Wydawca: Marginesy Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 407 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Czasem warto zabić - Peter Swanson

Smukła, niepokojąco piękna kobieta w poczekalni biznesklasy na Heathrow odgarnia z twarzy długie rude włosy, zakłada nogę na nogę i powoli sączy martini. Ma na imię Lily, czyta Patricię Highsmith. To nieomylny znak nadciągających kłopotów, zwłaszcza dla Teda, bogatego biznesmena. W oczekiwaniu na spóźniony samolot – gdy kolejne drinki sprzyjają wylewności, podobnie jak przekonanie o jednorazowym charakterze spotkania – mężczyzna wyznaje nieznajomej, że przyłapał żonę na zdradzie i marzy o tym, by ją zabić. „No to zabij”, mówi Lily. To proste zalecenie uruchamia serię nieprzewidywalnych wydarzeń, gdy Lily zgadza się pomóc Tedowi, nie uchylając rąbka własnych tajemnic, dzięki którym wiadomo, że świetnie się nadaje to tej akurat pomocy.

Dlaczego? Kim jest ta dwójka podróżnych? To żartownisie czy socjopaci? Szukają zemsty czy miłości? Wśród rozpędzonych wydarzeń ciężko nadążyć z oceną. Każdy zwrot akcji przyprawia o zawrót głowy.

Mistrzowski kryminał Petera Swansona nie daje ani chwili wytchnienia. To powieść zaskakująca i inna niż wszystkie.

Przeprawia o dreszcze, mrozi krew w żyłach i trzyma w napięciu – na pewno wejdzie do klasyki gatunku.

Lee Child

Gdyby Czasem warto zabić ukazało się sześćdziesiąt lat temu, Hitchcock zrobiłby z niej wybitny film.

„Star-Telegram”

Peter Swanson jest autorem dwóch powieści, a jego wiersze, opowiadania i recenzje ukazywały się w najważniejszych gazetach i magazynach, otrzymał też kilka nagród literackich. Przygotowuje obecnie cykl sonetów o pięćdziesięciu trzech filmach Alfreda Hitchcocka. Mieszka z żoną i kotem w Somerville w Massachusetts.

Opinie o ebooku Czasem warto zabić - Peter Swanson

Fragment ebooka Czasem warto zabić - Peter Swanson

zakupiono w sklepie:

Legimi

identyfikator transakcji:

4320282

znak wodny:

Tytuł oryginału: THE KIND WORTH KILLING
Przekład: EWA PENKSYK-KLUCZKOWSKA
Redaktor prowadzący: ADAM PLUSZKA
Redakcja: ROMAN HONET
Korekta: AGNIESZKA RADTKE, JAN JAROSZUK
Projekt okładki, opracowanie graficzne i typograficzne: ANNA POL
Łamanie | manufaktu-ar.com
Zdjęcie na okładce: © Mark Owen / Trevillion Images
The kind worth killing Copyright © 2015 by Peter Swanson Copyright © for the translation by Ewa Penksyk-Kluczkowska Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2016
Warszawa 2016 Wydanie pierwsze
ISBN 978-83-65282-65-1
Wydawnictwo Marginesy ul. Forteczna 1a 01-540 Warszawa tel. (+48) 22 839 91 27 e-mail:redakcja@marginesy.com.pl
Konwersja:eLitera s.c.

Dla mojej matki Elizabeth Ellis Swanson

I

ZASADY OBOWIĄZUJĄCE W BARACH LOTNISKOWYCH

1

TED

– Cześć – usłyszałem.

Spojrzałem na bladą, piegowatą dłoń spoczywającą na oparciu sąsiedniego wolnego barowego krzesła w poczekalni klasy biznes na Heathrow, a potem wyżej, na twarz obcej kobiety.

– My się znamy? – spytałem. Z wyglądu nie kojarzyła mi się z nikim konkretnym, ale jej amerykański akcent, śnieżnobiała bluzka koszulowa, obcisłe dżinsy o nogawkach wsuniętych w sięgające kolan buty – to wszystko przypominało mi okropne przyjaciółki mojej żony.

– Nie, przepraszam. Po prostu podziwiałam pańskiego drinka. Pozwoli pan? – Usadowiła swoje długie, smukłe ciało na obitym skórą stołku obrotowym i położyła na kontuarze torebkę. – To dżin? – spytała o stojące przede mną martini.

– Hendrick’s – odparłem.

Ruchem ręki dała znak barmanowi, nastolatkowi o nastroszonych włosach i lśniącym podbródku, i zamówiła hendrick’s martini z dwiema oliwkami. Kiedy dostała swojego drinka, wzniosła kieliszek w toaście. Mnie został jeden łyk.

– Za szczepienia przeciwko podróżom międzynarodowym – powiedziała.

– Za to wypiję.

Dokończyłem drinka i zamówiłem następnego. Przedstawiła się, ale natychmiast zapomniałem jej imienia. Też się przedstawiłem: powiedziałem, że jestem Ted. Nie Ted Severson, w każdym razie wtedy jeszcze na pewno nie podałem nazwiska. Siedzieliśmy w przesadnie oświetlonej i przesadnie wyściełanej poczekalni klasy biznes na Heathrow, popijając drinki, wymieniając luźne uwagi, aż stwierdziliśmy, że oboje czekamy na ten sam lot – na lotnisko Logan w Bostonie. Ona wyjęła z torebki cienką powieść w miękkich okładkach i zaczęła czytać. Wtedy miałem okazję się jej przyjrzeć. Była piękna – długie rude włosy, oczy świetliste, zielonkawoniebieskie jak wody tropików, i skóra tak blada, że niemal niebieskawobiała. Kiedy taka kobieta siada obok ciebie w twoim ulubionym barze i chwali twój wybór drinków, myślisz, że oto czeka cię wielki życiowy przełom. Ale w barach lotniskowych obowiązują inne zasady. Tu osoby towarzyszące ci przy drinku zaraz się oddalą w przeciwnym kierunku niż ty. Ta kobieta co prawda również udawała się do Bostonu, ale mnie wciąż wypełniał paskudny gniew wywołany sytuacją z żoną. Przez cały tydzień spędzony w Anglii nie potrafiłem myśleć o niczym innym. Nie mogłem jeść, nie mogłem spać.

Z głośników popłynął komunikat, w którym dało się rozróżnić dwa słowa: „Boston” oraz „opóźniony”. Ponad podświetlonymi rzędami luksusowych alkoholi zerknąłem na tablicę i ujrzałem, jak czas naszego odlotu przesuwa się o godzinę.

– Pora na następną kolejkę – oznajmiłem. – Ja stawiam.

– Czemu nie – odparła. Zamknęła książkę i położyła ją grzbietem do góry, obok torebki na barze. Patricia Highsmith, Two Faces of January.

– Jak książka?

– W jej dorobku ta nie jest najlepsza.

– Nie ma nic gorszego niż kiepska książka i duże opóźnienie lotu.

– A co pan lubi czytać?

– Gazety. Za książkami w sumie nie przepadam.

– Więc co pan robi w samolotach?

– Piję dżin. Planuję morderstwa.

– Interesujące. – Uśmiechnęła się do mnie po raz pierwszy. Uśmiech miała szeroki, taki że powodował załamanie skóry pomiędzy górną wargą a nosem i obnażał doskonałe zęby aż po pasek różowych dziąseł. Zastanawiałem się, ile ta kobieta ma lat. Zaraz na początku, gdy tylko się dosiadła, myślałem, że trzydzieści parę, że bliżej jej wiekowo do mnie, ale przez uśmiech i obfitość bladych piegów na nosie wyglądała młodziej. Dałbym jej dwadzieścia osiem lat. Czyli byłaby w wieku mojej żony.

– I oczywiście w czasie lotu pracuję – dodałem.

– Czym się pan zajmuje?

Podałem jej wersję skróconą – że działam w branży informatycznej, finansuję start-upy i doradzam firmom. Nie powiedziałem, jak zarobiłem większość swoich pieniędzy – dzięki sprzedawaniu tych firm, gdy tylko zaczynają prezentować się obiecująco. I nie powiedziałem, że tak naprawdę mógłbym już nigdy w życiu nie kiwnąć palcem, że jestem jednym z nielicznych właścicieli firm informatycznych z końca lat dziewięćdziesiątych, którzy zdołali korzystnie sprzedać akcje tuż przed pęknięciem bańki. Ukrywam te fakty, bo nie lubię o nich rozmawiać, nie z obawy, że moja nowa towarzyszka mogłaby uznać je za odrażające albo że straciłaby zainteresowanie rozmową ze mną. Nigdy nie miałem problemu z akceptacją swojego majątku.

– A pani? Czym pani się zajmuje? – spytałem.

– Pracuję w Winslow College. Jestem archiwistką.

Winslow to żeński college na zielonym przedmieściu Bostonu, jakieś trzydzieści kilometrów na zachód. Spytałem ją, czym się zajmuje taka archiwistka, a ona przedstawiła mi najmniej nudną – jak podejrzewam – wersję tego zajęcia: jak to gromadzi i zabezpiecza dokumenty dotyczące uczelni.

– I mieszka pani w Winslow? – spytałem.

– Tak.

– Jest pani mężatką?

– Nie. A pan jest żonaty?

Już kiedy to mówiła, zauważyłem dyskretne zerknięcie na moją lewą dłoń.

– Tak, niestety – odparłem. Po czym podniosłem rękę, by pokazać jej pusty palec serdeczny. – Ale nie, nie zdejmuję obrączki w barach lotniskowych, na wypadek gdyby usiadła obok taka kobieta jak pani. Nigdy jej nie nosiłem. Obrączki strasznie mi przeszkadzają.

– Dlaczego niestety?

– To długa historia.

– A lot jest opóźniony.

– Naprawdę chce pani słuchać o moim nikczemnym życiu?

– Jak mogłabym teraz zaprzeczyć?

– Jeśli mam o nim rozprawiać, potrzebuję wsparcia. – Podniosłem pusty kieliszek. – A pani?

– Nie, dziękuję. Dwa to moje maksimum. – Zsunęła zębami oliwkę z wykałaczki i ją przygryzła. Mignął mi różowy koniuszek jej języka.

– Zawsze powtarzam, że dwa martini to za dużo, a trzy za mało.

– Zabawne. Czy to nie są słowa Jamesa Thurbera?

– W życiu o nim nie słyszałem – odparłem, uśmiechając się lekko, chociaż trochę się zmieszałem, że przypisuję sobie autorstwo czyichś słów. Przede mną pojawił się nagle barman i zamówiłem kolejnego drinka. Skóra wokół ust przyjemnie mi drętwiała, jak zawsze od dżinu. Groziło mi, że zanadto się upiję i za dużo powiem, ale tu obowiązywały przecież zasady lotniskowe i chociaż moja nowa towarzyszka mieszkała zaledwie trzydzieści kilometrów ode mnie, już zapomniałem, jak się nazywa, szanse zaś na to, że jeszcze kiedykolwiek ją w życiu zobaczę, miałem naprawdę znikome. A dobrze się rozmawiało i piło z obcą osobą. Od samego wypowiadania na głos słów mój gniew łagodniał.

Opowiedziałem jej. Opowiedziałem, jak to moja żona i ja jesteśmy małżeństwem od trzech lat i że mieszkamy w Bostonie. Opowiedziałem jej o wrześniowym weekendzie spędzonym w Kennewick Inn na południowym wybrzeżu Maine, i jak się zakochaliśmy w okolicy, i kupiliśmy jakąś absurdalnie drogą posiadłość nad brzegiem oceanu. Opowiedziałem, jak moja żona, ponieważ ma dyplom ukończenia jakiegoś kierunku o nazwie działalność społeczno-artystyczna, uznała, że dysponuje kwalifikacjami, by brać udział w budowie domu wraz z ekipą budowlaną, i ostatnio spędzała większość czasu w Kennewick, współpracując z naszym wykonawcą Bradem Daggettem.

– I ona z tym Bradem...? – spytała, wsunąwszy do ust drugą oliwkę.

– Aha.

– Jest pan pewien?

Podałem więc jej więcej szczegółów: Mirandę coraz bardziej nudziło nasze życie w Bostonie. Przez pierwszy rok małżeństwa oddawała się urządzaniu naszego domu, kamienicy w South Endzie. Potem podjęła pracę na pół etatu w galerii przyjaciółki w SoWa, ale już wtedy wiedziałem, że w naszym związku coś się wypala. Tematy do rozmów kończyły nam się w połowie obiadu. Zaczęliśmy chodzić do łóżka w różnych porach. Co ważniejsze, każde z nas straciło tożsamość, która określała nas w związku na początku jego istnienia. Byłem wówczas bogatym biznesmenem, który wprowadził ją w świat eleganckich i drogich gali dobroczynnych, ona zaś była wolnym duchem, artystką, która kupowała wycieczki na tajlandzkie plaże i lubiła przesiadywać w barach plażowych. Wiedziałem, że te wizerunki to nasze naciągane stereotypy, ale w naszym wypadku to zdawało egzamin. Przypadliśmy sobie do gustu pod każdym względem. Bawił mnie nawet fakt, że chociaż uważałem się za przystojnego, w takim konwencjonalnym znaczeniu tego słowa, w jej obecności nikt nie zwracał na mnie uwagi. Miranda miała długie nogi i duże piersi, twarz w kształcie serca i pełne usta. Ciemnobrązowe włosy zawsze farbowała na czarno. Stylizowała je tak, żeby wyglądały na potargane, jakby właśnie wstała z łóżka. Cerę miała nieskazitelną i nie musiała się malować, chociaż nie wychodziła z domu bez czarnych kresek na powiekach. Widziałem, jak mężczyźni w knajpach świrowali na jej punkcie. Może to były moje projekcje, ale w kierowanych na nią spojrzeniach dostrzegałem pożądanie i pierwotne instynkty. W takich chwilach cieszyłem się, że nie żyję w czasie i miejscu, gdzie mężczyźni stale noszą przy sobie broń.

Na wycieczkę do Kennewick w stanie Maine wybraliśmy się pod wpływem impulsu, w spontanicznej reakcji na wyrzut Mirandy, że od ponad roku prawie nie spędzamy czasu razem. Pojechaliśmy w trzecim tygodniu września. Przez kilka pierwszych dni było bezchmurnie i ciepło, ale w środę z Kanady nadciągnęła burza i uwięziła nas w pokoju. Mogliśmy tylko pić allagash white i jeść homary w knajpie w podziemiach motelu. Gdy burza przeszła, dni stały się zimne i suche, światło bardziej szare, a zmierzch dłuższy. Kupiliśmy swetry i wyprawiliśmy się na półtorakilometrowy klifowy szlak zaczynający się na północ od motelu i biegnący skrajem urwiska ponad kłębiącym się Atlantykiem. Powietrze, jeszcze niedawno ciężkie od wilgoci i zapachu kremu do opalania, teraz stało się rześkie i słone. Oboje zakochaliśmy się w Kennewick do tego stopnia, że kiedy trafiliśmy na zarośnięty głogiem kawałek ziemi na sprzedaż, położony na wysokim cyplu na końcu szlaku, zadzwoniłem pod numer podany na tabliczce i złożyłem ofertę.

Rok później po głogowych chaszczach nie zostało ani śladu, wykopano fundamenty i dom o ośmiu sypialniach był niemal gotowy. Jako głównego wykonawcę zatrudniliśmy Brada Daggetta, krzepkiego rozwodnika z gęstymi czarnymi włosami, hiszpańską bródką i nosem wyglądającym tak, jakby kiedyś był złamany. Podczas gdy ja w Bostonie doradzałem grupce świeżo upieczonych absolwentów MIT, którzy stworzyli nowy algorytm do wyszukiwarki bazującej na blogach, Miranda coraz więcej czasu spędzała w Kennewick. Wynajmowała pokój w motelu i nadzorowała wszystkie prace na budowie. Miała obsesję na punkcie najmniejszego kafelka czy najbłahszej instalacji.

Na początku września postanowiłem zrobić żonie niespodziankę. Zostawiłem wiadomość na jej poczcie głosowej, wjeżdżając na I-95 na północ od Bostonu. Koło południa dotarłem do Kennewick i zajechałem do motelu. Powiedziano mi, że nie ma jej od rana.

Ruszyłem na budowę i zaparkowałem na żwirowym podjeździe, za fordem F-150 Brada. Stał tam też jasnoturkusowy mini cooper Mirandy. Nie byłem na budowie od kilku tygodni i z radością stwierdziłem, że poczyniono znaczne postępy. Najwyraźniej wstawiono już wszystkie okna i dostarczono błękitnoszary piaskowiec zamówiony do ogrodu, który miał powstać w zagłębieniu terenu. Przeszedłem na tył domu, gdzie każda sypialnia na piętrze miała swój balkon i gdzie przeszklona weranda wzdłuż parteru wychodziła na wielki kamienny dziedziniec. Nieco dalej wykopano już prostokątny dół na basen. Wspiąwszy się kamiennymi schodkami na dziedziniec, przez wysokie okna kuchni wychodzące na ocean dojrzałem Brada i Mirandę. Już miałem zastukać w szybę, by oznajmić swoje przybycie, gdy coś mnie powstrzymało. Oboje opierali się o świeżo zainstalowany blat kuchenny z kwarcu, oboje patrzyli za okno, przez które roztaczał się widok na zatoczkę Kennewick. Brad palił papierosa i właśnie strząsał popiół do filiżanki trzymanej w drugiej dłoni.

Ale to na widok Mirandy znieruchomiałem. Coś przykuło moją uwagą – to jak stała, jak opierała się o blat, przechylona ku szerokim ramionom Brada. Z jej pozy biła absolutna swoboda. Patrzyłem, jak od niechcenia podnosi dłoń, a Brad wsuwa swojego papierosa pomiędzy jej palce. Zaciągnęła się głęboko i oddała mu papierosa. Podczas tej wymiany nie spojrzeli na siebie, ja zaś zrozumiałem, że nie tylko sypiają ze sobą, lecz także zapewne są w sobie zakochani.

Zamiast poczuć gniew czy konsternację, odruchowo zareagowałem paniką, że mnie zauważą na dziedzińcu, jak podglądam ich w intymnej chwili. Wycofałem się na front domu, wszedłem na werandę, po czym energicznym ruchem otworzyłem przeszklone drzwi i krzyknąłem: „Halo!”, co odbiło się echem w pustym budynku.

– Tutaj! – odkrzyknęła Miranda.

Wszedłem do kuchni.

Odsunęli się trochę od siebie, ale naprawdę odrobinę. Brad gasił papierosa w filiżance.

– Teddy, co za niespodzianka! – zawołała moja żona. Tylko ona tak się do mnie zwracała, zdrobnieniem, które zrodziło się jako żart, bo w ogóle do mnie nie pasowało.

– Cześć, Ted – odezwał się Brad. – I jak ci się podoba dotychczasowa robota?

Miranda obeszła blat i uraczyła mnie całusem, który trafił w kącik ust. Pachniała drogim szamponem i papierosami marlboro.

– Wygląda nieźle. Widziałem, że przyjechały moje płytki.

Miranda się roześmiała.

– Pozwoliliśmy mu wybrać jedną rzecz i już cała reszta go nie obchodzi.

Brad też wyszedł zza blatu, uścisnął mi rękę. Dłoń miał wielką, sękatą, skórę ciepłą i suchą.

– Chcesz obejrzeć resztę?

Gdy oprowadzali mnie po domu, Brad opowiadając o materiałach budowlanych, a Miranda wskazując, gdzie trafi który mebel, zacząłem się zastanawiać na spokojnie nad tym, co wcześniej widziałem. Żadne z nich w mojej obecności nie wydawało się ani trochę zdenerwowane. Może po prostu bardzo się zaprzyjaźnili, na tyle, by stać blisko siebie i palić na spółkę papierosa. Miranda należała do osób wylewnych, chodziła pod ramię z przyjaciółkami, a naszych znajomych płci męskiej witała i żegnała pocałunkiem w usta. Niewykluczone, że wpadłem w paranoję.

Po obejściu domu Miranda i ja pojechaliśmy do Kennewick Inn i zjedliśmy lunch w Livery Tavern. Oboje zamówiliśmy kanapki z czernionym łupaczem, a ja wypiłem dwie szkockie z wodą sodową.

– Przy Bradzie znowu zaczęłaś palić? – spytałem, chcąc ją przyłapać na kłamstwie i sprawdzić, jak zareaguje.

– Słucham? – Ściągnęła brwi.

– Czuć było trochę od ciebie papierosami. Tam w domu.

– Może się sztachnęłam parę razy. Nie zaczęłam znowu palić, Teddy.

– W sumie to nieważne. Tak się tylko zastanawiałem.

– Mieści ci się to w głowie, że dom jest prawie skończony? – Zmieniła temat, zanurzając frytkę w moim keczupie.

Przez dłuższą chwilę rozmawialiśmy o domu i jeszcze bardziej zwątpiłem w znaczenie sceny, którą zobaczyłem. Miranda nie zachowywała się, jakby miała poczucie winy.

– Zostajesz na weekend? – spytała.

– Nie. Wpadłem tylko na chwilę. Dzisiaj mam kolację z Markiem LaFrance’em.

– Odwołaj ją i zostań. Jutro ma być piękna pogoda.

– Mark przyleciał specjalnie na to spotkanie. A muszę jeszcze przygotować parę zestawień.

Pierwotnie zamierzałem zostać w Maine na całe popołudnie w nadziei, że Miranda zgodzi się na długą drzemkę w pokoju hotelowym. Ale po tym, jak ujrzałem ją z Bradem migdalących się w bardzo drogiej kuchni, za którą ja zapłaciłem, zmieniłem plany. Po lunchu odwiozłem Mirandę na budowę, bo tam zostawiła swój samochód. Potem, zamiast ruszyć po prostu na I-95, drogą numer 1 pojechałem na południe do Kittery i tamtejszego półkilometrowego ciągu outletów. Zajechałem pod Faktorię, skupisko sklepów specjalizujących się w sprzęcie i ciuchach do zajęć w terenie. Mijałem ją już przy wielu okazjach i nigdy tam nie zajrzałem. W ciągu mniej więcej kwadransa wydałem niemal pięćset dolarów na wodoodporne bojówki w panterkę, szary płaszcz przeciwdeszczowy z kapturem, duże okulary lotnicze i profesjonalną lornetkę. Zabrałem to wszystko do toalety naprzeciwko Crate and Barrel i przebrałem się w swój nowy strój. W kapturze i okularach czułem się nierozpoznawalny. Przynajmniej z daleka. Pojechałem z powrotem na północ, zaparkowałem na publicznym parkingu niedaleko zatoczki Kennewick, wciskając moje quattro pomiędzy dwa pikapy. Wiedziałem, że nie ma powodu, by Miranda czy Brad zajechali na ten akurat parking, ale też nie było powodu, bym zostawiał wóz na widoku.

Chociaż wiatr przycichł, niebo wisiało nisko, jednolicie szare, raz po raz nadciągała ciepła mżawka. Przeszedłem po wilgotnym piasku plaży, po czym wdrapałem się po luźnych kamieniach, po których prowadziła droga do szlaku na urwisku. Poruszałem się ostrożnie, nie odrywając wzroku od wyłożonej kamiennymi płytami ścieżki – śliskiej od deszczu i gdzieniegdzie wybrzuszonej przez korzenie – żeby nie patrzeć na dramatyczny rozmach Atlantyku po prawej. Na niektórych odcinkach szlaku erozja całkowicie zniszczyła płyty, a wyblakły znak przestrzegał spacerujących o zagrożeniu. Z tego powodu ścieżka była umiarkowanie uczęszczana – dzisiaj spotkałem tu tylko jedną osobę, nastolatkę w bluzie klubowej Boston Bruins. Pachniała, jakby przed chwilą zjarała skręta. Minęliśmy się, nie wymieniając ani słowa, nawet na siebie nie patrząc.

Pod koniec szlaku szedłem szczytem kruszącego się cementowego muru wytyczającego granicę posiadłości z kamienną chatą, ostatnim domem przed półkilometrowym odcinkiem niezabudowanego terenu, który sięgał do naszej parceli. Ścieżka schodziła dalej w dół do morza, przecinała krótką, kamienistą plażę zasłaną wodorostami i zniszczonymi bojami, po czym dalej biegła wzdłuż stromego wzniesienia, pośród pokręconych świerków. Deszcz znowu zaczął padać, zdjąłem wilgotne okulary przeciwsłoneczne. Szansa na to, że Miranda czy Brad znajdują się na zewnątrz, była nikła, a ja zamierzałem zatrzymać się na skraju otwartego terenu oczyszczonego z roślinności i ukryć się w zagajniku zimnotrwałych zarośli wzdłuż niżej położonej części cypla. Gdyby któreś z nich wyjrzało i mnie zobaczyło, pewnie zostałbym uznany za obserwatora ptaków. Gdyby ktoś ku mnie ruszył, mogłem się szybko wycofać na ścieżkę.

Wreszcie zobaczyłem dom majaczący nad urwiskiem i uderzyło mnie, nie po raz pierwszy, jak tylna jego strona – ta wychodząca na ocean – stylistycznie odbiega od strony wychodzącej na drogę. Front domu miał fasadę wyłożoną kamieniem, o nielicznych niewielkich oknach i wyniosłych drewnianych drzwiach z przerysowanymi łukami. Od tyłu dom wykończono pomalowanym na beżowo drewnem, a z powodu identycznych okien oraz identycznych balkonów wyglądał na średniej wielkości motel. „Mam mnóstwo przyjaciół” – wyjaśniła Miranda spytana, po co nam siedem pokoi dla gości. Następnie spojrzała na mnie tak, jakbym spytał, po co nam w domu woda bieżąca.

Znalazłem dobry punkt pod skarłowaciałym świerkiem, pochylonym i pokręconym niczym bonsai. Położyłem się na wilgotnej ziemi i skierowałem lornetkę na dom. Miałem do niego jakieś pięćdziesiąt metrów, więc bez trudu zaglądałem do środka przez okna. Przepatrzyłem parter, nie dostrzegłem żadnego ruchu, po czym zająłem się piętrem. Nic. Westchnąłem głęboko, przyjrzałem się fasadzie gołym okiem, żałując, że nie mam widoku na drogę dojazdową. Najwyraźniej w domu nie było nikogo, chociaż ciężarówka Daggetta ciągle tam stała, gdy podrzucałem Mirandę.

Kilka lat temu pojechałem na ryby z kolegą, innym spekulantem dotcomowym, najlepszym znanym mi wędkarzem morskim. Wystarczyło, że wpatrzył się w powierzchnię oceanu i wiedział dokładnie, gdzie są ryby. Wyjaśnił mi, że cała sztuka polega na tym, by nie skupiać spojrzenia w jednym miejscu, lecz objąć wzrokiem naraz wszystko w jego zasięgu. Dzięki temu zdołał dostrzec najlżejszy ruch, zawirowanie wody. Raz próbowałem to zrobić, ale osiągnąłem tylko tępy ból głowy. Tak więc, gdy po jeszcze jednych uważnych oględzinach przez lornetkę nic nie zobaczyłem, postanowiłem zastosować tę samą sztuczkę w odniesieniu do swojego domu. Wszystko przed moimi oczyma się zamazało, a ja czekałem, aż jakiś ruch sam przyciągnie uwagę, i gdy tak wpatrywałem się w dom niespełna minutę, dostrzegłem coś przez wysokie okno przyszłego salonu na północnym końcu budynku. Podniosłem do oczu lornetkę i wycelowałem w okno; Brad i Miranda właśnie weszli do pomieszczenia. Widziałem ich całkiem wyraźnie; chylące się ku zachodowi słońce padało na okno pod dobrym kątem, oświetlając wnętrze, a nie oślepiając mnie. Patrzyłem, jak Brad podchodzi do prowizorycznego stołu ustawionego przez stolarzy. Wziął do ręki kawałek drewna, który wyglądał jak profil sufitowy, i podsunął go mojej żonie. Przesunął palcem po rowkach, ona zrobiła to samo. Jego usta się poruszały, a Miranda najwyraźniej słuchała go i kiwała głową.

Przez krótką chwilę poczułem się żałośnie – ogarnięty paranoją zamaskowany mąż śledzi żonę i swojego budowlańca – ale oto Brad odłożył listwę i patrzyłem, jak Miranda pada mu w ramiona, odchyla głowę i całuje go w usta. On wyciągnął swoją wielką rękę i przycisnął jej biodra do swoich, a drugą chwycił w garść jej potargane włosy. Usiłowałem nie patrzeć dalej, wiedziałem, że nie powinienem, ale jakoś nie mogłem przestać. Obserwowałem co najmniej dziesięć minut, patrzyłem, jak Brad kładzie moją żonę na stole, jak zadziera jej ciemnofioletową spódniczkę, ściąga maleńkie białe majtki i bierze ją od tyłu. Patrzyłem, jak Miranda ustawia się dogodnie wzdłuż stołu, jak zapiera się jedną ręką o blat, a drugą sięga między nogi, by wprowadzić Brada do środka. Z pewnością robili to już wcześniej.

Wycofałem się i usiadłem. Gdy po chwili wróciłem na ścieżkę, ściągnąłem kaptur i zwymiotowałem lunch do ciemnej, pomarszczonej na wietrze kałuży.

– Jak dawno to było? – spytała moja towarzyszka, gdy już opowiedziałem jej o tym wszystkim.

– Ponad tydzień temu.

Zamrugała powiekami i przygryzła dolną wargę. Powieki miała blade jak bibułka.

– I co z tym chcesz zrobić? – spytała.

Przez cały tydzień sam sobie stawiałem to pytanie.

– Tak naprawdę to chcę ją zabić. – Uśmiechnąłem się odrętwiałymi od alkoholu wargami i usiłowałem puścić oko, żeby dać jej możliwość nieuwierzenia w moje słowa, ale jej twarz pozostała poważna. Podniosła rudawe brwi.

– Myślę, że powinieneś to zrobić – powiedziała, a ja czekałem na jakąś wskazówkę, z której bym wywnioskował, czy żartuje. Ale się nie doczekałem. Nawet jej powieka nie drgnęła. Gdy się w nią wpatrywałem, zdałem sobie sprawę, że jest o wiele piękniejsza, niż mi się początkowo wydawało. Eterycznym pięknem, ponadczasowym, jakby była modelką z renesansowego obrazu. Tak inna od mojej żony, która wyglądała jak żywcem wzięta z okładki szmatławego powieścidła z lat pięćdziesiątych. Już miałem w końcu się odezwać, gdy ona przechyliła głowę, by wysłuchać stłumionego komunikatu z głośników. Właśnie obwieścili, że zaczyna się boarding pasażerów naszego lotu.

2

LILY

Tego lata, gdy skończyłam czternaście lat, moja mama zaprosiła pewnego malarza, by się do nas wprowadził. Miał na imię Chet, a jego nazwiska nie pamiętam. W ogóle w sumie nie wiem, czy je kiedykolwiek poznałam. Przyjechał i zajął niewielkie mieszkanko nad pracownią matki. Nosił mocne okulary w ciemnych oprawkach, gęstą brodę, zawsze upstrzoną farbą, i pachniał jak przejrzały owoc. Pamiętam, że gdy się sobie przedstawialiśmy, zerknął na moją klatkę piersiową. Trwały już upały, więc chodziłam w obciętych dżinsach i bezrękawniku. Moje piersi wielkością nieznacznie odbiegały od bąbli po ugryzieniu komara, ale on i tak patrzył.

– Witaj, Lily – rzekł. – Mów mi wujek Chet.

– Dlaczego? Jesteś moim wujkiem?

Puścił moją rękę i wybuchnął chrapliwym śmiechem, przypominającym niesprawny silnik.

– No wiesz, już się czuję tu jak rodzina, tak mnie traktują twoi rodzice. Całe lato do malowania, Jezu... Niesamowite.

Odeszłam bez słowa.

Nie był naszym jedynym gościem tamtego lata. Prawdę mówiąc, w Monk’s House nigdy nie zadowolono by się jednym gościem, zwłaszcza latem, gdy moi rodzice nie wykładali i mogli się skupić na tym, co naprawdę uwielbiali: na piciu i chędożeniu. Nie chcę tu tragizować nad swoim dzieciństwem. Tak to po prostu wyglądało. A tamto lato, lato z Chetem, pamiętam jako nieustannie zmieniającą się paradę pieczeniarzy, magistrantów, byłych kochanków, bieżących kochanków – wszyscy krążyli jak ćmy wokół migoczącej latarni na werandzie. Zastrzegam, że to byli tylko pomieszkujący u nas goście. Moi rodzice, jak zawsze, urządzali nieskończone imprezy – przez ściany sypialni, leżąc w łóżku, słuchałam odgłosów tych imprez, znajomych symfonii, zaczynających się od wybuchów śmiechu, dysharmonijnego jazzu, przez stuk drzwi siatkowych, a kończących się nad ranem krzykiem, niekiedy płaczem i zawsze trzaśnięciem zamykanych drzwi do sypialni.

Chet zaliczał się do odrobinę innego gatunku niż reszta gości. Moja matka mówiła o nim, że jest artystą autsajderem, co zapewne oznaczało, że nie jest związany z jej college’em ani jako student, ani jako artysta na stypendium. Pamiętam, że ojciec mówił o nim: „Bezdomny degenerat, któremu twoja matka dała schronienie. Trzymaj się od niego z daleka, Lily, myślę, że ma trąd. I diabli wiedzą, co się kryje w tej brodzie”. Nie sądzę, by ta przestroga ojca była szczera – właściwie mówił to pod adresem mojej matki znajdującej się w zasięgu głosu – ale jego słowa okazały się prorocze.

Całe życie spędziłam w Monk’s House, jak mój ojciec nazywał rozległą, niszczejącą, stuletnią wiktoriańską posiadłość oddaloną o godzinę drogi od Nowego Jorku, wzniesioną głęboko w lasach Connecticut. David Kintner – mój ojciec – był angielskim pisarzem, większość pieniędzy zarobił dzięki adaptacji filmowej pierwszej książki: udanej, zabawnej, lekkiej opowieści o szkole z internatem, ze scenami seksu. Pod koniec lat sześćdziesiątych wywołała ona chwilową sensację. Przyjechał do Ameryki na cykl wykładów na Uniwersytecie Shepaug i został, bo poznał Sharon Henderson, moją matkę, abstrakcyjną ekspresjonistkę, wykładowcę stałego na wydziale sztuki tej uczelni. Razem kupili Monk’s House. W chwili zakupu, tego samego roku, gdy zostałam poczęta, posiadłość nie miała nazwy, ale mój ojciec, który uzasadniał istnienie sześciu sypialni planami wypełnienia ich twórczymi i inteligentnymi gośćmi (młodymi, płci żeńskiej), uznał, że chciałby jej nadać nazwę po domu, w którym mieszkali Virginia i Leonard Woolfowie. Jednocześnie nazwa nawiązywała do Theloniusa Monka, ulubionego muzyka ojca.

Monk’s House miał wiele osobliwości, w tym nieużywane panele słoneczne zarośnięte bluszczem, salę kinową ze starym projektorem, piwniczkę na wino, z klepiskiem, a na tyłach domu rzadko czyszczony niewielki basen w kształcie nerki. Z upływem lat przemienił się w mętną sadzawkę o dnie i brzegach porośniętych glonami, a powierzchnią nieustannie pokrytą gnijącymi liśćmi. Nieczynny filtr zapchał się rozdętymi zwłokami myszy i wiewiórek. Właśnie na początku tamtego lata podjęłam próbę własnoręcznego oczyszczenia basenu napełnionego wodą do połowy. Pewnego czerwcowego dnia wyciągnęłam czarną od pleśni folię, znalazłam siatkę na motyle, która posłużyła mi za czerpak do liści, a na koniec napełniłam basen wodą z węża. Poprosiłam każdego z moich rodziców z osobna, żeby przy następnych zakupach nabył środki chemiczne do basenu. Oto odpowiedź mojej matki: „Nie chcę, żeby moja ukochana córka pływała całe lato w jakichś chemikaliach”. Ojciec obiecał, że specjalnie wyprawi się po nie do sklepu, ale jeszcze zanim skończyliśmy rozmowę, widziałam, jak w jego oczach gaśnie pamięć o tej obietnicy.

Pływałam jednak w basenie przez pierwszą połowę lata, mówiąc sobie, że przynajmniej mam go wyłącznie dla siebie. Woda pozieleniała, a dno i brzegi stały się śliskie od ciemnych glonów. Udawałam, że basen jest tak naprawdę sadzawką położoną w leśnych ostępach, w wyjątkowym miejscu znanym tylko mnie, a moimi przyjaciółmi są żółwie, ryby i ważki. Pływałam o zmierzchu, gdy najgłośniej cykały świerszcze, niemal zagłuszając odgłosy imprez rozpoczynających się na frontowej werandzie. To w czasie jednej z pierwszych wieczornych kąpieli zauważyłam Cheta z butelką piwa w ręku, gdy mnie obserwował spod drzew.

– Jak tam woda? – spytał, gdy zrozumiał, że go spostrzegłam.

– W porządku – odparłam.

– Nawet nie wiedziałem, że tu jest basen.

Wyszedł spod drzew, stanął w ostatnich promieniach dziennego światła. Miał na sobie białe ogrodniczki zachlapane farbą. Popijał piwo, piana przyczepiała mu się do wąsów.

– Nikt oprócz mnie z niego nie korzysta. Rodzice nie lubią pływać. – Przepłynęłam na głębszy koniec. Cieszyłam się, że w zielonej i mętnej wodzie Chet nie widzi mnie w stroju kąpielowym.

– Może kiedyś sobie popływam. Nie masz nic przeciwko?

– Wisi mi to. Możesz robić, co chcesz.

Dopił piwo jednym wielkim haustem, a gdy odjął butelkę od ust, rozległ się głuchy odgłos.

– Jezu, tak naprawdę to chciałbym ten basen namalować. I może byś się zgodziła, żebym w nim namalował ciebie. Zgodziłabyś się?

– Nie wiem. Co masz na myśli?

Roześmiał się.

– No tak jak teraz, ty w basenie, w tym świetle. Chciałbym stworzyć obraz. Zasadniczo maluję abstrakcje, ale tym razem... – Urwał, podrapał się po wewnętrznej stronie uda. Po dłuższej chwili spytał: – Masz, kurna, pojęcie, jaka jesteś piękna?

– Nie.

– Jesteś. Jesteś piękną dziewczyną. Nie powinienem tak do ciebie mówić, bo jesteś młodziutka, ale jestem malarzem, więc spoko. Rozumiem piękno, a w każdym razie udaję, że rozumiem. – Roześmiał się. – Pomyślisz o tym?

– Nie wiem, jak długo jeszcze będę pływać. Woda jest trochę brudna.

– Dobra. – Zerknął na drzewa za mną, powoli kiwając głową. – Muszę iść po piwo. Przynieść ci coś? – Trzymał teraz przy boku pustą butelkę szyjką do dołu, a krople piwa spadały na niestrzyżony trawnik. – Jak chcesz, tobie też przyniosę piwo.

– Nie piję piwa. Mam dopiero czternaście lat.

– Dobra. – Stał, przyglądając mi się jakiś czas. Chciał zobaczyć, czy wyjdę z wody. Usta mu się lekko rozchyliły i znowu się podrapał po wewnętrznej stronie uda. Ja brnęłam przez wodę, nie wynurzając się, obróciłam się tylko tak, żebym nie musiała na niego patrzeć.

– Ofelia... – powiedział prawie do siebie. I jeszcze: – No dobra, piwo.

Gdy zniknął, wyszłam z basenu, wiedząc, że w te wakacje pływanie mam już z głowy. Nienawidziłam Cheta za to, że odebrał mi mój sekretny staw. Zawinęłam się w wielki ręcznik plażowy, który wcześniej sobie przyniosłam, i przebiegłam przez dom do łazienki znajdującej się najbliżej mojego pokoju. Czułam ból w klatce piersiowej, gniew wypełniał mnie niczym balon, który nadymał się powoli, by nigdy nie pęknąć. W łazience włączyłam grzechoczący wiatrak i odkręciłam wodę, a potem krzyczałam raz za razem, używając najbrzydszych znanych mi słów. Krzyczałam, bo byłam wściekła, ale też krzyczałam, by nie płakać. Nie pomogło. Usiadłam na kafelkach i łkałam, aż rozbolało mnie gardło. Myślałam o Checie – o tym, jak strasznie na mnie patrzy – ale też o moich rodzicach. Dlaczego wypełnili nasz dom obcymi ludźmi? Dlaczego znali samych maniaków seksualnych? Po prysznicu weszłam do sypialni i spojrzałam na siebie nagą w wysokim lustrze na drzwiach szafy. Seks znałam prawie od zawsze. Jedno z moich najwcześniejszych wspomnień to rodzice robiący te rzeczy na wielkim ręczniku pośród wydm w czasie wakacji. Dzielił mnie od nich niecały metr, kopałam w piasku plastikową łopatką. Pamiętam, że w butelce ze smoczkiem miałam ciepły sok jabłkowy.

Obracałam się, by obejrzeć swoje ciało ze wszystkich stron, ze wstrętem patrząc na rude włosy wyrastające mi między nogami. Przynajmniej piersi miałam ledwie zauważalne, nie tak jak moja przyjaciółka Gina, która mieszkała kawałek dalej. Wyprostowałam ramiona, a wówczas piersi zupełnie się rozpłaszczyły. Jeśli kładłam dłoń między nogami, wyglądałam tak samo jak w wieku dziesięciu lat. Chuda, ruda, piegowata, z cieniem piegów na ramionach i dekolcie.

Włożyłam dżinsy i bluzę, chociaż wieczór był jeszcze parny i gorący, i zeszłam na dół, by zrobić sobie kanapkę z masłem orzechowym.

Przestałam się kąpać w basenie. Nie wiem, czy Chet jeszcze mnie tam szukał. Widziałam go czasami na górnym stopniu prowadzącym do mieszkania nad pracownią matki, jak palił papierosa i patrzył w stronę domu. Od czasu do czasu bywał też w naszej kuchni, gdzie rozmawiał z moją matką, zwykle o sztuce. Szukał mnie wzrokiem, potem go odwracał, a potem znowu szukał.

Tamtego lata ojciec wyjechał na jakieś trzy tygodnie bezpośrednio po wizycie grupki angielskich znajomych, w tym młodej poetki o imieniu Rose. Przedstawił nas sobie w ten sposób: „Rose, to Lily, Lily, poznaj Rose. Nie musicie konkurować ze sobą. Zarówno róża, jak i lilia są pięknymi kwiatami”. Chuda Rose z wielkimi piersiami pachniała goździkowymi papierosami, a gdy podawała mi rękę, patrzyła na czubek mojej głowy. Martwiłam się, że pod nieobecność ojca Chet będzie się częściej pojawiał w domu. Tymczasem pojawił się inny mężczyzna, o rosyjskim imieniu. Lubiłam go, ale tylko dlatego, że miał pięknego krótkowłosego psiaka o imieniu Gorki. W domu nie mieliśmy żadnych zwierząt, odkąd trzy miesiące wcześniej zdechła Bess, moja kotka. Po przybyciu Rosjanina Chet zniknął z oczu na jakiś czas, a ja zdążyłam się poczuć choć trochę bezpiecznie. Potem w którąś sobotnią noc Chet przyszedł do mojej sypialni.

Wiedziałam, że jest sobota, bo był to wieczór bardzo ważnego przyjęcia, o którym moja matka mówiła od ponad tygodnia. „Lily, kochanie, wykąp się w sobotę, bo wiesz... przyjęcie”. „Lily, pomożesz mamie przygotować pierożki ze szpinakiem na przyjęcie, prawda? Będziesz mogła podać je gościom, tak jak lubisz”. Dziwne, że tak się przejmowała akurat tym wieczorem. Cały czas urządzała imprezy, zwykle jednak z wykładowcami i studentami z college’u. Na to przyjęcie przyjeżdżali ludzie z Nowego Jorku, by poznać Rosjanina. Ojca wciąż nie było, a matka się denerwowała, krótkie włosy sterczały jej z tyłu głowy, bo ciągle je przeczesywała palcami. Przez większość tamtej soboty trzymałam się z daleka od domu – przez las sosnowy chodziłam do swojego ulubionego miejsca, łąki ogrodzonej murkami, które otaczały teren należący do opuszczonego od dawna wiejskiego domu. Rzucałam kamieniami w drzewa, aż rozbolało mnie ramię, a potem położyłam się na jakiś czas na plecach na łagodnym trawiastym wzniesieniu pod wierzbą. Wyobrażałam sobie, że mam inną rodzinę, z nudnymi rodzicami i siedmiorgiem rodzeństwa – czterech chłopców i trzy dziewczynki. Panował upał. Na górnej wardze czułam słoność potu i kiedy tak leżałam, obserwowałam ciemne, wzdęte chmury spiętrzone na niebie. Po pierwszym niskim grzmocie wstałam, otrzepałam trawę z nóg i wróciłam do domu.

Burza z piorunami nękała Monk’s House przez ciemną godzinę. Moja matka piła dżin i wyciągała frykasy z piekarnika, opowiadając Rosjaninowi, jak doskonała jest burza – jak to nie mogłaby sobie wymarzyć lepszej muzyki na przyjęcie – chociaż widziałam, że jest zdenerwowana. Zanim zjawili się pierwsi goście, niebo znowu zrobiło się niebieskie, a jedynym śladem po burzy była czystość powietrza i miarowe kapanie z wezbranych rynien. Podawałam zakąski ludziom, których pierwszy raz widziałam na oczy, po czym wymknęłam się do swojego pokoju, zabierając sobie na kolację dwa pop-tarty.

Zjadłam je i próbowałam czytać. Wzięłam książkę ze stosu, który mama trzymała przy łóżku. Powieść nazywała się Skaza, napisała ją Josephine Hart i słyszałam, jak matka opowiada, że się jej nie podobała, że to śmieć udający literaturę. Przez to nabrałam ochoty, żeby ją przeczytać, ale i mnie się ostatecznie nie spodobała. Bohaterem powieści był Anglik, jak mój ojciec; uprawiał seks z narzeczoną swojego syna. Nic mi się w niej nie podobało. Poddałam się i wyciągnęłam ze swojej półki Nancy Drew – dziewczynę detektywa. Tom dziesiąty: Hasło do Larkspur Lane. Wiedziałam, że jestem za duża na Nancy Drew, ale to była zdecydowanie moja ulubiona lektura. Zasnęłam nad książką.

Obudziłam się, słysząc, że otwierają się drzwi do mojego pokoju. Z korytarza wpadło światło, z dołu dobiegała głośna muzyka rockowa. Leżałam skulona na boku, twarzą do wyjścia, z cienkim prześcieradłem podciągniętym do pasa. Leciutko uchyliłam powieki i zobaczyłam, że w progu stoi Chet. Źródło światła miał za plecami, ale łatwo było go rozpoznać dzięki brodzie i okularom w ciemnych oprawkach, w których odbił się żółty blask z korytarza. Chet chwiał się lekko jak drzewo na silnym wietrze. Ani drgnęłam, w nadziei, że sobie pójdzie. W nadziei, że to nie mnie szuka, chociaż wiedziałam, że mnie. Przyszło mi do głowy, żeby krzyczeć albo rzucić się do ucieczki, ale w całym domu miarowo dudniły basy i perkusja, więc pewnie nikt by mnie nie usłyszał. A wtedy Chet na pewno by mnie zabił. Opuściłam więc powieki, łudząc się, że odejdzie, i tak leżąc, słyszałam, jak wchodzi do mojego pokoju i jak cicho zamyka za sobą drzwi.

Postanowiłam nie otwierać oczu i udawać, że śpię. Serce łomotało mi w piersi niczym skacząca fasolka, ale oddychałam równo. Wdech nosem, wydech ustami.

Słyszałam, jak Chet stawia kilka kroków do przodu. Wiedziałam, że stoi teraz nade mną. Słyszałam jego oddech, nierówny i wilgotny, i czułam jego zapach. Owocowy, stęchły, zmieszany z odorem papierosów i alkoholu.

– Lily – powiedział głośnym szeptem.

Nie poruszyłam się.

Nachylił się niżej. Znowu wypowiedział moje imię, tym razem odrobinę ciszej.

Udawałam, że jestem pogrążona w głębokim śnie i że nic nie słyszę. Mocniej przyciągnęłam kolana do ciała, poruszając się tak, jak porusza się człowiek przez sen. Wiedziałam, co Chet robi w moim pokoju, i wiedziałam, po co przyszedł. Chciał uprawiać seks. Wedle mojej wiedzy jednak nie mógł tego zrobić ze mną, jeśli śpię, więc zamierzałam się nie budzić, cokolwiek zrobi.

Usłyszałam trzask jego kolan i szelest dżinsów, a potem poczułam kwaśny, piwny odór oddechu. Przykucnął przy mnie. Piosenka na dole – ze swoimi dudniącymi basami – skończyła się i zaczęła następna, brzmiąca tak samo. Usłyszałam dźwięk powoli rozpinającego się rozporka, po jednym ząbku, metaliczne pyknięcia, a potem rytmiczny dźwięk, jakby ręki poruszającej się szybko tam i z powrotem po swetrze. Robił to sobie, a nie mnie. Mój plan skutkował. Dźwięk przyspieszył i stał się głośniejszy, Chet jeszcze kilka razy wypowiedział moje imię cichym, chrapliwym szeptem. Myślałam, że mnie nie dotknie, ale poczułam, jak odrobinę porusza się powietrze przed moją klatką piersiową, a potem palec przesuwa się szorstko po tkaninie piżamy na moich piersiach. W pokoju było ciepło, ale dostałam gęsiej skórki. Ze wszystkich sił starałam się nie podnieść powiek. Chet przycisnął palce do mojej klatki piersiowej, jego ostre paznokcie wbiły się w moje ciało, a potem wydał dziwny dźwięk, trochę jakby stęknął, a trochę jakby wciągnął powietrze, i zabrał rękę z mojego sutka. Usłyszałam jeszcze, jak zapina rozporek i szybko wychodzi z pokoju. Uderzył głucho o framugę, po czym zamknął za sobą drzwi, nie przejmując się już hałasem.

Jeszcze przez minutę leżałam skulona, a potem wstałam z łóżka, wzięłam swoje krzesło od biurka i próbowałam wcisnąć je pod gałkę u drzwi. Tak robiła Nancy Drew. Krzesło nie do końca pasowało – okazało się za niskie – ale było lepsze niż nic. Gdyby Chet wrócił, przynajmniej trudno by mu było otworzyć drzwi, a krzesło by się przewróciło i narobiło hałasu.

Choć sądziłam, że już tej nocy nie zmrużę oka, zasnęłam, a gdy nastał ranek, leżałam w łóżku, zastanawiając się, co powinnam zrobić.

Najbardziej się bałam, że jeśli powiem mamie, co się wydarzyło, ona zdecyduje, że powinnam uprawiać seks z Chetem. Albo się wścieknie, że wpuściłam go do pokoju, albo że pozwoliłam mu się oglądać w basenie. Wiedziałam, że w tej sprawie sama muszę się o siebie zatroszczyć.

I wiedziałam, jak to zrobić.

3

TED

Dochodziła północ, stałem na schodkach przed wejściem do kamienicy należącej do Mirandy i do mnie, tylne światła taksówki oddalały się ulicą, a ja próbowałem sobie przypomnieć, gdzie schowałem klucze do domu, gdy tydzień temu wyjeżdżałem do Londynu.

Właśnie rozpinałem zewnętrzną kieszeń torby podręcznej, gdy drzwi otworzyły się gwałtownie. Miranda akurat ziewała. Miała na sobie krótką koszulkę nocną i wełniane skarpety.

– Jak tam Londyn? – spytała, ucałowawszy mnie w usta. Oddech miała trochę kwaśny, przyszło mi do głowy, że pewnie zasnęła przed telewizorem.

– Mokry.

– Dochodowy?

– Tak. Mokry i dochodowy. – Zamknąłem za sobą drzwi i rzuciłem bagaż na drewnianą podłogę. W domu unosił się zapach tajskiego jedzenia na wynos. – Nie sądziłem, że cię tu zastanę – powiedziałem. – Myślałem, że jesteś w Maine.

– Chciałam cię zobaczyć, Teddy. Minął cały tydzień! Jesteś pijany?

– Lot był opóźniony, wypiłem kilka martini. Śmierdzę?

– Tak. Umyj zęby i chodź do łóżka. Jestem wykończona.

Patrzyłem, jak wspina się po schodach na piętro w drodze do naszej sypialni, patrzyłem, jak naprężają się i rozluźniają mięśnie jej szczupłych łydek, jak koszula nocna kołysze się do rytmu jej bioder, a potem wyobraziłem sobie, jak Brad Daggett pochyla ją nad stolarskim stołem, jak zadziera jej spódnicę...

Zszedłem do sutereny, gdzie urządziliśmy kuchnię i jadalnię. W lodówce znalazłem pojemnik krewetek w czerwonym curry i zjadłem je na zimno, siedząc przy naszej wyspie à la stół rzeźnicki.

Głowa mnie rozbolała, chciało mi się pić. Uświadomiłem sobie, że chociaż się nie kładłem, mam już kaca po tym całym dżinie wypitym na lotnisku, a potem w samolocie.

Ruda z baru również leciała klasą biznes, miała miejsce po drugiej stronie przejścia, rząd za mną. Pomimo tego rozdzielenia na pokładzie kontynuowaliśmy rozmowę, chociaż zawiesiliśmy temat niewierności mojej żony. Starsza pani zajmująca miejsce obok mnie przy oknie zauważyła, że rozmawiamy.

– Może żona by się przesiadła do pana? – zaproponowała.

– Dziękuję, bardzo chętnie – odrzekłem.

Gdy ruda już usiadła i gdy zamówiłem dżin z tonikiem u stewardesy, poprosiłem, by powtórzyła, jak się nazywa.

– Lily.

– A dalej?

– Powiem, ale najpierw zagrajmy.

– Dobra.

– W bardzo łatwą grę. Ponieważ siedzimy w samolocie, czeka nas długi lot i nie zamierzamy już się spotykać, powiedzmy sobie absolutną prawdę. Na każdy temat.

– Ty nie chcesz mi podać nawet nazwiska – wypomniałem jej.

Roześmiała się.

– To prawda. Ale właśnie dzięki temu możemy zagrać zgodnie z tymi zasadami. Gdybyśmy znali się nawzajem, ta gra by nie miała sensu.

– Daj mi przykład.

– Dobra. Nienawidzę dżinu. Zamówiłam martini, bo stało przed tobą i wyglądało wyrafinowanie.

– Naprawdę?

– Bez osądzania – zastrzegła. – Twoja kolej.