że pewnie narobiłaby sobie wstydu. Ile razy wyobrażała sobie, że przesuwa opuszkami palców wzdłuż tych linii, wzorów i barw, próbując zrozumieć znaczenie splątanych kształtów, odczytać zdania, które uznał za ważne na tyle, by wyryć je sobie na zawsze na skórze...?

Mnóstwo. I za każdym razem dopadało ją potworne poczucie winy. Ale teraz Michelle zniknęła z horyzontu i była szczęśliwa w nowym związku. Poza tym komu szkodzi, że trochę sobie popatrzy?

Ale dziś Brian wyglądał zupełnie normalnie. Przynajmniej jak na niego. Miała ochotę spytać, o co chodzi. Włosy, lśniące naturalną czernią — choć widywała je już we wszystkich kolorach tęczy — lekko zapuszczone, opadały mu na twarz. Nie były jednak rozczochrane i skołtunione, czego nienawidziła u facetów, ale jedwabiste, cudowne, kuszące... No dobra, przyhamuj, dziewczyno!

Zniknęły nawet kolczyki z brwi. Zwykle nosił dwa obok siebie na prawym łuku brwiowym. Coś zdecydowanie było inaczej.

Może później miał randkę. Z jakąś absolutnie powalającą, ale konserwatywną dziewczyną, na której koniecznie chciał zrobić wrażenie. Może nie byłaby zachwycona jego body artem. Na samą tę myśl, choć była to przecież czysta spekulacja, Candace aż się zagotowała z wściekłości. Brian to Brian. Nie musiał się zmieniać dla nikogo, ktokolwiek by to był.

Odchrząknęła, chcąc się otrząsnąć z natrętnych myśli.

— Chcę tatuaż. Dziś są moje urodziny i postanowiłam zaszaleć.

Kącik jego idealnych ust drgnął leciutko.

— I chcesz, żebym ja ci go zrobił, tak?

Candace pokiwała głową, starając się ze wszystkich sił nie robić nadąsanej miny.

— Ale dziś nie przyjmujesz klientów.

Brian podciągnął rękaw i zerknął na zegarek. Dostrzegła skrawek pokrytej jaskrawym wzorem skóry. Serce załopotało jej na ten widok.

— Mam godzinkę. — A więc ma jakieś plany na później. — Zdążę, o ile nie chcesz nic dużego.

Roześmiała się i uniosła obie ręce.

— Nie, nie. Nic z tych rzeczy. — Natomiast to, gdzie chciała zrobić sobie tatuaż, to już inna sprawa.

— To o czym myślałaś?

— Mam ogólny zamysł, ale chciałabym najpierw zerknąć na twoje projekty, jeśli mogę. — Skinęła głową w kierunku plakatów.

— Jasne. Sporo wzorów mam też tutaj, zwłaszcza mniejszych, o jakie pewnie ci chodzi. — Schylił się za kontuarem, wyciągnął dwa czarne, pękające w szwach albumy na zdjęcia i przesunął je do niej. — Nie podejmuj pochopnej decyzji. Jeśli nie znajdziesz niczego, co do ciebie przemówi, mogę narysować, cokolwiek zechcesz. Być może nie zrobimy tatuażu dzisiaj, bo nie mam aż tyle czasu, ale koniec końców cierpliwość się opłaci.

— Zaczynam myśleć, że może za bardzo się spieszę — oznajmiła Candace, otwierając pierwszy album. Ze zdumieniem zobaczyła, że Macy też się nachyla, by obejrzeć wzory. Niektóre miały postać kolorowych szkiców, ale inne przedstawiono za pomocą zdjęć świeżo zrobionych tatuaży, wokół których skóra była jeszcze zaczerwieniona. Candace poczuła, że wszystko kotłuje jej się w żołądku. Panie Boże, żebym tylko nie zemdlała, jak przyjdzie co do czego, pomyślała.

— Niektórzy rzeczywiście podejmują pochopne decyzje — stwierdził Brian. Candace poczuła na czubku głowy jego badawcze spojrzenie, które przenikało ją niczym jakiś dziwaczny rodzaj osmozy. A może to tylko jej wyobraźnia płatała figle?

W obecności Briana jej myśli wymykały się spod kontroli, a przed oczami pojawiały się dziwaczne wizje.

— Nie wyobrażam sobie, jak można aż tak bardzo chcieć czegoś takiego — wtrąciła się Macy. — Na własnym ciele. Na zawsze. — Candace miała wielką ochotę walnąć ją łokciem w żebra, ale się powstrzymała.

— Nie? — spytał Brian.

— Zdecydowanie nie.

Candace podniosła głowę, bo Brian podszedł do bramki na końcu kontuaru.

— Chodźcie, to pokażę wam, nad czym teraz pracuję. To zajmie tylko chwilę.

Zaprowadził je do drzwi, zza których wyszedł wcześniej, i poprowadził krótkim korytarzem do pustawego, jasno oświetlonego pomieszczenia, w którym nie znajdowało się praktycznie nic poza deską kreślarską. Candace nie mogła oderwać wzroku od idącego przed nią ubranego na czarno mężczyzny, od szerokich barków napinających materiał koszuli, od czarnych bojówek opinających się na pośladkach. W taki tyłek chętnie wpiłaby się paznokciami. Brian był prawdziwą rozkoszą dla oczu. Czemu tak ją zaskoczyło, że przypomniała sobie o tym z taką wyrazistością?

— Spójrzcie — poprosił, a Candace spojrzała tam, gdzie on. Na rysunek, nad którym pracował. Obok zatknięte było zdjęcie ślicznej dziewczynki. Miała ciemne włosy i uśmiechała się, opierając brodę na zaciśniętych piąstkach. Brian idealnie przeniósł ją na papier, tyle że dodatkowo nadał jej rysom odrobinę eteryczny, jakby anielski wygląd. Pod spodem, wypisane pięknym, ozdobnym pismem, widniały słowa: „Zbyt piękna dla świata”.

— Och — szepnęła Candace. Nie wiedziała, co powiedzieć. Poza tym bała się, że wybuchnie płaczem, jeśli będzie próbowała znaleźć słowa.

— W przyszłym tygodniu wytatuuję to jednemu facetowi na plecach. A przynajmniej zacznę, bo będziemy potrzebowali kilku sesji. To jego pięcioletnia córka, która zginęła w wypadku samochodowym. — Brian przyglądał się uważnie swojemu dziełu. — Wydaje się, że wyszło całkiem nieźle. Mam nadzieję, że mu się spodoba.

— To jest... przepiękne — powiedziała cicho Macy. — Ale wszyscy powtarzają: „Gdy zrobisz się stara i pomarszczona, tatuaż będzie wyglądać beznadziejnie i pożałujesz, że się na niego zdecydowałaś”.

— Wiecznie to słyszę. Ale spoglądając wstecz, wolę żałować czegoś, co zrobiłem, gdy byłem młody i szalony, niż czegoś, na co nigdy nie starczyło mi odwagi.

— Otóż to — mruknęła Candace. I jeśli miała wcześniej jakiekolwiek wątpliwości, to właśnie się rozwiały. Chciała już zaczynać. — Tylko żebyś się przeze mnie nie spóźnił, Brian. Na pewno masz czas?

— Oczywiście. — Potargał jej włosy, a ona miała ochotę jęknąć. Potraktował ją jak młodszą siostrę. — No, znajdziemy ci coś ładnego.

Gdy wyszli z zaplecza, wzorniki wciąż leżały na blacie, a w poczekalni pojawiło się więcej osób. Candace wróciła do przeglądania albumów, a Brian lustrował studio, widząc, że wszystkie stanowiska są zajęte.

— Będziemy musieli przenieść się do jednego z pomieszczeń na zapleczu — poinformował.

— I tak chciałam cię o to poprosić. — Usiłowała powiedzieć to spokojnym, nonszalanckim głosem, ale kątem oka dostrzegła, że Brian odwraca się do niej gwałtownie. Jej serce zaczęło walić jak oszalałe. W końcu to wyrzuciła z siebie.

— Tak? A dlaczego?

— Ze względu na... miejsce, w którym chcę mieć tatuaż.

Raczej wyczuła jego uśmiech, niż go zobaczyła.

— A mianowicie?

— Pokażę ci na osobności.

— Mogę poprosić którąś z dziewczyn, jeśli wolisz...

— Nie. Ty. — Candace z trudem panowała nad drżeniem dłoni, gdy przewracała kolejną stronę. Macy, która przeglądała drugi album, w tym samym momencie wydała okrzyk przerażenia. Candace przechyliła się i zobaczyła, że przyjaciółka natrafiła na zdjęcia kolczyków na ciele. A dokładniej mówiąc na genitaliach. O, cholera! Macy zaczerwieniła się po cebulki włosów. Trafiła na dział męski.

Candace stłumiła zawstydzone parsknięcie, czując, że jej policzki też robią się gorące. Brian zarechotał.

— No dobra, jak dla mnie to już za dużo — bełkotała Macy. — Po co ktoś miałby chcieć...

— Bo to wzmaga doznania seksualne — wyjaśnił Brian takim tonem, jakby to było oczywiste.

— Moje dotychczasowe doznania seksualne były całkiem okej. Nie rozumiem, po co się torturować, żeby było lepiej.

— No to chyba mamy problem — odparł Brian. Candace miała wrażenie, że ogląda mecz tenisowy, bo wymiana zdań odbywała się tak szybko.

— Jaki problem?

— Twoje doznania seksualne były zaledwie „okej”. Jak dla mnie to problem. — Puścił do Candace oko, a ona poczuła, że kolana się pod nią uginają.

— Chcesz mi powiedzieć, że masz takie... coś na swoim...?

Brian uśmiechnął się i zrobił minę męczennika.

— To „coś” to książę Albert. Od tego zaczynałem. Ostatecznie jednak przerzuciłem się na apadravyę. Trzeba dbać o dobro pań. — Postukał palcem w otwartą stronę albumu i uśmiechnął się nieprzyzwoicie, jak sam diabeł w niedzielę. — Właściwie to nigdy nie wiadomo, może na którymś zdjęciu jestem ja.

Macy odskoczyła od kontuaru, bo jej zażenowanie osiągnęło apogeum. Candace starała się nie patrzeć na zdjęcia, ale nie mogła się powstrzymać. Musiała zerknąć. Niektóre były... naprawdę imponujące i zaczęła się zastanawiać, czy...

— To co, zabieramy się do roboty, skarbie? — spytał Brian. Spojrzała mu w oczy. Miały piękny, tajemniczy, ciemnoniebieski odcień, jakiego chyba nigdy u nikogo nie widziała. Brian musiał nosić soczewki. Wypuściła z płuc gorące powietrze.

— Już się zdecydowałam. Chodźmy.

Rozdział 2

Przepraszam za przyjaciółkę. — Candace usiadła na tapicerowanym stole w jednym z mniejszych pomieszczeń na zapleczu. — Uwielbiam ją, ale ten kij, który połknęła, już mniej.

Brian się roześmiał.

— Przepraszam, jeśli cię zawstydziłem, ale nie mogłem się powstrzymać, widząc jej reakcję.

— Czyli... żartowałeś? — Kto pyta, nie błądzi.

— Pytasz o apę, czy o wystawianie jej na pokaz?

— Chyba i o to, i o to.

— Zachowam te informacje dla siebie. — Puścił do niej oko i wrócił do kompletowania sprzętu. Candace nie miała pojęcia, do czego służyły wszystkie te przyrządy, ale wyglądały przerażająco. Podziwiała jednak pewność ruchów Briana i sprawność działania. Zastosował już całą procedurę antyseptyczną, jak w przypadku każdego innego klienta, i wybrał potrzebne kolory: czerwony i czarny. Tusz leżał w dwóch maleńkich pojemniczkach na stole obok Candace.

Wybrała małe krwistoczerwone serduszko z czarnymi motywami etnicznymi po obu stronach. Brian przeniósł już wzór na jej skórę... tak nisko na podbrzuszu, że nawet najbardziej skąpe bikini świata zasłoni tatuaż prawie w całości. Candace często korzystała z basenu u rodziców, którzy za nic nie mogli zobaczyć jej tatuażu. O ile więc nie chciała go sobie zrobić na tyłku albo na piersi — a nie chciała — żadne inne miejsce nie przychodziło jej do głowy.

Konieczność zsunięcia dżinsów do połowy uda, a bielizny na tyle, że zakrywała tylko najbardziej intymne strefy, omal nie zakończyła całej zabawy. Planując swoją małą rebelię, Candace nie wybiegała myślami aż tak bardzo naprzód. Gdyby to zrobiła, najprawdopodobniej w ogóle nie przeszłaby przez próg studia.

Brian kazał jej stanąć, a sam uklęknął i przeniósł wzór na jej skórę. Na szczęście wydepilowała okolice bikini. Miała tylko nadzieję, że Brian nie zauważył, że pod wpływem delikatnego nacisku jego palców nogi zaczęły jej się trząść, a sutki wyraźnie stwardniały. W żaden sposób nie zareagował na jej negliż. Candace pomyślała, że pewnie setki dziewczyn wyskakiwały przy nim ze spodni, by mógł je ozdobić dużo bardziej pikantnym body artem niż jej maleńki tatuażyk.

Leżała teraz na stole, a idealnie odwzorowane serduszko czekało na wypełnienie tuszem. Wbijała wzrok w sufit i usiłowała skoncentrować się na równomiernym oddechu.

— Zdenerwowana? — spytał Brian. Spojrzała na niego i zobaczyła, że wpatruje się w nią uważnie. — Panicznie się boisz, dobrze znam ten wyraz twarzy.

— Nie będę kłamać.

— Wszystko pójdzie dobrze. Większość ludzi porównuje to do użądlenia pszczoły.

— Które nie jest przyjemne.

— Rzeczywiście, ale spokojnie da się wytrzymać, prawda?

— Skoro tak twierdzisz.

Parsknął śmiechem.

— Powiedz, jeśli będziesz chciała zrobić przerwę. Choć mogę się założyć, że się do tego nie przyznasz. Mam cię nakłuć bez tuszu, żebyś wiedziała mniej więcej, jakie to uczucie?

Candace wahała się chwilę.

— Lepiej nie, bo jeszcze stchórzę. Jeśli zaczniesz, to raczej nie będę mogła się już wycofać, prawda? — Wybałuszyła oczy, gdy Brian rozdarł opakowanie z igłą. Na dłoniach miał czarne lateksowe rękawiczki. — Jasna...

— Spokojnie. To nie zastrzyk w gabinecie lekarskim. Wbija się tylko sam koniuszek. — Podjechał do niej bliżej na stołeczku. W ten sposób sytuacja skojarzyła jej się z wizytą u lekarza, na co zawsze reagowała paniką.

Jezus Maria... Nie. Nie ma mowy. Nie da rady. Zamknęła oczy i próbowała się skupić na sączącej się z głośników muzyce. Facet miał niesamowity głos. Candace wolała się raczej skoncentrować na wokalu niż na odgłosach towarzyszących przygotowywaniu i testowaniu maszynki do tatuażu. Brian wyraźnie powiedział maszynki, a nie pistoletu. Bardzo podobne odgłosy sprawiały, że unikała zarówno gabinetu lekarskiego, jak i fotela dentystycznego. Nic nie napawało jej większym lękiem. Świadomość, że jest bezradna, unieruchomiona, zdana na łaskę kogoś, kto ma w ręku narzędzie mogące zadać jej ogromny, niewyobrażalny wręcz ból...

Skąd do cholery pomysł, żeby w ogóle to zrobić?

— Czy kiedykolwiek zdarzyło ci się, że zacząłeś robić komuś tatuaż, ale ten ktoś spanikował i nie chciał, żebyś dokończył?

— Nie myśl o takich rzeczach. Każdy przeżywa to inaczej i w tym momencie liczą się tylko twoje odczucia.

Cudownie. Nie zdołała powstrzymać jęku, mimo że Brian nawet jej jeszcze nie dotknął.

Spojrzał na nią z niepokojem. Chyba nie wyglądała za dobrze.

— Oddychaj — nakazał spokojnie, a ona dopiero wtedy zorientowała się, że wstrzymywała oddech. — Powoli. Wdech nosem, wydech ustami. — Nabrała powietrza i wypuściła je z płuc zgodnie z poleceniem, ale wciąż bała się tak bardzo, że nie chciała otworzyć oczu i sprawdzić, w jakiej odległości od jej ciała znajduje się igła. — Cały czas oddychaj. Wszystko będzie dobrze.

— Cieszę się, że jesteś tego taki pewny.

— Ile lat dziś skończyłaś, słonko?

Uśmiechnęła się, ale jednocześnie poczuła, że zbiera jej się na płacz. To by dopiero dała popis. Brian chciał ją po prostu uspokoić i może była kompletną idiotką, ale poczuła się dzięki temu kimś wyjątkowym.

— Dwadzieścia trzy.

Zerknęła spod rzęs na jego profil i zobaczyła, że Brian uśmiecha się lekko kącikiem ust.

— Dwadzieścia trzy — powtórzył tęsknie. — To były fajne czasy.

— Tak? A co w nich było takiego fajnego?

Odpowiedział po krótkiej chwili.

— Cholera, właściwie nie wiem. Chyba sam fakt, że byłem wtedy młodszy niż teraz.

— Masz dwadzieścia siedem lat, a mówisz, jakbyś był stary.

— Dwadzieścia osiem. W styczniu miałem urodziny.

— Rzeczywiście. Długo się nie widzieliśmy. W takim razie wszystkiego najlepszego, choć z opóźnieniem. — Skorzystała z okazji i mu się przyjrzała. Wcisnął na głowę czarną bejsbolówkę i przekręcił ją daszkiem do tyłu, żeby włosy nie opadały mu na oczy. Ubrany na czarno dosłownie od stóp do głów, łącznie z czarnymi rękawiczkami, wyglądał, jakby szykował się na włam.

Miał oliwkową, obłędną, nieskazitelnie gładką skórę. Pełne, przepięknie zarysowane usta otaczała kozia bródka, lśniąca i miękka... Ciekawe, co by czuła, gdyby ją pocałował? Czy zarost byłby ostry, czy jedwabisty? Bardziej by łaskotał czy drapał? Nigdy się tego nie dowie, ale pomarzyć zawsze można.

Jasne. Ona tu sobie będzie marzyć, a jakaś szczęściara pewnie przekona się o tym dziś wieczór osobiście. A to całe apadracośtam? Co to właściwie było? Zaraz po powrocie do domu będzie to musiała wygooglować, żeby się dowiedzieć, co Brian może tam nosić. Miała przeczucie, że w kwestii zdjęcia tylko się droczył, ale w kwestii piercingu? Obstawiała, że faktycznie go ma.

— Dzięki. — Uśmiechnął się. Była w tym zapowiedź szelmostwa, którego z ogromną chęcią doświadczyłaby w pełnej krasie. Na sobie.

Może popełniła błąd, że tu przyszła? Ale nie chciała przez resztę swoich urodzin dołować się i usychać z tęsknoty za czymś, czego pewnie ani nie potrzebowała, ani nie mogła mieć. Brian bardzo długo nosił etykietkę „Facet Michelle”. A to oznaczało, że mogła na niego patrzeć do woli, ale nic poza tym. Nie była przygotowana na to, że po tym, jak Brian zakończy związek z jej kuzynką, będzie na niego reagować ze zdwojoną siłą.

— Gotowa? — spytał.

Jeszcze jeden głęboki wdech...

— Tak. — Znów zamknęła oczy, nie chcąc, by wziął ją za totalnego mięczaka.

— Musisz tylko przeżyć kilka pierwszych minut. Potem dostaniesz zastrzyk endorfin i zrobi się naprawdę przyjemnie.

— Taaa...

Parsknął cicho, a zaraz potem roześmiał się na całe gardło, gdy pod wpływem dotyku jego obleczonych w rękawiczkę palców, podskoczyła tak, że omal nie spadła ze stołu. To by było na tyle, jeśli chodzi o zgrywanie twardzielki.

— Candace, nie wolno ci tego robić, gdy przyłożę igłę — ostrzegł.

— Cholera — mruknęła i otworzyła oczy, po czym zrobiła jeszcze jeden głęboki wdech. — No dobra. Miejmy to za sobą. Jestem gotowa. O Boże!

— No to zaczynamy.

Spojrzała w dół, bo nagle dużo bardziej przerażała ją myśl, że miałaby nie widzieć, co się tam dzieje. Ale od zawieszonej złowieszczo tuż nad jej skórą igły dużo bardziej wstrząsająca okazała się obecność Briana, nachylonego tak blisko jej intymnych miejsc. Czuła miętowy zapach jego gumy do żucia. Serce biło jej tak szybko, jakby zamieniło się w przerażonego zająca uciekającego przed drapieżnikiem.

Stanowczym, ale delikatnym ruchem Brian naciągnął jej skórę. Czując muśnięcie czubeczka igły, Candace zagryzła dolną wargę. Wyobraziła sobie, że jego palce, tak blisko koronkowego brzeżka jej fig, zsuwają się niżej i robią dużo przyjemniejsze rzeczy... Że dotykają jej jednocześnie delikatnie i pewnie, tak jak teraz.

Znów zamknęła oczy. Była pewna, że wiedziałby, jak ją pieścić, z jaką intensywnością to robić, by dyszała i jęczała, prosząc o więcej...

— I jak?

— Hm? — spytała rozmarzonym głosem. Czy w ogóle musiał o to pytać? Przecież wiadomo, że wspaniale.

— Wcale nie tak mocno, prawda?

Och, ale chciała, żeby było mocno. Mocno w najlepszym tego słowa znaczeniu. W tej samej chwili, w której w jej głowie pojawiła się ta szokująca myśl, Candace uświadomiła sobie, że od kilku sekund po jej skórze przesuwa się igła, a ona nawet tego nie zauważyła.

— Hm... To tyle?

— Tyle. Nie było się czego bać.

Maszynka bzyczała, a igła pozostawiała po sobie szczypanie. Brian robił częste przerwy, żeby zetrzeć ze skóry nadmiar tuszu. Candace natomiast uświadomiła sobie, że tak naprawdę najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że musi leżeć nieruchomo, czując na sobie dotyk jego dłoni. Miała ochotę wić się i prężyć. Zsunąć jego dłonie niżej. Fakt, że czuła się unieruchomiona i zdana całkowicie na jego łaskę, budził w niej nieokiełznane pożądanie, od którego wszystko zaczynało się w niej burzyć. Między udami, ledwie kilka centymetrów od miejsca, w którym spoczywała jego lewa ręka, narastało bolesne pulsowanie.

Oblizała wargi, przyglądając się jego skupionej minie, ciekawa, co by sobie pomyślał, gdyby wiedział, co się teraz dzieje w jej głowie. W jej ciele. Gdyby wiedział, jak na nią działa.

Gdy na skutek załagodzonego przyjemnością bólu jej skóra pokryła się cieniutką warstewką potu, Candace ucieszyła się nagle, że w studiu jest raczej chłodno. Patrzyła, jak ramiona Briana unoszą się i opadają rytmicznie, gdy nabierał i wypuszczał powietrze. Jej oddech zrobił się niestety zdecydowanie zbyt nierówny i pożądliwy. Groziło jej, że niedługo zacznie wręcz dyszeć.

Myśl o egzaminie ze statystyki, do którego musisz się przygotować, powiedziała sobie. Powinno pomóc.

— Jesteś tu jeszcze? — spytał Brian.

Nie widział, do czego ją doprowadzał? Zanim odpowiedziała, zerknęła na swój brzuch. Mniej więcej połowa konturu była gotowa. Jeszcze trochę. I całe szczęście. Candace nie chciała jeszcze kończyć, bo nie sądziła, by kiedykolwiek mogła doświadczyć podobnej mieszaniny udręki i rozkoszy. Chyba że zrobi sobie u niego kolejny tatuaż. Ale mogłoby się wtedy okazać, że wytatuuje sobie koniec końców całe ciało.

— Chyba tak. — I naprawdę miała nadzieję, że nie zauważył drżenia w jej głosie.

Na darmo. Brian oderwał się od tatuażu i spojrzał na jej twarz po raz pierwszy, odkąd zabrał się do roboty. Candace była przekonana, że ma zarumienione policzki i lśniące od potu czoło.

— Trzeba ci czegoś? Może wody? — spytał.

To zabrzmiało cudownie, ale zapewne już był przez nią spóźniony, niezależnie od tego, co miał w planach. Z drugiej strony, jeśli trzymała go dzięki temu z dala od jakiejś kobiety, która nie zasługiwała na jego uwagę, to całkiem w porządku.

— Nie, dziękuję.

— W takim razie kontynuujemy. Będziesz wyglądać ekstra.

— Okej. — Przypuszczała, że to chyba dobrze.

Brian skinął krótko głową i wrócił do pracy.

— Co jeszcze robiłaś dziś z okazji urodzin?

Będzie musiała prowadzić z nim normalną rozmowę, choć niewiele jej brakowało do orgazmu. W życiu nie przypuszczała, że będzie się modlić, by nie szczytować. Ale przecież w takiej sytuacji chyba ze wstydu zapadłaby się pod ziemię.

Po namyśle uznała, że wcześniej źle zadała pytanie. Nie powinna była pytać, czy ktoś spanikował i nie chciał dokończyć tatuażu. Lepiej by zrobiła, gdyby się dowiedziała, ile kobiet straciło nad sobą panowanie i błagało go, żeby zrobił to z nimi tu i teraz.

— N-niewiele. Większość czasu spędziłam z Macy.

— I to wszystko?

Wzdrygnęła się, gdy dotknął igłą szczególnie wrażliwego miejsca. I zacisnęła zęby, gdy otarł je ręcznikiem. Miała coraz większą ochotę zacisnąć mocno uda.

— Z grubsza tak.

— Myślałem, że na horyzoncie pojawił się już jakiś szczęściarz.

Z gardła wydobyło jej się krótkie parsknięcie, którego od razu pożałowała. Skrzywiła się, ale tym razem nie miało to nic wspólnego z piekącymi ukłuciami igły.

— Nie, nie pojawił się ani szczęściarz, ani żaden inny facet. O rany, chyba wreszcie poczułam.

— Igłę czy brak faceta? I to, i to.

— Igłę.

— Jesteś bardzo dzielna.

— Co masz później w planach? — wypaliła. I w tej samej chwili przeraziła się własną impulsywnością. Musiała to złożyć na karb potężnego pożądania pulsującego spazmami w jej ciele, o którym za wszelką cenę próbowała nie myśleć.

— Uroczystość rodzinną. Mój brat ma w przyszły weekend urodziny, ale spotykamy się dzisiaj. Nie wiem, czemu dziś, a nie w weekend. — Wzruszył ramionami. — Zostałem tylko powiadomiony, że mam się stawić. A właśnie! Wiesz, że zostałem wujkiem?

Och, a więc to nie randka. Ogarnęła ją taka ulga, że przez chwilę wszystko inne przestało mieć znaczenie... Póki nie uświadomiła sobie, że to przecież nie znaczy, że Brian z nikim się nie spotyka. A jeśli miał dziewczynę?

— Tak, słyszałam. Gratulacje. Mały na pewno jest przeuroczy. Pewnie bardzo się cieszysz.

— Dosyć.

— Nic dziwnego, że... ubrałeś się tak elegancko. Czy raczej maskująco. Zresztą nieważne. — Miała wielką ochotę dotknąć jego brwi, na której zwykle znajdowały się dwa kółeczka. Cholera, kogo chce oszukać? Miała wielką ochotę złapać go za koszulę i przyciągnąć do siebie.

Zwłaszcza gdy uśmiechnął się do niej tak jak teraz.

— Będzie moja mama. Tatuaże doprowadzają ją do obłędu.

Candace doskonale ją rozumiała, tyle że ją jego tatuaże doprowadzały do obłędu w zupełnie innym znaczeniu tego słowa.

— Staram się iść jej na rękę — ciągnął. — Czasami. Bo zwykle mam to gdzieś.

— Ile ci zajęło zrobienie tych wszystkich tatuaży?

— Zacząłem, gdy miałem osiemnaście lat. Minęło kilka lat, zanim zrobiłem sobie kolejny, ale szczerze mówiąc, chyba mi wystarczy. Przecież nigdy nie byłem w tym względzie ekstremistą. Zgodnie z pewnymi standardami jestem wręcz cholernie grzeczniutki. — Pokręcił głową, wciąż skoncentrowany na pracy.

Candace stłumiła westchnienie. Nie było w nim nic grzecznego, przynajmniej według niej. Została wychowana tak surowo, a krąg jej znajomych był tak starannie wyselekcjonowany, że w okresie dorastania nie miała w ogóle styczności z ludźmi takimi jak on. Ponieważ uczyła się w domu, przez większość życia była odizolowana od świata zewnętrznego. Problem nie w tym, że jej rodzice byli zwichrowani na punkcie religii czy coś w tym stylu. Po prostu uważali, że większość rzeczy jest ich... niegodna.

Nie trzeba nawet mówić, że zupełnie ich zszokowała wyborem college’u. Nie obyło się bez błagań, przekonywań i paru wylanych łez. Dopiero wtedy rodzice zgodzili się, żeby poszła na pobliski uniwersytet. Ustąpili wyłącznie pod warunkiem, że nie wyprowadzi się, tylko zostanie w mieście pod ich czujnym okiem i będzie dojeżdżać codziennie czterdzieści pięć minut na uczelnię. Ich zdaniem było to jedynym plusem całej sytuacji, bo w rzeczywistości woleliby posłać ją gdzieś dalej, na mniejszą, ale zdecydowanie bardziej prestiżową uczelnię. Candace z niechęcią przystała na ich warunki.

Mimo że kusiło ją samodzielne życie z dala od domu rodzinnego, w końcu z niego zrezygnowała i koniec końców mogła winić tylko siebie, że w wieku dwudziestu trzech lat wciąż żyła pod dyktando rodziców.

Ale już niedługo. Jej nowy tatuaż był dopiero pierwszą z całej serii zmian, których chciała dokonać w swoim życiu. Wkrótce. Nie było powodu, żeby nie mogła mieszkać w tym samym mieście co rodzice, w mieście, w którym się wychowała i które kochała, a przy tym nie pozwolić im kontrolować każdego aspektu swojego życia.

Wypełnianie tatuażu nie było już tak bolesne jak robienie konturu, czasem wręcz łaskotało, zmuszając Candace do chichotu. Jeśli parę razy zdarzyło jej się zachichotać celowo tylko po to, by zobaczyć, jak usta Briana układają się w uśmiechu, a w kącikach oczu pojawiają się zmarszczki, to — no cóż — Brian nie musiał o tym wiedzieć.

Gdy wyprostował się i obwieścił, że skończył, poczuła się tak podekscytowana i dumna z siebie, jak chyba jeszcze nigdy w życiu. Zrobiła to, unikając przy tym całkowitej kompromitacji. Mały czerwono-czarny motyw był idealny, a do tego pięknie wycieniowany. I należał wyłącznie do niej. Rodzice nie mogli go jej odebrać, nawet gdyby się o nim dowiedzieli.

— Piękny! — wykrzyknęła. — Bardzo, bardzo ci dziękuję.

— Cała przyjemność po mojej stronie. — Posmarował delikatnie tatuaż jakąś maścią, a Candace zagryzła wargi, by stłumić westchnienie. Jego dotyk doprowadzał ją do szaleństwa.

— Zabolało? — spytał. Podniosła głowę i zobaczyła, że przygląda się jej spod zmarszczonych brwi.

— Nie, w porządku. — W rzeczywistości zabolało, ale zupełnie inaczej, niż myślał.

Nałożył opatrunek, po czym wyciągnął z pobliskiej szuflady kartkę z instrukcjami pielęgnacji.

— W dużym skrócie: odczekaj minimum dwie godziny, zanim zdejmiesz opatrunek, potem zmyj skórę mydłem antybakteryjnym. Nie musi być markowe. Nie musisz stosować neosporiny, ale smaruj bacitracinem. Cieniutko. Co najmniej przez dwa tygodnie całkowity zakaz kąpieli, basenu czy jacuzzi. I, tylko ostrzegam, gdyby w tym czasie napatoczył się jakiś szczęściarz, bądź kreatywna. Uporczywe pocieranie, a tym bardziej cudzy pot są absolutnie niewskazane, póki rana się nie zagoi.

Candace oblała się wściekłym rumieńcem, na końcu języka mając obcesowe zapewnienie, że o to akurat na pewno nie musi się martwić.

— Jasne. — Wzięła od niego kartkę i złożyła ją na pół, mając nadzieję, że Brian nie zauważy, że jej policzki są aż tak czerwone, jak podejrzewała. Ale zajął się sprzątaniem. Zsunęła się ze stołu i jak najszybciej zapięła dżinsy, póki był odwrócony tyłem. Przez cały ten czas w głowie powtarzała jak mantrę dwa słowa: „Zrobiłam to! Zrobiłam to!”

Rany, chyba zaczynała rozumieć, w jaki sposób można się od tego uzależnić.

— To co będzie następne? — spytał z szerokim uśmiechem Brian. Zamknął ostatnią szafkę i odwrócił się do Candace, krzyżując przed sobą ramiona i opierając się o blat. Gdy tak stał i patrzył na nią roziskrzonymi, ciemnymi oczami, miała ochotę się na niego rzucić. Nigdy dotąd nie zauważyła, że ma dołeczki na policzkach. Sprawiały, że wydawał się trochę łagodniejszy i nie wyglądał tak onieśmielająco jak zwykle. Jak ktoś o tak ujmującym uśmiechu mógł być dla niej niewłaściwy?

Ale mogła się założyć, że nawet facet z dołeczkami w policzkach bez skrupułów przygniótłby ją do ściany i...

— Czytasz mi w myślach? — zapytała. O rany! Nawet w jej uszach zabrzmiało to zdecydowanie zbyt zalotnie. — Właśnie sobie pomyślałam, że można się od tego uzależnić.

— Nie muszę czytać w myślach, bo masz to wymalowane na twarzy. Poza tym wiem, jakie to uczucie. Jak myślisz, skąd to wszystko się wzięło? — Podciągnął jeden rękaw.

— Uwielbiam twoje tatuaże — powiedziała Candace w przypływie chwilowej odwagi. — I twoje kolczyki. Szkoda, że musiałeś je zdjąć.

Czy jego oczy pociemniały? Nagle odniosła wrażenie, że powietrze między nimi naelektryzowało się, a po plecach przeszedł ją dreszcz, obsypując gęsią skórką. Szybko objęła się rękami.

— Obiecuję, że wrócę, i to szybko. — Jego głos był ciepły i delikatny jak pieszczota i na nowo rozpalił fantazję, której oddawała się, leżąc na stole. Jeśli jej rumieniec w ogóle zdążył wcześniej zniknąć, to teraz wypłynął na nowo w pełnej krasie. Brian ściągnął już rękawiczki i Candace nie mogła oderwać wzroku od jego długich, smukłych palców spoczywających na ramieniu. Gdyby jej teraz dotknął, nic nie oddzielałoby od siebie ich ciał... jej miękkiego i uległego, jego twardego i napiętego...

Musiała coś zrobić. I to szybko. Odetchnęła i wyciągnęła z torebki portmonetkę.

— Ile ci wiszę?

Brian pokręcił głową.

— Wszystkiego najlepszego, słonko.

— Nie. Wpadłam tu bez zapowiedzi, zajęłam ci czas i na dodatek pewnie przeze mnie się spóźnisz, więc nie ma mowy, żebym...

Brian przyłożył palec do ust.

— Ciii... Bez dyskusji. Przecież nie możesz odrzucić prezentu, prawda? No więc właśnie.

— Ale... — Szukała jakiegoś argumentu, ale w końcu się poddała. — No dobrze. Skoro nalegasz.

— Nalegam.

Schowała portmonetkę do torebki. Na chwilę zapadła cisza. Sytuacja zrobiła się bardzo niezręczna, napięcie między nimi przybrało niemal namacalną postać. Candace miała ochotę go uściskać, spytać, czy może coś dla niego zrobić. Może kolację albo... coś. Czy to zabrzmi tak, jakby proponowała mu randkę? Cholera! Zabrzmi.

— No to, hm... Jeszcze raz wielkie dzięki.

Brian wyprostował się i zamrugał, jakby ktoś zdjął z niego zaklęcie.

— Żaden problem. Chodź, odprowadzę cię.

Wyszli do sali rozbrzmiewającej salwami śmiechu, bo pracownicy Briana i ich klienci prowadzili właśnie bardzo ożywioną i burzliwą dyskusję na temat śmiesznych nazw różnych pozycji łóżkowych. Choć trudno w to uwierzyć, Macy śmiała się z innymi, siedząc w poczekalni i bawiąc się iPhonem.

— ...i jest też Dutch Rudder, o którym opowiadał koleś w Zack i Miri kręcą porno.

— Ten film był boski.

— Nie widziałem go. Co to jest Dutch Rudder?

— Oj, stary, ktoś bierze cię za rękę i porusza nią, podczas gdy ty...

— Ej — przerwał im Brian. — Tu są panie. Naprawdę obejdę się bez sprawy o molestowanie.

— Przecież nikt tu nikogo nie molestuje, szefie. — Łysy chłopak z bródką, wyraźnie rozochocony, zerknął na Candace. — Czy ktoś cię molestuje?

Roześmiała się.

— Mnie nie.

Chłopak spojrzał na śliczną dziewczynę z niebieskimi włosami ściętymi na chłopaka, której Candace wcześniej tu nie widziała.

— A ciebie Janelle?

— Nie, nikt mnie nie molestuje. Jestem może tylko trochę zaintrygowana, no i sporo rzeczy mi obrzydziliście — odparła z uśmiechem, nie odrywając wzroku od płaskiego ekranu telewizora.

— Dobra, dobra, wystarczy, że ktoś poczuje się obrażony i będę miał pozamiatane. Mój brat jest prawnikiem, więc wiem, co mówię. Zostawcie sobie takie rozmowy do sypialni. — Brian ścisnął Candace za ramię i wysunął się naprzód. Mogłaby przysiąc, że jego dotyk palił ją tak samo mocno jak świeży tatuaż na podbrzuszu. Już tęskniła za tym facetem.

— Lepiej nie — stwierdziła z przerażeniem Janelle, gdy Brian dołączył do niej za kontuarem. — Szkoda, że nie słyszałeś, co mówili wcześniej.