Celebryta - M.B. Morgan - ebook + audiobook + książka
NOWOŚĆ

Celebryta ebook i audiobook

M.B. Morgan

4,2

87 osób interesuje się tą książką

Opis

Kiedy Marcelina Cieszyńska dowiaduje się, że Daniel Milewicz, syn legendy polskiej telewizji kulinarnej, chce udzielić jej wywiadu, nie może uwierzyć w swoje szczęście. To może być materiał, który otworzy jej drzwi do prawdziwej kariery! Jest tylko jeden problem… Profesjonalizm. Czy da się go zachować, gdy facet, od którego zależy twoja zawodowa przyszłość, jest charyzmatyczny, utalentowany, a przede wszystkim szalenie przystojny? Wkrótce młoda redaktorka będzie miała szansę, by się o tym osobiście przekonać – Milewicz zaprasza ją do Toskanii, gdzie właśnie przygotowuje się do otwarcia swojej kolejnej restauracji…

Ta zmysłowa opowieść pełna włoskich smaków i aromatów porwie Cię już od pierwszej strony. Bo przecież czasem wystarczy kieliszek wybornego wina, jeszcze ciepła focaccia i szczypta pożądania, a przepis na miłość gotowy!

Mój szef wyprostował się w fotelu i w końcu spojrzał mi w oczy, odkładając papiery na bok.
– Zamieniam się w słuch.
– A więc… Sama nie wiem, jak to się stało, ale udało mi się… Mam zgodę na wywiad! – powiedziałam, nie kryjąc dumy.
– Jaki wywiad? – Krzysztof popatrzył na mnie zdezorientowany. – Przecież w tym miesiącu miałaś pisać o czerwonych winach z małopolski, chyba że coś mi się pojeba… A nie, czekaj… No nie mów! Milewicz?!

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 444

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 10 godz. 32 min

Lektor: Aneta Todorczuk

Oceny
4,2 (190 ocen)
99
54
17
18
2
Sortuj według:
wandzia-andzia

Nie oderwiesz się od lektury

Cudowna. Rewelacyjnie zbudowane postacie. Fantastycznie opisane Włochy i ich kwintesencja czyli widoki, wino i jedzenie. Czytając tą książkę, czułam się jakbym tam była.
20
stowarzyszenieahora2428

Nie oderwiesz się od lektury

Przyjemna pobudzająca wyobraźnie przygoda.
10
zmora1973

Nie oderwiesz się od lektury

Piękna smaczna i romantyczna
10
Marlenag55

Nie oderwiesz się od lektury

Niesamowita, romantyczna... Polecam❤❤❤ mam nadzieję, że autorka zabierze nas jeszcze nieraz w tak cudowną podróż...
10
katrina489

Nie oderwiesz się od lektury

Świetna historia! wciągająca, pełna emocji😍 świetne opisy, aż chce się tam przenieść 🥰
10

Popularność




…zaleca się czytać z kieliszkiem dobrego wina w dłoni ;)

1.

– Dobrze, dziękuję za informację. Czekam w takim razie na dalsze instrukcje… – wydukałam drżącym głosem.

– Wkrótce je dostaniesz. Do usłyszenia – odpowiedział spokojny męski głos w słuchawce.

– Do usłyszenia.

Czułam, jak żołądek wywraca mi się na drugą stronę. Nie mogłam uwierzyć w to, co się właśnie wydarzyło.

Zadzwonił do mnie. Osobiście. I zgodził się! Zgodził się na wywiad!

– Mała, co jest? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha… Czarna siekiera, taka jak lubisz – powiedziała Kaśka, stawiając przede mną malutką filiżankę z moim ukochanym espresso.

– Nie uwierzysz, co się właśnie stało… – Popatrzyłam na nią, nie kryjąc zdumienia.

– Jesteś w ciąży? – zapytała, bezpośrednia jak zawsze.

– Nie, no coś ty, oszalałaś?! – obruszyłam się.

Swoją drogą musiałabym być chyba wiatropylna, żeby być w ciąży. Zresztą w tym momencie była to ostatnia rzecz, na jaką miałabym ochotę.

– Więc? Powiesz mi w końcu czy mam wysłać pisemną prośbę z Krzysztofem w CC?

– Powiem. Ale najpierw usiądź.

Kaśka oparła się o moje biurko i popijając kawę, patrzyła na mnie z ciekawością. Przez moment próbowałam dojść do siebie, bo to wszystko było tak surrealistyczne, że nie potrafiłam przyjąć tego do wiadomości.

– Nie uwierzysz, kto właśnie do mnie zadzwonił… – wyszeptałam po chwili, stukając nerwowo paznokciami o blat biurka.

– No wyglądasz, jakby to był co najmniej papież. To jakaś tajemnica? Jakiś mroczny kochanek, o którym zapomniałaś mi wspomnieć? – Kaśka patrzyła na mnie z zaciekawieniem.

– Lepiej, stara, lepiej. – Uśmiechnęłam się tajemniczo i ściszyłam głos. – To był Milewicz. Młody Milewicz.

– Co, kurwa?! – huknęła, krztusząc się swoją lurą z mlekiem i dwiema łyżeczkami cukru. – TEN Milewicz?! Syn TEGO Milewicza?!

– Tak – wyszeptałam, próbując ją uciszyć. – We własnej osobie… I nie zgadniesz, kto ma z nim wywiad za tydzień…

– Co?! Zgodził się?! Chyba żartujesz! Jak ty to zrobiłaś?

– I to jest najlepsza część tej historii… – westchnęłam i wzięłam łyk gorącej kawy. – Ja w sumie nic takiego nie zrobiłam…

Wyjaśniłam jej pokrótce, jak to Krzysiek kazał mi wysłać do niego prośbę o udzielenie naszej gazecie wywiadu. Ja grzecznie wysłałam maila do agencji Milewicza i napisałam, co i jak, jakie nasz magazyn ma plany, czego wywiad miałby dotyczyć… Wspomniałam, że mieliśmy już okazję poznać się z panem Milewiczem podczas degustacji półtora roku temu i że bardzo bym chciała, aby opowiedział mi o swoich początkach w świecie wina i kulinariów, o tym, jak to jest być synem TEGO Milewicza, no i jakie ma plany na przyszłość… Standardowy bullshit. Byłam przekonana, że nie odpisze, przecież wszyscy w branży wiedzą, że on „nie rozmawia z mediami”. A tu nagle telefon: „Z tej strony Daniel Milewicz, czy rozmawiam z panią Marceliną?”.

– Ja pierniczę, chybabym się posikała na twoim miejscu! Kurde, stara, i ty o tym tak spokojnie opowiadasz?! Przecież to trzeba oblać!

– No tak, zdziwiłabym się, jakbyś nie uznała tego wydarzenia za okazję do chlania… – Wywróciłam oczami.

Jeśli chodzi o imprezy, to moja szalona przyjaciółka była zawsze pierwsza, zarówno w kwestii ich organizacji, jak i uczestnictwa w nich. Lubiłam to, bo tak naprawdę gdyby nie ona, moje życie byłoby już totalnie nudne.

– Oj, wiesz, że po rozstaniu z Mateuszem jeszcze nie doszłam do siebie…

– Wiem. Ale obie mamy świadomość, że to całe rozstanie wyszło ci na dobre – powiedziałam, rozkoszując się błogim aromatem wciąż jeszcze gorącego espresso.

– Niby tak, a jednak mi go brakuje… Szczególnie wieczorami… – westchnęła znacząco.

– Spokojnie, jak cię znam, to zaraz się znajdzie jakiś pocieszyciel i tego też ci z całego serducha życzę. Ale wiesz co… Tym razem chyba masz rację, trzeba to oblać. – Odwróciłam się w stronę okna i się zamyśliłam.

– Marcel… Mów mi tu wszystko jak na spowiedzi! Jakaś taka tajemnicza jesteś. – Kaśka spojrzała na mnie podejrzliwie.

Moja przyjaciółka znała mnie lepiej niż ktokolwiek inny i bez trudu wyczuwała moje nastroje.

– Bo wiesz co… On powiedział coś takiego… – Odruchowo przygryzłam wargę.

– Wiedziałam, że jest coś więcej! Gadaj natychmiast!

– Po pierwsze to nie uwierzysz, ale on mnie pamiętał… Czujesz? Z tej degustacji półtora roku temu. Wiesz, z tej, po której… – Popatrzyłam na nią wymownie.

– Po której nakryłaś Piotrka z tą lafiryndą od niego z pracy.

– Tak. Ale nie wracajmy do tego. W każdym razie powiedział, że mnie pamięta i że od tamtej pory obserwuje mnie na Instagramie, i że, uważaj, „zgadza się na wywiad tylko dlatego, że w zeszłym tygodniu piłam jego ulubione wino”. To chyba miało zabrzmieć jak żart, ale sama nie wiem…

– Co takiego?! Żartujesz chyba?! Jak mogłaś nie wiedzieć, że ON cię obserwuje? Kurde, ja to od razu bym jakieś półnagie foty zaczęła wrzucać… Może zrobić ci jakąś sesję? – zapytała, śmiejąc się głośno.

– Ciszej, wariatko, nie musi o tym wiedzieć całe piętro – zachichotałam, wywracając oczami.

– Spoko. Ale jaja, kurde no, powiem ci, zajebista akcja. TEN Milewicz… – Przymknęła powieki, mrucząc rozkosznie. – Ale ci zazdroszczę! Na twoim miejscu chyba bym dziś nie zasnęła.

– Luzik, wieczory z Piotrem są tak ekscytujące, że raczej z zaśnięciem problemu nie będzie… – skwitowałam ze zrezygnowaną miną.

– Naprawdę nie wiem, czemu ty z nim jeszcze jesteś. Szczególnie po tej akcji wtedy…

– Bo jest moim mężem? Sama nie wiem. Zresztą to nie temat na dziś.

– Dokładnie! Pogadamy o wszystkim wieczorem, bo rozumiem, że jakieś alko dzisiaj będzie grane?

– Niech ci będzie. A tymczasem idę do Krzysztofa. Chyba spadnie z krzesła, jak mu powiem o tym, co się tu właśnie wydarzyło.

– Fiu, fiu, awansik będzie jak nic. A Marcinka szlag trafi… – jęknęła z satysfakcją Kaśka, siadając przy swoim biurku.

– Szczerze? Niech trafi! A tymczasem mam nadzieję, że Krzysiek ma w pokoju Szampana.

– Ty, gwiazda! Jeśli go ma, to nie zapominaj o starej przyjaciółce! Kieliszeczek przed wyjściem z pracy mi też dobrze zrobi.

– Zobaczymy, co da się zrobić! – Puściłam jej oczko i ruszyłam w stronę gabinetu szefa.

***

– Do szefunia na dywanik czy może donieść na kogoś? – zapytał Marcin, mój, nienawidzony przez wszystkich, kolega z pracy, wychylając się znad swojego ogromnego monitora. Czasem zastanawiałam się, co jest większe, ten cholerny monitor czy może jego ego.

– Nie twój interes – odpowiedziałam, uśmiechając się sztucznie. – Krzysztof jest u siebie?

– Tak. Tylko nie proś o podwyżkę, bo ma dziś zły nastrój.

– Zaraz będzie miał lepszy.

– Żebyś się nie zdziwiła. Uprzedzałem, jak coś…

Zapukałam do drzwi i zapytałam, czy mogę wejść.

– Masz pięć minut. I żadnych złych wiadomości, bo mnie tu dzisiaj trafia! – odpowiedział Krzysztof wyraźnie poirytowany.

– Mam dobre wiadomości… – powiedziałam, siadając na krześle naprzeciw jego biurka. Popatrzył na mnie posępnym wzrokiem.

– Tylko mi nie mów, że jesteś w ciąży…

– Jezu, co jest z wami… Przytyłam czy co?! – westchnęłam.

– Nie odpowiem, bo będziesz miała prawo posądzić mnie o mobbing.

– Świetna odpowiedź. Wiesz, jak dobić kobietę…

– Dobra, Marcel, mów, co cię sprowadza, bo naprawdę mam dziś fatalny dzień. Ten nowy stażysta zrobił taki burdel w papierach, że mam ochotę wylać go na zbity pysk. Ja nie wiem, czego oni ich na tych studiach teraz uczą, ale myślenia to na pewno nie…

– Krzysiu… Ale ja mam naprawdę BARDZO dobre wiadomości. – Uśmiechnęłam się.

Mój szef wyprostował się w fotelu i w końcu spojrzał mi w oczy, odkładając papiery na bok.

– Zamieniam się zatem w słuch.

– A więc… Sama nie wiem, jak to się stało, ale udało mi się… Mam zgodę na wywiad! – powiedziałam, nie kryjąc dumy.

– Jaki wywiad? – Krzysztof popatrzył na mnie zdezorientowany. – Przecież w tym miesiącu miałaś pisać o czerwonych winach z małopolski, chyba że coś mi się pojeba… A nie, czekaj… No nie mów! Milewicz?!

– Tak. Milewicz. Właśnie do mnie dzwonił. „Pan Daniel”. We własnej osobie. Spotkamy się najprawdopodobniej w przyszłym tygodniu, czekam na dalsze instrukcje, bowiem mój rozmówca przebywa obecnie w swoim mieszkaniu gdzieś we Włoszech.

– Ja pierdolę, nie wierzę! Młody Milewicz?! Jak ty to zrobiłaś? Kurde, nie chcę ci umniejszać, wiem, że sam cię o to prosiłem, ale szczerze, nawet mi przez myśl nie przeszło, że to się może udać…

– Dzięki – odpowiedziałam, wzruszając ramionami. – A jednak się udało. I kto tu jest zajebisty?

– No ty jesteś, wow! Kurde, ale przecież… Marcel, przecież wiesz, że on nie rozmawia z mediami. Wypuściłem cię na niego trochę jako żółtodzioba, żeby… No wiesz… Trochę przypiłować ci pazurki…

– To był pomysł Marcina, prawda? On chciał mi dopiec? – Popatrzyłam na niego pytająco.

Mój konflikt z pupilkiem szefa trwał od mojego pierwszego dnia w redakcji. „Co kobieta może wiedzieć o winie? Pewnie pije tylko Carlo Rossi i Prosecco”. Nie obchodziło go to, że zdałam WSET 3 z wyróżnieniem, nie miało znaczenia, że przez trzy lata pływałam na jednym z największych włoskich wycieczkowców, pracując jako head sommelier. To nie miało żadnego znaczenia. Liczyło się tylko to, że byłam kobietą, a co za tym idzie, jego zdaniem byłam zwyczajnie głupia.

– Nie powinienem tego mówić, ale tak… Przepraszam. Wybacz, to gnojek… Oboje o tym wiemy… Ale jakkolwiek by na to patrzeć, jest dobry w tym, co robi… – Krzysztof był lekko zmieszany.

– W czym? Chyba we wkurzaniu innych pracowników. – Przewróciłam oczami.

– W tym jest genialny. Ale zostawmy to. Marcel, jesteś wielka! Nie mam pojęcia, jak to zrobiłaś, ale to stawia nasz magazyn w zupełnie innym świetle. Wiesz, że przed tobą on rozmawiał tylko…

– Tak, wiem – przerwałam mu. – Tylko raz, z Wojewódzkim, dla największej stacji telewizyjnej w Polsce.

– No właśnie! Ludzie się zabijają, żeby namówić go na wywiad. A tak to kto wie, może i starego Milewicza uda ci się przekonać…

– Daj spokój. Na razie mam młodego i chyba póki co wystarczy mi stresów – próbowałam hamować jego entuzjazm.

– Kurde, Marcel, powiedz prawdę, jak ci się to udało? Masz na niego jakieś haki? Udało ci się do czegoś dotrzeć? – spytał, podejrzliwie obniżając ton głosu.

– Co?! No coś ty… Ja nie pracuję takimi metodami… Szczerze, to ja nawet researchu nie zrobiłam. Nic o nim tak de facto nie wiem… Mam nadzieję, że tych kilka dni wystarczy, żeby się przygotować do tej rozmowy, bo obawiam się, że nie będzie ona najłatwiejsza.

– Masz moje pełne wsparcie. Odsuwam cię natychmiastowo od wszystkiego innego, co teraz robisz! A teraz chyba czas na jakieś bąble! – powiedział, podchodząc do lodówki z winem, która znajdowała się w rogu jego gabinetu.

Powoli przesunął wzrokiem po jej niezwykle bogatej zawartości (tak naprawdę za cenę win znajdujących się na tych kilkunastu podświetlonych półeczkach można było kupić niezły samochód) i po chwili wybrał jedną z butelek.

– Na Szampana będzie czas po publikacji, ale dziś dobry Crémant będzie jak znalazł… A teraz chodźmy. Ogłosimy całemu teamowi dobrą nowinę.

Marcinek chyba się rozpłacze z zazdrości… – pomyślałam z dziką satysfakcją.

2.

Zostawiłam auto pod biurem i wróciłam do domu taksówką. Po trzech kieliszkach Crémanta lekko kręciło mi się już w głowie, poza tym na popołudnie byłam umówiona z Kaśką, więc mogłam być pewna, że ten wieczór będzie srogi.

Gdy weszłam do mieszkania, zobaczyłam porozrzucane po podłodze ciuchy Piotrka i stertę garów w zlewie.

No tak, znowu zaspał do pracy i zostawił cały syf na mojej głowie…

Zaczęłam zmywać. W głowie szumiały mi bąbelki. W pewnym momencie zaczęłam totalnie odpływać myślami.

Jego głos… Taki męski i spokojny. Kurde, czy to możliwe, że on mnie naprawdę pamięta?

Poczułam lekki dreszcz. Przecież to był moment. Podaliśmy sobie rękę, przedstawiłam się. Potem, w trakcie degustacji, miałam wrażenie, że co jakiś czas na mnie spoglądał, ale wydawało mi się, że to ze względu na to, że relację z tego wydarzenia miałam potem wrzucić na bloga. To były pierwsze tygodnie istnienia ich restauracji, więc zależało im na pochlebnych opiniach.

Zaprosiła mnie tam jego agentka, bo ponoć byłam już wtedy „jedną z najpoczytniejszych winnych influencerek w kraju”. Rozbawiło mnie to określenie, ale zaproszenie oczywiście przyjęłam. Jak mogłabym nie przyjąć! Przecież miał tam być TEN Milewicz. Niezwykle sympatyczny facet, koło sześćdziesiątki, którego w Polsce znali wszyscy. No nie ma chyba nikogo, kto nigdy nie obejrzałby jego programu kulinarnego w któreś sobotnie przedpołudnie. Kuchnia, wino, podróże – to właśnie on zaszczepił we mnie miłość do tych trzech rzeczy. Kiedy w końcu, po latach, mogłam go poznać, byłam zaszczycona. W końcu był on jedną z największych gwiazd telewizji w naszym kraju. O jego synu natomiast nie wiedziałam wówczas zbyt wiele. Podczas tego spotkania zrobił na mnie jednak ogromne wrażenie. Był facetem totalnie w moim typie…

Gdybym nie była mężatką… Ech, fajnie było choć pomarzyć. Przecież taki facet nigdy w życiu by na mnie nie spojrzał w TAKI sposób…

Ten wieczór okazał się dla mnie jednak „wyjątkowy” z jeszcze jednego powodu. Tak naprawdę właśnie wtedy mój świat wywrócił się do góry nogami.

Po degustacji miałam jechać z Kaśką na imprezę, ale w pewnym momencie rozbolała mnie głowa i postanowiłam wrócić do domu. Do dziś dokładnie pamiętam, co poczułam na widok tych tandetnych białych szpilek na podłodze w przedpokoju. Z późniejszych wydarzeń pamiętam już tylko widok Piotrka z nią w łóżku. Z Jolką z jego biura. „To nie tak, jak myślisz… To się nie powtórzy…” Co za bełkot.

Przez kilka długich miesięcy mieszkałam u Kaśki, ale w końcu dałam się uprosić. Od tamtej pory jakoś ciągnęliśmy to nasze „małżeństwo”, choć ja nie potrafiłam zapomnieć o tym, co się stało. Ciągle miałam przed oczami widok tych tlenionych kudłów na MOJEJ poduszce…

– I po tym wszystkim ja jeszcze po nim zmywam… – mruknęłam do siebie, patrząc na moje dłonie ubabrane jajecznicą z JEGO śniadania. Pomimo usilnego szorowania nie byłam w stanie domyć patelni, bo przecież na choćby zalanie naczyń wodą też nie miał czasu.

Po moim powrocie do domu przez jakiś czas się starał, próbował zgrywać idealnego męża, przynosił kwiatki, nosił na rękach… No cud, nie mąż! Ale szybko mu przeszło. Weszliśmy w końcu w fazę cichej koegzystencji. Już nawet nie spaliśmy w jednym pokoju. O seksie nie wspominając.

– Mam dość. Niech sam po sobie sprząta! – powiedziałam, zostawiając tę cholerną patelnię w zlewie.

Podeszłam do lodówki i znalazłam w niej butelkę Prosecco. Nalałam sobie kieliszek i poszłam do sypialni.

Kurde, czy to naprawdę możliwe, że on mnie pamięta? Ba! Że obserwuje mnie na Instagramie? Wiem, że od tamtej pory sporo się zmieniło. Pracuję dla dużego magazynu, piszę o podróżach, winie i kulinariach, ale przecież i tak jestem… nikim. A on? No właśnie, co ja właściwie o nim wiem?

Otwarłam laptopa i wystukałam na klawiaturze jego imię i nazwisko. W wyszukiwarce pojawiły się setki zdjęć. Głównie z kobietami.

Kim ty tak naprawdę jesteś, synu Milewicza? Lubisz kobiety, to widać. A one lubią ciebie… Ale co tu się dziwić. Jesteś bajecznie bogatym celebrytą, który nie wiedzieć czemu od kilku lat nie rozmawia z mediami. No i jesteś przystojny. Cholernie przystojny…

Upiłam spory łyk wina. Na wspomnienie jego zielonych oczu aż mi się zakręciło w głowie.

No ładnie, już mi zawrócił w głowie, a jeszcze się z nim nawet nie widziałam. A może te zawroty to wina wina? Boże, jeśli głos w mojej głowie już zaczyna bełkotać, to chyba trzeba wziąć prysznic…

Zrzuciłam z siebie ciuchy i poszłam do łazienki. Byłam dziwnie pobudzona. Dawno się tak nie czułam. Mój mąż swoimi durnymi tekstami działał na mnie niczym najlepsza antykoncepcja. Od czasu do czasu radziłam sobie sama, ale ostatnimi czasy chęć wykazania się w pracy pochłonęła mnie na tyle mocno, że zwyczajnie nie miałam do tego głowy.

Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze.

– W sumie nie jest jeszcze tak najgorzej… – powiedziałam do siebie, przyjmując seksowną pozę.

Boże, co ja wyprawiam…

Weszłam pod prysznic i poczułam na głowie strumień ciepłej wody. Zamknęłam oczy i w myślach usłyszałam JEGO miękki głos. Od razu poczułam ciepło w okolicach podbrzusza. Moje sutki domagały się dotyku. Nałożyłam żel pod prysznic na dłonie i zaczęłam delikatnie masować swoje ciało. Byłam rozpalona.

Młody Milewicz… Pamięta mnie. I spotkam się z nim… Sam na sam…

Przygryzłam wargę i przesunęłam dłońmi po brzuchu, schodząc powoli coraz niżej.

Młody Milewicz… On naprawdę wie, kim jestem, i chcę się ze mną spotkać…

Zaczęłam delikatnie pieścić moją łechtaczkę. Gorąca woda spływała po mnie, a w głowie miałam tylko JEGO. Taki pewny siebie i cholernie męski… Do tej pamiętnej degustacji myślałam, że nikt nie ma takiego daru opowiadania fascynujących historii jak jego ojciec. Ale jak tylko ON zaczął opowiadać o winach w czasie tego cholernego wieczoru, po którym posypało się moje małżeństwo…

Eleganckie buty, czarne spodnie, bordowa koszula z nonszalancko podwiniętymi rękawami. I te oczy. Te radosne zielone oczy, którymi przecież świdrował mnie od góry do dołu. Wtedy myślałam, że mi się wydaje, ale to nie była prawda. On naprawdę na mnie patrzył. I te dołeczki na pokrytych dwudniowym zarostem policzkach… Moja dłoń zaczęła poruszać się szybciej. Druga miarowo drażniła sutki. Po kilku chwilach moje ciało zalała gorąca fala rozkoszy. Oparłam się o zimne płytki, próbując złapać oddech.

– Wow… Panie Danielu, to było niesamowite, dziękuję! – westchnęłam, uśmiechając się do własnych myśli.

***

– Marcel! Tutaj! – usłyszałam krzyk mojej zwariowanej przyjaciółki.

Kaśka siedziała przy barze rozbawiona, w skąpej czerwonej kiecce, a obok niej kręciło się dwóch facetów, ewidentnie z południa. Obstawiałam Włochów albo Hiszpanów.

– Cześć, kochana! – powiedziałam i pocałowałam ją w policzek. – Już bardziej ostentacyjnie się chyba nie dało pokazać całemu miastu, że jesteś na łowach, co?

– Jestem wolna i zamierzam z tego korzystać. Ty też powinnaś!

– Przypominam ci, że ja mam męża. – Przewróciłam oczami zrezygnowana.

– A idź z takim mężem! Obie wiemy, że to kwestia czasu…

– Dobra, nie gadajmy dziś o moim zjebanym życiu prywatnym. A te dwie sieroty? Niech zgadnę… Paolo i Francesco z Sycylii?

– Blisko! Andrea i Pietro z Kalabrii!

– Ach! Ja to mam nosa!

Wybuchłyśmy śmiechem.

– Ale spokojnie, już ich spławiam. Dziś jest nasz wieczór! – zwróciła się do nich i spławiła ich swoim łamanym włoskim: – Scusate, ragazzi, devo parlare con amica, a dopo! – Kaśka.

Chłopcy spojrzeli na mnie wyraźnie rozczarowani, po czym grzecznie odeszli w stronę didżejki.

– Laska, ile oni mieli lat? Wyglądali na strasznych gówniarzy…

Rozsiadłam się przy barze, rozglądając dookoła.

– A czy to ważne? Ładnie wyglądają, ładnie się uśmiechają i patrzą na mnie jak na boginię, czego mi więcej trzeba?

– Kolejnego drinka? – zaproponowałam, machając do barmana.

– Poproszę!

Chwilę później delektowałyśmy się już cudownym Negroni. Moja przyjaciółka miała wielką słabość do południowców, ale jednak przeważnie byli to faceci w naszym wieku albo nawet starsi. Tym razem ewidentnie postawiła na młodość. Strach było pomyśleć, jak zakończy się ten wieczór. Teraz jednak nie chciałam się tym martwić.

– No dobra, opowiadaj! – powiedziała, patrząc na mnie z ciekawością.

– Ale o czym?

– Prawdę mów! Domyślam się, że w biurze nie chciałaś nic mówić, w końcu z Marcinem trzeba uważać… Ale teraz już możesz powiedzieć wszystko jak na spowiedzi. Co tak naprawdę zrobiłaś, że się udało?

– Kurde, Kaśka, nic. Naprawdę nic…

– Nie wierzę. Przecież on…

– Tak, wiem. Nie rozmawia z mediami. Zraził się ponoć, jak był nastolatkiem, jak media rozpętały aferę, że jego ojciec ma kochankę, i jego starzy się rozwiedli.

– O, widzę, że ktoś zaczął robić research.

– Ano zaczęłam. Bo, kurde, ja nic o nim nie wiem. Poza tym że… – umilkłam.

– Że?!

– Poza tym że jest ku-rew-sko przystojny! – Wypiłam duszkiem całą zawartość mojej szklaneczki.

– Oho… Wyczuwam kłopoty… – skwitowała Kaśka, szeroko się uśmiechając.

– To nie tak. Zresztą sama nie wiem… Kurde, Kaśka, to wszystko jest jakieś chore. On wie, jak mam na imię, pamięta mnie z tej degustacji, obserwuje mnie na Insta… A to, że zgodził się na ten wywiad, to już w ogóle jakiś kosmos…

– Może na ciebie leci… – westchnęła, jakby to było coś zupełnie zwyczajnego.

– Proszę cię… Wiesz, że może mieć każdą. Znany tatuś, wypchany portfel i do tego jeszcze Bozia urody nie poskąpiła. Kim ja jestem przy nim…

– Marcel, zajebista dupa z ciebie! Nie zapominaj o tym! – Moja przyjaciółka spojrzała na mnie z czułością.

– Tak… Tak bardzo zajebista, że własny mąż woli ruchać tlenione idiotki…

– Daj spokój. Piotrek to pojeb. Wybacz, ale ja zdania o nim nie zmienię. Możesz mu wybaczać, rób, co tam tylko chcesz, ale moją opinię znasz. Już dawno powinnaś się z nim rozwieść. Nie macie dzieci ani kredytu, na chuj ci ta kula u nogi?

Wiedziałam, że ma rację, ale z jakiegoś powodu nie potrafiłam zdobyć się na odwagę, by to wreszcie zakończyć.

– Sama nie wiem… Jeszcze raz to samo! – powiedziałam do barmana, wskazując na moją pustą szklankę.

– No dobra, co zatem zamierzamy w sprawie pana przystojnego i bogatego? – Kaśka spojrzała na mnie rozentuzjazmowana.

– Młodego Milewicza?

– A masz jeszcze jakiegoś w zanadrzu? – Roześmiała się.

– Kurde, no ale co ja mogę zamierzać? Muszę się przygotować, bo obawiam się, że mnie trochę podpuszcza z tym wywiadem. Może chce ze mnie zrobić idiotkę albo zrezygnuje w ostatniej chwili…

– No co ty, czemu miałby tak zrobić?

– A bo ja wiem? A niby czemu miałby chcieć ze mną rozmawiać?

– Marcel, weź przestań, bo cię za chwilę kopnę w tyłek! Jesteś świetną laską, świetnie znasz się na winie, piszesz genialnie i naprawdę najwyższa pora w siebie uwierzyć!

– Łatwo powiedzieć… Ale dobra, nie zamulajmy. Idziemy na parkiet?

– Idziemy. Gdzie te dzieciaki z Włoch? – zapytała, rozglądając się po klubie.

– Błagam, znajdź kogoś przynajmniej w naszym wieku…

– Eee tam, dziś mam ochotę na młodą krew! – oznajmiła, rozgryzając w ustach kostkę lodu.

– Przerażasz mnie! – Nie mogłam powstrzymać śmiechu.

– Kochasz mnie! – zawołała i wstała z krzesła.

Poszła w głąb sali i zaczęła wymownie kręcić biodrami. Jej włoscy koledzy w sekundę znaleźli się obok niej. Mrugnęła do mnie okiem i zaprosiła do tańca. Nie miałam jednak na to ochoty. Lubiłam patrzeć, jak Kaśka błyszczy na parkiecie.

Mimo że życie jej nie oszczędzało, ona wciąż potrafiła zachować pozytywne nastawienie. Jej mąż, wielka miłość od czasów liceum, zginął w wypadku samochodowym niecały rok po ich ślubie. Od tamtej pory wkręcała się co rusz w dziwne romanse, jednak każdy z nich kończył się katastrofą.

Wypiłam jeszcze jednego drinka, podziwiając szczeniackie zaloty italiańców w stosunku do mojej roznegliżowanej koleżanki, aż w końcu postanowiłam do nich dołączyć. Raz się żyje!

3.

– Ładnie wczoraj zabalowałaś! – powiedział Piotrek, stawiając przede mną kubek z kawą.

Otwarłam szeroko oczy i nerwowo spojrzałam na ekran komórki.

– Spokojnie, dopiero siódma, masz jeszcze czas. Obudziłem cię, bo się domyśliłem, że będziesz dziś potrzebowała mocnej kawy i zimnego prysznica, żeby dojechać jakoś do pracy. O której wróciłaś?

– Nie wiem… Chyba koło trzeciej… – wyszeptałam zachrypniętym głosem i wlałam w siebie łyk gorącego płynu.

– No to co, powiesz mi, gdzie byłaś? Co było tak ważne, że nie zdążyłaś nawet ogarnąć mieszkania? Przecież ci mówiłem, że po pracy wpadną do mnie kumple…

– Słucham?! Ja nie ogarnęłam mieszkania?! – Podniosłam się z łóżka i zaczęłam grzebać w szafie. – Chyba sobie jaja robisz! Moje skarpetki były na podłodze?! Ja jadłam na śniadanie jajecznicę ze śmierdzącym boczkiem?! Nawet mnie nie wkurwiaj! To twój syf i sam go sobie ogarniaj! Nie jestem twoją sprzątaczką!

– Ojej, ktoś tu chyba nie jest w humorze…

– Chyba nie! Dziękuję za kawę, a teraz wyjdź stąd, nie mam nawet ochoty na ciebie patrzeć.

– Jezu, weź wyluzuj. Po prostu wstyd mi było przed chłopakami, że w domu taki syf.

– To trzeba było posprzątać, do cholery! Albo zaprosić tę tlenioną lafiryndę, ona na pewno zrobiłaby tu na błysk!

– Okres masz czy co?!

– Weź spierdalaj!

Poszłam do łazienki i trzasnęłam drzwiami. Stanęłam przed lustrem i spojrzałam na swoje odbicie.

Boże, co ja zrobiłam ze swoim życiem…

Wyszłam za Piotrka, bo było nam fajnie. Bez fajerwerków, ale fajnie. Byliśmy razem już kilka lat, rodzice z jednej i drugiej strony zaczęli cisnąć o ślub, w sumie nie było przeciwwskazań, więc w to poszliśmy. Po ślubie przez chwilę było dobrze, potem Piotrek zaczął coraz więcej czasu spędzać w pracy, aż pamiętnego wieczoru nakryłam go z „koleżanką”.

Od tamtej pory wszystko się zmieniło. Najpierw próbowaliśmy to posklejać i przez moment nawet wierzyłam, że to się może udać, jednak po kilku miesiącach znów zaczęliśmy się od siebie oddalać. Ja dostałam pracę w dużym magazynie winno-kulinarnym. On dostał awans. W końcu zamieszkaliśmy w osobnych pokojach, a nasze relacje zaczęły się ograniczać do wspólnych zakupów, wyjazdów na wakacje i rodzinnych imprez, podczas których odstawialiśmy szopkę, że wszystko jest okej.

Ale nie było. Moje serce było rozdarte. Czułam się zraniona, upokorzona, moje poczucie własnej wartości leżało na ziemi. A przecież wciąż byłam młoda, niebrzydka, miałam dobrą pracę i niezłe perspektywy. Czułam jednak, że relacja z nim wysysa całą moją energię.

Kaśka ciągle mi powtarzała, że powinniśmy się rozwieść; ona najlepiej wiedziała, jak cierpiałam po tym, co zrobił. Ale dla mnie to nie było takie proste. Pochodzę w końcu z typowej polskiej rodziny, w której nie uznaje się rozwodów. Owszem, były zdrady, był alkoholizm, była nawet przemoc, ale rozwód to temat tabu. „Bo kobieta powinna zawsze stać za swoim mężczyzną” – jak to powtarzała moja babcia.

Powoli jednak docierało do mnie, że tego się już nie uda posklejać. Nie mogłam na niego patrzeć. Miałam go totalnie dość. Nie potrafiłam mu wybaczyć. Czułam, że marnuję czas. A to przecież wciąż mogły być najlepsze lata mojego życia.

– Telefon ci dzwoni! – usłyszałam nagle głos za drzwiami łazienki.

– Zaraz oddzwonię.

Wzięłam szybki prysznic, umyłam zęby i zrobiłam lekki makijaż. Gdy wyszłam z łazienki, Piotrek stał oparty o blat w kuchni z moim telefonem w ręku.

– Dawaj to! – syknęłam, wyrywając mu moją komórkę z rąk.

– Dzwonił DANIEL MILEWICZ. Ja pierdolę, do mojej żony dzwonił młody Milewicz! Chcesz mi o czymś powiedzieć?! – Patrzył na mnie, nie kryjąc szoku.

– Odebrałeś?!

– Oczywiście, że tak. Powiedziałem, że żona bierze prysznic. Odpowiedział, że zadzwoni później.

Poczułam, jak krew odpływa mi z głowy.

– Na przyszłość bardzo cię proszę, nie dotykaj mojego telefonu! – wycedziłam przez zęby.

– Bo co? Przypominam, że wciąż jesteś moją żoną.

– Może już niedługo! – powiedziałam, zakładając szpilki.

– Tak?! I może mi jeszcze powiesz, że pan Milewicz zajmie moje miejsce?! Dobre sobie! – Roześmiał się cynicznie.

– Żebyś się nie zdziwił – wyszeptałam i zamknęłam za sobą drzwi.

***

Jak tylko wsiadłam do autobusu, od razu zmieniłam kod do odblokowania telefonu.

Cholera jasna, że też ten kretyn musiał odebrać. I skąd w ogóle Milewicz ma mój prywatny numer?! No i po co dzwonił tak wcześnie rano?! Kurde, pewnie teraz myśli, że przerwał mi sielankowy poranek z moim „kochanym” mężulkiem… Niedoczekanie… A z drugiej strony: co miałoby go obchodzić moje małżeństwo? Chyba za bardzo zaczęłam się wkręcać w tę historię. Marcel… wróć na ziemię!

Dwadzieścia minut później byłam już w biurze. Na mój widok Kaśka podniosła się z klawiatury totalnie zezgonowana.

– Oho, widzę, że twój wczorajszy wieczór się przeciągnął? – zapytałam, głaszcząc ją z czułością po rozczochranej głowie.

– Troszkę. Rany, ile ten młody miał energii, odwykłam od takich akcji… – mruknęła zachrypniętym głosem.

– Ale chociaż zadowolona?

– No raczej! Jak tylko zejdzie kac, to będzie bosko. Przy okazji: Krzysztof cię szukał. Prosił, żebyś pilnie stawiła się w jego gabinecie, jak tylko przyjdziesz.

– Świetnie… – Czułam, że coś się święci.

– Dziwnie wyglądał, ale nawet się nie dojebał do mojego kaca, więc może nie będzie tak źle.

– No dobra, to idę. Trzymaj kciuki.

Szłam do jego gabinetu jak na ścięcie. Z Krzysztofem nigdy nie można było przewidzieć, co cię czeka. Jednego dnia był potulny jak baranek, innego wyżywał się na wszystkich dookoła.

– O, idzie nasza gwiazda dziennikarstwa! Ciekawe, komu trzeba wejść do łóżka, żeby zdobyć wywiad z Milewiczem… – mruknął Marcin, robiąc to oczywiście na tyle głośno, żeby całe biuro nie miało wątpliwości, co powiedział.

– Spierdalaj – odpowiedziałam z uśmiechem, pokazując mu środkowy palec. – Szefie, mogę? – zapytałam, zaglądając do gabinetu Krzysztofa.

– Pewnie, chodź, od rana na ciebie czekam!

– Przepraszam, zaspałam… Poza tym były korki… Wypiję tylko kawę i biorę się do pracy… – zaczęłam się tłumaczyć.

– Tak, widziałem, w jakim stanie jest Kaśka, więc domyślam się, że grubo wczoraj świętowałyście… Ale nic, przymknę na to oko, bo przecież było co oblewać. – Uśmiechnął się. – Jak chcecie, to możecie wyjść dzisiaj wcześniej, zostańcie tylko na spotkaniu, które jest o jedenastej, okej?

– Yyyy… Jasne, szefie, dzięki. Po to mnie wezwałeś?

– Nie tylko. Kurde, jak ci to powiedzieć… Marcel, rano dzwoniła do mnie agentka młodego Milewicza.

Przełknęłam głośno ślinę.

– Prosiła pilnie o prywatny kontakt do ciebie. Mam nadzieję, że się nie pogniewasz, ale dałem jej namiar… No chyba rozumiesz… W końcu to Milewicz…

– Spoko, jak zacznie mnie prześladować, to zmienię numer… – Uśmiechnęłam się, czując ulgę.

– No co ty! Coś się stało?!

– Nie, spokojnie, żartuję. Dzwonił rano, ale akurat byłam pod prysznicem. Zostawiłam wczoraj auto pod biurem, więc z autobusu też nie chciałam oddzwaniać, ale zaraz to zrobię. Ciekawe, co się stało, że tak pilnie mnie szuka…

– No, też się martwię. Mam nadzieję, że nie będzie chciał odwołać wywiadu… – Krzysztof był strasznie przejęty.

– Nawet tak nie mów. Dobra, idę oddzwonić.

– Idź. No i informuj mnie na bieżąco. Aha! I pamiętaj, tak jak wczoraj mówiłem, do czasu wywiadu zajmujesz się tylko Milewiczem, musisz się dobrze przygotować. Wszystkie twoje sprawy przekażę Marcinowi. Może nauczymy go odrobiny pokory.

– Marcin i pokora? Oj, to się chyba nie uda. Ale okej, niech skończy moje rozpoczęte artykuły. Z pewnością będzie zachwycony – odpowiedziałam, uśmiechając się z satysfakcją.

***

– Stara, mam dobre wieści! Musimy tylko dotrwać do spotkania o jedenastej, a potem możemy spadać odespać – powiedziałam do mojej powoli konającej na biurku przyjaciółki.

– Co?! Wspaniale! – wykrzyknęła uradowana, w sekundę odzyskując siły. – Zaczyna mi się podobać przyjaźń z pupilką szefa.

– Jezu, tylko mnie tak nie nazywaj, błagam…

Usiadłam do komputera i zaczęłam przeglądać maile. Za nic jednak nie mogłam się skupić. Wiedziałam, że muszę to załatwić jak najszybciej, ale myśl o rozmowie z nim z każdą chwilą coraz bardziej mnie stresowała. A przecież niebawem miałam się z nim spotkać…

– Kurde, Kaśka, ale mam teraz kocioł…

– Co jest? Dużo maili? – Spojrzała na mnie zaintrygowana.

– Chciałabym. Niestety mam większy problem. Wyobraź sobie, że z samego rana do Krzysztofa zadzwoniła agentka Daniela…

– U la la, to już jest „Daniel”? Nie „młody Milewicz”? – mruknęła, wyciągając się na biurku jak napalona kocica.

– Daj spokój! No więc zadzwoniła do Krzyśka, prosząc, uważaj, o mój PRYWATNY numer.

– Co?! Ja pierniczę, będziesz się bzykać z Milewiczem, ale zazdroooo!

– Weź przestań! Raczej nie pobzykam, bo wyobraź sobie, że zadzwonił do mnie dziś rano, jak brałam prysznic, a mój pierdolnięty mąż odebrał telefon, zgrywając Romeo roku…

– No co ty gadasz?! Jezu, ile razy mam ci powtarzać, żebyś w końcu wzięła ten rozwód? – westchnęła zrezygnowana.

– Szczerze, chyba już jestem na granicy. Wyobraź sobie, że ten matoł zjebał mnie rano, że wczoraj po pracy nie posprzątałam mieszkania z JEGO brudnych skarpetek i JEGO brudnych garów ze śniadania, bo było mu wstyd, jak po pracy przyszedł tam z kolegami! Czujesz to?!

– No chyba go ponosi fantazja… Niech Jolantę zaprosi.

– To samo powiedziałam!

Obie wybuchłyśmy śmiechem.

– Dobra, walić Piotrka. Bardziej mnie interesuje, czego chciał TWÓJ Daniel.

– Zaraz cię walnę!

– No mów!

– Nie wiem… Muszę zaraz do niego oddzwonić i powiem ci, że stresuję się jak nastolatka. Kurde, co będzie, jak on teraz wszystko odwoła…?

– Nie odwoła, no co ty. Cholera, Marcel, a mogę chociaż posłuchać? Błagam, chodźmy do salki i puść go na głośnomówiącym. Chcę choć przez chwilę posłuchać jego boskiego głosu!

– Skąd wiesz, że ma boski głos?

– Nie wiem, domyślam się… On chyba wszystko ma boskie, co nie?

– Tego to nie wiem… Póki co. – Uśmiechnęłam się zalotnie.

– No i taka postawa mi się podoba! – odpowiedziała Kaśka, klaszcząc w dłonie. – To co, dasz mi posłuchać?

– A wiesz co? Mam dobry humor, bo właśnie się dowiedziałam, że cała moja robota naprawdę spadnie na Marcina, zatem tak, zapraszam do salki.

– Co?! Krzysztof mu kazał?!

– Chyba jeszcze nie, ale dziś to zrobi.

– Ha, ha, ha! – roześmiała się głośno. – Chciałabym zobaczyć jego minę, jak to usłyszy.

– Ja też! To co? Najpierw kawka?

– Taaak. Morze kawy! Natychmiast.

– No to chodź!

***

– Jak to jest mieć prywatny numer młodego Milewicza? – zapytała Kaśka, gdy tylko znalazłyśmy się w salce konferencyjnej.

– W sumie zajebiście – odpowiedziałam. – I tak, mam świadomość, ile lasek w tym kraju dałoby się za niego pokroić… Tyle że to ja mam z nim przeprowadzić wywiad i nie ukrywam, że czuję odrobinkę presji…

– Mała, jak nie ty, to kto? Na bank to ogarniesz. A teraz dzwoń.

Wzięłam głęboki oddech i drżącymi palcami wystukałam jego numer. Po czterech sygnałach usłyszałam znajomy głos.

– Daniel Milewicz, słucham.

– Yyy… Dzień dobry. Z tej strony…

– Tak, poznaję. Pani Marcelina. Witam. Proszę mi wybaczyć ten telefon z samego rana. Jestem dziś nieco zajęty i nie ukrywam, że chciałem to załatwić jak najszybciej…

– To ja przepraszam, że nie odebrałam…

– Nic się nie stało. Pogawędka z pani mężem była dość… pouczająca.

– Przepraszam za niego… – odpowiedziałam zmieszana, czując, jak się czerwienię.

Kaśka zagrzewała mnie do dalszej konwersacji gestami, równocześnie z podnieceniem reagując na niski tembr głosu mojego rozmówcy.

– A zatem o co chodzi? Mam nadzieję, że nic się nie zmieniło i nasz wywiad jest aktualny?

– Po części tak, a po części nie…

Czułam, jak kolana zaczynają mi się trząść, a język grzęźnie w gardle.

– To znaczy? – wydukałam.

– To znaczy, że rozmowa jest aktualna, tylko jej miejsce się zmieniło.

– Nie rozumiem… – Popatrzyłam zdezorientowana na moją równie zdziwioną przyjaciółkę.

– Zapewne odrobiła już pani lekcję i wie pani, że niebawem otwieram w Toskanii kolejną restaurację.

– Tak, coś czytałam na ten temat. Ale jaki to ma związek z naszym spotkaniem?

Pokrótce wyjaśnił mi, że w związku z tym, że ma tam teraz sporo obowiązków, niestety nie da rady przylecieć do Polski. „Jednak jako osoba słowna” nie chce mnie wystawiać do wiatru i zaprasza mnie do Toskanii na kilka dni. Tak po prostu. Głos ugrzązł mi w gardle.

– Przyleci pani do mnie w przyszłym tygodniu. Z tego, co się orientuję, we wtorek po południu ma pani lot z Warszawy do Pizy, ja odbiorę panią z lotniska osobiście albo przyślę kierowcę, sam nie wiem. Jeszcze dogadamy szczegóły…

Zatkało mnie. Kaśka wgapiała się we mnie oczami wielkimi jak pięć złotych, podobnie jak ja nie dowierzając w to, co słyszała.

– Halo? Jest tam pani? – Mój rozmówca zaczynał się niecierpliwić.

– Yyy, tak, jestem. Dziękuję bardzo za tę propozycję, ale nie bardzo wiem, jak by to miało wyglądać… Musiałabym porozmawiać z szefem, czy on w ogóle się na to zgodzi… Poza tym…

– Spokojnie, pani szefa biorę na siebie – przerwał mi. – Zaraz do niego zadzwonię i jestem przekonany, że nie będzie to dla niego problem. – Czułam, że się uśmiecha. Był tak cholernie pewny siebie, że nawet przez telefon dało się to wyczuć. – Mam nadzieję, że pani mąż również nie będzie robił problemów. A jeśli będzie trzeba, to jemu też mogę to wyjaśnić…

– Nie, nie, nie będzie takiej potrzeby. Sama w sumie nie wiem, co powiedzieć. Zaskoczył mnie pan.

– Mam jednak nadzieję, że pozytywnie. No dobrze, zadzwonię zatem za moment do pani szefa, a szczegóły dotyczące podróży dostanie pani od mojej asystentki jeszcze dzisiaj. Dziękuję za telefon i do zobaczenia.

– Do zobaczenia…

W pokoju zapanowała cisza. Wymieniłyśmy z Kaśką porozumiewawcze spojrzenia i po chwili wybuchłyśmy nerwowym śmiechem.

– Ja pierdolę, lecę do Milewicza, do Toskanii! – Schowałam twarz we wciąż jeszcze drżących dłoniach i próbowałam przetrawić to, co się właśnie stało.

– Czy ja już mówiłam, że go przelecisz?! – Kaśka nie kryła zachwytu takim obrotem sprawy.

– Oj tam, słyszałaś, jaki jest stanowczy i w ogóle. Kurwa, jaki on jest męski… Masakra, teraz to się stresuję pięć razy bardziej.

– No powiem ci, że sama się zestresowałam, słuchając go. Brzmi jak facet, który wie, czego chce, i coś mi się wydaje, że tym, czego w tym momencie najbardziej chce, jest moja najlepsza przyjaciółka…

– Głupoty opowiadasz! Sama wiesz, w jakich lalach on gustuje. Wystarczy popatrzeć na portale plotkarskie. Ale sam fakt… Zgodził się na wywiad ZE MNĄ i zaprosił mnie DO SIEBIE… Mam wrażenie, że jestem w jakiejś ukrytej kamerze…

– Poczekaj, aż Marcin się dowie. Ja pierdzielę, chłop sobie w łeb strzeli!

– Dobrze mu tak! Tylko co ja powiem Piotrkowi…

– No tylko mi nie mów, że będziesz się nim przejmować. Błagam cię. Wysyłają cię z pracy do Włoch. Kropka. O czym tu rozmawiać? Zresztą to będzie tylko kilka dni, a on brak ciebie zauważy pewnie dopiero wtedy, jak skończą mu się czyste gacie…

– Niestety, ale chyba masz rację. Aż strach pomyśleć, jaką wywłokę mogę spotkać w mieszkaniu, jak wrócę…

– Naprawdę się tym martwisz? Jakąkolwiek wywłokę by przyprowadził, to sorry, ale Toskanii z młodym Milewiczem nie przebije.

– To fakt! – Uśmiechnęłam się do siebie, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co się działo.

Gdy wróciłyśmy do biurek, Krzysztof już tam na mnie czekał. W kilku zdaniach wyjaśnił mi, że właśnie odbył rozmowę z Danielem Milewiczem i oczywiście on nie widzi problemu, podobno Milewicz już wszystko załatwił, łącznie z biletami lotniczymi i noclegami.

Jaki on szybki…

– Marcelina… Ty wiesz, jakie ma to znaczenie dla naszej redakcji? Zdajesz sobie sprawę, jak to wpłynie na nasz prestiż? – Spojrzał na mnie z powagą.

– Zdaję… Co nie zmienia faktu, że z każdą chwilą zaczynam też czuć wagę ciążącej na mnie odpowiedzialności…

– Dasz sobie radę. Musisz! Tak jak powiedziałem, przekazałem twoje obowiązki Marcinowi, a ty teraz skup się tylko na tym, żeby to była petarda. Obiecaj, że mnie nie zawiedziesz!

– Obiecuję… – odpowiedziałam, patrząc w jego pełne nadziei oczy.

Próbowałam udawać, że mnie to nie rusza, ale czułam, jak ogromna presja na mnie spoczywa. Jednak gdy tylko przypominałam sobie ten spokojny, męski i pewny siebie tembr głosu Daniela, nie mogłam przestać się uśmiechać. To mogła być dla mnie ogromna szansa i wiedziałam, że muszę ją wykorzystać choćby nie wiem co.

4.

Przez cały dzień siedziałam jak na szpilkach. W końcu około siedemnastej przyszedł mail od Alicji Krzysztoń, agentki Daniela, informujący o moim WTORKOWYM wylocie do Pizy. Miałam zatem krótkie trzy dni na to, by przygotować się do rozmowy. Z jednej strony było to sporo czasu, biorąc pod uwagę, że Daniel udzielił do tej pory tylko jednego wywiadu, z drugiej jednak na portalach plotkarskich roiło się od różnych bzdur na jego temat. Wiedziałam, że jest bardzo wrażliwy, jeśli chodzi o życie prywatne, i miałam świadomość, że to nie będzie łatwy wywiad, dlatego postanowiłam od razu wziąć się do pracy.

Z tego, co wyczytałam, wynikało jedno: Daniel nie znosił pytań o ojca, a pytanie o to, „czy ojciec w domu gotował”, doprowadzało go do białej gorączki. Nie odpowiadał na pytania odnośnie do swoich spraw prywatnych, za to chętnie mówił o winie i swoich doświadczeniach zawodowych z nim związanych.

Jest zatem coś, co nas łączy… – pocieszałam się.

Nie do końca wiedziałam, jak pokierować naszą rozmową. Czy trzymać się tylko spraw zawodowych, czy może spróbować zagadać o prywatę? Bałam się jednak jego reakcji… Cała ta sytuacja była dla mnie dość niecodzienna, ale dostrzegałam w niej ogromną szansę dotyczącą mojej przyszłości. On jednak był tak tajemniczy i nieprzewidywalny, że tak naprawdę podczas tego wywiadu mogło wydarzyć się wszystko.

Przerażał mnie tylko jeden fakt. To, jak ten facet na mnie działał. Cały czas miałam przed oczami to jego świdrujące spojrzenie… Ten cholernie męski ton jego głosu sprawiał, że czułam znajome pulsowanie w podbrzuszu. Wiedziałam, że ten facet może zawrócić mi w głowie, zresztą trudno, żeby tego nie zrobił… Miał wszystko. Był przystojny, bajecznie bogaty, tajemniczy, kulturalny, jakiś taki totalnie oderwany od rzeczywistości, w której żyłam. Bałam się, że tego nie dźwignę. Że jego pewność siebie sprawi, że zapomnę języka w gębie. Ale nie było już odwrotu.

Zmęczenie z poprzedniej nocy w końcu wzięło górę. Położyłam się na łóżku i zasnęłam.

***

Niecałe dwie godziny później obudził mnie Piotrek. Ukląkł przede mną z bukietem róż, przepraszając za to, co powiedział rano. Przyjęłam przeprosiny, wstawiłam kwiatki do wazonu. Standard. Szczerze, nie miałam nawet ochoty na dalsze dyskusje. Wiedziałam, że to nie ma sensu, zresztą miałam teraz inne rzeczy na głowie.

– Piotrek, usiądź na chwilę. Muszę ci o czymś powiedzieć – powiedziałam, wchodząc po chwili do salonu.

– Coś się stało? – zapytał i otworzył puszkę ze swoim ulubionym piwem.

Mój mąż mimo moich usilnych starań nie dał się przekonać do wina. Uważał moją pasję za głupotę i fanaberię. Nigdy nie chciał jeździć ze mną na imprezy winiarskie ani do winnic. Jakby na złość, jakby chciał mi pokazać, że jest „ponad tym”. Przez wiele lat z tym walczyłam, ale w końcu postanowiłam odpuścić. Jak zresztą ze wszystkim…

– Nic się nie stało. Po prostu muszę wyjechać w przyszłym tygodniu. Nie będzie mnie kilka dni – powiedziałam.

– Ale jak to?! Dokąd?

– Pamiętasz dzisiejszy telefon? To znaczy rano, jak zadzwonił Daniel.

– Jaki Daniel?! Milewicz?! Młody Milewicz to dla ciebie po prostu Daniel?!

– Tak, Daniel Milewicz, dzwonił dziś rano. Pamiętasz? – Powoli zaczynał mnie wyprowadzać z równowagi.

– No i co z nim?

– Mam z nim wywiad. To duża sprawa. Wiesz, że on już rzadko bywa w Polsce. A jeszcze rzadziej zgadza się na rozmowy z mediami… No ale się zgodził…

– Akurat z tobą chce rozmawiać? No ciekawe… Bardzo ciekawe – mruknął szyderczym tonem.

– Akurat ze mną. Wywiad miał się odbyć w przyszłym tygodniu, bo Daniel miał przyjechać wtedy do Polski, ale jako że obowiązki zatrzymały go we Włoszech, bo otwiera nową restaurację w Toskanii czy coś takiego, to nie da rady…

– No i?

– No i ja mam lecieć do niego.

– Gdzie do niego?! Do Toskanii?! Zwariowałaś?!

– A niby czemu nie? To dla mnie duża szansa. Poza tym przecież często wyjeżdżam z pracy, co to za problem?

– No wiesz, kochanie, co innego te twoje głupie wycieczki po winnicach, a co innego wyjazd do Milewicza…

– Tak czy inaczej, KOCHANIE, ja się ciebie nie pytam, czy mogę jechać, tylko cię o tym informuję.

– Aha, czyli ja nie mam już nic do powiedzenia?!

– Nie przypominam sobie, żebym wyrażała zgodę na posuwanie tej blond wywłoki w MOIM łóżku, zatem możemy uznać, że obowiązują nas te same zasady.

– Tak chcesz teraz ze mną pogrywać?! – Był wyraźnie poirytowany.

– Kochanie, to ty rozdałeś te karty, ja się tylko uczę od mistrza. A teraz pozwolisz, mam robotę.

Poszłam do pokoju i łzy same pociekły mi po policzkach. Rana po tym, co się stało, wciąż była niezabliźniona. Miałam go dość. Wiedziałam, że nie chcę z nim być, że powrót do niego był błędem, jednak z jakiegoś powodu nie miałam odwagi go zostawić. Mimo że minęło już tyle czasu, wciąż nie mogłam się pogodzić z tym, co się stało. Rozbite małżeństwo to totalna porażka, na którą nie byłam przygotowana. Ale to się już przecież stało. I jak mówiła Kaśka, rozwód wydawał się już tylko kwestią czasu.

Nie zmieniało to jednak faktu, że wciąż czułam się jak totalna kretynka. Kiedyś samo wspomnienie widoku tej laski w moim łóżku wywoływało we mnie wściekłość. Dziś były to już tylko żal i obrzydzenie. Nie do niego, ale do siebie samej. Obwiniałam się o to, że pozwoliłam, by do tego doszło, i że po tym wszystkim do niego wróciłam.

Byłam żałosna. A przynajmniej tak się czułam. Wiedziałam, że już nigdy mu nie zaufam, a co gorsza, nie wiedziałam, czy w ogóle będę potrafiła jeszcze zaufać jakiemukolwiek facetowi. Ten koszmar ciągnął się już tak długo, a ja dalej nie potrafiłam dać sobie z tym rady. Byłam zmęczona tą sytuacją, ale nie miałam żadnego pomysłu na to, co zrobić dalej z moim życiem. Bałam się stanąć na własnych nogach. Mimo że nic mu nie zawdzięczałam, bałam się zostać sama. To było głupie i irracjonalne, ale właśnie tak się czułam i zupełnie nie wiedziałam, jak sobie pomóc.

– Kaśka, możesz gadać? – W tej sytuacji rozmowa z nią była moją jedyną nadzieją.

– No co ty, płaczesz? – zapytała zatroskana.

– Trochę tak. Piotrek znów wyprowadził mnie z równowagi.

– Och, Marcel, kiedy ty się w końcu ogarniesz i zostawisz go w cholerę…

– Nie wiem, ale coś mi mówi, że już niedługo.

– Co się stało? – spytała przejęta.

– A, chyba nawet nie chce mi się o tym gadać. Może wyskoczymy jutro na drinka? – zaproponowałam.

– Wybacz, nie mogę. Przyjeżdża moja siostra z dzieciakami, więc będę miała sajgon w domu przez cały weekend.

– O rany, współczuję. No nic, będę miała zatem więcej czasu na przygotowanie się do tej dziwnej wyprawy.

– No właśnie, jak już o wyprawie mowa… Dostałaś wytyczne od swojego Pana?

– Weź go tak nie nazywaj. Nakręcasz mnie, jakbym tam jechała nie wiadomo na co… Jadę zrobić wywiad. Kropka.

– Okej, jak tam wolisz. Ale pamiętaj, że jak coś się wydarzy, to masz mi o tym od razu powiedzieć.

– Masz to jak w banku. Ale spokojnie, nic się nie wydarzy. Prześledziłam Pudelki i inne Pompony i wynika z nich, że jestem dla niego za stara, co najmniej o jakieś dziesięć lat, więc możesz spać spokojnie.

– Bez sensu…

– Co zrobić. Jak facet jest przystojny i bogaty, to spija samą śmietankę…

– A my to już niby co?! Kefir?!

– Kocham cię, wariatko, wiesz? – Roześmiałam się.

– Wiem. No ale dobra, co z tym wyjazdem?

– W sumie to nic nie wiem. Dostałam tylko bilety na wtorkowy lot i powrót w czwartek.

– Hmm, coś długo będziesz ten wywiad robić… – Czułam, że się uśmiecha.

– Nie wiem, może sam jeszcze nie wie, kiedy znajdzie dla mnie czas…

– Wiesz co, przez telefon brzmiał raczej na dobrze zorganizowanego. Ale okej. W sumie bez sensu by było lecieć tam na godzinę…

– Fakt. Jedyne, co mnie martwi, to kwestia noclegu. Jego agentka nic o tym nie napisała…

– Mam ci sprzedać moją teorię?

– Chyba lepiej nie…

– Wiesz, on tam pewnie ma jakiś pałac z dziesięcioosobową służbą, więc myślę, że znajdzie dla ciebie jakiś mały zakurzony kącik…

– Kurde, Kaśka, przecież to jaja jakieś są… W ogóle do mnie nie dociera to, co się dzieje…

– Wiem! Kosmos totalny. Ale wiesz co? Zasłużyłaś na to. Po tych wszystkich gównianych latach w końcu sobie odbijesz. I błagam cię, nie oglądaj się do tyłu! Korzystaj, bo taka szansa drugi raz się nie trafi!

– Tak zrobię. Dzięki, kochana!

– Proszę bardzo. I pamiętaj, po wszystkim chcę relację ze wszystkimi pikantnymi szczegółami!

– Nie będzie pikantnych szczegółów.

– Taaa, jasne!

5.

Dear passengers, we will be landing in ten minutes. The weather in Pisa is quite good though it’s just the beginning of April. There is twenty degrees and full sun. Have a good day! – głos stewardesy wyrwał mnie z odmętów moich myśli.

Dwadzieścia stopni, nieźle – pomyślałam.

Normalnie pewnie przy takiej temperaturze nie odpuściłabym popołudnia na plaży. Tym razem jednak zupełnie nie wiedziałam, co mnie czeka. Miałam spotkać się z obcym facetem, który jarał mnie jak mało kto, i przeprowadzić z nim wywiad, od którego zależała moja dalsza kariera, a nawet nie wiedziałam, gdzie będę spać tej nocy.

Musiałam totalnie postradać zmysły…

– Zapinamy pasy – upomniała mnie stewardesa.

– Jasne, przepraszam, zamyśliłam się…

Wykonałam grzecznie jej polecenie i odwróciłam się do okna. Ziemia była coraz bliżej. Denerwowałam się. Nie miałam pojęcia, co mnie czeka, ale cała ta sytuacja była tak nierealna, że odnosiłam wrażenie, jakbym od kilku dni grała w jakimś filmie.

Wyciągnęłam z torebki bibułki matujące i lusterko. Nie wyglądałam najlepiej, ale niewiele mogłam w tej sytuacji zrobić. Pociągnęłam usta ciemnobordowym błyszczykiem i schowałam wszystko do torebki. Uwinęłam się tuż przed lądowaniem.

Benvenuti in Italia. Z głośników dobiegła radosna muzyczka oznajmiająca koniec lotu zwiastującego początek przygody, która mogła nieźle namieszać w moim życiu.

***

Przyjechałaś tu tylko na wywiad, uspokój się… Starałam się zachować chłodny umysł.

Z każdą chwilą coraz bardziej się obawiałam, że fakt mojego „wyposzczenia” oraz to, że Daniel Milewicz był tak cholernie przystojny i pewny siebie, skutecznie utrudni mi zachowanie jakiejkolwiek klasy.

Po kilku minutach byłam już w budynku lotniska. Spodziewałam się, że ktoś będzie tu na mnie czekał, tak jednak nie było. Nagle zadzwonił mój telefon. To był ON.

– Pani Marcelino, zapraszam przed wyjście B. Czekam w samochodzie.

– Okej, zaraz będę. – Poczułam, jak serce zaczyna mi mocniej bić.

Myślałam, że Daniel przyśle po mnie kierowcę. Nie czułam się jeszcze gotowa na spotkanie z nim twarzą w twarz. Liczyłam na to, że będę miała choć chwilę, żeby się jakoś przygotować psychicznie…

Wyszłam na zewnątrz i rozejrzałam się dookoła. Nigdzie go nie było. Wzięłam głęboki oddech, by poczuć zapach włoskiego powietrza. Uwielbiałam to. Italia ma ten swój specyficzny aromat, który zawsze wprawiał mnie w dobry nastrój.

– Tutaj! – usłyszałam głos Daniela wydobywający się z białego bmw.

– Poważnie, białe bmw?! Czy można się bardziej rzucać w oczy?! Masakra… – mruknęłam pod nosem i ruszyłam przed siebie.

– Witaj! – powiedział z uśmiechem, wysiadając z auta.

Pewnym gestem wrzucił moją niewielką walizkę do bagażnika i zaprosił mnie do środka.

Te jego oczy…

Rozsiadłam się we wciąż pachnącym nowością samochodzie, podczas gdy on jeszcze przez chwilę rozmawiał z kimś przez telefon po włosku. Po chwili usiadł na fotelu kierowcy i uśmiechnął się do mnie łagodnie.

– Marcelina Cieszyńska… – westchnął, patrząc mi głęboko w oczy. – Nie mogę uwierzyć, że tu jesteś…

– Ja chyba też… – wydukałam nerwowo.

– Rozumiem, że możemy już przejść na ty?

– Jasne, tak chyba będzie łatwiej, skoro…

– Skoro mamy spędzić razem kilka dni w moim mieszkaniu – dokończył, uśmiechając się szeroko.

– Tak… – odpowiedziałam, głośno przełykając ślinę.

Czułam, jak dłonie zaczynają mi się pocić. Serce waliło mi tak mocno, że nie byłam w stanie usłyszeć własnych myśli.

– Marcelina, spokojnie… Co ty taka spięta jesteś? – powiedział i nagle złapał mnie za kolano.

Odruchowo się odsunęłam.

– Przepraszam. Zagalopowałem się. Wiesz, mieszkając we Włoszech, człowiek przyzwyczaja się do tej ich specyficznej tutejszej bezpośredniości…

– Nic się nie stało… – odpowiedziałam i wzięłam głęboki wdech.

– To co? Gotowa na dwa dni w moim szalonym świecie? – W jego oczach pojawiły się radosne iskierki.

– Nie wiem… Sama nie wiem… Danielu, wybacz moją szczerość, ale nie do końca rozumiem całą tę sytuację. Naprawdę schlebia mi fakt, że przyjąłeś moją propozycję wywiadu, choć naprawdę nie wiem, dlaczego tak się stało, ale jakoś cały ten mój przyjazd tutaj i twoje zachowanie… Wybacz, ale nie chcę, żebyś mnie źle zrozumiał… Mnie naprawdę zależy na tym wywiadzie, ale nie chcę, żebyś pomyślał…

– Ojej, jaka ty jesteś poważna… – przerwał mi. – No dobrze, to może od początku… Tak, przyjąłem twoją propozycję, ponieważ śledzę twoje poczynania w dziennikarskim świecie, obserwuję cię od samego początku, kiedy jeszcze zaczynałaś jako blogerka, i muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem. Podoba mi się twój styl pisania, uwielbiam twoje wpisy na społecznościówkach, ale fakt, to nie wszystko.

– To znaczy? – Czułam, jak głos grzęźnie mi w gardle.

– To znaczy, że, jak chyba się domyśliłaś, bardzo mi się podobasz… Nie mogłaś tego nie zauważyć już podczas tamtej degustacji…

– Daniel, ale…

– Spokojnie, ja wiem, że masz męża, i luz, nie jestem idiotą… Wiem, że nic z tego nie będzie, ale czasem fajnie spędzić trochę czasu w towarzystwie kogoś, kto ewidentnie ma „to coś”. Jeśli rozumiesz, co mam na myśli… Szczególnie że tak długo musiałem na to czekać. – Poczułam na sobie jego palący wzrok.

– Poczekaj… Czy ja dobrze zrozumiałam? Mam być twoją panią do towarzystwa, która urozmaici ci ten nudny tydzień? – zapytałam, czując, że powoli odzyskuję werwę.

– Coś w tym stylu. Poznamy się, pokażę ci odrobinę mojego świata, ty dostaniesz wywiad, którego potrzebujesz, a ja kilka chwil z kobietą, która od kilkunastu dobrych miesięcy chodzi mi po głowie. Może być taki deal?

Przez chwilę mój mózg nie był w stanie przetworzyć tego, co właśnie usłyszałam.

Czy to się dzieje naprawdę?

– W sumie… Czemu nie… – odpowiedziałam, udając spokój, choć jego słowa wprawiły mnie w osłupienie. – Ale powiedz mi, tak szczerze: zgodziłeś się na ten wywiad tylko po to, żeby mnie tutaj ściągnąć?

– Mogę być z tobą totalnie szczery?

– Dawaj. Jak już gramy w otwarte karty, to do końca – powiedziałam, zapinając pasy.

Daniel odpalił silnik i zaczął powoli wyjeżdżać z lotniskowego parkingu.

– No to jak mam być szczery, to, moja droga Marcelino, gdy ostatnio do ciebie dzwoniłem, odebrałem twojego męża, bez urazy, jako totalnego buca. Wybacz… – Popatrzył na mnie lekko zażenowany, wyczekując reakcji z mojej strony.

– Spoko, nie jesteś jedynym, który tak go postrzega. No i? – Wzruszyłam ramionami.

Chyba zdziwiła go ta moja obojętność, ale ja nie miałam ochoty udawać już dłużej, że moje małżeństwo ma jakikolwiek sens. Nawet przed nim.

– No i stwierdziłem, że dobrze ci zrobi, jak trochę od niego odpoczniesz – powiedział jak gdyby nigdy nic.

– Moment, czy ja dobrze rozumiem?! Tak naprawdę mogłeś przyjechać w tym tygodniu do Polski?! – Ożywiłam się.

– Jasne, miałem już nawet bilety, ale pomyślałem, że lepiej będzie się spotkać tutaj, będziemy mieli więcej czasu, żeby się poznać.

Zamyśliłam się. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszałam. Z jednej strony miałam ochotę go walnąć torebką i uciec z powrotem do samolotu, z drugiej schlebiała mi ta jego bezczelna szczerość. Wpatrywałam się przez moment w podłogę, próbując zebrać myśli.

– Wyglądasz, jakbyś chciała jeszcze o coś zapytać… – Popatrzył na mnie zaintrygowany.

– Kurde… Jest jeszcze jedna rzecz, której nie rozumiem.

– Dawaj.

– Skoro, jak twierdzisz, tak ci chodziłam po głowie tyle czasu, od tamtej pamiętnej degustacji, to wybacz, ale czemu nie odezwałeś się do mnie wcześniej?

– Marcelino, a zatem… Jak by ci to powiedzieć… – Był lekko zmieszany.

– Może najlepiej wprost? – Spojrzałam mu w oczy.