Dar serca - Anna Górska - ebook
Opis

"Dar serca" niezwykła historia zwykłych ludzi. Marzena, w wyniku zawału trafia do szpitala,tam dowiaduje się, że będzie musiała mieć przeszczep serca, zostaje wpisana na listę biorców. W szpitalu poznaje Sławka, kardiologa. Między tym dwojgiem nawiązuje się więcej niż nić porozumienia. Historia miłości w obliczu ciężkiej choroby, oczekiwanie na przeszczep i walka o kolejny dzień. Kilka miesięcy oczekiwania, wiara, że wszystko się uda, miłość która dodaje skrzydeł, przyjaciele i rodzina którzy są obok i trudna świadomość, że serce może pochodzić od zmarłego dawcy. Uśmiech i łzy, wiara i zwątpienie, wreszcie informacja, że jest dawca, przeszczep i zderzenie z rzeczywistością, która nie zawsze jest taka, jak sobie to wcześniej wymarzyliśmy jednak "Dar serca" to wyjątkowa historia miłości Marzeny i Sławka i nowe życie dzięki temu, że ktoś jeszcze za życia zgodził się zostać dawcą w przypadku swojej śmierci.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 394

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Anna Górska

Dar serca

© Copyright by

Anna Górska & e-bookowo

Grafika na okładce: shutterstock

Projekt okładki:

e-bookowo

 

ISBN e-book 978-83-7859-615-8

ISBN druk 978-83-7859-616-5

 

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: [email protected]

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2015

Konwersja do epub

Rozdział pierwszy

Marzena wracała z pracy. Było już dobrze po dwudziestej drugiej, ale wcześniej tego nawet nie zauważyła, zresztą, była to ostatnia rzecz na którą zwracałaby uwagę. W biurze spędzała po piętnaście czasem nawet szesnaście godzin na dobę. Była tam pierwsza i wychodziła, kiedy inni już dawno wrócili do domu. W życiu kierowała się zasadą, że kariera jest najważniejsza, a na rodzinę przyjdzie odpowiedni czas. Nie miało znaczenia, że za kilka tygodni skończy trzydzieści dziewięć lat. Praca, była jak na razie sensem jej dotychczasowego życia, a wszelkie zaczepki rodziców, kiedy się wreszcie ustatkuje i pomyśli o sobie kwitowała krótkim wzruszeniem ramion. Uważała, że jest dobrze, tak jak teraz i niczego nie planowała zmieniać.

Otworzyła drzwi i weszła do mieszkania, które kupiła trzy lata temu i mogła się poszczycić, że zapracowała na nie sama. Urządziła też według własnego uznania w różnych odcieniach zieleni. Dzięki temu miała wrażenie, że częściej przebywa na powietrzu, chociaż było to tylko złudne uczucie, ponieważ całymi dniami siedziała zamknięta w biurze, w małym pokoiku i wciąż dopracowywała kolejne projekty reklamowe dla kontrahentów firmy. Skórzaną teczkę z papierami położyła na szafce w przedpokoju i weszła do kuchni. Z ciężkim westchnieniem usiadła na krześle. Oparła głowę na dłoniach i zapatrzyła się w jeden bliżej nieokreślony punkt na ścianie, z transu wybił ją dopiero dźwięk telefonu.

– Słucham? – Nie czuła się na siłach, żeby wykrzesać trochę więcej entuzjazmu.

– Martwiłam się o ciebie. – Usłyszała po drugiej stronie głos mamy. – Dzwoniłam od dwóch godzin.

– Dopiero wróciłam – powiedziała zmęczona. – Wiesz, że mam masę pracy, teraz dopracowuję szczegóły…

– Ty ciągle dopracowujesz szczegóły! – przerwała mama ostrzejszym tonem. – Kiedy zadbasz o siebie, kochanie? Stale tylko praca, w ogóle nie dbasz o zdrowie, a twoje prywatne życie to towarzyska pustynia.

– Nic mi nie jest. – Marzena poczuła, że musi się bronić przed uzasadnionymi oskarżeniami matki. – A co do towarzyskich spotkań, nie mam czasu na bzdury.

– Teraz! A co będzie za rok, dwa albo pięć lat? Pomyślałaś o tym? Musisz trochę zwolnić, poświęcać na odpoczynek więcej czasu, wyjście z przyjaciółmi… znaleźć sobie chłopaka.

– Nie mam nikogo takiego z kim miałabym ochotę spędzać czas po pracy, mamo! – Przerwała.

– O tym właśnie mówię. Najpierw siedzisz w pracy, późno wracasz i sama siedzisz w domu… jak ty chcesz kogoś poznać?

– Przynajmniej mam czas dla siebie…

– Zawsze byłaś samotnicą, miałam tylko nadzieję, że się to zmieni, jak dojrzejesz, ale chyba niepotrzebnie się łudziłam… – matka westchnęła.

– Czy kiedykolwiek przestaniesz się o mnie martwić? – Wiedziała, że mama już na dzisiaj da spokój z wyrzutami.

– Taka jest rola rodzica, gdybyś nie wiedziała. Matki stale martwią się o swoje dzieci.

– Tak, ale ja już jestem podwójnie pełnoletnia i potrafię o siebie zadbać. – Marzena rozluźniła się.

– Tego właśnie nie jestem taka pewna. Zresztą tata też się o ciebie martwi… – Anna uśmiechnęła się smutno do słuchawki.

– Trochę więcej zaufania. Skończę projekt, wezmę miesiąc wolnego, będziemy się spotykać aż wam się znudzę i sami wygonicie mnie znowu do pracy. Cieszysz się? – Wiedziała, że ta wiadomość sprawi matce radość.

– Musisz pytać?

– Dobrze. W takim razie idę się wykąpać, coś zjem i położę się, rano muszę być wcześnie w biurze. Więc już niczym się nie martw.

– Do usłyszenia kochanie. – Mama posłała jej telefonicznego całusa. – Śpij dobrze.

– Pa, pa. Kocham cię. – Marzena odetchnęła z ulgą, teraz będzie miała dla siebie kilka minut.

Zasnęła jak tylko przyłożyła głowę do poduszki. O czwartej nad ranem znowu śniło się jej, że czuje tępy ból w klatce piersiowej. Miała wrażenie, że nie może złapać normalnego oddechu. Chciała się obudzić, ale nie potrafiła otworzyć oczu. Powoli, bardzo powoli wydawało się, że w końcu ten nieznośny ból ustępuje. Wtedy postanowiła otworzyć oczy i ze zdumieniem stwierdziła, że może to zrobić. Na twarzy lśniły krople potu a w klatce piersiowej czuła dziwny ból, jakby faktycznie to, co się jej śniło było prawdą. Doszła do wniosku, że to tylko był strasznie autentyczny sen. Zmęczona zwlokła się z łóżka i poszła do łazienki. Spojrzała na odbicie w lustrze, dostrzegła podkrążone oczy, szarą cerę. Pierwsze, co pomyślała widząc swoje odbicie, to, że chyba jednak mama ma rację, musi odpocząć i więcej o siebie dbać, bo teraz można jej do metryki urodzenia dołożyć z dziesięć, no może nawet piętnaście lat.

Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów do biura dotarła jak inni, na ósmą. Dostrzegała zaskoczone spojrzenia, rzucane w jej kierunku.

– Chora jesteś? Nigdy nie przychodziłaś o tej porze… – Kaśka, koleżanka z pokoju obok była mocno zdziwiona, że dopiero teraz widzi ją przychodzącą do pracy.

– Nie. A czy to takie dziwne, że czasem i taki pracoholik jak ja może przyjść na normalną godzinę do pracy i o normalnej porze wyjść? – Marzena zaczęła się śmiać. Prawda jednak była taka, że nie zdążyła przyjść wcześniej. Wszystko robiła na spowolnionych obrotach.

– No… raczej w twoim przypadku nie jest to normalne, są dwie opcje, albo jesteś chora, albo spotkałaś kogoś i wreszcie przestaniesz spędzać samotne wieczory... – Kaśka przysiadła na brzegu biurka i patrzyła na nią z zainteresowaniem.

– Ani jedno, ani tym bardziej drugie. Po pierwsze mam dopiero trzydzieści dziewięć lat, wiec na choroby jeszcze za wcześnie, co do drugiej kwestii… nie miałam czasu, żeby kogoś poznać. Po prostu postanowiłam zobaczyć, jak wygląda praca z punku widzenia normalnego ośmiogodzinnego pracownika, takiego jak ty. – Marzena rzuciła jej miętowego cukierka, które zawsze stały na jej biurku.

– W takim razie dasz się zaprosić gdzieś na piwo po pracy? Idziemy z dziewczynami do klubu, Justyna ma dzisiaj urodziny i jakoś chcemy to uczcić. – Kaśka przyglądała się jej uważnie i nie brała pod uwagę żadnej odmowy.

– Nie wiem czy… – Marzena usiłowała znaleźć jakąś wymówkę, ale Kaśka tylko pokręciła głową.

– Nie próbuj się wymiksować z tego wyjścia. Może wreszcie poznasz bliżej ludzi z którymi pracujesz od dłuższego czasu.

– Dobrze, dobrze. – Marzena zaczęła się śmiać. Wiedziała, że takie wyjście z pewnością się jej przyda.

Po siedemnastej spotkała się z dziewczynami przed wejściem do biura.

– Znasz wszystkich, czy kogoś ci przedstawić? – Kaśka szepnęła jej do ucha i puściła porozumiewawcze oczko.

– Dzięki… – Marzena pokręciła głową z dezaprobatą, – to, że jestem pracoholikiem, nie znaczy, że nie wiem z kim pracuję.

– Żartowałam! – Kaśka zaczęła się śmiać.

– Mam nadzieję. Inaczej odebrałabym to jako złośliwość pod moim adresem.

– Idziemy? Jesteśmy w komplecie. – Justyna przerwała dyskusję.

– Jasne! – Dziewczyny były zgodne. Marzena czuła się dziwnie, nie wiedziała, czy takie wciśnięcie się na imprezę bez zaproszenia jest w dobrym guście.

– No to pora na dobrą zabawę! – Kaśka pociągnęła ją do samochodu.

Do klubu dotarły dwadzieścia minut później. Kelner zaprowadził je do mniejszej sali. W rogu stał szwedzki stół uginający się pod różnymi półmiskami pełnymi jedzenia, kosz owoców, dwa duże półmiski z ciastem, kilka butelek dobrego półsłodkiego i wytrawnego wina oraz kieliszki ustawione w kształt piramidy.

Marzena zastanawiała się ile to musiało Justynę kosztować, ale okazało się, że na to wszystko dziewczyny zrobiły zrzutkę i był to prezent–niespodzianka dla koleżanki. Poczuła, że musi porozmawiać z dziewczynami i spytać ile ma dołożyć do tej składki.

Do domu wróciła dobrze po północy, jakby się tak zastanowić, to nie pamiętała, kiedy bawiła się tak dobrze. Poczuła, że coś przecieka jej przez palce, a ona nawet tego nie zauważa. Zanim położyła się spać postanowiła, że częściej będzie spotykać się z dziewczynami. Dopiero dzisiejszy wieczór uświadomił jej, jak bardzo była samotna. Początkowo czuła się skrępowana, ale w raz z upływem czasu dostrzegła, że dziewczyny w zupełności ją akceptują, i jak się okazało potrafiła być duszą towarzystwa. Wypiła kilka kieliszków wina i teraz przyjemnie szumiało jej w głowie. Zdawała sobie jednak sprawę, że rano będzie miała potężnego kaca. Mało piła ale potem zawsze odchorowywała, nie mogła jednak odmówić skoro piły zdrowie solenizantki.

Wstała dość późno. Tak jak się spodziewała głowa była ciężka jak z ołowiu, ale nie musiała wstawać, soboty miała wolne. Wstała ostrożnie, z lodówki wyjęła swój ulubiony sok pomidorowy. Wiedziała, że poczuje się po nim lepiej. Koło dziesiątej zadzwoniła mama, żeby sprawdzić co u niej słychać i przekazać trochę rodzicielskich rad.

– Znowu pracowałaś do późna? – Było to bardziej stwierdzenie niż pytanie. Dało się nim wyczuć delikatną przyganę.

– Chyba cię zaskoczę… – Marzena próbowała się uśmiechnąć, – byłam z koleżankami na imprezie. Justyna obchodziła wczoraj urodziny.

– Nie żartujesz? – W głosie Anny dało się wyczuć niedowierzanie.

– Nie. Jak widzisz wzięłam sobie twoje rady do serca.

– I jak się bawiłaś?

– Szkoda było wracać, a dzisiaj odpoczywam. Mam wagary.

– Wreszcie jakaś rozsądna decyzja. – Mama zaczęła się śmiać, a Marzena skrzywiła się, bo śmiech odbił się jej w głowie zupełnie jak armatni wystrzał.

– Wiesz, mam dzisiaj trochę zaległej pracy domowej. Sterta brudnych rzeczy do prania i wypadałoby co nieco ogarnąć w domu, zanim na dobre utonę w kurzu.

– Dobrze, już dobrze. – Anna zrozumiała aluzję. – Nie będę ci przeszkadzać, ale jak będziesz miała ochotę, to wieczorem zadzwoń.

– Jasne. – Marzena uśmiechnęła się i odłożyła telefon na szafkę obok łóżka.

Nie pamiętała kiedy leżała w łóżku do południa, czuła się fatalnie, ale zrzuciła to na karb wypicia zbyt dużej ilości alkoholu. Kiedy już wstała, zrobiła sobie śniadanie, nastawiła pranie i odkurzyła mieszkanie. Zmęczona padła na kanapę w salonie. Włączyła telewizor i zaczęła przerzucać kolejne kanały w poszukiwaniu czegoś, co by ją zainteresowało, ale niczego takiego nie znalazła. Wyłączyła telewizor i postanowiła poleżeć i trochę odpocząć. Nie zauważyła jednak kiedy zasnęła. Obudziła się, kiedy zrobiło się jej zimno. Było przed północą. Poszła do sypialni, przebrała się i padła na łóżko. Zasnęła jak tylko przyłożyła głowę do poduszki. Pranie w pralce musiało poczekać do rana.

Rozdział drugi

W poniedziałek przyszła do pracy na ósmą. W niedzielę przemyślała swoje dotychczasowe życie i powzięła kilka postanowień. Uzmysłowiła sobie, że mama faktycznie ma wiele racji w tym co mówi. Po pierwsze była bardzo samotna, a ma już swoje lata. Po drugie poświęcała za dużo czasu na pracę i tak naprawdę nie miała swojego własnego prywatnego życia, nie znała dobrze ludzi z którymi pracowała i trochę zazdrościła Kaśce, że tak dobrze i swobodnie czuje się w gronie koleżanek z pracy. Ona początkowo czuła się nieswojo i dopiero kolejny wypity kieliszek pozwolił się jej rozluźnić. Dziewczyny okazały się bardzo fajne i postanowiła częściej się z nimi spotykać. Miała też cichą nadzieję, że spotka kogoś wartościowego, z kim będzie mogła pójść do kina, czy na sylwestra. A poniedziałek miał być pierwszym dniem jej nowego życia.

– Jak się czujesz? – Justyna przywitała się z nią kiedy tylko weszła do biura.

– Cześć. – Marzena uśmiechnęła się. – Dzisiaj dobrze, ale sobota była straszna.

– Musisz częściej chodzić z nami, nabierzesz wprawy… – do rozmowy włączyła się Kaśka, która wyłoniła się w korytarzu niczym odrodzony feniks z popiołów.

– Nie mam głowy do picia. – Poczuła się skrępowana tym, że dziewczyny zauważyły, ile wypiła.

– Nie martw się. Nadrobimy wszystko, o ile zechcesz w ogóle spotykać się z nami. – Justyna położyła jej dłoń na ramieniu.

– Chętnie, – kiwnęła głową, – od dzisiaj postanowiłam też zacząć przychodzić do pracy jak każdy biały człowiek na ósmą a nie na piątą czy szóstą, jak dotychczas i normalnie wychodzić...

Dziewczyny patrzyły na nią zaskoczone

– Czy to jest efekt piątkowej imprezy? – Kaśka przyglądała się jej z niedowierzaniem.

– Chyba tak… – Marzena zaczęła się śmiać.

Rozmowę przerwało im pojawienie się szefa.

– Pani Marzeno, mogę panią prosić do siebie? – Jak zawsze szorstki głos Rafała przyprawił ją o gęsią skórkę. Kiedy ze sobą rozmawiali byli na stopie koleżeńskiej, ale przy innych pracownikach szef traktował ja, jak wszystkich bardzo służbowo.

– Jestem. Stało się coś? – Marzena zamknęła za sobą drzwi od jego gabinetu.

– Jak idzie praca nad projektem? – Spojrzał na nią poważnie. – Po południu mam spotkanie z klientem i musisz zostać, żeby wszystko z nim omówić.

– O której przyjdzie? – Poczuła, że z jej postanowienia, aby wyjść o normalnej porze wyjdą nici.

– Ma przyjść o dwudziestej.

– Nie możesz go umówić w godzinach pracy? Chciałam wyjść o siedemnastej…

– Słucham? – Podniósł głowę znad dokumentów które właśnie przeglądał. – Jak to chcesz wyjść o siedemnastej?

– Normalnie?! Pracę kończymy o siedemnastej, a ty umówiłeś klienta kilka godzin po zamknięciu biura. – Postanowiła jednak trzymać się swoich postanowień.

– Do tej pory zupełnie ci to nie przeszkadzało. – Widziała, że był zaskoczony i chyba niekoniecznie zadowolony z tego, co usłyszał.

– Słuchaj, nie będę odwoływał klienta. Masz być o tej porze, albo zlecę to zadanie komuś innemu, kto nie będzie robił żadnych problemów. – W tonie jego głosu dało się wyczuć stanowczość.

– Dobrze, niech będzie. – Westchnęła zrezygnowana. Zdawała sobie sprawę, że upieranie się przy swoim stanowisku niczego nie da. Rafał jak coś postanowił, to było nieodwołalne.

– To rozumiem. – Był wyraźnie z siebie zadowolony.

– Tylko proszę, na przyszłość ustalaj ze mną godzinę spotkań z klientami. Chcę też pożyć własnym życiem. – Wstała i wyszła z gabinetu, zostawiając zaskoczonego szefa samego.

Cały dzień dopracowywała wszelkie szczegóły. Oczywiście, nie dość, że znowu musiała zostać po godzinach, to jeszcze klient się spóźnił i przyjechał dopiero przed dziewiątą. Z pracy wyszła koło północy. Była zła, bo klient wymyślił sobie zmiany, według niego niezbędne, a od niej wymagające zmiany całej koncepcji. Miała wrażenie, że całą robotę z kilku ostatnich tygodni diabli wzięli. Poczuła, że rozbolała ją głowa. Rafał oczywiście przytakiwał klientowi, według maksymy „nasz klient nasz pan”, a ona miała zarywać kolejne noce żeby zdążyć na czas z projektem, który obowiązywał w umowie.

W szafce znalazła kilka tabletek przeciwbólowych. Miała wrażenie, że zaraz głowa jej eksploduje. Wzięła dwie, potem położyła się i zgasiła światło. Ból zaczął trochę ustępować, ale wtedy poczuła ten dziwny, nieprzyjemny ucisk w klatce piersiowej. Na czole pojawiły się krople potu. Zaczęła szybciej oddychać, żeby jak najszybciej odzyskać równowagę i pozbyć się tego strasznego ucisku. Kiedy i to minęło, zasnęła.

Do pracy przyszła po siódmej. Nie czuła się jednak dobrze, wczorajszy ból głowy nie ustąpił do końca, a po tym dziwnym bólu w klatce wciąż czuła dziwny ucisk. Myślała, że to wszystko spowodowane jest stresem. Liczyła, że kiedy skończy ten projekt, uspokoi się, będzie mogła wziąć wolne i odpocząć. Wiedziała, że jest jej to potrzebne.

– Miałaś wyjść z nami wczoraj. – Kaśka wpadła do niej do pokoju kilka minut po ósmej. – Obiecałaś, zachowywać się jak normalny człowiek.

– Wiem… – westchnęła, – ale szef umówił mojego klienta na dwudziestą, jeszcze się spóźnił i wymyślił sobie tyle zmian, że bez mała robotę trzeba zaczynać od początku…

– Nie żartuj. – W jej spojrzeniu czaiło się współczucie, ale takie sprawy się niestety zdarzały i były wpisane w specyfikę ich pracy. – Nie mogłaś czegoś z tym zrobić?

– A co ja mogłam? Wiesz, że dla Rafała, klient ma zawsze rację… nawet jak nie ma.

– Współczuję… ale chyba nie zmieniasz swojego postanowienia odnośnie godzin pracy? – Spojrzała na nią poważnie.

– Nie, ale muszę znowu poświęcić dużo czasu, żeby zdążyć na czas. Miałam nadzieję, że to już koniec i odpocznę, a okazuje się, że muszę wszystko zaczynać od początku.

– Co za ludzie! Wydaje im się, że to taka robota na pięć minut… pstryk i już gotowe!

– Nie mam wyjścia. Muszę to zrobić. – Marzena dała koleżance znać, że to koniec rozmowy, bo ma masę pracy.

Koło siedemnastej Kaśka wpadła do niej jak burza.

– Koniec na dzisiaj? – Spytała.

– Żartujesz? – Spojrzała na nią zmęczona. Worki pod oczami były coraz bardziej widoczne.

– Zostaw to i idź do domu. Wyglądasz okropnie.

– Dzięki za dobre słowo. – Uśmiechnęła się smutno. – Zostanę jeszcze chwilę. Zawsze to trochę mniej zostanie do zrobienia.

– Jak chcesz, ale zadzwonię za godzinę i ma ciebie tutaj nie być. – Pogroziła jej palcem, odwróciła się i wyszła zostawiając ją samą.

Marzena czuła się strasznie zmęczona. Kiedy Kaśka zadzwoniła, – chociaż nie sądziła, że faktycznie to zrobi, – była w drodze do domu.

– Gdzie jesteś? – Padło po drugiej stronie.

– W samochodzie.

– Rozumiem, że jutro przyjdziesz na ósmą?

– Nie wiem. Powinnam wpaść wcześniej…

– Zapomnij! Obiecałaś sobie. W razie czego poproś szefa, żeby dał ci kogoś do pomocy. Zajeździsz się dziewczyno.

– Dobrze, już dobrze. – Marzena nie miała siły na kłótnie. Chciała się wykąpać i położyć. Z dnia na dzień czuła się coraz gorzej, ale zrzucała to na karb przemęczenia i ciągłego stresu.

– W takim razie do zobaczenia rano. – Kaśka pożegnała się. Marzena odłożyła telefon na siedzenie obok. Kilka minut później dojechała pod dom. Powitały ją ciemne okna. Kiedy weszła do mieszkania rzuciła w przedpokoju torebkę, klucze i weszła do łazienki. Postanowiła wziąć kąpiel po męczącym dniu, a jedynie ciepła woda pomagała jej się odprężyć. Godzinę później leżała w salonie i przeglądała swoje zdjęcia na laptopie z ostatnich wakacji… wakacji, na które pojechała cztery lata temu. Uzmysłowiła sobie, że czas przecieka jej przez palce i nawet nie zdawała sobie sprawy, że minęło już tyle czasu od wyjazdu do Turcji. Patrzyła na swoją uśmiechniętą, promienną twarz i zatęskniła za tą beztroskością jaka jej tam towarzyszyła. Postanowiła zafundować sobie prezent urodzinowy i wykupić jakiś dwutygodniowy pobyt za granicą, gdzieś, gdzie nie będzie musiała odbierać telefonów z biura. Przejrzała oferty biur podróży i zdecydowała się na ponowny wyjazd do Turcji. Miała stamtąd miłe wspomnienia, pasował jej klimat a przy okazji będzie mogła sporo zwiedzić i przez tydzień odpocznie w pięknej Antalyi. Postanowiła zadzwonić do znajomej, która pracowała w biurze podróży i poprosić ją, żeby znalazła jej jakąś super ofertę w przyzwoitych pieniądzach.

Koło dziesiątej położyła się i zasnęła, obudził ją dopiero dźwięk budzika stojącego na szafce obok łóżka. Była to pierwsza spokojnie przespana noc od kilku dni. Pomyślała, że to pewnie zasługa przyjemnie i spokojnie spędzonego wieczoru.

Rozdział trzeci

Od kilku dni siedziała nad tym projektem i powoli zaczynała dostrzegać koniec tej uciążliwej reklamy. Zgodnie z wymaganiami klienta naniosła, chociaż to chyba niewłaściwe słowo, zrobiła od nowa większość rzeczy. Sama nie wiedziała, czy teraz wygląda lepiej i czy dla potencjalnych kupców będzie bardziej czytelny, ale to w końcu klient zdecydował. Miała też szansę na wyjście z pracy o normalnej porze.

– Spojrzysz na ten wykaz? – Justyna zapukała i wsadziła głowę przez drzwi, ale czekała na zaproszenie.

– Jasne, chodź. – Uśmiechnęła się widząc coś innego, niż tylko monitor komputera.

– Wyglądasz na bardzo zmęczoną. – W głosie Justyny dało się wyczuć nutę niepokoju.

– Mam już serdecznie dość tego… – powiedziała znudzona wskazując głową na projekt widniejący na monitorze.

– Wierzę… – Justyna wygodnie siadła obok i czekała aż Marzena przejrzy zestawienie kosztorysowe nowego projektu, który miała przedstawić szefowi.

Marzena uważnie studiowała kolejne rubryki i nanosiła drobne poprawki.

– Myślę, że jak uwzględnisz moje korekty szef przyjmie to bez większych zastrzeżeń… – Oddała Justynie plik kartek.

– Dzięki, – uśmiechnęła się z wdzięcznością, – jak dostaje zestawienie od którejkolwiek z nas, zawsze ma masę zastrzeżeń.

– Do moich też, ale wiem, na co zwraca najwięcej uwagi. Część kosztów można przełożyć w inne miejsce i wyjdzie na to samo…

– Zobaczymy, co teraz powie. – Justyna w lepszym humorze pożegnała koleżankę, ale zanim wyszła jeszcze się odwróciła w jej stronę. – Planujemy w piątek mały babski wypad do klubu. Pójdziesz z nami?

– Jeśli się wyrobię, to chętnie. – Była jej wdzięczna.

– To się pospiesz, bo emerytura zastanie cię przy tym biurku ! – Justyna puściła jej porozumiewawcze oczko i zamknęła za sobą drzwi zostawiając ją samą.

Co prawda nie udało się jej wyjść punktualnie o siedemnastej ale zarwana godzina to i tak niewiele, jak na jej możliwości. Zostało jej jeszcze kilka drobniejszych korekt i będzie mogła w spokoju rzucić na pysk temu przemądrzałemu klientowi projekt i wreszcie weźmie sobie urlop. Znalazła w telefonie numer do Agnieszki, – znajomej, która pracowała w jednym z warszawskich biur podróży.

– Dzień dobry pani Agnieszko. Marzena Wieczorek z tej strony, nie wiem, czy pani mnie pamięta…

– Oczywiście! – Usłyszała znajomy, uśmiechnięty głos dziewczyny po drugiej stronie. – Co się stało, że pani dzwoni? Mogę jakoś pomóc?

– Wiem, że minęło już trochę czasu, ale mam do pani prośbę. Chciałam znowu polecieć na urlop do Turcji, tylko nie mam ochoty na leżenie na kamienistej plaży przez cały ten czas…

– Może być wycieczka objazdowo – pobytowa. Tydzień zwiedzania i tydzień odpoczynku? – Agnieszka miała dla niej pewną propozycję.

– Super… Może mi pani podesłać plan takiego wyjazdu i oczywiście koszty…

– Muszę jeszcze wiedzieć, kiedy pani się tam wybiera. Może uda mi się znaleźć na taki wyjazd niezłą promocję.

– Właśnie o coś takiego mi chodziło. – Marzena wiedziała, że Agnieszka znajdzie coś odpowiedniego.

– Pani Marzenko, oczywiście zaraz podeślę pani na maila plan wycieczki, a jeśli chodzi o termin i coś okazyjnego, to będę miała na uwadze. Z tego co wiem, to w ciągu najbliższych dwóch tygodni może nam się pojawić kilka naprawdę fajnych okazji. Dam pani znać.

– Będę bardzo wdzięczna. – Marzena odetchnęła z ulgą. Teraz nie było odwrotu, wcześniej bała się, że może się rozmyślić, ale tym telefonem postawiła kropkę nad przysłowiowym „i”.

W piątkowe południe zadowolona z siebie zastukała do gabinetu szefa.

– Cześć, mogę zająć ci chwilę? – Zajrzała przez uchylone drzwi.

– Tak, wejdź, miałem właśnie się z tobą spotkać.

– Mam projekt z naniesionymi poprawkami dla klienta. – Położyła mu gotowy prospekt na biurku.

Rafał przyglądał mu się uważnie i chyba też był zadowolony z wyniku jej pracy.

– W porządku, zadzwonię do klienta i umówię z nim spotkanie… – Zaczął mówić, ale mu przerwała.

– Jeśli chodzi o umawianie spotkania, to zrób to proszę do siedemnastej. Po drugie, chciałabym wziąć miesiąc urlopu, jak tylko zamkniemy współpracę z tym klientem. – Marzena poczuła w sobie nowe siły.

– Żartujesz? – Szef zdziwiony przyglądał się kobiecie stojącej po drugiej stronie biurka. – Przecież właśnie teraz zaczyna się w firmie gorący okres…

– Przecież nie pracuję tutaj sama. – Marzena nie dała wpędzić się w poczucie winy. – Zresztą ostatnio mi o tym przypomniałeś. Więc ma mnie kto zastąpić, jak wyjadę.

– No dobrze… – Chyba wyczuwał, że dalsza dyskusja nie ma sensu. – Dostaniesz urlop, jak klient zaakceptuje projekt. Odwaliłaś kawał dobrej roboty.

– Wiem. Dlatego uważam, że należy mi się odpoczynek. Poza tym, czuję się strasznie zmęczona i zamierzam wyjechać.

– W porządku. – Rafał dał jej znać, że rozmowę uważa za skończoną.

Marzena wyszła na świeże powietrze. Poczuła, że jest strasznie zmęczona. Oparła się o rosnące przy wejściu do firmy drzewo, miała wrażenie, że ogarnia ją spokój. Chyba straciła rachubę czasu, usiłując nabrać sił od chłodnej kory drzewa, kiedy z zamyślenia wyrwał ją głos Justyny.

– Hej, zaczęłaś się obijać?

– Nie. Oddałam reklamę i musiałam wyjść odetchnąć świeżym powietrzem. – Niechętnie otworzyła oczy i spojrzała na koleżankę. – Teraz muszę tylko poczekać na ostateczną decyzję klienta i biorę miesiąc wolnego…

– Rafał dał ci teraz urlop? – Justyna patrzyła na nią wyraźnie zaskoczona. To raczej nie było w jego stylu, zwłaszcza w okresie, kiedy mieli najwięcej pracy.

– To był mój warunek. – Marzena puściła jej porozumiewawczo oczko. – Jeśli chce mieć dobrego pracownika, to musi dać mu też odpocząć. Nad tym projektem siedziałam bite dwa miesiące…

– Wiem, wiem… – Justyna patrzyła na nią pełna podziwu. Chyba tylko Marzena potrafiła postawić na swoim, jeśli chodziło o kontakty z szefem. – Podziwiam cię tylko, za to, że potrafiłaś go przekonać…

– Nie było łatwo, ale chyba widział, że jestem już zmęczona. – Marzena oderwała się od dającego jej poczucie spokoju drzewa i ujęła koleżankę za rękę. Pociągnęła ją do biura.

– Masz rację. – Powiedziała szeptem, jakby nie chciała, żeby ktokolwiek poza dziewczyną idącą obok usłyszał, co miała do powiedzenia. – Rafał zobaczy przez okno, że się lenię i zmieni zdanie…

– Skoro już podpisał twój urlop, to chyba nie byłby taką świnią? – Justyna parsknęła śmiechem.

– Czy ja wiem? – Marzena również zaczęła się śmiać. Od czasu pamiętnej imprezy urodzinowej miała z dziewczynami lepszy kontakt. Miała wrażenie, że mogłaby się z nimi zaprzyjaźnić, gdyby się tylko bardziej postarała.

O siedemnastej wyszła z konferencyjnej. Klient był zadowolony, ona miała poczucie, że wreszcie zdjęła z pleców ogromny ciężar, a Rafał? On też wyglądał na zadowolonego z kolejnego usatysfakcjonowanego klienta, tym bardziej, że ten kontrakt był dosyć lukratywny dla firmy. Zanim zdążyła wyjść złapał ją jeszcze przy wyjściu.

– Naprawdę chcesz teraz jechać na urlop? – Patrzył na nią poważnie.

– W tej kwestii raczej nic się nie zmieniło… – Postanowiła być stanowcza, jakby się bała, że szef przekona ją jednak do zmiany zdania, – zresztą podpisałeś już mój wniosek o urlop. Muszę nabrać dystansu…

– W porządku, – przytrzymał drzwi kiedy wychodziła na parking, – przy okazji myślę, że należy ci się premia. A trochę dodatkowego grosza na urlop to chyba niezły pomysł.

– Dzięki. – Wiedziała, że za ten projekt dostanie coś ekstra. Rafał jak chciał, to potrafił doceniać swoich pracowników.

– Rozumiem, że jutro przyjdziesz jeszcze normalnie?

– Tak. Muszę dopiąć wszystkie sprawy, zanim wyjadę. – Kiwnęła głową i poszła do swojego samochodu. – Do zobaczenia rano.

– Do zobaczenia. – Rafał patrzył za odjeżdżającym czarnym suwem, którym jeździła od kilku miesięcy.

Kiedy wyjechała z parkingu, zadzwoniła do Agnieszki.

– Dzień dobry, Marzena Wieczorek z tej strony. – Przywitała się, kiedy usłyszała po drugiej stronie znajomy głos.

– Dzień dobry, – dziewczyna uśmiechnęła się do słuchawki, – dostała pani moje materiały?

– Tak. Właśnie dlatego dzwonię. – Marzena spokojnie mogła ustalić teraz termin wyjazdu. – Jeśli ma pan coś na przyszły tydzień, to będę gotowa.

– We wtorek… czwarty maja… – słyszała w słuchawce stukot klawiatury, kiedy Agnieszka usiłowała coś znaleźć – we wtorek o siódmej rano jest wylot. To są dwa ostatnie miejsca, w naprawdę atrakcyjnej cenie… więc jeśli pani chce…

– Tak, proszę zarezerwować mi ten termin. – Marzena cieszyła się, że będzie miała kilka dni na przygotowanie się do wyjazdu.

– W porządku. Zajmę się wszystkim. – Agnieszka uśmiechnęła się. – Ale jutro do osiemnastej musi pani wpłacić pieniądze na wyjazd.

– Dobrze. Przyjadę. Do zobaczenia jutro. – Marzena pożegnała się i odłożyła telefon na fotel pasażera. Teraz w spokoju mogła rozkoszować się jazdą, zwłaszcza odkąd kupiła sobie ten samochód.

Marzena, poza tym, że miała już trzydzieści dziewięć lat, była dosyć ładną blondynką, inteligentną i naprawdę była doskonałym grafikiem. Rafał poznał się na niej kilka lat temu i od tej pory pracowała przy ważniejszych projektach, które dostawała firma. Nie pasowała zupełnie do stereotypu typowej blondynki. Miała do siebie sporo dystansu, a jak była młodsza, to miała też niezłe powodzenie u chłopaków. Spotykała się z kilkoma, ale ostatecznie nikt tak naprawdę nie zawojował jej, żeby zdecydowała zamienić pracę, na dom, obiady i pieluchy. Kierowała się maksymą, że za autobusem, podobnie jak za facetem nie warto biec, bo będzie następny. Mama strasznie nad tym ubolewała. Chciała mieć wnuki, a Marzena zupełnie o tym nie myślała. Będąc w liceum zrobiła kurs makijażu i doskonale potrafiła podkreślać swoje walory, maskując mankamenty i drobne przebarwienia na twarzy. Kiedy zaczęła pracować w firmie Rafała, on początkowo łaził za nią, jak przysłowiowy kot z pęcherzem, ale wyjaśniła mu dobitnie, że żonaci faceci nie są w jej guście i raczej może sobie darować podchody w jej kierunku. Co prawda nie pasowało to jej nowemu szefowi, ale w końcu jakoś przełknął odmowę. Stanowczość oraz niesamowite wyczucie smaku i perfekcyjne wyczucie klienta, to były cechy, za które Rafał tak naprawdę ją szanował.

Rozdział czwarty

Kilka minut po piątej była już na lotnisku. Nadała swój bagaż i czekała na odprawę. Musiała kupić jeszcze na bezcłówce butelkę wody i mogła w spokoju poczekać na wejście do samolotu. Przechodząc wolno koło wystaw sklepowych zauważyła Beatę. Koleżankę, z którą kumplowała się jeszcze w liceum, ale później ich drogi się rozeszły.

– Bea? – Spytała dziewczynę, która w tym właśnie momencie odwróciła się w jej stronę.

– Marzena?! – Na twarzy Beaty pojawił się uśmiech. – Rany, co ty tutaj robisz?

– Jadę na urlop, a ty? – Marzena była zadowolona, a jednocześnie zaskoczona spotkaniem.

– Ja też. Wściekłam się i powiedziałam sobie, że w końcu muszę wyjechać na urlop… Praca mnie już przywaliła. – Bea zaczęła się śmiać.

– Sama jedziesz czy z rodziną? – Marzena dyskretnie rozglądała się wokół.

– Sama. Dwa lata temu rozwiodłam się i póki co, nie spieszy mi się do tego, żeby znowu zawiązać sobie stryczek. Cieszę się wolnością. A ty? Masz męża, dzieci?

– Nie. Ten czas poświęcałam tylko pracy. – Marzena zastanawiała się, co Beata sobie o niej pomyśli.

– Żartujesz? Przecież nie mogłaś się opędzić od chłopaków. Stawiałam na to, że jako jedna z pierwszych powitasz grono mężatek…

– A tu niespodzianka… – Marzena puściła do niej porozumiewawczo oczko. – Więc daj sobie spokój z obstawianiem liczb w totka, bo jeśli typujesz tak samo, jak w moim przypadku…

– Jakbyś zgadła… – Bea pociągnęła ją do poczekalni. Mogły tutaj usiąść i spokojnie porozmawiać. – Opowiadaj co u ciebie. Chcę wiedzieć wszystko.

– Na początek powiedz mi, gdzie się wybierasz? – Marzena na krzesełku obok postawiła swoją torbę podręczną.

– Całe dwa tygodnie w Turcji… – Bea powiedziała rozmarzona. – Koleżanka dała mi znać, że ma ostatnie wolne miejsce i oto jestem.

– Wycieczka objazdowo – pobytowa? – Marzena spytała zaskoczona. – Lot do Antalyi?

– No pewnie! – Beata pokiwała głową. – Skąd wiesz?

– No cóż… ja kupiłam przedostatni bilet na ten lot…

– To wspaniale. – Bea, jak zawsze była spontaniczna. – Poderwiemy sobie jakiś przystojnych Turków i będziemy się doskonale bawić.

– A nie możemy po prostu odpocząć? – Marzena spojrzała na nią błagalnie. – Może facetom damy spokój? Dawno się nie widziałyśmy. Musimy nadrobić ten czas, nie sądzisz?

– Marudzisz, ale jak chcesz. – Beata była zachwycona, że po tylu latach znowu się spotkały. Miała wrażenie, jakby rozstały się miesiąc temu a minęło już prawie dziesięć długich lat.

Trzy godziny lotu ciągnęły się w nieskończoność, zwłaszcza, że miały miejsca znacznie oddalone od siebie, ale w końcu samolot zaczął schodzić do lądowania. Widać już było kolorowe domki, pola, drogi pełne samochodów. Jeszcze kilka minut i samolot dotknął pasa startowego na lotnisku Antalya Havalimani. Kapitan podziękował za wspólny lot, a pasażerowie, jak zawsze nagrodzili załogę brawami. Kiedy wyszły do hali, żeby podbić wizę, znalazła ją Bea.

– Myślałam, że ten lot nigdy się nie skończy. – Uśmiechnęła się. – Chociaż cały czas mam jeszcze przytkane uszy.

– Nie było tak źle, ale teraz chyba będziemy mogły zafundować sobie wspólny pokój w hotelach i odrobimy zaległości. – Marzena zdążyła powiedzieć, zanim podeszła do okienka. Podała paszport, położyła odliczoną gotówkę na wizę. Chwilę później razem z Beą poszły do wyjścia. Na zewnątrz powitała je piękna, słoneczna pogoda, chociaż w Warszawie było pochmurno i dość chłodno jak na czwartego maja. Na parkingu czekał na nich podstawiony autokar, którym zawieziono wszystkich do hotelu. Przepiękna intensywna zieleń przyciągała wzrok. Jechały wzdłuż promenady biegnącej przy plaży. Marzena poczuła nieodpartą ochotę zostawienia bagażu w hotelu i przyjścia nad morze.

– Jak zameldujemy się w hotelu, to może wrzuciłybyśmy kurs na plażę? – Spojrzała pytająco na Beatę.

– Też sobie o tym pomyślałam… – Uśmiechnęła się. – I koniecznie musimy skorzystać z dobrodziejstw morza śródziemnego. Po zimie w Polsce potrzebuję tej wspaniałej ciepłej wody i cudownego słońca, którego tak bardzo mi brakowało.

– Jasne. Jeśli ktoś lubi kamienistą plażę… ale i na to chyba znajdzie się sposób.

Dojechali pod niewielki budynek, który był jednym z licznych hotelików. Za ogrodzeniem znajdował się basen i taras ze stolikami, przy których można było zjeść i napić się mocnej kawy lub słynnej tureckiej herbaty. Wokół stolików spacerowały dwa rude koty, widocznie zaprzyjaźnione, bo nie bały się nowych turystów. Przydzielanie pokojów trwało prawie pół godziny, ale w końcu dostały klucze. Zabrały swoje bagaże i poszły za młodym chłopakiem, który pokazywał im drogę.

– Jestem padnięta! – Bea padła na swoje łóżko stojące bliżej balkonowego okna.

– Nie żartuj! Mamy iść na plażę! – Marzena pociągnęła ją za rękę.

– No dobrze. – Niechętnie podniosła się z łóżka. Wyciągnęła z walizki klapki plażowe, rybaczki i poszła do łazienki, żeby się przebrać z podróżnych ciuchów.

Ciepła morska woda obmywała im nogi. Marzena czuła się wolna i szczęśliwa. Telefon firmowy zostawiła w domu, ze sobą miała telefon, który znała mama, Justyna i Kaśka. Nikt poza nimi nie miał prawa zakłócać jej urlopu. Cieszyła się też, że ten czas może spędzić z kimś, kogo zna od tylu lat. Z Beatą przyjaźniła się przez cały okres liceum. Tylko później ona wybrała studia graficzne a Bea wyjechała do Białegostoku na studia medyczne, które potem i tak zamieniła na studia prawnicze w Krakowie. Była takim niespokojnym duchem. Szukała swojego miejsca w życiu, dlatego ich drogi rozeszły się po maturze. Teraz, kiedy obie mieszkały w Warszawie, miały szansę na odnowienie dawnej przyjaźni.

Kiedy już nacieszyły się ciepłą wodą, usiadły na plaży i podziwiały widoki. Było bardzo spokojnie, a właśnie tego od dłuższego czasu Marzenie brakowało – spokoju. Nawet nie zauważyły, kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Niedługo miały wrócić na kolację, ale nie przeszkadzało im to spacerować jeszcze po plaży. Marzena znalazła kilka kawałków skał wulkanicznych wyrzuconych na brzeg, które schowała do kieszeni. Do hotelu wróciły po dwudziestej. Mimo, że nie widziały się od tylu lat, te kilka godzin pozwoliło im nadrobić zaległości. Kiedy w końcu wieczorem siedziały na tarasie i popijały czerwone wino kupione w pobliskim sklepiku czuły, jakby nigdy się nie rozstawały.

Podróż była bardzo męcząca. Marzena, kiedy tylko wróciła z łazienki i położyła się na łóżku zasnęła zanim Beata wróciła do pokoju. Przyjaciółka uśmiechnęła się, zgasiła światło, położyła się na drugim łóżku i zasnęła tak samo szybko, jak Marzena. O czwartej rano obudził je telefon z recepcji, miły recepcjonista poinformował Marzenę po angielsku, że pora wstawać i za pół godziny będzie śniadanie. O piątej miały zebrać się koło autokaru.

Kiedy zeszły na śniadanie okazało się, że jest wielu nowych turystów z ich wycieczki. Ale ponieważ przylecieli o pierwszej w nocy, dlatego dopiero teraz miały szansę poznać ludzi, z którymi spędzą najbliższy tydzień w autokarze. Na śniadanie podano im zupę z soczewicy, co jak się okazało stanowiło podstawę wszystkich śniadań i kolacji, chleb, jajka i na słodko, miód oraz różne rodzaje dżemu. Marzena nie była głodna, ale Bea zmusiła ją, żeby zjadła cokolwiek.

– Źle się czujesz? – Przyjaciółka patrzyła na nią podejrzliwie. – Zjedz samą zupę, do autokaru weźmiemy ze sobą jakieś bułki i dżem.

– Dobrze, dobrze… – Marzena pokiwała głową, grzebiąc łyżką w talerzu. – Nie jestem przyzwyczajona żeby jeść o tej porze.

– Ale zjemy dopiero wieczorem w Kapadocji, poza tym nie wiadomo, czy zatrzymamy się gdzieś po drodze, żeby wrzucić coś na ruszt.

– Nie przesadzaj. – Marzena uśmiechnęła się. – Na pewno znajdzie się po drodze jakaś knajpka, gdzie będą chcieli zarobić na turystach.

– I tak masz cokolwiek zjeść. – Nie dała się przekonać. – Jak człowiek głodny to zły. Poza tym nie lubię odgłosów burczenia w brzuchu.

Marzena nie miała siły, żeby się z nią dochodzić. Zjadła kilka łyżek zielonkawej brei, która o dziwo smakowała całkiem przyzwoicie, schowała do torebek śniadaniowych, które przezornie Bea zabrała ze sobą, kilka kromek chleba, miód i dżem truskawkowy. Beacie usta się nie zamykały, cały czas mówiła, co zupełnie jej nie przeszkadzało. Posiedziały jeszcze chwilę i poszły do swojego pokoju po walizki. Część osób już czekała na zewnątrz, a kierowca pakował bagaże do samochodu. Kiedy ich walizki znalazły się już w bagażniku wsiadły do autokaru i znalazły sobie miejsce z tyłu. Co prawda jeszcze nie wszyscy się znali, ale wiedziały, że to kwestia kilku godzin. Kiedy wyruszyły w podróż przez góry Taurus, przewodnik opowiedział, co zaplanowano na najbliższy tydzień. Wycieczka zapowiadała się wspaniale, a drugi tydzień miały spędzić w Antalii, w pięknym nadmorskim hotelu. To było więcej niż mogła sobie zaplanować. Cieszyła się, że zdecydowała się na ten wyjazd i że spotkała Beatę. Najbliższe dni zapowiadały się ciekawie, miała nadzieję, że przemęczenie, które towarzyszyło jej przez ostatnie tygodnie wreszcie jej odpuści i do pracy wróci pełna chęci i zapału do realizacji nowych wyzwań.

Rozdział piąty

Dwa tygodnie zleciały jak z bicza strzelił. Ani Marzena, ani Bea nie miały ochoty wyjeżdżać. Cisza, spokój, błękitne niebo, plaża, świetne jedzenie i ciekawi ludzie pozwoliły im odpocząć, Marzena co prawda wciąż miała te dziwne bóle, ale występowały z mniejszą intensywnością i były dużo lżejsze, niż te, które miewała w domu. Beata kilka razy zauważyła co się dzieje i wyciągnęła od niej przyrzeczenie, że kiedy wrócą, pójdzie do lekarza i zrobi kompleksowe badania.

– Nie możesz tego lekceważyć, – patrzyła na nią uważnie, – takie bóle mogą oznaczać coś poważnego.

– Nie przesadzaj, – Marzena bagatelizowała sprawę, – to pewnie zwykłe przemęczenie, albo coś w tym stylu. Ale obiecałam ci, że pójdę do lekarza.

– Zdajesz sobie sprawę, że to sprawdzę? – Przyjaciółka nachyliła się w jej stronę i spojrzała na nią poważnie. – Nie zapominaj, że medycyna też mnie kręci, nie jestem laikiem.

– Ale prawo bardziej cię pociągało… – Marzena zaczęła się śmiać. Chciała jak najszybciej zmienić niewygodny dla siebie temat.

– Niekoniecznie, ale i tak dwa lata na medycynie zaliczyłam.

– Bea, obiecuję, że pójdę do lekarza, ale teraz chciałabym cieszyć się ostatnim dniem urlopu tutaj. Jak wrócę do domu, to wszystko zacznie się od nowa... będzie kierat i siedzenie całymi dniami w pracy.

– Chyba żartujesz? A kiedy zamierzasz się ze mną spotykać? Znowu mamy stracić ze sobą kontakt na kolejne dziesięć lat?

– Zdecydowanie nie. To chyba przeznaczenie dało nam dwa ostatnie miejsca na tą wycieczkę, żebyśmy się znowu spotkały.

– Przyjaciół się nie rozdziela. A my przecież się przyjaźnimy, więc…

– Więc trudno sobie wyobrazić, że nie widziałyśmy się tyle lat.

– No właśnie… – Bea położyła się wygodniej na leżaku i wystawiła twarz do słońca.