Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 471 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Dawna znajoma - Laura Marshall

Maria Weston chce dołączyć do moich znajomych na Facebooku. Ale Maria Weston nie żyje od 25 lat, czyż nie?

W szkole średniej Maria i Louise były na najlepszej drodze do zostania przyjaciółkami. Presja otoczenia była jednak zbyt silna i Maria została odtrącona. Teraz, po ponad 25 latach, Louise otrzymuje wstrząsający email: Maria Weston prosi o dodanie do grona Twoich znajomych na Facebooku. Głęboko pogrzebane wspomnienia budzą się do życia: przyjaźń, okrutne decyzje i noc, która na zawsze zmieniła ich życie.

Louise zawsze wiedziała, że jeśli prawda kiedykolwiek wyjdzie na jaw, może stracić wszystko: pracę, syna, wolność. Nagłe pojawienie się wiadomości od Marii zagraża jej obecnemu życiu i zmusza Louise do odnowienia znajomości ze wszystkimi ludźmi, z którymi zerwała kontakty by odciąć się od przeszłości. Kiedy stara się ponownie odtworzyć zdarzenia tamtej nocy, odkrywa, że w całej historii kryje się dużo więcej, niż kiedykolwiek podejrzewała. Aby zachować swój sekret, Louise musi najpierw dotrzeć do prawdy.

Może po prostu to niemożliwe, aby poznać w pełni drugą osobę. Kiedy przychodzi co do czego, wszyscy jesteśmy samotni. Czasem nie znamy nawet samych siebie.

Profil na Facebooku jest idealną wersją życia. Każdy pokazuje światu to, co chce, żeby zobaczył.

"Wyobraźcie sobie, że otrzymujecie wiadomość na Facebooku od szkolnej przyjaciółki, o której śmierć się obwiniacie… Świetna powieść o nikczemnych nastolatkach i mrocznych sekretach".
Good Housekeeping

"Laura Marshall buduje napięcie strona po stronie, nie wiemy, komu można zaufać. To książka, która uświadamia, jak bardzo jesteśmy bezbronni wobec wszechobecnych mediów społecznościowych. Doskonała powieść!"
Rachel Abbott, autorka światowych bestsellerów

Opinie o ebooku Dawna znajoma - Laura Marshall

Fragment ebooka Dawna znajoma - Laura Marshall

Dla ‌M., C. i A. ‌z wyrazami miłości

Rozdział ‌1

2016

W mojej skrzynce pocztowej, ‌niczym niewybuch, pojawia się ‌e-mail:

Maria ‌Weston prosi o dodanie ‌do grona ‌znajomych na ‌Facebooku.

Na ‌początku ‌umyka mi ‌ostatnia ‌część zdania, ta o Facebooku. ‌Widzę tylko „Maria ‌Weston ‌prosi o dodanie ‌do grona znajomych”. ‌Instynktownie ‌zamykam laptopa. W gardle ‌zaczyna wyrastać ‌mi gąbczasta gula, powoli ‌nasiąkająca wodą, puchnąca i utrudniająca ‌oddychanie. Usiłuję nabrać ‌powietrza w płuca ‌i odzyskać ‌panowanie nad ‌sobą. Może się ‌pomyliłam? Musiałam się ‌pomylić, bo przecież to ‌absolutnie nie może się ‌dziać. ‌Powoli, trzęsącymi się rękami ‌otwieram ‌komputer. Wracam ‌do e-maila i tym razem ‌nie ‌mogę ‌zaprzeczyć faktom. Maria Weston ‌prosi o dodanie jej do ‌listy moich przyjaciół.

Do tej ‌pory mój dzień ‌nie wyróżniał ‌się ‌niczym ‌specjalnym. Henry ‌jest ‌dzisiaj ‌u Sama i ma ‌u niego zostać ‌na ‌noc, więc większość ‌czasu spędziłam ‌na opracowywaniu ‌wstępnego projektu ‌dla ‌klienta, który ‌chce ‌urządzić wnętrze w odcieniach ‌beżu ‌i szarego ‌brązu – od ‌ścian i dywanów ‌po meble – ‌ale ‌jednocześnie nie życzy ‌sobie, żeby ‌dom wyglądał ‌nieciekawie.

Kiedy zorientowałam się, ‌że ‌otrzymałam ‌e-mail, ucieszyłam się ‌z tej ‌odskoczni. Miałam nadzieję ‌na jakąś prywatną ‌wiadomość, ‌a nie list od kolejnej ‌firmy usiłującej coś mi sprzedać. W tej chwili jednak myślę, że wolałabym spam marketingowy. Nie pragnę niczego więcej, jak tylko wrócić do łagodnej nudy sprzed kilku minut. To chyba jakiś chory żart. Tylko czyj? Kto mógłby uznać coś takiego za zabawne? I kto w ogóle zdaje sobie sprawę z tego, jaki efekt wywrze na mnie taka wiadomość.

Oczywiście istnieje proste rozwiązanie całej sprawy. Muszę jedynie pozbyć się e-maila, a potem zajrzeć na Facebooka i odrzucić prośbę o dodanie do grona znajomych, nie zaglądając na profil Marii. Wewnętrzny głos we mnie wrzeszczy, żebym natychmiast to zrobiła, zdusiła problem w zarodku; jednak część mnie – ta spokojna, uśpiona – chce zobaczyć, dowiedzieć się. Zrozumieć.

Dlatego to robię. Klikam „zaakceptuj prośbę” i natychmiast ukazuje się jej strona: profil Marii Weston. Umieszczone na nim zdjęcie jest stare, wyraźnie sprzed ery cyfrowej, najprawdopodobniej zeskanowane. Widnieje na nim Maria w zielonym szkolnym blezerze, z długimi brązowymi włosami rozwianymi na wietrze i lekkim uśmiechem błąkającym się na twarzy. Wpatruję się w ekran, szukając wskazówek, ale na stronie jest naprawdę niewiele informacji. Maria nie ma żadnych przyjaciół ani zdjęć, poza tym jednym, profilowym.

Wpatruje się we mnie obojętnie z ekranu komputera. Przez ponad dwadzieścia pięć lat nie czułam na sobie jej chłodnego wzroku, którym zawsze oceniała, nie w negatywnym sensie, lecz raczej po to, aby oszacować człowieka, zrozumieć go lepiej niż może by sobie tego życzył. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek zdała sobie sprawę z tego, co jej zrobiłam.

W tle widnieją czerwone mury budynków szkolnych, znajome, lecz jednocześnie obce, niczym wspomnienie należące do innej osoby, a nie do mnie. Dziwne to, że przez pięć lat człowiek codziennie udaje się w to samo miejsce, a potem przychodzi koniec i nigdy więcej już się tam nie pojawia. Zupełnie jakby w ogóle nie istniało.

Jak się okazuje, nie potrafię przyglądać się Marii zbyt długo i zaczynam rozglądać się po kuchni, pragnąc zaczepić wzrok na czymś zwykłym, prozaicznym – oderwać się od tej szokującej nowej rzeczywistości. Wstaję i szykuję kawę, odnajdując komfort w rytuale wkładania do maszyny gładkiej lśniącej kapsułki, naciskania guzika czubkiem palca z tą samą precyzją co zawsze i podgrzewania mleka w spieniaczu.

Zasiadam w otoczce mojego bardzo wygodnego życia przedstawicielki klasy bardzo średniej i w prawie średnim wieku: gadżety kuchenne, fotografia, na której stoimy razem z Henrym na ekscentrycznym moście, zrobiona zeszłego lata podczas naszych pierwszych wakacji tylko we dwoje; autoportret przy basenie: nasza skóra opalona, słona – tuż przy ustach Henry’ego widnieje cień tam, gdzie kurz przykleił się do resztek jego codziennej porcji lodów.

Na zewnątrz, za drzwiami balkonowymi, mój malutki ogródek przywdział już smętne szaty późnej jesieni. Kostka brukowa jest śliska od zamarzającego deszczu, który spadł wcześniej. W poobijanych donicach tkwią martwe brązowe pozostałości mojego z góry skazanego na niepowodzenie letniego projektu wyhodowania własnych ziół. Ciemniejące popołudniowe niebo jest zmatowiałą płachtą niebieskiej szarości. W oddali dostrzegam jeden z wieżowców, które wyrastają tu i ówdzie niczym złowrogie giganty nad rzędami wypełniających tę część południowo-wschodniego Londynu wiktoriańskich szeregowców, teraz zmienionych w mieszkania, jak moje. Ten pokój, ten dom, to życie, które zbudowałam z taką pieczołowitością. Ta mała, zaledwie dwuosobowa jednostka społeczna. Jeżeli jedno z nas polegnie, wtedy to, co zostanie, nie będzie już rodziną. Co mogłoby to wszystko zniszczyć, doprowadzić do upadku, do ruiny?

Może nie tak wiele, jak mi się zdawało. Może wystarczy lekkie pchnięcie w plecy; tak niepozorne i delikatne, że mogłabym go prawie nie poczuć.

Kuchnia ze ścianami w kolorze gołębiej szarości i blatami z bielonego drewna jest ciepła, w nieprzyjemny sposób. Ekspres do kawy mruczy swoją codzienną piosenkę, a ja przysłuchuję się z roztargnieniem wiadomościom podawanym przez radio, które zawsze jest włączone: osiągnięcia sportowe, przetasowania w Radzie Ministrów, piętnastoletnia dziewczyna, która odebrała sobie życie po tym, jak jej chłopak opublikował w internecie jej nagie zdjęcia. Krzywię się boleśnie na samą myśl. Moje współczucie dla nastolatki wymieszane jest z karygodną wdzięcznością za to, że w mojej młodości nie istniały telefony z kamerami. Podchodzę do drzwi prowadzących na ogród i otwieram jedno skrzydło, czując potrzebę zaczerpnięcia świeżego powietrza, jednak zimny podmuch wiatru zamyka je zaraz z powrotem.

Kawa jest już gotowa i nie mam wyjścia, jak tylko usiąść z powrotem przed laptopem, na którym czeka na mnie Maria: spokojnie, nieprzystępnie. Zmuszam się do zajrzenia jej w oczy, na próżno szukając najmniejszej wskazówki na temat tego, co czekało ją w przyszłości. Usiłuję potraktować jej fotografię tak, jak przypadkowy obserwator: to zwykła uczennica na starym zdjęciu, które latami stało na komodzie jej matki, co tydzień odkurzane i odkładane na miejsce. Nie udaje mi się. Nie potrafię spojrzeć na Marię w ten sposób, znając tak dobrze jej los.

Maria Weston chce być moją przyjaciółką. Może właśnie na tym od początku polegał problem – Maria Weston chciała być moją przyjaciółką, ale ja ją zawiodłam. Przez całe moje dorosłe życie czaiła się na granicy mojej świadomości, chociaż byłam świetna w utrzymywaniu jej z daleka, niczym rozmazany cień widziany kątem oka – prawie, lecz niezupełnie poza zasięgiem wzroku.

Maria Weston chce być moją przyjaciółką.

Tylko że Maria Weston nie żyje od ponad dwudziestu pięciu lat.

Rozdział 2

1989

Spędziłam bezsenną noc, usiłując zachować jako taką równowagę w związku z tym, co się wydarzyło – tym, co zrobiłam. Mam zaczerwienione oczy, szczypiące ze zmęczenia, ale nie śmiem zapaść w sen. Jeżeli sobie na to pozwolę, to po przebudzeniu, po jednej niebiańskiej, straszliwej sekundzie błogiej nieświadomości wszystko zwali się na mnie niczym lawina, z siłą podwojoną przez ową chwilę niewiedzy.

Przypominam sobie ostatni raz, kiedy przyszło mi oglądać wschód słońca z łóżka Sophie. Tym razem jest bardziej burzliwy i ponury. Przez całą noc padał nieprzerwanie letni deszcz, a gałąź pobliskiego drzewa stukała co jakiś czas w moje okno. Moja bezsenność nie jest jednak spowodowana wyłącznie związkami chemicznymi, chociaż nadal czuję, jak, niechciane, kursują w moich żyłach. Siedzę tu, na podłodze, od czterech godzin i obserwuję, jak moja sypialnia powoli wyłania się z mroku, rozjaśniona szarym światłem poranka. Otaczają mnie smętne resztki moich starannych przygotowań na wieczór, który jeszcze dwanaście godzin temu zapowiadał się zachęcająco, rozświetlony obietnicami akceptacji i aprobaty. Na łóżku leżą trzy sukienki, przed wysokim zaś lustrem stoją porzucone trzy pary pasujących do nich butów. Spoglądam tępo na plamę na dywanie, gdzie Sophie upuściła kiedyś mój nowy puder brązujący, a ja próbowałam go niezgrabnie zetrzeć za pomocą kawałka ligniny umoczonej w szklance stęchłej wody.

Sukienka, którą miałam na sobie, leży teraz w zmiętej kupce obok. Zamieniłam ją na stary podkoszulek i legginsy. Pod oczami mam zacieki od tuszu, spierzchnięte usta z resztkami szminki zaskorupiałej gdzieniegdzie na wargach i rozmazanej wokół nich.

Siedzę na podłodze tak długo tylko dlatego, że nie mogę się poruszyć. Spodziewałam się, że serce będzie waliło mi niczym młotem, ale tymczasem czuję się, jakby zacisnęła się na nim żelazna pięść – aż dziw, że jeszcze w ogóle bije. Wszystko zwolniło do pogrzebowego tempa. Kiedy podnoszę rękę, żeby wsunąć włosy za uszy albo podnieść coś z podłogi, niezależnie od tego, jak szybko to robię, mam wrażenie, że poruszam się w zwolnionym tempie. Mój mózg ledwie nadąża ze zrozumieniem całej sytuacji. Myślami przedzieram się niemrawo przez wspomnienia ostatnich kilku miesięcy, usiłując zrozumieć, jak do tego wszystkiego doszło.

Przypuszczam, że wszystko zaczęło się parę miesięcy temu, tego dnia, kiedy pojawiła się nowa dziewczyna. Spędzałam przerwę, przysłuchując się Sophie, która rozmawiała z Claire Barnes i Joanne Kirby. Sama niewiele mówiłam. Siedziałyśmy na ławce przy samym końcu dziedzińca szkolnego. Wszystkie trzy dziewczęta miały sukienki podwinięte wokół talii tak wysoko, że równie dobrze mogłyby ich w ogóle nie zakładać. Matt Lewis obserwował Sophie z drugiego końca placu i wiedziałam, co sobie myśli. Był akurat ten dzień – pierwszy w roku, kiedy wreszcie w powietrzu czuć zapach wiosny. Siedziałam na jednym końcu ławki, rozkoszując się dotykiem promieni słońca na twarzy, z nadzieją, że dziewczyny nie oczekują ode mnie włączenia się do rozmowy. Niebo było bajkowo niebieskie, a Sophie i reszta wyglądały, jakby mieniły się blaskiem; ich niemożliwie lśniące włosy odbijały światło słoneczne, a jedwabista, złotawa w odcieniu skóra połyskiwała lekko. Oczywiście wiedziały, jaki efekt wywierają na innych. Nie były aż takie głupie.

Sophie poprawiała właśnie makijaż rzęs i opowiadała o chłopaku, z którym się spiknęła podczas zeszłego weekendu na prywatce z okazji szesnastych urodzin Claire Barnes. Ja oczywiście nie zostałam zaproszona. Claire i Joanne tolerowały moją obecność tylko dlatego, że przyjaźniłam się z Sophie – choć czasem miałam wrażenie, że i to wymyka mi się powoli z rąk.

– No więc całowaliśmy się i w ogóle, a potem… cóż, wiecie, co jest najbardziej żenującą rzeczą, jaka może zdarzyć się chłopakowi? Więc właśnie się przytrafiła.

Claire i Joanne zaskrzeczały.

– O mój Boże! – powiedziała Claire. – To takie żałosne! Pamiętasz, jak spiknęłam się z Markiem wtedy, na zabawie u Johnny’ego? Wybraliśmy się na pola i byłam na dole, wiecie, robiłam mu loda, ale nic specjalnie się nie działo. Spojrzałam w górę i zgadnijcie co? Spał!

Sophie i Joanne złożyły się ze śmiechu, a ja uśmiechnęłam się, pokazując, że zrozumiałam ten dowcip. Przynajmniej wiedziałam – chociaż nieco mgliście – co znaczy „robienie loda”. Próbowałam wyobrazić sobie, że komukolwiek oferuję coś takiego, nawet komuś, kogo bardzo lubiłam, ale nie potrafiłam. Nie mam pojęcia, jak to działa, co trzeba robić z ustami, z językiem. Zadrżałam.

Claire nachyliła się do pozostałych dwóch koleżanek, jakby chciała przekazać im jakąś wiekową mądrość.

– Wam dwóm to dobrze, bo nadal to wszystko jest dla was dość nowe, ale mnie seks zaczyna już powoli nudzić, wiecie? Dan nie chce robić niczego innego, a ja czasem mam ochotę wybrać się do miasta albo do kina czy coś w tym stylu.

Sophie i Joanne zaczęły gorliwie potakiwać, na wyścigi. To zabawne – Sophie zawsze jest taka spokojna i pozbierana, ale czasem w obecności Claire widziałam jej słabości, pęknięcia w fasadzie. Ostatnio dziewczyny pozwoliły mi w końcu wybrać się z nimi do miasta po szkole. Szłyśmy razem, w jednej grupie, ale kiedy docierałyśmy do ścieżki przy rzece, robiło się zbyt wąsko, żeby zmieściła się na niej więcej niż para. Czułam wtedy, że Sophie i Joanne skrycie konkurują ze sobą o to, która z nich będzie szła obok Claire, a nie obok mnie.

Do dzisiejszego wieczora nigdy nie całowałam się z chłopakiem. Pamiętam, że tamtego dnia modliłam się, by reszta się o tym nie dowiedziała. Sophie wie, ale nie sądzę, żeby powiedziała dziewczynom. Tyle z tego dobrego, że nigdy nie próbują wciągnąć mnie w te swoje rozmowy. Zawsze tak się boję, że powiem coś głupiego, co ujawni mój brak doświadczenia. Większości z tego, co wiem o seksie, dowiedziałam się ze stronic magazynu „Tylko Siedemnastolatki”, chociaż Bóg wie, że mógłby być bardziej pomocny. Kobieta prowadząca dział z poradami zawsze zakłada, że czytelnik posiada podstawową wiedzę, używa więc słów oraz określeń, których znaczenia nie jestem pewna. Można by pomyśleć, że szkolne zajęcia wychowania seksualnego cię ich nauczą, ale nic z tego. Jak do tej pory oglądaliśmy stare wideo z lat siedemdziesiątych pokazujące rodzącą kobietę oraz przeprowadziliśmy żenującą rozmowę o tym, że penisa wkłada się do pochwy. O tym to nawet ja wiedziałam. Jedyną lekcją, która mogła okazać się interesująca, była ta, na której pani Cook miała nauczyć nas, jak założyć kondom na banana, ale zgadnijcie co: pani Cook tego dnia była chora, więc musieliśmy zadowolić się demonstracją przeprowadzoną przez ucznia jednej z równoległych klas, które miały te zajęcia tydzień temu.

Nowa dziewczyna nazywała się Maria Weston. Wyglądała w porządku, miała normalny mundurek, niezbyt modny, ale też nie staroświecki. Panna Allan kazała Sophie zająć się nową, ale ta pokazała tylko Marii, gdzie są toalety i stołówka, a potem ignorowała ją przez resztę dnia. Esther Harcourt usiłowała się zaprzyjaźnić z Marią, ale nawet nowa zrozumiała w mig, że Esther z jej ciuchami po starszym rodzeństwie i okularami w grubych oprawkach nie była biletem do osiągnięcia sukcesu towarzyskiego w naszej szkole. Zabawne, kiedy pomyślę, że w podstawówce zawsze bawiłam się z Esther. Uwielbiałam odwiedzać ją w domu, ponieważ jej mama pozwalała nam bawić się w lesie całymi godzinami – chociaż zawsze dostawałyśmy dziwaczne rzeczy na kolację, bo jej rodzice byli jakimiś wegetariańskimi hipisami. W pewnym sensie tęsknię za nią. Dobrze się razem bawiłyśmy. Nie mogłam już jednak dłużej się z nią przyjaźnić. Koszmar.

W każdym razie, w porze lunchu Sophie nawet nie usiadła z nową dziewczyną, a Esther trzymała się od niej z daleka, bo Maria potraktowała ją dość chłodno podczas porannej przerwy. Zbliżając się do kasy, jak zwykle zaczęłam się rozglądać po stołówce, szukając miejsca, gdzie mogłabym usiąść. Maria tkwiła samotnie po jednej stronie długiego stołu, a po drugiej siedziała grupka kujonów z Natashą Griffiths (czyli, jak zwała ją Sophie, „Twarz i Szyja”, ze względu na jej pomarańczowy podkład na buzi i bielutką szyję). „Twarz i Szyja” rozwodziła się nad swoją pracą domową z angielskiego i nad tym, jak to pan Jenkins uznał jej twórczość za genialną i specjalnie poprosił ją, żeby została po lekcji (założę się, że to prawda; wszyscy uważają go za starego zboczeńca). Zamierzałam przejść obok Marii, zastanawiając się, czy mogę dzisiaj usiąść z Sophie (zajmowała z Claire i Joanne stolik w dalszym lewym rogu stołówki; z jakiegoś powodu był to „popularny” stolik i jeżeli ktoś miał na lunch cokolwiek poza jogurtem, narobiłby sobie obciachu, siadając przy nim), kiedy nagle Maria spojrzała mi w oczy. Jadła swojego pieczonego ziemniaka i przysłuchiwała się Natashy nawijającej o swoim eseju na temat Shakespeare’a, uśmiechając się, jakby wiedziała, że kujonka gada pierdoły. Coś sprawiło, że zwolniłam.

– Czy to miejsce jest wolne?

– Tak, jak najbardziej! – odparła, przesuwając tackę, żeby zrobić dla mnie miejsce. – Siadaj.

Zestawiłam z tacki bezwstydnie tłuste lasagne i usiadłam, wbijając rurkę w karton z sokiem jabłkowym. Srebrny foliowy dysk pękł pod naciskiem i z dziurki wypłynęła kropla bursztynowego płynu.

– Jak ci minął dzień do tej pory? – spytałam.

– Och, dobrze, no wiesz. Oczywiście nie jest najłatwiej… sama rozumiesz… – Zamilkła.

– Czyli jednym słowem do dupy? – Wyszczerzyłam radośnie zęby.

– Tak. – Uśmiechnęła się z ulgą. – Totalnie do dupy.

– Gdzie chodziłaś przedtem do szkoły? Twoi rodzice się tu przeprowadzili?

Maria skupiła się nagle na rozcinaniu skórki ziemniaka.

– Tak. Mieszkaliśmy w Londynie.

– Aha.

Kwiecień był dość dziwnym miesiącem na przeprowadzki, tak blisko matury.

Zawahała się.

– Miałam trochę problemów z kilkoma ludźmi.

Wyczułam, że nie chciała, abym usiłowała wyciągnąć z niej szczegóły, więc nie naciskałam.

– Cóż, tutaj wszyscy są bardzo mili – skłamałam. – Nie będziesz miała żadnych problemów tego typu. Wiesz co? Razem z kilkoma dziewczynami niemal codziennie po szkole chodzimy do miasta. Powinnaś się z nami wybrać.

– Dzisiaj nie mogę. Mój brat odbiera mnie sprzed szkoły i mamy wrócić do domu razem. Ale innego dnia z wielką chęcią.

Pierwszą lekcją po lunchu była matematyka. Sophie opadła na krzesło obok mnie, zadowolona po sesji obmawiania innych w toaletach, śmierdząca perfumami Poison od Christiana Diora. Powiedziałam jej, że rozmawiałam z Marią i zaprosiłam ją na wspólną wycieczkę do miasta. Sophie spojrzała na mnie.

– Zaprosiłaś ją do wyprawy na miasto z nami? – W jej głosie pobrzmiewała niebezpieczna nutka.

– Tak… a to niedobrze? – Usiłowałam ukryć drżenie w głosie.

– Czy Claire o tym wie?

– Nie… nie sądziłam, że ktokolwiek będzie miał coś przeciwko temu.

– Powinnaś najpierw mnie o to zapytać, Louise.

– Przepraszam. Myślałam… ona jest nowa i… – Całkiem niepotrzebnie przestawiłam książki na mojej części ławki. Czułam rosnącą panikę. Co ja najlepszego zrobiłam?

– Wiem o tym, ale słyszałam już o niej kilka rzeczy. O tym, co zdarzyło się w jej poprzedniej szkole.

– Ach, nie ma sprawy, opowiedziała mi o tym – może jednak będzie dobrze? – To nie była prawda.

– Przecież by się nie przyznała, nie sądzisz? Opowiedziała ci, o co chodziło?

– Nie. – Czułam, że policzki zaczynają mi płonąć.

– Rozumiem. W takim razie może powinnaś najpierw ustalić fakty, zanim zaczniesz zapraszać ludzi do grupy.

Przez kilka minut zajmowałyśmy się obie algebrą w całkowitym milczeniu, chociaż zauważyłam, że Sophie nadal zerkała mi przez ramię, ściągając odpowiedzi.

– Cóż, dzisiaj i tak nie będzie mogła z nami pójść – odezwałam się wreszcie. – Musi spotkać się z bratem.

– Słyszałam, że on też jest nieco dziwny. W każdym razie, dzisiaj wieczorem ja też nie mogę iść do miasta. Mamy z Claire coś do zrobienia.

Najwyraźniej na to tajemnicze wyjście również nie byłam zaproszona. Nie powiedziałam więc nic, zdziwiona, że Sophie nie czuje bijącego ode mnie żaru. Szok i niepokój wylewały się ze mnie wszystkimi porami skóry.

Po dzwonku Sophie zebrała swoje rzeczy i od razu udała się na następną lekcję. Pod koniec dnia nawet się ze mną nie pożegnała, tylko wyszła, chichocząc i trzymając Claire Barnes pod ramię. Nawet się nie obejrzała. Byłam potwornie przerażona, że zrujnowałam naszą przyjaźń. Cholera jasna! I co ja teraz zrobię?

Rozdział 3

2016

Nadal siedzę wstrząśnięta przy kuchennym stole, z profilem Marii na ekranie przede mną. Do głowy cisną mi się pytania: kto jest za to odpowiedzialny i dlaczego teraz? Usiłuję pogodzić się z przerażającą możliwością, że jakimś cudem, gdzieś tam, Maria wciąż żyje. Kiedy na Facebooku pojawia się nowe powiadomienie, otwieram je z trwogą.

Komitet do spraw Zjazdu Absolwentów Liceum w Sharne Bay zaprasza na zlot rocznika 1989.

Zlot absolwentów? Gorączkowo wchodzę na olinkowaną stronę i oto jest: zlot absolwentów liceum w Sharne Bay z rocznika 1989 odbędzie się w sobotę za dwa tygodnie, w szkolnej sali gimnastycznej. Oprócz wiadomości od Marii, to kolejny cios prosto w splot słoneczny. Czy to zbieg okoliczności, że oba powiadomienia dostałam tego samego dnia? Wchodzę na stronę organizatorów zjazdu i chociaż nie ma nigdzie informacji o tym, kto jest inicjatorem, wszystko wydaje się prawdziwe. Na samej górze osi czasu widnieje podpięta wiadomość od naszego byłego nauczyciela języka angielskiego, pana Jenkinsa, który, jak się okazuje, nadal uczy w naszej szkole. Kiedyś krążyły różne plotki na jego temat – że każe dziewczynom zostawać po lekcjach, że podgląda je przez okno w damskiej przebieralni i tym podobne – ale najwyraźniej nie były prawdziwe. W tamtych czasach wszyscy myśleliśmy, że nasza wuefistka jest lesbijką, bo miała szklane oko, więc bądźmy szczerzy – nie byliśmy najbardziej wiarygodnymi świadkami. Reszta osi czasu jest wypełniona podekscytowanymi dialogami między osobami, które zapowiedziały swoje pojawienie się na zlocie. Wszystkie wiadomości pochodzą sprzed kilku miesięcy. Dlaczego mnie zaproszono dopiero teraz? Na szyi wykwitają mi czerwone plamy i czuję, jak zdradzieckie, głupie łzy pieką mnie w oczy. Jak łatwo – jak idiotycznie łatwo daję się przenieść z powrotem w tamte lata; jak szybko ogarnia mnie znajome poczucie wstydu: znów zostałam wykluczona z kręgu znajomych, zapomniana. Nadal nie byłam członkiem paczki, tylko drugorzędowym dodatkiem.

Wchodzę na listę uczestników, z wściekłością szukając jego nazwiska. Jest. Mruży na mnie oczy ze swojego zdjęcia profilowego. Ramieniem otacza kogoś, kto nie zmieścił się w ujęciu. Sam Parker zamierza pojawić się na zlocie. Dlaczego nic mi o tym nie powiedział? Wprawdzie nie prowadziliśmy ze sobą godzinnych rozmów, ale mógł wspomnieć o sprawie, kiedy podrzuciłam Henry’ego do jego domu. Może ma nadzieję, że nie dowiem się o spotkaniu?

Rozpoznaję inne nazwiska na liście: Matt Lewis, Claire Barnes, Joanne Kirby. Przez krótką, szokującą chwilę widzę na liście nazwisko „Weston” i z przerażeniem myślę, że to Maria, ale nie – chodzi o Tima Westona. Mój Boże, jej brat. Nie chodził z nami do szkoły – był od nas o rok starszy i uczył się w miejscowej dwulatce – ale często spotykał się z Samem i kilkoma innymi chłopakami z naszego rocznika, więc raczej nie jest to aż takim zaskoczeniem, że zamierza się pojawić na zlocie. Lista uczestników jest długa. Część z nich znam, innych nie pamiętam. Tak wiele nazwisk – ale nie moje.

Przeglądam listę, aż wreszcie natykam się na Sophie. Wiedziałam, że ją tu znajdę. Klikam na jej profil. Zaglądałam tam już wcześniej, ale zawsze udawało mi się powstrzymać pokusę „zaprzyjaźnienia się” z nią na Facebooku. Tym razem od razu wchodzę do sekcji z jej znajomymi, ale nie znajduję tam Marii. Oczywiście nie znaczy to, że Sophie nie dostała od niej tej samej wiadomości co ja. Może po prostu jej nie zaakceptowała. Ma pięciuset sześćdziesięciu czterech znajomych. Ja mam sześćdziesięcioro dwoje i niektórzy z nich to moi koledzy z pracy. Kiedyś myślałam o zlikwidowaniu konta na Facebooku, żeby zapobiec wpadnięciu w ten fatalny, pożerający czas wir, w którym człowiek kończy na przeglądaniu zdjęć ślubnych zupełnie obcych osób, zamiast skoncentrować się na skończeniu zlecenia przed upłynięciem terminu. Tak naprawdę jednak Facebook jest dla mnie ważny, zwłaszcza od ostatnich kilku lat. Po odejściu Sama musiałam znacznie ograniczyć swój świat, żeby nie ucierpiały najważniejsze sprawy: Henry i mój biznes. Nie mam czasu ani energii na cokolwiek innego, ale Facebook oznacza, że nie straciłam jeszcze całkowicie kontaktu z moimi przyjaciółmi i dawnymi kolegami. Nadal wiem, co się dzieje w ich życiu, jak wyglądają ich dzieci, gdzie pojechali na wakacje, a kiedy czasem uda się nam spotkać, pomaga mi to czuć się nieco bliżej, niż gdyby nasze konwersacje na Facebooku nie istniały. Dlatego wciąż publikuję wiadomości, komentuję, dodaję polubienia do ich postów. Dzięki temu jeszcze jestem jakoś ugruntowana w moim świecie.

Na zewnątrz zrywa się silniejszy wiatr i gałąź glicynii, która obrasta ramę balkonu, stuka nagle w szybę. Podskakuję i chociaż wiem, że to tylko gałąź, wstaję i wyglądam na ogród. Jest już całkiem ciemno i nie widzę zbyt wiele poza moim własnym odbiciem. Krople deszczu uderzają nagle o szybę, zupełnie jakby ktoś rzucił w nią garść żwiru. Odskakuję, czując, jak gwałtownie bije mi serce.

Wracam do stolika kuchennego i klikam na zdjęcie profilowe Sophie. To jedno z tych niby niepozowanych, na którym osoba wygląda niemożliwie ślicznie, ale jednocześnie sprawia wrażenie, że została uchwycona w kadrze całkiem przypadkiem. Gdyby przyjrzeć się uważniej, można by dostrzec „naturalny” makijaż, profesjonalne oświetlenie i filtry nałożone przy obróbce zdjęcia. Kolejne zbliżenie ujawnia ukryte zmarszczki, chociaż muszę przyznać, że Sophie ładnie się zestarzała. Jej włosy nadal są wodospadem płynnego karmelu i ma godną pozazdroszczenia figurę, która – tak jak przewidywałam – nie zmieniła się od czasów szkolnych.

Zastanawiam się, czy Sophie kiedykolwiek próbowała mnie znaleźć na Facebooku. Wracam do mojego własnego zdjęcia profilowego, usiłując spojrzeć na nie jej oczami. Wykorzystałam fotografię, którą zrobiła Polly. Siedzę przy stoliku w pubie, z kieliszkiem wina w dłoni. Moje nowe, krytycznie spojrzenie ukazuje mi portret osoby, która usilnie stara się wyjść na rozrywkową. Nachylam się nad blatem, ubrana w koszulkę z krótkimi rękawkami, które odsłaniają nieatrakcyjną wypukłość moich ramion, odpychającą w porównaniu z jędrnymi, umięśnionymi, złocistymi kończynami Sophie. Moje włosy mysiego koloru wyglądają na cienkie i przyklepane, a do tego mam rozmazany makijaż.

Na zdjęciu w tle mojej strony widnieje Henry. Zrobiłam je w zeszłym miesiącu, pierwszego dnia szkoły. Mój syn stoi na nim w kuchni, ubrany w świeżutki, choć odrobinę za duży mundurek. Wygląda na wzruszająco dumnego z siebie. Tylko ja znałam jego skryte zmartwienia, którymi podzielił się ze mną wieczorem, tuż przed zaśnięciem, spod kołdry, którą był szczelnie owinięty: „Co, jeśli nikt nie będzie się ze mną chciał bawić, mamusiu? Co, jeżeli będę za bardzo za tobą tęsknił? Co ja zrobię, kiedy będę potrzebował, żeby ktoś mnie przytulił?”. Uspokoiłam go najlepiej, jak potrafiłam, ale sama nie znałam odpowiedzi na jego pytania. Henry wydawał się zbyt mały, żeby wysyłać go samodzielnie w świat, tam, gdzie nie mogłam go chronić. Przez chwilę zastanawiam się, czy Sophie wie, iż Sam i ja mamy dziecko i że w ogóle byliśmy małżeństwem. Odsuwam od siebie myśl o Henrym. Próbuję nie zastanawiać się nad tym, co może teraz robić u Sama, i nie martwić się o niego, ale to tak, jakby człowiek usiłował przestać oddychać.

Zastanawiam się, co będzie, jeżeli zostanę facebookową znajomą Sophie. Przebiegam wzrokiem moją oś czasu, usiłując zobaczyć wszystko jej oczami. Widzę mnóstwo zdjęć Henry’ego, posty o stresach związanych z opieką nad dzieckiem, o poczuciu winy matki pracującej – zwłaszcza kiedy Henry zaczynał szkołę i przez pierwsze dwa tygodnie chodził tylko na sesje przedpołudniowe. Zastanawiam się, czy Sophie ma dzieci. Jeśli nie, mój profil wyda się jej niesłychanie nudny. Jeżeli przewinie stronę wystarczająco daleko w dół, natknie się na fotografie z naszych letnich wakacji, na których Henry i ja jesteśmy opaleni i zrelaksowani – całe napięcie zniwelowane przez ciepłą pogodę i dystans od domu.

Sophie nie będzie jednak w stanie zobaczyć, że kiedyś byłam żoną Sama – oczywiście jeżeli jeszcze tego nie wie. Dwa lata temu usunęłam wszelkie dowody jego istnienia z mojej osi czasu. To było po tym, jak dowiedziałam się, że Sam skasował swoje konto na Facebooku – to, na którym zapisana była nasza wspólna historia. Po prostu zaczął od nowa. Wszystkie wakacje, wypady na miasto, nasze zdjęcia ślubne, zeskanowane pieczołowicie kilka lat później, teraz zniknęły, zastąpione lśniącą od nowości narracją. Sam usunął mnie niczym brudny zaciek na szybie.

Sprawdzam, czy Sofie należy do grona facebookowych znajomych Sama. Owszem. Musiał ustawić swoje zabezpieczenia prywatności dość wysoko, bo widzę tylko jego zdjęcia profilowe, na których widnieje albo on sam, albo jakieś krajobrazy oraz datę sprzed dwóch lat, kiedy założył konto. Z trudem odrywam wzrok od jego wizerunku. Wiem, że lepiej mi bez niego, ale mimo to część mnie nadal pragnie z nim być. Obraz nas dwojga razem wciąż lśni w monotonnym świecie, który pragnie, aby nikt nigdy się nie zmieniał.

Zaczynam przeglądać zdjęcia na laptopie, usiłując znaleźć lepszy autoportret, który bardziej nadawałby się na profil. Zastanawiam się, czy nie zrobić sobie nowego, chociaż takie fotki zawsze wychodzą dość koszmarnie, więc chyba jednak lepiej nie. A może powinnam wstawić jedno z tych „zabawnych” zdjęć, na przykład zamazane albo takie, na którym widać tylko tył głowy? Z drugiej strony, Sophie mogła już zajrzeć na moją stronę i zobaczyć aktualne zdjęcia. Jeżeli zmienię je dzisiaj przed wysłaniem prośby o dodanie do grona znajomych, będzie wiedziała, że zrobiłam to, aby wywrzeć na niej wrażenie.

Szokuje mnie ta myśl: wywrzeć na niej wrażenie? Mój Boże, czy to właśnie usiłuję zrobić, po wszystkich tych latach? Spoglądam wstecz z perspektywy czasu i widzę doskonale, że Sophie wykorzystywała mnie w celu ugruntowania własnego ego: że potrzebowała u swego boku kogoś mniej atrakcyjnego i mniej popularnego, aby lśnić jeszcze jaśniej. Wtedy tego nie dostrzegałam, ale w tamtych czasach ona też, równie rozpaczliwie jak ja, usiłowała dochrapać się lepszego statusu. Po prostu znajdowała się o kilka szczebli wyżej. Dzisiejsza wiadomość od Marii przeniosła mnie z powrotem na plac zabaw i do stołówki szkolnej, gdzie przynależność do grupy jest wszystkim, a przyjaźń jest sprawą życia i śmierci. Moje profesjonalne osiągnięcia, przyjaciele, syn, życie, które stworzyłam – teraz to wszystko zdaje się zbudowane na ruchomych piaskach. Grunt wymyka się mi spod stóp i czuję, jak niewiele potrzeba, żebym upadła.

Ostatecznie rezygnuję ze zmiany fotografii i wysyłam do Sophie prośbę o dodanie mnie do grona jej znajomych, po dłuższym zastanowieniu nie załączając żadnej prywatnej wiadomości. W końcu co miałabym niby powiedzieć? „Hej Sophie, jak się miewałaś przez ostatnie dwadzieścia siedem lat?”. To trochę dziwne. „Hej, Sophie, właśnie otrzymałam prośbę o dodanie do grona znajomych od naszej dawno już nieżyjącej koleżanki ze szkoły. A ty?”. Jeszcze dziwniejsze, zwłaszcza jeżeli ona nie dostała wiadomości z tą prośbą.

Siedzę przy stole kuchennym, bezmyślnie przygryzając wnętrze policzka i nie spuszczając wzroku z ikony powiadomień. Po dwóch minutach wyskakuje dymek z cyfrą „1”, na który pospiesznie klikam.

Sophie Hannigan zaakceptowała twoją prośbę o dodanie do grona znajomych.

Naturalnie jest jedną z tych osób, które zawsze siedzą na Facebooku. Nie wysłała mi jednak żadnej wiadomości, co wzbudza we mnie lekkie nudności i panikę, ale mimo wszystko zaczynam przeglądać jej profil. Być może nie pozwoli mi to poznać szczegółów jej prawdziwego życia, ale z całą pewnością nauczy mnie wiele na temat tego, jak Sophie chciałaby, żeby świat ją postrzegał. Zmienia zdjęcie profilowe raz lub dwa razy na tydzień. Jest to nieskończony zbiór pochlebnych portretów, którym towarzyszą nieuniknione komplementy ze strony przyjaciół obu płci. Jeden z jej męskich znajomych, Jim Pett (który, jak się okazuje, jest żonaty), komentuje każde z nich. „Biorę”, napisał pod jednym. „Właśnie wziąłem”, pod drugim. „Och, Jim, zawsze musisz obniżyć poziom konwersacji”, odpowiada Sophie, udając obruszenie, ale w rzeczywistości rozkoszując się jego uwagą.

Zdaję sobie sprawę, że Facebook oferuje wyidealizowaną wersję życia, okrojoną i wyretuszowaną, aby pokazać światu to, co chcemy, aby zobaczył. Mimo to nie jestem w stanie powstrzymać ukłucia zazdrości na widok jej nieprzyćmionej wiekiem urody, fotografii, egzotycznych miejsc, komentarzy, oszałamiającego sukcesu towarzyskiego i szerokiego kręgu odnoszących sukcesy przyjaciół. Z drugiej strony, nigdzie nie ma wzmianki o partnerze ani żadnego śladu dzieci. Łapię się na tym, że trochę ją z tego powodu oceniam. Wygląda na to, że nawet po wszystkim, przez co przeszłam, nadal uważam znalezienie partnera i stworzenie nowego życia za wyznacznik sukcesu dla kobiety.

Kiedy przychodzi do wysłania jej wiadomości, nagle paraliżuje mnie niezdecydowanie. Jak mam wyjaśnić, co się wydarzyło? Ale z kim poza nią mogę jeszcze o tym porozmawiać? Kiedyś miałabym Sama, ale teraz to absolutnie nie wchodzi w rachubę. Postanawiam zacząć prosto, z namiastką promiennej śmiałości:

Hej, Sophie. Kopę lat!

Piszę, krzywiąc się niemiłosiernie na myśl o tym, że Sophie z pewnością wyczuje desperację sączącą się z każdego słowa.

Wygląda na to, że obie mieszkamy w Londynie! Miło byłoby się kiedyś spotkać!

Za dużo wykrzykników, ale nie mam pojęcia, jak inaczej zaznaczyć radość. Okazuje się jednak, że nie powinnam się tym zbytnio martwić, ponieważ niemal natychmiast nadchodzi odpowiedź.

Hej! Super, że się odezwałaś! Świetnie byłoby się spotkać!! Wybierasz się na zlot?

Mam nadzieję!

Moje palce ślizgają się po klawiaturze.

Czekam jeszcze na potwierdzenie, czy spotkanie z klientem nie będzie kolidować ze zlotem, ale byłoby super znów wszystkich zobaczyć!

Jestem świadoma kontrastu między radosną lekkością moich słów a zdenerwowaniem i mętlikiem, które czuję, pisząc. Cichy głos w mojej głowie (prawdopodobnie należący do Polly) każe mi przestać, zapomnieć o zlocie, ale nie potrafię.

Wiem! Będzie super!!

– odpowiada Sophie. Boże, te wykrzykniki mnie dobijają. Nie mogę tego zrobić przez e-mail. Muszę się z nią spotkać. Zbieram się w sobie i zaczynam pisać.

Fajnie byłoby się spotkać i pogadać przed wielkim dniem – masz ochotę spotkać się na drinka?

Wysyłam wiadomość, zanim mam szansę zmienić zdanie. Do tej pory nasza e-mailowa wymiana była wariacko szybka, ale po tej ostatniej wiadomości następuje nieco dłuższa przerwa. Wstrzymuję oddech.

Jasne, czemu nie? Może wpadniesz do mnie? Co powiesz na ten piątek?

Wypuszczam powietrze z płuc, roztrzęsiona. Czuję się nieco dziwnie na myśl o wizycie w jej domu. Wolałabym spotkać się w jakimś neutralnym miejscu, ale nie mogę już dłużej kontynuować tej gierki, więc przystaję na propozycję. Sophie podaje mi swój adres – mieszkanie w Kensington – po czym wymieniamy pożegnania pełne buziaków i uśmiechów od niej, zawierające kilka nieśmiałych całusów ode mnie. Niemal natychmiast wyskakuje nowe powiadomienie. Zostałam oznaczona w poście Sophie Hannigan:

Nie mogę się doczekać na spotkanie z moją dawną przyjaciółką Louise Williams w piątek wieczorem!

Drżącą ręką naprowadzam kursor na ikonę polubienia. Cieszę się, że mój pierwszy kontakt z Sophie odbył się za pośrednictwem internetu. Dzięki temu miałam możliwość i czas, żeby po wszystkim pozbierać się w samotności. „Jestem już dorosła”, myślę. „Nie potrzebuję jej aprobaty”. Nie przekonuję jednak nawet samej siebie.

Za oknami zapada już noc. Zamykam laptopa i przez długi czas siedzę nieruchomo przy kuchennym stole. Najpierw prośba na Facebooku, potem zlot absolwentów, a teraz spotkanie z Sophie… Czuję się, jakbym wyruszyła nagle w jakąś podróż, bez pytania i bez mojej zgody. Chociaż jestem wstrząśnięta rozwojem sytuacji, w pewnym sensie zawsze spodziewałam się, że coś takiego nastąpi. Nie mam pojęcia, kto prowadzi ten szalony pojazd i dokąd zdążamy, ale koła się toczą, a ja nie wiem, jak powstrzymać ich ruch.

Rozdział 4

2016

Tuż przed rozbrzmieniem dzwonka do drzwi zauważam, że zniknęła fotografia. Zazwyczaj znajduje się na szczycie wolno stojącego segmentu z półkami obok lodówki: to zdjęcie, które zrobiłam sobie i Henry’emu na plaży na tle niemożliwie błękitnego nieba. Oboje marszczymy oczy przed blaskiem słońca. Regał służy również jako przechowalnia niezapłaconych rachunków, informacji ze szkoły, list zakupów i notatek do samej siebie przypominających mi o rzeczach, które muszę zrobić. Zdawałam sobie sprawę, że przestawienie się na życie samotnej pracującej matki będzie trudne emocjonalnie, ale realia mnie zaskoczyły. Czasem mam wrażenie, jakbym kurczowo trzymała się życia koniuszkami palców, o włos od spadnięcia w przepaść.

Zostawiam Henry’ego przy stole, mozolnie wkładającego pojedyncze kawałki makaronu do ust. Otwieram drzwi.

– Jesteś wcześnie.

– No cóż, chociaż pilnowałam już twojego dziecka miliony razy, wiem, że masz dla mnie listę instrukcji długą jak rolka papieru toaletowego: aktualna ulubiona lektura, precyzyjnie wyznaczony kąt, pod którym Henry lubi mieć uchylone drzwi, konfiguracja i hierarchia jego pluszaków. To wszystko zabiera czas. Mogę wejść?

– Przepraszam. – Odsuwam się i Polly wchodzi do środka niczym podmuch wiatru, zdejmując ogromny pasiasty szalik, który praktycznie ma długość samej Polly, oraz puchówkę. Rozpina suwak w wysokich do kolan kozakach, ujawniając szarzejące legginsy, które niezupełnie sięgają do rąbka niesparowanych skarpetek. W przerwie między materiałami widzę pasek nieogolonej nogi.

– Co u ciebie słychać? – Odwieszam jej kurtkę i szal.

– Och, wszystko po staremu. W pracy jest koszmarnie. Dobrze zrobiłaś, wynosząc się stamtąd i zakładając własną firmę.

Mówi to praktycznie za każdym razem, od kiedy trzy lata temu odeszłam z Blue Door Interior Design. Obie jednak wiemy, że Polly dostałaby szału po jednym dniu siedzenia w domu samotnie tak jak ja, mając w perspektywie jedynie rzadkie spotkania, które przerywałyby tę monotonię. Ona uwielbia rozmowy, plotki biurowe, atmosferę panującą w pomieszczeniu pełnym ludzi wykonujących wymagającą pracę. Ja z kolei w ogóle za tym nie tęsknię. Spotykam się czasem na drinka z dawnymi kolegami, ale poza Polly żadnego z nich nie nazwałabym swoim przyjacielem.

– Wiem, chociaż czasem chciałabym mieć kogoś do pomocy – mówię znacząco przez ramię, kiedy ruszamy w stronę kuchni.

Polly uśmiecha się szeroko. Zawsze próbuję ją przekonać do tego, żeby odeszła z Blue Door i weszła w spółkę ze mną. We dwie mogłybyśmy przyjmować zlecenia, z których w tej sytuacji muszę rezygnować.

Na początku było mi trudno samej, ale czułam, że to odpowiedni moment. Henry skończył już prawie rok i miałam niedługo wrócić do Blue Door po wykorzystaniu całego urlopu macierzyńskiego. Myśl o pracy na pełny etat, poza domem, z dala od Henry’ego całymi dniami, niepokoiła mnie. Sam martwił się o to, jak sobie poradzimy, kiedy wrócę do pracy – w zasadzie nie miałby nic przeciwko temu, żebym w ogóle porzuciła zawód, ale finansowo było to niewykonalne. Poza tym chciałam czymś się zająć, po prostu niekoniecznie cieszyło mnie ponowne włączenie się do wyścigu szczurów. Chyba wszyscy mieliśmy odczucie, że życie byłoby znacznie prostsze, gdybym pracowała w domu, powoli budując własny biznes. W rzeczywistości wszystko odbyło się nieco inaczej.

Skontaktowałam się z osobą, z którą pracowałam dawno temu – Rosemary Wright-Collins. Okazało się, że akurat szukała kogoś, kto zaprojektowałby wnętrza wszystkich jej posiadłości. Rosemary jest deweloperką z nienagannym gustem i wypchanym portfelem. Zdobycie jej jako pierwszej klientki było nie lada wyczynem. To, że mi się udało i że nadal wykorzystuje mnie przy każdym swoim nowym projekcie, jest dla mnie powodem do niezwykłej dumy. Napisała mi nawet wspaniałe rekomendacje na mojej witrynie internetowej. Oznaczało to jednak, że musiałam ruszyć z pracą z kopyta, załatwić opiekę dla Henry’ego i natychmiast przestawić się na tryb profesjonalny.

– Caro doprowadza mnie do szału – ciągnie Polly. – Znów ma nowego faceta i co dziesięć minut dzwoni do mnie z pytaniem, co oznaczają jego rozmaite esemesy, w co powinna się ubrać i czy powinna ogolić sobie to-tamto. Nie wiem, za jakie grzechy muszę znosić taką siostrę. Na litość boską, skąd mam wiedzieć, czy w dzisiejszych czasach kobiety golą sobie to-tamto? Aaron byłby zachwycony, że w ogóle chcę uprawiać seks, i pewnie nie obchodziłoby go, czy jestem pokryta mierzwą od stóp do głów… Henry! Jak się miewa mój ulubieniec?

Pochyla się i całuje go w głowę.

Henry uśmiecha się, usmarowany sosem pomidorowym.

– Cześć, Polly.

– Przez cały dzień ciebie wyglądał – mówię. – Podobno czytasz mu więcej opowiadań niż ja.

– Cóż, Tomek i przyjaciele to dla mnie nowość. Moje dziewczyny nigdy się tym nie interesowały. Masz jakieś nowe książki, H?

Jego twarz się rozjaśnia.

– Tak! Tatuś kupił mi trzy nowe odcinki Tomka: o Charliem, Arthurze i Dieslu. Przeczytasz mi je?

– Oczywiście! Po to tu przyszłam!

– Mamusiu, mogę po nie pójść?

– Jeżeli się już najadłeś, to tak. Pozwól mi najpierw tylko porozmawiać przez chwilę z Polly, a po moim wyjściu może ci przeczytać wszystkie trzy książki.

– Wiesz co, H? Może zaczniesz ustawiać szyny kolejki, a ja w tym czasie porozmawiam z mamą. Potem przyjdę do ciebie i pobawimy się razem. Umowa stoi?

– Stoi! – Henry jest wyraźnie zachwycony tą perspektywą. Wybiega z kuchni, w myślach już konstruując tory.

Polly siada przy stole i wkłada do ust kawałek zimnego makaronu z talerza Henry’ego. Przyklękam przy segmencie z półkami i odsuwam go lekko od ściany. Zgromadzone na półkach rzeczy chyboczą się niebezpiecznie. Przesuwam dłonią po podłodze za regałem, żeby się upewnić, ale nie ma tam niczego.

– Co robisz?

– Zazwyczaj trzymam tu fotografię, no wiesz, tę ładną, ze mną i Henrym na plaży.

– Ach, tak, wiem którą. I co…? – Gestem wskazuje na mnie klęczącą na podłodze.

– I to, że zniknęła.

– Jak to zniknęła?

– Cóż, ja jej nie przestawiałam, ale nie ma jej tutaj. A zawsze stoi w tym samym miejscu.

– Może odkurzałaś ramkę, zamyśliłaś się i odstawiłaś ją w jakieś inne miejsce? Sama wiesz, jaka jesteś.

– Ale gdzie? To nie jest znów takie wielkie mieszkanie. – Po każdej stronie kuchni znajdują się trzy segmenty z półkami, a potem pokój rozszerza się lekko na samym końcu, robiąc miejsce na mały stół kuchenny tuż obok drzwi prowadzących do ogrodu. – Nigdzie nie widzę fotografii.

– A może Henry ją gdzieś przestawił?

– Rzeczywiście. Może tak. Henry! – Mój syn przychodzi na moje wołanie, z drewnianym mostem w jednej ręce i plastikowym słoniem dwa razy większym od mostu w drugiej.

– Widziałeś nasze wspólne zdjęcie? To, które zwykle stoi tutaj na półce?

Wzrusza ramionami.

– Nie. Mogę wrócić do układania torów?

– Tak, oczywiście. – Spoglądam na Polly. – W takim razie, gdzie ono jest?

W głowie nieustannie brzęczy mi prośba Marii o dodanie do grona znajomych, wpływając na całe moje postrzeganie świata. Kilka dni temu zupełnie bym się nie przejęła brakującym zdjęciem i nawet w tej chwili racjonalna część mnie podpowiada mi, że zachowuję się idiotycznie. Jednak w małym, wystraszonym kąciku umysłu tkwi niewygodnie natrętna myśl: czy ktoś był w moim mieszkaniu?

– Och, nie przejmuj się, na pewno się znajdzie. Musi gdzieś tu być. Powiedz mi lepiej, kim jest ta szkolna przyjaciółka, z którą zamierzasz się dzisiaj spotkać – mówi Polly.

Nalewam wody do czajnika, ociągając się z odpowiedzią, wciąż rozproszona niepokojem wywołanym zaginięciem zdjęcia. Nie jestem pewna, jak wieloma szczegółami chcę podzielić się z Polly. Nigdy nie rozmawiałam z nią (właściwie to z nikim) o tym, co stało się z Marią. To zbyt poważna, niewygodna historia. Nie wiem nawet, jakim językiem ją objaśnić. Między innymi dlatego właśnie związek z Samem był dla mnie takim odciążeniem. Jemu nigdy nie musiałam niczego tłumaczyć, ponieważ był tam z nami. Czasami zastanawiam się, czy potrafiłabym znieść tak wiele przez tak długi czas, gdyby nie fakt, że Sam był jedną z nielicznych osób, które wiedziały, co się wydarzyło. Znał moją najciemniejszą stronę, a mimo to nadal mnie kochał, na swój własny sposób.

– Och, to tylko jedna z koleżanek, z którą straciłam kontakt lata temu. Odezwała się do mnie na Facebooku i pomyślała, że byłoby miło się spotkać i pogadać.

Staram się utrzymać lekki ton. Dzisiejszy wieczór nie jest najodpowiedniejszym momentem do zagłębiania się w tę historię. Jeżeli zacznę wyjaśniać, co stało się z Marią, nawet w okrojonej wersji, którą musiałabym zaserwować Polly, zabawimy tu całą noc, a ja jeszcze nawet nie zdecydowałam, w co się ubrać na wyjście. Nie mogę prosić Polly o pomoc w tym względzie, chociaż bardzo bym chciała. Wtedy musiałabym jej jednak wytłumaczyć, dlaczego tak bardzo mi zależy, żeby wyglądać naprawdę dobrze.

– To fantastycznie.

Polly zawsze marudzi, że powinnam częściej wychodzić, spotykać się ze znajomymi. Uważa, zapewne słusznie, że zaniedbałam ich z powodu mojego pragnienia, aby po rozstaniu się z Samem skoncentrować się wyłącznie na Henrym. Jedyną przyjaciółką, która jeszcze mnie nie opuściła, jest Polly i to tylko dlatego, że jest uparta.

– Pewnie ta dziewczyna zna również Sama, co? – ciągnie Polly, marszcząc czoło.

– Tak, oczywiście.

– Zdaje sobie sprawę, że zostawił cię dla tej… tej… bździągwy? – Gniew Polly wywołany tym, jak potraktował mnie Sam, oraz jej pogarda dla Catherine, jego nowej, młodszej żony nie ma granic.

Czuję gwałtowny przypływ uczucia do niej. Ona, Aaron, ja i Sam nigdy nie stworzyliśmy czwórki przyjaciół. Czasem spotykaliśmy się na kolację. Kiedyś bardzo chciałam, abyśmy zostali paczką, tak jak inne znane mi pary, które spędzały razem wakacje. Teraz jednak cieszę się, że Polly „należała” tylko do mnie, a między Aaronem i Samem nigdy nic nie zaiskrzyło.

– Nawet nie wiem, czy zdaje sobie sprawę, że byłam żoną Sama – mówię. – Chociaż nie byłabym zaskoczona, gdyby wiedziała o całej historii. W szkole zawsze znała wszystkie najnowsze plotki.

Nie, pewnie nie o „całej” historii. Nikt jej nie zna. Nawet Polly.

– Hmmm, rozumiem. No dobra. – Widzę, że to, co za chwilę powie, zaplanowała już na długo, zanim tu przyjechała. – A zastanawiałaś się już nad tym, co ci powiedziałam? O internetowych randkach?

– Sama nie wiem, Polly. Nie sądzę, żebym była gotowa na poznanie kogoś nowego. – Dłużej niż to konieczne szukam w szafce torebek z herbatą. – Wiesz, że muszę się skoncentrować na Henrym i na pracy. Nie mam zbyt wiele czasu na nic więcej. – Problem nie polega na tym. Chodzi o mnie. Chyba coś we mnie pękło. Po tych wszystkich latach z Samem nie miałabym pojęcia, jak nawiązać nową romantyczną znajomość.

– I właśnie dlatego powinnaś to zrobić! Potrzebujesz czegoś innego, czegoś, co będzie tylko dla ciebie. Świetnie rozumiem, dlaczego musiałaś do tej pory poświęcać całą swoją energię Henry’emu, zwłaszcza w tym roku, ze względu na rozpoczęcie nauki w szkole, ale od odejścia Sama minęły już dwa lata. To bardzo długo, Lou.

Ja mam wrażenie, że stało się to zaledwie wczoraj. Ból nieco stępiał, ale wciąż jest obecny, jak pulsowanie dziąsła po wyrwaniu zęba. Czasami umiem zostawić to bolesne miejsce w spokoju, ale w inne dni nie jestem w stanie się powstrzymać od dotykania go językiem i sprawdzania, jak bardzo nadal boli. Bez względu na to, jak układało się nam pod sam koniec, nie mogę zapomnieć tego uczucia, że kiedyś byliśmy jednością, a nie dwojgiem indywidualnych bytów, jak byliśmy pochłonięci sobą, jak wyglądało moje odbicie w lustrze jego spojrzenia – piękniejsze niż w rzeczywistości. Jak kiedyś byliśmy dla siebie wszystkim i nie potrzebowaliśmy nikogo innego. Odrywam się od wspomnień o Samie i wracam do Polly.

– Wiem – mówię niechętnie. – Pewnie masz rację, chociaż wcale mi nie jest źle samej. Może nawet lepiej.

– Cóż, na pewno lepiej ci bez niego, ale mogłabyś być szczęśliwsza. Zasługujesz na trochę rozrywki, na związek z kimś, kto będzie cię traktował należycie i dla kogo będziesz priorytetem. Kto będzie się tobą opiekował.

– Sam to wszystko robił – odpowiadam niechętnie.

Czasem wydaje mi się, że Polly zapomina, jak szczęśliwi byliśmy z Samem aż do czasu, kiedy kilka lat temu wszystko zaczęło się psuć; o tym, jak bardzo mnie kochał, a nawet potrzebował. W wieku szesnastu lat nie wymagał żadnego towarzystwa. Był bardzo pewny siebie, niemal arogancki, chociaż wtedy nigdy w życiu bym czegoś takiego o nim nie powiedziała. Trzymałam moje całkowite oddanie w tajemnicy, ponieważ obawiałam się, że wyśmiałby takie szczeniackie uczucia. Kiedy jednak ponownie się spotkaliśmy dziesięć lat później, Sam się zmienił; był łagodniejszy, nieco bardziej wrażliwy i mniej pewny siebie. Coś w nim zareagowało z wdzięcznością na bezkrytyczne nastoletnie uwielbienie, jakie nadal do niego żywiłam.

– O mój Boże! – mówi Polly. – Dlaczego wciąż go bronisz? To, co ci zrobił, było okropne.

– Wiem, wiem, ale nie była to tylko i wyłącznie jego wina.

– Właśnie, że tak! To była całkowicie jego wina! – Polly zbiera niesforne włosy w koński ogon i zaczyna go skręcać w kok z frustracji. Odbywałyśmy tą rozmowę już wiele razy i obie zdajemy sobie sprawę, że nigdy nie dojdziemy do porozumienia w tej kwestii, więc postanawiam odciągnąć ją od tematu.

– A z tymi randkami internetowymi… co ja miałabym w ogóle o sobie powiedzieć?

– Ach! Akurat o to w ogóle nie musisz się martwić – Polly uśmiecha się niczym pokerzysta, który właśnie zamierza wyciągnąć atutową kartę. Jedną z wielu rzeczy, które w niej kocham, jest jej niezdolność do boczenia się na kogokolwiek. Potrafi w jednej minucie zezłościć się na człowieka, ale wystarczy ją rozśmieszyć i wszystko zostaje zapomniane. – Jest pewna witryna, na której twój przyjaciel stworzy twój profil. Napisze wszystko, łącznie z tym, jakiego typu faceta szukasz. Ty możesz się rozsiąść wygodnie i czekać na oferty.

– A tym przyjacielem jest…? – Uśmiecham się, wyciskając torebki z herbatą i dodając mleka do kubków.

– Ta-dam! – Polly macha dłońmi wokół twarzy niczym tancerka z musicalu. – A tak poważnie, co masz do stracenia?

Nie chodzi o to, co mam do stracenia, ale o to, co mogłabym potencjalnie zyskać. Czy na pewno chcę się ponownie odsłonić, narazić na kolejne potencjalne zranienie? Tak ciężko pracowałam na to, kim jestem dziś – niezależną, samowystarczalną kobietą. Żyjemy sobie we dwoje, tylko ja i Henry, szczęśliwi w naszym małym świecie. Zapewnienie stabilności synowi jest teraz poza pracą moim głównym celem i chociaż przychodzą dni, w których chciałabym cofnąć czas, tak naprawdę czuję się dobrze: jestem zdrowsza i szczęśliwsza. W zasadzie nie potrafię sobie wyobrazić bycia z kimkolwiek innym. Boję się, że jestem felerna. W głowie rozbrzmiewają mi słowa, które powtarzała moja matka w czasach mojego dzieciństwa: wybrakowany towar.

– Słuchaj, nie obraź się, ale założyłam ci profil na tej stronie – ciągnie Polly. – Może zajrzysz na niego i powiesz mi, co myślisz? – Przyciąga do siebie mój laptop z drugiego końca stołu.

– Zaczekaj! – rzucam się i wyrywam go jej. W aktywnym oknie jest tam profil Marii.

Polly odsuwa zmieszana rękę.

– Twoja strona nie jest jeszcze aktywna. Zaprogramowałam to tak, żebyś mogła najpierw ją przejrzeć, zanim ją załaduję.