Cztery strony miłości - Joanna Sykat - ebook
Opis

Miłość ma wiele stron. Nie dwie, nie trzy i nie te cztery. Tych miłości, tych jej oblicz jest tyle, ilu ludzi na świecie.

Łucja jest 42-letnią nauczycielką muzyki. Jeszcze trzy lata temu była najszczęśliwszą osobą pod słońcem. Znalazła miłość, jaka trafia się raz na wiele przypadków…Wyjątkowy mężczyzna postanowił zawalczyć o nią z całym światem.  Jednak, po krótkim czasie, mąż z dnia na dzień, wyprowadził się ze wspólnej sypialni i podzielił resztę mieszkania na pół. Łucja, chcąc nie chcąc, godzi się na taką sytuację, ponieważ sprawę komplikuje budowany dom i zaciągnięty na niego kredyt.

Czy Łucja w końcu dowie się, dlaczego mąż się od niej odsunął?

Co stanie się z domem, który miał być zwieńczeniem marzeń o wspólnym życiu?

I wreszcie kim był, a może jest tajemniczy Szymon, któremu Łucja poświęca tyle ciepła w swoich wspomnieniach?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 228

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Copyright © Joanna Sykat

Copyright © Wydawnictwo Replika, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja

Monika Orłowska

Projekt okładki

Iza Szewczyk

Zdjęcia

http://www.depositphotos.com/alphacell

http://www.depositphotos.com/LessLemon

http://www.depositphotos.com/SergeyNivens

http://www.depositphotos.com/Zaikina

Skład, łamanie przygotowanie wersji elektronicznej

Maciej Martin

Wydanie I w tej edycji

ISBN 978-83-7674-380-6

Wszelkie wydarzenia i osoby, który pojawiły się w książce, są fikcyjne, a ich ewentualna zbieżność z rzeczywistością może być tylko przypadkowa i niezamierzona.

Wydawnictwo Replika

[email protected]

www.replika.eu

Wtedy

– Masz zmęczone oczy – powiedział i dotknął moich powiek.

Spojrzałam na niego, a pokój rozmazał się do białych plam kserografu i czarnych mebli. Szymon ujął moją dłoń, a potem położył ją sobie na policzku. Bardzo długo nie wierzyłam kropli łzy, która powoli torowała sobie drogę do ciemnego zarostu mężczyzny.

– Zostawiłam na ksero! – Głos za cienką ścianą kazał mi wyrwać rękę z uścisku i odsunąć się o dwa kroki. Szymon pochylił głowę nad maszyną i powiedział beznamiętnie:

– Papier. Papier się zaciął. Zaraz spróbuję to naprawić.

Otwarte gwałtownie drzwi odskoczyły i do pokoju weszła Alicja.

– Znowu nawaliło, Szymonku? – zapytała. – Tyle razy mówiłam dyrce, żeby wreszcie zgłosić to do serwisu.

– Teraz to tylko wkręcona kartka. Da się zrobić. – Zanurzył rękę między tryby i wyszarpnął pognieciony arkusz.

Alicja zabrała z półki plik kserówek i zniknęła za drzwiami. Szymon powoli zamykał szufladę na papier, a ja złapałam torebkę i po prostu uciekłam. Bez słowa.

17 września 2015

Historie miłosne rozpoczynały się w najdziwniejszych miejscach i w najdziwniejszy sposób. Masz zmęczone oczy, powiedział Szymon i, choć broniłam się przed tą myślą z całych sił, wiedziałam, że w moim życiu rozpocznie się coś bardzo ważnego. Że już się rozpoczęło.

Wracałam wtedy do domu. Długo. Może nawet dłużej niż zwykle. Co chwila przytykałam dłoń do nosa, łowiąc zapach Szymona. Przesuwałam po niej opuszkami palców. Masz zmęczone oczy, powiedział. Masz zmęczone oczy. Nie: piękne, nie: niezwykłe. Masz zmęczone oczy, powiedział z czułością. Te słowa były dużo więcej warte od wszystkich komplementów, którymi kiedyś mnie obsypywano.

Szłam wtedy przed siebie bezwolnie, nie zauważając świata. Rano nie widziałam go, bo… jak zwykle, potem nie dostrzegałam, bo… Szymon. Co? Dlaczego? Po co? Upychałam te pytania na tył głowy, podobnie jak niedawny obraz przytulonej do siebie pary. Drobna dziewczyna wyjrzała ku mnie zza ramienia Szymona i uśmiechnęła się, pewna swojego szczęścia. Więc dlaczego? Po co? Po co? Powtarzałam w myślach równoważniki zdań, nie będąc w stanie ani sformułować z nich pytań, ani tym bardziej znaleźć odpowiedzi.

– Grzeczność wymaga, żeby odwzajemnić pozdrowienie. – Gdzieś spoza moich rozważań dolatuje głos, którego nie chcę słyszeć.

Rozglądam się nieprzytomnie. Pan… (nie znam jego nazwiska) przygląda mi się z dezaprobatą. Jest starszy niż cały świat. Wolniutko szura nogami, przechylony na lewo. Jego pies też szura, ale zad ucieka mu na prawo. Kiedy idą obok siebie, kłaniają się dwóm stronom chodnika. Trudno ich minąć. Wchodzę więc na trawnik, mamrocząc „dzień dobry”. Pies stosunkuje się do mojego głosu ciemną kupą, która ląduje dokładnie na środku przejścia. Pan… złorzeczy pod nosem i wyjmuje z kieszeni reklamówkę. Śmiesznie odstawia sztywną nogę i próbuje się przegiąć na bok. Urękawicznione siatką palce zawisają wysoko nad psimi ekskrementami. Odchodzę. Trudno się patrzy na analogię do swojego życia. Kupa w otoczeniu słonecznej od nawłoci jesieni jest… jak moje mieszkanie w świeżo wyremontowanym bloku. Z daleka widać ciemnoniebieskie obramowanie okien i kawowy odcień ścian. Za tymi czystymi szybami na parterze mieszka moje życie. Próbuję je posprzątać, ale zamiast środka szoruję kąty. Zawisam nad nim i… nie mogę go dosięgnąć.

To dlatego do domu wracam najdłużej jak się da. To dlatego przed wejściem do budynku jeszcze przez moment pławię się w słońcu. Słucham ptaków, które nawołują się wysoko nad moją głową, a potem biorę głęboki haust powietrza i otwieram drzwi klatki.

Nie ma go, konstatuję po chwili stania pod zamkniętymi drzwiami pokoju. Dla pewności poruszam jeszcze klamką. Zamknięte! Czuję się jak złodziej we własnym domu. Tylko czekam, żeby wykorzystać okazję. Przekręcam prędko wszystkie zamki w drzwiach, zrzucam z nóg pantofle. Płaszczykiem nie trafiam na wieszak, ale w ogóle się tym nie przejmuję. Szybko, szybko przemycam do łazienki świeczki i odtwarzacz CD. Rozbieram się w biegu, nie chcąc tracić ani minuty z darowanego mi czasu.

Dobry nastrój pryska dopiero w momencie, gdy zatykam odpływ wanny. Oczy zaczynają mnie boleć od wzbierających łez, a żołądek chętnie dołożyłby do brudnej emalii swoje trzy grosze. Szybko wyjmuję spod umywalki paczkę mokrych chusteczek i przykładam jedną z nich do tłustego paska w połowie wanny. Tuż przy odpływie dostrzegam skręcony włos i półksiężyc paznokcia, które brzydzą mnie tak bardzo, że przez chwilę mam ochotę wyjść z łazienki i w ogóle się dzisiaj nie myć. Trudno mi uwierzyć, że kiedyś na widok tego samego brudu miałam inne odczucia i że nawet lubiłam go sprzątać. Teraz mam ochotę zostawić cały ten gnój w wannie, łącznie ze zużytą chusteczką. Przecież, jeśli mu się zachce wziąć kąpiel, chyba najpierw to usunie?…

Przed zostawieniem bałaganu w łazience powstrzymuje mnie tylko dzisiejszy, drogeryjny zakup. Biegnę do torebki, w której czeka olejek arganowy. Złotawo i ciężko przelewa się w butelce, jakby mu się nudziło. Zdejmuję zakrętkę i wdycham słodki zapach migdałów, dodany do olejku. Aromat znieczula aż po czubek głowy, zobojętnia na wspomnienie tłustego osadu na wannie. Zmień kołnierzyk, wracają do mnie słowa Blue i uszyty na miarę fartuch szkolny z kołnierzem na guziki. Brud najbardziej odznaczał się na tym żorżetowym, który chłonął go jak bibuła atrament. Z czego to? Przecież się myję, patrzyłam zdziwiona na ciemną pręgę, która szpeciła materiał. Zwyczajnie, z włosów, z kurzu, mama wzruszała ramionami i wrzucała żorżetę do prania. Na drugi dzień czyściutki i wyprasowany kołnierzyk przypinałam do fartucha. Trzeba czyścić, prać, prasować…

Dlatego znowu biorę chusteczkę w dłoń i złuszczam naskórek wanny Po chwili nie ma w nim śladu obrzydliwej historii. Jest tylko miejsce na rosnącą pianą wodę i zapach, który szybko przykleja się do ciała. Wnętrze dłoni pozostaje oporne na kosmetyk. W mojej pamięci, do tej pory, jest na nim tylko miejsce dla dotyku Szymona.

Ze snu, bo chyba zadrzemałam w kąpieli, budzi mnie stukot otwieranych zamków u drzwi wejściowych. Staję prędko na posadzce i trzęsę się z zimna tak mocno, że nawet puchaty, długi do ziemi szlafrok nie jest w stanie mnie ogrzać. Woda z resztkami piany ucieka do odpływu i tym razem to ja pozostawiam ślad po swoim ciele. Pojedyncze włosy na emalii wyglądają jak ciemne mikropęknięcia. Ale przypuszczam, że M nawet ich nie zauważy. Trudno powiedzieć, czy widzi cokolwiek.

Otwieram drzwi łazienki i wychodzę do przedpokoju. Chciałabym jeszcze szybko zrobić sobie kolację, ale widok siedzącego w garderobie mężczyzny odbiera mi apetyt. M jest pijany. Bardzo pijany. Widzę to po ręce, którą jeszcze trzyma w kieszeni mojego płaszcza, i po oczach, które się we mnie wpatrują. Gdy jest trzeźwy, nie patrzy na mnie nigdy. Teraz głowa kiwa mu się w przód i tył, a usta pełne są niewymówionych słów.

– Ty… ty… – Bełkot M, którego kiedyś nazywałam mężem, znika w mokrej nitce, sunącej ku podłodze. Ślina przyczepia się do linoleum i ciągnie za sobą bezwładne ciało. M jeszcze walczy z grawitacją na czworakach, ale ostatecznie pokonuje go struga wymiocin. Przez chwilę przygląda się jej jakby ze zdziwieniem, a potem wpada w nią głową i od razu zasypia. Walcząc ze wstrętem, zamykam drzwi od garderoby, choć wiem, że smród i tak ogarnie cały dom. O kolacji trudno mi już myśleć, więc idę prosto do sypialni, którą także zamykam. Na klucz.

Otwieram za to okno, bo noc zapowiada się pogodna. Krata antywłamaniowa dzieli widok nieba i drzew na małe prostokąty. Ale dziś mi to nie przeszkadza. Paradoksalnie, gdyby nie ona, udusiłabym się w swoim codziennym więzieniu.

Wtedy

Szymon był konserwatorem w szkole, w której znalazłam zatrudnienie. Pamiętam, że gdy przyszłam do pracy pierwszego dnia, bezradnie rozglądałam się po korytarzu, nie wiedząc, dokąd najpierw powinnam pójść. Moje niezdecydowanie zauważył przechodzący obok mężczyzna.

– Mogę w czymś pomóc?

– Szukam sali muzycznej.

– A pani jest…? – Przełożył do lewej ręki zwój kabla, który zwisał mu spod pachy.

– Łucja… Nauczycielka muzyki.

– Szymon. Pracuję tutaj jako konserwator. – Uścisnął moją dłoń i uśmiechnął się tak miło, że od razu zniknęło moje uprzedzenie do brodatych mężczyzn. Wujek Gerard i jego kędzierzawy rudy zarost przestali straszyć. – Pani Łucjo, najpierw musi pani iść po dziennik. Pokażę, co i jak.

Poszłam za nim, onieśmielona, próbując od razu wbić sobie do głowy zawiłości korytarzy i schodów. Z zewnątrz szkoła nie wyglądała na dużą, jednak stare budownictwo – wysokie pomieszczenia i szerokie klatki schodowe – niosło wrażenie przestronności i dostojeństwa. Cieszyło mnie to, że będę pracować w miejscu, któremu nie próbuje się nadać nowoczesnych rysów, gipsując te wyszlachetnione latami. Poręcz schodów była szersza niż moja dłoń, a palce aż świerzbiły, żeby zbadać gładkość marmurowych tralek.

– To jest pokój nauczycielski. – Szymon zatrzymał się i otworzył jakieś drzwi. – O tej porze nie ma tu już prawie nikogo – objaśnił puste krzesła ustawione wokół kwadratowych stolików. – A dzienniki ma pani tutaj. – Wskazał podzieloną przegródkami półeczkę. – Te odłożone osobno są właśnie przeznaczone dla zajęć dodatkowych.

Akurat wyjmował jeden z nich, gdy drzwi się otworzyły, a do pokoju nauczycielskiego wpadła z impetem jakaś kobieta.

– Pani Łucja? – Nie czekając nawet na potwierdzenie, wyciągnęła do mnie rękę, szybko się przedstawiając. – Dyrektorka prosiła, żebym ci pokazała, co i jak. Możemy sobie mówić na ty? – Nie zdążyłam nawet kiwnąć głową, bo Alicja pobiegła już do następnego tematu: – Zapomniałam o tobie zupełnie, ale widzę, że nasz Szymon stanął na wysokości zadania. Buziolo. – Cmoknęła w stronę kolegi, zerwała z haczyka klucz i pociągnęła mnie za ramię. – No to chodź, zaprowadzę cię do muzycznej i opowiem trochę o twoich uczniach. Wierz mi – zachichotała – jest o czym.

Zanim dotarłyśmy do sali, w której miałam prowadzić zajęcia, rozbolała mnie głowa od natłoku informacji i… intensywności Alicji, którą tłumaczyłam sobie szefowaniem teatrowi szkolnemu. Mniej więcej w połowie drogi wyłączyłam się z czynnego słuchania i tylko podążałam za koleżanką, która chyba niczego nie umiała robić wolno. Nawet chodzić. Rozcierając skronie, zastanawiałam się, jak przetrwam te najbliższe cztery godziny. Cztery bardzo ważne godziny, od których zależało wiele.

– No dobrze. – Ala wreszcie się zatrzymała. – Wiesz już, gdzie jest pokój nauczycielski, wiesz, gdzie ksero. A tutaj jest twoje miejsce pracy. – Niemal wepchnęła mnie do sali i odbiegła do sobie tylko wiadomych spraw, krzycząc: – Powodzenia!

Pokoik był maleńki. Właściwie mieściło się w nim tylko pianino, obrotowy taboret, stolik i szafka na nuty. Położyłam na niej torbę i wyjęłam ze środka plik kartek zadrukowanych muzycznym alfabetem. Żeby pokonać stres, podniosłam klapę instrumentu i przejechałam palcami po klawiszach, które ułożyły się w moją ukochaną melodię. Włosy zsunęły mi się z ramienia na policzek i załaskotały. Odrzuciłam głowę na bok, kątem oka rejestrując stojącą w drzwiach postać.

– Chciałem zobaczyć, czy Twister Alicja pani nie zamęczyła. – Szymon odezwał się dopiero po chwili. Miałam wrażenie, że choć stoi obok, powraca z jakiegoś stanu półświadomości. – Gdyby pani czegoś potrzebowała, do dwudziestej drugiej siedzę w piątce.

– Dziękuję. – Skinęłam głową. – Naprawdę bardzo dziękuję za pomoc.

– Nie ma sprawy. – Zamknął już drzwi, by znów je uchylić. – Proszę mi jeszcze tylko powiedzieć, jaki jest tytuł utworu, który pani grała. W życiu nie słyszałem nic piękniejszego.

Uśmiechnęłam się.

– To Ballada dla Adeliny, panie Szymonie.

Kiwnął głową i tym razem na dobre zamknął drzwi. Nim pojawiła się pierwsza uczennica, zdążyłam zagrać Adelinę jeszcze raz. Tym razem grałam ją nie tylko dla siebie. Bardziej chyba dla młokosa w czerwonych trampkach, na którym zrobiła takie wrażenie.

Czerwone trampki Szymona fascynowały mnie. Miały w sobie jakiś spokojny luz, właściwy tylko ludziom młodym, i przywodziły na myśl studenckie wędrówki, które odbywałam tak dawno, że chyba nigdy. Ile to już lat temu zamieniłam trampki na elegantsze obuwie? Zawsze wyczyszczone, grzecznie ustawiane w przedpokoju i tak samo grzecznie wystające spod sukienki czy spódnicy. Zawsze podobne do siebie, z kwiatowym bądź koronkowym wzorkiem. I zawsze wyglądające na nowe, z doskonale zapastowaną historią dnia poprzedniego. Buty Szymona ze śladami brudnych mikropęknięć i startymi podeszwami były pełne życia i tras, z których zebrały kurz. Często, gdy rozmawiałam z tym chłopakiem, czułam, że mnie zwiedza. Że jego trampki stoją przed szybą wystawową, za którą ustawiono moje pantofelki – muzealny eksponat. Potem Szymon odbiegał do swoich spraw, a ja, choć także ruszałam do zajęć, miałam wrażenie, że stoję w miejscu jak manekin z wygładzoną pudrem twarzą. Albo że idę, ale wszędzie niosę ze sobą szybę ochronną i karteczkę z napisem „nie dotykać”.

Często wydawało mi się, że Szymon próbuje mnie zza tej szybki wystukać. Życzliwy tak samo jak wobec każdej przechodzącej osoby, zawsze witał mnie pozdrowieniem i ciepłym uśmiechem. Tajałam powoli w sobie, ucząc się bezinteresownej życzliwości obcych ludzi, i rozsuwałam brak zmarszczek nieśmiałym uśmiechem. Bo zmarszczek, pomimo trzydziestu siedmiu lat, nie miałam. Ani tych od śmiechu, ani tych od płaczu. Po odejściu Piotra obiecałam sobie, że płakać nie będę. Ale powodów do radości też raczej nie miałam. Ot, stara panna (czułam się właśnie starą panną, a nie eufemistyczną i entuzjastyczną singielką), z gładko rozczesanymi włosami i dziennikiem w dłoni.

Dlatego zastanawiałam się, co we mnie mógł zobaczyć Szymon. Bo po dwóch miesiącach pracy w szkole byłam już pewna, że jego życzliwość i pozytywny stosunek do świata nie są jedynymi uczuciami, jakie zaczął mi okazywać. To zwiedzanie… Nie potrafiłam znaleźć innego słowa na określenie zachowania Szymona. Jeszcze obejmował dłońmi talię swojej Doroty, jeszcze przeciągał między palcami jasne pasma jej włosów. Jeszcze zauważał opuszkami jej owal twarzy, ale jego oczy były ciekawe już mnie.

Ciągle próbował być blisko, tak jakby zupełnie nie bał się zetknięcia z obcym przecież ciałem. Poruszaliśmy się w tej centymetrowej nieraz przestrzeni między naszymi dłońmi bardzo często. Ja – pewna bezpiecznej granicy swojego wieku i niebojąca się dotyku tyle lat młodszego od siebie mężczyzny. Szymon – spokojny i nieuciekający wzrokiem – sprawiał wrażenie przyjaciela, do którego mogłam pójść z każdym problemem. Nieważne, czy chodziło o zepsute ksero czy okno, które nie chciało się zamknąć. Częściowo było to uzasadnione porą dnia, w której pracowałam. Popołudniami w szkole odbywały się już tylko zajęcia dodatkowe: kółko teatralne Alicji, warsztaty fotograficzne prowadzone przez Tomka i moje lekcje muzyki. Z Alicją jakoś nie połączyły mnie cieplejsze więzy; jej pozytywne ADHD nieprzyjemnie uderzało w moją potrzebę komfortu w otoczeniu. Od Tomka też wolałam się trzymać z daleka. Jego bardzo intensywna męskość i pewność siebie przerażały i przypominały, że wciąż mam ciało, które domaga się uwzględniania swoich potrzeb. Szymon był bezpieczny, a raczej bezpieczny dla mnie był jego wiek. To dlatego nie bałam się prosić go często o pomoc. Bo co mógł sobie pomyśleć on lub ktoś stojący z boku? Nic, zupełnie nic. Ot, uczynny chłopak, który pomaga kobiecie w słusznym wieku.

Być może to właśnie dlatego pewnego dnia dałam mu się zaprosić na herbatę. Po ostatniej, upiornej lekcji z Agnieszką musiałam się przed kimś wygadać. Smarkula wychodziła ze skóry, żeby tylko uprzykrzyć każde zajęcia. Tamtego dnia nie chciała nawet usiąść do pianina, twierdząc, że zapomniała nut, a z pamięci jeszcze nie umie grać.

– Proszę, to jest moja kopia.

Agnieszka wzięła ją do ręki, niby uważnie czytając. Jednocześnie podniosła do ust kubek z wodą i nawet nie markując wypadku, oblała nią siebie i nuty.

– Przepraszam! Przepraszam. Taka jestem niezdarna. Zaraz wysuszę. – Wygrzebała z kieszeni chusteczkę higieniczną, rozłożyła kartkę na stoliku i zaczęła ją delikatnie osuszać. Nuty uciekały z papieru, niknęły w dziurach, z których wyglądał blat. – Ojej! Nie wiem, czy tu było cis czy zwykłe c…

– Chyba mam gdzieś jeszcze jedną kopię. – Próbowałam nie dać się sprowokować i szukałam w teczce nut do sonatiny. – O, proszę! – Położyłam kolejny zadrukowany arkusz na podpórce, przekładając równocześnie kubek Agnieszki na stolik. – Tak na wszelki wypadek. Dzisiaj jest chyba dzień niezdarności, bo sama rozlałam przed chwilą sok. Proszę, Agnieszko, zaczynaj. Mam ci rozpisać liczenie?

Naburmuszona dziewczyna posłusznie uderzyła w klawisze, naciskając jednak f zamiast fes.

– Agnieszko, zerknij na początek pięciolinii. Jest tam bemol. Widzisz? – Pokazywałam jej odpowiednie miejsce. – Zacznij, proszę, jeszcze raz, pamiętając o fes.

– Jakie fes? – Patrzyła na mnie jak na niedouka. – Pani ma złe nuty. Na tamtych nie było żadnego fes.

– To te same nuty, zapewniam cię. Nie ma w nich żadnego błędu.

– Na tamtych nie było fes – powtórzyła uparcie. – Zarzuca mi pani kłamstwo? – Spojrzenie dziewczyny odpychało na równi z głosem.

– Nie zarzucam ci kłamstwa. Ale w kwestiach muzycznych wiem trochę więcej od ciebie i powinnaś mi zaufać, zamiast niepotrzebnie tracić czas lekcji. – Nie nawiązywałam z nią kontaktu wzrokowego, licząc, że tym ją spacyfikuję. – Agnieszko, zostało nam kilkanaście minut. Przegraj, proszę cię, ten kawałek do końca.

Uczennica odwróciła się w stronę pianina i złożyła ręce na piersiach. Jedynym objawem tego, że żyje, było poruszanie się krótkich rzęs, które nieudolnie próbowała przedłużyć tuszem. Cicho westchnęłam, zastanawiając się, po co rodzice zmuszają do pianina kogoś, kto tak bardzo tego nie chce. Po tylu latach praktyki umiałam bezbłędnie odczytać, a raczej usłyszeć, intencje każdego ucznia tak samo dobrze jak nuty.

W takiej atmosferze bezruchu przesiedziałyśmy do końca lekcji, którą obwieściłam z ulgą. Agnieszka odrzuciła do tyłu kręcone włosy i powiedziała:

– Nie wiem, czy mama będzie zadowolona z tego, że przez całą lekcję nawet nie kiwnęła pani palcem.

– Do widzenia, Agnieszko. – Udałam, że nie słyszę. – Mam nadzieję, że za tydzień pójdzie ci lepiej. Dziś zaznaczam ci kompletne nieprzygotowanie – dodałam, żeby upewnić smarkulę, że w razie czego powiem swoje słowo przeciwko jej oskarżeniom. Zaznaczyłam w dzienniku np i dopisałam przy nim datę. Ten sposób podpowiedziała mi Ala już przy pierwszym spotkaniu.

– Asekuruj się, bo zapewniam, że chętnych do kontaktu z tobą rodziców będzie wielu – poradziła, a ja po kilku lekcjach przyznałam jej rację i zaczęłam odliczać czas do końca roku szkolnego.

Przez chwilę po wyjściu Agnieszki siedziałam bez ruchu, postarzała o kilka lat i zniechęcona do dalszej pracy pedagogicznej. Potem machinalnie spakowałam torbę, zabrałam dziennik i opuściłam salę.

W pokoju nauczycielskim Tomek siedział nad jakimiś papierami.

– Ciężki dzień? – zapytał.

– Uhm. – Wsunęłam dziennik w odpowiednią przegródkę i włożyłam płaszcz, wyciągając włosy spod kołnierza.

Tomek odsunął się od stołu i klepnął ręką w mocne udo.

– Chodź, mała. – Wykonał zachęcający ruch głową. – Takie lalki jak ty potrzebują dobrego miejsca, żeby się wypłakać. Chyba specjalnie założyłem dziś podkoszulek. Lepiej chłonie łzy niż koszula.

Ładny był z tymi równymi zębami i blizną, która uwidaczniała jego lewą brew. I na tym spostrzeżeniu poprzestałam.

– Spieszę się. Ale dziękuję za propozycję. – Z ulgą zostawiłam Tomka za zamkniętymi drzwiami, choć myśli nie chciały się odczepić od mocnych ramion mężczyzny, które jeszcze przed chwilą mi oferował.

Odgłos moich kroków ciężko odbijał się od podłogi i zwielokrotniał echem. Patron szkoły zerkał ku mnie spod opadających powiek, pewien swego zasłużonego miejsca we wnęce korytarza. I tylko ja czułam się tu zupełnie nie u siebie. I w pracy, i nie w pracy, bo przecież trudno było nią nazwać dwanaście godzin tygodniowo na zlecenie i w dodatku w czasie, kiedy inni ludzie siedzą już w domu. Trudno było mi nawiązać relacje z uczniami, wysyłanymi na lekcje głównie po to, aby zaspokoić ambicje rodziców. Chyba tylko jedna osoba przychodziła na nie chętnie i była zawsze przygotowania. Beatka, moje światełko w mroku.

– Ciężki dzień?

Aż się wzdrygnęłam na słowa, które usłyszałam po raz drugi. Podniosłam głowę i zobaczyłam, że w drzwiach od kanciapy woźnego stoi Szymon. Nie proponował kolan, nie podrywał głupio, tylko patrzył na mnie z tą swoją zwykłą życzliwością.

– Agnieszka – bardziej stwierdził, niż zapytał.

Kiwnęłam głową.

– Chyba nigdy dotąd nie zdarzyło mi się pracować z tak wstrętnym bachorem – wypaliłam szczerze, choć może nie do końca na miejscu.

– Tutaj każdy myśli o niej tak samo. – Uśmiechnął się. – Mała, kameralna szkoła. Wszystko widać jak na dłoni. Twoja uczennica przed chwilą przeleciała tędy jak furia i nawet kopnęła w drzwi. Dlatego zastanawiałem się, w jakiej formie jest nauczycielka. Napijesz się herbaty?

Spojrzałam na niego z zaskoczeniem. Zaczerwienił się lekko i uciekł wzrokiem.

– Przepraszam. Jakoś tak mi się wyrwało…

Patrzyłam na niego z coraz większą sympatią. Tomek, być może z racji swojego wieku, od pierwszego dnia bezceremonialnie nazywał mnie lalką. Szymon zawsze odnosił się do mnie z szacunkiem. Może dlatego spontanicznie wyciągnęłam rękę.

– Łucja.

– Szymek. – Mocno objął moją dłoń, a potem zapytał: – To, co? Herbata?

– Z chęcią. – Wsunęłam się do kantorka i usiadłam na wskazanym krześle, rozglądając się dyskretnie po wnętrzu.

Zaadaptowane pod skosem schodów pomieszczenie było przytulne, choć niemal każdy jego centymetr kwadratowy zagospodarowany był najróżniejszymi przedmiotami. Dwa pokaźne imadła trzymały się brzegów konserwatorskiego stołu, a z zawieszonych nad nim kieszonek wyglądały młotki i przeróżne śrubokręty. Szymon miał do swojego użytku czajnik i dwupalnikową kuchenkę, na której akurat coś się gotowało. Zauważył moje spojrzenie.

– Czasem siedzę tutaj w nocy, kiedy rozchoruje się stróż. I dlatego to – kiwnął kuchence głową – i tamto. – Wskazał kciukiem kąt, w którym stał rozkładany fotel. – Zwykła czy zielona? – zmienił temat, bo akurat woda w czajniku zawrzała.

– Zielona.

Patrzyłam, jak sprawnie porusza się w ciasnocie klitki i w milczeniu parzy herbatę. Obserwowałam jego szczupłą sylwetkę, a Dorota obserwowała mnie. Zdjęcie zawieszone było dokładnie nad półeczką z kubkami i, miałam wrażenie, bardzo wyraźnie zaznaczało swój stan posiadania. Ale kiedy jest się długonogą, młodą i śliczną kobietą, zapewne można wszystko.

– Proszę. – Szymon postawił przede mną kubek malowany w maki. Obróciłam go delikatnie dokoła i uśmiechnęłam się do tych kwiatków. Takie były ładne!

– Podoba ci się?

Skinęłam głową.

– Herbata z takiego kubka musi smakować wspaniale. – Upiłam łyk napoju. – Z malinami! Moja ulubiona! – ucieszyłam się szczerze.

– To już wiem o tobie dwie rzeczy. – Chłopakowi błyszczały oczy. – Lubisz maki i maliny.

Roześmiałam się, czując, jak napięcie dnia schodzi ze mnie bardzo szybko. Nie pamiętam, o czym dokładnie potem rozmawialiśmy i jak długo, bo wspomnienia całkiem zatarł męski dotyk. Gdy dopiliśmy herbatę, Szymon wyciągnął rękę po kubek, a potem palcami objął naczynie, sięgając mojej dłoni. To już nie był kurtuazyjny, nic nie znaczący gest powitania. Mężczyzna, zaledwie muskając mnie opuszkami, dotykał całym sobą. Wiedziałam o tym ja i tym bardziej wiedział on.

Świat wspomnień jest tak cudowny i ciągle tak bardzo żywy, jakby to wszystko zdarzyło się nie pięć lat temu, ale wczoraj. Obrazy w mojej pamięci, choć nakładają się jeden na drugi, pełne są tylko Szymona i wczesnej wiosny, której nie dałam rady nie zauważać. Czy kiedykolwiek było tak żółto od forsycji? Czy ja w życiu widziałam takie migdałowce? A bez, który kolorem i zapachem mieszał mi w głowie i sercu? I nie dawał spokoju nawet w sali muzycznej, w której Szymon nauczył się zostawiać otwarte okno?

Takie to byłoby banalne i nie w moim stylu, zakochać się na wiosnę. Czy rzeczywiście absolutnie każdego, prędzej czy później, musiał dopaść taki schemat? Zmusić do odrobienia zadania z wiosennej miłości? Jeżeli już, to ja wolałbym wcześniej. Te przynajmniej piętnaście lat temu, kiedy mogłam do woli całować się na parkowych ławkach, a ciało, oporem na grawitację, zgadzało się z twarzą i poglądami na świat. Później, kiedy i jedno, i drugie, i to trzecie obrasta tłuszczem schematów, doprawdy trudno już robić dyplomy i repetować zaległe klasy.

Szymon nie dawał mi spokoju. Bez też robił swoje. A gdy któregoś dnia na pianinie zakwitła wilgotna, fioletowa kiść, nawet muzyka nie była w stanie na trwałe przykuć moich myśli i uczuć. Beacie palce plątały się po klawiszach jak nigdy, a utwór za nic nie chciał wybrzmieć do końca. Z westchnieniem, raz po raz, wracała do początku zapisu nutowego, ale ani oczy, ani dłonie nie chciały jej słuchać. Patrzyłam, jak ta drobna, śliczna dziewczyna denerwuje się swoim roztargnieniem. Wreszcie zamknęła klapę pianina.

– Nic z tego dziś nie będzie. Nie mogę się skupić.

– Wiosna?

Westchnęła.

– Wiosna i… Paweł.

Od jakiegoś czasu byłam wtajemniczona w sprawy sercowe osiemnastolatki. Któregoś dnia tak po prostu, chwilę po zakończonej lekcji zaczęła mówić o koledze, w którym się zakochała. Byłam zdziwiona jej otwartością; w końcu dziewczyny w jej wieku ze swoich problemów zwierzają się rówieśnikom, a nie rodzicom czy tym bardziej nauczycielom. Ale pozwoliłam jej mówić. Nie musiałyśmy się spieszyć, bo Agnieszka odwołała lekcję, z czego byłam bardzo rada. Wolałam nie zarobić niż przez czterdzieści pięć minut znosić tę arogancką, głupią dziewczynę.

Usiadłyśmy wtedy z Beatą pod ścianą. Ona przyciągnęła nogi do brody, mnie łatwiej było siedzieć bokiem.

– Paweł… zakochał się w mojej najlepszej przyjaciółce. – Chudziutkie ramiona zadrżały, a ciemne oczy pełne były smutku i pytań, na które nie umiałam udzielić odpowiedzi.

Biedna mała. Los podwójnie wykiwał ją na dzień dobry, bo i przyjaciółka, i ten chłopak. Swoją drogą, nie mogłam zrozumieć, jak ktoś mógł nie chcieć tak ślicznej i mądrej dziewczyny. W dodatku utalentowanej muzycznie. Nie wiedziałam, co mogłabym jej powiedzieć w sytuacji, w której każde słowo wydawało się banałem. Na szczęście Beata poradziła sobie sama, choć od jej westchnień chyba nawet klawisze dostawały gęsiej skórki.

– Jakoś się z tym uporam – stwierdziła w końcu i uśmiechnęła się blado. Pomyślałam, że chciałabym mieć taką córkę jak Beata.

Gdybym mogła przewidzieć, że parę miesięcy później sprawy poukładają się tak, jak się poukładały, nigdy nie dopuściłabym do takiej zażyłości z uczennicą. I pewnie nie pozwoliłabym, żeby Szymek zbliżył się do mnie bardziej niż na odległość tego malowanego w maki kubka. I żeby w ogóle zrobił mi tę herbatę.

Nie, nieprawda. Pozwoliłabym. Drugi, trzeci i nawet dziesiąty raz.

20 września 2015

Tej nocy wspomnienie dotyku Szymona nie pozwala mi zasnąć. Głośno odkręcam zamek w drzwiach i czekam. Wiem, że przyjdzie. Ale nie od razu.

Pół godziny potem otwierają się drzwi do mojego pokoju. M wchodzi, odsuwa zasłonkę nad łóżkiem i kładzie się obok mnie. Naszym jedynym rytuałem jest brak rytuałów i to, żeby nie patrzeć sobie w oczy i nie dotykać ustami ust. Takie intymności są już nie dla nas. Może dlatego i wstyd jest ostatnią rzeczą, o której myślę w trakcie naszego stosunku. Oboje potrzebujemy seksu, co do tego jesteśmy zgodni. Ja… chciałabym czegoś więcej, ale milcząco dostosowuję się do M. Jak najszybciej. Jak najmniej dotyku. Przewracanie się pod kołdrą, która pamięta naszą miłość, jest niczym seks w kościele. Rano zmienię poszewki i dobrze naciągniętym prześcieradłem okadzę łóżko.

Po wszystkim obracamy się plecami do siebie. M szybko wkłada piżamę i wychodzi bez słowa. Zostaję sama w rozgrzanej pościeli, z zapachami, które dopiero teraz przyprawiają mnie o wstyd, niesmak i refleksję, że tak dalej być nie może. Skrzyp łóżka M rozlega się jak wystrzał. Jak policzek, na który nie wiem czym zasłużyłam.