Wydawca: Egros Kategoria: Poradniki Język: polski Rok wydania: 2014

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Chomik syryjski - Marcin Jan Gorazdowski

Książka w przystepny sposób przedstawia wszeslkie zagadnienia związne z hodowlą chomika syryjskiego w domu.

Opinie o ebooku Chomik syryjski - Marcin Jan Gorazdowski

Fragment ebooka Chomik syryjski - Marcin Jan Gorazdowski

Mar­cin Jan Go­raz­dow­ski

CHO­MIK SY­RYJ­SKI

Agen­cja Wy­daw­ni­cza „Egros”

War­sza­wa

Pro­jekt gra­ficz­ny se­rii

Wi­told Min­kow­ski

Re­dak­cja tech­nicz­na

Małgo­rza­ta Guc­man

Zdjęcia

Mar­cin Jan Go­raz­dow­ski

Ry­sun­ki

Wal­de­mar Do­rcz

© Co­py­ri­ght by Agen­cja Wy­daw­ni­cza „Egros” s.c.,

Mar­cin Jan Go­raz­dow­ski

Wy­da­nie III

ISBN 978-83-63957-95-7

Wy­daw­ca

Agen­cja Wy­daw­ni­cza „Egros” 02-123 War­sza­wa, ul. Ko­ro­tyńskie­go 23 lok. 56e-mail:biu­ro@egros.pltel. 22 823 48 78

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Sta­no­wi­sko sys­te­ma­tycz­ne

Króle­stwo:

Zwierzęta

Podkróle­stwo:

Tkan­kow­ce (Hi­sto­zoa)

Typ:

Stru­now­ce (Chor­da­ta)

Pod­typ:

Kręgow­ce (Ver­te­bra­ta)

Gro­ma­da:

Ssa­ki (Mam­ma­lia)

Rząd:

Gry­zo­nie (Ro­den­tia)

Ro­dzi­na:

Cho­mi­ko­wa­te (Cri­ce­ti­dae)

Ga­tu­nek:

Cho­mik sy­ryj­ski

(Me­so­cri­ce­tus au­ra­tus)

Po­cho­dze­nie

Oj­czyzną cho­mików sy­ryj­skich jest Bli­ski Wschód. Tam występowały na te­re­nie Sy­rii w re­jo­nie Ha­leb (daw­ne Alep­po), na te­re­nach ste­po­wych i półpu­styn­nych. Te małe gry­zo­nie o wy­dat­nych tor­bach po­licz­ko­wych od­kry­te zo­stały jako ga­tu­nek w 1839 roku przez bry­tyj­skie­go zoo­lo­ga Geo­r­ga Wa­ter­ho­usa i na­zwa­ne Cri­ce­tus au­ra­tus.

Po­nie­waż nie cha­rak­te­ry­zo­wały się one w oczach bio­logów ni­czym szczególnym, nie in­te­re­so­wa­no się nimi spe­cjal­nie. Z cza­sem cho­mi­ki ob­ser­wo­wa­no co­raz rza­dziej, aż w końcu uzna­no je za ga­tu­nek wy­marły. Do­pie­ro w 1930 roku eks­pe­dy­cja ar­che­olo­gicz­na pod prze­wod­nic­twem pro­fe­so­ra Aha­ro­nie­go z Uni­ver­si­ty of Je­ru­sa­lem pod­czas prac wy­ko­pa­li­sko­wych przy­pad­ko­wo na­tra­fiła na gniaz­do z sa­micą i 12 młody­mi. In­for­ma­cje do­tyczące ich losów nie są jed­no­znacz­ne.Część au­torów opra­co­wań o cho­mi­kach po­da­je, że większość zwierząt nie przeżyła dro­gi do Je­ro­zo­li­my i padła, zaś po­zo­stałe, je­den sam­czyk i dwie sa­miczki, roz­mnożyły się już po trzech mie­siącach i do­pie­ro ich po­tom­stwo ru­szyło na podbój świa­ta. Inni uważają, że ta trójka (niektórzy twierdzą, że czwórka) młodych tra­fiła do An­glii, do Lon­dy­nu, i do­pie­ro tam do­cze­kała się przychówku, zaś te, które po­zo­stały w Sy­rii, padły. Tak czy in­a­czej wia­do­mo, że wszyst­kie cho­mi­ki sy­ryj­skie na świe­cie po­chodzą od trzech lub czte­rech zwierząt. Po­nie­waż zwierzęta zna­le­zio­ne w 1930 roku były nie­co większe, zo­stały opi­sa­ne pod łacińską nazwą Me­so­cri­ce­tus au­ra­tus.

Po­mi­mo tak cu­dow­ne­go oca­le­nia, cho­mi­ki sy­ryj­skie nie bu­dziły większe­go za­in­te­re­so­wa­nia. Do­pie­ro gdy w 1938 roku tra­fiły do Stanów Zjed­no­czo­nych jako zwierzęta la­bo­ra­to­ryj­ne zaczęła się ich ka­rie­ra. Oka­zało się bo­wiem, że łatwo się mnożą i oswa­jają, a co za tym idzie ide­al­nie na­dają się do do­mo­wej ho­dow­li.

Do