Wydawca: Akurat Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 512 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Cięcie - Veit Etzold

[color=black][font=Andika]Clara Vidalis, patopsycholożka, profilerka i przede wszystkim świetna detektyw, otrzymuje kopertę z płytą CD. Na płycie znajduje się krótki, ale przerażający filmik – zamaskowany mężczyzna podcina gardło młodej, ładnej dziewczynie.[/font][/color]

[color=black][font=Andika]Kiedy udaje się zidentyfikować ofiarę, policja obstawia jej dom i Clara wchodzi do mieszkania. Nie spodziewa się, że dziewczyna nie żyje od przeszło sześciu miesięcy! Jej ciało leży zabezpieczone na łóżku, pozbawione krwi i zakonserwowane przez specyficzny gatunek robaka, który je zmumifikował.[/font][/color]

[color=black][font=Andika]Kiedy dzięki następnej wskazówce odnalezione zostaje kolejne ciało, Clara nie ma już wątpliwości, że morderca prowadzi z nią niesamowicie wyrafinowaną grę – tym razem zamordowanym jest homoseksualista, który zginął prawdopodobnie jeszcze przed pierwszą odnalezioną ofiarą.[/font][/color]

[color=black][font=Andika]W tym samym czasie Albert Torino – geniusz i wizjoner, jak sam chce siebie widzieć, lub pozbawiony skrupułów zboczeniec, jak określają go inni -rozpoczyna emisję online wyjątkowo kontrowersyjnego show, będącego połączeniem interaktywnego reality show i konkursu piękności, którego zwyciężczyni ma otrzymać nagrodę w postaci sławy i kontraktów, a wylosowani widzowie będą mogli spędzić z królową show noc całkowicie na swoich warunkach. Jak można się spodziewać, program przyciąga nieciekawych ludzi, ale cieszy się ogromną popularnością. Jednak murowana kandydatka na zwyciężczynię, pogodzona z wizją bycia nagrodą dla kogoś z widowni, znika niespodziewanie na chwilę przed finałem. Co więcej, znika również szef największego portalu internetowego z filmami.[/font][/color]

[color=black][font=Andika]Oboje wpadają w ręce mordercy, którego plan jest daleko bardziej złożony, niż można przypuszczać. Za pomocą bardzo wymyślnych tortur – starannie opisanych! – zdobywa kody dostępu do strony xenotube.com i rozpoczyna emisję swojego chorego show. Zmienia oczywiście jego zasady – teraz uczestnicy nie decydują już, kto zwycięży, lecz w jaki sposób zginie porwana dziewczyna.[/font][/color]

[color=black][font=Andika]Kiedy policjantka trafia w końcu na ślad mordercy, wpada w jego ręce i dowiaduje się, że wszystkich zbrodni dopuścił się wyłącznie po to, by wciągnąć ją w swoją grę i zwabić w pułapkę.[/font][/color]

Jasny, precyzyjny język powieści sprawia, że czytelnik dostaje gęsiej skórki. Beznamiętne opisy tortur przemawiają daleko bardziej do wyobraźni dosłownością niż nadmiar przymiotników, a powody, dla których morderca podejmuje się realizacji chorego planu, niczym lustro odbijają słabości naszych czasów. Zubożałe relacje międzyludzkie umożliwiają przeniesienie czyjegoś życia jedynie do wirtualnej rzeczywistości, podczas gdy ciało właściciela konta już dawno trawi rozkład…

Opinie o ebooku Cięcie - Veit Etzold

Fragment ebooka Cięcie - Veit Etzold

VEIT ETZOLD

CIĘCIE

Tytuł oryginału: Final Cut

Projekt okładki: Manuela Städele

Redakcja: Jacek Ring

Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Mariola Hajnus, Maria Śleszyńska

Copyright © 2012 by Bastei Lübbe GmbH & Co. KG, Köln

Zdjęcie na okładce © shutterstock/Marilyn Volan

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2014

© for the Polish translation by Miłosz Urban

ISBN 978-83-7758-731-7

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2014

Wydanie I

Gdyby dane mi było wybierać miejsce, w którym spędzę życie, wybór mój padłby na serce miasta z gnijącego mięsa i rozpadających się kości, gdyż ich bliskość wprawia mą duszę w ekstatyczne drżenie, krew dziko krąży w żyłach, a serce bije w szalonej radości – bo tylko bliskość śmierci pozwala mi żyć.

H.P. Lovecraft, Ukochani zmarli

Prolog

Numer 12! Postawił oba kanistry z ciemnoczerwoną substancją na podłodze zatęchłej piwnicy, zdjął z siebie gumowany płaszcz, zwinął go w kłębek i wrzucił w płomienie. Plastik momentalnie zajął się jasnym ogniem, a potem w akompaniamencie syku zaczął się kurczyć. Na gumowej powierzchni pojawiły się bąble roztopionego materiału, a w powietrze uniósł się gryzący, ciężki dym, który gromadził się pod wysokim sklepieniem.

Wszystko, co miał na sobie, rzucił na pożarcie płomieniom: maskę, okulary, buty.

Dwanaście ubrań.

Dwanaście ofiar.

Dwanaście istnień.

Huczało mu w głowie. Miał wrażenie, że wszystko niknie za ciemną chmurą bólu pulsującego tuż pod czaszką. Czuł pieczenie w żołądku, jakby połknął rozżarzony węgiel.

Przed sobą miał trumnę… i to, co w niej leżało. Tysiące razy spoglądał w tę stronę i za każdym razem czuł, jakby raził go prąd. Wspomnienie zdarzeń z przeszłości i tym razem podziałało jak uderzenie obuchem. Całkiem nagi padł na kolana i ogarnięty obrzydzeniem zmieszanym z rozpaczą zwymiotował cuchnącą żółcią.

Potem zupełnie się załamał. Łkając i drżąc, zwinął się w kłębek na kamiennej posadzce, a ogień w palenisku pożerał jego ubranie. Przekrwionymi oczyma spoglądał na podwyższenie z trumną, które górowało nad nim pośród migotliwego światła wypełniającego piwnicę.

Ona tam była.

Od lat.

Od wielu lat.

Stracona, lecz nie nieobecna. Ukryta, lecz nie zapomniana. Martwa, lecz pełna marzeń.

A on leżał teraz przed nią nagi na wilgotnej podłodze, pośród własnych wymiocin. Trząsł się, lecz czuł, że coś w nim wzbiera i rośnie, tak jak przed chwilą wzbierało w nim obrzydzenie i mdłości – by w końcu przełamać barierę. Ciszę lochu przerwał potworny skowyt, tak straszny, jakby wyrwał się z gardła samego diabła, kiedy Bóg strącał go w czeluści piekieł. Krzyk pełen zwierzęcego przerażenia i okropnej bezradności.

Zrobił coś, na co żaden człowiek nie miał prawa się porwać. Coś, za co będzie przeklęty; za co czeka go wieczne potępienie i ogień piekielny. Coś, czego nigdy sobie nie wybaczy.

Zabił jedyną osobę, która go kochała.

Nagle otoczyła go ciemność. Stracił przytomność.

Część pierwszaKrew

A Twoją duszę miecz przeniknie.

(Łk. 2, 34–35)

1

– W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego – wyszeptała młoda kobieta, klękając w konfesjonale. Mówiła trzęsącym się głosem, jakby walczyła ze łzami.

– Bóg niech będzie w twoim sercu, abyś skruszona wyznała swoje grzechy – powiedział kapłan spokojnym, dźwięcznym głosem. Kobieta nie mogła dokładnie zobaczyć jego twarzy zza drewnianej kratki, która oddzielała grzesznika od niosącego posługę.

Nie miała pojęcia, co sprawiało, że co roku od wielu już lat, dokładnie dwudziestego trzeciego października, przychodziła w to miejsce. Czy to wiara? Nie, z całą pewnością nie. Raczej poczucie winy, które wciąż czuła i którego chciała się pozbyć, bo przygniatało ją ciężarem trudnym do uniesienia.

Każdego roku powtarzała sobie, jak bezsensowne jest chodzenie do spowiedzi. Kto bowiem może zagwarantować, że jej grzech naprawdę zostanie odpuszczony? Że zyska przebaczenie? Syn Boży nigdy jeszcze nie dotrzymał niejasnej obietnicy wypowiedzianej ustami jakiegoś księdza, że zdejmuje jej z ramion brzemię grzechu i winy. Zazwyczaj po spowiedzi odczuwała ulgę, lecz przez bardzo krótki czas i tylko dlatego, że mogła się z kimś podzielić swoją historią. Nie miała złudzeń – koszmary senne i napady przerażenia będą ją dalej prześladować.

Próbowała właściwie wszystkiego, co możliwe: terapii grupowej, konsultacji psychologicznych, jogi, tai-chi i medytacji. Bez rezultatu. Za to spowiedź pomagała choćby na chwilę.

Z każdym rokiem poczucie winy stawało się coraz trudniejsze do zniesienia. Rosło w niej coś mrocznego, złego, coś, czego nie potrafiła jeszcze określić ani nazwać, co unosiło się w niej niczym opuchnięte, rozkładające się zwłoki topielca, które w brudnej i cuchnącej wodzie powoli, ale bezustannie wędrują ku powierzchni. To coś w jej wnętrzu rosło i stawało się coraz niebezpieczniejsze. Wiedziała, że przyjdzie czas, kiedy nie będzie mogła tego znieść i przebije pęczniejący pęcherz winy.

Nie mijało wiele czasu, a poczucie winy rosło niczym wrzód wypełniający się ropą i od nowa uciskało jej duszę.

Właśnie dlatego przyszła tu ponownie, do berlińskiej katedry Świętej Jadwigi, dokładnie dwudziestego trzeciego października, i dlatego znów klęczała na stopniu konfesjonału. To był kościół arcybiskupi archidiecezji berlińskiej; przez to miejsce przewijało się wielu księży. Zdarzało się, że spowiadał ją duchowny, który słyszał wcześniej jej opowieść. Tego, który dziś siedział po drugiej stronie kratki, widziała po raz pierwszy.

– Ostatni raz u spowiedzi byłam… rok temu. Wyznaję swoje grzechy. Wciąż nie mogę przestać myśleć… o mojej siostrze… – powiedziała, zacinając się, bo jak zawsze nie umiała zacząć. – Miała osiem lat, kiedy została porwana. Sprawca… sprawca ją zgwałcił i zamordował. I to ja jestem temu winna.

– Kiedy to się stało? – zapytał spowiednik.

– Dwadzieścia lat temu. – Dokładnie dwudziestego trzeciego października tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku, w środę. Godzina szesnasta. Wtedy po raz ostatni widziała siostrę. – Miałam ją odebrać ze szkoły… chodziła do szkoły muzycznej. Czekała na mnie, bo mi zaufała. A ja ją zawiodłam i nie przyjechałam. Przez to trafiła w łapska tego zwyrodnialca. – Zaczęła cicho płakać. – Wiele dni więził ją i gwałcił… cały czas. A na końcu – mówiła teraz zachrypniętym szeptem – na końcu ją zamordował. – Nic już nie mogło powstrzymać łez, które szerokim strumieniem popłynęły po jej policzkach. – Robił zdjęcia… ciągle robił zdjęcia… co z nią wyprawiał…

Ksiądz przez chwilę milczał. W końcu odchrząknął.

– To przerażające. Dobrze, że zdecydowałaś się z tym do mnie przyjść. – Przerwał. – Czy sprawca został ujęty?

Dziwne pytanie jak na spowiednika.

Kobieta potrząsnęła głową.

– Nie. Policja mówiła wtedy, że zrobią wszystko, co w ich mocy. Dziś jednak wiem, że nic nie zrobili. Absolutnie nic. Pili tylko kawę z automatu i gapili się na zegarki, żeby wiedzieć, która godzina i o czwartej iść do domu. A w tym samym czasie moja siostra z bólu i przerażenia odchodziła od zmysłów. Wiem, że nic nie zrobili.

– Skąd to wiesz?

– Bo sama pracuję w firmie. Tyle że ja jestem inna niż tamci nieudacznicy. Ja łapię zwyrodnialców jak morderca mojej siostry. Ja ich łapię i zabijam.

– Pracujesz w policji i zabijasz morderców?

– Zabijam seryjnych morderców. – Przełknęła głośno ślinę. – Czasem nie wiem już, czy dobrze robię, ale wtedy przypominam sobie, jak za pierwszym razem zawiodłam… To moje przeznaczenie. Ścigam te bestie… muszę je ścigać i muszę zabijać… – Nie mogła przestać płakać.

Przez kratkę konfesjonału widziała potakiwanie duchownego.

– Twoja nienawiść jest zrozumiała. Ale nie wolno śmierci zwalczać śmiercią ani przemocy przemocą. Jezus uczy nas, by innym okazywać miłość. Żeby zasłużyć na przebaczenie, trzeba nauczyć się wybaczać.

– Miałabym wybaczyć mordercy mojej siostry?

– Jemu również.

W konfesjonale zapanowała długa cisza. Przebaczyć temu zboczeńcowi? Temu gwałcicielowi? Temu mordercy? Nie, nie ma mowy. Nienawiść, którą do niego odczuwała, nie miała końca. Pragnęła rozerwać go na kawałki, wycisnąć z niego krew do ostatniej kropli, a pozostałości rozdeptać na miazgę, aż nic z niego nie zostanie – nic poza czerwoną plamą w błocie.

Poczekała, aż ustąpi targające nią wzburzenie.

– Co się dzieje z mordercami po śmierci? – zapytała w końcu. – Jak ojciec sądzi?

Duchowny złożył dłonie.

– Odebranie komuś życia oznacza złamanie piątego przykazania. To grzech śmiertelny. Jeśli taki ktoś się nie wyspowiada i nie będzie szczerze żałował za grzechy, czeka go wieczne potępienie.

– Czyli piekło – powiedziała. Przełknęła ślinę i wierzchem dłoni otarła łzy. – Nie zaznam spokoju, dopóki osobiście go tam nie wyprawię. Czy będzie cierpiał?

– Na początku dwudziestego wieku w Fatimie Matka Boska objawiła się kilkorgu dzieciom i przekazała im tajemnicę, jaką była wizja piekła. – Spowiednik zacytował ją z pamięci: – „Postacie były wyrzucane z wielką siłą wysoko wewnątrz płomieni i spadały ze wszystkich stron, jak iskry podczas wielkiego pożaru, lekkie jak puch, bez ciężaru i równowagi wśród przeraźliwych krzyków, wycia i bólu rozpaczy wywołujących dreszcz zgrozy”.

– Brzmi odpowiednio – powiedziała kobieta. – Na nic lepszego nie zasłużył.

– Nie powinnaś tak myśleć – skarcił ją ksiądz. – To też grzech. A piekło rzeczywiście oznacza wieczne potępienie i męki. Żaden chrześcijanin nie powinien życzyć bliźniemu, by tam trafił.

– Mam nadzieję, że żywcem ściągną tam z niego skórę, potem go wykastrują i poćwiartują. Szczerze mu życzę, żeby do końca wieczności cierpiał najgorsze katusze! – wysyczała i zacisnęła pięści. – I mam gdzieś, czy sama za to też trafię do piekła.

– Jak masz na imię?

– Clara.

– Claro, z tego, co słyszę, wciąż jeszcze cierpisz po stracie, a nienawiść zatruwa twoją duszę. – Duchowny nakreślił w powietrzu znak krzyża. – Jednak Bóg Ojciec w swojej nieskończonej dobroci zesłał na świat Jezusa Chrystusa, by odkupił ludzkie winy. – Spojrzał na Clarę. Mimo gęstej kratki, która ich dzieliła, kobieta dostrzegła w jego oczach błysk współczucia, kiedy wypowiadał formułkę odpuszczenia grzechów. – Bóg, Ojciec Miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna, i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam ci grzechy, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

– Amen.

Ksiądz powtórnie nakreślił znak krzyża.

– Pójdź do kaplicy i zmów Zdrowaś Mario przez obliczem Najświętszej Panny. Postaraj się wyzbyć się z serca zgorzknienia. Matka Boska wstawi się za tobą. – Spojrzał na nią. – Ja również będę się za ciebie modlił.

Clara chciała się podnieść z klęcznika.

– Czy warto męczyć się dla mnie?

– Każdy ma szansę naprawić swoje błędy – odparł ksiądz. – Nie mogę zostawić zagubionej duszy samej sobie. Będę pamiętał o tobie w modlitwie. A Chrystus ci wszystko wybaczy.

– To dobrze – odparła Clara. – Bo jeśli kiedykolwiek spotkam sprawcę, ja mu na pewno nie wybaczę. – Duchowny przyjrzał się jej uważnie. – Zabiję go.

Clara Vidalis, nadkomisarz w wydziale zabójstw Krajowej Policji Kryminalnej, ekspertka sądowa i psychopatolog, wstała z klęcznika i szybko wyszła z konfesjonału, zanim łzy ścisnęły jej gardło.

2

Internet to szczelnie oplatająca świat sieć teleinformatyczna, umożliwiająca komunikację między wszystkimi ludźmi na naszej planecie, oferująca błyskawiczny transfer danych i zmniejszająca ogromne odległości do rozmiarów komputerowego chipa. Ludzie przestali ze sobą rozmawiać, zastępując pogawędkę logowaniem się na kolejne strony WWW. Spotkania twarzą w twarz zastąpili zwodzeniem innych w portalach społecznościowych. Wystawiają się na działanie podniet, które pobudzają te same obszary mózgu co nikotyna i kokaina. Elektroniczne narkotyki. Do odbiorców dociera sześćdziesiąt miliardów e-maili dziennie; cyfrowa kakofonia komunikacyjna, która kawałek po kawałku przenosi realne życie w nierealny świat zbudowany z bitów i bajtów.

Pierwsze komputery obsługiwało się topornymi przyciskami, lecz to już przeszłość, ponieważ dzisiejsze iPhone’y i iPady domagają się czułego dotyku niczym zazdrosna i wyjątkowo zaborcza kochanka.

I jak każde niebo ma swoje piekło, tak internet również dorobił się swojej ciemnej strony, zamieszkanej przez z pozoru tylko oświeconych i nowoczesnych ludzi.

Gdyż internet to nie tylko najpotężniejsze medium komunikacyjne i najobszerniejsza skarbnica wiedzy. Internet to również największe na świecie miejsce zbrodni. Można znaleźć tu wszystko – od dziecięcej pornografii aż po brutalne do granic filmiki – niektóre prawdziwe, a niektóre zagrane – od instrukcji jak popełnić samobójstwo, do dokładnych informacji jak skonstruować bombę; od nagranych bójek ulicznych przez zdjęcia i filmy ze śmiertelnych wypadków i katastrof, aż po nieprzebrane ilości fotek z imprez, na których pijane dzieciaki leżą pośród własnych ekskrementów. Wszystko to dostępne dla wszystkich i widoczne dla całego świata czyni z internetu współczesny pręgierz i targowisko obsceniczności, wynaturzeń i zboczeń; równoległy świat pozbawiony zasad, gdzie każda żądza, każde chore pragnienie, najobrzydliwsze fantazje i najbardziej przerażające wizje mogą zostać zaspokojone i zrealizowane.

Strona internetowa giftgiver.de należała do takich właśnie miejsc. W kręgach osób homoseksualnych preferujących stosunki SM, określenie gift giver lub „darczyńca” odnosi się do mężczyzny, który w trakcie stosunku analnego bez zabezpieczenia celowo zaraża partnera wirusem HIV. Nosicielstwo, przekazywanie wirusa dalej i zarażanie innych – z punktu widzenia prawa to przestępstwo – pośród gift giverów, „darczyńców”, postrzegane są jako zasługa i powód do chwały. Perwersyjna równia pochyła, w której zakażenie rozprzestrzenia się coraz dalej i dalej, nie oszczędzając nikogo.

Jakob był jednym z członków tej społeczności, który dzień w dzień opisywał na stronie giftgiver.de swoje dziwaczne fantazje, nawiązywał kontakty z innymi użytkownikami, umawiał się na orgie seksualne i szybkie spotkania na mało uczęszczanych parkingach. Jakob od bardzo dawna zdawał sobie sprawę ze swoich preferencji i ochoczo zaspokajał własne pragnienia. Gdzieś po drodze, w trakcie seksu analnego bez zabezpieczenia, pewnie podczas imprezy czy w darkroomie, został zakażony wirusem HIV. Od tamtego czasu został gift giverem, człowiekiem, który z nosiciela staje się równie niebezpiecznym jak sam wirus narzędziem jego rozprzestrzeniania.

Poza tym Jakob był „subem” albo, inaczej mówiąc, „bot tomem” – czyli w trakcie stosunku stroną pasywną. Lubił być poniżany, dręczony i wykorzystywany. Zazwyczaj odgrywał rolę „kobiety”, w orgiach zaspokajał wszystkich ustami, dawał się bić, wiązać i opluwać. Podniecało go, kiedy pozostali oddawali na niego mocz. Reszta uczestników takich orgii określała się mianem „nominatów”, „domów” albo „topów”.

Jednak po pewnym czasie i to przestało mu wystarczać. Kiedy zrealizował najróżniejsze sadomasochistyczne fantazje, zdecydował, że chce pójść jeszcze dalej i sprawdzić, czy znajdzie granice: chciał być związany i cięty skalpelem. Jakob nie miał pojęcia, czy ta fantazja była w nim od zawsze, ukryta gdzieś w podświadomości niczym prześladujący go demon, czy może zrodziło ją niemal codzienne obcowanie z piekłem stron sadomasochistycznych, pełnych najprzeróżniejszych podniet.

W końcu odważył się i na stronie giftgiver.de zamieścił następujące ogłoszenie:

Chętny, uległy, 31, 182, 78. Wygolony, szczupły. Wacek 17/5. Szuka atrakcyjnego doma. Tortury, np. nóż? Robię wszystko, bez zahamowań itd. Napisz do mnie.

Jeszcze tego samego dnia czekała na niego odpowiedź.

Dom, 39, 191, 90. Przypnij się kajdankami do łóżka, a ja zajmę się skalpelem. Zamów je na stronie w załączniku. Co sądzisz o mojej fotce?

Nieznajomy przysłał Jakobowi zdjęcie, które pokazywało jedynie jego wysportowane ciało, bo twarz ukrył pod czarną maską. Jednak umięśniona klatka piersiowa wystarczająco przypadła Jakobowi do gustu. Poza tym do e-maila dołączył wypełniony formularz, dzięki któremu Jakob mógł podać się za lekarza albo osobę związaną z branżą medyczną i zrobić zakupy na stronie z narzędziami chirurgicznymi. Po chwili zastanowienia wybrał kilka jednorazowych skalpeli z zieloną rączką.

Kiedy podał adres do wysyłki, numer karty kredytowej i kliknął potwierdzenie zamówienia, poczuł, jak wypełnia go mieszanina strachu i podniecenia. Co będzie, jeśli nieznajomy przekroczy granicę? W końcu będzie przypięty do łóżka i bezbronny, zdany na łaskę nieznajomego. Najdziwniejsze, że ta myśl zalała go kolejną falą podniecenia.

Po czterech dniach otrzymał przesyłkę. Natychmiast odpisał na ostatni e-mail.

Skalpele są już u mnie. Kiedy wpadniesz?

Błyskawicznie otrzymał odpowiedź.

Będę za pół godziny. Nie zamykaj drzwi na zamek, żebym mógł wejść. Przypnij się kajdankami do łóżka. Resztą zajmę się ja. Zrób sobie zdjęcie i wyślij mi na skrzynkę, żebym miał pewność, że wszystko zrobiłeś zgodnie z instrukcjami.

Jakob zrobił sobie zdjęcie i wysłał je e-mailem na adres, który dostał od nieznajomego.

Po kilku minutach był gotów. Drzwi do domu nie były zamknięte, skalpele czekały obok łóżka, a on leżał przypięty za rękę.

Pozostało tylko czekać.

W końcu usłyszał czyjeś kroki.

Poczuł, jak ogarnia go jednocześnie podniecenie, żądza i strach.

3

Albert Torino przełączył blackberry z trybu samolotowego na normalny, spakował dokumenty i laptopa do teczki ze skóry węża i stanął niepewnie w przejściu między fotelami boeinga 747 z São Paulo, którym właśnie przyleciał do Monachium. Z szafki na bagaż podręczny wyciągnął walizeczkę i czekając, aż obsługa poda mu ciemnogranatową marynarkę w jodełkę, wsunął do ust tabletkę aspiryny. Rozgryzł ją i bez popijania wodą przełknął gorzką miazgę. Przez całą podróż nie zmrużył oka, właściwie jak zawsze, gdy wybierał nocne loty. I to mimo że leciał przecież klasą biznesową, w której fotel można rozłożyć na płasko, aż powstanie wygodne łóżko, a załoga natychmiast przynosi poduszki, koce, kosmetyki i wszystko, na co nie mogli liczyć pozostali pasażerowie w bydlęcych – w jego odczuciu – przedziałach z tyłu samolotu.

Może to dlatego, pomyślał Torino, że przez skupienie się na pragnieniu, żeby tylko zasnąć, człowiek wytwarza blokadę, która nie pozwala mu osiągnąć tego, na czym mu najbardziej zależy – mianowicie snu.

Poza samolotami Torino nie miał najmniejszych problemów z zasypianiem. Szczególnie dobrze mu szło w czasie prezentacji reklamowych prowadzonych przez jakichś marketoidów, którzy co chwila usiłowali wcisnąć jego firmie swoje usługi i pomysły na nowe kampanie brandingowe.

Rozkoszował się gorzkim posmakiem aspiryny, który wypełnił jego usta. Miał wrażenie, że on sam już wystarczył, by ból głowy zelżał.

Albert Torino był specjalistą od mediów. Po kilku latach przepracowanych dla dużego prywatnego nadawcy, gdzie był odpowiedzialny za parę produkcji święcących duże sukcesy, lecz wzbudzających nie mniejsze kontrowersje, postanowił założyć własną firmę. Nazwał ją Integrated Entertainment. Zyskał w ten sposób komfort, bo żaden bezmózgi członek rady nadzorczej czy pozbawiony jaj kontroler nie mógł mu już niczego zabronić. Sam był sobie szefem; na dodatek zebrał już osiemdziesiąt procent funduszy potrzebnych do sfinansowania kolejnego projektu. Swój pomysł uważał za genialny: w Brazylii odbędzie się casting wśród dzieciaków żyjących na ulicach – wybrał slumsy w São Paulo – a zwycięzcy przejdą szkolenie i będą walczyli w klatkach w formule mieszanych sztuk walki. Widzowie będą mogli wybierać swoich faworytów i decydować, kto stanie przeciwko komu.

Ten sam pomysł, pomyślał Torino, można zaadaptować do formatu superstar i stworzyć kuźnię gwiazd. Bronią dzieciaków ze slumsów są ich pięści, a kobiet – ich wygląd. Niech więc dziewczęta, podobnie jak mali wojownicy ze slumsów, użyją tej broni przeciwko sobie i zmierzą się ze sobą za pomocą seksapilu, zamiast pięści. Publiczność zdecyduje, która z nich jest najpiękniejsza. A wśród widzów, którzy wybrali właściwą kobietę, zostanie rozlosowana pewna szczególna nagroda.

Jaka?

No właśnie, co takiego?

Pomysł Torina sprawi, że cały świat mediów rozrywkowych zatrzęsie się w posadach. Niemcy będą Nowym Orleanem, pomyślał, a ja huraganem Katrina.

Stewardesa przy wyjściu pożegnała go uprzejmym skinieniem głowy, co wykorzystał, by obejrzeć ją od stóp do głów. Słodziutka, pomyślał, choć i tak bez porównania z tym, co można wyhaczyć w Brazylii. Szkoda, że żyjemy w tym ciemnogrodzie pruderii.

Ruszył przez salę przylotów, ciągnąc za sobą walizeczkę na kółkach. Coraz słabiej czuł gorzki posmak aspiryny w ustach. Wysunięta broda i ciemnobrązowe oczy bezustannie i nerwowo lustrujące otoczenie sprawiały wrażenie, jakby Albert Torino bał się, że coś ważnego może go ominąć, a on przecież chciał być na bieżąco. Poruszał się z gracją i lekkością, która wbrew zdrowemu rozsądkowi jest dość charakterystyczna dla wielu korpulentnych osób. Ciemnobrązowe włosy zaczesane na żel do tyłu, opalona skóra. Gdyby nie kilka zbędnych kilogramów, mógłby uchodzić za surfera, jednak dobre wino i jedzenie notorycznie pokonywały dietę i chęć wyjścia na siłownię.

Lewą dłonią sięgnął do kieszeni, wyjął słuchawkę podłączoną do swojego telefonu i wsunął ją do ucha. Piętnaście nowych wiadomości. Jak po każdym kilkunastogodzinnym locie. Ostatnia z nich sprawiła, że jego twarz się wypogodziła i zagościł na niej szeroki uśmiech. Tom Myers już na niego czekał.

Torino przyspieszył kroku i jeszcze bardziej wysuwając brodę, wszedł do poczekalni dla stałych klientów Lufthansy, Senator Lounge.

4

Mężczyzna od stóp do głów ubrany był w czarny lateksowy strój, ukryty pod czarnym płaszczem. Był wysoki, miał przynajmniej metr dziewięćdziesiąt, i wyglądał na bardzo wysportowanego. Poruszał się miękko i zwinnie, niemal bezgłośnie, przywodząc na myśl mistrzów sportów walki – kocia gibkość, która w ułamku sekundy może zmienić się w niesamowitą brutalność. Twarz ukrytą pod czarną lateksową maską zasłaniały dodatkowo gumowane okulary. W dłoniach w czarnych gumowych rękawiczkach niósł dwie czarne sportowe torby.

Nogą zamknął za sobą drzwi i szybkim krokiem przemierzył korytarz.

Jakob leżał na łóżku, przypięty kajdankami za lewą rękę do jego metalowej konstrukcji. Z głośników drogiej wieży pod ścianą sączyły się dźwięki utworu Sweep Blue Foundation.

– Dam ci taki orgazm, jakiego jeszcze nigdy nie doświadczyłeś – oznajmił nieznajomy. Podszedł do łóżka i zwinnie przypiął drugą rękę Jakoba kajdankami, które przyniósł ze sobą. Potem rozejrzał się po pokoju. Zatrzymał wzrok na laptopie pozostawionym na biurku. Włączony ekran wyświetlał jeszcze stronę giftgiver.de i profil Jakoba. Nieznajomy podszedł do wieży, ustawił głośniej muzykę i wrócił do przypiętego chłopaka. Bez ostrzeżenia oddarł z rolki kawałek szerokiej taśmy i zakleił mu nią usta.

Jakob nie zdążył zareagować. Niespodziewanie poczuł się bardzo niepewnie. Czyżby popełnił błąd? Czy zaprosił do zabawy niewłaściwą osobę? Jednocześnie podniecał go ten brak bezpieczeństwa, a w żyłach pulsowała mu adrenalina.

Nieznajomy podszedł do stolika i otworzył aseptycznie zapakowany skalpel. Następnie rozpiął jedną z toreb, z którymi przyszedł, i wyjął z niej tackę ze stali nierdzewnej, taką, jakich używa się w szpitalach. Potem na ziemi postawił jeszcze dwa plastikowe wiadra.

Co tu się dzieje? – zastanawiał się Jakob, czując coraz silniejszą mieszankę strachu i ogromnego podniecenia. Będzie udawać doktora? A może zabawy fekaliami? I do czego są mu potrzebne te wiadra?

Zanim zdążył wyciągnąć jakiekolwiek wnioski, nieznajomy z przerażającą rutyną sięgnął w stronę jego nóg i przypiął je kajdankami do łóżka.

Wieża odtwarzała właśnie piosenkę Lady Gagi Poker Face. Usłyszał słowa pierwszej zwrotki: Russian Roulette is not the same without a gun.

Mężczyzna nachylił się nad Jakobem. W jednej dłoni trzymał skalpel, w drugiej tackę. Odwróconym ostrzem przesunął po jego nagim torsie. Jakob stęknął głucho i momentalnie dostał erekcji. Wtedy nieznajomy odwrócił nóż i delikatnie przyciskając, nakreślił linię biegnącą przez klatkę piersiową przypiętego mężczyzny, zostawiając cienki, krwawy ślad na skórze. Jakob trząsł się z podniecenia.

And baby when it’s love, if it’s not rough, it isn’t fun.

– Zapamiętasz mnie do końca życia – oznajmił nieznajomy.

I zanim Jakob zdążył się zastanowić, co miałaby oznaczać ta uwaga, mężczyzna jeszcze mocniej docisnął skalpel i zrobił jeszcze dłuższe nacięcie na skos przez jego klatkę piersiową. Jakob krzyknął z podniecenia. Kiedy wykonał trzecie cięcie, jednocześnie masując wyraźne zgrubienie na jego spodniach, Jakob przeżył potężny orgazm.

Nieznajomy mówił dalej.

– Nigdy mnie nie zapomnisz, bo będę ostatnią osobą, jaką kiedykolwiek zobaczysz. – I z tymi słowami, w chwili kiedy Jakob wytrysnął w spodnie i niemal oszalał z podniecenia, obcy mężczyzna przesunął błyskawicznie skalpel w górę i przeciął mu tętnicę szyjną. Jakob zamrugał i spojrzał w bok zaskoczony i zarazem przerażony. Krew, niczym szkarłatny orgazm śmierci, tryskała falami z przeciętej tętnicy, a Jakob wydawał z siebie niezrozumiałe gardłowe dźwięki, które nie mogły nabrać kształtu słów, bo usta wciąż miał zaklejone taśmą. Charkot mieszał się z głośną muzyką, tworząc nieprzyjemną kakofonię. Chciał usiąść, jednak nieznajomy przycisnął go do łóżka. Był zaskakująco silny. Krew tryskała na dywan i nocną szafkę, na której leżały wytarte magazyny pornograficzne i płyty DVD. Po chwili brutalnie przekręcił głowę Jakoba na bok, by krew z przeciętej tętnicy spływała wprost na metalową tackę, którą ze sobą przyniósł.

Kiedy już tacka i plastikowe wiadra były prawie pełne, ciało Jakoba przestało drżeć. Zgasła resztka życia tląca się w jego półprzymkniętych oczach, w których wcześniej zaskoczenie mieszało się z przerażeniem.

Obcy mężczyzna podszedł do komputera, przejrzał otwarte strony, zanotował coś, po czym zamknął ekran i schował laptopa razem z baterią i bezprzewodowym modemem w jednej ze sportowych toreb, które ze sobą przyniósł. Potem otworzył drugą torbę i wyjął z niej dwa plastikowe pojemniki. Sięgnął po skalpel i zbliżył się do zwłok przypiętych do łóżka.

Nie skończył jeszcze pracy, którą miał do wykonania.

Wręcz przeciwnie.

Jeszcze na dobre jej nie rozpoczął.

5

Clara nabrała głęboko powietrza i westchnęła, spoglądając w górę, na wysoko sklepioną kopułę, którą miała nad sobą. Dzięki niej czuła się całkowicie wolna i bezpieczna. Zamrugała, żeby oczyścić oczy z łez, a w głowie usłyszała odbijające się echem słowa księdza: „Żeby zasłużyć na przebaczenie, trzeba nauczyć się wybaczać”.

Ciekawe, jakich tajemnic musiał wysłuchiwać duchowny od spowiadających się wiernych i ilu wśród nich przyznawało się do zbrodni? A przecież jako ksiądz z nikim, poza Jezusem i Bogiem, nie mógł się dzielić się tą wiedzą, bo obowiązywała go tajemnica spowiedzi. Przez chwilę zastanawiała się, czy morderca jej siostry również wyspowiadał się z tego czynu. Bo jeśli tak, to któryś z księży wiedział, jak wygląda ten zwyrodnialec, co zrobił i może nawet potrafiłby pomóc go odnaleźć. Czy był ktoś taki, kto wiedział to wszystko, ale nigdy nikomu tego nie zdradzi?

Clara przegoniła dręczące ją myśli jak natrętną muchę: zwierzę takie jak morderca jej siostry z całą pewnością nie chciało mieć nic wspólnego z Bogiem.

Posąg Matki Boskiej, otoczony dziesiątkami zapalonych świec, wznosił się przy bocznym ołtarzu, w lewej nawie świątyni. Maria trzymała w ramionach małe Dzieciątko Jezus; pod stopami miała sierp księżyca, podczas gdy ją samą oświetlały promienie słońca. Znajomy znajomej, historyk sztuki, wyjaśnił kiedyś Clarze, że w Apokalipsie świętego Jana Niepokalana ma pod stopami sierp księżyca.

Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. A jest brzemienna. I woła cierpiąc bóle i męki rodzenia. I inny znak się ukazał na niebie: Oto wielki Smok barwy ognia, mający siedem głów i dziesięć rogów – a na głowach jego siedem diademów. I ogon jego zmiata trzecią część gwiazd nieba: i rzucił je na ziemię. I stanął Smok przed mającą rodzić Niewiastą, ażeby skoro porodzi, pożreć jej dziecię[1].

Clara nie miała pojęcia dlaczego, ale znała ten fragment na pamięć. Nie chodziło o wyobrażenie krwiożerczego smoka czyhającego, by pożreć niewinne dziecko, niezależnie od tego, jak strasznie by to brzmiało, chyba największy wpływ na nią miało odniesienie tego cytatu do jej sytuacji, bo przecież na Claudię, jej siostrę, również rzucił się smok zła. Jednak w Biblii Dzieciątko zostaje uratowane przez Archanioła Michała, który pokonuje smoka-szatana; potwór, który pojawił się w życiu Clary, odebrał jej wszystko.

Jeśli Bóg rzeczywiście jest tak miłosierny, jak głosi Kościół, to dlaczego tak mało interesuje się ludźmi? – zastanawiała się. – Gdzie się podziewa, kiedy jest najbardziej potrzebny? Czy życie zawsze równa się cierpieniu? I jeśli życie ma być męczarnią dla ciała, to czy piekło będzie męczarnią dla duszy?

Stała w milczeniu przed figurą Matki Boskiej, podczas gdy zapalone u jej stóp świece oblekały zanurzone w półmroku wnętrze świątyni w migotliwy kobierzec z blasku płonących knotów.

Maria, pomyślała Clara. Jedyny człowiek w całej historii stworzenia, który żył całkowicie bez grzechu i w czystości. I dodała: Maria, Matka Syna Bożego, Królowa Nieba i Ziemi.

Lecz jeśli świat poszedłby za jej przykładem i grzech zniknąłby z powierzchni ziemi, Clara musiałaby znaleźć sobie inne zajęcie.

Wrzuciła monetę do mosiężnej skarbonki i zapaliła dwie świeczki za Claudię. Nigdy cię nie zapomnę, powiedziała w myślach, patrząc na bliźniacze płomyki, które momentalnie wtopiły się w migotliwy kobierzec u stóp posągu.

Nagle drgnęła. Zaskoczył ją metaliczny brzęk. Wysoki mężczyzna wrzucił monetę do skarbonki i, jak ona przed chwilą, zapalił świeczkę. W jego ruchach była gracja i płynność, którą Clara widywała wśród funkcjonariuszy pracujących w oddziałach specjalnych. Miał bardzo krótko przycięte blond włosy i nosił okulary w metalowych, matowych oprawkach.

– Nigdy nie będzie nam dane zbliżyć się do ideału, prawda? – odezwał się, spoglądając na posąg Maryi. Potem przeniósł wzrok na Clarę. Kiedy lewą dłonią dostawiał świeczkę do pozostałych, zadrżała mu ręka.

Clara skinęła jedynie głową. Nieznajomy nie wyglądał ani nie zachowywał się odpychająco, lecz nie miała nastroju do rozmowy.

Mężczyzna chyba to zrozumiał.

– Przepraszam – powiedział i cofnął się o krok. – Nie chciałem przeszkadzać. Do widzenia.

Kobieta stała pod figurą Maryi i spoglądała za oddalającym się mężczyzną, a migotliwe płomyki świec ustawionych na podłodze rzucały rozedrgane cienie na oblicze Matki Boskiej.

6

Wszystko mnie brzydzi. Ludzie, życie i ja sam. Czasem myślę, że od lat już jestem martwy i po prostu nikt nie pomyślał, żeby mnie pochować. Może byłoby lepiej, gdybym wtedy, gdy zainscenizowałem swoje samobójstwo w jeziorze, gdybym rzeczywiście je popełnił… napisałem wówczas list pożegnalny, wszedłem do wody, wypłynąłem daleko od brzegu i zostawiłem tam swoją kurtkę. Potem wyszedłem na plażę, ale nigdy już nie wróciłem do sierocińca. Od tamtego czasu wszyscy myślą, że nie żyję… i dobrze.

Zresztą może rzeczywiście jestem martwy? Może to, co postrzegam jako rzeczywistość, jest w istocie tylko snem? A jeśli żyję, to czy powinienem się w końcu zdecydować odejść? Przedawkować insulinę? Połknąć opakowanie tabletek nasennych? Znaleźć mocną belkę pod dachem i przerzucić przez nią sznur? A może wystarczy jedno szybkie cięcie żyletką?

Na razie to nie wchodzi w grę, bo mam misję do spełnienia. Dziewczyna ma na imię Jasmin. Dzisiaj na Facebooku ogłosiła wszem wobec, że weekend spędzi w Hanowerze. To znaczy, że mogę wejść do jej mieszkania i wszystko przygotować. Widziałem ją na dworcu głównym. Wielu ją widziało i wielu odprowadzało ją pożądliwym wzrokiem. Podobna do Elisabeth. Jest piękna, ma blond włosy i przyciąga spojrzenia.

Dwudziestolatek, z którym usiadła w restauracyjce na dworcu, by wypić kawę, też na nią leciał. W jego oczach widziałem, że pragnie tej blondyneczki, że koniecznie chce ją posiąść, lecz tępa bezradność, która wyzierała spoza pożądania, wyrażała zwątpienie, że kiedykolwiek mu się to uda. Chłopak wiedział, że blondynka nigdy nie będzie jego. Domyślał się, że ucieszyła się, kiedy przez głośniki zapowiedziano jej pociąg i w końcu miała pretekst, by zostawić go samego.

Po co w ogóle się z nią spotkał? Musiał przecież wiedzieć, że takie spotkanie obudzi w nim pożądanie, którego nigdy nie zaspokoi. Wiedział, a mimo to skazywał się na długie cierpienie.

Możliwe również, że wystarczyła mu iluzja: oto spotkał kobietę marzeń – chociaż wiedział, że nigdy się z nią nie prześpi. Albo nie chciał sobie wyrzucać tchórzostwa, że nie skorzystał z szansy, którą dostał, nawet jeśli była cholernie mała? Całkiem prawdopodobnym wytłumaczeniem jest to, że spotkał się z nią jedynie po to, by mieć przed oczyma jej obraz, kiedy będzie się masturbował.

Czy taki ktoś może kiedyś stać się mordercą? Kimś, kto żywą dziewczynę w kawiarni będzie gotów zmienić na pocięte i rozkładające się zwłoki tylko dlatego, że martwe dziewczyny nigdy nie odmawiają? Nie wiem i pewnie nigdy się nie dowiem, ale sama myśl o tym jest całkiem interesująca.

Jasmin wraca w niedzielę wieczorem. Nie napisała o tym na Facebooku, ale znalazłem tę informację na jej koncie w serwisie kolejowym bahn.de, na który się włamałem. Dlatego w niedzielę wyjdę z domu. I poczekam na nią w jej mieszkaniu. Żeby ją zabić.

7

Wieczór i zachód słońca zalały niebo czerwoną i żółtą barwą, upodabniając je do sklepienia katedry Świętej Jadwigi, które migotliwe świece zmieniły w rozedrgane malowidło. Clara zajęła miejsce za kierownicą służbowego audi, które najlepsze lata miało już dawno za sobą, i Unter den Linden dojechała do skrzyżowania z Friedrichstraße. Skręciła w lewo, w stronę Tempelhof, gdzie znajdowała się siedziba Krajowej Policji Kryminalnej.

Clara pracowała w wydziale zabójstw, w niedawno utworzonym referacie ekspertyz sądowych i psychopatologii. Z reguły jest tak, że im większe miasto, tym więcej można znaleźć w nim osób z zaburzeniami emocjonalnymi i psychicznymi, a Berlin nie był wyjątkiem. Zapadła więc decyzja, że nie można siedzieć z założonymi rękoma, tylko trzeba zacząć działać.

Clara zamierzała spędzić w biurze jeszcze mniej więcej dwie godziny i w tym czasie spotkać się ze współpracownikami, przejrzeć akta ostatniej sprawy, a w końcu wrócić do domu. Z wyjątkiem dwudziestego trzeciego października, o którym myślała bez przerwy, cały tydzień minął spokojnie. I bardzo dobrze, bo potrzebowała trochę odprężenia. Ostatnią sprawą, nad którą pracowała wspólnie ze swoim przełożonym, głównym komisarzem Winterfeldem, który jednocześnie sprawował funkcję szefa wydziału zabójstw, było śledztwo w sprawie Wilkołaka. Wilkołak, psychopatyczny morderca, szalał po Berlinie, zostawiając za sobą krwawy ślad. W bestialski sposób zamordował siedem kobiet, dopuszczając się na nich wielokrotnych gwałtów zarówno przed ich śmiercią, jak i po niej. Wszystkie osoby biorące udział w tym śledztwie zapłaciły za swoje zaangażowanie zszarganymi nerwami, a rozkaz komendanta głównego policji, by żadnych informacji z dochodzenia nie przekazywać prasie, tylko pogorszył ich sytuację.

Clara skręciła we Friedrichstraße w stronę prostokątnych biurowców wyrastających pomiędzy klasycystycznymi fasadami sąsiadujących kamienic.

Już wcześniej zdarzało jej się współpracować przy różnych sprawach z Winterfeldem, pięćdziesięciodziewięciolatkiem po drugim rozwodzie. Mimo to nie potrafiła go jeszcze rozgryźć. Z jednej strony zachowywał się do bólu pragmatycznie, nie pozwalając, by rozpraszały go głupstwa, a z drugiej całkiem poważnie twierdził, że ma też drugą twarz. Jego największym osiągnięciem, które wciąż jeszcze budziło podziw, było złapanie „mordercy z reklamówką”. Kiedy prowadził to śledztwo, pracował jeszcze w Hamburgu. Ścigał wtedy zwyrodnialca i pedofila, który gwałcił dzieci, założywszy im na głowę plastikową torbę. Podniecał go słabnący opór, bo dzieci z braku tlenu traciły najpierw siły, a potem przytomność i w ciągu kilku minut umierały. A on nie przestawał ich wykorzystywać. Okazało się, że morderca był nauczycielem w szkole zawodowej, jednym z tych oddanych pedagogów, którzy społecznie organizują bożonarodzeniowe koncerty i odśnieżają chodnik przed swoim domem, tak żeby wszyscy sąsiedzi widzieli. Wzór cnót.

Hannah Arent ukuła pojęcie banalności zła. John Wayne Gacy był właśnie takim niepozornym i nierzucającym się w oczy przestępcą. Podobnie jak Heinrich Himmler. Klaus Beckmann, „morderca z reklamówką”, również należał do tej grupy.

Winterfeld wziął wówczas Clarę pod swoje skrzydła, razem z Sarah Jakobs, równie uzdolnioną, młodą funkcjonariuszką, która pracę w policji kryminalnej rozpoczęła parę lat później niż Clara, jednak koniec końców wybrała wydział przestępczości gospodarczej. Potem przez dłuższy czas się nie widywały. Chodziły plotki, że Sarah wpadła na trop gigantycznej afery gospodarczej i musiała przyjąć nową tożsamość, a także zamieszkać w miejscu, gdzie nikt jej nie znał, żeby była bezpieczna, dopóki sprawa nie ucichnie.

Sarah była dla Clary niczym młodsza siostra, choć wcale nie była od niej niższa. Ciemna blondynka o brązowych oczach wyglądała jak przeciwieństwo Clary, której ciemne włosy i niebieskie oczy zdradzały południowoeuropejskie korzenie – co było oczywiście prawdą, bo w jej żyłach płynęła włoska, hiszpańska i niemiecka krew.

Pracując w świecie zdominowanym przez mężczyzn, Clara tęskniła za przyjaciółką. Wśród detektywów i przełożonych przeważali przedstawiciele płci brzydkiej, tak samo zresztą jak wśród zbrodniarzy. Dawniej Clara i Sarah często siadywały na balkonie wychodzącym na Schönhauser Allee i plotkowały przy białym winie, a w dole spokojnie toczyło się życie. Nie ma chyba na świecie bardziej wakacyjnego widoku niż kieliszek schłodzonego białego wina, na którym skrapla się woda z powietrza, oświetlony ostatnimi promieniami zachodzącego słońca. Dla Clary tak właśnie wyglądałoby odprężenie, gdyby miało przyjąć jakąś materialną formę. Żadnych kelnerów, na których i tak trzeba godzinami czekać. Żadnych turystów z grubymi tyłkami i plecakami, którzy przeciskają się między krzesełkami kawiarni. Żadnej denerwującej muzyki, która wbrew intencjom barmanów wcale nie sprawia, że goście czują się lepiej. Za to pojedynczy stolik, dwa krzesła, butelka białego wina i życie na ulicy poniżej, szum rozmów sąsiadów i dźwięk rowerowych dzwonków. Muzyka dobiegająca jedynie z otwartych okien samochodów, nawet jeśli głośna, to przecież jej dudnienie szybko cichnie, w miarę jak auta się oddalają. A w tle ćwierkanie wróbli i gruchanie gołębi.

Rozmawiały wtedy o sprawach, które prowadziły, o skorumpowanych biznesmenach popełniających przestępstwa gospodarcze, o organizacjach przemytniczych, handlu ludźmi, morderstwach na tle rabunkowym, zabójstwach w afekcie i seryjnych mordercach. Często jednak poruszały tematy całkiem normalne, jak książki, które niedawno czytały, wystawy, na które miałyby ochotę pójść, no i oczywiście mężczyźni, wśród których ci mili najczęściej – niestety! – okazywali się nudziarzami, a ci, którzy nie byli nudni, niemal bezustannie szukali kolejnej zdobyczy.

Na wysokości Choriner Straße, gdzie mieszkała, znajdował się wylot podziemnego tunelu, z którego co pewien czas wypełzał pociąg metra, by wspiąć się na stalowe rusztowanie nad ulicami i na odcinku kilkuset metrów z kolejki podziemnej zmienić się w szybką kolej miejską, a potem znów zniknąć pod ziemią, jeszcze przed Bornholmer Straße.

Clara przypomniała sobie Vincenta, chłopaka Sarah. W czasie jednego z letnich wieczorów, które spędzali razem, opowiedział straszną historię napisaną przez H. P. Lovecrafta: na Antarktydzie naukowcy odkrywają ogromną jaskinię, w której mieszka gigantyczne stworzenie przypominające robaka. Sama wielkość zwierzęcia przemieszczającego się skutymi lodem korytarzami sprawia, że kilku członków zespołu badawczego traci zmysły. Coś, co nie ma prawa istnieć, tak Lovecraft opisywał robaka. Jeden z uczestników wyprawy, który wyjazd na Antarktydę przypłacił pobytem w zakładzie dla obłąkanych, do końca życia wypowiadał jedynie nazwy przystanków nowojorskiego metra, zaczynając od Battery Park, a kończąc na Central Park. Jednak, jak twierdził Vincent, to nie to gigantyczne stworzenie budziło grozę w uczestniku wyprawy, lecz właśnie pociąg metra. Nowoczesny świat rozwiązuje stare problemy i odczarowuje stare strachy, lecz bez przerwy produkuje nowe, często bardziej przerażające niż te pokonane wcześniej.

Clara zrozumiała, co Vincent miał na myśli, kiedy ze swojego podziemnego królestwa wytoczył się dudniący pociąg metra, długi i ciemny jak gigantyczny węgorz, który wynurzył się, żeby pożreć nieostrożnego owada z powierzchni wody. Archetypy, tłumaczył Vincent, są w nas bardzo mocno zakorzenione. Wiemy przecież, że nie ma żadnych potworów, a jednak odczuwamy przed nimi strach, tylko dlatego, że ta pradawna obawa istnieje w ludziach, od kiedy tylko pojawili się na ziemi.

Policjantka minęła Tempelhof Ufer i wjechała w Mehringdamm. Samochód zaparkowała w podziemnym garażu siedziby policji, podeszła do windy i nacisnęła guzik z trójką. Idąc korytarzem, usłyszała sygnał nadchodzącej wiadomości. Wyjęła telefon, żeby sprawdzić skrzynkę odbiorczą. Nic ważnego, dzięki Bogu.

Skierowała się do kuchni, wzięła kubek i ze starego, prychającego i miejscami cieknącego ekspresu nalała sobie kawy. Oduczyła się już pić kawę inną niż czarną, a w każdym razie w pracy innej nigdy sobie nie przygotowywała. Czarną kawę można było dostać wszędzie – nie trzeba było za każdym razem prosić o mleko, które i tak zazwyczaj okazywało się zsiadłe – a cukier i słodziki szkodziły na zęby albo linię, choć zazwyczaj i na to, i na to. Co oczywiście nie oznaczało, że Clara była przeciwniczką inaczej przygotowanego naparu, co to to nie. W Starbucksie z rozkoszą delektowała się gęstą od śmietanki i lepką od cukru karmelową macchiato. Jednak służba to służba, a Starbucks to Starbucks.

Clara chciała wyjść z kuchni, kiedy usłyszała na korytarzu czyjeś ciężkie kroki. Po chwili stanęła naprzeciwko Winterfelda. Mężczyzna miał rozpiętą pod szyją koszulę, rozluźniony krawat, a w dłoni trzymał paczkę cygaretek La Paz, którą właśnie otwierał. Kiedy szedł, jego orli nos zdawał się rozcinać powietrze jak dziób statku wodę. Niebieskie oczy głównego komisarza spoglądały na Clarę.

– Ach, señora Vidalis! – powiedział i przeczesał dłonią krótkie szare włosy, a potem spokojnie otworzył duże okno naprzeciwko wejścia do kuchni, żeby „zapalić na zewnątrz”, jak zwykł mawiać. Ilekroć Winterfeld otwierał to okno, Clara miała wrażenie, że robi to uroczyście, jakby wydarzenie zasługiwało na świąteczną oprawę. Przypominał przy tym księdza, który otwiera drzwiczki tabernakulum, by wyjąć poświęconą hostię i rozpocząć eucharystię.

– Niechże pani zatrzyma się na chwilę i dotrzyma towarzystwa starszemu człowiekowi – ciągnął, stając w otwartym oknie. Korytarz momentalnie wypełnił się chłodnym jesiennym wiatrem. Winterfeld nabrał do płuc świeżego powietrza, w którym dało się wyczuć delikatną zapowiedź śniegu i zimy, a potem zapalił cygaretkę, zaciągnął się i wypuścił ustami chmurę tytoniowego dymu.

Przez jakiś czas stali obok siebie w milczeniu. Clara ściskała kubek z kawą, rozkoszując się jego ciepłem, dzięki czemu jesienny chłód nie był jej straszny. Winterfeld wyglądał, jakby medytował, a bezruch przerywał jedynie regularnym unoszeniem do ust dłoni z cygaretką.

– Dzisiaj jest dwudziesty trzeci – odezwał się w końcu, nie patrząc w stronę Clary. – Nie musi pani nic mówić, naprawdę. Mam tylko nadzieję, że jakoś daje sobie pani radę. – Winterfeld znał historię policjantki.

– Jakoś daję. Znowu byłam u spowiedzi – powiedziała Clara i upiła kilka łyczków kawy. – Nie mam pojęcia, dlaczego co roku tam chodzę, ale fakt faktem, że przez jakiś czas czuję się lepiej. To działa lepiej niż joga. Wiem, bo uprawiam. – Wzruszyła ramionami. – W jodze doszłam już do miejsca, że niedługo będę potrafiła sama wybić sobie staw barkowy i potem go wstawić. Tylko że to mi nie przynosi spokoju.

– Ten numer ze stawem może być całkiem przydatny. Pomysł ze spowiedzią też nie jest taki do niczego. – Winterfeld pokiwał głową. – Można przyjąć, że nasi bracia i siostry – mówiąc to, miał na myśli cały Kościół – stworzyli podwaliny psychoanalizy. Agnostycy woleliby nie mówić o tym głośno, ale co począć, takie są fakty. Otworzyć duszę i pokazać wszystko, co ma się w środku – tak jest w kościele i to samo robił Freud. Zmartwienia i problemy, kiedy zostaną nazwane i wypowiedziane na głos, stają się łatwiejsze do zniesienia. – Spojrzał na Clarę. – Ileż razy zdarzyło się nam aresztować skruszonego mordercę, który z własnej woli przychodził się przyznać, tylko dlatego, że nie potrafił dłużej wytrzymać ze swoim sumieniem?

Clara potaknęła.

– Jak mówił ten facet z FBI, który był u nas w zeszłym roku? Not everyone is built forguilt?

– Ale to prawda! Święta prawda! – Winterfeld przytaknął i zaciągnął się dymem.

Przez chwilę oboje milczeli.

– Co to ja jeszcze chciałem powiedzieć… – Winterfeld przesunął w zamyśleniu dłonią po głowie i zaciągnął się cygaretką. – A, już wiem. W śledztwie w sprawie Wilkołaka odwaliła pani kawał naprawdę świetnej roboty. Tak niesystematyczny i niezorganizowany sprawca to rzadkość, nigdy jeszcze takiego nie spotkałem. Nie wiem i nie chcę wiedzieć, jak by wyglądała jego sprawa przed sądem. – Mężczyzna wzruszył ramionami. – Na szczęście nie będę musiał się przekonywać, bo nasz przyjaciel leży na razie w chłodni w Moabicie, a w przyszłym tygodniu powącha kwiatki od spodu. Będzie miał sporo czasu, żeby zastanowić się nad sobą. – Na jego ustach pojawił się delikatny uśmiech. Spojrzał na Clarę. – Miałem przekazać pani serdecznie pozdrowienia od Bellmana. Wie pani, mówi się, że prędzej piekło zamarznie, niż ktoś ze szczerego serca podziękuje za przysługę, i Bellmann nie jest tu wyjątkiem. Jednak tym razem chyba coś sobie przemyślał, bo poważnie potraktował swoje słowa. Koniecznie chce się z panią jeszcze raz spotkać i w czasie rozmowy osobiście podziękować za wspaniałą robotę. Tak przy okazji, do kiedy pani pracuje?

– Do piątku – odparła Clara. Potrzebowała jeszcze dwóch dni, żeby zamknąć tę sprawę i uporać się z papierami, a potem miała zaplanowany urlop. W końcu. Pełne dwa tygodnie. Nie miała jeszcze pojęcia, dokąd pojedzie, wolała wybrać coś w ostatniej chwili. I polecieć dokądkolwiek. Byle odpocząć.

– Zapowiedział, że wpadnie do nas. Do jutra wieczór będzie w Wiesbaden, na jakimś spotkaniu z federalnymi. Ale może być pani pewna, że gdy wróci, pani będzie pierwsza na jego liście.

– Cieszę się – powiedziała Clara, choć w stosunku do Bellmanna, szefa policji krajowej w Berlinie, wciąż miała mieszane uczucia. Nie mogła mu odmówić wyjątkowego talentu organizacyjnego, jednak jeśli coś szło nie tak, jak by sobie życzył, potrafił być bardzo nieprzyjemny, szczególnie jeśli wiadomość docierała do niego z opóźnieniem.

– No i? – zapytała i spojrzała na Winterfelda łobuzersko. – Co podpowiada panu intuicja? Złapiemy trochę oddechu? Z tego, co się zorientowałam, nie jest pan fanem spokoju, bo to w rzeczywistości żaden spokój, tylko cisza przed burzą. Czy może tym razem naprawdę mamy przestój?

Winterfeld wzruszył ramionami i strzepnął popiół z trzeciego piętra na ziemię.

– Czasem cisza to naprawdę cisza. Ale ma pani rację. Zazwyczaj to, co bierzemy za ciszę, to bezgłośnie przesuwający się czerwony punkt celownika laserowego tuż przed wystrzałem. – Nabrał głęboko powietrza i schował paczkę cygaretek do kieszeni. – Z drugiej strony, może w końcu nam się poszczęściło? Może to taka prawdziwa cisza? Zresztą, czym sobie pani zaprząta głowę! Przecież ma pani urlop. Zajmę się z Hermannem całą papierkologią, pogadamy z psychicznymi, którzy pracują nad profilem osobowościowym Wilkołaka, a potem, mam nadzieję, będzie już weekend i nic go nie zakłóci.

Hermann był asystentem Winterfelda i jednocześnie ekspertem w sprawach przestępczości elektronicznej; potężny, małomówny mężczyzna z głową ogoloną na łyso, wyjątkowo mocno zaangażowany w swoją pracę. Potrafił przy tym budzić strach – i budził, kiedy było trzeba. Clara zawsze wyobrażała sobie, że tak naprawdę jest pluszowym misiem, któremu cały czas trzeba podsuwać świeży miodek, by nie zamienił się w niedźwiedzia grizzly.

Winterfeld dopalił cygaretkę do końca, zdusił niedopałek na parapecie i wyrzucił w ciemność za oknem.

– Właśnie, jeśli chodzi o psychicznych. – Przypomniał sobie o czymś, kiedy zamykał okno. – W biurze jest jeszcze Martin Friedrich. Chciała go pani poznać. Jutro leci do Wiesbaden, żeby na jesiennej konferencji policji federalnej wygłosić jakiś referat, a nie wiem, czy zdąży wrócić, zanim rozpocznie pani urlop.

– Świetnie, w takim razie wpadnę się z nim spotkać – oznajmiła Clara i dopiła kawę. – Czwarte piętro czy coś pokręciłam?

– Nic pani nie pokręciła. Poza tym, gdzie indziej mógłby siedzieć?

– W jakim sensie?

Winterfeld spojrzał na nią w sposób, w jaki na ucznia patrzy doświadczony, mądry mistrz – którym przecież był, kiedy przechodziła szkolenie.

– Czwórka – powiedział – to dla Chińczyków liczba, która przynosi pecha, bo w wymowie brzmi podobnie jak słowo „śmierć”.

Clara się uśmiechnęła.

– No i proszę, znów dowiedziałam się czegoś nowego. Trudno było wpaść na takie wyjaśnienie?

– Na pewno nie było łatwo. – Winterfeld również się uśmiechnął i dodał: – Miłego wieczoru!

A potem odwrócił się na pięcie i ruszył korytarzem.

8

– Przepraszam! – zawołała kobieta przy wejściu do specjalnej poczekalni Lufthansy, Senator Lounge, kiedy Torino minął ją już o trzy czy cztery kroki. – Czy mogłabym zobaczyć pański bilet? Jest pan senatorem?

– A jak pani myśli? – warknął mężczyzna nieprzyjemnie i machnął jej biletem przed nosem, jakby usiłował przepędzić uciążliwą muchę. – Czy może wyglądam na zwykłego pastucha? Nie? No właśnie.

Potem wszedł do luksusowej poczekalni. Lufthansa przez dwa lata przebudowywała to miejsce, w tajemnicy trzymając wszystkie szczegóły, a jednak kiedy Torino wszedł do środka, poczuł się bardziej niż rozczarowany. Co ci idioci robili tu przez tyle czasu? Westchnął ciężko, odstawił teczkę i walizeczkę na kółkach i rozejrzał się uważnie. Na takie coś mogli wpaść chyba tylko niemieccy budowlańcy i rzemieślnicy. Potrafią jedynie hałasować od siódmej rano, czego dotkną, to zepsują, a na koniec wyskoczą z rachunkiem, który o zazdrość przyprawiłby większość maklerów giełdowych.

Przyjrzał się gościom w poczekalni i w końcu zauważył osobę, z którą był umówiony. Tom Myers, dyrektor zarządzający w firmie Xenotech, zstąpił z Olimpu dostępnego jedynie członkom klubu HON Circle, przeznaczonego wyłącznie dla najlepszych klientów Lufthansy i zniżył się do plebejskiej poczekalni Senator Lounge – z jednej strony dlatego, że Albert Torino był „zaledwie” senatorem, a z drugiej strony w Senator Longue liczba VIP-ów, którzy mogliby podsłuchać poufne rozmowy biznesowe, była znacznie mniejsza. W gruncie rzeczy, jeśli ktoś chciał mieć całkowity spokój w czasie takich konwersacji, powinien od razu udać się do zwykłej poczekalni biznesowej, bo tam siedzieli jedynie pracownicy z działów sprzedaży i stażyści z firm doradczych, którzy i tak nigdy nie mieli nic do powiedzenia.

Tom Myers był odpowiedzialny za tworzenie i realizację globalnej strategii Xenotechu, największego na świecie portalu z treściami multimedialnymi zamieszczanymi przez użytkowników. Xenotube, dostawca treści wideo internetowego giganta, był najczęściej odwiedzaną stroną z filmami na świecie – a Myers miał do niego klucze i strzegł go niczym internetowy Cerber.

Torino upatrzył sobie Xenotube jako partnera dla nowego reality show. Teraz wystarczyło już tylko przekonać Myersa, który nie był zachwycony pomysłem quasi-pornograficznej licytacji dziewczyn, mimo że sam pomysł, jak stwierdził w jednej z wcześniejszych rozmów, jest „ogólnie w porządku”. Torino podejrzewał jednak, że nie do końca zrozumiał założenia jego show.

Myers, mężczyzna o blond włosach wpadających lekko w rudy, błękitnych oczach i spiczastej brodzie, która sterczała jak język skalny nad wodą, czytał akurat „Financial Times” i tylko co pewien czas odrywał się od lektury, by rzucić okiem najpierw w stronę wejścia do poczekalni, a potem na elektroniczną tablicę z informacjami o kolejnych lotach.

– Albercie! – powiedział i wstał z fotela, kiedy tylko dostrzegł Torino. – Here you are!How was your flight?

– Work and pleasure in good measure. – Torino uśmiechnął się i kontynuował rozmowę po angielsku. – Skończyłem większość prezentacji dla inwestorów, jedzenie było w porządku, a spać nie spałem, bo i tak w samolotach nie mogę zmrużyć oka.

Myers wskazał na fotel obok. Torino odstawił walizkę na kółkach i teczkę, po czym podszedł szybkim krokiem do automatu z kawą, wybrał cappuccino i dopiero wtedy usiadł.

– W takim razie – zaczął Myers – przejdźmy od razu do rzeczy, bo za dwadzieścia minut mam samolot do Frankfurtu. Chciałeś stworzyć coś na kształt American Idol czy Deutschland sucht den Superstar, zgadza się?

– Nie, absolutnie nie. – Torino posłodził kawę i długą łyżeczką niezbyt starannie zamieszał gorący napój. – Ten pomysł to już historia. Większość programów celebryckich jest tworzona przez idiotów, dla których skandalem jest seks przed ślubem.

– Coś w tym chyba jest. – Myers upił łyk wody. – Jednak z tego, co zrozumiałem, a twój e-mail, przyznam się, przejrzałem dość pobieżnie, chciałeś zrobić program, w którym użytkownicy będą wybierali nową gwiazdę, prawda?

– To się akurat zgadza. – Torino potaknął. – Tyle że w popularnych programach jest tak, że widzowie oglądają wybraną pulę kandydatów, na których wyżywają się potem sędziowie. Uczestnicy słyszą, że są nędzną namiastką gówna i najlepsze, co mogą zrobić, to rzucić się z mostu. Tylko niewielu spośród nich przetrwa taką jazdę i to właśnie oni zostają potem nowymi gwiazdami i celebrytami.

– I to się cały czas sprawdza – potwierdził Myers.

– Sprawdza, bo leniwe łajzy przed telewizorami w świecie informacyjnych zombi – mówiąc to, wskazał na drzwi do poczekalni Senator Lounge, jakby za progiem tego pomieszczenia rzeczywiście zaczynał się całkiem inny świat – łykają wszystko, co im się podsunie. Dopóki ktoś nie zaproponuje czegoś nowego, wszyscy będą zadowoleni z papki, którą dostają, nawet jeśli dostają ją w formie niezmienianej od lat.

– No i?

– Jak to no i? – Torino zrobił zdziwioną minę. – Ta formuła jest archaiczna i zaprzecza kulturze angażowania, interaktywności, na której bazują nowe media. Widzom cały czas coś się autorytarnie narzuca – niezależnie od tego, czy oni chcą to oglądać czy nie. To, że producentom coś przypadło do gustu, nie oznacza, że inni też będą zachwyceni, prawda? Wiesz, robak – tu Torino uniósł palec – powinien smakować rybie, nie wędkarzowi!

– Świetne porównanie. – Myers potaknął. – Słucham dalej.

– To teraz od innej strony – odparł Torino. – Co byś sobie pomyślał jako widz, który lubi tylko szczupłe modelki, a nadawca serwuje mu jedynie trzęsące się pasztety i programy o odchudzaniu? Albo masz ochotę na kobiety o pełnych kształtach, a dostajesz transmisję z konkursu na Miss Etiopii?

Myers wysunął brodę i w zamyśleniu przygryzł dolną wargę.

– Pewnie pomyślałbym, że fajnie by było, gdybym to ja mógł zdecydować, kogo chcę oglądać.

– No właśnie! – Torino klasnął w dłonie. – Jako widz chciałbyś mieć możliwość wybrania własnej top modelki.

– To znaczy, że widzowie będą obstawiali swoje typy? Jak na wyścigach konnych?

– Zgadza się. – Torino potaknął i wrócił do mieszania kawy, wodząc wzrokiem za grupką chińskich biznesmenów, którzy zmierzali w stronę wyjścia. – Modelki mogłyby zakładać na platformie programu własne strony, na których prezentowałyby się widzom, coś jak na tych wszystkich portalach randkowych, gdzie ludzie szukają przyjaźni, seksu czy co tam jeszcze przyjdzie im do głowy. Jednocześnie widzowie mogliby za pośrednictwem tak przygotowanej platformy wybierać swoje faworytki i przyznawać im punkty.

– Głosowanie za pomocą pieniędzy?

– A jak inaczej? Jesteśmy przecież realistami. Kto dużo inwestuje w jakieś akcje, sprawia, że ich kurs się zmienia, i tak samo byłoby w tym programie: wartość poszczególnych modelek wędrowałaby w górę. Dwadzieścia dziewczyn, których wartość byłaby najwyższa, zostałoby zaproszonych na casting do programu.

– I stąd ta nazwa? Shebay? Bo widzowie licytowaliby swoje faworytki, jak na aukcji?

Torino potaknął.

– Między innymi. To widzowie wybiorą stawkę uczestniczek, które potem wezmą udział w programie. I spośród nich zostanie wyłoniona Miss Shebay. W ten sposób widz jest bezpośrednio zaangażowany w wybór zwyciężczyni. Jeśli nam się uda, program nie będzie wyglądał jak gra, a serwery, marketing i wszystko inne możemy zlecić na zewnątrz.

Myers upił łyczek wody i złożył gazetę, którą wcześniej czytał.

– Powiedziałeś, że nazwa wzięła się między innymi z tego. Wyjaśnisz, skąd jeszcze?

Torino wyszczerzył zęby.

– Przed chwilą rozmawialiśmy, że widz często się denerwuje, że w telewizji podsuwa mu się pasztety, których nie tknąłby kijem i przez szmatę nawet po trzech latach abstynencji.

– Chyba rozumiem. – Myers schował gazetę i komputer do teczki. – Stąd licytacja i kurs uczestniczek jak na giełdzie.

– Właśnie. – Torino przyznał mu rację. – To oferta, którą widz sam sobie wybiera.

– Brakuje tylko zapotrzebowania.

– Być może. – Torino nachylił się. – Może od zapotrzebowania lepsze byłoby pożądanie? – Mówiąc to, odłożył łyżeczkę i złożył dłonie. – Tom, powiedz mi, ale tak z ręką na sercu, jak często zdarzało ci się zobaczyć w którymś programie rozrywkowym jakąś niezłą laskę, ale taką, że najchętniej zaraz byś się z nią przespał?

– Hm, jak zapewne wiesz, jestem szczęśliwie żonaty i dlatego…

– Oj, daj spokój, przecież wszyscy wiemy, że to dotyczy każdego… Bo widzisz, o to w tym wszystkim chodzi. Widzisz w telewizji superlaski i ostre teksty na forach internetowych, ale jako zwykły przeciętniak z nieciekawą pensyjką nie masz na nie szans.

– Oczywiście, że nie. – Myers się zgodził. – Bo to w końcu jest telewizja, a nie wizyta w burdelu.

– Zadałeś sobie kiedyś pytanie, dlaczego tak jest? – Torino zrobił niewinną minę.

– Bo telewizja to telewizja, a burdel to burdel, to chyba proste.

Torino aż klasnął w dłonie.

– I tutaj pojawiamy się my. Kobiety czy rynek akcji, telewizor czy burdel – u nas to bez różnicy!

Myers przygryzł dolną wargę.

– Chcesz powiedzieć, że widzowie dostaną szansę wskoczenia do łóżka z którąś z uczestniczek?

– Bingo! Każdy będzie miał szansę spędzić upojną noc ze swoją faworytką, niezależnie od tego, czy dziewczyna zostanie Miss Shebay czy nie. Na dodatek każdy będzie mógł wylosować noc ze zwyciężczynią.

– A ci, którzy zapłacą najwięcej, będą mieli największe szanse?

– Tak jest. Nagroda będzie losowana, więc każdy będzie miał możliwość zostania wybrańcem, nawet jeśli będzie miał mało kasy. – Torino uśmiechnął się szeroko. – Statystyczny widz, nasz telewizyjny zombi, nie ma zbyt wiele pieniędzy. Gdyby miał, na pewno nie przesiadywałby przed telewizorem, tylko poderwał cztery litery i poszedł zarabiać jeszcze więcej szmalu. Tak jak my. Jednak ktoś musi zająć się tymi biednymi, głupimi ludźmi, i tym kimś będziemy my. U nas nawet złamas bez dochodów będzie mógł sobie podupczyć. Równość dla wszystkich!

Myers napił się wody i zamknął aktówkę.

– Jesteś równie zdeklarowanym marksistą jak Ronald Reagan. Uczestniczki będą wiedziały, na co się decydują?

– A jak myślisz? Przecież to chyba oczywiste! Nie będzie żadnych niedopowiedzeń. Poza tym zaraz na wstępie będą musiały podpisać zgodę, a potem jeszcze umowę. Będziemy kryci ze wszystkich stron. Prawnicy kończą już pracę nad papierami.

– Co będzie, jak padnie na jakiegoś obleśnego dziada? Czy dziewczyna będzie musiała dać mu się puknąć?

– To będzie wyglądało tak, że określimy wymagania dotyczące higieny. Jednak, koniec końców, dziewczyny muszą poznać zasadę, że kto chce być piękny, musi trochę pocierpieć. – Torino uśmiechnął się delikatnie, podczas gdy twarz jego rozmówcy nie zmieniła wyrazu. – A sława kosztuje jeszcze więcej.

Myers milczał przez dłuższy czas.

– Dosyć specyficzny pomysł – powiedział w końcu. – Z drugiej strony pasuje do naszych chorych czasów. Musicie tylko uważać, żeby wam się prawnicy nie dobrali do tyłków. Czy może chcecie nadawać z Holandii?

Torino spojrzał na Myersa poważnie.

– Ilu mieliście użytkowników w Niemczech w zeszłym miesiącu?

– Około dziesięciu milionów.

– To wszystko będzie jeszcze prostsze. – Torino dopił cappuccino i odstawił głośno filiżankę. – Na początek program pójdzie przez telewizję. Jeśli pojawią się problemy prawne, będziemy transmitować go przez sieć. Na stronie głównej Xenotube.

– Co proszę?! Chcecie dziesięć milionów naszych użytkowników zmusić do oglądania tego zboczonego show? – Myers spojrzał na zegarek. Widać było, że pomysł Torina jednocześnie go odrzuca i fascynuje.

– Zboczony czy nie, zrobi furorę. – Torino nie tracił pewności siebie. – A te wasze dziesięć milionów w jednej chwili zmieni się w dwadzieścia milionów.

Myers przewiesił przez ramię pasek torby.

– Sam nie wiem…

– Wręcz przeciwnie, wiesz, i to doskonale – Torino mu przerwał. – Masz teraz godzinę lotu do Frankfurtu. To czas na podjęcie decyzji.

– Przemyślę twoją propozycję. – Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie.

Torino skinął głową.

– Tylko nie myśl za długo. Życie jest krótkie, a czas to pieniądz. Rok…

– Tak, tak, wiem. – Widać było, że bardzo intensywnie myśli. – Rok w realnym świecie to pięć lat w sieci.

9

Profesor doktor Martin Friedrich, kierownik wydziału analizy operacyjnej Krajowej Policji Kryminalnej, był niekwestionowanym autorytetem w swojej dziedzinie. Studiował medycynę i psychiatrię na Uniwersytecie Medycznym Charité w Berlinie i na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore, a medycynę sądową poznawał na Uniwersytecie Wirginii i w Quantico, z kolei na Harvardzie, w Londynie i w Berlinie prowadził zajęcia z tworzenia psychologicznego profilu seryjnych morderców. Friedrich był pracoholikiem, który w swoim słowniku nie uwzględnił pojęcia „czasu wolnego”.

Po zakończeniu studiów i zdobyciu dyplomu lekarza psychiatrii znalazł pracę w FBI, gdzie wiedzę teoretyczną z zakresu tworzenia profilów psychologicznych – czyli analizy osobowościowej seryjnych morderców – przekuł na praktykę, ucząc się od najlepszego specjalisty w tej dziedzinie, bo od samego Roberta Resslera, który pomagał Thomasowi Harrisowi przy pisaniu Milczenia owiec. Ressler nie tylko doprowadził do perfekcji sposób pracy nad profilem psychologicznym zbrodniarzy, ale też naukowo zdefiniował pojęcie seryjnego mordercy, bo wcześniej tacy ludzie nazywani byli masowymi zbrodniarzami. Taki termin nie do końca odpowiadał rzeczywistości, gdyż w klasycznym rozumieniu masowy zbrodniarz starał się zabić jak najwięcej ludzi za jednym zamachem, podczas gdy seryjny morderca mordował raz za razem, przez długi czas.

Clara czytała wiele książek Resslera, w tym między innymi Whoever fights monsters i I have lived in the monster. Zapoznała się ze wszystkimi wywiadami, które Ressler, legenda amerykańskiej kryminalistyki, przeprowadził ze słynnymi mordercami, w tym z Johnem Wayne’em Gacym, który do samej egzekucji zaprzeczał, jakoby pozbawił życia trzydziestu trzech młodych mężczyzn i chłopców. Tłumaczył, że przy osiemdziesięciogodzinnym tygodniu pracy nie znalazłby na to czasu. Nie umiał jednak wyjaśnić, skąd pod piwnicą jego domu znalazły się na wpół rozłożone ciała dwudziestu kilku nastolatków.

Ressler przeprowadził także wywiad z Jeffreyem Dahmerem, zwanym Kanibalem z Milwaukee. Morderca w barach wyszukiwał homoseksualistów, nawiązywał z nimi znajomość i zapraszał ich do swojego domu. Tam podawał im narkotyki, gwałcił ich, mordował, a na koniec ćwiartował zwłoki. Potem pocięte fragmenty obgotowywał z mięsa, by z czystych kości i czaszek układać ołtarzyki w swojej sypialni. Niektóre z jego ofiar były przed śmiercią torturowane – potrafił żywemu człowiekowi przewiercić czaszkę i przez otwór w kości wkroplić kwas bezpośrednio do mózgu, zmieniając mężczyzn w bezwolne i nieświadome zombi. Dahmer tłumaczył się tym, że czuł się bardzo samotny. Bał się, jak twierdził, że nigdy nie spotka człowieka, z którym mógłby się związać – a w każdym razie nie żywego. I dlatego postanowił mieszkać z martwymi, a właściwie z ich szczątkami. Dahmer zmarł w więzieniu, zabity przez jednego ze współwięźniów, który z taką siłą wbił mu w oko kij od miotły, że przebił tylną ściankę oczodołu i przeszył mózg.

Jednak Gacy i Dahmer byli wyjątkami. Większość seryjnych morderców dokonywała zbrodni na tle czysto seksualnym. Ponieważ na ogół seryjnymi mordercami byli mężczyźni, a większość mężczyzn to heteroseksualiści, wśród ich ofiar zdecydowanie przeważały kobiety.

Rany, pomyślała wtedy Clara. Ale wybrałam sobie robotę!

Clara współpracowała już wcześniej z Martinem Friedrichem, jednak nigdy bezpośrednio – Friedrich przygotował dla nich i dla Winterfelda szczegółowy profil osobowościowo-psychologiczny Wilkołaka, choć ani ona, ani Winterfeld nie wiedzieli jeszcze, że Friedrich już dla nich pracuje. Wynikało to z tego, że Bellmann i podlegający mu komendanci tak bardzo chcieli utrzymać sprawę w tajemnicy przez prasą i opinią publiczną, że do absolutnego minimum ograniczyli również komunikację miedzy wydziałami. A że Martin Friedrich trafił do policji w Berlinie ledwie cztery tygodnie wcześniej i nikt nie wiedział, czy „ten nowy” jest już na stałe czy nie, plan się powiódł.

Friedrich, z plotek, które dotarły do Clary, pasjonował się Szkocją. Spędzał tam większość urlopów. Zazwyczaj leciał tam sam, z walizką pełną książek, wśród których obowiązkową pozycją były dzieła zebrane Szekspira. W analizie psychologicznej Wilkołaka, którą przygotował na potrzeby ich śledztwa, zamieścił informację, że wszyscy biorący udział w pracach muszą zapoznać się z twórczością Szekspira, „największego psychologa w historii”. „Czytając jego dzieła – pisał w uwagach do analizy – poznacie państwo wszystkie wzloty i upadki, na jakie narażona jest ludzka dusza. Śmiech i radość, komizm i absurd, ale też sprawy ukryte, odrażające i trudne do nazwania. W tym kontekście ze szczególnym naciskiem wskazywał na Makbeta, którego diaboliczna małżonka podżega do zamordowania króla Szkocji”.

Wszystko to, poczynając od miłości do Szekspira, poprzez fascynację Szkocją i szkocką whisky, aż do swojej specjalności, w której stał się niekwestionowanym i światowym autorytetem, sprawiło, że w czasie jednego z pobytów naukowych w Stanach Zjednoczonych ukuto dla niego specjalne przezwisko – przezwisko, które pasowało do niego jak żadne inne i z którego sam Friedrich był najwyraźniej zadowolony: MacDeath.

MacDeath wprowadził się do nowego biura dopiero przed tygodniem. Kiedy Clara stanęła w progu, siedział akurat za eleganckim dębowym biurkiem, na nosie miał ciemnobrązowe rogowe okulary i ze skupionym wyrazem na pociągłej twarzy pisał coś na komputerze. Policjantka z wahaniem zapukała w drewnianą framugę. Friedrich uniósł głowę. Jego delikatna twarz wyrażała dobroduszność i ciepło, które nijak się miały do fascynacji mrocznymi stronami natury ludzkiej. Pozory mylą, pomyślała Clara. Foucault lata wcześniej ubrał to w słowa, mówiąc, że szaleństwo i praca wykluczają się wzajemnie. A Winterfeld wyjaśnił to znacznie prościej – ci, co piszą o mordowaniu kobiet, sami ich nie mordują.