Czcigodna kompania wytwórców strzał książka papierowa

James Tate jest „poetą możliwości, zmiany, zaskakujących ciągów dalszych, rozkosznych i ,potwornych, poetą wszechobecnego zdarzenia…” – pisał John Ashbery o ,autorze ,Czcigodnej
kompanii wytwórców strzał, który ,uchodził za ,najbardziej „nieamerykańskiego” spośród poetów amerykańskich swoich czasów. Począwszy od ,debiutu w ,1967 roku, z ,każdą kolejną książką utwory Tate’a stawały się coraz bardziej swobodne, nonszalanckie i ,silniej nasycone nonsensownym humorem.

Jak zauważają Dawid Kujawa i ,Rafał Wawrzyńczyk w ,posłowiu do ,książki, „łatka «surrealisty», trzymanie się na ,uboczu szkół i ,prądów artystycznych, idiom nasycony dowcipem do ,tego stopnia, że ,odczyty jego wierszy przerywane były salwami śmiechu – wszystko to ,sprawiło, że ,Tate, «jak Beckett, Nabokov i ,Rimbaud», pozostał dla czytelników i ,adeptów sztuki pisarskiej «tajnym wspólnikiem w ,zakazanych przyjemnościach, jednym z ,wielkich książąt dziwactwa, rozrabiaką, niestrudzonym wywrotowcem, wyzwolicielem». Albo, by ,posłużyć się jego własnymi słowami, «zabójcą, […] bliźniakiem lub wybawcą» amerykańskiej poezji u ,schyłku XX wieku”.

Opublikowana w ,1994 roku ,Czcigodna kompanii wytwórców strzał, za ,którą autor otrzymał National Book Award, to ,tom przejściowy. Wyraźnie dostrzegalne są ,tu ,najważniejsze cechy
stylu Tate’a z ,dawniejszych zbiorów jego wierszy, a ,jednocześnie widać już zalążek nowej poetyki: twórca chętniej sięga po ,rozwiązania charakterystyczne dla prozy i ,konstruuje
obrazy, które często okazują się wielopoziomowymi, starannie skomponowanymi alegoriami.