Co-dziennik sfrustrowanej trzydziestki - Kinga Matusiak - ebook
Opis

Co-dziennik sfrustrowanej trzydziestki” to kilka sprawdzonych przepisów, szczypta ironii, pół szklanki arogancji i całe kilogramy dobrego humoru.

Autentyczna, niezmyślona, przezabawna i sympatyczna historia dla każdej kobiety.

Codzienne wydarzenia zakręconej trzydziestolatki podane w telegraficznym skrócie.

Autorka pozostaje ze swoimi czytelnikami w stałym kontakcie, prowadząc fotograficznego bloga, stronę na facebooku poświęconą książce oraz pisząc artykuły w serwisie natemat.pl.

Poza treścią jest i na co popatrzeć - ilustracje wykonała Milena Milak.
Takiej dynamicznej książki jeszcze nie było! Obiecuję i gwarantuję!

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 99

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Okładka

Strona tytułowa

Kinga Matusiak

Co-dziennik sfrustowanej trzydziestki

Strona redakcyjna

REDAKCJA: Zuzanna Gościcka-Miotk

KOREKTA: Katarzyna Czapiewska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

ILUSTRACJE: Milena Milak

SKŁAD: Novae Res

© Kinga Matusiak i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-150-3

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Książkę dedykuję Magnolii, Eveli, Gwiazdeczce, Kapukatce, Hatii, Brzyduli i Katarzince

Podziękowania

Byłabym skończoną świnią, gdybym nie podziękowała Szanownemu za to, że go mam. Dziękuję Ci zatem za dostarczenie mi weny, tematów i w ogóle za to, że jesteś. Dziękuję z całego serca. Odwdzięczę się wieczorem...

Czym jest Codziennik?

Damska odpowiedź na Pokolenie Ikea Piotra C. Książka, którą napisała codzienność. Przewrotnie zatytułowana Codziennik sfrustrowanej trzydziestki, w rzeczywistości ukazująca myśli i życie zwyczajnej kobiety, która tkwi w każdej z nas. Świetne teksty i sama prawda.

Ubawicie się do łez.

1.

Ależ się nażarłam... Dwa ziemniaki na krzyż, dziesięć serduszek drobiowych w sosie plus porcja gotowanych buraczków. Ajajaj! Sakramencka ilość. Sama się właśnie zaśmiałam. Głupia. Gdybym wciągnęła taką ilość, jaką jest w stanie wrzucić w siebie Pan Szanowny, prawdopodobnie pękłby mi żołądek. Co tam żołądek, gały by mi pękły, gdybym na swoim talerzu znalazła kilogram mięsa pod jakąkolwiek postacią. A na to, co jem (niestety w tym wieku), muszę już uważać. Szkoda, że kilogramy nie idą w cycki, tylko w dupę. Szkoda! Jeszcze w dupę jak w dupę, gorzej, że w brzuch. Ponton czy też opona (w obecnej chwili raczej zimowa) – to dopiero wyzwanie! Pół roku do niej podchodzę, pół roku i nic. Ani bieżnik się nie zmienił, ani faktura. Warsztat pozostał za to ten sam. Hehehehe.

Po jedzeniu najlepiej jest poleżeć, wypić gorzką herbatę, pogapić się w ogłupiacza (TV). No więc leżałam, leżałam i nie wiem, jaka cholera mnie podkusiła, żeby oglądać Kuchnię Plus, byłam już za to pewna, co zjem na kolację. Będzie pizza. Z mozzarellą, pomidorami, rukolą i szynką parmeńską. Wersja Szanownego Pana zawierała będzie kiełbasę polską, pastę z czosnku (właśnie wstawiłam go do piekarnika), mozzarellę i oregano. Jak komuś w tym momencie ślinka cieknie, odstępuję przepis (sprawdzony). A co? Też możecie, nie? ;) Ogólnie rzecz biorąc, propozycja kolacyjna nie przypadła Szanownemu do gustu (ja leżałam, on wychodził na siłownię), stwierdził jednak, że skutecznie go podpuściłam i ugniecie ciasto. Nie ma to jak czarne oczy z długimi rzęsami. Zawsze działają – niczym ślepia Kota ze Shreka. Sprawdziłam to w ekstremalnych warunkach, ale o tym przy okazji. Każda z nas zresztą ma coś takiego, co na jej faceta działa, jak „natura chciała”... Coś się przypala. Kurwa mać, czosnek!

Właśnie założyłam fotobloga, który będzie stanowił integralną część niniejszych wypocin intelektualnych. Kto ciekawy, niech zagląda: codziennik.flog.pl. Upieczony czosnek doczekał się fotorelacji. Na tej samej stronie zainteresowani znajdą przepis.

Szanowny, powróciwszy z siłowni, został uprzejmie poproszony o uzupełnienie niezbędnych składników w pobliskim Tesco. Zdążył wrócić i wyrobić ciasto. Plus jest taki, że jest w tym mistrzem świata (a raczej jego „bułki” – mięśnie bicepsa). Gdy zbliża się okres świąteczny, Szanowny pojawia się w domach naszej rodziny, by wyrabiać ciasto drożdżowe na przeróżne wypieki. Nie żartuję! Fajnie mam, co? A bułeczki jakie robi... Pychotka! Co prawda talent do wyrabiania ciasta wcale nie powoduje, że jest się facetem bez wad, zwłaszcza ciut młodszym ode mnie samej, ale mam nadzieję, że o tym również rozpiszę się w dalszej części. Na razie skupmy się na pizzy. Domowej, żadnej restauracyjnej czy pizzeriowej (taką też od czasu do czasu nie pogardzę), pizzy, która w obecnym stanie napięcia domowego stworzy okazję do rozmowy na tematy mieszkaniowe. Pojechałam po bandzie, wiecie przecież, że w życiu nie ma nic za darmo, nie? Chcesz mieć pełny brzuszek, Kochanie, wysłuchasz moich racji (na wieczorne śniadanie).

Pizza wyszła genialna. Poczułam się jak we Włoszech za starych czasów. Co za smak! Odkryłam przy okazji kolejny plus Szanownego – zeżarł swoją pizzę i 2/3 mojej, więc nic się w naszym domu nie marnuje. Tylko pozostaje pytanie zasadnicze: gdzie on to mieści?! Kolacja zjedzona, kwestia mieszkaniowa przedstawiona, jeśli za rok nie będziemy właścicielami swojego mieszkania, fora ze dwora, każde idzie we własnym kierunku. Dość mam pakowania komuś forsy do kieszeni za wynajem. Jeszcze rok przeżyję, dłużej ni chuja. Poza tym kto to widział, żeby trzydziestolatka mająca stałego faceta przez pięć lat nie dorobiła się własnego kąta? Przy naszych możliwościach to jest śmiech na sali. I gówno mnie obchodzi, jak to zrobimy – mamy to zrobić. Koniec kropka, klamka zapadła.

Oglądam Igrzyska Olimpijskie w Londynie, Babiarz tak się zapowietrza, komentując, że powinni chyba wezwać pomoc medyczną. Czasami wyłączam fonię w ogłupiaczu, bo po prostu nie da się słuchać tego, co mówią nasi komentatorzy. Zresztą jaki kraj, taka telewizja. Idiotyzm popychany debilizmem i tak w kółko. Niektórym stacjom to się nawet zatrudniać nowych statystów nie chce, bo i w serialach, i w programach, i w reklamach jeden i ten sam ryj. A już babka od podpasek przechodzi samą siebie. Jak, kurwa mać, trzydziestokilkulatka może udawać nastolatkę? No jak?! Takie rzeczy tylko w Polsce. Na Jedynce nastolatka z podpaską, na dwójce kobieta w dyskoncie. Czad! Co ciekawsze, nasza bohaterka gra z doskoku w serialach. Komplet! Jeszcze chwila, a taka wyskoczy mi z lodówki albo jej lico ukaże się na opakowaniu papieru toaletowego. Strach się bać, twoja mać! Nie rozpędziłam się, prawda? Też tak myślicie? Wiedziałam. O tym właśnie jest mój wypotnik, wszystko, co wiemy, ale o czym nie piszemy. Nie mówimy również, bo po co? (Czemu ten, który rzuca oszczepem, pada po rzucie na glebę?) Dziwne są czasy, dziwni ludzie, jeszcze dziwniejsze poglądy – co jak co, ale trzydziestolatki, takie jak ja, wiedzą, co w trawie piszczy i z czym to się je.

2.

Jezzzu, jak zimno, środek lata, a u mnie 16 stopni, wietrzysko takie, że łeb urywa. Porwałam się na mrożoną kawę, ale to chyba nie był najlepszy pomysł. Siedzę przed komputerem i mało głową nie pacnę o klawiaturę, tak mnie zamula. Kap, kap, kap. Pełnia szczęścia. Deszcz. Zapowiada się dzień leniwca. Zresztą dzień jak co dzień. Skłamałabym, gdyby było inaczej. Pobudka o 9, snucie się do 12 w piżamie. Marazm. Wieczne wakacje? Niech Was to nie zmyli, to raczej uroki prowadzenia własnej działalności w domu. Czasem brakuje mi spędu korporacyjnego, obowiązkowości, szumu, energii. Ale to tylko czasem. Spełniam się w tym, co robię, i nie narzekam. Weny do pisania też najwyraźniej nie mam, zdolnego zdania nie mogę sklecić (zdolnego?!). Też wymyśliłam, zdolne zdanie. Ale walnęło, nic poza blokiem vis-à-vis nie widać. Początek sierpnia, niech mnie ktoś kopnie!

Tak sobie myślę, że jakbym się pomoczyła w wannie, to byłoby mi lepiej. Ale w tym mieszkaniu nie ma wanny. Prysznic. Ewentualnie zlewozmywak w kuchni bądź umywalka w łazience. Półdupka nawet tam nie wetknę. Co za życie... Następne mieszkanie musi mieć wannę, taki jest warunek. Tym razem nie dam się przekonać, że bez wanny da się żyć. Nie da się. Próbowałyście golić nogi pod prysznicem albo w umywalce? Ja robiłam to setki razy, niestety, do tej pory mistrzem w tym nie jestem. Albo... o! – wymoczyć stopy do pedicure. Marzenie. Popierdzielam z wiadrem wody raz w tygodniu, stawiam sobie to wiadro w salonie i siedzę jak kwoka na grzędzie (tylko jajek brak). A Pan Szanowny chodzi i się wyśmiewa. Wiadro jest duże, nogi mam szczupłe, zatarganie wiadra stanowi niezłe wyzwanie, ale żeby tak bezczelnie się nabijać? Gazelą nie jestem, nie byłam i nie będę. Starczy, że muszę do golenia girę podnieść na wysokość około metra i potem ją stamtąd zdjąć. Wyczyn :P

3.

Co za popieprzony piątek! Nie dość, że pół nocy kotłowałam się w łóżku (wiatry, gazy i inne zmiany jelitowe, nic, tylko startować i latać), to jeszcze w pracy kocioł totalny. Kociokwiku piątkowego wszyscy dostali czy jak? Z tego, co się orientuję, mam tylko dwie ręce i dwie nogi, a oczekuje się ode mnie takich efektów, jakbym ich miała dwa razy więcej. Ośmiorniczka: 4 rączki, 4 girki, jest OK? Pisał ktoś kiedyś girą na komputerze? Pffff. Ostatnio na Facebooku krążyły obrazki z podpisami typu: „Napisz swoje imię łokciami i zobacz, co wyszło”. Próbuję. Kli9jioaq. To zaszalałam :D Muszę użyć jakiegoś mało skomplikowanego podstępu, żeby wywalić Szanownego do monopolu. Nie, nie, nie. Piła od południa nie będę, hahaha. Papierosy mi wychodzą. Ostatnia sztuka moich ukochanych R1 Slim Line leży i cichutko prosi: „Zapal mnie, no zapaaaaal”. Ktoś potem będzie musiał ruszyć dupsko. Tylko że to nie będę ja (jestem jeszcze w piżamie – chyba już Was to nie dziwi?). Lunch? Że niby zrobię jakąś sałatkę i potrzeba mi produktów? Niezłe. Ale szczytem moich możliwości to to nie jest. Hhhhymm. Podpaski mam, do okresu jeszcze chwila. Gdzie jesteś, inwencjo twórcza? A może po prostu poproszę? Ale zaraz się zaczną jęki: „Wczoraj przecież kupowałem”, „Kici, ile ty jarasz?”. Ble, ble, ble, bla, bla, bla. Zawsze mówię, że ja już ojca jednego mam (nie wiem gdzie, ale mam), i kończę dyskusję. Dobra, dam mu spokój, popatrzę na tę leżącą ostatnią sztukę i będę udawała, że nie słyszę, jak prosi :) Haha, wymyśliłam! Powiedziałam, że jak pójdzie do sklepu, to mu zrobię minicheesburgery na lunch. Okropna jestem, ale Szanowny łyknął haczyk. Kocham tego Ciołka. Za mięso zrobi wszystko! No, mam nadzieję, że prawie wszystko... ;)

PS Polazł, kupił, co chciałam. Za karę pochłonął 4 kotlety. Żarłok.

Królestwo za czekoladę! Malagę! Chyba mam dni płodne, bo smaki wymyślam niczym Gessler w Słodko-Słonym. Kapucha kiszona... mmmmmm... mniam. Plus czekolada, ryzykowne połączenie. Ale spokojnie, potrafi mi tak odbić, że sałatkę śledziową popchnę czekoladą i żyję, a do tego mam się dobrze. Ciekawe, czy za dziesięć lat taka kombinacja nie wyjdzie mi uszami, młodość ma przecież swoje prawa! Trzydziestolatka młoda? Dobrze, dobrze, nie zaczynam nawet... Chociaż jeśli mam być szczera, to jeszcze do zeszłego roku żyłam w słodkiej nieświadomości tego, że mam wątrobę, a teraz już wiem (przypuszczalnie), że wyposażono mnie nawet w trzustkę! Odkrycie roku! Tylko Nobla nie dostanę. Jakie to zresztą ciekawe, że im jesteśmy młodsi, tym mniej nam coś dokucza. Czy ktoś kojarzy, żeby nie wychodził za gówniarza na dwór, bo go brzuch boli albo głowa? A teraz: boli głowa, seksu nie ma... Taka jazda. Boli mnie brzuch, śpij dziś w salonie... Trzeci dzień mam łóżko w sypialni tylko dla siebie. Zołza. Ale za to śpię jak gość. W poprzek łóżka, z jedną girą na północ, drugą na południe. Ma się ten rozstaw osi :D

SMS: „W Biedrze (Biedronce) są twoje Redd’sy”. No, to jest jakaś wiadomość! Zwłaszcza że moje Redds’y nie bywają wszędzie (limitowana edycja), poza tym naprawdę smakują wyśmienicie (żurawina). Na upał nie ma nic piękniejszego niż kobiece piwko. Tylko zaraz, zaraz... Co Szanowny robi w Biedronce? Bo na pewno nie pracuje. Samozwańcze zakupy żywieniowe? No błagam, to by było lepsze niż piątka w totolotka (nie napiszę szóstka, bobym skłamała!). Wysyłam SMS zwrotny: „A co ty robisz w Pierdonce?”. Czekam... Czekam... Czekam... Chyba jest w szale zakupowym, bo nie odpowiada. Nie zadzwonię, bo aż taka ciekawska nie jestem, ale cierpliwość też nie jest moją mocną stroną. No patrzcie! Nie odpisuje drań. O, przyszedł SMS. Niech wejdzie :) „Kupuję ci twoje czekolady”. Prorok?! Wróżbita Maciej? Śmiać się czy płakać? Boziu, czy mnie się gdzieś coś głośno nie wyrwało na temat malagi? Nie, no nie było go w domu. Podsłuch? Na klawiaturze? Zgłupiałam. Szanowny mnie zadziwił. A coraz rzadziej się to zdarza (zwłaszcza w długodystansowym związku). Pisałam już, że mam z nim dobrze? Ciekawe, czego chce, hehehe. Powrót do sypialni czy inny złowieszczy pomysł?

Miałam Wam napisać o jednej sprawie. Nie wiecie tego, bo jeszcze się nie chwaliłam, ale właśnie mnie naszło, więc weźcie mnie do łapki i poświęćcie kilka minut (co tam kotlety, pranie, dzieci). Pięć minut, napisałam, nie godzinę :) Dedykowałam to, co piszę, zagadkowym Nickom. To dziewczyny, które popchnęły mnie w kierunku napisania Codziennika. Znamy