Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 400 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Czarny szlak - Andreas Föhr

Krwawe zbrodnie, tajemnica z przeszłości i zamarznięte zwłoki na górskim zboczu…

Starszy sierżant Kreuthner zobowiązał się rozsypać prochy swego zmarłego wuja na szczycie góry Wallberg. Po ceremonii, wraz z poznaną młodą narciarką decyduje się na wspólny zjazd okrytym złą sławą czarnym szlakiem, który rzekomo zna jak własną kieszeń. Ich wycieczka kończy się jednak katastrofą. Błądząc w ciemnościach, natykają się na zamarznięte zwłoki kobiety. Śledztwo ujawnia kolejne zbrodnie, a ślady zdają się prowadzić do Frakcji Czerwonej Armii, ugrupowania terrorystycznego RAF zwanego też Grupą Baader-Meinhof.

„Tworząc postać Kreuthnera, Andreas Föhr powołał do życia najbardziej pełnokrwistą postać ze wszystkich śledczych, jakich można w tej chwili spotkać w literaturze kryminalnej”.
WDR

Andreas Föhr powoli staje się Henningiem Mankellem niemieckich kryminałów”.
Abendzeitung

Opinie o ebooku Czarny szlak - Andreas Föhr

Fragment ebooka Czarny szlak - Andreas Föhr

Ludziom i zwierzętom

z azylu dla zwierząt „Chiemgau”

1

Rankiem dwudziestego czwartego września 2008 roku niebo było szare, a powietrze zimne i wilgotne. Miesiąc zaczął się niezwykle ciepło, ale w drugiej połowie września temperatura gwałtownie spadła. O siódmej trzydzieści termometry w Miesbach wskazywały sześć stopni. Baptist Krugger pożegnał się z matką, która jak co rano dała mu zawinięte w folię kanapki z kiełbasą, i wsiadł do starego golfa, żeby wyruszyć na uniwersytet do Monachium. W każdym razie tak sądzili rodzice. Krugger nie pojechał jednak do Monachium. Jak niemal zawsze udał się do oddalonego o dziewięć kilometrów domu na odludziu, w którym spędzał całe dnie. Rodzice nie wiedzieli o tym, zresztą o istnieniu domu nie wiedział prawie nikt. Golf sunął asfaltem na północ i wszystko było jak zawsze – tyle że tego dnia w pewnej odległości podążało za nim granatowe bmw.

Sophie Kramm spała niespokojnie i obudziła się tuż po piątej. Było jej niedobrze, zwymiotowała raz, potem drugi. Dygotały jej kolana. Ubrała się i poszła do stajni, żeby pooddychać zimnym powietrzem i nieco się uspokoić. Konie i osły zachowywały się tego ranka nerwowo, szurały kopytami w przegrodach i parskały. Wróciwszy do domu, zaparzyła kawy w dzbanku, ale niewiele wypiła, bo obawiała się, że zaszkodzi jej jeszcze bardziej.

O szóstej podjechała do wąskiej drogi przez las i pomogła Jörgowi i Annette instalować wahadłową sygnalizację świetlną. Wilgotny ziąb przenikał przez ubranie, mimo to spociła się z wysiłku. Światła zostały ustawione i funkcjonowały, ale świeciły tylko na zielono. Jörg zaklął i kopnął w sygnalizator, jak to facet, kiedy coś nie działa jak należy. Annette zasugerowała, żeby wyłączyć i ponownie włączyć urządzenie. Po zresetowaniu świeciło cały czas na czerwono. Ale tak było okay.

O siódmej rano Sophie zaparkowała granatowe bmw na fałszywych numerach w odległości osiemdziesięciu metrów od domu Kruggerów, by obserwować bramę. O siódmej dwadzieścia osiem poinformowała przez telefon o odjeździe Kruggera, po czym ruszyła za nim w sporej odległości i wkrótce straciła go z oczu. Nie miało to jednak znaczenia. Wiedziała, którą drogą pojedzie.

Baptist Krugger był dwudziestoczteroletnim, niepozornym mężczyzną, miał nadwagę, popielatoblond włosy, bladą cerę, brązowe oczy, cofnięte czoło, mięsiste wargi i rysy twarzy sugerujące, że któraś z jego protoplastek została uprowadzona przez neandertalczyków. Jego rodzice prowadzili niewielką, utrzymującą się ze zleceń diecezji wytwórnię świec, która pomimo tak prominentnego kontrahenta znalazła się w trudnej sytuacji finansowej; banki niedawno odkryły, że siedzą na kupie bezwartościowych papierów i przestały udzielać kredytów. Baptist studiował ekonomię i miał kiedyś objąć prowadzenie zakładu. W rodzinie Kruggerów oprócz miłości do świec praktykowano również miłość do Boga, co w branży wytwarzania świec niejako szło ze sobą w parze. Baptist, nawiasem mówiąc, nie zamierzał przejmować po rodzicach fabryczki. Posiadał bowiem – czego nie było po nim widać – majątek w wysokości jedenastu milionów euro. Nikt o tym nie wiedział, tak jak nikt nie wiedział o domu, który pół roku temu kupił od znajomego. Baptist skrywał jeszcze parę innych tajemnic i był pewien, że o nich też nikt nie miał pojęcia.

Parę minut po wyjeździe z Miesbach skręcił w lewo w wąską boczną drogę. Tuż za nim z szosy zjechało granatowe bmw.

Jakiś czas później w ślad za nimi ruszył policyjny radiowóz. A w nim sierżant Leonhardt Kreuthner z podkrążonymi oczami i podrapaną twarzą.

2

Kreuthner miał za sobą burzliwą noc spędzoną w gospodzie „Pod młynem” na grze w Schafkopf. Jego kompanami byli Lintingerowie – stary i młody, z zawodu właściciele złomowiska i drobni przestępcy, oraz Stanislaus Kummeder, słynący ze skłonności do przemocy lokalny gangster. O pierwszej w nocy Kreuthner był czterysta euro na plusie. Potem wygrane i przegrane przez długi czas się równoważyły. Dopiero koło piątej gra nabrała tempa. Stało się to za sprawą nowej reguły nakazującej graczowi, który umoczył rozgrywkę, dorzucić do banku, zwanego żydkiem, pięć euro. W kolejnym rozdaniu strona, która zadeklarowała grę i wygrała, zgarniała żydka. Przegrani musieli podwoić pulę. W ten sposób, wzorując się na historii z szachownicą i ziarnkami ryżu, można było ugrać niezłą sumkę. Około wpół do szóstej w żydku było ponad trzysta euro, za to zasoby gotówki Kreuthnera skurczyły się do dziesięciu euro. I wtedy trafiła mu się karta z sześcioma atutami. Rozgrywka okazała się jednak niespodziewanie trudna, a jego partner, Harry Lintinger, raczej nie był kandydatem do Mensy. Krótko mówiąc, runda zakończyła się totalną klapą. Harry z ponurą miną cisnął na stół swoje sto pięćdziesiąt euro. Kreuthner dołożył dziesięć.

–Hę? – odezwał się Kummeder.

– Tak, brakuje stu czterdziestu. Przecież widzę. Później się wypłacę.

– Później się wypłaci! – Ironia w głosie Kummedera mieszała się z dezaprobatą. Popatrzył nagląco na starego Lintingera, żeby mu sekundował.

– Patrz no ty – zawtórował ochoczo Johann Lintinger. – Wprowadza nowe obyczaje. Normalnie to się szmalec od ręki szmyrga.

– To wszystko, co mam – warknął Kreuthner.

– To czego szuka przy stole? – Kummeder upił łyk piwa, co w jego przypadku oznaczało, że opróżnił dwie trzecie szklanicy.

– Przecież widzieliście, że miałem na stole tylko tę dychę.

– A skąd ja wiem, ile jeszcze kisisz w piterku? Zresztą mnie tam wsio ryba. Podwajasz żydka, i to w dyrdy.

Kummeder zaciskał miarowo szczęki. Zły znak. Kiedy Kummeder poruszał szczękami, był ledwie krok od tego, żeby komuś przywalić. A wtedy lepiej nie znajdować się w zasięgu jego pięści. Kummeder, podobnie jak jego kamrat Peter Zimbeck, aktualnie odsiadujący wyrok w zakładzie karnym w Bernau, miał ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu i ważył sto dwadzieścia kilo, czego większość stanowiły mięśnie. Na ostatnim festynie leśnym w Enterrottach wywijał stołem piwnym niczym łapką na muchy i jednym machnięciem posłał do szpitala sześciu młokosów, po czym uzbrojony w młot z jarmarcznego siłomierza krążył z rykiem po festynie, siejąc popłoch i grozę. Wybuchła panika, wskutek czego stragan z kurczakami z rożna na węgiel drzewny runął na przeznaczony do tańca parkiet, który doszczętnie spłonął. Trzech uczestników festynu doznało poparzeń podczas próby ratowania z płomieni grillowanych kurczaków. Później, po wszystkim, nie udało się ustalić, kto wszczął bójkę. W rzeczywistości jednak ci, którzy dobrze wiedzieli czyja to sprawka, woleli nie ściągać na siebie gniewu Stanislausa Kummedera.

– To co mam robić? – zapytał Kreuthner.

– No właśnie, co z nim zrobimy… – Kummeder zwrócił się do swojego partnera.

– Tu ni ma co gadać. Jeszcze tak nie było, coby któryś niezabulił. A ja w karciochy rżnę nie od dziś.

– Ty mi tu nie ględź, tylko coś zaproponuj.

– Jak ni ma dudków, trza bulić czem innym. Sikor się nada, na ten przykład.

Kreuthner zdjął z ręki rolexa i położył go na kupce banknotów. Kummeder wziął go i nawet nań nie spojrzawszy, cisnął z powrotem na stół.

– Ocipiałeś? Przecież to ja ci go sprzedałem. Za trzydziestaka. Nie jest wart nawet piątki. Co jeszcze masz?

Kreuthner wzruszył ramionami.

– Nic. Tylko to, co na sobie.

– Niezła oferta.

– Niezła… co?

– Twoje ciuchy.

– Mundur?

– Opchnę za dwie stówy.

– Za używany mundur? Nikt ci tyle nie da – powątpiewał stary Lintinger.

– Da. Ten tutaj. – Kummeder wymierzył palec w Kreuthnera. – Jak będzie go chciał odzyskać.

– Weź wyluzuj trochę. Przecież ci nie dam munduru.

Kummeder nic nie odpowiedział. Ale w jego zmąconym przez alkohol spojrzeniu można było wyczytać, że nie zamierzał dłużej ciągnąć tej dyskusji. Innymi słowy, Kreuthner mógł zaraz zarobić w pysk.

– Ale jak to tak… wszystko? Koszulę, marynarkę, spodnie…? – Kreuthner pokazał po sobie.

– Te cuchnące buciory możesz zatrzymać. Reszta dla mnie.

– Teraz?

– Teraz.

Kreuthner odczekał chwilę. Może to tylko żart, Kummeder zaraz ryknie śmiechem i walnie go po ramieniu (też niezbyt miła perspektywa). Ale tamten nie żartował. Kreuthner zdjął marynarkę, koszulę i spodnie wraz z paskiem, a nawet służbową czapkę. Potem z powrotem włożył buty i grał dalej w samym podkoszulku.

Przy kolejnym rozdaniu Kreuthner dostrzegł okazję odzyskania całego żydka wraz z mundurem.

– Grałbym – obwieścił.

– Przemyśl se to dobrze – ostrzegł stary Lintinger. – Cobyś się na nowo nie urządził.

Kreuthner nie dał się odwieść od powziętego zamiaru i ponownie postawił na asa pik. Tym razem miał go w kartach stary Lintinger. A ponieważ znał ryzykowną grę Kreuthnera i nie miał ochoty razem z nim podwajać żydka – powiększonego już do trzystu euro na łebka – po raz kolejny wyraźnie upomniał partnera, by nie chojraczył. Na nic ostrzeżenia. Obawy starego się sprawdziły i karta szła im coraz gorzej. Do czasu, gdy w ostatnim sztychu Kreuthner niespodziewanie wyłożył dziesiątkę kier, zarobił trzydzieści oczek i wygrał rozdanie. Staremu Lintingerowi zaświeciły się oczy, kiedy zabierał się do zgarnięcia sterty banknotów. Przed przejęciem puli powstrzymał go Kummeder, kładąc potężną dłoń na równie wielkich łapach starego. Po kolei odkrywał karty, aż znalazł, czego szukał. Przesunął karty na środek stołu.

– Który położył damę dzwonek na siódemkę pik, hę?

Kreuthner powiódł wzrokiem po twarzach wokół.

– Nie mam pojęcia. Ktoś pamięta?

– No. Ja – zagrzmiał Kummeder. – Ty to zrobiłeś.

– Ja? – powtórzył cienkim głosem Kreuthner.

– A nie powinno się przypadkiem położyć dziesiątki kier?

Owszem, powinno. Kreuthner dał się przyłapać na kantowaniu. Pytanie tylko, jaka czekała go za to kara. Kummeder wyglądał na rozjuszonego. Zapowiadało się niewesoło.

3

Kreuthner tkwił na siedzeniu pasażera z głową opartą o boczną szybę, wydzielał opary alkoholu i patrzył zmęczonym wzrokiem na drogę. Nawet w tym stanie jego umysł pracował zadziwiająco precyzyjnie.

– Ten przed nami. Nie ma jednego światła z tyłu.

Jakieś pół kilometra przed nimi szosą sunął granatowy pojazd. Potrzeba było sokolego wzroku, by rozpoznać to, co zobaczył Kreuthner.

– Jest dość daleko – zauważył jego partner Schartauer.

– I to znaczy, że może jechać bez światła? Dawaj gazu!

Baptist Krugger wjechał do lasu. Temperatura spadła o kolejne trzy stopnie, przy gruncie pewnie było jeszcze zimniej. Nie spuszczał wzroku z nawierzchni, żeby w porę rozpoznać oblodzone miejsca. Z tego powodu nie zauważył stojącej na skraju lasu osoby z komórką przy uchu i – pomimo półmroku – okularach przeciwsłonecznych. Minąwszy punkt, w którym odbijał w bok leśny dukt, zauważył majaczące wśród pni czerwone światło. Trochę dalej, na końcu łagodnego łuku, pojawiła się sygnalizacja świetlna. Znak informował o robotach drogowych. Czego dotyczyły, nie dało się stwierdzić. Nie było ani rozoranej nawierzchni, ani nasypów ziemi, ani maszyn na poboczu. Pewnie dopiero przygotowują, pomyślał Krugger i zahamował. Minęło kilka sekund. Z tyłu nadjechał samochód. Granatowe bmw.

Krugger odczekał chwilę, ale nic się nie wydarzyło. Przede wszystkim światła nie chciały przeskoczyć na zielone. Niespodziewanie z lasu wyłonił się robotnik. Miał na sobie pomarańczową kamizelkę odblaskową i głęboko naciągniętą na oczy wełnianą czapkę oraz szalik zakrywający pół twarzy. Kruggerowi strój ten wydał się trochę na wyrost jak na wrześniowy dzień. Robotnik podszedł do świateł, machnął ręką i ruszył w stronę wozu. W tym samym momencie zahaczył nogą o sygnalizator i potknął się. Szalik zsunął mu się z twarzy. Mężczyzna z nienaturalną nerwowością odwrócił się plecami i podciągnął szalik. Krugger zrozumiał nagle, że coś tu nie gra. Ogarnął go niepokój. Omiótł wzrokiem las w poszukiwaniu innych osób, które mogłyby stanowić zagrożenie. Ale wśród drzew panował bezruch. Tylko człowiek w kamizelce odblaskowej zbliżał się do samochodu, uważając, by szalik nie zsunął się ponownie. Podszedł do drzwi po stronie kierowcy i zapukał w szybę.

– Czym mogę służyć? – zapytał zamaskowanego robotnika Krugger, opuściwszy do połowy szybę.

– Szczęść Boże. Głupio mi o to prosić, ale kolega nie przyszedł dziś do pracy, a ja zapomniałem komórki. Mógłby mi pan na moment pożyczyć swoją?

Mężczyzna nie mówił jak robotnik. Lekki akcent wskazywał na bawarskie pochodzenie, ale i na to, że raczej nie zarabiał na chleb, naprawiając drogi. Było to dokładnie to zabarwienie, które słyszało się w wykształconych kręgach monachijskiego mieszczaństwa. To odrobinę uspokoiło Kruggera. Jednocześnie zachodził w głowę, kto ustawił sygnalizację, skoro facet był sam. Wieczorem jeszcze jej tu nie było. Krugger postanowił nie pytać, tylko podał komórkę. Mężczyzna podziękował i wsunął telefon do kieszeni kurtki.

– Przepraszam – odezwał się Krugger – ale czy nie chciał pan zatelefonować?

– Tak, oczywiście – odpowiedział tamten. Miał przyśpieszony oddech, a jego głos drżał jak u kogoś, kto znajdował się w wielkim stresie. – Może później.

– W takim razie czy mógłby mi pan oddać telefon?

– Niestety, to niemożliwe. Muszę pana prosić, żeby pan wysiadł.

– Dlaczego?

– Niech pan nie zadaje pytań. Lepiej dla pana będzie, jeśli pan wysiądzie.

Krugger zauważył, że kobieta z granatowego bmw wysiadła z wozu i ruszyła w jego stronę. Miała okulary przeciwsłoneczne zakrywające połowę twarzy i kapelusz z szerokim rondem.

– Co to ma znaczyć? – zirytował się.

W ręku mężczyzny w kamizelce odblaskowej pojawił się nagle pistolet. Był wycelowany w Kruggera.

– Wysiadaj pan, do cholery! – wrzasnął nagle.

Krugger wcisnął blokadę drzwi, wymacał gorączkowo przycisk podnoszenia szyby, która podjechała do góry, ale lufa pistoletu już tkwiła w szczelinie i blokowała szybę.

– Dosyć tej pieprzonej zabawy, ty idioto! Wysiadaj wreszcie!

Krugger drżącą ręką otworzył drzwi. Serce biło mu w zawrotnym tempie, czaszkę zalała adrenalina, sprawiając, że czuł się, jakby mu włożono koronę cierniową. Z wielkim trudem udało mu się nie zlać w spodnie. Nie miał pojęcia, czego chciał od niego ten człowiek. Może to tylko napad rabunkowy. Może wystarczy oddać kartę bankomatową i tamten pozwoli mu odjechać. Ale instynkt podpowiadał, że tu się rozgrywało coś innego. Że mężczyzna, który mierzył do niego z pistoletu, nie połaszczy się na tysiąc euro. I że on, Krugger, nie przypadkiem wpadł w tę zasadzkę.

– Ręce na plecy – rozkazał tamten.

Krugger zrobił, czego od niego żądano. Kobieta, która wysiadła z bmw, chwyciła go za nie. Poczuł na nadgarstkach coś cienkiego, elastycznego. Nie było zimne w dotyku, a zatem nie z metalu. Rozległ się dźwięk komórki. Był to telefon kobiety z bmw, która odeszła parę kroków dalej w stronę swojego wozu. Rozmawiała cichym głosem. Krugger zdołał zrozumieć tylko zduszony okrzyk „cholera”. Kiedy wróciła, zdradzała oznaki zdenerwowania.

– Do bagażnika z nim.

– A to czemu?

– Zbliżają się problemy. – Kobieta wskazała głową kierunek, z którego przyszła.

– Co to znaczy problemy?

– To znaczy, że nie mamy czasu, na litość boską!

Chwyciła Kruggera za ramię i podprowadziła go do bagażnika granatowego wozu. Było to stosunkowo nowe bmw serii 7. Kobieta nacisnęła przycisk i pokrywa bagażnika z lekkim bzyczeniem powoli powędrowała do góry.

– No już, właź. Tylko się rusz, a nie żyjesz, zrozumiałeś?

Krugger łypnął bojaźliwie do środka i w tym momencie dostał potężny cios w twarz.

– Zrozumiałeś?! – wrzasnął facet w pomarańczowej kamizelce i rąbnął go pistoletem. Krugger drgnął, przeszyty wściekłym bólem. Oszołomiony i z krwawiącym łukiem brwiowym wgramolił się do bagażnika tak szybko, jak tylko zdołał z rękoma skrępowanymi na plecach. Wepchnęli go głębiej, aż do tylnego oparcia, przykryli zgrzebnym kocem i zasłonili dwiema torbami podróżnymi. Ponownie rozległo się bzyczenie i pokrywa bagażnika zaczęła opadać. Zrobiło się ciemno. Zanim więzienie Kruggera zamknęło się do końca, usłyszał dźwięk nadjeżdżającego samochodu.

– Teraz będziesz miał lekcję poglądową. Przyda ci się w życiu – odezwał się Kreuthner.

– Czemu? Co zamierzasz? – Schartauer wietrzył kłopoty.

– Kasa leży na ulicy, zawsze to powtarzam. Otwórz szeroko oczy, to się czegoś nauczysz. Na wypadek gdybyś kiedyś nagle potrzebował gotówki. – Kreuthner mrugnął konspiracyjnie do młodszego kolegi. Schartauera ogarnęły złe przeczucia.

– Nie całkiem rozumiem, co chcesz zrobić. Chyba nie chcesz… tego…?

– Jako policjant musisz myśleć w sposób pragmatyczny. Na przykład, są ludzie, którzy nie chcieliby, żeby ich grzeszki pojawiły się w oficjalnych rejestrach. Łapiesz?

Schartauer obawiał się najgorszego.

– Bo to i nic przyjemnego, jak przychodzi pismo z policji. Może nie chcieliby, żeby dowiedziała się małżonka albo sąsiedzi. Ale przecież nie możesz dopuścić, żeby im uszło na sucho. Więc co robisz jako policjant?

Schartauer milczał i patrzył na drogę.

– Po prostu załatwiasz sprawę nieoficjalnie. Cash do łapy, kumasz? Żadnych kwitów, nic.

– A co z grzywną? Przecież to trzeba zdać.

– Żartowniś z ciebie. Zdać to możesz coś, na co masz papier. Bo jak ci to inaczej zaksięgują?

– To znaczy…

– Kasę trzeba zostawić sobie. Nie da się inaczej. Ważne jest, żeby obywatel, który złamał prawo, został ukarany i następnym razem zastanowił się, pomyślał, że nie warto, bo znowu wlepią mandat. Ostatecznie co za różnica, gdzie trafi szmal. Grzywna jest po to, żeby odstraszać. Nie to jest ważne, dokąd trafiają pieniądze, tylko to, że wyszły od popełniającego wykroczenie.

– Sądziłem, że pieniądze idą na cele dobroczynne.

– Bo idą.

– Ach! A już myślałem, że chcesz je zachować dla siebie.

– Nie. Źle mnie zrozumiałeś. Oczywiście, że przekażę je na cele dobroczynne. Przecież to się rozumie samo przez się.

Schartauer miał pewne wątpliwości, czy spłacanie długów karcianych przez urzędnika państwowego można podciągnąć pod cele dobroczynne. Ale ponieważ Kreuthner reagował coraz większą irytacją na to, że młody partnerma tak niewielkie zrozumienie dla jego pragmatycznych rozważań, Schartauer przestał drążyć temat i miał nadzieję, że nie stanie się współsprawcą zbyt ciężkiego przekroczenia uprawnień służbowych. Kreuthner był pod presją czasu, musiał prędko zdobyć pieniądze. Udało mu się wprawdzie skombinować mundur, pojechał też do bankomatu, ale ponieważ zbliżał się koniec miesiąca, bankomat nie wydał mu nic; Kreuthner, jak często, był na debecie.

Granatowe bmw stało na czerwonym świetle. Przed nim czekał stary golf. Kreuthner dał znak partnerowi, by ten zatrzymał się za bmw. Za kierownicą siedziała kobieta w wieku około czterdziestu pięciu lat. Uchyliła szybę, kiedy Kreuthner stanął przy jej wozie.

4

Kummeder popatrzył wokół, miarowo zaciskając szczęki.

– To jak? Co robimy?

– No musi podwoić. Jasna sprawa – pośpieszył z odpowiedzią młody Lintinger.

– Ale tylko on. – Stary Lintinger wymierzył swoją szklankę z piwem w Kreuthnera. – Ja nie kantowałem.

– I tak byśmy przegrali.

– Bo żeś koniecznie chciał grać. A mówiłem: nie rwij się!

– Dosyć tego gadania. On podwaja, my się dzielimy żydkiem.

– A to się w ogóle da podzielić na trzech? – wtrącił Harry Lintinger.

– Da się. Dla mnie połowa, dla was reszta.

– Ach?! To dla każdego z nas będzie… – Harry Lintinger pokazał na ojca i siebie. – Będzie praktycznie… mniej.

– Zgadza się. Bo ty, zakuta pało, nawet się nie połapałeś, że on kantuje.

– No tak, ale… – Stary Lintinger z namysłem kołysał na boki głową.

– Jakie znowu „ale”? – Kummeder przysunął głowę do twarzy Lintingera. Ten chciał się cofnąć, ale Kummeder chwycił go za rękę i przyciągnął do siebie.

Stary struchlał. Kummeder był o krok od rękoczynów.

– Żadne „ale”. To dobry pomysł. – Lintinger przełknął ślinę. – Bardzo dobry.

Kummeder poklepał go wielką łapą po policzku, jak ojciec chrzestny w filmie o mafii.

– Brakuje sześciu paczek – orzekł Kummeder, zwracając się do Kreuthnera, i przesunął leżące na stole pieniądze na środek. – Plus sto czterdzieści.

– Trochę mi się zejdzie.

– Trzy godziny. Potem zadzwonię do twojego szefa i zapytam, co z pieniędzmi.

– Nie wygłupiaj się. Przecież dostaniesz swój hajs. A co z mundurem?

– Zostaje tutaj.

– To przynajmniej oddaj mi kluczyki. Są w marynarce.

– Mundur zostaje. W całości.

– Na piechotę mam dyrdać czy jak?

Kummeder nie odpowiedział.

– Dostanę chociaż komórkę? Żebym zadzwonił po kogoś.

– Jak na kanciarza stawiasz całkiem spore żądania. Zmywaj się stąd. Masz jeszcze dwie godziny i pięćdziesiąt osiem minut.

– A karta do bankomatu? Też jej nie dostanę? Na litość boską! Wiesz co, teraz to mnie możesz…

– Ty, uważaj sobie, co! Tylko bez takich ordynarnych wyrażeń. Delikatny jestem. – Kummeder przetrząsnął marynarkę Kreuthnera, znalazł kartę do bankomatu i pstryknięciem posłał ją przez stół do właściciela. – Dwie godziny pięćdziesiąt siedem minut.

Trzysta metrów od gospody „Pod młynem” stał stary dom, który dawniej był leśniczówką. Teraz zamieszkiwało go małżeństwo Jankowitschów. Oboje byli po sześćdziesiątce i oboje na wcześniejszej emeryturze po latach znojnego zarabiania na chleb w papierni. Kiedy wczesnym rankiem do furtki zadzwonił mężczyzna w dziwnej kolorowej pelerynie, Heidrun Jankowitsch lekko się zdumiała. Spod peleryny wyglądały gołe nogi w sznurowanych trzewikach.

– Szczęść Boże – po chwili wahania przywitała go podejrzliwie kobieta.

– Przepięknego poranka życzę, pani… – Kreuthner łypnął z ukosa na nazwisko przy dzwonku – …Jankowitsch. Wiem, wiem, wczesna godzina. Ale muszę pilnie zatelefonować. Samochód mi się rozkraczył, a komórka nie działa.

– Aha. – Heidrun Jankowitsch przypomniała sobie, że ostatnio w okolicy powtarzały się przypadki molestowania młodych kobiet przez nieznajomego mężczyznę. Policja poszukiwała sprawcy. – Ma pan coś pod tym… co to w ogóle jest?

– To? To jest… ponczo. Taka południowoamerykańska peleryna. Całkiem praktyczna przy tej pogodzie.

– Naprawdę? Wygląda jak obrus.

– Przebóg! – Kreuthner się zaśmiał. – Ci Latynosi uwielbiają takie zwariowane desenie.

– Przecież to obrus z gospody „Pod młynem”.

Kreuthner zastanowił się, czy ciągnąć dalej dyskusję o ponczo, uznał jednak, że lepiej skrócić sprawę.

– Wie pani co, muszę pilnie zatelefonować. Dwie minutki. I zaraz sobie pójdę.

Kreuthner zabrał się do otwierania furtki, ale Heidrun Jankowitsch gestem dała mu do zrozumienia, że sobie tego nie życzy.

– Momencik. Tylko zapytam męża.

Weszła do domu i starannie zamknęła za sobą drzwi. Przez otwarte okno dobiegły strzępki małżeńskiej rozmowy, między innymi zdanie: „Co?! Ta świnia stoi pod naszym domem?”. Po tych słowach Kreuthner przestał liczyć na to, że otworzą się przed nim jakiekolwiek drzwi i zdoła zatelefonować. Zamierzał odejść i poszukać szczęścia gdzie indziej. W tym momencie na ganek nieoczekiwanie wyszedł Norbert Jankowitsch. Ubrany był w podkoszulek opinający się na ogromnym brzuchu, flanelowe spodnie na szelki zwisające na biodrach (spodnie trzymały się i tak) i ciężkie robocze buciory.

– Chce pan zadzwonić? – zapytał Jankowitsch, spoglądając ponuro. Machnięciem lewej ręki przywołał Kreuthnera. Zbliżając się do budynku, policjant zadał sobie pytanie, dlaczego facet machnął lewą ręką, a prawą schował za plecami. Odpowiedź czekała na niego na miejscu. W prawej ręce, która wystrzeliła znienacka do przodu, emeryt trzymał gaz pieprzowy, którym psiknął mu w twarz. Kreuthner jak trafiony obuchem osunął się na ziemię i został zaatakowany kopniakami, którym towarzyszyły najgorsze obelgi wraz z sugestią, by takim jak on urzynać jaja.

Kiedy jakiś czas później Kreuthner zapukał do drzwi kolejnego gospodarstwa położonego kilkaset metrów dalej, jego wygląd jeszcze mniej wzbudzał zaufanie. Obrus, owinięty wokół ramion, był zabrudzony i porwany w jednym miejscu, a oczy zaognione i opuchnięte. Otworzyła mu Margit Unterlechner, jędrna kobieta o dużych dłoniach z grubymi palcami, rumianych policzkach i intensywnie niebieskich oczach.

– Ach, to ty, Leo, co ty tu robisz? – Po jej twarzy przemknął uśmiech.

– Serwus, Margit. Muszę wykonać jeden telefon. – Kreuthner wysilił się na rzeczowy ton i starał zachowywać tak, jakby nie stał przed nią ubrany w same gacie i obrus.

– Wejdź – zaprosiła go Margit, obrzuciła wzrokiem od góry do dołu i wzięła obrus w dwa palce. – Dość oryginalne. To znowu strój na karnawał?

Kreuthner poznał Margit dwa lata temu na „lumpenbalu”, orgiastycznej imprezie odbywającej się w kulminacyjnym okresie karnawału nad jeziorem Tegernsee. Mąż Margit, Wolfgang, nie chciał towarzyszyć żonie i został na gospodarstwie. Nikogo to specjalnie nie dziwiło, bo Wolfgang powszechnie cieszył się opinią „ciepłych kluch” i interesował się wyłącznie hodowlą bydła. Przebąkiwano również, że życie intymne Unterlechnerów od lat leży odłogiem. Przynajmniej jeśli chodzi o małżeńskie obowiązki. W kwestiach pozamałżeńskich każdy wiedział, że Unterlechnerowa beztrosko daje na lewo i prawo, co było zdumiewające przy jej dość nieatrakcyjnym wyglądzie. Mankamenty urody kobieta po wielokroć rekompensowała swoją wielkoduszną osobowością. Tamtego wieczoru Kreuthner zamierzał właściwie poderwać Michaelę Hundsgeiger, fryzjerkę z Rottach. Ale ta wystroiła się w błyszczący gorsecik, siatkowe pończochy i stringi, toteż nie mogła opędzić się od adoratorów. W dodatku Kreuthner już o jedenastej ledwie patrzył na oczy po spożyciu licznych szklaneczek B-52. Alternatywą okazała się Margit Unterlechner, która przebrała się za uczennicę w kraciastej minispódniczce, rozpiętej białej bluzce i blond peruce z warkoczykami. Kiedy spoczęła na kanapie obok Kreuthnera, szkocka spódniczka niebezpiecznie opięła się jej na biodrach. Pamiętał to dobrze, ponieważ była to jednocześnie ostatnia rzecz, która została mu w pamięci z tamtego wieczoru. Następnego dnia obudził się bez spodni z tyłu starego passata. Od tamtej pory szerokim łukiem omijał jej gospodarstwo. Teraz jednak był w pilnej potrzebie i obawiał się, że żadne inne drzwi się przed nim nie otworzą.

– Może chciałbyś najpierw wziąć prysznic – zaproponowała Margit, delikatnie głaszcząc go po ramieniu. Zastanawiał się, jak to możliwe, że na odcinku trzech metrów od wejścia do kuchni rozpięły się trzy guziki jej bluzki. Nie miał ochoty zdejmować w tym domu tych nielicznych sztuk garderoby, które mu jeszcze zostały. Ale piekły go oczy od gazu łzawiącego i wiedział, że powinien je przemyć pod bieżącą wodą.

– A Wolfganga nie ma? – Kreuthner przez uchylone drzwi zapuścił żurawia do kuchni, w nadziei ujrzenia wspomnianego.

– Pojechał do Tölz po nową rozdrabniarkę. Tam jest łazienka. Potrzebne ci świeże ubranie?

– Jakbyś miała spodnie, byłoby super.

Pod natryskiem przemył oczy i zmył z ciała brud minionej nocy. Przez szum wody dotarł do niego dźwięk otwieranych drzwi do łazienki. W szparze w zasłonie prysznicowej zobaczył, jak Margit w szlafroku staje przed lustrem i pociąga usta pomadką. Spod podomki wyglądały dwie potężne, blade łydki, a równie blade stopy tkwiły w kwiaciastych klapkach. Potrząsnęła jasnymi, zniszczonymi trwałą włosami, odchyliła głowę do tyłu i odsłoniła to, co się kryło pod szlafrokiem. A nie była to bielizna.

– U ciebie wszystko w porządku? – Próbowała zerknąć za zasłonę.

– Jak najlepszym. Masz te spodnie?

– Chyba tak prędko nie będziemy ich potrzebować? – zaszczebiotała.

Zatkało go.

– Eee, no tak, znaczy… tylko byłoby dobrze, gdyby już tu były, bo… bo… no weź i je przynieś, z łaski swojej.

Z gracją, często właściwą korpulentnym osobom, poszybowała ku drzwiom i zanim je zamknęła, zawołała: „tylko mi nie ucieknij”. Wydawało mu się, że słyszy szczęk przekręcanego od zewnątrz klucza. Wyszedł spod natrysku i stwierdził, że zabrała jego bieliznę i skarpety. Zostały mu tylko buty. Kreuthner owinął się ręcznikiem kąpielowym, pośpiesznie wzuł buty i wylazł przez okno na zewnątrz. Znalazł się na podmokłej łące ogrodzonej drutem kolczastym. Rozejrzał się i po chwili wiedział już, którędy dojść do drogi. Wydało mu się jednak, że kątem oka dostrzega jakiś ruch. Zastygł na moment nieruchomo, słusznie wnioskując, że lepiej zachowywać się w sposób niezwracający uwagi. Na czoło wystąpił mu pot.

I wtedy to usłyszał. Początkowo nieśmiałe, jakby jeszcze niewprawne, potem mocne, zdecydowanie zwierzęce parskanie. Za plecami Kreuthnera stał Hannibal, jeden z najlepszych samców rozpłodowych w powiacie, dziewięćset siedemdziesiąt kilo umięśnionego żywiołu. Można sądzić, że zwierz ucieszy się z tej odrobiny rozrywki i urozmaicenia w monotonii życia. Ale to nie leżało w naturze byka. Nie, Hannibal ani trochę nie cieszył się z widoku Kreuthnera. Dopóki intruz się nie ruszał, byk nic mu nie robił. Ale przecież Kreuthner chciał kiedyś opuścić bycze pastwisko, i to najlepiej bez pomocy Margit Unterlechner. Jego plan wcale nie był zły: po minucie czekania w bezruchu Kreuthner ruszył pędem jak sam diabeł. Moment zaskoczenia powinien dać mu wystarczającą przewagę, by dobiec do ogrodzenia przed Hannibalem. I plan ten zapewne by się powiódł, gdyby nie to, że w tej sekundzie, w której puścił się biegiem, ręcznik zsunął się z jego bioder i zaplątał między nogami. Byk, i tak już w nie najlepszym humorze, rozjuszył się, że intruz chce go okpić. Nie wdając się w szczegóły: historia ta mogła wprawdzie skończyć się gorzej, choć niewiele. Jej bilans to cztery stłuczone żebra, liczne otarcia naskórka powstałe, kiedy Hannibal pchał Kreuthnera rogami po pastwisku, a także rozliczne drobne rany kłute, których Kreuthner nabawił się, dotarłszy w końcu do drutu kolczastego. Do tego straszliwie wielki i wyjątkowo bolesny krwiak na prawym pośladku, który nie był paskudną raną tylko dlatego, że Wolfgang Unterlechner przewidująco stępił bykowi końcówki rogów. Jakimś cudem, siłą desperacji Kreuthner zdołał wreszcie dobiec do przeciwległego krańca pastwiska, ratując nawet sfatygowany ręcznik. Zaraz potem po raz pierwszy tego ranka dopisało mu szczęście, kiedy spotkał niewidomego spacerowicza z psem. Niewidomy zupełnie nie przejął się wyglądem Kreuthnera i chętnie udostępnił mu swój telefon.

5

– Dzień dobry – powiedział Kreuthner i z zainteresowaniem omiótł wzrokiem wnętrze wozu. Na pierwszy rzut oka w środku nie było niczego podejrzanego. Ściśle rzecz biorąc, w ogóle niczego tam nie było. Żadnego koca na tylnym siedzeniu, żadnego atlasu drogowego w kieszeni na drzwiach, żadnej paczki gumy do żucia czy okularów przeciwsłonecznych na środkowej konsoli. Nic. Tylko przepastna damska torebka na siedzeniu pasażera.

– Dzień dobry.

Brunetka uśmiechnęła się do niego z wymuszoną grzecznością, mimowolnie zatrzymując wzrok na rozległych szramach na twarzy policjanta. Kreuthner zrobił pauzę. Kobieta zaś zastanawiała się, czy powinna coś powiedzieć, na przykład: „Czym mogę służyć?” albo „Czy coś jest nie w porządku?”. Widać było, że ma na końcu języka wyrażenia tego rodzaju. Większość kierowców odezwałaby się w ten sposób. Było zupełnie normalne, że policjant zaglądający przez boczną szybę wywołuje zaniepokojenie. Właśnie z tego powodu niemal każdy chciał jak najszybciej dowiedzieć się, o co chodzi. Jednak kobieta o nic nie zapytała. Kreuthner odniósł wrażenie, jakby obawiała się, że podejrzanie się zachowa lub powie coś niewłaściwego.

– Chciałbym zobaczyć pani dokumenty.

– Oczywiście. – Odpowiedź padła od razu, pośpiesznie. Nerwowo chwyciła za torbę. Czegóż w niej nie było! Szminka, pastylki miętowe, cienie do oczu, okulary przeciwsłoneczne, pęk kluczy. A także niedbale wrzucony kwit od lekarza wraz z formularzem skierowania oraz puszka jedzenia dla kota. Upłynęła chwila, zanim kobieta znalazła w tym chaosie papiery wozu. Kreuthnerowi wydało się to ewidentnie sprzeczne ze sterylnym wyglądem wnętrza. Samochód, którym ta kobieta jeździłaby choćby przez dwie godziny, wyglądałby w środku jak wysypisko śmieci. Coś tu się nie zgadzało.

Schartauer odszedł z papierami do radiowozu.

– Ma pani zepsute tylne lewe światło – poinformował Kreuthner.

– Bardzo przepraszam. Zaraz pojadę do warsztatu. Słowo.

– Na dobrą sprawę to jest wykroczenie drogowe.

– Oczywiście – zgodziła się kobieta. Kreuthner obszedł samochód w nadziei znalezienia innych braków, ale pojazd był w świetnym stanie. Wyglądał jak nowy.

Kreuthner przeniósł wzrok na sygnalizację, która nadal wskazywała czerwone. Od chwili ich przybycia upłynęły już co najmniej dwie minuty. Kreuthner stanął przed sygnalizatorem i powiódł spojrzeniem wzdłuż drogi. Sięgał wzrokiem na jakieś trzysta metrów i należałoby oczekiwać, że gdzieś w oddali będzie widoczna druga sygnalizacja. Niczego takiego nie było. Cała sprawa zaczęła wydawać mu się coraz bardziej podejrzana. Podszedł do stojącego tuż pod sygnalizatorem golfa, który w przeciwieństwie do bmw wyglądał nadzwyczaj nieporządnie. Tylne siedzenie było zawalone papierzyskami, zadrukowanymi diagramami, wykresami i tabelami. Kreuthner miał niewielkie pojęcie o tych rzeczach, ale po nagłówkach zorientował się, że niektóre z dokumentów zawierały dane finansowe lub giełdowe. Za siedzeniem kierowcy stała wyglądająca na drogą skórzana dyplomatka. Papiery i teczka nie pasowały ani do starego rzęcha, ani do jego kierowcy. Ten był mniej więcej w wieku brunetki z bmw i ubrany jak drwal. Na siedzeniu pasażera leżała pomarańczowa kamizelka odblaskowa. Mężczyzna, niewiele się odzywając, podał mu prawo jazdy i papiery wozu. Kreuthner przekazał dokumenty Schartauerowi, który poinformował go o rezultatach kontroli. Wszystko było w porządku. Samochód nie był jednak zarejestrowany na kobietę, tylko na niejakiego Diego Waldleitnera. W normalnych okolicznościach Kreuthner po prostu zapytałby ją, dlaczego jeździ tym wozem. Gdyby odparła, że właścicielem jest jej szwagier, a w systemie nie byłoby adnotacji o kradzieży, byłoby po sprawie. Policjant zerknął na światła. Wciąż były czerwone. Polecił Schwartauerowi, by ustalił numer telefonu Waldleitnera, i wrócił do bmw.

– Chciałbym zobaczyć trójkąt i apteczkę.

Kobieta popatrzyła na niego, jakby poprosił ją, żeby się rozebrała.

– Coś nie tak? – zapytał Kreuthner, przybierając ostrzejszy ton.

– Nie. Tylko zastanawiam się, jak otworzyć bagażnik. Mam… ten samochód od niedawna.

– Z tyłu jest przycisk na klapie.

Kobieta wysiadła, pośpiesznym krokiem podeszła do bagażnika i bezradnie popatrzyła na klapę.

– Tu, po prawej – podpowiedział Kreuthner.

– Ach, tutaj. – Kobieta z wahaniem sięgnęła do przycisku. Już miała go nacisnąć, ale w tym momencie Schartauer zawołał, że ma numer Waldleitnera. Kreuthner zostawił kobietę i wrócił do radiowozu.

Właściciel bmw, z którym się połączył, akurat był w drodze.

– Ile samochodów pan ma?

– Jeden. Jest zarejestrowany na moją żonę. Dlaczego pan pyta?

– Jedzie pan w tej chwili granatowym bmw 745i?

– Zgadza się. Dlaczego chce pan to wiedzieć?

– Rutynowa kontrola. Mógłby pan podać jego numery rejestracyjne?

Waldleitner podyktował ciąg liter i cyfr. Były to dokładnie te same monachijskie numery, które Kreuthner widział na granatowym bmw stojącym pięć metrów przed nim. Policjant podziękował i zamyślił się. Za to Schartauer wyglądał na skołowanego. Jak to możliwe, by samochód był jednocześnie tutaj i na monachijskiej obwodnicy? Kreuthner znał odpowiedź. Dzięki takiej właśnie sztuczce w latach siedemdziesiątych Frakcji Czerwonej Armii (RAF) długo udawało się robić policję w balona. Sprawcy upatrywali sobie konkretny model samochodu w określonym kolorze. Następnie kradli identyczny samochód i zaopatrywali go w fałszywe tablice, identyczne z tymi, które miał namierzony samochód. W razie kontroli i sprawdzania w rejestrze skradzionych pojazdów wóz był czysty.

Kiedy Kreuthner wrócił do bmw, kobieta miała w rękach trójkąt i apteczkę. Bagażnik był już zamknięty.

– No dobrze – powiedział Kreuthner, patrząc na oba przedmioty. – Mamy jednak inny problem.

– Jaki? – zapytała z niepokojem kobieta, chowając trójkąt i apteczkę na tylne siedzenie.

– Dlaczego nie wkłada tego pani z powrotem do bagażnika?

–Będzie pod ręką w razie ponownej kontroli. – Zamknęła drzwi. – To wszystko?

– Nie – odparł Kreuthner. – Jak powiedziałem, jest pewien problem.

Kobieta milczała w napięciu.

– Ten samochód nie należy do pani?

– Nie.

– A do kogo?

– Do znajomego. Pana Waldleitnera. – Zaśmiała się. – Nie ukradłam go. Gdyby był kradziony, już by pan o tym wiedział.

– Nie. Nie ma go w rejestrze skradzionych pojazdów.

– Więc… jaki to problem?

– Problem jest taki, że mamy o jedno granatowe bmw na tych tablicach za dużo.

Milczenie. Kobieta gryzła dolną wargę. Kreuthner popatrzył na sygnalizację.

– A światła ciągle czerwone. Dziwne, prawda?

– Pewnie zepsute.

– Nie sądzę.

– To ja nie wiem.

– Ależ wie pani. Wie pani lepiej ode mnie. Mam rację?

Omiotła spojrzeniem mundur Kreuthnera, popatrzyła w dół najpierw po lewej, potem po prawej stronie, byle nie w oczy policjanta.

– Wie pani co? Coś tu śmierdzi, i to okrutnie.

Kierowca golfa stanął obok wozu, a kiedy Kreuthner na niego spojrzał, odwrócił wzrok.

– Zna pani tego kierowcę?

Zawahała się, zastanowiła sekundę.

– Nie, dlaczego miałabym znać?

– Bo kiedy byłem w radiowozie, patrzyliście na siebie. Może i wyglądam na zmęczonego, ale wszystko widzę.

Kobieta przez chwilę w milczeniu spoglądała policjantowi w twarz. Przełknęła ślinę. Widać było, że serce podchodzi jej do gardła. Kreuthner ze spokojem sadysty obserwował, jak próbuje zapanować nad mimiką.

– Więc… – Zastanowiła się, o co właściwie zapytać. – Więc czego pan teraz ode mnie chce?

6

Trzy lata później

Simon Kreuthner odszedł w grudniu 2011, w siedemdziesiątym trzecim roku życia. Do lepszego świata, jak zapewnił ksiądz. Ogólnie sądzono jednak, że przed przeprowadzką do raju Simon jakiś czas spędzi jeszcze w czyśćcu. Za życia zawinił bowiem licznymi występkami, w tym prowadzeniem nielegalnej gorzelni. Nigdy też nie okazał skruchy i nawet nie próbował żyć w przyzwoitości.

Teraz zaś leżał w grobie, a swoją walącą się nieruchomość – gospodarstwo wiejskie położone między Gmund i Hausham – zapisał w spadku siostrzeńcowi, sierżantowi policji Leonhardtowi Kreuthnerowi. Ziemia nie była zadłużona i choć wuj rolnictwem nie zajmował się od lat, to w obejściu od ponad pięćdziesięciu lat mieściła się nielegalna gorzelnia. Niektórzy dziwili się, że Simon zapisał majątek akurat jemu. Nie łączyły ich zbyt serdeczne stosunki. Ale nieboszczyk dobrze przemyślał swoją decyzję. Sukcesja obwarowana była bowiem pewnym wymogiem, który z natury był kontrowersyjny i w dodatku nieważny od strony prawnej. Simon najwyraźniej wierzył, że siostrzeniec nie zlekceważy jego życzenia. By wypełnić wolę zmarłego, spadkobierca, oprócz krztyny przyzwoitości, musiał wykazać się pewną dozą kryminalnej energii. W rodzinie nie brakowało wprawdzie takich, którzy spełnialiby ten drugi warunek, ale który z tych wszystkich łotrów i nicponi narażałby się, by oddać pośmiertną przysługę wujowi? Prawie każdy z nich przebywał na warunkowym, o ile w ogóle był na wolności. Żaden z nich nie ryzykowałby pójścia do paki, skoro mógłby zająć się przepuszczaniem ładnego spadku na wolności. Tylko w siostrzeńcu Leonhardcie Simon dostrzegał niezbędną dozę przyzwoitości. Zważywszy na tryb życia siostrzeńca, mogłoby to dziwić, ale jeśli chodzi o rodzinę, Leo był niezwykle sentymentalny.

Aby wypełnić misję powierzoną mu w zaklejonej kopercie na łożu śmierci, Kreuthner na początku grudnia wziął plecak i udał się na górę Wallberg. Tymczasowo zdeponował bagaż w restauracji na szczycie, prosząc, by obchodzili się z nim ostrożnie. Potem poszedł pojeździć na nartach. Czarny szlak biegnący trasą dawnego zjazdu mężczyzn wśród przeciętnych narciarzy cieszył się złą sławą, ale był polecany przez znawców. Dało się tamtędy zjeżdżać tylko po świeżym śniegu. Szlak nie był bowiem ratrakowany i już po kilku dniach tak zryty, że nawet najlepszym narciarzom sprawiał niewielką frajdę.

Od samego rana niemal bez przerwy sypał biały puch. W południe chmury rozstąpiły się na jakieś dwie godziny i Kreuthner mógł się uraczyć piwkiem czy dwoma na tarasie restauracji. Kiedy tak siedział w słońcu i spoglądał na rozciągające się po południowej stronie pasma górskie, na Blankenstein i jeszcze dalej na Hasenspitze, na biegnący po lewej masyw skalny Guffertu, i dalekie lodowce Alp Zillertalskich, usłyszał wysoki kobiecy głos.

– Czy tu wolne?

Przy stoliku stała kobieta w wieku około trzydziestu pięciu lat. Jej kombinezon, stary i znoszony, dawno wyszedł z mody, tak samo buty narciarskie. Miała rzadkie płowe włosy do ramion i bladą twarz o pełnych ustach, może nie oszałamiająco piękną, ale na drugi rzut oka ujmującą. Sprawiała nieobecne wrażenie i patrzyła na niego, jakby poważnie się obawiała, że nie pozwoli jej się przysiąść. W ręku trzymała tacę, na niej talerz z frytkami, plastikową butelkę z wodą niegazowaną i widelec.

– Siadaj. Tu wszędzie wolne – odparł Kreuthner i przysunął białe piwo do siebie, bo kobieta wyglądała dość niezdarnie. Siadając, utknęła butem między stołem a ławką. Taca wypadła jej z rąk, a frytki rozsypały się po stole. Kobieta zaczęła je zbierać, gorączkowo przepraszając. Starannie układała je na talerzu, jedną przy drugiej. Kiedy zajęła cały talerz, wzięła się do drugiej warstwy, budując kratkę.

– Zawsze tak robisz z frytkami? – zaciekawił się Kreuthner, obserwując ją przez dłuższą chwilę.

– Lubię porządek – oznajmiła i z namysłem wsunęła frytkę do ust. I układała dalej.

– Okay… – Kreuthner pociągnął łyk piwa i przeniósł spojrzenie na południowy horyzont. – Dają tu niezłą smażoną kiełbasę. Nie musiałabyś tyle układać.

– Możliwe. Tylko że… jestem wegetarianką.

Kreuthner popatrzył na nią z mieszaniną ciekawości i zdumienia. Jeszcze nigdy nie widział na własne oczy wegetarianina, w każdym razie takiego, który by się do tego przyznawał.

– Serio? Tak zupełnie bez mięsa?

Kobieta pieczołowicie nabiła na widelec trzy frytki i odgryzła wszystkie czubki naraz.

– Coś w tym złego? – zapytała.

– Nie, nie. Tak tylko myślę… – Kreuthner wpatrywał się w nią, jakby z uszu wyrastała jej trawa. – Ale kurczaka jesz?

– To też mięso.

Kreuthner przytaknął i zadumał się nad osobliwym światopoglądem wegetarian, podczas gdy jego towarzyszka dalej spożywała po trzy frytki naraz. Tak upłynęło w ciszy parę minut.

– Superdzień dzisiaj, prawda? – zagadnął w końcu, by coś powiedzieć.

– No, super – odparła i zaczęła się szarpać z nakrętką butelki. Zapytał, czy jej pomóc, ale pokręciła głową.

– Jestem Leo – przedstawił się.

–