Wydawca: Wydawnictwo Albatros Kategoria: Dla dzieci i młodzieży Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 308 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Cud chłopak - R. J. Palacio

Wzruszająca opowieść o walce dziecka z przeciwnościami losu. August urodził się ze zniekształconą twarzą. W wieku 10 lat po raz pierwszy idzie do szkoły, gdzie styka się z nietolerancją i ostracyzmem kolegów. Pogoda ducha i wewnętrzna siła sprawiają jednak, że chłopiec pokonuje kolejne trudności i zdobywa uznanie otoczenia.


Zapadająca w pamięć opowieść o dobroci, odwadze i inności Kirkus Reviews


Najlepiej sprzedająca się książka na Amazonie w 2012 r.

Opinie o ebooku Cud chłopak - R. J. Palacio

Fragment ebooka Cud chłopak - R. J. Palacio

O książce

„Nie jestem zwykłym dzieckiem tylko dlatego, że nikt nie patrzy na mnie jak na zwykłe dziecko” – mówi o sobie August. I nie mija się z prawdą, bo przecież na widok „zwykłego” dziesięciolatka młodsze dzieci nie uciekają z krzykiem, a starsze i dorośli nie odwracają głowy z obrzydzeniem lub przerażeniem albo – w najlepszym wypadku – z konsternacją.

August jest inteligentnym, dowcipnych chłopcem i jego życie wyglądałoby pewnie zupełnie inaczej, gdyby niejeden zmutowany gen, z powodu którego ma zdeformowaną twarz i zanim skończył dziesięć lat, przeszedł 27 operacji. Do tej pory widział siebie oczami kochających go bezwarunkowo rodziców i siostry. Teraz, gdy idzie do szkoły – od razu do piątej klasy – przyjdzie mu się zmierzyć ze światem rówieśników i starszych uczniów, z ostracyzmem, uprzedzeniami, a czasem ze zwykłym chamstwem i podłością. Spotka się jednak również z dobrocią, przyjaźnią i wspaniałomyślnością.

Kontakt z rówieśnikami odmieni Augusta. Ale czy tylko jego?

Tytuł oryginału:

WONDER

Copyright © R.J. Palacio 2012

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz s.c. 2014

Polish translation copyright © Maria Olejniczak-Skarsgard 2014

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Ilustracja na okładce: Tad Carpenter 2012

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN: 978-83-7985-046-4

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS ANDRZEJ KURYŁOWICZ S.C.

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dla Russella, Caleba i Josepha

Z odległych miast przyjeżdżają do mnie lekarze.

Stają przy łóżku

I nie wierzą własnym oczom.

Mówią,

Że jestem bożym cudem stworzenia,

Niepojętym i niewytłumaczalnym.

Natalie Merchant, Cud

Część pierwsza

Los się uśmiechnął,

Przeznaczenie się roześmiało,

Stając nad moją kołyską...

Natalie Merchant, Cud

Zwykły dzieciak jak inne

Wiem, że nie jestem zwykłym dziesięciolatkiem. To znaczy, oczywiście, robię zwykłe rzeczy. Jem lody, jeżdżę na rowerze, gram w piłkę, mam xboxa. Pod tym względem jestem całkiem zwyczajny. Tak mi się wydaje. I tak czuję. W środku. Ale gdy zwykły dzieciak spojrzy na drugiego zwykłego dzieciaka, to przecież nie ucieka z wrzaskiem z placu zabaw. I ludzie nie wlepiają w niego wzroku, gdziekolwiek się pojawi.

Gdybym znalazł czarodziejską lampę i mógł wypowiedzieć jedno życzenie, chciałbym mieć normalną twarz, na którą nikt nigdy nie rzuci okiem. Kiedy idę ulicą, wolałbym, żeby przechodnie nie spoglądali na mnie i nie odwracali głów. Moim zdaniem sprawa przedstawia się tak: nie jestem zwykłym dzieckiem tylko dlatego, że nikt nie patrzy na mnie jak na zwykłe dziecko.

Właściwie już się przyzwyczaiłem do swojego wyglądu. Umiem udawać, że nie widzę, jakie ludzie robią miny. Wszyscy nabraliśmy w tym dużej wprawy – mama, tato i Via. Chociaż nie – odwołuję to, co powiedziałem – nie wszyscy. Vii nie wychodzi to najlepiej. Potrafi się porządnie wkurzyć, jeśli ktoś zachowa się po chamsku. Na przykład któregoś dnia kilku starszych chłopaków coś tam wygadywało na placu zabaw. Nawet nie wiem co, bo nie słyszałem, ale usłyszała ich Via i natychmiast zaczęła się wydzierać. Taka już jest. Ja tak nie robię.

Via nie uważa, że jestem zwyczajny. Nie przyznaje się do tego, ale gdyby widziała we mnie zwykłego dzieciaka, to nie byłaby przekonana, że musi się tak o mnie troszczyć. Rodzice też nie uważają, że jestem zwyczajny. W ich odczuciu jestem nadzwyczajny. Jedynym człowiekiem na świecie, który zdaje sobie sprawę, jaki ze mnie zwykły chłopak, jestem ja sam.

Tak na marginesie, mam na imię August. Nie powiem wam, jak wyglądam. Cokolwiek sobie wyobrażacie, w rzeczywistości jest pewnie gorzej.

Dlaczego nie chodziłem do szkoły

W przyszłym tygodniu zaczynam naukę w piątej klasie. Ponieważ nigdy nie uczyłem się w prawdziwej szkole, jestem cały w nerwach. Wielu ludzi sądzi, że nie posłano mnie do szkoły z powodu mojego wyglądu, ale to nieprawda. Przyczyną były te wszystkie operacje. W sumie dwadzieścia siedem od urodzenia. Najpoważniejsze przeprowadzono, jeszcze zanim skończyłem cztery lata, więc ich nie pamiętam. Od tamtej pory co roku miałem ze dwie, trzy (jedne skomplikowane, inne proste), a ponieważ jestem mały jak na swój wiek i cierpię na jeszcze inne tajemnicze przypadłości, których lekarze nie potrafią rozszyfrować, często dopadały mnie różne choroby. Dlatego rodzice uznali, że nie powinienem iść do szkoły. Teraz jestem dużo silniejszy. Ostatnią operację miałem osiem miesięcy temu i prawdopodobnie nie czeka mnie kolejna przez kilka najbliższych lat.

Mama daje mi lekcje w domu. Dawniej robiła ilustracje do książek dla dzieci. Wróżki i syreny udają jej się świetnie, gorzej tematy dla chłopców. Kiedyś chciała mi narysować Dartha Vadera, ale wyszedł jakiś dziwaczny robot w kształcie grzyba. Od dawna nie widziałem, żeby cokolwiek narysowała. Pewnie jest zbyt zajęta opiekowaniem się mną i Vią.

Nie powiem, że zawsze chciałem chodzić do szkoły, bo to nie do końca prawda. Niby chciałem, ale tylko gdybym był taki jak inni uczniowie. Gdybym mógł mieć dużo kolegów, spotykać się z nimi po szkole i takie tam.

Teraz przyjaźnię się z kilkoma chłopcami. Moim najlepszym przyjacielem jest Christopher, potem Zachary i Alex. Znamy się od pieluch. Nie razi ich mój wygląd, bo zdążyli się przyzwyczaić przez te wszystkie lata. Gdy byliśmy mali, ciągle się bawiliśmy razem, ale potem Christopher przeprowadził się do Bridgeport w stanie Connecticut. To ponad godzinę drogi od mojego domu w North River Heights, na samym czubku Manhattanu. A Zachary i Alex poszli do szkoły. Dziwna sprawa: choć Christopher przeniósł się tak daleko, widzę się z nim częściej niż z Zacharym i Alexem. Tamci dwaj mają już nowych kolegów. W każdym razie, gdy spotykamy się przypadkiem na ulicy, wciąż są dla mnie mili. Zawsze mówią „cześć”.

Przyjaźnię się też z innymi chłopcami, choć nie tak blisko jak dawniej z Christopherem, Zackiem i Alexem. Na przykład Zack i Alex zapraszali mnie w dzieciństwie na przyjęcia urodzinowe, a Joel, Eamonn i Gabe – ani razu. Emma zaprosiła mnie raz, ale od dłuższego czasu się nie widzieliśmy. No i ciągle chodzę na urodziny do Christophera, to jasne. Czy ja nie przesadzam z tymi przyjęciami urodzinowymi?

Jak przyszedłem na świat

Lubię, gdy mama opowiada tę historię, bo strasznie mnie śmieszy. Nie tak, jak śmieszą dowcipy, ale słuchając mamy, po prostu boki zrywamy z Vią.

No więc, gdy byłem jeszcze w brzuchu mamy, nikomu nie przyszło do głowy, że po wyjściu stamtąd będę wyglądał tak jak teraz. Cztery lata wcześniej urodziła się Via i to była „bułka z masłem” (słowa mamy), wobec tego nikt nie widział powodu, żeby przeprowadzać specjalne badania. Ze dwa miesiące przed moim urodzeniem lekarze stwierdzili, że coś jest nie w porządku z moją twarzą, ale ich zdaniem nie wyglądało to groźnie. Powiedzieli rodzicom, że mam rozszczep podniebienia i jakieś tam jeszcze „drobne anomalie”, jak się wyrazili.

Tej nocy, gdy się urodziłem, na sali porodowej pracowały dwie pielęgniarki. Jedna była sympatyczna i miła. Druga, jak twierdzi mama, ani trochę. Miała bardzo umięśnione ręce i – teraz robi się śmiesznie – ciągle puszczała bąki. Na przykład podawała mamie pokruszony lód i pryk. Mierzyła jej ciśnienie i pryk. „Nie uwierzycie, mówiła mama, ta kobieta ani razu nie powiedziała »przepraszam«!”. Ponieważ opiekujący się mamą lekarz akurat miał wolny dzień, musiała się zdać na jakiegoś podenerwowanego młodego doktorka, któremu dała z tatą przezwisko Doogie, zdaje się dlatego, że przypomniał im się bohater starego serialu telewizyjnego Doogie Howser, lekarz medycyny (oczywiście nie zwracali się tak do niego bezpośrednio). Mama mówi, że choć jej sąsiadki na sali trochę kwękały, tato rozśmieszał ją przez całą noc.

Gdy wyszedłem z brzucha, podobno zapadła kompletna cisza. Mama nawet nie miała sposobności, żeby na mnie spojrzeć, bo ta miła siostra natychmiast wybiegła ze mną z sali. Tato ruszył za nią w takim pośpiechu, że upuścił kamerę wideo, która się roztrzaskała na milion kawałków. To wszystko ogromnie zdenerwowało mamę. Chciała wstać z łóżka, żeby zobaczyć, dokąd oni pędzą, ale prukająca pielęgniarka chwyciła ją swoimi łapskami za ramiona i przygwoździła do łóżka. Prawie doszło do bójki: mama histeryzowała, a pielęgniarka wrzeszczała, każąc jej się uspokoić. W końcu obie zaczęły wołać lekarza. I wiecie co? Lekarz zemdlał! Runął na podłogę! Widząc to, prukająca pielęgniarka próbowała go ocucić szturchnięciami nogą, a przy tym wymyślała mu: „Jak tak można? Co z pana za lekarz! Niech pan wstaje! No już!”. I nagle, ni stąd, ni zowąd, puściła bąka – niewyobrażalnie potężnego, głośnego i śmierdzącego bąka. Mama twierdzi, że dzięki temu lekarz się ocknął. Tak czy owak, gdy mama opowiada tę historię, odgrywa każdą z postaci – także naśladuje odgłos prukania – i brzmi to strasznie, strasznie śmiesznie.

Potem okazało się, że prukająca pielęgniarka jest bardzo miła. Siedziała przy mamie cały czas. Nie odeszła od łóżka, nawet gdy tato wrócił do pokoju i lekarze powiedzieli rodzicom, co mi dolega. Mama dokładnie pamięta, co ona szepnęła jej do ucha, kiedy lekarz oznajmił, że prawdopodobnie nie przeżyję nocy. „Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat[1]”. Następnego dnia, gdy jednak przeżyłem noc i pokazano mnie mamie pierwszy raz, właśnie ta pani trzymała ją za rękę.

Mama mówi, że wtedy lekarze o wszystkim już jej powiedzieli. Była gotowa mnie zobaczyć. Ale gdy spojrzała w dół na moją malutką powykręcaną buzię, jej uwagę zwróciły jedynie śliczne oczy.

Tak na marginesie, mama jest piękna. Tato jest przystojny. Via jest cudna. Wyjaśniam na wszelki wypadek, gdybyście się nad tym zastanawiali.

Dom Christophera

Gdy Christopher wyprowadził się do Bridgeport trzy lata temu, byłem naprawdę przybity. Mieliśmy wtedy z siedem lat. Godzinami bawiliśmy się figurkami postaci z Gwiezdnych wojen i pojedynkowaliśmy się na miecze świetlne. Wciąż mi tego brakuje.

Wiosną zeszłego roku całą rodziną pojechaliśmy w odwiedziny do Bridgeport. Gdy razem z Christopherem szukaliśmy chrupek w kuchni, usłyszałem, jak mama mówi do Lisy, mamy Christophera, że jesienią pójdę do szkoły. Wcześniej nie wspomniała o tym słowem, ani razu.

– Co takiego? – wtrąciłem się.

Zrobiła zaskoczoną minę, jakbym nie powinien tego usłyszeć.

– Lepiej powiedz mu o swoim pomyśle, Isabel – włączył się tato, który stał po drugiej stronie salonu, gawędząc z tatą Christophera.

– Później o tym porozmawiamy – odrzekła mama.

– Nie – odparłem. – Chcę wiedzieć teraz.

– Nie uważasz, Auggie, że jesteś gotów rozpocząć naukę w szkole? – zapytała mama.

– Nie.

– Ja też nie uważam – dodał tato.

– No i już, sprawa zamknięta. – Wzruszyłem ramionami i usiadłem mamie na kolanach jak mały szkrab.

– Ja tylko sądzę, że powinieneś umieć więcej niż to, czego mogę cię nauczyć – powiedziała mama. – Sam wiesz, Auggie, jaka jestem słaba z ułamków!

– Dokąd chcesz mnie posłać? – zapytałem.

Zbierało mi się na płacz.

– Do szkoły imienia Beechera. Tuż koło nas.

– Ho, ho, świetna szkoła – powiedziała Lisa, klepiąc mnie po kolanie.

– A dlaczego nie do tej, gdzie uczy się Via? – dopytywałem się.

– Tamta jest za duża – wyjaśniła mama. – Myślę, że by ci nie pasowała.

– Nie chcę iść do szkoły – jęknąłem.

Przyznaję, że miało to zabrzmieć trochę po dziecinnemu.

– Niczego nie musisz robić wbrew sobie – oświadczył tato, biorąc mnie na ręce. Usiadł na drugim końcu kanapy i wziął mnie na kolana. – Skoro nie chcesz, nie będziemy cię nakłaniać.

– Ale to byłoby dla niego dobre, Nate – ciągnęła mama.

– Nie byłoby, skoro on tego nie chce – stwierdził tato, patrząc na mnie – i nie jest na to gotów.

Zauważyłem, że mama zerka na Lisę, a ta podchodzi i ściska ją za rękę.

– Razem coś wymyślicie – odezwała się do mamy. – Zawsze się wam udawało.

– Wrócimy do tej rozmowy – powiedziała mama.

– Czułem, że się posprzeczają na ten temat, i chciałem, żeby tato był górą. Coś mi jednak mówiło, że mama ma rację. Poza tym rzeczywiście jest beznadziejna w ułamkach.

W samochodzie

Jazda do domu trwała dość długo. Jak zwykle zasnąłem na tylnym siedzeniu, głowę położyłem na kolanach Vii jak na poduszce, a pas bezpieczeństwa był owinięty ręcznikiem, żebym nie upaćkał Vii śliną cieknącą mi z ust. Via też zasnęła, a mama i tato rozmawiali półgłosem o dorosłych sprawach, które nic mnie nie obchodziły.

Nie wiem, ile czasu spałem, ale po przebudzeniu zobaczyłem za szybą fioletową noc i księżyc w pełni. Jechaliśmy autostradą wśród masy samochodów. W pewnej chwili zorientowałem się, że rodzice rozmawiają o mnie.

– Nie możemy ciągle go chronić – szepnęła mama do taty, który prowadził. – Udawać, że jutro obudzi się w innej rzeczywistości. Otaczająca go rzeczywistość się nie zmieni, Nate, więc z naszą pomocą musi nauczyć się w niej żyć. Nie możemy unikać sytuacji, które...

– Dlatego posyłamy go do szkoły podstawowej średniej[2] jak jagnię na rzeź... – wtrącił ze złością tato i urwał, widząc w lusterku, że podnoszę głowę.

– Co to znaczy „jak jagnię na rzeź”? – zapytałem rozespany.

– Śpij, śpij, Auggie – rzucił cicho.

– W szkole wszyscy będą się na mnie gapić – jęknąłem, nagle zalewając się łzami.

Mama odwróciła się do mnie i położyła dłoń na mojej ręce, mówiąc:

– Kochanie, dobrze wiesz, że nie będziemy cię do tego zmuszać. Tylko spotkaliśmy się z panem wicedyrektorem i opowiedzieliśmy mu o tobie. Bardzo chce się z tobą zobaczyć.

– Co mu powiedzieliście?

– Że jesteś zabawny, serdeczny i mądry. Gdy się dowiedział, że mając sześć lat, przeczytałeś Smoczego jeźdźca[3], zawołał: „No, no, muszę poznać tego chłopca!”.

– Coś jeszcze?

Mama posłała mi uśmiech, jakby chciała mnie nim otulić.

– Że miałeś dużo operacji i dzielnie je zniosłeś.

– Wobec tego on wie, jak wyglądam, tak?

– Wzięliśmy zdjęcia zrobione zeszłego lata w Montauk – rzekł tato. – Zobaczył całą naszą rodzinę. Również to świetne zdjęcie na łodzi, jak trzymasz flądrę!

– Ty też się z nim spotkałeś? – Muszę przyznać, że byłem trochę zawiedziony, słysząc, że tato brał w tym udział.

– Tak, poszliśmy oboje. Bardzo miły z niego człowiek.

– Polubiłbyś go – dodała mama.

Nagle wydało mi się, że oni stoją po tej samej stronie.

– Zaraz, zaraz, kiedy było to spotkanie?

– W zeszłym roku oprowadził nas po szkole – odrzekła mama.

– Co takiego?! Cały rok się nad tym zastanawiacie i nic mi nie mówicie?

– Nie wiedzieliśmy, czy cię w ogóle przyjmą – wyjaśniła mama. – Do tej szkoły bardzo trudno się dostać. Mają długą procedurę kwalifikowania uczniów. Chciałam ci oszczędzić niepotrzebnych nerwów.

– Ale rzeczywiście, Auggie, należało cię poinformować miesiąc temu, gdy się okazało, że zostałeś przyjęty – zgodził się tato.

– Patrząc z perspektywy czasu, też tak myślę – przyznała z westchnieniem mama.

– Czy pani, która wtedy do nas przyszła, miała z tym coś wspólnego? – zapytałem. – Ta, co zrobiła mi test.

– Owszem. – Spojrzała na mnie ze skruchą.

– A mówiłaś, że piszę test na inteligencję – wypomniałem jej.

– Rzeczywiście, ale to było niewinne kłamstwo – usprawiedliwiła się mama. – Musiałeś zdać egzamin wstępny, żeby przyjęto cię do szkoły. Swoją drogą, poszło ci świetnie.

– Więc skłamałaś – mruknąłem.

– Masz rację, niewinne kłamstwo jest mimo wszystko kłamstwem. Przepraszam. – Na jej twarzy pojawił się nieśmiały uśmiech, a gdy nie zareagowałem, odwróciła się w kierunku jazdy.

– Co to znaczy „jak jagnię na rzeź”? – zapytałem.

Mama westchnęła i posłała tacie znaczące spojrzenie.

– Nie powinienem był tak się wyrazić – powiedział tato, patrząc na mnie w lusterku wstecznym. – To było niewłaściwe porównanie. Chodzi o to, że mama i ja bardzo cię kochamy i chcemy cię chronić na wszelkie sposoby. Czasem po prostu każde z nas robi to inaczej.

– Nie chcę iść do szkoły – oświadczyłem, krzyżując ramiona.

– Skorzystałbyś na tym – zaznaczyła mama.

– Może w przyszłym roku. – Odwróciłem się do okna.

– W tym roku byłoby lepiej – ciągnęła. – Wiesz dlaczego? Bo pójdziesz do piątej klasy, czyli ze wszystkimi dziećmi rozpoczniesz pierwszy rok nauki w szkole podstawowej średniej. Nie będziesz jedynym nowym uczniem.

– Za to jedynym, który ma taką twarz.

– Nie twierdzę, że to nie będzie dla ciebie trudna próba, sam wiesz najlepiej. Ale dobrze na tym wyjdziesz, Auggie. Poznasz nowych kolegów. Nauczysz się rzeczy, których nie nauczyłbyś się ode mnie. – Mama znów odwróciła się w moją stronę. – Podczas zwiedzania szkoły zaprowadzono nas do laboratorium. Wiesz, co tam zobaczyliśmy? Kurczaczka, który właśnie wykluwał się z jajka. Był śliczny! Od razu przypomniałeś mi się ty... noworodek z ogromnymi brązowymi oczami...

Uwielbiam słuchać historii o tym, jak byłem mały. Czasem mam ochotę zwinąć się w kłębek, dać się tulić i całować. Chętnie stałbym się znowu niemowlakiem, który nic nie wie. Ale podczas tej rozmowy nie byłem w nastroju na takie opowieści.

– Nie chcę iść do szkoły – powtórzyłem.

– Może przynajmniej spotkałbyś się z panem Tushmanem[4] przed podjęciem decyzji? Co ty na to?

– Z panem Tushmanem?

– Wicedyrektorem – wyjaśniła mama.

– Naprawdę tak się nazywa?

– Dobre, co? – wtrącił się tato i z rozbawioną miną spojrzał na mnie w lusterku wstecznym. – Wyobrażasz sobie, jak go przezywają, Auggie? Kto chciałby nosić takie nazwisko?

Uśmiechnąłem się, choć wolałem, żeby rodzice nie zauważyli uśmiechu na mojej twarzy. Tato był jedyną osobą na świecie, która potrafiła mnie rozśmieszyć, nawet gdy wcale nie chciało mi się śmiać. On rozbawiłby każdego.

– Wiesz, Auggie, warto zostać uczniem tej szkoły choćby po to, żeby słyszeć te wszystkie żarty z jego nazwiska! – ciągnął podekscytowanym głosem. – Pomyśl sobie, ile będzie zabawy. „Uwaga, uwaga! Pan Dupman proszony jest na posiedzenie”. – Tato naśladował wysoki głos starszej pani. – „Pan Dupman może odebrać duplikaty dokumentów”.

Parsknąłem śmiechem wcale nie dlatego, że te dowcipy tak bardzo mnie rozweseliły, ale dlatego, że odechciało mi się gniewać.

– A może być jeszcze gorzej! – mówił dalej tato już swoim głosem. – Gdy byliśmy z mamą w college’u, uczyła nas niejaka pani Butt[5].

Mama śmiała się razem z nami.

– Naprawdę? – zapytałem.

– Nazywała się Roberta Butt – powiedziała mama, unosząc rękę jak do przysięgi. – Pieszczotliwie mówiliśmy o niej: Bobbie Tyłeczek.

– Miała wydatne policzki – dodał tato.

– Nate! – wykrzyknęła mama.

– Chodziło mi tylko o to, że była pucołowata.

Mama pokręciła ze śmiechem głową.

– Słuchajcie, mam pomysł! – zawołał tato. – A gdyby tak umówić ich na randkę w ciemno? Wyobrażacie to sobie? „Pani Tyłeczek, to jest pan Dupman”. „Panie Dupman, oto pani Tyłeczek”. Z czasem by się pobrali i mieli gromadkę małych Dupmanków.

– Tylko współczuć panu Tushmanowi – odparła z westchnieniem mama. – Robisz sobie żarty z człowieka, którego Auggie jeszcze nie zna, Nate!

– Kto to jest pan Tushman? – wymamrotała Via, ocknąwszy się ze snu.

– Wicedyrektor mojej nowej szkoły – odrzekłem.

U pana Tushmana

Przed spotkaniem z panem Tushmanem dostałbym jeszcze większej tremy, gdybym wiedział, że mam również poznać paru uczniów. Ale nie uprzedzono mnie, więc było mi raczej do śmiechu. Ciągle chodziły mi po głowie żarty, jakie tato robił sobie z jego nazwiska. Gdy razem z mamą przybyliśmy do szkoły podstawowej Beechera kilka tygodni przed rozpoczęciem roku szkolnego i zobaczyłem pana Tushmana, który czekał na nas przy wejściu, od razu zacząłem chichotać. Byłem trochę zaskoczony, bo wcale nie wyglądał tak, jak sobie wyobrażałem. Nie miał pokaźnego tyłka i w ogóle robił wrażenie całkiem normalnego gościa. Wysoki i szczupły. Stary, ale nie tak bardzo. Chyba dość sympatyczny. Podał rękę najpierw mamie.

– Dzień dobry, panie dyrektorze. Miło pana znowu widzieć – odezwała się mama. – To mój syn, August.

Pan Tushman spojrzał wprost na mnie, uśmiechnął się i skinął głową, wyciągając do mnie rękę.

– Dzień dobry. – Przywitał się zupełnie naturalnie. – Cieszę się, że mogę cię poznać.

– Dzień dobry – wymamrotałem.

Podałem mu wiotką dłoń i wbiłem wzrok w jego buty. Miał czerwone adidasy.

– Dużo o tobie słyszałem od twoich rodziców – mówił dalej, kucając przede mną tak blisko, że nie mogłem patrzeć na buty, tylko musiałem spojrzeć mu w twarz.

– Co na przykład? – zapytałem.

– Słucham?

– Mów głośniej, kochanie – zwróciła mi uwagę mama.

– Co na przykład? – powtórzyłem.

– Że lubisz czytać – odparł – i że masz zdolności artystyczne. – Oczy pana Tushmana były niebieskie, okolone białymi rzęsami. – Poza tym interesują cię przedmioty ścisłe, zgadza się?

– Uhm. – Kiwnąłem głową.

– Prowadzimy bardzo ciekawe zajęcia fakultatywne z przedmiotów ścisłych – oznajmił. – Może któreś z nich wybierzesz?

– Uhm – mruknąłem, choć nie miałem pojęcia, co to są zajęcia fakultatywne.

– No dobrze. Idziemy obejrzeć szkołę?

– Teraz?

– Myślałeś, że wybierzemy się do kina? – zapytał z uśmiechem i podniósł się z kucek.

– Nic nie mówiłaś o zwiedzaniu szkoły – zwróciłem się do mamy oskarżycielskim tonem.

– Auggie... – Nie dokończyła zdania.

– Będzie dobrze. Obiecuję – powiedział pan Tushman, wyciągając do mnie rękę.

Chyba chciał zaprowadzić mnie do szkoły, ale wolałem trzymać się mamy. Uśmiechnął się i ruszył w stronę drzwi wejściowych.

Mama ścisnęła mnie lekko za rękę. Nie wiem, czy to miało oznaczać „kocham cię”, czy „przepraszam”. Prawdopodobnie jedno i drugie po trochu.

Do tej pory byłem tylko w szkole mojej siostry, dokąd rodzice zabierali mnie, gdy śpiewała na wiosennych koncertach i różnych takich imprezach. Ta szkoła była zupełnie inna. Przede wszystkim mniejsza. Zalatywało w niej szpitalem.

Sympatyczna pani Garcia

Szliśmy za panem Tushmanem, skręcając to w jeden, to w drugi korytarz. Nie kłębiło się tam od uczniów, a ci nieliczni raczej mi się nie przyglądali, choć możliwe, że w ogóle mnie nie widzieli. Właściwie chowałem się za mamą. Wiem, że to dziecinada, ale akurat wtedy nie byłem szczególnie przebojowy.

W końcu zaszliśmy do małego pokoju z tabliczką na drzwiach: „Gabinet wicedyrektora”. W środku siedziała za biurkiem przyjemnie wyglądająca kobieta.

– To pani Garcia – przedstawił ją pan Tushman. Uśmiechnęła się do mamy, zdjęła okulary i wstała z krzesła.

– Isabel Pullman. – Mama uścisnęła jej dłoń. – Miło panią poznać.

– A to jest August – powiedział pan Tushman.

– Mama odsunęła się na bok, tak że znalazłem się z przodu. I wtedy stało się to, co widziałem już milion razy. Gdy uniosłem głowę i spojrzałem na panią Garcię, na sekundę spuściła wzrok. Zrobiła to tak szybko, że nikt by nie zauważył, bo poza tym ani trochę nie zmieniła się na twarzy. Rozpływała się w uśmiechu.

– Cieszę się, że mogę cię poznać – przywitała się, podając mi rękę.

– Dzień dobry – odrzekłem cicho, ściskając jej dłoń.

– Nie chciałem jednak spojrzeć jej w oczy, więc gapiłem się na okulary wiszące na łańcuszku na szyi.

– Ho, ho, jaki mocny uścisk! – zauważyła pani Garcia.

Miała bardzo ciepłą rękę.

– Zabójczo mocny – wtrącił pan Tushman i nad moją głową rozległ się śmiech całej trójki.

– Mów mi: pani G. – Nadal zwracała się do mnie, ale ja przyglądałem się teraz przedmiotom na jej biurku. – Wszyscy tak mówią. „Pani G., jaki jest kod do mojego schowka?”. „Pani G., poproszę przepustkę dla spóźnionych”. „Pani G., chcę się przepisać na inne zajęcia fakultatywne”.

– Tak naprawdę rządzi tu pani G. – oświadczył pan Tushman i dorośli znowu parsknęli śmiechem.

– Jestem w szkole co dzień od wpół do ósmej – ciągnęła pani Garcia. Wciąż nie odrywała ode mnie wzroku, natomiast ja wpatrywałem się w jej brązowe sandały z fioletowymi kwiatkami przy sprzączkach. – Jeżeli będziesz czegoś potrzebował, czegokolwiek, przyjdź do mnie.

– Dobrze – bąknąłem.

– O, jaki uroczy bobas – zachwyciła się mama, wskazując jedno ze zdjęć na tablicy ogłoszeń. – Pani synek?

– Skądże! Dziękuję za komplement. – Pani Garcia uśmiechnęła się szeroko, ale już nie rozpływała się w uśmiechu jak dotychczas. – To mój wnuk.

– Co za słodziak! W jakim jest wieku?

– Na tym zdjęciu ma chyba pięć miesięcy. Teraz jest dużym chłopcem. Niedługo skończy osiem lat.

– Kto by pomyślał? – Mama pokiwała z podziwem głową. – Prześliczny maluch.

– Miło słyszeć. – Pani Garcia miała taki wyraz twarzy, jakby chciała powiedzieć coś jeszcze o swoim wnuku, ale naraz jej uśmiech troszkę się skurczył. – Zaopiekujemy się Augustem jak najlepiej – zapewniła mamę.

Zauważyłem, że jednocześnie ścisnęła ją lekko za rękę. Spojrzałem na twarz mamy i dopiero wtedy zorientowałem się, że jest zdenerwowana tak jak ja. Chyba podobała mi się pani Garcia... gdy jej twarz nie rozpływała się w uśmiechu.

Jack Will, Julian i Charlotte

Pan Tushman wprowadził nas do niewielkiego pokoju naprzeciwko biurka pani Garcii. Zamknął drzwi i usiadł za dużym biurkiem, nie przestając mówić, ale właściwie go nie słuchałem. Przyglądałem się różnym rzeczom na blacie. Były fajne, na przykład globus bujający się w powietrzu i coś w rodzaju kostki Rubika pokrytej malutkimi lusterkami. Bardzo mi się podobał ten gabinet, zwłaszcza świetne rysunki i obrazki uczniów, oprawione w ramki i powieszone na ścianach jak dzieła sztuki.

Mama usiadła na krześle przed biurkiem, a ja wolałem stać przy niej, chociaż tuż obok znajdowało się drugie krzesło.

– Dlaczego pan ma swój pokój, a pani G. nie ma? – spytałem.

– Chodzi ci o to, dlaczego mam własny gabinet?

– Mówił pan, że ona tu rządzi.

– Aha! To był tylko żart. Pani G. jest moją sekretarką.

– Pan Tushman jest zastępcą dyrektora i zajmuje się klasami średnimi – wyjaśniła mama.

– Ludzie mówią do pana: panie T.? – Moje pytanie wywołało uśmiech na jego twarzy.

– A wiesz, kto to jest pan T. [6]? Może znasz wyrażenie: „Żal mi durnia”? – Powiedział to dziwnym, ostrym tonem, jakby kogoś naśladował.

Nie miałem pojęcia, o co mu chodzi.

– Wracając do twojego pytania. Nie, nikt nie mówi do mnie: panie T. Choć mam wrażenie, że wymyślono mi różne przezwiska, których części nawet nie znam. Bądźmy szczerzy, z takim nazwiskiem jak moje niełatwo jest żyć. Rozumiesz, co mam na myśli?

Muszę przyznać, że wybuchnąłem wtedy śmiechem, bo świetnie wiedziałem, co ma na myśli.

– Mamę i tatę uczyła pani Butt, którą przezywali Tyłeczkiem.

– Auggie! – zawołała mama, ale pan Tushman się roześmiał.

– No cóż, miała ciężko. – Pokręcił głową. – Chyba nie powinienem narzekać. Posłuchaj, Auguście, pomyślałem, że moglibyśmy dzisiaj...

– Czy to dynia? – spytałem, wskazując oprawiony w ramki obrazek za biurkiem.

– Auggie, kochanie, nie przerywaj panu w pół zdania – upomniała mnie mama.

– Podoba ci się? – Pan Tushman odwrócił się i spojrzał na obrazek. – Mnie też. W pierwszej chwili również myślałem, że ta praca przedstawia dynię, ale jej ofiarodawca wyjaśnił, że to nie dynia, tylko... zapewne się zdziwisz... mój portret! No powiedz, Auguście, czy ja naprawdę jestem aż tak podobny do dyni?

Na głos powiedziałem stanowczo „nie”, a w duchu „tak”. Wydymające się przy uśmiechu policzki upodabniały jego twarz do halloweenowej lampy z wydrążonej dyni. Gdy to sobie uprzytomniłem, stanęła mi w pamięci rozmowa o policzkach i panu Dupmanie. Rozbawiony, próbowałem zdusić chichot, kręcąc głową i zasłaniając ręką usta.

Pan Tushman uśmiechnął się, jakby czytał w moich myślach.

Już miałem wspomnieć o czymś innym, gdy nagle zza drzwi doleciały mnie głosy. Kiedy się zorientowałem, że to rozmawiają dzieciaki, serce zaczęło mi walić jak po przebiegnięciu maratonu, nie przesadzam. Chęć do śmiechu przeszła mi w jednej chwili.

Sprawa polega na tym, że gdy byłem mały, bez oporów zawierałem znajomości z dziećmi, bo wszystkie też były bardzo małe. Maluchy mają tę fajną cechę, że nie mówią rzeczy po to, by zranić czyjeś uczucia, choć czasem tak bywa. One zwyczajnie nie wiedzą, co mówią. Ale ze starszymi dziećmi jest inaczej: wiedzą, co mówią. I to zdecydowanie mnie nie bawi. W zeszłym roku zapuściłem włosy również dlatego, że lubię, jak grzywka spada mi na oczy – w ten sposób odcinam się od tego, czego nie chcę widzieć.

Rozległo się pukanie i pani Garcia wsunęła głowę do pokoju.

– Już przyszli, panie dyrektorze – oznajmiła.

– Kto? – spytałem.

Pan Tushman podziękował pani Garcii i zwrócił się do mnie:

– Pomyślałem, Auguście, że powinieneś poznać paru uczniów spośród tych, którzy będą korzystali przed lekcjami z tej samej świetlicy co ty. Zapewne oprowadzą cię po szkole, pokażą, jak się poruszać w terenie, można to tak nazwać.

– Nie chcę nikogo poznawać – oświadczyłem, patrząc na mamę.

Ni stąd, ni zowąd pan Tushman znalazł się przede mną, wziął mnie za ramiona, nachylił się i bardzo cicho powiedział mi do ucha:

– Będzie dobrze. To są miłe dzieciaki, daję słowo.

– Poradzisz sobie, Auggie – szepnęła z całą mocą mama.

Nie zdążyła dodać nic więcej, bo pan Tushman otworzył drzwi.

– Wejdźcie – zaprosił do środka dwóch chłopców i dziewczynkę.

Żadne z nich nie popatrzyło na mnie ani na mamę, tylko stanęli przy drzwiach i nie odrywali wzroku od pana dyrektora, jakby chodziło o sprawę życia i śmierci.

– Dziękuję, że przyszliście. Rok szkolny zaczyna się dopiero w przyszłym miesiącu, więc tym bardziej należą się wam podziękowania – mówił dalej pan Tushman.

– Mieliście udane wakacje?

Wszyscy kiwnęli głowami, nikt się nie odezwał.

– Cieszę się. – Po tym wstępie przeszedł do rzeczy. – Zaprosiłem was tutaj, żebyście poznali Augusta, który rozpoczyna naukę w naszej szkole. Ci uczniowie, Auguście, są z nami od zerówki. Choć szkoła podstawowa niższa mieści się w osobnym budynku, świetnie znają program klas średnich. Ponieważ będziecie korzystali z tej samej świetlicy, sądzę, że chętnie poznacie się trochę wcześniej. W porządku? A zatem, to jest August. Auguście, to jest Jack Will.

Chłopak spojrzał na mnie i wyciągnął rękę. Gdy ją uścisnąłem, uśmiechnął się jakby trochę półgębkiem, powiedział: „Cześć” i szybko spuścił wzrok.

– To jest Julian – ciągnął pan Tushman.

– Cześć – przywitał się drugi chłopak i zachował tak samo jak tamten, podał mi rękę, zmusił się do uśmiechu i szybko spuścił wzrok.

– A to Charlotte.

Dziewczyna była najjaśniejszą blondynką, jaką widziałem w życiu. Nie podała mi ręki, tylko pomachała krótko i powiedziała z uśmiechem:

– Cześć, August. Miło cię poznać.

– Cześć.

Spojrzałem w dół. Charlotte miała na nogach jasnozielone crocsy.

– No dobrze. – Pan Tushman złożył dłonie z lekkim klaśnięciem. – Może zabierzecie Augusta na małą wycieczkę po szkole? Zacznijcie od drugiego piętra, tam będzie wasza świetlica. Sala dwieście jeden, tak mi się zdaje. Pani G., czy...

– Sala dwieście jeden! – zawołała pani Garcia z drugiego pokoju.

– Otóż to. Potem możecie zaprowadzić Augusta do laboratoriów i pracowni komputerowej. Następnie zejdźcie na pierwsze piętro do biblioteki i sali widowiskowej. Pokażcie mu oczywiście stołówkę.

– Salę muzyczną też? – zapytał Julian.

– Dobry pomysł. – Pan Tushman kiwnął głową i zwrócił się do mnie: – Grasz na jakimś instrumencie?

– Nie.

Lekcje muzyki nie należały do moich ulubionych, bo właściwie nie mam uszu. To znaczy mam, ale nie wyglądają jak normalne uszy.

– Mimo to sala muzyczna może ci się spodobać. Jest tam sporo instrumentów perkusyjnych – dodał dla zachęty.

– Mówiłeś, że chciałbyś się uczyć gry na perkusji – wtrąciła mama, próbując przyciągnąć mój wzrok, ale na oczy spadała mi grzywka i wpatrywałem się w starą gumę do żucia przyklejoną pod blatem biurka.

– Świetnie! No to ruszajcie – powiedział pan Tushman. – Spodziewam się was za... – Spojrzał na mamę. – Około pół godziny?

Zdaje się, że kiwnęła głową.

– Pasuje ci to, Auguście? – spytał mnie.

Nie odpowiedziałem.

– Pasuje ci? – powtórzyła mama.

Dopiero wtedy na nią popatrzyłem. Chciałem pokazać, że doprowadziła mnie do wściekłości. Ale widząc jej minę, tylko skinąłem głową. Mama była równie wystraszona jak ja.

Dzieciaki już wychodziły z gabinetu, więc ruszyłem za nimi.

– Do zobaczenia – powiedziała.

Jej głos brzmiał inaczej niż zwykle, trochę piskliwie. Nie odezwałem się.

Zwiedzanie szkoły

Jack Will, Julian, Charlotte i ja poszliśmy szerokim korytarzem w stronę głównych schodów. W milczeniu wspięliśmy się na drugie piętro.

Na górze skręciliśmy w korytarz z mnóstwem drzwi. Julian otworzył te z numerem 201.

– Tu jest nasza świetlica – oznajmił, stając przed uchylonymi drzwiami. – Wychowawczynią będzie pani Petosa. Mówią, że jest w porządku, przynajmniej w świetlicy. Ale na matematyce podobno dużo wymaga.

– Nieprawda – odezwała się Charlotte. – W zeszłym roku uczyła moją siostrę i była bardzo fajna.

– Słyszałem co innego – powiedział Julian. – Ale niech ci będzie.

Zamknął świetlicę i poszedł do następnych drzwi.

– Tu jest laboratorium – oświadczył, zachowując się tak samo jak przed kilkoma sekundami. Stał przy uchylonych drzwiach i gadał. Nie spojrzał na mnie ani razu, no i dobrze, bo też nie patrzyłem na niego. – Dopiero na pierwszej lekcji dowiesz się, kto będzie cię uczył przedmiotów ścisłych. Ciesz się, jeżeli trafisz na pana Hallera. Przedtem uczył w niższych klasach. Miał taką ogromną tubę i grał na niej na lekcji.

– Nie tubę, tylko sakshorn barytonowy – sprostowała Charlotte.

– Tubę! – uciął Julian i zamknął drzwi.

– Ej, ty, daj mu wejść do środka, niech sobie obejrzy – wtrącił Jack Will i przecisnął się obok Juliana, żeby otworzyć drzwi.

– Jak chcesz, to wejdź – ustąpił Julian i dopiero wtedy po raz pierwszy spojrzał na mnie.

Wzruszyłem ramionami i podszedłem do drzwi. Julian szybko się odsunął, jakby ze strachu, że przypadkiem go dotknę.

– Nie ma tu nic do oglądania – mówił dalej Julian. Wszedł za mną do laboratorium i zaczął wymieniać: – Oto inkubator. A tamto duże czarne to tablica. Tu są biurka. Przy nich krzesła. Tam palnik Bunsena. To jest obrzydliwy plakat przyrodniczy. Tu leży kreda, a tam gąbka.

– On wie, jak wygląda gąbka – zaznaczyła Charlotte tonem, jaki czasem przybierała Via.

– Skąd mam mieć pewność? Pan Tushman powiedział, że on nigdy nie chodził do szkoły.

– Wiesz, co to gąbka, prawda? – zwróciła się do mnie Charlotte.

Przyznam, że z tego zdenerwowania nie mogłem wykrztusić słowa. Stałem jak wryty, z oczami wbitymi w podłogę.

– Hej, umiesz mówić? – spytał Jack Will.

– Uhm. – Kiwnąłem głową.

Jeszcze nie spojrzałem na żadne z nich, to znaczy prosto w oczy.

– Wiesz, co to gąbka, prawda? – powtórzył za dziewczyną Jack Will.

– Pewnie – wybąkałem.

– Mówiłem, że tu nie ma nic do oglądania – burknął Julian, wzruszając ramionami.

– Chciałbym zapytać... – starałem się panować nad swoim głosem – hmm... Co to jest świetlica? Tak jakby przedmiot?

– Nie. Po prostu miejsce tylko dla naszej klasy – zaczęła wyjaśniać Charlotte, nie zwracając uwagi na pogardliwy uśmieszek Juliana. – Zbieramy się tam co rano przed lekcjami, wychowawczyni sprawdza obecność i inne takie. To wygląda trochę jak lekcja, choć właściwie nią nie jest. To znaczy jest, ale...

– Chyba już załapał – przerwał jej Jack Will.

– Jasne? – spytała Charlotte.

– Uhm. – Kiwnąłem głową.

– No to idziemy dalej – oświadczył Jack Will i ruszył do wyjścia.

– Zaraz, zaraz – sprzeciwiła się Charlotte. – Mieliśmy odpowiadać na pytania.

Jack Will podszedł z powrotem do nas, przewracając oczami.

– Chcesz wiedzieć coś jeszcze? – rzucił.

– Hmm... nie. A właściwie tak. Masz na imię Jack czy Jack Will?

– Jack na imię. Will na nazwisko.

– Aha. Ponieważ pan Tushman przedstawił cię: Jack Will, pomyślałem...

– Coś takiego! On myślał, że nazywasz się Jackwill! – Julian się zaśmiał.

– Niektórzy używają mojego imienia i nazwiska. Nie wiem dlaczego – powiedział Jack, wzruszając ramionami. – No więc idziemy?

– Teraz pokażmy Augustowi salę widowiskową – zaproponowała Charlotte, kierując się w stronę drzwi. – Jest rewelacyjna. Spodoba ci się.

Sala widowiskowa

Charlotte właściwie nie zamykały się usta, gdy schodziliśmy na pierwsze piętro. Opowiadała o sztuce, którą uczniowie wystawili w zeszłym roku – Oliver!. Grała w niej Olivera, mimo że jest dziewczyną. Nie przestając mówić, pchnęła dwuskrzydłowe drzwi do ogromnej auli ze sceną w drugim końcu.

W podskokach pobiegła w kierunku sceny. Julian poleciał za nią, ale w połowie drogi odwrócił się i krzyknął: „No, chodź!”, machając do mnie ręką. Dogoniłem ich.

– Tamtego wieczoru przyszło chyba kilkaset osób – rozwodziła się Charlotte. Dopiero po chwili uprzytomniłem sobie, że wciąż mówi o tej sztuce. – Okropnie się denerwowałam. Miałam strasznie długą rolę i mnóstwo piosenek do zaśpiewania. To był baaardzo trudny występ! – Zwracała się do mnie, ale ciągle patrzyła w inną stronę. – Na premierze moi rodzice siedzieli w którymś z tylnych rzędów, mniej więcej tam, gdzie teraz stoi Jack. Gdy zgasną światła, nie widzi się tak daleko ze sceny, więc co chwila pytałam: „Gdzie są moi rodzice? Gdzie są moi rodzice?”. Aż w końcu pan Resnick, który w zeszłym roku prowadził kółko teatralne, powiedział: „Nie rób z siebie primadonny, Charlotte!”. Wzięłam się w garść, po chwili dostrzegłam rodziców i wszystko poszło świetnie. Nie zapomniałam ani jednej kwestii.

Słuchając jej, zauważyłem, że Julian zerka na mnie kątem oka. Ludzie często przyglądają mi się w ten sposób. Myślą, że tego nie wiem, ale ja widzę ich przechylone głowy. Odwróciłem się, żeby zobaczyć, gdzie jest Jack. Stał przy wejściu do auli, jakby się nudził.

– Co roku wystawiamy nową sztukę – ciągnęła Charlotte.

– Nie wydaje mi się, żeby on miał ochotę występować na scenie – odezwał się z drwiną w głosie Julian.

– W wystawieniu sztuki biorą udział nie tylko ci, co występują na scenie – zaznaczyła Charlotte, patrząc na mnie. – Możesz zajmować się oświetleniem albo malowaniem tła.

– Ale ubaw! – powiedział Julian, trzymając się za brzuch i zginając wpół.

– Nikt nikogo nie zmusza, żeby zapisywał się do kółka teatralnego. – Charlotte wzruszyła ramionami. – Masz jeszcze do wyboru zespół taneczny, chór i orkiestrę szkolną. No i zajęcia dla liderów.

– Które wybierają same głupki – wtrącił Julian.

– Jesteś nie do zniesienia! – stwierdziła Charlotte, co tylko rozbawiło Juliana.

– Zapiszę się na zajęcia fakultatywne z przedmiotów ścisłych – oznajmiłem.

– Super! – zawołała Charlotte.

Julian spojrzał prosto na mnie.

– Fakultety z przedmiotów ścisłych są podobnież najtrudniejsze – oświadczył. – Nie obraź się, ale skoro nigdy nie chodziłeś do szkoły, to jak nagle poradzisz sobie z przedmiotami ścisłymi? Uczyłeś się matematyki, fizyki, chemii? Chodzi mi o prawdziwą chemię, a nie o zabawę „Małym chemikiem”.

– Uhm. – Kiwnąłem głową.

– Przecież on miał lekcje w domu! – przypomniała mu Charlotte.

– Nauczyciele przychodzili go uczyć? – zdziwił się.

– Nie, mama go uczyła!

– Jest nauczycielką? – spytał Julian.

– Czy twoja mama jest nauczycielką? – zwróciła się do mnie Charlotte.

– Nie.

– No widzisz, nie jest prawdziwą nauczycielką! – Julian ucieszył się, jak gdyby potwierdziła się słuszność jego opinii. – O to mi chodzi. Jak ktoś, kto nie jest prawdziwym nauczycielem, może uczyć przedmiotów ścisłych?

– August na pewno da sobie radę – powiedziała Charlotte, patrząc na mnie.

– Chodźmy już do tej biblioteki! – zawołał Jack. Zabrzmiało to tak, jakby był kompletnie znudzony.

– Dlaczego nosisz takie długie włosy? – zapytał mnie Julian.

W jego głosie czułem rozdrażnienie. Nie miałem pojęcia, co odpowiedzieć, więc tylko wzruszyłem ramionami.

– Mogę zadać ci pytanie? – naciskał.

Znowu wzruszyłem ramionami. Przecież właśnie to zrobił.

– Co ci się stało z twarzą? Palił się twój dom czy co?

– To było niegrzeczne, Julian! – upomniała go Charlotte.

– Nie jestem niegrzeczny. Po prostu pytam. Pan Tushman powiedział, że jeżeli mamy pytania, powinniśmy je zadawać.

– Ale nie tak obcesowo – odparła. – Poza tym on się taki urodził. Nie słyszałeś, co mówił pan Tushman.

– Słyszałem! Tylko przyszło mi na myśl, że August mógł się również poparzyć w czasie pożaru.

– O Jezu, zamknij się wreszcie – odezwał się Jack.

– Sam się zamknij!

– No jak, August? Idziemy do tej biblioteki czy nie? – zniecierpliwił się Jack.

Podszedłem do niego i skierowaliśmy się do wyjścia. Przytrzymał mi skrzydło drzwi, a gdy go mijałem, spojrzał wprost na moją twarz, jakby chciał sprawdzić, czy odważę się unieść na niego wzrok. Zrobiłem to. Nawet się uśmiechnąłem. Sam tego nie rozumiem. Czasem gdy czuję, że zbiera mi się na płacz, zachodzi jakaś zmiana i zbiera mi się na śmiech. Teraz pewnie zaszła taka zmiana, bo uśmiechnąłem się, jakby narastał we mnie chichot. Kłopot w tym, że mam szczególną twarz i ludzie, którzy nie znają mnie za dobrze, nie zawsze wiedzą, że się uśmiecham. Usta są proste, kąciki się nie podnoszą. Ale Jack Will jakoś odgadł, że się do niego uśmiechnąłem, i odpowiedział mi uśmiechem.

– Julian jest palantem – szepnął, zanim Charlotte z Julianem podeszli do nas. – Ale ty, kolo, musisz zacząć gadać – dodał z powagą, jakby chciał udzielić mi dobrej rady.

Kiwnąłem głową, gdy tamci dwoje dołączyli do nas. Staliśmy w milczeniu, trochę się kołysząc i nie odrywając wzroku od podłogi. Po chwili spojrzałem na Juliana i powiedziałem:

– Tak na marginesie, mówi się „podobno”, a nie „podobnież”.

– O co ci chodzi?

– Tak się wyraziłeś, gdy rozmawialiśmy o fakultetach.

– Nieprawda!

– Prawda – potwierdziła Charlotte. – Powiedziałeś, że fakultety z przedmiotów ścisłych są podobnież bardzo trudne. Też słyszałam.

– Niemożliwe – zaprzeczył stanowczo Julian.

– Wszystko jedno – wtrącił Jack. – Chodźmy już.

– Dobrze, idziemy – poparła go Charlotte i ruszyła za nim schodami na parter.

Poszedłem za Charlotte, ale Julian wepchnął się przede mnie, tak że się zachwiałem.

– Oj, przepraszam! – zawołał.

Spojrzenie, jakim mnie obrzucił, mówiło, że wcale nie jest mu przykro.

Zgodnie z umową

Gdy wróciliśmy, mama wciąż rozmawiała z panem Tushmanem w jego gabinecie. Pani Garcia zauważyła nas pierwsza i natychmiast rozpłynęła się w uśmiechu.

– No i jak? Podobało ci się? – zwróciła się do mnie.

– Uhm. – Kiwnąłem głową, patrząc na mamę. Jack, Julian i Charlotte stali przy drzwiach, jakby nie wiedzieli, co mają ze sobą zrobić i czy wciąż są potrzebni. Byłem ciekaw, co mówiono im o mnie przed naszym spotkaniem.

– Widziałeś kurczaczki? – zapytała mama. Pokręciłem głową, a wtedy Julian się wtrącił:

– Ma pani na myśli te kurczaki w laboratorium? Przed wakacjami zawsze oddajemy je farmerowi.

– Aha. – W głosie mamy zabrzmiało rozczarowanie.

– Ale co roku wylęgają się nowe – dodał Julian – więc August zobaczy je na wiosnę.

– To dobrze. – Mama przeniosła na mnie wzrok. – Były śliczne, Auguście.

Nie podobało mi się, że przy ludziach mówi do mnie jak do dziecka.

– No jak? Chciałbyś zobaczyć coś jeszcze? – zapytał pan Tushman. – Zapomniałem poprosić, żeby pokazali ci salę gimnastyczną.

– Byliśmy tam, panie dyrektorze – oznajmił Julian.

– Doskonale! – rzekł pan Tushman.

– I opowiedziałam mu o szkolnym przedstawieniu i niektórych zajęciach fakultatywnych – wtrąciła Charlotte. – Ojej! – zawołała. – Zapomnieliśmy pokazać mu salę do plastyki!

– Nie szkodzi – odparł pan Tushman.

– Ale możemy pójść tam teraz – zaproponowała Charlotte.

– Chyba niedługo musimy zabrać Vię ze szkoły – zwróciłem się do mamy.

Wcześniej ustaliliśmy między sobą, że wypowiem te słowa, gdy koniecznie będę chciał wyjść.

– O, rzeczywiście – odezwała się mama, wstając z krzesła. Spojrzała na zegarek. – Bardzo wszystkich przepraszam, ale straciłam poczucie czasu. Musimy odebrać moją córkę z jej nowej szkoły. Dzisiaj jest w niej dzień otwarty.

Ostatnie zdanie było prawdziwe: Via poszła obejrzeć swoją szkołę. Natomiast przedostatnie było kłamstwem: nie jechaliśmy po Vię, ponieważ miała wrócić z tatą trochę później.

– Do której szkoły będzie uczęszczać? – zainteresował się pan Tushman i też wstał.

– Jesienią zaczyna naukę w liceum Faulknera.

– Brawo! Niełatwo tam się dostać!

Mama podziękowała za słowa uznania, skinęła głową i dodała:

– Będzie z tym trochę zachodu. Najpierw jazda metrem linii A do Osiemdziesiątej Szóstej Ulicy a potem autobusem przez miasto aż do East Side. Zajmuje to godzinę, choć samochodem można się tam dostać w piętnaście minut.

– Warto się trudzić – zapewnił ją pan Tushman. – Znam kilkoro uczniów tej szkoły. Są zachwyceni.

– Mamo, musimy już iść. – Pociągnąłem za jej torebkę.

Pożegnaliśmy się pośpiesznie. Pan Tushman był chyba lekko zdziwiony, że wychodzimy tak nagle. Potem pomyślałem, czy nie będzie się czepiał Jacka i Charlotte, choć tak naprawdę jedynie przez Juliana czułem się trochę podle.

Na koniec nie zapomniałem powiedzieć panu Tushmanowi:

– Wszyscy byli bardzo sympatyczni.

– Cieszę się, że będziesz naszym uczniem – odrzekł, klepiąc mnie po plecach.

– Cześć – rzuciłem w stronę Jacka, Charlotte i Juliana, ale nie spojrzałem na nich, a właściwie w ogóle nie uniosłem głowy, dopóki nie wyszedłem z budynku.

W domu

Ledwie znaleźliśmy się w połowie drogi od szkoły do najbliższej przecznicy, mama nie wytrzymała:

– No jak było? Podobało ci się?

– Nie teraz, mamo – odrzekłem. – Porozmawiamy w domu.

Po wejściu do domu natychmiast pobiegłem do swojego pokoju i rzuciłem się na łóżko. Wiedziałem, że mama nie ma pojęcia, co się dzieje. Sam właściwie też niewiele rozumiałem. Byłem strasznie smutny, ale również trochę zadowolony, jakby znów chciało mi się śmiać i płakać jednocześnie.

Moja suczka, Daisy, wpadła za mną do pokoju, wskoczyła na łóżko i zaczęła lizać mnie po twarzy.

– Dobra dziewczynka, dobra dziewczynka – powiedziałem, naśladując głos taty.

– Wszystko w porządku, kochanie? – zapytała mama. Chciała przy mnie usiąść, ale łóżko okupował pies. – Przepraszam, Daisy. – Mama odsunęła ją i usiadła. – Ta trójka potraktowała cię niemiło, Auggie?

– Nie, nie – odparłem, tylko po części niezgodnie z prawdą. – Byli w porządku.

– Pytam, czy byli sympatyczni. Pan Tushman nie mógł się ich nachwalić.

– No... uhm. – Kiwnąłem głową, ale nie odrywałem wzroku od Daisy, całowałem ją w nos i głaskałem ucho, aż zaczęła drapać się tylną łapą, jakby miała pchły.

– Zdaje się, że Julian był wyjątkowo sympatyczny.

– On był najmniej sympatyczny. Za to polubiłem Jacka. Jest fajny. Myślałem, że ma na imię Jack Will, ale okazało się, że tylko Jack.

– Zaraz, zaraz, może mi się mylą. Jak się nazywa ten z ciemnymi włosami zaczesanymi do przodu?

– Julian.

– I on był niesympatyczny?

– Tak.

– Aha. – Zastanowiła się chwilę. – Czyli to taki chłopak, który jest inny w obecności dorosłych i inny w obecności dzieci. Zgadza się?

– Chyba tak.

– Nie cierpię takich typków – oświadczyła mama, kręcąc głową.

– W którymś momencie spytał: „Co ci się stało z twarzą?” – Wciąż patrzyłem cały czas na Daisy. – „Palił się twój dom czy co?”.

Mama milczała. Spojrzałem na nią i zobaczyłem, że ma kompletnie zszokowaną minę.

– To nie była złośliwość – dorzuciłem szybko. – Po prostu zwykłe pytanie.

Mama pokiwała głową.

– Za to Jacka naprawdę polubiłem. Kazał Julianowi się zamknąć. A Charlotte powiedziała mu, że to niegrzeczne.

Mama znowu pokiwała głową. Przycisnęła palce do czoła, jakby chciała powstrzymać ból głowy.

– Tak mi przykro, Auggie – szepnęła, czerwona na twarzy.

– Wszystko w porządku, mamo. Naprawdę.

– Nie musisz iść do szkoły, kochanie, jeśli nie chcesz.

– Chcę.

– Auggie...

– Naprawdę, mamo. Chcę. – Mówiłem szczerze.

Nerwowy pierwszy dzień

No dobrze, przyznaję, w dniu rozpoczęcia nauki w szkole tak mnie ściskało w brzuchu ze zdenerwowania, jakby wnętrzności zawiązały mi się w supeł. Mama i tato pewnie też się trochę stresowali, ale ze względu na mnie udawali, że są podekscytowani, i przed wyjściem z domu robili zdjęcia mnie i Vii, która także szła pierwszy raz do nowej szkoły.

Jeszcze