Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 545 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Chroń ją - K.A. Tucker

Dzięki matce, zasłużonej i wielokrotnie odznaczanej komendant policji, Noah Marshall wiedzie niczym niezmącone, wygodne życie. Wszystko zmienia się w chwili, w której zostaje ujawniona skrywana od lat tajemnica. Jackie obwinia się o zniszczenie życia niewinnej rodziny. Pogrążony w żalu syn musi poradzić sobie z tym szokującym sekretem.
Gracie Richards nie urodziła się w przyczepie kempingowej, ale po czternastu latach walki o przetrwanie w Hollow, nie zna już innego życia. Tutaj przynajmniej nikt nie przypomina jej o ojcu – skorumpowanym gliniarzu, zabitym podczas nieudanej transakcji narkotykowej. Na ubogim osiedlu jest jedną z wielu toczących bój o codzienną egzystencję.    Wszystko jednak zmienia się pewnego dnia, gdy na jej progu staje chłopak, zupełnie nie pasujący do otaczającej ją rzeczywistości.
Pomimo dzielących ich różnic, Noah i Gracie szukają odpowiedzi na te same pytania. Razem odkrywają prawdę o mrocznej i pokręconej przeszłości. Przerasta ich jednak wybuch skandalu, sięgającego głębiej, niż oboje mogliby przypuszczać.
Zawiła, ekscytująca i pociągająca, napisana przez utalentowaną, specjalizującą się w romansach z dreszczykiem K. A. Tucker.

Opinie o ebooku Chroń ją - K.A. Tucker

Fragment ebooka Chroń ją - K.A. Tucker

Dla ‌wszystkich ‌Abrahamów ‌Wilkesów,

którzy każdego dnia ‌ryzykują z narażeniem ‌życia

PROLOG

STARSZA ‌POSTERUNKOWA ‌POLICJI W AUSTIN

JACKIE MARSHALL

Czerwiec ‌1997

– W każdej musi być ‌z pół ‌kilo. – ‌Abe trąca ‌końcówką ‌długopisu torebkę strunową ‌z marihuaną. Cały blat ‌kuchennego ‌stołu ‌jest zawalony ‌tymi torebkami oraz ‌plikami ‌banknotów. Mogę się założyć, ‌że gdzieś ‌w mieszkaniu jest tego ‌znacznie ‌więcej.

Zerkam na faceta, którego ‌właśnie ‌złapaliśmy, skutego kajdankami, leżącego ‌na brzuchu na ‌podłodze, pilnowanego przez ‌innego policjanta ‌i czekającego na transport. ‌To ‌szczupły dziewiętnastolatek ‌o ostrym temperamencie.

– Nie ‌wiem jak ty, ‌ale ‌ja nie ‌uderzyłabym ‌swojej dziewczyny, mając ‌w domu ‌tyle narkotyków. – ‌Sąsiedzi ‌usłyszeli dźwięk tłuczonego ‌szkła i groźby karalne, ‌więc ‌wezwali ‌służby. Musieliśmy ‌wyważyć drzwi. ‌Chłopak ‌strasznie nas ‌zwyzywał, po ‌czym napluł Abe’owi w twarz. ‌W ten ‌właśnie sposób znaleźliśmy zakrwawioną ‌dziewczynę i to.

Sanitariusze opatrują w tej ‌chwili ranę na jej ‌policzku, a my czekamy ‌na brygadę ‌antynarkotykową.

Abe ociera ‌mahoniową twarz.

– A tak ‌w ogóle, ile ‌to według ciebie jest ‌warte?

– Zależy, jak ‌jest ‌czyste. ‌Dziesięć ‌tysiaków? Może ‌dwadzieścia? – ‌Gwiżdże pod nosem.

– Pracuję ‌w niewłaściwej ‌branży.

– Ja ‌też. ‌Zalegam ‌z opłatą za ‌hipotekę ‌za zeszły ‌miesiąc. – Blair mówił, ‌że nie stać nas na ten dom. Powinnam była go posłuchać, ale przecież nie planowałam zachodzić w ciążę. Nie żebym żałowała urodzenia Noaha, ale spodziewałam się jedynie, że dorobię się kilku stopni więcej, zanim zatonę po uszy w pieluchach i kaszkach.

– Nie przejmuj się, niedługo zaczniesz zarabiać sporą kasę, sierżancie Marshall – rzuca Abe z uśmieszkiem, od którego pokazują się jego dołeczki. Nazywa mnie tak od miesięcy, odkąd zdałam egzamin i wpisano mnie na listę kandydatów do awansu.

– Tylko kiedy już dostaniesz swoje krokiewki na pagonach, nie zapominaj o nas, prostych gliniarzach.

– Bardzo śmieszne. – Przewracam oczami.

– Tak? Jesteś cholernie ambitną babką, Jackie, i stawiam na ciebie, a nie na resztę tych pajaców, także tych tutaj obecnych. – Wzdycha. – Chociaż mnie nie czeka podobny los.

– Będzie mi ciebie brakowało jako partnera, Abe. – Po siedmiu latach nie ma nikogo innego w policji w Austin, komu ufałabym bardziej niż Abe’owi Wilkesowi.

Parska śmiechem.

– Spoko, będziesz mnie widywać wystarczająco często. Do diaska, Noah będzie bywał u mnie w domu częściej niż u ciebie.

– Dina dobrze sobie radzi, ale co z waszym dzieckiem? Nie chcę, by Noah był dla niej kłopotem.

Moje obawy zbywa machnięciem ręką.

– Dina ukradnie ci tego dzieciaka, gdy się odwrócisz. Nalega, by został.

Nie jestem pewna, które z nich zaproponowało opiekę nad Noahem, gdy będziemy z Blairem pracować. Nigdy nie widziałam, by dorosły facet miał takiego bzika na punkcie dziecka, jak Abe na punkcie mojego. Nawet Blair nie poświęca mu aż tyle uwagi, a przecież Noah to jego syn.

– Twoja piękna żona jest dla mnie zbawieniem. Żałuję, że nie zrobiłeś jej dziecka i nie ożeniłeś się z nią wiele lat wcześniej. Oszczędzilibyście mi sporo kasy wydanej na żłobki i przedszkola.

Abe usiłuje się nie roześmiać. W obecnej sytuacji byłoby to niestosowne.

– Chyba i tak działamy dość szybko, co?

Ciąża po trzech miesiącach znajomości i ślub w ratuszu tydzień po odkryciu tego faktu? Też bym tak powiedziała.

– Twoja mama już to przetrawiła? – Taka pobożna kobieta, jak matka Abe’a nie była zachwycona, gdy dowiedziała się, że jej dwudziestoośmioletni syn machnął dzieciaka dziesięć lat młodszej dziewczynie. I to w dodatku białej. Poznałam Carmel Wilkes. Nie wierzę, że ma problem z Diną. Bardziej przejmuje się tym, co powiedzą inni na temat związku Abe’a, i problemami, które mogą z tego wynikać. Choć miasto Austin jest mocno postępowe, wciąż odczuwa się w nim rasizm.

Abe wzrusza ramionami.

– Powoli się przekonuje.

– Założę się, że pomaga w tym urocza Gracie.

Kiedy tylko ktoś wypowiada imię jego córeczki, Abe śmieje się od ucha do ucha. Ma zamiar coś powiedzieć, zapewne kolejną anegdotę o jej uroku, ale w tym momencie odzywa się radio.

– Dotarły posiłki. – Klepię się po brzuchu. – Fajnie, bo padam z głodu. Wpakujmy szumowiny za kratki i jedźmy coś zjeść.

– Hej… – szepcze Abe. – Zastanawiam się, jak uczciwi są ci z antynarkotykowego.

– Dość uczciwi, ale dlaczego pytasz?

Spojrzenie czekoladowych oczu przesuwa się po stosach gotówki.

– Łatwo byłoby sprawić, by jeden pliczek się zawieruszył, co?

Nie stawia się takich pytań, zwłaszcza gdy jesteś policjantem w mundurze i stoisz przed kupą zielska.

– Założę się, że cholernie łatwo.

ROZDZIAŁ 1

NOAH

Kwiecień 2017

Austin, Teksas

– Halo?

Odpowiada mi płynący ciemnym korytarzem ciąg kodów z policyjnego skanera.

Serce mi pęka.

Ona nadal nie śpi.

Zdejmuję zakurzone buty sportowe i przechodzę na drugą stronę domu.

– Cześć, mamo – rzucam tak swobodnie, jak to tylko możliwe i widzę, że siedzi zgarbiona przy stole. Papieros dymi się na krawędzi talerza z kolacją, a niedokończona butelka z tanim alkoholem stoi w zasięgu ręki tuż obok kabury z bronią.

Nie wiem, dlaczego miałem dziś nadzieję na coś innego. Od tygodni wracam do domu, by zastać tę samą scenę.

– Gdzieżeś był cały wieczór? – Kiedy pije, teksański akcent jest wyraźniej słyszalny.

Otwieram lodówkę.

– Jest środa.

Przechyla głowę zamiast ją unieść i zerka na piłkę do kosza, którą mam pod pachą.

– No tak. Nie nadążam za tobą.

Mógłbym wytknąć, że nie ma za bardzo za czym nadążać. Mam swoje przyzwyczajenia. Jeśli nie pracuję, to jestem u kumpli, na siłowni, na boisku albo na basenie. Odkąd siedem lat temu przeniosłem się do Teksasu, by tu studiować, co środę chodzę grać w kosza w to samo miejsce.

Zamiast tego odkręcam karton soku pomarańczowego i piję. Chciałbym dostać ochrzan, że nie korzystam ze szklanki. Robiła tak dawniej, zanim nastały czasy, gdy zaraz po przyjściu do domu kieruje się prosto do barku. Przypominała mi również, aby nie kozłować piłki w salonie i wrzucać przepocone ciuchy od razu do pralki, by w moim pokoju nie śmierdziało jak w szkolnej szatni.

W tej chwili sama nawet nie zdejmuje swojego munduru.

Chcąc dowieść swoich racji, odbijam piłkę o podłogę kilkukrotnie, opierając ją zaraz na biodrze, a głuchy huk nadal wybrzmiewa w powietrzu.

Czekam.

Z nadzieją.

I nic. Ani jednej nagany. Siedzi z na wpół przymkniętymi oczami, zmierzwionymi jasnymi włosami, umysłem zajętym czymś innym niż dębowy blat, w który wbiła wzrok. Nie przejmuje się już podstawowymi manierami. Od kilku tygodni siedzi jedynie przy kuchennym stole, słuchając trzeszczącego radia wypluwającego wieści o rabunkach, przemocy domowej i przeróżnych innych rzeczach zajmujących nocą policjantów w Austin. Jej policjantów, skoro jest komendantem, jedyną kobietą na tym stanowisku w jednym z największych miast w Stanach. To wielki wyczyn. Stanowisko to piastuje od dwóch lat.

I aż do niedawna zdawało się, że dobrze sobie radzi.

Kaszląc, od nieznośnego smrodu fajek, otwieram okno nad zlewem. Do środka wpada chłodne, wiosenne powietrze. Nie sądziłem, że to powiem, ale brak mi zapachu cytrynowego płynu do podłóg i wybielacza.

– Nie zapomnij go zamknąć, zanim pójdziesz spać. Nie chcemy przecież, by nas okradziono – mamrocze.

– Nikt nas nie okradnie.

Mieszkamy w Clarksville, starej, najbardziej przyjaznej dzielnicy w całym mieście, która uważana jest za najczystszą i najbardziej bezpieczną. Nie dziwi mnie ostrożność mamy, przecież od trzydziestu lat jest gliną. Widziała naprawdę wiele. Zapewne wie o naszych sąsiadach takie rzeczy, z powodu których odwróciłbym się od nich, gdybym minął ich na ulicy. Mimo to nawet najgorsze części Austin są niczym w porównaniu z typowymi miejskimi slumsami.

Krzywię się, spoglądając na brudny zlew. Komora ze stali nierdzewnej pełna jest czarnych plam.

– Paliłaś tu coś?

– Tylko… śmieci.

Wyjmuję kawałek papieru z dziurkami z jednej strony. Wygląda jak kartka z notatnika kołowego. Widzę datę: szesnastego kwietnia dwa tysiące trzeciego roku, ale pismo nie jest mamy.

– Największy błąd mojego życia – bełkocze, paląc papierosa. – Powinnam była wiedzieć, że Betsy nie była jedyna…

– Kim jest Betsy?

– Już nikim – mamrocze jeszcze jakieś niezrozumiałe słowa.

Nalewam wodę do wysokiej szklanki i stawiam przed nią, próbując odwrócić jej uwagę, by odsunąć od niej butelkę whisky.

I tak po nią sięga, jej ruchy są powolne i niezdarne.

– Oddaj mi ją teraz, Noah, słyszysz?

Przesuwam ją na drugi koniec stołu, zakręcam naprawdę mocno, choć wiem, że i tak ją otworzy. Jak na kobietę o jej sylwetce – metr sześćdziesiąt dwa i niecałe sześćdziesiąt kilo wagi ma same mięśnie. A przynajmniej miała. Kondycja jej niewielkiego ciała pogarsza się pod wpływem codziennych „płynnych” kolacji.

– Masz dość na dziś.

– Co ty możesz wiedzieć? Nie ma na świecie wystarczająco dużo whisky, bym miała dosyć. – Bawi się srebrnymi gwiazdkami przy kołnierzyku munduru, jakby była gotowa je wyrwać.

Jest to zatem kolejna z tych nocy. Kogo ja chcę oszukać? Coraz częściej nieskładnie biadoli, że nie zasługuje, aby być komendantem. Tęsknię za dniami, gdy narzekała jedynie na głupie prawo i niedofinansowane wydziały.

Wzdycham.

– Chodź, pomogę ci wejść na górę.

– Nie – warczy i z uporem marszczy czoło.

Jest wpół do dwunastej. Normalnie zasypia o dziewiątej, więc dla niej to niesłychanie późno. Mimo to jeśli wypije trochę wody i położy się spać, to może rano wstanie do pracy jedynie z niewielkim kacem.

Próbuję wcisnąć swoją mierzącą prawie metr dziewięćdziesiąt sylwetkę na krzesło naprzeciw niej.

– Mamo?

– Nic mi nie jest… – mamrocze i marszczy brwi z irytacją, gdy próbuje wyciągnąć papierosa z paczki.

Chciałbym móc się na nią złościć. Zamiast tego czuję smutek i frustrację. Jestem pewien, że matka potrzebuje pomocy, ale nie mam pojęcia, do kogo się po nią zwrócić. Byłem w wieku jedenastu lat, gdy zaczęła pić. Wciąż miała męża, który sobie z nią radził, ale tata w końcu umył od niej ręce. Ponownie się ożenił, założył nową rodzinę i wiedzie spokojny żywot w Seattle. Nie potrafił być mężem policjantki, zwłaszcza nie tak ambitnej jak moja matka.

Obdarłaby mnie ze skóry, gdybym poszedł z jej problemem alkoholowym do któregoś z jej kolegów. Istnieje zbyt wielu ludzi, którzy szukają powodów, by pozbyć się kobiety zajmującej stanowisko komendanta. A mogłoby się im to przysłużyć.

Mógłbym poprosić o pomoc wuja Silasa. Jest prokuratorem okręgowym. Nie chciałby, by wyborcy dowiedzieli się, że jego siostra, zajmująca tak wysokie stanowisko w policji, jest pijaczką.

Może gdybyśmy ją wsparli, mama znów przestałaby pić. Wiele lat temu już jej się to udało. Rzuciła alkohol z dnia na dzień. Jest twarda. Da radę to powtórzyć, jeśli tylko zechce.

Ściszam policyjny skaner.

– Mamo?

Otwiera oczy. Chwilę zajmuje jej skupienie na mnie wzroku, ale w końcu się udaje.

– Jak było na boisku?

– Dokopali nam.

– Z kim grałeś?

– Z Jensonem, Craigiem. Stała ekipa.

– Z Jensonem i Craigiem… – mamrocze, wodzi spojrzeniem po moich smukłych, umięśnionych od podnoszenia sztangi i pływania ramionach. I się uśmiecha. Jest pijana, ale za maską niechlujstwa widzę nostalgię. – Stałeś się silny i niezależny, Noah. I bystry. Bardzo bystry. Wiesz, że bardzo cię kocham, prawda?

Podsuwam jej szklankę z wodą.

– Napij się, mamo, proszę.

Spełnia prośbę, wypijając połowę płynu, ale zaraz sięga po szklankę whisky i wychyla całą zawartość.

– Na którą masz jutro do pracy?

Jeśli uda mi się ją złapać przy porannej kawie, gdy będzie trzeźwa, choć skacowana, może uda mi się porozmawiać z nią poważnie.

Może zdołam do niej dotrzeć.

– Wyrosłeś na dobrego, uczciwego człowieka – mamrocze, nie odpowiadając mi – poradzisz sobie.

– Masz, wypij jeszcze trochę wody. – Nalewam aż trzy szklanki i ustawiam przed nią. – Pij, proszę.

Niechętnie sięga po pierwszą.

– Idę pod prysznic.

Mogę się założyć, że do czasu, aż wyjdę z łazienki, bez alkoholu pójdzie na górę i zaśnie w mundurze.

Pochylam się, by podnieść butelkę spod krzesła.

– On też był dobrym, uczciwym człowiekiem – mamrocze.

– Znajdziesz sobie kogoś. Wciąż jesteś młoda. 

Często to robi, gdy jest pijana: mówi o tacie, o tym, że do rozwodu doszło z jej winy. Zaraz zacznie narzekać, jak okropną jest matką, ponieważ mnie porzuciła, oddała tacie, by lata temu zabrał mnie do Seattle. Wierzyła, że chłopcu potrzebny jest ojciec.

– Nie, nie twój tata… Abe.

Zamieram.

Od lat nie słyszałem tego imienia.

Zaciekawiony pytam:

– Abraham Wilkes? Ten Abe?

– Mhm. – Kiwa głową i ponownie uśmiecha się z nostalgią. – Pamiętasz go, prawda?

– Oczywiście. – Był wysokim, ciemnoskórym mężczyzną z szerokim uśmiechem. Nauczył mnie kozłować. Przez kilka lat był partnerem mamy w policji, jeszcze dłużej był jej przyjacielem.

Został zabity przez dilera narkotykowego, by po śmierci zostać uznanym za sprzedajnego psa. Miałem jedenaście lat, gdy zginął. Nie rozumiałem, co to oznaczało. Wiedziałem jedynie, że Abraham Wilkes zrobił coś złego. Wszystko to było w ogólnokrajowej telewizji i poszerzyło zauważalny podział rasowy w społeczeństwie. Mama zaczęła pić. Jestem pewien, że przyczyniło się to również do rozpadu naszej rodziny.

– Był dobrym człowiekiem – milknie, do oczu napływają jej łzy. – Był dobrym, uczciwym człowiekiem.

Wracam do stołu.

– Myślałem, że kradł i sprzedawał narkotyki.

Gasi papierosa i parska śmiechem. To smutny, pusty dźwięk.

– Wszyscy tak myślą, bo mają tak myśleć, ale ty… – Wskazuje na mnie palcem. Jej zazwyczaj zadbane paznokcie są mocno obgryzione. – Musisz znać prawdę i wiedzieć, że był dobrym człowiekiem, a my jesteśmy bardzo złymi ludźmi.

– Kto jest zły? – Mam ochotę wyciągnąć krzesło i usiąść naprzeciw niej, by posłuchać, cokolwiek chce mi powiedzieć, ale nie sądzę, by robiła to świadomie. I nie chcę jej przerywać, bo może zmienić zdanie.

Upuszcza paczkę papierosów, rozrzucając kilka na blacie, aż znajduje tego, którego chce zapalić.

– Wiesz, że zniszczył Dinę. Wygonił ją razem z tą jej piękną córeczką z miasta. Była mała, gdy Abe zginął. Gracie. Zawsze się cieszył, kiedy wypowiadałam jej imię. – Mama uśmiecha się na to wspomnienie. – Miała zielone oczy po mamie i pełne usta oraz sprężyste loki po tacie. A jej skóra miała cudowną barwę. Była jak karmel i…

– Mamo! – rzucam z nadzieją, że ponownie się skupi. Niejasno pamiętam córkę Abe’a, uroczą dziewczynkę z wielkimi oczami i burzą loków, ale w tej chwili nie chcę o niej słuchać. – O czym ty mówisz? Ktoś coś zrobił?

– Nie zaczęło się od razu albo… może i tak, ale sprawił, że wydawało się dobre.

– Kto? Abe?

Kręci powoli głową.

– Nie zasługuję na to, by być komendantem, ale dałam się skusić. Marchewka zawsze lepsza niż kij. Abe… miał kij. Nie dało się go kupić. Znalazł się w złym miejscu, w niewłaściwym czasie. Przeze mnie.

– Nie mówisz z sensem.

Zaciska usta, wpatrując się w jakiś punkt ponad moją głową.

– Dopuściłam do tego… więc równie dobrze mogłam pociągnąć za spust. – Dopiero odpaliła papierosa, ale już wciska go w kupkę popiołu. – Sprzedałam duszę, po czymś takim nie ma powrotu.

– Co…

– Oczywiście powinnam była wiedzieć, że będzie się czaił jak szczwany lis w zaroślach, aby to przeciwko mnie wykorzystać.

– Kto…?

– Pamiętaj, że chciałam dobrze. Przyrzekał, że nie wiedział, ile miała lat. Przyrzekał, że więcej tego nie zrobi. – Prycha. – Musisz wiedzieć, że Abe był dobrym człowiekiem. – Mama patrzy mi w oczy, łza płynie po jej policzku. – Chciałam to naprawić, ale nie mogłam się z nią spotkać. Po tym czasie nie potrafiłam stawić czoła temu, co jej zrobiłam. Jestem tchórzem. Nie komendantem, a tchórzem.

Włoski stają mi dęba na karku.

– O kim mówisz, mamo?

Kręci głową.

– Musi nienawidzić ojca. Nie zna go z dobrej strony, ale ty musisz zadbać, by go poznała. Powiedz Gracie, że był dobry. Zrobisz to, prawda?

Brak mi słów, gdy próbuję rozszyfrować jej przemieszane myśli.

– Mamo… co próbujesz mi powiedzieć? – Wydaje mi się, że to jakieś ważne wyznanie, ale jakie?

Otwiera usta, ale nic z nich nie wychodzi. Wpatruje się we mnie, a jej niebieskie oczy – tak samo chabrowe jak moje – zasnuwają się milionem cieni. Czekam, aż mi wyjaśni.

W końcu odpala zapalniczkę, pozwalając niewielkiemu płomieniowi palić się przez chwilę, nim zgasi go kciukiem.

– Idź do łóżka i nie wywołuj wilka z lasu, bo się na ciebie rzuci. – Śmieje się. – Zawsze tak mówił, ilekroć na niego naciskałam, ilekroć powtarzałam, że coś kombinują.

Jakbym mógł zasnąć po czymś takim.

– Mamo…

– Pamiętasz Hala Fulchera?

– Twojego prawnika?

– Złóż mu wizytę. Nie czekaj za długo. Nie marnuj czasu.

Co? Dlaczego?

– Idź pod ten prysznic. – Wypija wodę ze szklanki, po czym sięga po drugą. Najwyraźniej nie dostanę dziś żadnych konkretnych odpowiedzi. Będziemy musieli wrócić do tej rozmowy rano, choć jeszcze nie wiem, jak ją rozpocznę.

Przysuwam się, by pocałować ją w czoło, na co mama unosi dłoń i w czułym geście kładzie ją na moim zarośniętym policzku.

– Bardzo cię kocham. Nie zapominaj o tym.

– Też cię kocham. A jeśli nie będzie cię w łóżku, gdy wyjdę z łazienki, przerzucę cię przez ramię. – Wie, że to nie jest pusta groźba, bo już to wcześniej robiłem.

Odpowiada cichym śmiechem, po czym daje głośniej policyjne radio. Powieki zaczynają jej opadać. Zaśnie za pięć minut przy tym stole.

Głos dyspozytora nie tłumi jej ciężkiego westchnienia.

– Poradzisz sobie.

* * *

Zdejmuję ubranie i rzucam je na kupkę w łazience. Później się nim zajmę jak i zarostem na policzkach. Albo i nie. Jutro wieczorem wybieramy się na Rainey Street na drinka, a dziewczyna Jensona ma przyprowadzić koleżankę Danę, którą bajerowałem już w zeszłym tygodniu. Zapomniałem się wtedy ogolić, a jej się podobało.

Stoję przez chwilę pod strumieniem ciepłej wody, ciesząc się, że obmywa mi skórę. Mam nadzieję, że spłucze niepokój, który we mnie tkwi. Mama dziwnie się dziś zachowywała. Niemal… szalenie. Wspomnienie Abe’a zaniepokoiło mnie. Nie poradziła sobie z jego śmiercią. Po tym, jak zginął, naprawdę dużo piła.

I co, u diabła, miała na myśli, mówiąc o marchewkach, kijach i sprzedanej duszy?

Szorując głowę, oddycham głęboko zapachem szamponu. Dramatyczne pieprzenie pijaczki. Nie potrafię sobie wyobrazić, czemu niby jest winna. Jest przecież wysoko odznaczonym komendantem. Jest szanowaną obywatelką. A kiedy nie pije, jest bystra i zabawna.

Taka właśnie jest mama.

W domu słychać huk wystrzału.

ROZDZIAŁ 2

NOAH

Wuj Silas kuleje.

Miałem pięć lat, gdy zorientowałem się, że nie chodzi tak, jak wszyscy inni, i zapytałem go o ten zabawny sposób poruszania. Posadził mnie na kolanie i zapytał, czy wiem kim, są ninja. Roześmiałem się i pokazałem mu figurkę Raphaela – wojowniczego żółwia ninja. Opowiedział mi, jak niegdyś walczył z takim prawdziwym wojownikiem. Stwierdził, że wygrał, ale w ostatniej chwili ninja zranił go sztyletem w nogę. Na dowód podwinął nogawkę i pokazał mi trzynastocentymetrową bliznę.

Kiedy go odwiedzałem, prosiłem, by jeszcze raz opowiedział mi tę historię. Za każdym razem dodawał szczegóły. Opowiadał tak przekonująco, że mu wierzyłem. Chłonąłem każdy detal z głupim uśmieszkiem na twarzy.

Szybko stałem się starszy. Byłem za duży, aby siadać na kolanach i zbyt rozgarnięty, by dawać sobie wciskać kity. Nadal jednak przemądrzałym tonem zadawałem pytania. Patrzyłem powątpiewająco tak, jak tylko niemały już chłopak potrafi patrzeć. Wuj trzymał się jednak mocno swojej historyjki o sztylecie ninja, puszczając przy tym do mnie oko.

Miałem dziewięć lat, gdy mama w końcu wyznała prawdę – dwunastoletni Silas spadł z drzewa, próbując ją uratować, i paskudnie złamał nogę. Dziadek nie pozwolił, by lekarze poskładali ją operacyjnie, więc jego syn skończył, lekko kulejąc.

Nawet jeśli podejrzewałem wtedy, że historyjka z ninją nie była prawdziwa, pamiętam, że czułem wielkie rozczarowanie. Przypuszczam, że niewielka iskra tego, co niemożliwe, wciąż płonęła pogrzebana gdzieś głęboko.

W tej chwili przyglądam się, jak kulejący mężczyzna podchodzi do ganku, na którym siedzę. Jego twarz skrywa noc. Przesuwają się po niej niezliczone światła rozbłyskujące w naszej ślepej uliczce. Pragnę, by opowiedział mi zupełnie inną historię. Taką, w której moja matka wciąż żyje.

Silas ma pięćdziesiąt siedem lat i nie jest stary, mimo to wchodzi po schodach jak staruszek, jego ruchy są powolne i skostniałe, plecy zgarbione. Trzyma się mocno metalowej poręczy. Przypuszczam, że dopadło go to samo surrealistyczne odrętwienie co mnie. Kiedy dociera na górę, jest wyraźnie zdyszany.

– Miałem wyciszoną komórkę, a Judy musiała odłączyć telefon stacjonarny, gdy dziś odkurzała.

– W porządku. – Próbowałem się do niego dodzwonić trzykrotnie, aż policja wysłała do jego domu radiowóz.

Zatrzymuje się blisko drzwi.

– Być może nie zostaniesz wpuszczony – ostrzegam pustym głosem. Jest prokuratorem okręgowym w Travis County, ale jest również bratem denatki. Jak wygląda postępowanie w takich sytuacjach?

– Nie chcę wchodzić. – Bawi się mimowolnie kluczami w kieszeni zapinanego swetra. Pod spodem ma jedynie białą koszulkę z kołnierzem w serek. Taką, którą wyjmujesz o pierwszej w nocy z kosza na brudy, gdy budzi cię policja, mówiąc, że twoja młodsza siostra palnęła sobie w łeb.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio widziałem Silasa tak rozczochranego, ale nie jestem kimś, kto mógłby to skomentować. Jeszcze godzinę temu miałem na sobie jedynie przesiąknięty krwią ręcznik zawiązany krzywo wokół bioder. Na moich włosach wciąż znajdują się resztki szamponu.

Bierze głęboki wdech i mówi cicho:

– Daj mi chwilę. – Wchodzi do środka, pozostawiając mnie wpatrzonego w cały ten chaos. W domu musi znajdować się każdy wolny dziś funkcjonariusz, nasza ślepa uliczka pełna jest radiowozów. Sąsiedzi stoją na gankach w różnych dziwacznych strojach, obserwując w milczeniu całe zdarzenie. Całe szczęście, że mieszkamy w spokojnej okolicy, więc sprawa obejmuje jedynie mieszkańców sześciu domów. Policyjna blokada na wjeździe trzyma postronnych gapiów na dystans. Najwyraźniej gromadzi się przy niej tłum.

Silas wychodzi dwie minuty później. A może dwadzieścia minut. Ma ściągniętą, bladą twarz. Siada na huśtawce obok mnie, przyglądając się przez chwilę zaschniętej krwi na moich rękach. Wiedziałem, że nie powinienem jej dotykać, nawet gdy moje palce instynktownie powędrowały na jej nadgarstek i szyję, aby bezskutecznie poszukać pulsu.

– Co się, u diabła, stało, Noah?

Mogę jedynie pokręcić głową. Policja kazała mi wyjść, do nikogo nie dzwonić i z nikim nie rozmawiać, ale nikt nie wyrzuci stąd Silasa. Zgaduję więc, że wuj się nie liczy.

– Noah… – naciska.

– Okno w kuchni było otwarte. Ktoś mógł się wdrapać.

– Być może. – Wiem, że Silas mówi tak, by mnie uspokoić.

Tak szybko zbiegłem z góry, że nikt nie zdążyłby wyjść przez okno i zasunąć za sobą rolety, bym tego nie zauważył. W dodatku dlaczego nie skorzystać z drzwi? Były jednak zamknięte, a alarm uruchomiony.

– Pomóż mi z tym.

Poradzisz sobie.

To były jej ostatnie słowa. Jezu… To były jej ostatnie słowa, a ja ją zostawiłem.

Silas kładzie dłoń na moim kolanie, odwracając moje myśli od wyrzutów sumienia.

Przekazuję mu to, co powiedziałem dyspozytorowi numeru alarmowego i policjantom: że byłem na górze nie dłużej niż dwadzieścia minut, że brałem prysznic, kiedy usłyszałem wystrzał, a gdy zbiegłem na dół, zastałem ją z twarzą w kałuży krwi na blacie, z bronią w ręce.

– A wcześniej?

Wcześniej…

– Piła.

– Tylko dzisiaj?

Waham się, po czym kręcę głową.

Wzdycha.

– Od jak dawna?

– Od kilku tygodni. – Ściszam głos. – Wygadywała dziś szalone rzeczy, wuju.

– Tak? – Opiera się i przysuwa do mnie. – Na przykład jakie?

– Że nie zasługuje na swoje stanowisko i że nie zapracowała na nie.

Silas milczy, zastanawiając się przez chwilę.

– Zbyt wiele padalców powiedziało jej, że kobieta nie może być komendantem. Może w końcu ją to przerosło?

– Nie wydaje mi się. – Ściszam głos do szeptu. – Mówiła dziś o Abie. Brzmiało to, jakby został wrobiony. I jakby ona była w to wmieszana.

– Tak powiedziała? Użyła dokładnie tych słów?

– Nie dokładnie tych, ale…

– Nie miała nic wspólnego z tamtym bałaganem. – Kręci zdecydowanie głową. – Nic.

– Wydaje jej się, że jest inaczej. Wydawało jej się – poprawiam się cicho.

– Możesz mi wierzyć, Noah, tamto śledztwo było najdokładniejszym, jakie w życiu widziałem. Nie było w nim niejasności. Tamten facet zawinił. – Patrzy mi w oczy. – Powiedziała, dlaczego uznała, że było inaczej?

– Nie podała szczegółów, ale sposób, w jaki o tym mówiła, dał do zrozumienia, że maczała w tym palce.

– Dobry Boże, Jackie – mamrocze. Ponownie spogląda na gapiów i policjantów. Rozpoznaję kilku z nich, większość jest jednak obca. – Powiedziałeś o tym śledczym?

– Jeszcze nie.

– Może przekonam ich, by poczekali do jutra na twoje zeznanie.

– Mówili, że muszą mieć je jeszcze dziś. Przynajmniej wstępne.

Silas się zgadza.

– Nie dziwię się. Była komendantem. – Bębni palcami o udo. – Muszą się spieszyć.

– Jestem pewien, że zajmą się tym w pierwszej kolejności. – Ciało mamy wciąż znajduje się wewnątrz.

– Mówiła ci o czymś jeszcze?

– Nie… – Próbuję przypomnieć sobie naszą rozmowę, ale pamiętam ją jak przez mgłę. – Coś o tym, że miało być dobrze. I o szczwanym lisie, który chciał coś przeciw niej wykorzystać. Myślisz, że była szantażowana?

– Nigdy o czymś takim nie mówiła. Chyba powinna, nie sądzisz?

Wzruszam ramionami, ponieważ kto wie, co mogła zrobić moja matka, biorąc pod uwagę to, co właśnie zrobiła.

Silas milczy, po czym mówi:

– Dobrze, więc tak… – Przysuwa się, wyczuwam, że ma plan. Taki właśnie jest, przedstawisz mu problem, a on po kilku chwilach podaje rozwiązanie. – Śledczy nie muszą wiedzieć o wszystkim, co mówiła – mamrocze tak cicho, że tylko ja jestem w stanie go usłyszeć. – Pozostanie to tylko między wami. Twoja mama była świetną policjantką i wspaniałym komendantem, nie dawajmy innym sprzecznych sygnałów. I tak stanie się to w mieście gorzką pigułką do przełknięcia.

– To co mam im niby powiedzieć? Nie mogę kłamać, wuju.

– Pytała cię, jak minął ci dzień?

– Tak.

– To o tym im powiedz. Wróciłeś do domu, pogadaliście i poszedłeś na górę. Wypiła kilka szklanek whisky, ale nie sądziłeś, że ma to jakieś znaczenie. Przecież to prawda, tak?

– Tak. – Gdybym sądził, że może się zastrzelić, nie zostawiłbym jej.

– W takim razie powiedz o tym. Cokolwiek mama mówiła o Abie… Była pijana. Mamrotała jakieś bzdury. Jestem pewien, że nie o to jej chodziło. Nie byłoby w porządku to ujawniać. Nie, kiedy nie może się już bronić.

Nie przemawia w tej chwili jedynie jako mój wuj. Prokurator okręgowy nakazuje, bym zatrzymał szalone słowa matki tylko dla siebie. Właściwe czy nie tego mi trzeba. Kiwam głową, a w przepastnej pustce w moim wnętrzu rozpala się iskra ulgi.

Milkniemy z Silasem, przyglądając się wchodzącym i wychodzącym ludziom, którzy ledwo poświęcają nam uwagę.

– …nie wiem. Kiedy będzie dobrze? – Boyd wychodzi z domu, ściskając gruszkę osobistego radia w dłoni. Znam go od małego, choć nigdy się nie przyjaźniliśmy. Dwadzieścia jeden lat znajomości daje prawo do nazywania naszej relacji koleżeńską. Kiedyś zadzwonił do mnie, pytając, czy mama napisze mu list polecający, by mógł aplikować do policji. Był dziś jednym z pierwszych, którzy odpowiedzieli na wezwanie.

Deski na ganku skrzypią pod ciężarem kolejnej osoby stojącej bezpośrednio za nim. To mężczyzna w zwykłym ubraniu. Musi być policjantem, bo inaczej nikt by go nie wpuścił do środka.

– Może w środę, po meczu?

– Cholera, sezon rozpoczyna się w przyszłym tygodniu? Muszę sprawdzić, czy dam radę…

– Pan policjant prowadzi śledztwo w sprawie śmierci swojej komendant? Czy może układa kalendarz życia towarzyskiego? Powiedz Towle’owi, że prokurator okręgowy Silas Reid chce jak najszybciej zabrać stąd swojego siostrzeńca – silnym, dobitnym głosem przerywa mu wuj.

Boyd patrzy na mnie z ponurą miną. Żaden gliniarz nie chciałby podpaść prokuratorowi, a Boyd nie jest kretynem.

– Tak jest. Poczekamy na…

Ignoruję jego wymówki i spoglądam na drugiego z mężczyzn, który mierzy mnie wzrokiem ciemnych oczu. Jego twarz pozostaje bez wyrazu, a mimo to jest groźna. Być może powodem są głęboko osadzone oczy i wysunięte czoło, najbardziej wysunięte, jakie w życiu widziałem. To wszystko sprawia, że wygląda na okrutnego sukinsyna.

– Noah?

Z zamyślenia wyrywa mnie głos Silasa. Boyd stoi przede mną z notatnikiem i długopisem, patrząc ze współczuciem.

– Pan policjant spisze twoje wstępne zeznanie, a jutro omówimy resztę. – Silas uśmiecha się do mnie kojąco. – Gotowy?

Czy jestem gotowy opowiadać o półprawdach?

– Tak, wuju.

Przecież mama nie mogła mieć nic wspólnego ze śmiercią Abe’a. Nikt nie musi wiedzieć, że powiedziała coś zgoła odmiennego.

ROZDZIAŁ 3

GRACE

Tucson, Arizona

Rzucam marchewkę na piaszczystą ziemię.

– Nie mów, że się nie dzielę.

Cyklop dopada do niej i połyka w całości nieporuszony brudem. Nie dziwi mnie to. Zje wszystko, co wpadnie mu do pyska. Często widziałam, jak z zębów zwisał mu ogon szczura.

– A teraz idź. – To bezsensowne. Parszywy pies wyczuwa roladki z kurczakiem, które wsadziłam do torebki. Nie odejdzie ode mnie. Jest wytrwały, dlatego przetrwał tak długo. Nie ma właściciela, który by go karmił, więc łazi za wynajmującymi przyczepy z nadzieją, że któryś zlituje się i rzuci mu jakiś ochłap. Zazwyczaj tym kimś jestem ja.

Pamiętam dzień, w którym się pojawił, kulejąc z powodu rany na tylnej łapie, ze świeżo naddartym uchem i brakującym od dawna okiem. Musiałam się natrudzić, by opatrzyć mu rany. To było trzy lata temu, a on wciąż wraca.

Podobnie jak ludzie trafiający do Hollow.

Idę, ignorując go. Jest druga po południu, osiedle przyczep Sleepy Hollow jak zwykle jest praktycznie wymarłe. Większość lokatorów albo odsypia nocną zmianę, albo siedzi w pracy za gównianą płacę.

Mijam przyczepę Cortezów. Mieszka w niej sześć osób. Okno zabite jest płytą paździerzową, ponieważ pan Cortez w ataku szału rozbił szybę pięścią, a nie miał kasy, by ją wymienić. Administracja nic mu nie powie. Za pięć stów na miesiąc niczego innego nie wynajmie, a tym bardziej niczego takiego, co by nie przeciekało w porze deszczowej. Na osiedlu przyczep przynajmniej trzy razy w tygodniu brakuje wody, a każdego dnia w powietrzu unosi się smród ścieków.

Wydaje się, że u sąsiadów nie ma nikogo, za co dziękuję w duchu Bogu, ponieważ jeśli Cortezowie są w przyczepie, nikt już nie pośpi. Wstałam o piątej, by iść do pracy do QuikTrip, więc jestem zmęczona i przydałaby mi się drzemka przed tym, jak pójdę wieczorem kelnerować do Aunt Chilada.

Obok przyczepy Cortezów znajduje się ta Simsów, w której mieszkają Kendrick Sims, jego siostra, jej chłopak i ich siedmioletni syn. Siostra i jej chłopak pracują uczciwie, za to Kendrick wychodził z więzienia już tyle razy, że nie potrafię zliczyć. Obecnie przesiaduje w ogródku, spotyka sie z mnóstwem osób albo znika gdzieś za rogiem. Wszyscy wiedzą, że handluje narkotykami.

Stoi teraz za ogrodzeniem z łańcuchów, zerkając na mnie, ale nie podejdzie się naprzykrzać. Próbował już osiem lat temu, kiedy pewnego wieczoru nagabywał mnie, twierdząc, że powinnam z nim chodzić. Kierował się tym, że jest czarny, a ja jestem mulatką, co oznacza, że mój ojciec również musiał być czarny, więc może mnie nauczyć wszystkiego o moim dziedzictwie. Miał wtedy dziewiętnaście lat.

Ja miałam dwanaście.

Nikt nigdy nie oskarży mnie o grzeczność. Byłam przerażona, ale pobiegłam do domu i spod materaca wyciągnęłam sprężynowy nóż mamy. Po dziś dzień noszę go w torebce.

Obok Simsów mieszka rodzina Alvesów. Vilma macha w moją stronę, siedząc na ustawionym przed drzwiami czerwonym, aksamitnym, bujanym fotelu. To jest jej tron i nikt nawet nie śmie go dotykać. Rok temu jej syn przytargał go spod śmietnika. Mebel zawsze stoi w tym samym miejscu bez względu na pogodę, chociaż w Tucson przeważnie świeci słońce.

– ¡Buenas tardes! – woła swoim piskliwym głosem.

– Hola. – Uśmiecham się jak zawsze, ponieważ ma dziewięćdziesiąt lat i przy wielu okazjach podrzucała nam pod drzwi domowej roboty enchilady, bo wiedziała, jak było mi ciężko.

Krzywi się na Cyklopa, odpędza go ręką i syczy:

– ¡Rabia!

Zerkam na zdziczałego kundla – po części teriera, po części ratlerka, choć w całości upierdliwca – i się uśmiecham.

– Nie leci mu piana z pyska.

Staruszka wzrusza niechętnie ramionami. Nie wiem, co gorsze: mój hiszpański czy jej angielski. Chociaż zawsze udaje nam się skomunikować gdzieś pomiędzy tymi językami.

– Hastaluego. – Macham i odchodzę.

– Un hombre visitó a tu mamá.

Choć mój hiszpański poważnie kuleje, to akurat rozumiem. Albo, co ważniejsze, wiem, co oznacza, gdy podczas mojej nieobecności mamę odwiedza jakiś facet.

Żołądek mi się kurczy.

– Jak dawno? Czas? – Stukam w nadgarstek, na którym nie mam zegarka.

– A las diez.

Dziesiąta. Cztery godziny temu.

Wpatruję się w prostokątne pudełko, które mam przed sobą, dwupokojową przyczepę z lat sześćdziesiątych. Była domem rodzinnym mojej mamy, który dostała w spadku po zmarłej kilka lat temu babci. Nie powinnam być zdziwiona. Dawno temu przestałam wierzyć w puste obietnice matki. Wrzeszczałam na nią z gniewem i strachem, ilekroć złamała dane słowo. Taką byłam nastolatką – pełną nadziei i głupią.

Kiwam głową Vilmie, dziękując za ostrzeżenie.

– Gracias – rzucam, przebiegając ostatnie dwadzieścia kroków do domu, wiedząc, że pewnego dnia otworzę drzwi i zastanę w środku zwłoki. Nie wiem, czy serce krwawi mi ze strachu, czy dlatego, że przyzwyczaiłam się już do tej myśli.

Zapewne z obu tych przyczyn.

Przenikliwe szczekanie Cyklopa chwilowo odwraca moją uwagę. Pies wie, że to jego ostatnia szansa, więc spogląda na mnie tym swoim jednym, pełnym nadziei okiem.

– Wytrawne potrawy nie są dla ciebie. – Rzucam mu kolejną marchewkę. Porywa ją i ucieka pod przyczepę Alvesów, biegnąc za pręgowanym kotem pani Hubbard.

– Proszę – mamroczę, sama zajadając marchewkę, choć zniknął już mój apetyt. Przez chwilę wpatruję się w zniszczone drzwi, wyobrażając sobie wszystkie te zadrapania i dziury powstałe od butów pana Corteza. Próbował wykopać je po pijanemu, bo się pomylił i sądził, że żona zmieniła zamki. Jednak klamka była nieco wyłamana, bo zniszczyli ją włamywacze, a smugi czarnej farby powstały od spreju, którego użyli lokalni chuligani.

Wstrzymując oddech, wchodzę po betonowych schodkach i wkładam klucz do zamka. Otwieram drzwi. Wita mnie chmura dymu papierosowego, przez co krzywię się z niesmakiem. Mimo to próbuję skupić się na odczuwanej uldze. Pali, więc żyje, choć powietrze jest tak zasmrodzone, że można się udusić.

– Dlaczego nie włączyłaś klimatyzacji?! – krzyczę, wchodząc do parnego, ciemnego wnętrza. Na zewnątrz jest trzydzieści pięć stopni.

– Jest zepsuta – odpowiada leniwie.

– Nie może być zepsuta. Dopiero ją kupiłam! – Podchodzę do okna, sprawdzam pokrętła i wtyczkę, następnie mocno uderzam w urządzenie. Mama ma jednak rację, klima wysiadła, a dostawca z Aunt Chilada, od którego ją kupiłam, zarzekał się, że jest w idealnym stanie! – Ugh! – Kopniakiem otwieram drzwi na oścież.

Mama mruży oczy pod wpływem ostrych wiosennych promieni. Znajduje się na kanapie, dokładnie tam, gdzie zastałam ją rano. Jedyna różnica jest taka, że wtedy spała, a teraz ma przekrwione i przeszklone oczy. Następnie wsuwa rękę pomiędzy poduszki kanapy, gdzie trzyma strzykawkę i łyżkę. Jakby próbowała je przede mną schować.

Przeszukiwałam jej kryjówki, gdy piła wódę, paliła trawę i zażywała środki przeciwbólowe. Kiedyś wierzyłam, że zdołam powstrzymać ją od brania używek. Zadziwiające, w jak wielu miejscach można ukryć narkotyki w metalowej puszce o powierzchni osiemdziesięciu metrów. Znajdowałam je i wysypywałam do zlewu albo spuszczałam w toalecie, bo sądziłam, że jeśli nie stać jej na zakup kolejnych, to nie będzie ćpać.

Nauczyłam się jednak, że była już w zbyt zaawansowanym stanie, by się bez nich obejść. Znajdowała inne sposoby na zapłatę.

Zaczęłam więc zostawiać pieniądze w szufladzie w kuchni. Niewiele, ale wystarczająco. Nie rozmawiamy o tym. Zostawiam kilka banknotów i wychodzę, a kiedy wracam kasa znika, a matka jest naćpana. Choć w tym tygodniu nie mam dodatkowych pieniędzy, bo musiałam kupić gówniany klimatyzator, który okazał się być zepsuty.

Żołądek mi się ściska na myśl o tym, co musiała dziś zrobić, by dostać działkę.

– Jeśli ten paskudny kundel się tu pojawi… – mamrocze, nie ruszając się.

– Cyklop nie chce tu przebywać. – Ja też nie, ale jestem uwięziona w tej przyczepie, na tym osiedlu, w tym życiu.

Jeszcze nie odeszłam stąd tylko dlatego, że matka skończyłaby na ulicy albo w kostnicy tydzień po tym, jakbym ją porzuciła.

Walcząc z narastającą niechęcią, kładę torebkę na stole i rozpakowuję roladki.

– Masz, jedz, są z kurczakiem. – Ernie, mój kierownik z QuikTrip, pozwala pracownikom zabierać te, które opiekały się zbyt długo i nie nadają się do sprzedaży.

– Już jadłam. – Macha ręką ze wzrokiem przykutym do stojącego w kącie telewizora, na którego ekranie leci jakaś opera mydlana. Jestem pewna, że matka nie zna nawet jej tytułu. I kłamie na temat jedzenia. Żyje na kanapkach z zapiekanym serem, a kiedy przypomina sobie, by coś zjeść, wiem, że przygotowywała posiłek, ponieważ na blatach widzę pełno okruchów, a w piekarniku resztki sera. Dziś blaty są czyste, a wytarłam je wczoraj wieczorem.

Mama zawsze była szczupła, ale teraz jest okropnie wychudzona. Uzależniła się od najcięższych narkotyków, przez co straciła już cały tłuszcz i wszystkie mięśnie. Pozostały tylko skóra i kości, przerzedzone włosy w kolorze błota i zapadnięte policzki na niegdyś uderzająco pięknej twarzy.

Nie zamierzam się kłócić w kwestii jedzenia, ponieważ nie można przemówić do rozsądku osobie, która uzależniła się od heroiny.

– Idę spać. Nie spal nam domu – mówię pomiędzy kęsami, kierując się do sypialni. Mam w niej przynajmniej wiatrak i włożyłam też sporo ręczników pod drzwi, aby dym nie zdołał mnie udusić.

– Jackie Marshall nie żyje.

Zamieram.

– Co? – Nie pomyślałabym, że czytała wiadomości.

Przykłada dłoń do głowy, układając palce w kształt broni.

– Strzeliła sobie w łeb, a przynajmniej tak piszą.

Jackie Marshall to dawna partnerka taty z policji i jego przyjaciółka. Kobieta, która odwróciła się do nas plecami, gdy jej potrzebowałyśmy. Kobieta, która według mamy ma coś wspólnego z wrobieniem go czternaście lat temu.

Najwyraźniej znałam ją, mieszkając w Austin w przytulnym domku z płotkiem. W przeszłym życiu. W życiu, które skończyło się, gdy miałam sześć lat, więc nie pamiętam go za dobrze. Jedynie cienie zamiast twarzy, przebłyski uśmiechów, echo śmiechu, gdy mężczyzna brał córeczkę na ręce. Potem przestał przychodzić do domu.

Tamto życie przekształciło się w nowe, z którego pamiętam wiele cierpienia i łez. I wiele nienawiści skierowanej w stronę policji oraz kobietę o nazwisku Jackie Marshall.

– Gdzie o tym słyszałaś? – Mieszkamy w Tucson, dwa rozległe stany dalej, a kiedy wyjechałyśmy, spaliłyśmy za sobą wszystkie mosty. Zmieniłyśmy nawet nazwisko na panieńskie mamy – Richards.

– Było na wszystkich portalach. – Stara się podać mi telefon.

Mama dawno już pożegnała się z rzeczywistością, a mimo to wciąż interesuje ją Teksas. Nie potrafi powiedzieć, kto jest gubernatorem Arizony, ale nieraz miewa małe przebłyski i przegląda strony z wiadomościami z Teksasu. Szuka tam ukrytych teorii spiskowych. Od kiedy dwa lata temu znalazła informację, że Jackie Marshall została komendantem policji w Austin, ta obsesja jedynie przybrała na sile. Podobnie jest z jej uzależnieniem od narkotyków. Patrząc na jej kiepski stan, dziwię się, że wytrwale śledzi nowinki.

„Najlepsza policjantka w Austin popełnia samobójstwo”. Czytam poranny artykuł, krzywiąc się na makabryczne szczegóły. Mama woli tabloidy od renomowanych gazet. Mawia, że mniej w nich politycznych bzdur, a więcej rozrywkowej prawdy. Wydaje się, że portale plotkarskie mniej dbają o prywatność opisywanych osób.

– Syn ją znalazł.

Noah Marshall. Mama mówi, że go znałam. Niejasno pamiętam chłopca i nie sądzę, bym go teraz rozpoznała.

– Jaka matka robi to własnemu dziecku? – pyta.

– Chora. – Mogłabym rzucić, że przyganiał kocioł garnkowi, ponieważ już dwukrotnie jechałam z nią na detoks po przedawkowaniu, ale nie pora na to. – Piszą, że nie zdołała udźwignąć presji w pracy.

– Powiem ci, czego nie zdołała udźwignąć… – Mama obraca powoli głowę i wpatruje się we mnie udręczonymi, przekrwionymi oczami. – Poczucia winy. Narastających wyrzutów sumienia, które pożerają cię od środka po tym, jak kogoś zdradzisz.

Kogoś takiego jak mój tata.

– Mówiłam ci. Tyle lat kłamstw. Udawania… Jest… dowód. – Ponownie wpatruje się w telewizor. – Komendant Marshall… Jak to pasuje, co?

– Gdzie ten dowód? – Nie ma żadnego dowodu. Właśnie o to chodzi. Mama ani razu nie dała mi argumentu na to, że Jackie lub ktokolwiek inny z policji wrobił mojego ojca. Wierzy w to dogłębnie, ponieważ bardzo go kochała i nie potrafi zaakceptować alternatywy.

Kiedy zginął tata, powiedziała mi, że miał wypadek i nie wróci do domu. Wierzyłam w to do dziesiątego roku życia. Pracowałam wtedy w bibliotece nad jakimś szkolnym projektem. Z ciekawości wpisałam jego imię w komputerze i zobaczyłam artykuły, nagłówki, prawdę.

Zapłakana pobiegłam do domu, by ją o to zapytać. Powiedziała, bym nie czytała tych bzdur, że to wszystko kłamstwa, a tatuś był niewinny.

Ponownie dałam się zwieść, ponieważ jak dziecko może nie uwierzyć, skoro matka mówi mu takie rzeczy? Chciałam wierzyć, że mój tata nie był skorumpowanym handlarzem narkotyków, który będąc policjantem, wplątał się w porachunki przestępcze.

Ale podrosłam i zmądrzałam. Zaczęłam zadawać pytania, na które mama nie potrafiła odpowiedzieć. Obserwowałam, jak pogarszała się jej psychika, gdy wybrała życie w całkowitym zaprzeczeniu. I zaakceptowałam, że nie liczy się to, w co chcę wierzyć, ponieważ wszyscy inni żyją dalej, a tylko mama utknęła w przeszłości. Utknęła wraz ze mną, w tej zabitej dechami dziurze. Chyba że ktoś w końcu wymyśli, jak się z niej wydostać.

Dawno temu pogodziłam się z rzeczywistością: dowody wskazywały na skorumpowanego gliniarza, który dostał to, na co zasłużył. Ojciec nie był dobrym człowiekiem, choć matka zarzeka się, że było inaczej. Nie dbał ani o mnie, ani o naszą małą rodzinę. Dlatego zasłużył na to, bym go nienawidziła. Zasłużył sobie za to, co nam zrobił i kim dzięki swojej chciwości stał się dla mamy.

A teraz Jackie Marshall się zastrzeliła, co stało się powodem dla złudzeń mamy. Jakby komendant policji w Austin była na tyle pokręcona, by nagle nie móc już znieść wyrzutów sumienia, które ciągnęły się przez czternaście lat.

Musiałabym być idiotką, by wierzyć, że jej śmierć miała z nami cokolwiek wspólnego.

Z czystej ciekawości czytam resztę artykułu. Sporo napisano o jej szybkiej karierze i awansie na stanowisko zastępcy, a potem komendanta. Według portalu Jackie Marshall była „wysoce zmotywowaną” policjantką. Konkretną, zdecydowaną, ambitną, nastawioną na sukces.

Jak to więc możliwe, że taka kobieta przechodzi przez kolejne szczeble kariery, by załamać się po osiągnięciu najwyższego?

Pod koniec znajduję informację o jej byłym skorumpowanym partnerze Abrahamie Wilkesie. Po dziś dzień żołądek mi się kurczy z gniewu, upokorzenia, bólu, kiedy widzę jego imię. Podejrzewam, że nawet kobieta, która zajęła stanowisko komendanta, nie potrafiła w pełni odciąć się od tego skandalu.

– Nie ma niczego o liście – zauważam.

– Myślisz, że pozwoliliby, żeby wyciekł do prasy? – prycha. – Daj spokój, Grace. Myślałam, że jesteś mądrzejsza. – Wyjmuje papierosa i go odpala. – Tylko Bóg raczy wiedzieć, co mogłaby w nim napisać. Zapewne nakłamią na jego temat w oficjalnym raporcie, jak nakłamali o twoim ojcu. Wykorzystają jakąś gównianą wymówkę, albo znajdą jakąś lukę. Ustawę o swobodzie dostępu do informacji mają gdzieś. Tak właśnie działa prawdziwy świat. Zmusili mnie, bym milczała, więc siedziałam cicho, ale jestem pewna, że ona też pomagała.

– Kto cię zmusił do milczenia? – pytam, choć wiem, że nigdy nie uzyskam odpowiedzi. Nigdy jej nie uzyskuję.

– Pewnego dnia dostaną to, na co zasługują. – Bawi się zawieszką na łańcuszku, wodząc kciukiem po krawędzi serca, a właściwie jego połowy. Drugą zakopano w ziemi wraz z kośćmi ojca.

Zazwyczaj potrafię sobie poradzić z naćpaną matką, ale właśnie dotarłam do granic. Dodatkowo niedobrze mi od smrodu papierosów. Odkładam jej telefon i bez słowa idę do siebie. Zdejmuję spodenki i koszulkę, którą miałam w pracy, po czym kładę się na łóżku, na mocno wygniecionym materacu. Po włączeniu wentylatora i ułożeniu się płasko na plecach może uda mi się zasnąć.

Jackie Marshall popełniła samobójstwo. Ma to dla mnie jakieś znaczenie? Powinnam się tym przejąć?

Tata wciąż jest skorumpowanym policjantem, który został zabity podczas transakcji narkotykowej.

Mama wciąż bierze heroinę i jest już jedną nogą na tamtym świecie.

A ja nadal jestem ich efektem ubocznym, który utknął w tym gównianym życiu.

Nie, śmierć Jackie Marshall nie zmienia dla mnie zupełnie niczego.

ROZDZIAŁ 4

KOMISARZ POLICJI W AUSTIN

JACKIE MARSHALL

16.04.2003

– Kto kiedykolwiek powiedział, że wysokie stanowisko daje prawo do leniuchowania, gówno wiedział – mamroczę, po czym upijam łyk gorącej kawy z nadzieją, że kofeina doda mi sił, bo moje własne dawno już opadły. Użeram się z tym syfem od siódmej rano, a jest już niemal dwudziesta trzecia.

– Idź do domu i pozwól zająć się tą sprawą mężczyznom – drwi Mantis. Jest dziwnie wyglądającym facetem, z mocno wysuniętym czołem i głęboko osadzonymi oczami. Nie jest kimś, w kim można zakochać się ze względu na sam wygląd. Choć kieruje się brawurą, która może być pociągająca.

Na mnie ona jednak nie działa. Toleruję go tylko dlatego, że nie mam innego wyjścia.

A fakt, że zwraca się do mnie bez szacunku – do komisarz, przewyższającej go stopniem – podpowiada mi, że o tym wie.

– Canning prosił, bym przyszła i sprawdziła parę rzeczy – mówię i upijam kolejny łyk, wpatrując się w radiowozy zaparkowane pod kątem przy ulicy i ich migające światła. Na tylnym siedzeniu w jednym z nich siedzi umięśniony biały facet w grubych okularach i ze zmierzwionymi jasnymi włosami. – Masz wystarczająco dużo dowodów, by zamknąć tego typa?

– Gotował metę w chacie, Marshall. Jak myślisz?

– Pilnuję tylko, żebyście niczego nie przeoczyli. Nie chciałabym, aby adwokat znalazł jakąś lukę, by ten typek mógł wrócić na ulicę.

– Jeśli tam wróci, będzie to oznaczało, że prokuratura spaprała robotę. – Podkreśla to, jakbym ja była prokuratorem. Nie po raz pierwszy tak się dzieje, a przecież mój brat nie został nawet wybrany. Chociaż wystarczy, by Silas zgłosił się przy następnych wyborach, a dostanie, co zechce.

– Przypilnuj, by nie było wpadek, Mantis. I to rozkaz bezpośrednio od Canninga.

– Spoko. Mamy go w garści. – Mantis śmieje się tym swoim ochrypłym głosem, który brzmi złowieszczo. – Jest z tych, co to wyśpiewają wszystko, by tylko ochronić własną dupę. Wyciągniemy z niego kilka nazwisk. To dla nas prawdziwa gratka.

– Zgaduję więc, że zaczniesz ćwiczyć pozę do zdjęć, które będą w gazecie. – Mantis był w nich już tyle razy, że nikt nie ma ochoty patrzeć na jego twarz. Jednak Canning chce, by opinia publiczna wiedziała, że policja w Austin walczy z narkomanią, a w tym celu najlepiej sprawdzają się media.

– Jedź do domu i się wyśpij. Wyglądasz okropnie.

Jak zwykle próbuje mnie wkurzyć.

– Jedź do domu i weź prysznic. Śmierdzisz. Miejże litość dla tej biednej dziwki, którą zatrudnisz po pracy. – Dalej spryskuje się tymi samymi tanimi perfumami z marketu.

W tej samej chwili odzywa się mój telefon, ucinając jakąkolwiek ripostę, którą szykował.

ROZDZIAŁ 5

NOAH

kwiecień 2017

Ponownie wiercę się w wysokim fotelu, próbując przyjąć bardziej komfortową pozycję, ale taka nie istnieje. Te fotele zaprojektowano tak, by szybko pozbyć się ludzi. To, że do swojego gabinetu wybrał je prawnik, jest trochę nielogiczne. Wydawało mi się, że chciałby długo gościć swoich klientów, aby naliczyć im później jak najwięcej za poświęcony czas.

– Biorąc pod uwagę wszystko, co cię spotkało, to będzie dość proste – mówi Hal Fulcher, siedząc za biurkiem, przeglądając dokumenty finansowe mamy, podczas gdy ja wgapiam się w różowy pieprzyk na jego łysej głowie. – Ma niewielki debet na koncie… ratę za samochód do zapłaty… ale to wszystko. Dostaniemy dokumenty z urzędu skarbowego, jednakże nie spodziewam się tam żadnych niespodzianek. Miała trochę uzbierane na koncie emerytalno-oszczędnościowym, w dodatku dostaniesz pieniądze z polisy na życie. Pomoże ci to opłacić koszty pogrzebu, więc to chyba dobre wieści. Wiele towarzystw ubezpieczeniowych nie wypłaciłoby w przypadku… Na jego czole pojawiają się bruzdy. – Cóż, zależy to od przyczyny śmierci.

Z trudem przełykam ślinę.

– Wuj załatwił już wszystkie formalności z domem pogrzebowym. – Cieszę się, że Silas mi w tym pomógł. Nie wiem, czy sam bym sobie poradził. Jest dobry w pozyskiwaniu tego, czego chce. Być może jest prawnikiem, ale jest również politykiem. – To się przyda w banku? – Wskazuję na dokumenty potwierdzające, że jestem spadkobiercą. Nie znam się na kwestiach dziedziczenia.

– Nie powinni robić problemów. Wyciąg mówi, że na jej lokacie znajduje się ponad dwadzieścia tysięcy. Powinno ci to wystarczyć na rachunki na kilka miesięcy. Postanowiłeś już, co zrobisz z domem?

– Chyba go sprzedam. – Rodzice włożyli w niego wszystkie pieniądze, gdy kupili go dwadzieścia sześć lat temu, na rok przed moim urodzeniem.

– Może nie powinieneś się z tym spieszyć. Wartość nieruchomości w Austin idzie w górę.

– Wuj Silas też tak mówił. – Wyobraża sobie, że ten uroczy stary dom, na cichej ulicy przy parku z rzeką, mógłby być warty z milion za jakiś rok, a może dłużej. Poza tym na ścianach jest świeża krew. Potrzeba czasu, by kupcy to przetrawili. Jeśli wystawię ogłoszenie w tej chwili, będę się musiał użerać z ludźmi dającymi słabe oferty, chcącymi zarobić na mojej tragedii. Pieprzyć ich.

– Może zechcesz go posłuchać. Chcesz w nim zostać?

Kręcę głową.

– Kumpel przyjął mnie pod swój dach. – Jenson z Craigiem wynajmują mały domek niedaleko Sixth Street – w rozrywkowej dzielnicy Austin. Wszędzie stamtąd blisko. Ich miejscówka jest o wiele lepsza na spotkania od środy do niedzieli.

Przez kilka pierwszych dni po śmierci mamy chłopaki zachowywali się spokojnie, ale wszystko wróciło już do normy – śpię na ich niewygodnej kanapie, otoczony sączącymi piwo i grającymi na konsoli roześmianymi ludźmi. Nie narzekam jednak, to lepsze niż samotność i zdecydowanie lepsze od przesiadywania w domu.

Nie potrafię sobie wyobrazić ponownego zamieszkania w nim. Nigdy.

– Tylko sprawdzaj regularnie, co z domem, żeby nie wyglądał na opuszczony. Takie miejsca szybko są okradane.

– Oczywiście. Mam alarm.

– Broń mamy nadal tam jest?

– Tak, proszę pana. – Moje południowe maniery wkradają się do codziennego życia. Przez mieszkanie w Seattle nieco zanikły, bo tam nikt nie mówi „proszę pana” czy „proszę pani”.

– Jest w sejfie?

– Tak. – Po dwóch dniach poszukiwań, w którejś z teczek mamy, Silas w końcu znalazł szyfr.

– Mogę pomóc w przepisaniu jej na ciebie. Możesz ją dodać do swojej kolekcji. Chyba nie chcesz jej sprzedawać?

– No nie. – Wpatruję się w trofea z polowań, wiszące nad głową mężczyzny. Chodzi o wypchaną zwierzynę, gapiącą się na mnie szklanymi oczami. Halowi nawet przez myśl nie przeszło, że nie mam żadnej kolekcji broni. Gdybym jako nastolatek nie mieszkał z ojcem w Seattle, to pewnie bym ją miał. Cztery lata temu mama nalegała, abym zaczął nosić przy sobie pistolet, ponieważ w mieście wzrosła liczba napadów. Dlatego mam go w samochodzie, w skrytce pod siedzeniem pasażera. Nie chcę i nie potrzebuję niczego więcej.

Chociaż powinienem zatrzymać jej Colta Pythona. Bardziej z nostalgii niż z czegokolwiek innego. To właśnie z niego mama uczyła mnie strzelać, gdy miałem osiem lat.

– I daj znać, jeśli postanowisz, co zrobisz z domem. Możesz go sprzedać jako część majątku po zmarłej albo przepisać na siebie i zrobić cokolwiek zechcesz. – Odkłada długopis. – Poza tym reszta jest uregulowana. Będziesz zabezpieczony finansowo na kilka najbliższych lat.

– To wszystko? – Chcę się podnieść. Siedzenie w gabinecie i rozmawianie o pieniądzach, które dostanę tylko dlatego, że mama popełniła samobójstwo, jest ostatnią rzeczą na mojej liście pragnień.

Hal unosi palec.

– Jeszcze jedno. – Odchrząkuje i wyciąga z szuflady małą białą kopertę. – Prosiła, bym ci to dał.

Atmosfera nagle gęstnieje.

Wpatruję się w kopertę, moje serce kołacze, w głowie kotłują się pytania. Decyduję się postawić najważniejsze:

– Co to?

– Nie wiem. Podrzuciła mi to po południu w dzień, w którym zmarła.

W dzień, w którym zmarła.

Z rosnącą dezorientacją wpatruję się w kopertę, na wierzchu której widnieje moje imię zapisane schludnym pismem mamy. Miękną mi przez to kolana.

To z tego powodu wspomniała o Halu, zanim się zabiła. Nie dlatego, że porządkowała swoje sprawy.

Nie wierzę, że prawnik nie wie, co jest w kopercie. Albo że przynajmniej nie podejrzewa. Jego ponura mina podpowiada mi, że zgaduje, co jest w środku.

Podaje mi kopertę, ale nie potrafię się ruszyć. Może być w niej tylko jedno.

Odpowiedzi.

– Nie chcę – mamroczę, nawet jeśli mam ochotę ją wziąć. Nie wiem tylko, czy sobie poradzę. – Co tam jest?

– Nie pozwoliła mi otworzyć. Powiedziała, że mam ci to oddać do rąk własnych i dopilnować, byś przeczytał na osobności. – Dłoń trzymająca kopertę opada na biurko. – Słuchaj, nie przetrzymuję kopert klientów, no chyba że są w nich dokumenty. To była tylko przysługa.

– Dlaczego pan to zrobił?

– Ponieważ twoja matka była komendantem policji – mówi stanowczo, ale lżejszym tonem dodaje: – I dlatego, że się przyjaźniliśmy.

Nie powinno mnie dziwić, że zostawiła coś takiego Halowi Fulcherowi. Mama była przekonana, że jest ostatnim uczciwym prawnikiem na świecie, poza Silasem, oczywiście. Poza tym zapewne nie chciała, by prywatny list znalazł się w materiałach dowodowych i żeby przeczytali go jej podwładni i koledzy – i Bóg jeden wie kto jeszcze.

– Mam to zgłosić?

– Nie zajmuję się prawem karnym, więc nie mogę ci doradzić w tej kwestii, ale… gdybym był na twoim miejscu, a moja matka byłaby komendantem policji, a w kopercie znajdowałoby się to, co przypuszczam, że się znajduje, rozważyłbym, czy ktokolwiek musi o tym wiedzieć. Chociaż nie mówię tego teraz jako prawnik.

Policja oraz firma ubezpieczeniowa są przekonane o samobójstwie. Prokuratura przejrzała raport policyjny i potwierdziła ustalenia. Media mają niemal stuprocentową pewność. Reporterzy cały dzień pracowali w terenie. Opisano niemal wszystko. Powstały artykuły od ponurych, choć prostolinijnych, w szanowanych gazetach po prymitywne, niemal barbarzyńskie, opisy w „Texas Inquirer”. Jest to typowy tabloid. Reporter musiał mieć niezłe znajomości w policji, bo artykuł zawierał szczegóły, których władze nie powinny ujawniać. Tekst zawierał wzmianki o „rozwalonym mózgu” oraz o Abie.

Czy chciałbym przekazać ten list policji, by skończył na pierwszej stronie jakiegoś szmatławca? Do diabła, nie.

Przecież nie ukrywam kluczowego dowodu z miejsca zbrodni.

Zerkam na kopertę, na moje imię i słowo „poufne”. „Otworzyć na osobności” – widnieje zaraz obok.

– Co dokładnie powiedziała, gdy to panu przyniosła?

– Że niedługo po to przyjdziesz i że niesamowicie ważne jest, bym oddał ci to do rąk własnych. I żebyś otworzył. – Przygląda mi się przez dłuższą chwilę, jakby rozumiał, o co tak naprawdę pytam. – Nie zauważyłem żadnych oznak. Zachowywała się normalnie. Nie spodziewałem się czegoś takiego.

Nie spodziewaliśmy się… Jesteśmy zszokowani… Gdybym dostawał dolara za każdym razem, gdy słyszałem te słowa... Oczywiście nikt inny nie widział wtedy Jackie Marshall, nie słyszał jej pijackiej, bezsensownej paplaniny. Tylko ja.