Wydawca: Akurat Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2015

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 480 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Collide - Gail McHugh

Zaraz po ukończeniu college’u, Emily spotyka dotkliwy cios: niespodziewanie umiera jej matka. Emily przeprowadza się ze swoim chłopakiem do Nowego Jorku, by zacząć życie od nowa. Co prawda wewnętrzny głos zaleca jej ostrożność, ale Dillon w ciężkich chwilach był dla niej tak dobry i troskliwy, że dziewczyna postanawia związać z nim swój los.

W Nowym Jorku poznaje Gavina seksownego, czarującego playboya. Już podczas pierwszego, krótkiego spotkania udaje mu się rozpalić zmysły Emily. Dziewczyna jest rozdarta między lojalnością do dotychczasowego partnera, od którego nigdy nie zaznała niczego złego, a namiętnością do przystojnego zdobywcy serc. Sytuacja szybko się komplikuje, ponieważ z biegiem czasu Dillon zaczyna coraz częściej ujawniać swoją prawdziwą, mroczną naturę, a z kolei nadzwyczajna atrakcyjność i namiętność Gavina okazuje się jedynie maską, za którą kryje się bolesna przeszłość. Rozdarta wewnętrznie Emily musi szybko podjąć decyzję, którego z nich wybrać. Cokolwiek zrobi, jedno jest pewne: ból rozstania pozostanie z nią już na zawsze.

Opinie o ebooku Collide - Gail McHugh

Cytaty z ebooka Collide - Gail McHugh

szpilkach. Włosy miała upięte, sukienka leżała idealnie. Zrobiła piruet dla Emily i Fallon, po czym poszła do kuchni, wyjęła z szafki trzy kieliszki i do każdego nalała sporą porcję tequili. – No, drogie panie –
zaręczona i jak mówiłam, między mną a Gavinem nic już nie ma, więc nie musisz się martwić. – Zrobił minę w stylu „a co ty tam wiesz”, wyraźnie rozbawiony jej słowami. – Dlaczego tak patrzysz? – Może i noszę okulary, Emily, ale ślepy nie jestem. – Co chcesz przez to powiedzieć? – spytała, odsuwając się trochę.
przekroczyli próg sali. Sam pomaszerował do stołu. Chwycił jej zawieszoną na oparciu torebkę, wyciągnął z kieszeni kluczyki. Miał wściekłą minę. – Ja i moja narzeczona wychodzimy – warknął, idąc z powrotem w stronę Emily. – Nie możesz tak po prostu wyjść, Dillon – zaprotestowała Joan nalegającym tonem, rozglądając się wokół i pokazała ręką całą salę.

Fragment ebooka Collide - Gail McHugh

Tytuł oryginału: Collide

Projekt okładki: Regina Wamba, Mae I Design

Redakcja: Iwona Krynicka

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Jadwiga Piller, Renata Kuk

Copyright © 2013 by Gail McHugh

Published by arrangement with Atia Books

a division of Simon & Schuster, Inc.

All rights reserved.

For the cover illustration copyright © Regina Wamba, Mae I Design

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2015

© for the Polish translation by Anna Dorota Kamińska

ISBN 978-83-287-0011-6

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Mojej matce. Miałaś rację.

1Przypadkowe spotkania

Lot z Kolorado do Nowego Jorku miał trwać trzy godziny i czterdzieści pięć minut. Wiedziała, że po tym czasie jej życie zmieni się na zawsze. Bardziej niż zmieniło się dotąd. Emily Cooper zamknęła oczy i ścisnęła podłokietniki fotela spoconymi dłońmi, gdy tymczasem silniki samolotu nabierały mocy przed startem. Nigdy nie przepadała za lataniem. Właściwie śmiertelnie ją ono przerażało, unoszenie się dziesięć tysięcy metrów nad ziemią było dla niej torturą. Chociaż czasem było warto: gdy pierwszy raz jechała z domu na studia, gdy uciekła na tropikalną wyspę czy gdy była z wizytą u ukochanej rodziny. Jednak tym razem z podróżą nie wiązało się nic miłego – tylko poczucie utraty i żalu. Tymczasem patrzył na nią jeden z powodów, dla których w ogóle wstawała rano z łóżka – jej chłopak, Dillon. Widziała, że po jej minie zorientował się, jak pełna jest niepewności wobec tego, co rysowało się przed nią. Wziął ją za rękę, pochylił się i odgarnął jej z twarzy kosmyk włosów.

– Wszystko będzie dobrze, Em – szepnął. – Zanim się zorientujesz, będziemy znowu na ziemi.

Zmusiła się do uśmiechu, po czym z ociąganiem odwróciła głowę, żeby nie widzieć, jak śnieżne szczyty gór nikną w chmurach. Serce ścisnęło się jej jeszcze mocniej, gdy w duchu pożegnała się z jedynym prawdziwym domem, jaki znała. Oparła głowę o okno i pozwoliła, żeby jej myśli popłynęły w stronę ostatnich kilku miesięcy.

Była na ostatnim roku studiów, gdy pod koniec października odebrała telefon. Do tej chwili życie wydawało się jej… dobre. Dillon pojawił się w jej świecie miesiąc wcześniej, oceny miała w porządku, a jej współlokatorka, Olivia Martin, okazała się jedną z najlepszych przyjaciółek, jakie miała kiedykolwiek. Gdy tamtego dnia odbierała telefon, w ogóle nie spodziewała się wiadomości, jaką usłyszała.

– Emily, przyszły wyniki badań – powiedziała jej starsza siostra, Lisa. – Mama ma raka piersi w czwartym stadium.

Po tych słowach życie Emily już nigdy nie było takie samo. Ani trochę. Kobieta, którą uwielbiała całe życie, która była jej opoką, a jednocześnie jedyny rodzic, jakiego dobrze znała, miała przed sobą niecałe trzy miesiące życia.

Emily nigdy nie mogłaby się przygotować na to, co nastąpiło. Długie weekendowe wyjazdy z Ohio State University do Kolorado, żeby pomóc w ostatnich tygodniach umierającej, stały się normą. Patrzyła, jak mama zmienia się z silnej, pełnej życia osoby, którą zawsze była, w słabe, nierozpoznawalne stworzenie, jakim się stała przed śmiercią.

Nagła turbulencja wytrąciła ją z zamyślenia. Ścisnęła dłoń Dillona i spojrzała na niego. Posłał jej szybki uśmiech i pokręcił głową, dając do zrozumienia, że nic się nie dzieje. Oparła głowę o jego ciepłe ramię i zaczęła myśleć o roli, jaką w tym wszystkim odegrał. O jego niezliczonych lotach z Nowego Jorku do Kolorado, żeby z nią być, o pięknych prezentach, jakie przesyłał, żeby odciągnąć jej uwagę od szaleństwa, które wtargnęło w ich życie, o nocnych rozmowach, żeby się upewnić, że wszystko jest w porządku. A potem zorganizowanie pogrzebu, doradzanie jej, sprzedaż domu jej dzieciństwa, w końcu przeprowadzenie jej do Nowego Jorku. Między innymi dlatego tak go uwielbiała.

Kiedy samolot podchodził do lądowania na nowojorskim lotnisku LaGuardia, Dillon spojrzał na Emily, która z całych sił ściskała jego dłoń. Pocałował ją.

– Widzisz, nie było tak źle – powiedział, gładząc jej policzek. – Teraz już oficjalnie jesteś nowojorczanką, mała.

Wydawało się, że przebicie się przez całe lotnisko trwało wieczność. Potem Dillon przywołał taksówkę i ruszyli w stronę mieszkania, które Em miała dzielić z Olivią. To mieszkanie było ich kością niezgody. Kiedy Dillon i Emily omawiali jej przeprowadzkę, chciał, aby zamieszkała z nim. Emily uważała, że najlepiej będzie, żeby wprowadziła się do Olivii, przynajmniej na jakiś czas. Sama przeprowadzka na drugi koniec kraju była wystarczająco trudna, nie chciała dokładać sobie stresu. Chociaż kochała Dillona – i to bardzo – jakiś cichy głosik radził jej zaczekać. Na wspólne mieszkanie przyjdzie czas. Poddał się w końcu, choć początkowo stawiał zaciekły opór.

Kiedy dojechali na miejsce, wysiadła z taksówki. Od razu otoczyły ją dźwięki i typowe widoki wielkiego miasta. Wyły alarmy samochodowe, piszczały hamulce, powietrze rozrywał ryk syren. Ludzie rozmawiali i krzyczeli, ich kroki rozbrzmiewały na zatłoczonych chodnikach, samochody, ciasno upchnięte jeden za drugim, posuwały się wciąż naprzód, a morze żółtych taksówek nie przypominało niczego, co dotąd widziała czy słyszała. Para bijąca z otworów wentylacyjnych wyglądała jak duchy unoszące się nad gorącym chodnikiem.

Stal i beton, głośne dźwięki i nieustanny ruch zastąpiły rozłożyste drzewa i czyste jeziora Kolorado. Przyzwyczajenie się do tego na pewno chwilę potrwa. Emily wzięła głęboki oddech i ruszyła za Dillonem do budynku. Portier uchylił kapelusza i zadzwonił domofonem do Olivii, dając jej znać, że przyjechali. Dotarli na piętnaste piętro, błogosławiąc windę.

Gdy weszli do mieszkania, Olivia zapiszczała radośnie. Podbiegła i uścisnęła Emily.

– Tak się cieszę, że jesteś! – zawołała, przytulając ją serdecznie. – Jak lot?

– Jakoś przeżyłam bez alkoholu i narkotyków – powiedziała Emily z uśmiechem. – Znaczy, dobrze.

– Była bardzo dzielna. – Dillon podszedł i objął swoją dziewczynę w talii. – A ja nie pozwoliłbym, żeby coś jej się stało.

Olivia na te słowa uniosła brązowe oczy do nieba i splotła ręce na piersi.

– Jasne, co to dla ciebie, uratować samolot od katastrofy.

Dillon rzucił Olivii twarde spojrzenie i postawił bagaż na podłodze.

– Zgadza się. Pieprzony Superman ze mnie, nie zapominaj o tym.

Emily westchnęła.

– Trochę czasu minęło, od kiedy ostatnio miałam was oboje jednocześnie przy sobie. Zapomniałam już, jacy potraficie być dla siebie mili…

Olivia skrzywiła się i sięgnęła po jej rękę.

– Chodź, pokażę ci wszystko. – Ciągnąc Emily w głąb korytarza, odwróciła się do Dillona. – Zrób coś pożytecznego i rozpakuj rzeczy czy coś w tym rodzaju.

Dillon puścił jej słowa mimo uszu, padł na kanapę i włączył telewizor.

– Doprowadzicie mnie do szału – orzekła Emily. – Czuję to.

– Niczego nie będę obiecywać, ale postaram się, na tyle, na ile to możliwe, żeby do tego nie dopuścić, moja kochana.

Olivia oprowadziła przyjaciółkę po eleganckim, nowocześnie urządzonym mieszkaniu. Emily zauważyła dwie sypialnie i dwie łazienki. Kuchnia nie była duża, ale mieściły się w niej białe stylizowane na stare szafki, granitowe blaty i sprzęty z nierdzewnej stali. Wielkie okno w salonie wychodziło w stronę Columbus Avenue, zamożnej części nowojorskiej Upper West Side. Mieszkanie było przepiękne. Emily sama nie mogłaby sobie na nie pozwolić, w każdym razie nie bez pomocy Dillona. Olivia miała pracę i obecnie utrzymywała się samodzielnie, ale prawdą było też to, że pochodziła z zamożnej rodziny, więc pieniądze nigdy nie stanowiły dla niej problemu. Wraz z bratem, Trevorem, dorastali na północnym wybrzeżu Long Island, a pomimo to oboje należeli do najbardziej bezpretensjonalnych ludzi, jakich Emily znała.

Dillon pomógł jej rozpakować kilka drobiazgów, po czym wyszedł, obiecując, że zajrzy później. Olivia natychmiast złapała butelkę czerwonego wina i dwa kieliszki i pociągnęła przyjaciółkę na kanapę. Odgarnęła włosy w odcieniu szampana na bok i obdarzyła Emily słodko-gorzkim uśmiechem.

– Wiem, że miałaś ostatnio ciężko, ale bardzo się cieszę, że tu jesteś.

Uśmiech Emily był taki sam jak Olivii. Smutek związany z okolicznościami, jakie doprowadziły ją do Nowego Jorku, walczył ze szczęściem z powodu rozwoju jej związku z Dillonem i przeprowadzki – nawet jeżeli nie mieli mieszkać razem. Upiła trochę wina i oparła nogi na stołku.

– Ja też się cieszę, kochana.

Olivia zrobiła dziwną minę.

– Dillon jeszcze ci truł z powodu mieszkania?

– Nie – zaprzeczyła. – Ale zdecydowanie chce, żebym się do niego przeprowadziła do końca lata.

– To powiedz mu, że najpierw będzie musiał pokonać mnie – powiedziała Olivia, na co Emily pokręciła głową i parsknęła śmiechem. – Poważnie, Em. Po tej wielkiej przeprowadzce musi ci dać trochę czasu.

– Nie martw się, na razie nie zamierzam nigdzie się przenosić. – Emily rozejrzała się po mieszkaniu. Jej wzrok spoczął na stosie pudeł w kącie. – A zwłaszcza na rozpakowywanie nie mam ochoty. – Wskazała na nie ruchem głowy.

– Jutro nie idę do pracy – odparła Olivia, nalewając sobie drugi kieliszek wina. – Zrobimy to razem. A tymczasem możemy się zrelaksować.

Przez kolejne kilka godzin robiły właśnie to – relaksowały się. Żadnych rozmów o raku. Żadnych rozmów o śmierci. Żadnych rozmów o życiowych oczekiwaniach. Tylko dwie bliskie przyjaciółki, pijące wino w swoim mieszkaniu, i jedna z nich rozpoczynająca nowy rozdział w księdze życia.

Dwa tygodnie później Emily stała przed włoską restauracją w centrum Manhattanu. Otworzyła drzwi do miejsca, gdzie znalazła pracę na lato. Rozejrzała się za mężczyzną, który ją kilka dni wcześniej zatrudnił – Antoniem D’Dinato, rdzennym nowojorczykiem dobiegającym trzydziestki.

– Jesteś już, Emily! – Antonio ucieszył się na jej widok. – Gotowa na swój pierwszy dzień?

Z uśmiechem spojrzała na jego ciemne włosy do ramion.

– Bardziej gotowa już nie będę.

– Dla dziewczyny ze wsi w stanie Kolorado to może być trochę dużo, ale na pewno się przyzwyczaisz.

Poszła za nim do kuchni, gdzie przedstawił ją kucharzom. Wszyscy robili przyjacielskie miny, lecz ona wiedziała z doświadczenia – pracowała jako kelnerka przez całe studia – że ta przyjacielskość szybko się skończy. Wkrótce będą na nią wrzeszczeć, żeby odbierała zamówienia z okienka, a ich gesty będą wtedy znacznie mniej jowialne. Narzuciła czarny fartuszek, a Antonio zaprowadził ją do kelnerki mniej więcej w jej wieku. Z rozbawieniem przyjrzała się włosom dziewczyny: tęcza wszystkich możliwych kolorów i resztki tlenionego blondu.

– Cześć, jestem Emily. – Uśmiechnęła się, podchodząc. – Antonio mówił, że dzisiaj mam być twoim cieniem.

Dziewczyna odwzajemniła uśmiech i podała jej zeszyt zamówień i długopis.

– Czyli ty jesteś ta nowa, tak? Na imię mam Fallon, miło cię poznać.

– Aha. Mnie też jest miło.

– Tak czy inaczej, nie ma się czego bać. Ja tu zaczęłam pracować chyba zaraz po urodzeniu. – Jej wesołe wielkie oczy miały szary kolor. – Pokażę ci, co i jak. Zanim się zorientujesz, będziesz tu mogła biegać nawet z zamkniętymi powiekami.

– To brzmi nieźle – zgodziła się Emily.

– Słyszałam, że jesteś z Kolorado?

– Tak, z Fort Collins.

– Lubisz? – spytała Fallon i podała jej filiżankę kawy.

– Jeden z moich nałogów. – Emily przyjęła napój. – Dziękuję. Całe życie mieszkasz w Nowym Jorku?

– Od urodzenia. – Fallon usiadła przy barze, zapraszając Emily gestem, żeby do niej dołączyła. – Jeszcze wcześnie. Ruch się zacznie dopiero za jakąś godzinę.

Emily usiadła koło niej i łyknęła kawy. Rozejrzała się po restauracji, przyglądając się, jak pomocnicy nakrywają stoły. Antonio mówił do nich w języku, który uznała za hiszpański. Nerwowo unosił głos, gestami wskazując ulice Nowego Jorku.

– Tak więc, co cię sprowadziło ze wsi do miasta, które nigdy nie zasypia? – spytała Fallon. – Jesteś aktorką albo modelką? Która opcja?

– Ani jedna, ani druga – odparła Em, usiłując ignorować ból ściskający jej serce. Jakby świeżą ranę posypano solą. – Moja, no… mama umarła w styczniu. Po jej śmierci nic mnie tam już nie trzymało.

Mina Fallon złagodniała.

– Przykro mi. Śmierć jest paskudna, bez dwóch zdań. Mój tata umarł parę lat temu na zawał, więc wiem, jak to jest. – Westchnęła i na chwilę odwróciła wzrok. – Wiek, kolor skóry, kasa, nic nie ma znaczenia, śmierć i tak nas w końcu dopadnie.

Te słowa wydały się Emily niezwykle mądre, zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak młoda była ta dziewczyna. Wiedziała jednak, że zetknięcie ze śmiercią każdemu zmienia podejście do życia.

– Przykro mi z powodu twojego taty.

– Dzięki. Codziennie o nim myślę. – Fallon urwała. – A co z twoim tatą? Przeprowadził się tu razem z tobą?

Kolejny bolesny temat, ale w końcu bolesnych tematów jest wiele i nie da się ich unikać.

– Nie. Odkąd skończyłam pięć lat, nie mam żadnego kontaktu z nim ani z jego rodziną. Właściwie to nawet go nie pamiętam.

– Jakoś nie mogę trafić w dobry temat – zażartowała Fallon. – Sorry. Może zamiast tego powinnam zapytać, czy lubisz szczeniaczki, albo coś w tym stylu.

Emily pokręciła głową i się uśmiechnęła.

– Nie martw się, nic się nie stało. A szczeniaków też nie mam, więc naprawdę się nie przejmuj.

– Ja też nie. Są słodkie, ale nie lubię, jak mi zwierzak sra po całym domu – parsknęła Fallon, związując włosy w kucyk. – Więc czemu akurat Nowy Jork? Masz tu jakąś rodzinę?

– Tutaj nie. Mam starszą siostrę w Kalifornii. – Emily pociągnęła łyk kawy. – Mój chłopak, Dillon, tu mieszka. Zostaliśmy parą, kiedy byłam na ostatnim roku studiów.

– Studencka miłość? – Kelnerka porozumiewawczo mrugnęła.

– Właściwie tak. Brat mojej współlokatorki przyjechał w odwiedziny na weekend, a Dillon z nim. Tak się poznaliśmy.

– Niesamowite, jakimi drogami ludzie się schodzą. – Fallon wbiła wzrok w Emily. – To znaczy gdyby twój Dillon nie wybrał się z bratem twojej współlokatorki, nigdy byście się nie poznali. Życie bywa dziwne.

Emily już była pewna, że polubiła tę dziewczynę.

– Absolutnie się zgadzam. Los i ścieżki, które pojawiają się przed nami. To jak wielka układanka, gdzie w końcu wszystko się dopasowuje.

– Właśnie – uśmiechnęła się Fallon. – A co studiowałaś?

– Mam dyplom nauczycielki. Zaczęłam rozsyłać życiorys, mam nadzieję, że na jesieni znajdę coś na poważnie.

Fallon zmarszczyła brwi, jej pomalowane błyszczykiem usta zalśniły w promieniach słońca.

– Czyli pod koniec lata od nas odejdziesz?

– Nie, pewnie przejdę na pół etatu.

– Super. – Wstała. Była wysoka i szczupła, wzrostem znacznie górowała nad Emily. – A chodzisz do klubów?

Emily zmarszczyła brwi.

– Klubów?

– No, clubbing – odpowiedziała Fallon i zakręciła lekko biodrami.

– A, chodzi ci o taniec – roześmiała się Em. – W Kolorado chodziłam, ale tutaj jak na razie nie.

– Super. Uwielbiam wprowadzać nowych.

– Dla mnie też świetnie, jeśli mnie ktoś wprowadzi. Daj znać, kiedy.

– Jasne. Chodzę z jednym gościem po czterdziestce, z nim mogę się dostać do najlepszych klubów w mieście za free. – Emily kiwnęła głową i łyknęła kawy. – Seks z nim też nie jest zły – dodała Fallon.

Emily omal się nie zakrztusiła.

– Aha, na pewno.

– No właśnie. – Kelnerka się uśmiechnęła. – Dobra, nowa, bierzemy się do roboty.

Przez cały dzień Emily chodziła krok w krok za Fallon. Ta pokazała jej, jak używać komputera, i przedstawiła sporej liczbie stałych gości. Wśród nich byli i eleganccy biznesmeni, i robotnicy z budów. Koło południa zaczął się obiadowy ruch. Jedna z kelnerek była chora, więc Em zajęła się kilkoma stołami. Chociaż nie znała menu, a przy komputerze czuła się niepewnie, jakoś przebrnęła bez większych trudności. Pod koniec zmiany kręciło się jej w głowie od informacji Fallon, którzy goście zostawiają najlepsze napiwki, a które kelnerki są najbardziej wredne. Uznała, że jak na pierwszy dzień poszło jej całkiem dobrze.

Zmierzała już do drzwi, gdy zagadnął ją Antonio. W ręku trzymał pudełko z jedzeniem na wynos.

– Emily, chłopak na posyłki właśnie rzucił pracę – powiedział, zmartwiony. – Idziesz może w stronę Chrysler Building?

– Nie, ale to tylko kilka ulic stąd, prawda?

– Tak, na skrzyżowaniu Lexington i Czterdziestej Drugiej.

– Mam tam to zanieść? – spytała, wskazując pudełko.

– Tak, proszę.

Emily wzruszyła ramionami.

– Żaden problem. Podrzucę zamówienie, a stamtąd wezmę taksówkę do domu.

– Bardzo ci dziękuję. – Podał jej pudełko, wzdychając z ulgą. – W przyszłym tygodniu dorzucę ci coś ekstra do wypłaty.

– Nie ma potrzeby, Antonio. Lubię zwiedzać.

– Nie, nie, nalegam. Do zobaczenia jutro, Kolorado.

Emily ze śmiechem pokręciła głową, rozbawiona swoim nowym przezwiskiem. Zakołysała się na płaskich obcasach kelnerskich butów i wyszła na zewnątrz, w gorące, wilgotne powietrze. Czerwiec w Nowym Jorku był zdecydowanie cieplejszy niż w Kolorado. Szła przez miasto, otwierając szeroko oczy, wciąż pod wielkim wrażeniem tego, że tu mieszka.

W powietrzu rozbrzmiewały dźwięki samochodowego ruchu i unosiły się zapachy z wózków sprzedawców jedzenia. Przyzwyczajała się do Nowego Jorku szybciej, niż się spodziewała. Od metra wibrującego pod stopami po mieszaninę najróżniejszych twarzy, wszystko w tym mieście ją odurzało. Trzy przecznice dalej, spocona po spacerze, dotarła do celu.

Do tego pamiętnego popołudnia Gavin Blake uważał, że jego ojciec się mylił i nie ma czegoś takiego, jak miłość od pierwszego wejrzenia. Zgodnie z tą zasadą całą uwagę skupił na blondynce w recepcji, gdy weszła Emily. Jego spojrzenie natychmiast do niej przylgnęło. Zauważył, jak się uśmiechnęła do strażnika. Jej uroda go oszołomiła, ale przede wszystkim poczuł, że coś go do niej przyciąga, jakby ktoś zawiązał mu linę w pasie, na której drugim końcu była ta dziewczyna. Zamrugał, zaskoczony magnetyczną więzią.

– Czy mogę pani w czymś pomóc? – zapytał strażnik.

– Przyniosłam to z restauracji – odparła Emily i zerknęła na rachunek. – Sześćdziesiąte drugie piętro.

Zanim strażnik zdążył odpowiedzieć, do rozmowy włączył się Gavin.

– Ja ją wezmę na górę, Larry! – zawołał przez całe lobby.

Recepcjonistka, która przed przyjściem Emily zdołała przyciągnąć uwagę Gavina, popatrzyła za nim z nadąsaną miną.

Tymczasem Em spojrzała w kierunku, z którego dobiegł głos. Na widok wysokiego, niezwykle przystojnego mężczyzny idącego w jej stronę na chwilę straciła oddech. Zakręciło się jej w głowie. Przesunęła spojrzeniem po jego czarnych włosach, ściętych na krótko i nieco zmierzwionych. Miał ostro wyrzeźbione rysy, usta wydawały się ukształtowane przez najlepszego z rzeźbiarzy. Jej wzrok przesunął się niżej. Starannie wyćwiczone ciało opakowane było w szary trzyczęściowy garnitur. Usiłując udawać, że ten niesamowity egzemplarz męskiej urody nie robi na niej żadnego wrażenia, zwróciła wzrok z powrotem na zwalistego strażnika.

– Na pewno, panie Blake? Ja też mogę jej pokazać drogę – powiedział strażnik.

– Na pewno, Larry. I tak miałem wracać na górę. – Gavin zwrócił się do Emily. – Może pani z tym pomogę. – Wskazał pudełko.

Głos miał gładki niczym brandy, Em poczuła motylki w brzuchu. Usiłowała znaleźć właściwe słowa.

– W porządku, poradzę sobie.

– Nalegam – powiedział Gavin z uśmiechem. – Poza tym tu chodzi o honor harcerza.

Mniejsza o przeszywające niebieskie oczy. Mniejsza o niewątpliwy urok. Sam jego uśmiech z dołeczkami natychmiast przekonał Emily, że niezliczone kobiety ściągały bieliznę na jedno jego życzenie. Codziennie.

Z ociąganiem podała mu pudełko.

– No dobrze, skoro tak, ma pan punkt za dobry uczynek. – Usiłowała zachować obojętność.

– Dziękuję bardzo. Dawno żadnego nie dostałem. – Roześmiał się, po czym odwrócił bez pośpiechu i poprowadził ją w stronę wind. Szła za nim. W matowanych aluminiowych drzwiach dostrzegła swoje odbicie. Wiedziała, że po całym dniu pracy jest wymięta i spocona. Gdy się otworzyły, chciała tylko uciec jak najdalej. – Pani przodem – powiedział Gavin uprzejmie. Wchodziła do windy, a on pożerał wzrokiem jej jedwabiste kasztanowe włosy, sięgające niemal do talii. Nigdy nie przepadał za kucykami u kobiet – ani za kobietami, które wyglądały, jakby właśnie wygrały bitwę na jedzenie. Jednak w tej chwili dziewczyna z kucykiem wydawała się najwspanialszym stworzeniem, jakie kiedykolwiek spotkał. Twarz w kształcie serca, drobna figura o kształtach butelki coca-coli, unosząca się wokół woń perfum – wszystko to sprawiało, że Gavin ledwo mógł oddychać. Drzwi windy się zamknęły, a on usiłował ignorować niezwykle intensywną świadomość jej obecności. Na próżno. – Armando już nie pracuje? – spytał, wciskając przycisk sześćdziesiątego drugiego piętra.

Emily usiłowała nie wiercić się pod jego spojrzeniem. Wymuszona fizyczna bliskość dawała jej tylko jeszcze większą świadomość tego, jak był przystojny. W małej, ograniczonej przestrzeni biła od niego potężna siła. Rozchyliła wargi, żeby lżej się jej oddychało.

– Armando?

– Tak, Armando – potwierdził Gavin, patrząc na pudełko z jedzeniem. – Bella Lucina. Ludzie z mojego biura prawie co tydzień tam zamawiają. Zazwyczaj przynosi Armando.

– A, jasne, ale ja nie jestem chłopcem od dostaw. Znaczy, pracuję tam. No, tak, skoro mam na sobie mundurek i nie jestem chłopcem. – Skrzywiła się, czując, jak idiotycznie to brzmi. Wzięła głęboki oddech i zaczęła od początku. – Jestem kelnerką. Szef prosił, żebym to podrzuciła po drodze do domu, bo chłopak, który dostarczał posiłki, odszedł. – Zaczęła się rumienić i miała ochotę zapaść się pod ziemię. Dosłownie. – Naprawdę, potrafię mówić pełnymi zdaniami.

– Długi dzień w pracy? To mogę zrozumieć. – Gavin zaśmiał się, obserwując jej twarz. Miała najbardziej zielone oczy, jakie w życiu widział, i malutki pieprzyk idealnie nad wargą.

Skinęła głową.

– Tak, bardzo długi dzień w pracy.

Na trzydziestym dziewiątym piętrze rozległ się dzwonek. Drzwi się otworzyły i do windy weszła kobieta. W czarnych szpilkach dorównywała wzrostem Gavinowi. Miała na sobie biały kostium, a jej karmazynowe włosy były upięte w kok.

– Dzień dobry, panie Blake – powiedziała ochryple, wciskając przycisk czterdziestego drugiego piętra. Na jej wargach wykwitł kuszący grymas. Pochyliła się do ucha Gavina. – Mam nadzieję, że możemy kontynuować tam, gdzie przerwaliśmy podczas ostatniego spotkania.

Mężczyzna zrobił krok do tyłu, a jego twarz przybrała wyraz idealnie obojętny. Skinął tylko głową. Kobieta uśmiechnęła się i odwróciła w stronę drzwi windy, a on znowu zerknął na Emily, zawstydzony, że jednonocna przygoda znalazła się nieoczekiwanie z nimi w windzie.

– No więc, od dawna pracuje pani w Bella Lucina?

Emily zagryzła wargę.

– Nie, dzisiaj był mój pierwszy dzień.

– Nowa praca. To bywa stresujące. – Posłał jej ciepłe spojrzenie. – Mam nadzieję, że dobrze poszło.

– Bardzo dobrze, dziękuję.

Kiedy drzwi windy się otworzyły, kobieta wysiadła i zwróciła się do Gavina:

– Zadzwoń.

Krótko skinął głową, a Karmazynowa odeszła. Drzwi zamknęły się, a on znowu był sam z Emily.

– To nie jest moja dziewczyna, jeżeli pani tak pomyślała.

Emily spojrzała na niego, zaskoczona tą uwagą.

– A dlaczego miałoby mnie to interesować?

Jej nieoczekiwana zadziorność była seksowna i wywołała u niego gęsią skórkę. Wzruszył ramionami, usiłując ją wyczuć.

– A dlaczego nie?

– Nie zna mnie pan na tyle, żeby zgadywać, o czym myślę – prychnęła, chociaż w jej głosie pobrzmiewał śmiech.

– To prawda – zgodził się, robiąc jednocześnie krok, żeby znaleźć się bliżej niej – ale muszę przyznać, że chętnie bym panią poznał.

Świetnie. Nie dosyć, że w swoim eleganckim, nieprzyzwoicie drogim garniturze wyglądał tak przystojnie, to do tego był jeszcze zarozumiały. Emily zamrugała, wyzwalając się z oszołomienia, usiłując ignorować jego ekscytujący zapach.

– Nie mogę. Przykro mi. – Odgarnęła kosmyk włosów za ucho.

Zanim zdążył odpowiedzieć, drzwi windy otworzyły się na sześćdziesiątym drugim piętrze.

– Tutaj wysiadam. – Em odwróciła się i odebrała mu pudełko. – Dziękuję za pomoc…

– Żaden problem. Ja też tu wysiadam.

– Pracuje pan na tym piętrze? – spytała, wyraźnie zdezorientowana.

Nie chciał jej wystraszyć, mówiąc, że jest właścicielem firmy, zdecydował się więc na półprawdę. Na jego usta wypłynął chłopięcy uśmiech.

– Tak. I to ja złożyłem zamówienie.

Spojrzenie Emily spoczęło na jego seksownych wargach.

– Czyli kiedy weszłam do budynku, wiedział pan, że idę do tego właśnie biura?

– Miałem parę wolnych minut. Czekałem na panią na dole. No, czekałem na dole na Armanda, lecz zamiast niego zaszczyciła mnie piękna kobieta. Postanowiłem zachować się jak dżentelmen i pomóc pani z pudełkiem. – Wyszedł z windy zdecydowanym, pełnym wdzięku krokiem. – Może zje pani ze mną kolację? Spokojnie starczy dla dwojga.

– Ja… nie mogę. Przykro mi – odpowiedziała, wciskając guzik parteru.

– Proszę zaczekać! – W ostatniej chwili zatrzymał drzwi. Naciskał na nią zbyt mocno, więc czuł się jak dupek, lecz usiłował naprawić sytuację, na ile się dało. – To nie było miłe z mojej strony, przepraszam; mama lepiej mnie wychowała. – Nerwowo przejechał dłonią po włosach. – Chciałbym zabrać panią kiedyś na kolację. Wiem, że biuro nie jest w najmniejszym stopniu romantyczne. Po prostu dużo pracuję. Ale, jak mówiłem, chętnie bym panią gdzieś zaprosił któregoś dnia.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, zgrabna ciemnowłosa kobieta odezwała się zza biurka:

– Panie Blake, telefon do pana na drugiej linii.

Odwrócił się w jej stronę.

– Natalie, poproś o zostawienie wiadomości.

Drżącymi palcami Emily szybko wcisnęła przycisk zamykający drzwi. Zsunęły się całkowicie, zanim Gavin zdążył się odwrócić. Oparła się o ścianę i chwyciła metalową poręcz, usiłując się opanować. Wrażenie, jakie zrobił na niej nieznajomy, było w najwyższym stopniu niepokojące. Pokręciła głową, żałując, że zgodziła się podrzucić tu jedzenie. Pośpiesznie wyszła z budynku i ruszyła do domu.

– Był aż taki przystojny? – spytała Olivia, siedząc za kuchennym stołem.

Emily przyłożyła palec do ust.

– Rany, Olivia, Dillon jest w moim pokoju. Ciszej. – Spojrzała na drzwi i znowu na przyjaciółkę. – Owszem, był aż taki przystojny. Jego wygląd zapierał dech w piersi. Mówił: „chcę cię rozebrać i zjeść żywcem”. Cukiereczek.

Olivia parsknęła śmiechem i zakryła usta dłonią.

– To brzmi podniecająco – szepnęła, na co Emily pokiwała głową i zachichotała. – Chyba powinnaś zostać chłopcem na posyłki.

– Nie wiem… W życiu tak na nikogo nie reagowałam. Że już nie wspomnę, jak się wstydzę swojego zachowania. Przedszkolak poradziłby sobie lepiej.

Olivia z zadowoloną miną wypiła łyk wina, a w jej brązowych oczach tańczyły iskierki.

– Może czeka cię dzisiaj wspaniały seks z wiadomo kim, jeżeli będziesz myśleć o Panu Wysokim, Przystojnym i Podniecającym.

Emily lekko trzepnęła ją w ramię.

– Przestań. Koniec z myśleniem o Panu Wysokim, Przystojnym i Podniecającym. – Rozwiązała kucyk. – Poza tym kocham Dillona. Pan Wysoki, Przystojny i Podniecający będzie darem losu dla jakiejś innej kobiety.

– Okej, okej. – Olivia śmiała się cicho. – Przynajmniej masz alternatywę.

Zanim Em zdążyła powiedzieć coś jeszcze o swojej nowej znajomości, z jej pokoju wyłonił się Dillon ubrany w swój najlepszy garnitur i krawat. Natychmiast zapomniała o seksownym nieznajomym, patrząc z przyjemnością na swojego przystojnego chłopaka. Inni przystojni mężczyźni nie byli jej do niczego potrzebni.

– Myślałam, że zostaniemy dzisiaj w domu – powiedziała, podchodząc i obejmując go w pasie. – Wypożyczyłam film.

Położył dłonie na jej ramionach. Nie było to trudne, był znacznie wyższy od drobnej Emily.

– Mam kolację z potencjalnym klientem. – Odwrócił się w stronę lodówki i wyjął butelkę wody. – Nieoczekiwany telefon. Film obejrzymy kiedy indziej.

Zmarszczyła brwi. Nie podobał jej się lekceważący ton, jakim to powiedział.

– Dillon, ile nieoczekiwanych kolacji można mieć w ciągu tygodnia?

Olivia westchnęła głośno i wyszła z kuchni.

On także westchnął.

– Em, wiesz, jak wygląda sytuacja. Jestem maklerem. Muszę klienta dopieścić, żeby go zyskać.

– Dillon, ja to rozumiem. Naprawdę. – Przytuliła się do niego. – Ale jestem tu niecały miesiąc i ciągle siedzę sama, bo ty masz spotkania. – Żartobliwie pociągnęła go za krawat. – Kiedy mieszkałam w Kolorado, widywałam cię częściej niż teraz.

Cofnął się, mrużąc brązowe oczy.

– Mówisz jak rozpieszczona małolata. – Otworzył butelkę wody i się napił. – Wyluzuj. Raczej nie wrócę zbyt późno.

Zmarszczyła brwi.

– Rozpieszczona małolata? Co to ma znaczyć? Po co tu w takim razie przyszedłeś, tylko żeby wziąć prysznic?

– Zadzwonili, jak już do ciebie dotarłem.

– Może lepiej prześpij się dziś u siebie. – Zdjęła fartuszek i rzuciła na stół. – Obskakujesz tych tak zwanych klientów pięć wieczorów w tygodniu.

– Co ty chcesz powiedzieć, Emily? Myślisz, że kłamię?! – uniósł głos, świdrując ją wzrokiem.

– Nie mam pojęcia. Spodziewałam się, że będziesz tu bywał trochę częściej – odpowiedziała, poprawiając fryzurę. – Że pomożesz mi się przyzwyczaić…

Napił się jeszcze raz i przechylił głowę.

– Przeprowadziłem cię tutaj za własne pieniądze. Czego jeszcze ode mnie chcesz?

– To nie było fair, Dillon – wykrztusiła, mrużąc zielone oczy. – Nie prosiłam cię o to. Mogłam zostać w Kolorado i dalej mielibyśmy związek na odległość.

Podszedł bliżej, uniósł rękę i delikatnie pogładził jej policzek.

– Nie, nie mogłaś. Kochasz mnie i musiałaś być ze mną po tym wszystkim, co się stało. – Przesunął kciukiem po jej podbródku. – I ja też cię kocham i potrzebuję cię tutaj. A teraz daj już spokój, pozwól mi iść i zająć się klientem, a potem wrócę, okej?

Emily błyskawicznie oceniła sytuację, stanęła na palcach i przycisnęła usta do jego warg. Ochoczo przyjął jej awanse i jęknął przy pocałunku. Zacisnął dłoń na włosach i przyciągnął ją bliżej do siebie.

– No dobrze. Idź i rób swoje, a zobaczymy się potem – powiedziała z wargami przyklejonymi do jego ust.

– Czyli nie muszę dzisiaj wracać do siebie? – Uśmiechnął się. – Jeżeli nalegasz, mogę chyba się przespać w swoim mieszkaniu.

– Dillon, przestań się wymądrzać. Będę czekać.

– Obiecuję, że wtedy poświęcę uwagę tobie i tylko tobie.

Splótł palce z jej palcami, a ona poszła za nim do drzwi i patrzyła, jak wychodzi.

Kiedy drzwi się zamknęły, Olivia wyłoniła się ze swojego pokoju. Padła na kanapę i poklepała siedzenie obok siebie.

– Okej, mów. Co się dzieje?

– Wydaje się taki odległy – odpowiedziała Emily, siadając koło przyjaciółki.

– Słuchaj, wiesz, że nie znoszę Dillona. – Olivia urwała na chwilę, dotykając podbródka. – Właściwie to go nienawidzę. – Em uniosła oczy do sufitu, a Liv parsknęła śmiechem. – Ale powinnam powiedzieć coś na jego obronę, choćby tylko dlatego, że mój brat pracuje w tym samym biurze. Oni naprawdę muszą się przymilać potencjalnym klientom.

– Tak, lecz czy Trevor przymila się do nich pięć wieczorów w tygodniu?

– Nie. Widocznie Dillon jest bardziej agresywnym maklerem. Wcale nie byłabym tym zaskoczona, biorąc pod uwagę, jaki z niego gnojek.

– No dobrze, kochana, koniec z tym dokopywaniem mu – oznajmiła Emily, kręcąc głową. Olivia się roześmiała, a Em zastanawiała się przez chwilę. – Może przesadzam. Nie wiem. Chyba śmierć mamy i przeprowadzka to dla mnie za dużo; mózg mi siada.

Przyjaciółka położyła rękę na jej ramieniu, patrząc ze współczuciem.

– To bardzo dużo naraz. Nie mogę sobie nawet wyobrazić. – Przyciągnęła ją blisko i uścisnęła serdecznie. – Jesteś silna, poradzisz sobie z tym. Na pewno.

– Dzięki, Liv, naprawdę. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. Cudownie było z tobą mieszkać na studiach, a odkąd jesteśmy razem tutaj, mój dług u ciebie rośnie. Nie spłacę go do końca życia, mówię poważnie.

Olivia znów się roześmiała.

– Teraz przesadzasz, kochana. – Wstała i wzięła do ręki wypożyczony przez Emily film. Włożyła go do odtwarzacza i usadowiła się z powrotem na kanapie. – Damski wieczór ogłaszam oficjalnie za otwarty.

* * *

koniec darmowego fragmentu zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz