Bracia Slater. Branna - L.A. Casey - ebook
lub
Opis

Kontynuacja czwartego tomu bestsellerowej serii o braciach Slater!

Po ciężkich przeżyciach Branna i Ryder pragną spokoju. Jednak oboje mają zupełnie inną wizję tego, jak będzie wyglądało wspólne rodzinne życie. Ryder marzy o tym, aby mieć dużo dzieci, co nie przekonuje nowej pani Slater.

Branna cieszy się z tego, że ma wokół siebie kochające osoby i czuje się bezpieczna. Woli nie wybiegać za bardzo w przyszłość i skupić się na miesiącu miodowym, który ich czeka.

Jednak niewinny wyjazd na łono natury zamieni się w koszmar, kiedy niebezpieczeństwo przyjdzie z najmniej oczekiwanej strony. Czy Ryder i Branna po raz kolejny wyjdą z tego obronną ręką?

Branna ceni nad życie Rydera. Branna chroni to, co ceni najbardziej.

___

L.A. Casey – bestsellerowa autorka „The New York Times” i „USA Today”. Pochodzi z Irlandii, mieszka w Dublinie. Jej życie składa się z dwóch podstawowych elementów: wychowywania cudownej córeczki oraz „czarowania” kolejnych powieści. Uwielbia rozmawiać ze swoimi fankami na Facebooku. Zainspirowana literaturą erotyczną ciężko pracowała nad własną książką i determinacją wywalczyła jej wydanie. Całe szczęście! Tak powstał kultowy Dominic z serii Bracia Slater. Choć miała zaledwie dziewiętnaście lat, przygodę z pisarstwem rozpoczęła od hitu. Dominic według recenzji sklepu internetowego Amazon to spektakularny sukces i bestsellerowa książka.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 168

Popularność


Dla fanów Branny i Rydera

– ta książka jest dla Was,

bo Bóg mi świadkiem,

że pragnęliście jej wydania bardziej niż ja

:)

Rozdział 1

Nigdy nie zapomnę o tym, że niemal umarłam z powodu psychopatycznego szaleńca, ale próby puszczenia tego w niepamięć szły mi całkiem nieźle. Jednak mojej rodzinie – wręcz przeciwnie. Ciągle o tym myśleli, po prostu nie mogli zamieść tego pod dywan. Rozumiałam ich i chociaż podobało mi się, że tak się o mnie troszczyli i martwili o moje zdrowie psychiczne, byłam o włos od ucieczki do szpitala psychiatrycznego, byle tylko uwolnić się od tych przytłaczających wariatów.

Nie lubiłam tak myśleć, bo przez to sprawiałam wrażenie niewdzięcznej. A taka nie byłam. Naprawdę ich rozumiałam. Wiedziałam, co nimi kierowało. Pięć miesięcy temu Duży Phil – amerykański dupek, który teraz leżał sześć stóp pod ziemią – porwał mnie i torturował, nic więc dziwnego, że moja rodzina była taka namolna. Gdyby nie krążyli wokół mnie nieustannie, pewnie poradziłabym sobie z tą sytuacją inaczej. Mimo że nie pozwalałam na to, by ta szumowina miała nade mną jakąś władzę, nawet po jego śmierci doceniałam to, że moja rodzina była dla mnie podporą na wypadek załamania.

Nie doszło do tego.

Na szczęście nie postradałam zmysłów i nie pozwoliłam, by Duży Phil namieszał mi w głowie. Czasami miewałam w nocy koszmary – śniłam o tym, co się wtedy stało i budziłam się zlana potem. Nigdy nie miałam przez to jednak problemów z zasypianiem. Rada szpitala skierowała mnie do terapeutki, która miała stwierdzić, czy jestem na tyle zdrowa psychicznie, by móc dalej pracować. Na początku zapisano mnie na sześć sesji, z których zrobiło się dwadzieścia, zanim terapeutka uznała, że wszystko ze mną w porządku. Dzięki Bogu pozwoliła mi dalej pracować i przyznała, że zaskoczyło ją to, że po tym, przez co przeszłam, nie jestem wrakiem człowieka. Wydaje mi się, że nim nie byłam, dlatego że mój umysł i serce przeżyły coś gorszego – przez półtora roku przeżywałam kryzys związku z Ryderem Slaterem.

To wyjątkowy mężczyzna z jeszcze bardziej wyjątkową przeszłością. Kiedyś mogłabym co najwyżej przeczytać w książce lub zobaczyć w filmie to, co przeżyli on i jego czterej bracia. Związek z nim mnie nie przerażał; zakochałam się w nim tak szybko, że dostałam zawrotów głowy, ale to przyćmiło moje zmysły i umiejętność osądu sytuacji. Z tego powodu pozwoliłam sobie, by być kimś bliskim dla osoby, która miała wrogów, i szybko stałam się dla nich celem numer jeden.

Moja młodsza siostra Bronagh została dziewczyną młodszego brata Rydera, Dominica. Moja najlepsza przyjaciółka, Aideen Collins, związała się z drugim bratem Rydera, Kane’em. Najlepsza przyjaciółka Aideen, Keela Daley, jest partnerką kolejnego brata Rydera, Aleca, a najlepszą przyjaciółkę Bronagh, Alannah Ryan, łączył przelotny romans z najmłodszym z braci Slater – Damienem. Z powodu tych relacji wszystkie dziewczyny znalazły się w niebezpieczeństwie.

Dosłownie wszystkie.

Kiedy moja siostra skończyła osiemnaście lat, została porwana przez obrzydliwą kreaturę o nazwisku Marco Miles, który chciał ją wykorzystać jako kartę przetargową, by móc kontrolować braci. Damien i Alannah również zostali wzięci za zakładników. Damien pamiętał wszystko, co się stało, ale Alannah wiedziała tylko, że „zemdlała” i postanowiliśmy nie wyprowadzać jej z błędu. Ona była tak niewinna, że nie wiedzieliśmy, czy zniesie przeszłość braci i to, że została porwana. Kilka lat później Keela została uprowadzona przez tego samego dupka, bo chciał się zemścić na braciach za zniszczenie jego imperium. Niecałe dwa lata temu Aideen zaatakowano i niemal spalono żywcem, gdy była w ciąży ze swoim synem Jaxem, bo kolejna szumowina, Duży Phil, chciała się zemścić na Kanie za to, że ten zabił jego syna wiele lat temu. Ten sam skurwiel porwał mnie kilka miesięcy temu, by wywabić z ukrycia Kane’a i w końcu zemścić się na nim tak, jak chciał.

Wszystkie te próby okazały się niewypałem.

Można by pomyśleć, że przywykliśmy do tego, że tyle razy ktoś z naszego kręgu zostaje porwany i torturowany, ale nie – ta sytuacja za każdym razem była równie trudna do przełknięcia. Mogliśmy być tylko wdzięczni za to, że wszyscy ludzie z przeszłości braci, którzy chcieli nam wyrządzić krzywdę, już nie żyli i nie musieliśmy się martwić, że znowu coś nam się stanie.

I muszę przyznać, że to niewymowna ulga.

Z powodu tego, przez co przeszliśmy, rozumiałam zachowanie mojej rodziny i nie miałam nic przeciwko. A jednocześnie nie mogłam tego znieść, bo moja młodsza siostra była chyba najbardziej nieznośna ze wszystkich. Powoli doprowadzała mnie do szaleństwa. Ryder, który niedawno został moim mężem, bywał męczący, ale daleko mu do Bronagh. Od czasu ataku stała się moim cieniem, a ostatnio poszła o krok dalej i dosłownie się do mnie przykleiła po moim ślubie-niespodziance i po tym, jak trzy tygodnie temu ogłosiłam, że jestem w ciąży.

Teraz byłam już po ślubie z miłością mojego życia i spodziewałam się jego dziecka, ale Bronagh i tak czuwała w pełnej gotowości. Nieustannie uruchamiała w sobie tryb: „Bóg mi świadkiem, że zrobię dla mojej siostry wszystko”. Nie mogłam być na nią o to zła, chociaż czasami zastanawiałam się, dlaczego jeszcze nie postarałam się o zakaz zbliżania. Chciała dobrze – tak właśnie sobie powtarzałam za każdym razem, gdy miałam ochotę wziąć telefon i zadzwonić na policję.

W tej chwili wyjątkowo mnie kusiło.

– Bee – wydusiłam, gdy włożyłam do walizki legginsy. – Wiesz, że wybieram się na miesiąc miodowy, prawda? A to oznacza, że ty nie możesz ze mną jechać.

Wciąż nie mogłam uwierzyć w to, że będę miała prawdziwy miesiąc miodowy. Ryder zaskoczył mnie ślubem, prawdziwie pięknym ślubem, który był czymś więcej, niż mogłabym sobie wymarzyć. Kiedy myślałam o tym, że zaangażowali się w to wszyscy, których kochałam, wciąż robiło mi się słabo i musiałam sprawdzić pierścionek na lewej ręce, by upewnić się, że to nie był tylko sen.

Naprawdę wyszłam za Rydera Slatera i uwielbiałam każdą sekundę tego małżeństwa.

Wieczorem wyjedziemy na naszą małą wycieczkę, a w związku z tym, że w ciągu ostatniego miesiąca pracowałam więcej niż zazwyczaj, pakowałam się na ostatnią chwilę. Nie stresowałam się tym. Właściwie w ogóle się tym nie martwiłam, bo Ryder i ja planowaliśmy pobyt w domku w lesie na prywatnym terenie oddalonym o trzy godziny drogi od domu. Nie będziemy tam zbyt wiele potrzebowali. Ryder wykupił opcję all inclusive. Będzie tam tyle jedzenia i innych potrzebnych rzeczy, że wystarczy nam na dwa tygodnie pobytu. Na początku mieliśmy jechać tylko na tydzień, ale Ryder postanowił przedłużyć wyjazd, żebyśmy mogli spędzić razem więcej czasu. Wziął nawet dodatkowe smakołyki, bo podczas ciąży mój apetyt i ochota na słodycze nasilały się z tygodnia na tydzień.

Marzyłam o tym na jawie, odkąd Ryder powiedział mi o tej niesamowitej wycieczce po naszym ślubie. Nieustannie otaczała nas rodzina i ogólnie ludzie, więc wyjazd dokądś, gdzie będziemy tylko we dwoje, sprawiał, że aż mnie ściskało we wszystkich miejscach. Ale w dobry sposób. A mój mąż na pewno zadba o to, by rozluźnić wszystkie te miejsca swoimi dłońmi, ustami i fiu…

– Branna, czy ty mnie w ogóle słuchasz?

Podskoczyłam, gdy głos Bronagh przerwał moje rozmyślania. Miałam nadzieję, że na mojej twarzy nie widać poczucia winy.

Odchrząknęłam.

– Oczywiście.

– Więc co takiego powiedziałam? – rzuciła moja siostra głosem pozbawionym emocji.

Cholera.

– Eee… Mówiłaś, że… Powinnaś pojechać z nami na miesiąc miodowy, niezależnie od tego, co o tym myśli Ryder i pozostali… Prawda?

Siostra zmarszczyła brwi.

– Och, a więc jednak słuchałaś. Przepraszam.

Pomyślałabym, że niezła ze mnie wróżka, gdybym nie znała siostry tak dobrze. W ciągu ostatnich tygodni stała się szokująco przewidywalna. Znałam wszystkie jej ruchy, zanim w ogóle je wykonała, ale dzięki temu pozostawałam przy zdrowych zmysłach, bo wiedziałam, kiedy powie coś szalonego.

Jak na przykład teraz, jęknęłam w myślach.

– A więc tak – kontynuowała Bronagh. – Powinnam z wami jechać. Będę mieszkać we własnym pokoju z Georgie, bo oczywiście muszę ją zabrać ze sobą. Nie będziemy ci przeszkadzać, ale…

– Nie – przerwałam jej.

Zmrużyła oczy i oznajmiła:

– Daj mi chociaż jeden dobry powód, dla którego nie powinnam jechać.

– Bo to jest mój miesiąc miodowy.

– No i co z tego? – obruszyła się Bronagh. – Możemy z tego zrobić rodzinny miesiąc miodowy i…

Przerwałam siostrze radosnym wybuchem śmiechu i to ją wkurzyło.

– W tej chwili zachowujesz się dziecinnie – mruknęła. – Mówię śmiertelnie poważnie.

I właśnie dlatego tak mnie to bawiło.

– Bee, a czy ty byś chciała, żebym pojechała z tobą na twój miesiąc miodowy? – zapytałam i uśmiechnęłam się znacząco. – Dobrze się zastanów. Biorąc pod uwagę to, jak ty i Dominic bardzo się kochacie, czy chciałabyś, żebym siedziała w pokoju obok i była świadkiem każdego przygryzienia, pocałunku, klapsa i pchnięcia?

Bronagh skrzywiła się w obrzydzeniu.

– Na litość boską! Dlaczego musiałaś tak to nazywać? – zapytała i zadrżała, chyba zniesmaczona.

Uwielbiałam to, że obie byłyśmy dorosłe, ale czasami wciąż potrafiłam zgorszyć siostrę rozmową o seksie. To przypominało mi o dziesięcioletniej różnicy wieku między nami i o tym, że ona wciąż była moją młodszą siostrą, chociaż najczęściej tak się nie zachowywała. Była już dorosła i miała dziecko, ale wciąż zachowywała się jak wkurzony bachor, który dotykał moich rzeczy, gdy dorastał i nikt tego nie zmieni. Nawet ona.

Uśmiechnęłam się z uczuciem.

– Bo doskonale wiesz, co ty i Dominic robilibyście z tym wolnym czasem. I właśnie to samo będę robić z Ryderem.

Założyła ręce na piersi i nie powiedziała nic więcej. Czekałam, aż to przemyśli. Potem westchnęła i wiedziałam, że odpuści i już nie będzie naciskać.

– Dobra – dramatycznie wyrzuciła ręce w powietrze. – Poddaję się. Jedź i przez dwa tygodnie uprawiaj dziki, małpi seks ze swoim mężem, a ja przypilnuję domu.

Uniosłam rękę w powietrze, a ona prychnęła i przybiła ze mną piątkę.

– Dzięki, siostra. – Puściłam do niej oko.

– Gdybyś już nie była w ciąży – odezwała się z zadowoleniem – to po powrocie do domu na pewno byś była.

Uśmiechnęłam się zawadiacko.

– Wiem. Ryder jest bardzo podekscytowany, bo już nie musimy używać kondomów.

Bronagh zamrugała.

– To wcześniej nie stosowałaś tabletek?

Pokręciłam głową.

– Źle na mnie wpływały, a przez implant w ramieniu ciągle dokuczały mi bóle głowy. Nie pamiętasz, jak przed pojawieniem się chłopaków w naszym życiu ciągle płakałam z bólu, zanim go usunęłam?

Na twarzy mojej siostry pojawiła się troska.

– Tak, było nieciekawie.

Pokiwałam głową na zgodę.

– Zdecydowanie.

– A więc ty i Ry przez cały ten czas używaliście gumek? – zapytała, unosząc brwi w zaciekawieniu.

– Tak.

– Ja bym im nie zaufała. Po tym, jak Dominic i ja po raz pierwszy uprawialiśmy seks i po tej całej sytuacji z Marco, od razu zaczęłam brać tabletki. Bałam się, że zajdę w ciążę, bo tak często się bzykaliśmy.

Moje usta drgnęły.

– A więc ty możesz mówić o seksie z Dominikiem, ale ja nie mogę mówić o seksie z Ryderem?

– Możesz, ale czasami mnie to przeraża.

Zachichotałam.

– Tylko się z tobą droczę. Ale tak, kondomy działały. Pękły raz czy dwa, ale Ryder od razu to zauważył, zmienił je lub wyszedł.

– Zmień temat – pisnęła Bronagh. – Mówię poważnie.

Zaśmiałam się radośnie, ale szybko zamknęłam usta, gdy z dołu dobiegł nas głośny płacz. Moja siostra westchnęła, uniosła ręce do piersi i powiedziała:

– Georgie jest głodna.

Nasłuchiwałyśmy i uśmiechnęłyśmy się, gdy płacz stał się głośniejszy i na schodach szybko rozległy się ciężkie kroki, po których nastąpiły odgłosy całowania i gruchania. Dominic niósł swoją córkę do Bronagh i robił to w typowy dla ojców sposób. Kiedy wszedł do mojego pokoju, spojrzał na Bronagh i na moment jego źrenice się rozszerzyły. Uwielbiałam obserwować tę pierwszą chwilę i to, jak na nią patrzy. Było zupełnie tak, jakby natychmiast reagował na jej widok i na nowo odkrywał, że ona należy do niego. Zauważyłam, że patrzył tak na nią już wcześniej, gdy byli jeszcze nastolatkami i pomimo upływu czasu jego reakcja się nie zmieniła.

– Malutka ślicznotka jest głodna – powiedział, nie odrywając wzroku od Bronagh, gdy kołysał Georgie na boki.

Moja siostra wyciągnęła ręce z westchnieniem.

– Ona zawsze jest głodna.

– Nie ma w tym nic złego – odpowiedział Dominic i przemierzył pokój, by podać Georgie jej mamie.

Moja siostrzenica, która wciąż płakała, uspokoiła się, gdy Bronagh rozpięła zamek bluzki pod lewą piersią i odsłoniła dla niej sutek. Georgie natychmiast się przyssała, ale nadal się kręciła.

Bardzo podobały mi się ubrania do karmienia, które Dominic kupił Bronagh. Ona uwielbiała karmić piersią, ale nie czuła się komfortowo, robiąc to przy innych. Wcześniej musiała pójść w jakieś ustronne miejsce, by nakarmić dziecko, ale teraz mogła to robić gdziekolwiek. Ubrania wyglądały stylowo, modnie i zupełnie normalnie, ale pod każdą piersią znajdował się mały zamek, który otwierało się, by odkryć sutek. Dziecko zostało nakarmione, a matka w ogóle niczego nie pokazywała. To było genialne i podobało mi się to, że Dominic poszperał trochę w Internecie i znalazł te ubrania, gdy Bronagh powiedziała, że nie czuje się komfortowo, karmiąc przy innych.

Georgie nie znosiła leżeć pod chustą, a Bronagh nie podobało się to, że nie może jej używać, ale teraz wszystko się ułożyło. Nie mogłam się doczekać, aż sama kupię sobie takie ubrania.

– Auć! – Bronagh nagle syknęła, co przyciągnęło uwagę moją i Dominica.

Skrzywiłam się.

– Ugryzła cię?

Bronagh pokiwała głową i poprawiła sutek w buzi Georgie.

– Wyszedł jej mały ząbek na górze i za każdym razem przy karmieniu mnie rani.

– Nauczy się trzymać zęby z daleka, gdy wszystkie wyjdą. Teraz ją też pewnie to irytuje.

Bronagh pokiwała głową, spoglądając na zmianę na mnie i na Georgie.

– Wczoraj płakała całą noc i nie spaliśmy. Jej policzki zrobiły się czerwone i gryzła wszystko. Włożyłam gryzaki do lodówki, a potem dałam je wraz z żelem znieczulającym, by ulżyć jej dziąsłom. I chyba ten chłód i coś do gryzienia jej pomogły, bo w końcu zasnęła.

Zmarszczyłam brwi.

– Ząbkowanie jest okropne.

– Nie znoszę tego, że ona cierpi i nic z tym nie możemy zrobić – powiedział Dominic i pochylił się, by pocałować Georgie w główkę.

Bronagh uśmiechnęła się do niego, a potem do mnie i powiedziała:

– Żałuj, że ich nie widziałaś. On skakał po pokoju i udawał przestraszonego za każdym razem, gdy ona krzyczała, i to ją bawiło. Dominic nawet śpiewał, żeby odwrócić jej uwagę od bólu. To było niesamowicie słodkie.

Wydałam z siebie dźwięk zachwytu, a Dominic zgromił spojrzeniem najpierw mnie, a potem Bronagh.

– Jestem napakowany męskością – powiedział do niej, wypychając pierś. – Nie nazywaj mnie słodkim.

Nie powinien był tego mówić.

– Ale przecież jesteś moim uroczym superprzesłodziaśnym ciasteczkiem – zagruchała moja siostra.

Zachichotałam, a Dominic warknął.

Spojrzałam na moją siostrzenicę, która nagle zaczęła płakać.

– Georgie, proszę cię, nie. – Bronagh westchnęła.

Zmarszczyłam brwi.

– Co się dzieje?

– Od dwóch tygodni przez chwilę ssie mleko, a potem przestaje i wydaje taki dźwięk, jakby wymiotowała. Muszę ją jakoś przekonywać do karmienia, ale ostatnio chyba mnie rozgryzła. Nie pamiętam, kiedy po raz ostatni wypiła wystarczająco i nie płakała.

O-o.

– To mnie martwi – kontynuowała Bronagh. – Prawie każdego dnia opuszcza jedno karmienie. A gdy już zaczyna ssać, nie trwa to długo, a przez to mam problemy z mlekiem. Wczoraj wieczorem musiałam pozbyć się nadmiaru, a i tak niewiele udało mi się odciągnąć.

Zagryzłam wargę, a moja siostra to zauważyła.

– O co chodzi? – zapytała.

Pokręciłam głową w odpowiedzi.

– Branna – naciskała.

– Mogę się mylić – powiedziałam z wahaniem. – Możliwe, że jest chora lub to tylko efekt ząbkowania, ale to mi wygląda na… samoodstawienie.

– Nie. – Moja siostra wybuchnęła śmiechem. – Przecież ona ma tylko cztery miesiące.

Przechyliłam głowę.

– No i?

– Samoodstawienie występuje u dzieci o wiele starszych.

Zmarszczyłam brwi.

– Co za idiota ci to powiedział? Samoodstawienie może dotyczyć dzieci w każdym wieku. Po prostu najczęściej dzieje się to, gdy są starsze. Każde dziecko jest inne i nie ma jednego schematu. Poza tym jeśli masz mało mleka, to ona może być zdenerwowana tym, że ssie, a nic nie leci.

Moja siostra popatrzyła na mnie, a potem sapnęła.

– O mój Boże, Branna.

Wyciągnęłam ręce i złapałam ją za ramiona w tej samej chwili, gdy Dominic położył swoje dłonie na jej barkach.

– Może tu wcale nie chodzi o odstawienie. Może to po prostu przez ząbkowanie, które wytrąca ją z równowagi. Ale w razie gdyby jednak chodziło o odstawienie, to weź głęboki oddech, bo to zachowanie jest zupełnie normalne. Nie spodziewałaś się tego, jednak przytrafia się to wielu mamom. Możesz spróbować karmić ją butelką i sprawdzić, jak to przyjmie.

– Nie mam mleka w proszku. Do tej pory karmiłam tylko pier…

– Pójdę do sklepu i kupię opakowanie mleka w proszku – Dominic przerwał Bronagh. – Wrócę, zanim się zorientujesz.

Zanim Dominic wybiegł z sypialni, powiedziałam mu, którą firmę wybrać. Moja siostra niemal natychmiast wybuchnęła płaczem, patrząc na swoją córkę, która wciąż się wierciła i próbowała odepchnąć jej pierś. W końcu Georgie przestała pić i po prostu oparła się o Bronagh. Zaczęła żuć palce, zupełnie nie była zainteresowana piersiami Bronagh.

– Jestem okropną matką – zawyła Bronagh, a w jej oczach dostrzegłam rozpacz. – Nawet nie mogę nakarmić własnego dziecka!

– Hej, hej – powiedziałam delikatnie i pochyliłam się, by przytulić siostrę. – To nie twoja wina. To z powodu Georgie. Zaczęła jeść stały pokarm i pewnie dlatego nie chce już mleka. Od początku wiedzieliśmy, że będzie małą, niezależną damą, prawda?

– Tak, ale gdy będzie starsza. – Moja siostra pociągnęła nosem. – A nie teraz.

Zmarszczyłam brwi, a ona kontynuowała:

– Wiem, że narzekam na karmienie, ale wcale tak nie myślę. Po prostu czasami jestem już taka zmęczona.

– Bronagh – powiedziałam cicho. – Każda karmiąca matka czasami przez to przechodzi.

– Wiem – zawyła. – Po prostu nie chcę, by to się działo teraz.

Nic więcej nie powiedziałam, po prostu dalej pocieszałam siostrę. Wiedziałam, że nic, co powiem lub zrobię, nie poprawi jej humoru. Sama będzie musiała się z tym pogodzić i zrobi to z czasem. Godzinę po tym, jak Georgie się rozpłakała, wypiła pół butelki mleka w proszku, które Dominic kupił w supermarkecie, a potem zjadła połowę małej miseczki przetartej marchewki. Georgie uwielbiała stałe pokarmy, a pełen brzuszek poprawił jej humor. Zaczęła rozmawiać w języku dzieci.

I to głośno.

Bronagh powiedziała, że to pierwszy raz od dwóch tygodni, gdy mała wypiła porcję mleka, a do tego zjadła stały pokarm i wcale przy tym nie wybrzydzała i nie miała odruchu wymiotnego jak podczas karmienia piersią. W oczach siostry dostrzegłam ten moment, gdy zrozumiała, że Georgie najprawdopodobniej przechodzi samoodstawienie. Zauważyłam, że to ją załamało.

– Ona cię uwielbia – powiedziałam do Bronagh, by odwrócić jej uwagę. – I jest bardzo gadatliwa.

Dominic zachichotał, a moja siostra uśmiechnęła się lekko.

– Kto jest moją najukochańszą dziewczynką na świecie? – zapytałam Georgie, która teraz leżała na moim łóżku, a ja się nad nią pochylałam.

– Jeśli nie powiesz, że ja – wtrąciła się siostra – to będzie mi bardzo przykro.

Georgie zaśmiała się, klasnęła w rączki i zaczęła kopać pulchnymi nóżkami, a ja uśmiechnęłam się szeroko. Gdy się najadła, miała o wiele lepszy humor.

– Powiedz mamusi, żeby już sobie poszła – zagruchałam.

Bronagh mruknęła do siebie, co rozbawiło Dominica.

– Wiem – powiedziałam do mojej siostrzenicy, gdy zaczęła mówić w swoim własnym języku i robić bąbelki ze śliny. – Nie musisz mi o tym mówić… Niemożliwe, naprawdę to powiedziała? O mój Boże... I co zrobiłaś?... Nie, nie wierzę!

Im więcej mówiłam do Georgie, tym robiła się głośniejsza i bardziej podekscytowana.

– A czym się zajmuje moja żona?

Gdy usłyszałam jego głos, moje ciało natychmiast zareagowało. Moja skóra stała się bardzo wrażliwa, oddech ugrzązł mi w gardle, sutki stwardniały i, tak, cipka zapulsowała, rozbudzona. Moja reakcja przypominała tę, której doświadcza nastoletni chłopak, kiedy odkrywa, jak używać prawej ręki. Po części reakcja ta wynikała z ciążowych hormonów, ale zachowywałam się tak także dlatego, że byłam kobietą podnieconą wszystkim, co dotyczyło Rydera Slatera.

Ale nie można mnie za to winić, mój mąż był naprawdę seksowny.

– Prowadzi bardzo ożywioną dyskusję z Georgie – odpowiedział Dominic. – No wiesz… babskie pogaduchy.

Ryder zachichotał, a po moim kręgosłupie przebiegł dreszcz.

– Nie znam się na babskich pogaduchach. Próbuję ich unikać za wszelką cenę.

Prychnęłam.

– Proszę cię, cały czas gadamy w ten sposób. Tylko nie wiesz, że to są babskie pogaduchy.

Dominic wybuchnął śmiechem, ale zamknął się, gdy Bronagh oznajmiła:

– Nie wiem, dlaczego cię to bawi. My cały czas rozmawiamy w ten sposób. A do tego oglądamy Nastoletnie matki.

To była wina Aleca. Namówił Kane’a i Dominica na oglądanie po tym, jak dotarło do niego, że gwiazda tego programu jest jakiegoś rodzaju gwiazdą porno. Oczywiście chłopcy najpierw obejrzeli porno, a dopiero potem sam program, a teraz po prostu oceniali wszystkie uczestniczki i ich rodzicielskie zdolności. W programie brał również udział jeden ojciec i jego też obgadywali.

– Cicho, kobieto – mruknął Dominic do mojej siostry.

Wsunęłam ręce pod pachy Georgie i przytuliłam ją do siebie. Podobało mi się to, że ostatnio tak urosła. Skończyła już cztery miesiące i przestała być noworodkiem. Mniej spała, była głośniejsza, cholernie głośna, lubiła leżeć na brzuszku i oglądać kreskówki w telewizji. Byłam tego świadkiem, gdy się nią zajmowałam, więc mogłam sobie tylko wyobrażać, jak się zachowywała w domu z rodzicami. Pewnie ciągle robiła coś słodkiego.

– Będę za tobą tęsknić – powiedziałam i zaczęłam ją całować po całej buzi, a ona chichotała i próbowała „zjeść” moją twarz, gdy zbliżałam się do jej ust.

Wiedziałam, że Ryder stanął za mną, zanim się odwróciłam – czułam, że był blisko mnie.

– Bee, pospiesz się – zaczął. – Zabierz swoje dziecko od mojej żony, zanim zmieni zdanie i zrezygnuje z naszego miesiąca miodowego.

– Może jednak powinnam zostawić z nią Georgie…

Ryder warknął, a moja siostra zachichotała.

– Spokojnie – rzuciłam w jego stronę, wyprostowałam się i odwróciłam. – Po prostu jest mi smutno, że nie będę widzieć tego maleństwa przez dwa tygodnie.

Mina Rydera złagodniała, a on przeniósł wzrok na moją siostrzenicę. Uniósł ramiona, wyciągnął je w stronę Georgie, a ona niemal natychmiast pochyliła się w jego stronę. Jeszcze nie potrafiła wyciągnąć rączek, ale miałam wrażenie, że to się zmieni w przeciągu kilku tygodni. To dziecko miało w garści wszystkich swoich wujków, tak samo jak Jax. Bracia Slater były potężni, źli i nie dali sobie w kaszę dmuchać…, ale wystarczy postawić przed nimi dziecko, a staną się największymi przylepami na świecie.

– Też będę za nią tęsknić – powiedział Ryder i pocałował ją w pyzaty policzek.

Georgie oparła głowę na jego ramieniu i zaczęła się bawić pierścionkiem wiszącym na jego szyi.

To była jego obrączka ślubna. Zawiesił ją na łańcuszku, bo zgubił tę przeklętą rzecz więcej razy, niż jestem w stanie zliczyć, a byliśmy po ślubie dopiero od trzech tygodni. Nie przywykł do noszenia czegokolwiek na palcach, więc gdy ją zdejmował, by umyć ręce, czasami zapominał włożyć ją z powrotem. Zazwyczaj znajdowałam obrączkę w naszej łazience lub kuchni, ale ostatnio zdjął ją w publicznej toalecie przed myciem rąk i wyszedł, nie włożywszy jej z powrotem. Na szczęście zorientował się, gdy wyszedł z łazienki i szybko wrócił po obrączkę. Tego samego dnia kupił długi łańcuszek i zawiesił ją na nim. Powiedział, że woli, by była bliżej jego serca.

Czaruś z niego, ale wiedziałam lepiej.

– Georgie