Wydawca: Wydawnictwo Kobiece Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018

Bracia Slater. Aideen ebook

L. A. Casey  

4.08333333333333 (12)

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 167 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Bracia Slater. Aideen - L.A. Casey

KONTYNUACJA TRZECIEGO TOMU BESTSELLEROWEJ SERII O BRACIACH SLATER

Aideen Collins jest na skraju załamania. Ma wszystkiego dosyć, począwszy od ciąży. Przede wszystkim jednak nie może znieść swojego chłopaka i jego ciągłych wybuchów.

Po raz pierwszy w życiu Kane Slater jest naprawdę szczęśliwy. Ma u boku kobietę, którą kocha i niedługo zostanie ojcem. Wydaje mu się, że wreszcie wszystko będzie dobrze.

Kiedy zostają rodzicami, zaczynają odczuwać strach, który czai się za ich plecami. Żadne z nich nie chce przyznać, że cień z przeszłości zaczyna niszczyć ich związek. Aideen jest zdeterminowana i zrobi wszystko, aby ochronić swoją rodzinę.

Aideen kocha Kane’a. Aideen dba o to, co kocha.

__

Absolutnie zakochałam się w tej książce, jak zresztą w każdej z serii Bracia Slater. Uwielbiam historię Kane i Aideen, tak różną od całej reszty

– Caz, Amazon.com

NIE przeskakuj tej książki do kolejnych z serii! Jest tak zabawna, seksowna i odkrywcza, że każdy fan serii Bracia Slater absolutnie musi ją przeczytać!

– MissSmoak, Amazon.com

__

L.A. Casey – bestsellerowa autorka „The New York Times” i „USA Today”. Pochodzi z Irlandii, mieszka w Dublinie. Jej życie składa się z dwóch podstawowych elementów: wychowywania cudownej córeczki oraz „czarowania” kolejnych powieści. Uwielbia rozmawiać ze swoimi fankami na Facebooku. Zainspirowana literaturą erotyczną ciężko pracowała nad własną książką i determinacją wywalczyła jej wydanie. Całe szczęście! Tak powstał kultowy Dominic z serii Bracia Slater. Choć miała zaledwie dziewiętnaście lat, przygodę z pisarstwem rozpoczęła od hitu. Dominic według recenzji sklepu internetowego Amazon to spektakularny sukces i bestsellerowa książka.

Opinie o ebooku Bracia Slater. Aideen - L.A. Casey

Fragment ebooka Bracia Slater. Aideen - L.A. Casey

Mary i Yessi,

obie jesteście najbardziej zwariowanymi

i najlepszymi przyjaciółkami,

jakie mogłam sobie wymarzyć,

i nie oddałabym Was za nic w świecie.

Dziękuję za codzienne zabawne rozmowy.

Zabiorę niektóre z tych dziwnych

pogawędek do grobu.

Dla mniejszej wersji mnie

Rozdział 1

Ból.

Ból brzucha.

Ostry ból brzucha.

Właśnie tego w tej chwili doświadczałam… A to wszystko przez cholerne ciastko. Jeśli nie dostanę zaraz tej chrupiącej pyszności, wpadnę w taki szał, że Nico Slater może się schować.

– Keela, proszę cię – jęknęłam bliska płaczu. – Daj mi maleńki kawałek tego ciasteczka. Nie powiem…

– Aideen!

Skrzywiłam się, gdy usłyszałam jego głos w salonie.

– O cholera – mruknęłam pod nosem i unikałam patrzenia w stronę wejścia do salonu. Wiedziałam, że tam był.

Zamiast tego skupiłam wzrok na pięknie udekorowanej choince, która stała za Keelą.

Keela Daley – która z nieznanego mi powodu wciąż była moją przyjaciółką – siedziała na sofie i robiła za podnóżek dla moich opuchniętych nóg. Dwa dni wcześniej zdjęto mi gips, który nosiłam przez osiem tygodni. Kolano i łydka ładnie się zagoiły, ale wciąż były podatne na urazy, więc musiałam bardzo uważać. A to oznaczało, że prawie nie schodziłam z kanapy.

Wcale nie cieszyło mnie siedzenie na tyłku dwadzieścia cztery godziny na dobę, ale skoro to miało mieć korzystny wpływ na moją nogę, to nie miałam wyjścia.

Spojrzałam na rękę i westchnęłam, widząc świeżą bliznę. Rana zagoiła się kilka tygodni temu, a Kane zapewnił mnie, że ten czerwony kolor był normalny dla świeżej blizny. Z czasem powinien zjaśnieć.

Miałam taką nadzieję, bo inaczej będę musiała ciągle nosić bluzki z długim rękawem.

Keela przyciągnęła moją uwagę, gdy uśmiechnęła się złowieszczo i wrzuciła do ust ostatni kawałek czekoladowego ciastka – to cios poniżej pasa – a potem spojrzała w lewo, unosząc ręce w poddańczym geście.

– Nie miałam zamiaru się z nią dzielić, przysięgam.

Zignorowałam mojego chłopaka i skupiłam się na tej małpie siedzącej niedaleko mnie.

– Jako przyjaciółka jesteś do dupy.

Spojrzała na mnie znowu i wzruszyła ramionami lekceważąco.

– Lepiej być przyjaciółką do dupy niż martwą przyjaciółką.

Obruszyłam się.

– Nie zabiłby cię za to, że dałaś mi ciastko…

– A właśnie że by ją zabił – wtrącił się zachrypnięty głos.

Prychnęłam, sfrustrowana, i zerknęłam na miłość mojego życia, która kazała mi cierpieć. Spojrzałam mu w oczy i zaczęłam błagać.

– Kane, minęło osiem tygodni, odkąd wróciłam ze szpitala. Osiem. Moja ręka i noga zagoiły się i gardło już mnie nie boli. Mam dosyć zup i papkowatego jedzenia. Jestem w ciąży, a to oznacza, że nieustannie czuję głód. Takie jedzenie już mi nie wystarcza. Proszę, pozwól mi zjeść paczkę ciastek.

– Całą paczkę? – Keela zaśmiała się wesoło. – Ty gruba krowo. Najpierw chciałaś jedno ciastko, a teraz żądasz całej paczki?

Wbiłam jej piętę w udo.

– Zamknij się, ty zdradliwa małpo!

Syknęła i odsunęła moją nogę, ale zrobiła to, co jej kazałam.

– Aideen. – Kane westchnął i zaczął pocierać skronie.

W ciągu ostatnich kilku tygodni bardzo często to robił.

– Nie jestem taki surowy po to, by cię wkurzyć, laleczko, ale sama słyszałaś lekarza. Żadnych stałych pokarmów, dopóki twoje gardło się nie zagoi. Jeszcze tylko kilka dni. Po co ryzykować? Gdy po raz pierwszy zjadłaś coś twardego, podrażniłaś sobie gardło i musieli ci założyć szwy. Naprawdę chcesz to powtórzyć?

Mówił stanowczym głosem, ale patrzył na mnie z uczuciem.

– Chcesz przejść kolejną operację, a potem nie móc mówić i jeść przez tubę? Osobiście nie chciałbym cię widzieć znowu w takim stanie. Za pierwszym razem prawie mnie to zabiło.

Przypomniałam sobie tę przerażającą sytuację, która miała miejsce siedem tygodni temu, gdy przełknęłam kawałek kanapki z szynką i poczułam okropny ból gardła. Ta kromka chleba o twardej skórce sprawiła, że rany w moim i tak wrażliwym gardle się otworzyły. Zaczęłam kaszleć krwią, co przeraziło mnie, jak i wszystkich moich bliskich. Gavin i dziewczyny rozpłakali się, a Kane i tata niemal zeszli na zawał.

Mówiąc szczerze, sama przeraziłam się na śmierć.

Po operacji zamknięcia rany czułam się okropnie, a jedzenie przez rurkę było do dupy. Przez kilka następnych tygodni byłam w strasznym stanie. Nigdy więcej nie chciałabym doświadczyć czegoś takiego.

Przenigdy.

Spojrzałam na Kane’a, a potem na Keelę. Wreszcie spuściłam wzrok, wbijając go w puchaty kocyk, którym ja i Keela się okrywałyśmy.

– Nie, nie chcę – powiedziałam do Kane’a, ale nie uniosłam głowy, bo nie chciałam, by zobaczył, że moje oczy wypełniły się łzami.

Nie znosiłam tego, jak szybko ostatnio się wzruszałam.

Ciąża zamieniła mnie w straszną beksę.

– Kochanie? – odezwał się Kane.

Pociągnęłam nosem.

Cholera.

– Dobra – powiedziałam i potarłam nos wierzchem dłoni.

– Użyj chusteczki, ty oblechu.

Zaśmiałam się, wciąż płacząc.

– Zostaw ją w spokoju, Keela – zganił ją Kane.

Jednak przyjaciółka w ogóle nie zwróciła na niego uwagi.

– Jeśli wytrzesz gluty w ten koc, to przysięgam na Boga, że cię zabiję, Ado.

Śmiałam się dalej i przestałam dopiero, gdy dostałam kolki.

– Dlaczego tak ją rozśmieszasz? – mruknął Kane z niezadowoleniem. – Jeszcze coś się jej stanie.

Niemal słyszałam, jak Keela przewraca oczami.

– Daj już spokój, wielkoludzie. To ciężarna kobieta, a nie lalka ze szkła. Popchnij ją lekko. Obiecuję, że się nie potłucze.

Kane uśmiechnął się złośliwie.

– Właśnie przez „popychanie” jej muszę się teraz o nią martwić.

Keela przybrała zamyślony wyraz twarzy.

– Nie mogę się doczekać, by zobaczyć, co się stanie, gdy ona się urodzi. Pewnie wsadzisz to biedne dziecko do kuli próżniowej już pierwszego dnia.

– On będzie superdzieckiem. Wybrańcem. Nie jakimś słabeuszem.

Keela zaśmiała się radośnie.

– Wmawiaj to sobie dalej, kolego.

Uniosłam głowę i zobaczyłam, że Kane pokazuje Keeli środkowy palec, a ona w rewanżu pokazała mu dwa.

Pokręciłam głową z niedowierzaniem.

– Dzieci, wystarczy tego. Matka jest zbyt zmęczona i głodna, by wysłuchiwać dzisiaj waszych kłótni – oznajmiłam, ziewając.

Kane wszedł w końcu do pokoju i usiadł obok mnie. Oparł się łokciem o sofę, a drugą ręką zaczął delikatnie drapać mnie po plecach.

– Dlaczego nie pójdziesz do łóżka? – zapytał niskim, zachęcającym głosem.

– Może dlatego, że ma towarzystwo, czyli mnie, ty wredny dupku – wypaliła Keela. – Przestań ją uwodzić, gdy siedzę tuż obok, palancie.

Uśmiechnęłam się do niej szeroko. Kane wytarł łzy z moich policzków.

– Moja laleczka.

Keela zachichotała.

– To urocze, ale i tak jesteś obleśny.

Spojrzałam na nią, żartobliwie mrużąc oczy.

– Przeszkadza ci to?

– Ani trochę – odparła. – Róbcie, co wam się podoba.

Kane szturchnął mnie i puścił oczko.

– Nie powinnaś była jej karmić. Teraz nie będzie chciała wyjść.

Keela sapnęła, udając zszokowanie.

– Jak śmiesz? Nie jestem psem!

– Nie powiedziałem, że nim jesteś. – Kane uśmiechnął się demonicznie i wstał, po czym odwrócił się i udał do kuchni.

Keela odsunęła kocyk, którym się przykrywała, i zerwała się z kanapy.

– Nie odchodź, gdy do ciebie mówię, Kanie Slaterze! – krzyknęła i ruszyła za nim.

Niski śmiech Kane’a tylko jeszcze bardziej ją rozzłościł.

– Bo co? Zabijesz mnie? – droczył się z nią.

– Masz rację, zabiję cię… Jeśli nie przestaniesz się tak do mnie szczerzyć, to przysięgam, że to zrobię!

Zaśmiałam się pod nosem.

Zachowywali się jak rodzeństwo, a mi się to bardzo podobało, bo wiedziałam, że tak naprawdę się kochają. Byłoby kiepsko, gdyby mój chłopak i najlepsza przyjaciółka się nienawidzili.

– Nie rzucaj tym we mnie! – krzyknął nagle Kane.

Keela zachichotała.

– To tylko kostka masła, ty przerośnięty dzieciaku.

– To zamarznięta kostka masła. Równie dobrze mogłabyś rzucić w moją głowę cegłą!

– To da się zorganizować, wielkoludzie.

– Jesteś podła. Mam nadzieję, że o tym wiesz.

– Wiem.

Zaśmiałam się, słysząc ich rozmowę, i wtuliłam się w sofę, mocniej okrywając się kocem.

– Zostaw go w spokoju, Keela.

Usłyszałam, że ktoś odstawia coś z hukiem na blat.

– Masz szczęście, że ona chce cię żywego i w jednym kawałku.

– A ty masz szczęście, że chce cię widywać tak często, bo inaczej miałabyś zakaz wchodzenia do tego budynku.

– Woda sodowa uderzyła ci do głowy z nadmiaru władzy.

Uśmiechnęłam się.

Kane niedawno powiedział Keeli, że jest właścicielem budynku, w którym mieszkałam, a także kilku innych znajdujących się w Dublinie. Nie była zła, tylko lekko urażona tym, że Alec nie powiedział jej o tym „drobnym” sekrecie Kane’a, ale już jej przeszło i nie miała z tym problemu.

Dodatkowo zachowała tę wiadomość dla siebie, bo Kane nie chciał, aby reszta osób z naszej paczki się dowiedziała. Cenił sobie swoją prywatność, a ona to szanowała.

– Lepiej podziękuj Bogu za to, że muszę wracać do siebie i nakarmić Storma. Inaczej wytarłabym tobą podłogę.

– Następnym razem, krasnalu.

Keela weszła do salonu i oznajmiła:

– Oficjalnie nie znoszę twojego chłopaka.

Złapałam się za serce.

– To wielka szkoda, bo ja twojego kocham.

Jej usta drgnęły, jakby chciała się lekko uśmiechnąć.

– Wrócę na noc, tylko muszę nakarmić i wyprowadzić…

– Tę tłustą bestię. Tak, słyszałam.

Keela warknęła.

– Myślałam, że jak będziesz w ciąży, to zrobisz się sentymentalna i dasz Stormowi szansę, ale nieeeee… Ty wciąż źle o nim mówisz.

Storm był dla Keeli jak dziecko.

– Nawet święty zacząłby przeklinać z jego powodu, Kay.

Jej lewa powieka drgnęła, a potem odwróciła się i wyszła z mieszkania, po drodze pokazując mi środkowy palec.

– Będę o tym pamiętać, gdy zaczniesz cierpieć katusze podczas porodu.

Jęknęłam, gdy drzwi od mieszkania się zamknęły. Skrzywiłam się i w milczeniu poprosiłam karmę, żeby mój poród nie był wyjątkowo bolesny, bo naprawdę często nabijałam się ze Storma… W większości wypadków sam sobie na to zasłużył, więc jeśli się nad tym zastanowić, to nie powinnam aż tak bardzo cierpieć.

Oparłam się o kanapę i zamknęłam oczy z westchnieniem, ale szybko je otworzyłam i usiadłam wyprostowana, gdy zauważyłam, że nikogo nie ma ze mną w pokoju.

Byłam sama.

Ogarnęła mnie panika.

– Kane! – zawołałam i rozejrzałam się po pokoju ze strachem, jakby ktoś zaraz miał wpaść tutaj i na mnie naskoczyć.

Usłyszałam kroki. Kane szedł korytarzem, a po chwili pojawił się w salonie, trzymając w ręce kubek z parującą zawartością. Gdy zobaczył moją minę, szybko postawił go na stoliku i podbiegł do mnie.

– O co chodzi? – zapytał i położył mi rękę na brzuchu, patrząc na mnie pytająco.

Przełknęłam ślinę i pokręciłam głową.

– Nic, tylko… przez chwilę myślałam, że jestem sama i… no wiesz, przestraszyłam się.

Kane zamrugał powiekami.

– Powiedziałaś, że już nie boisz się być sama.

Spuściłam głowę.

– Kłamałam.

Kane westchnął i przyklęknął na podłodze.

– Zabiję go za to, że przez niego cały czas się boisz.

Zacisnęłam mocno powieki, a w moim umyśle pojawiła się twarz Dużego Phila.

– Wiem.

Kane pocałował mnie w czubek głowy.

– Pomożesz mi zrobić zastrzyk?

Potrafił już bez problemu robić to sam, ale doceniałam jego starania pozwalające mi skupić się na nim, a nie na potworze, który wciąż mnie nawiedzał.

Nie śniłam o tej nocy, kiedy w mojej starej klasie wybuchł pożar. W moich snach nie pojawiała się twarz Dużego Phila. Ale przypominałam sobie o nim w ciągu dnia, gdy siedziałam i zastanawiałam się, „co by było, gdyby…”.

Co by było, gdybym nie wydostała się stamtąd na czas?

Co by było, gdybym nawdychała się więcej dymu?

A co, jeśli on wciąż jest blisko i obserwuje nas, czeka na właściwy moment, by ponownie uderzyć?

Nie wypowiadałam na głos moich myśli, ale przeszkadzały mi one i wiedziałam, że te same pytania nawiedzały Kane’a. Jednak zachowywał je dla siebie, bo nie chciał mnie niepokoić.

Oboje cierpieliśmy w milczeniu.

Wiedziałam, że Kane, jego bracia, moi bracia i Brandon, wujek Keeli, szukali Dużego Phila, ale to nie ukoiło moich myśli. Już raz mnie dopadł i mógł to zrobić powtórnie, jeśli tylko chciał. Był osobą, która gdy czegoś pragnęła, dostawała to.

I kropka.

Myślę, że Kane też o tym wiedział. I właśnie z tego powodu nigdy nie przebywałam sama. Zawsze był obok mnie jakiś mężczyzna. Jeśli nie Kane, to jego lub moi bracia mnie pilnowali. Mieli mnie na oku dwadzieścia cztery godziny na dobę. Kane kompletnie zamknął cały budynek, w którym mieszkałam, a dodatkowo potroił liczbę ochroniarzy.

Jednak żadna z tych rzeczy mnie nie uspokoiła.

Mój umysł był teraz moim najgorszym wrogiem. Ciągle wymyślałam nowe scenariusze, jak Duży Phil mnie znajduje, zanim chłopakom udaje się go złapać. Mdliło mnie ze zmartwienia, gdy tylko w mojej głowie pojawiały się te obrazy.

– Przestań się nim martwić.

Spojrzałam na Kane’a, gdy się odezwał, i pokiwałam głową.

– Próbuję, naprawdę. Ale nic nie mogę na to poradzić.

– Ja cię ochronię – obiecał Kane i spojrzał mi w oczy. – Nikt cię nigdy więcej nie skrzywdzi.

Uśmiechnęłam się lekko.

– Mój rycerz w srebrnej… Hmm, w tatuażach.

Kane uniósł wysoko brwi.

– Niedługo dodam nowe tatuaże do swojej kolekcji.

Zamrugałam powiekami, zdziwiona.

– Co to będzie i gdzie?

Pokazał mi swoje nadgarstki, a ja wyciągnęłam ręce i potarłam kciukami nieduże fragmenty niepokrytej tatuażem skóry.

– Wytatuuję sobie twoje imię na lewym nadgarstku, a imię dziecka na prawym. Jeśli dojdzie do przecięcia nadgarstków, rana może być śmiertelna. To jedno z najbardziej wrażliwych miejsc. Bez ciebie i dziecka równie dobrze mógłbym być martwy, więc chcę mieć wasze imiona w widocznym miejscu, by nigdy nie stracić was z oczu.

Złapałam się za serce, czując rosnącą w gardle gulę.

To było dziwnie niepokojące, a jednocześnie szalenie piękne.

Kane prychnął, a ja przyjrzałam się grubej bliźnie otaczającej jego usta. Gapiłam się na nią dłużej, niż powinnam, ale nie mogłam się powstrzymać. Po chwili obrzuciłam spojrzeniem całą jego twarz, a potem skupiłam się na jego ramionach, których skóra była jeszcze bardziej pokryta bliznami.

Kochałam mojego mężczyznę, ale nienawidziłam tego, że jego piękne ciało zostało naznaczone cięciami, które przypominały o okropnych wydarzeniach w jego życiu. Ostatnio gdy zbyt długo patrzyłam na te szramy, zaczynałam myśleć o Dużym Philu. Przypominałam sobie wszystko, co usłyszałam na jego temat. Chyba nigdy tego nie zapomnę, nawet jeśli się postaram. Ten chory skurwiel wykorzystał Kane’a, który przysiągł chronić swojego brata Damiena.

Marco Miles był głównym przeciwnikiem chłopaków i rozkazywał im, ale to Duży Phil trzymał Kane’a na smyczy. Decydował, czy będzie miał choć odrobinę wolności, i ciągnął za tę smycz brutalnie, gdy Kane nie robił tego, co mu kazano.

To zazwyczaj następowało, gdy Kane odmawiał krzywdzenia niewinnych. Wiązano mu wtedy nadgarstki i otrzymywał baty albo był dźgany igłą. Duży Phil czerpał radość z torturowania i tresury Kane’a.

Z krzywdzenia go.

Kane zabił jego zboczonego syna, a w zamian Phil zażądał życia mojego i naszego nienarodzonego dziecka. Bałam się, że w końcu znajdzie okazję, by się zemścić. Wiedziałam, że kiedyś ten dzień nadejdzie.

Ale nie wiedziałam, kto wyjdzie z tego cało.

– Kochanie. – Głos Kane’a przebił się przez moje myśli. – Wszystko dobrze?

Zamrugałam powiekami, spojrzałam na jego nadgarstki i uśmiechnęłam się lekko.

– Nie mogę się doczekać, aż zrobisz te tatuaże.

Kane szturchnął mnie żartobliwie.

– Mógłbym je zrobić już jutro, gdyby mały pospieszył się i opuścił twoje włości.

Zachichotałam.

– Ona wyjdzie, gdy będzie na to gotowa.

– Jak typowa kobieta – zakpił Kane. – Albo będzie tak, jak ona chce, albo wcale.

Pokiwałam głową.

– Zgadza się.

– A więc dobrze, że to będzie chłopak. – Uśmiechnął się szeroko i pocałował mnie w czoło. – Kocham cię, laleczko.

– A ja kocham ciebie.

– Powiedzieć ci coś zabawnego? – zapytał Kane.

– Oczywiście.

– Na świecie żyje siedem milionów ludzi, a ja toleruję tylko jedenastu z nich.

Uniosłam brwi.

– Kim są ci ludzie?

Uniósł ręce i zaczął wyliczać na palcach.

– Ty, Branna, Bronagh, Keela, Alannah, Alec, Dominic, Ryder, Damien, Tony, dostawca pizzy, i Susan, która pracuje w Subwayu w okolicy.

Nie mogłam się powstrzymać od śmiechu.

– A dlaczego wymieniłeś ostatnich dwoje? Nie znasz ich przecież.

Kane wycelował we mnie oskarżycielsko palcem.

– Tony dostarcza mi jedzenie, a Susan przygotowuje dla mnie kanapki. Zostaw ich w spokoju, to dobrzy ludzie.

Prychnęłam pod nosem.

– Naprawdę musisz poszerzyć grono znajomych.

– Muszę zrobić wiele rzeczy, ale to nie znaczy, że do tego dojdzie. – Wzruszył ramionami.

Uśmiechnęłam się szeroko.

– A dlaczego na twojej liście nie ma mojego taty i braci?

Kane zagryzł wargę, a po chwili uśmiechnął się szeroko.

– Członkowie twojej rodziny to moi ulubieńcy, nawet nie muszę ich wpisywać na listę… Przecież to oczywiste.

– Tak, oczywiste – odparłam sarkastycznie.

– Czy zadowoliłem moją panią tą odpowiedzią? – zapytał z kiepskim brytyjskim akcentem.

Już chciałam powiedzieć, że tak, gdy nagle Kane spuścił wzrok i wlepił go w moje piersi, oblizując wargi.

Przewróciłam oczami.

– Typowy z ciebie facet.

Wstał, cofnął się o parę kroków, a potem skupił wzrok na swoim kroczu i ponownie spojrzał na mnie.

– Jestem tego świadomy – odparł.

– Nie, chodzi mi o to, że jesteś taki…

– Przystojny? Seksowny? Utalentowany w kwestii seksu?

Zmrużyłam oczy.

– Irytujący.

– Ale i tak przystojny, seksowny i utalentowany?

– Można tak powiedzieć – odparłam, próbując się nie uśmiechnąć.

– Przeżyję tego „irytującego”, jeśli cała reszta się zgadza.

– Ty naprawdę jesteś wkurzający.

– A nie irytujący? – zapytał z szerokim uśmiechem.

– Przecież to to samo.

– Nie do końca. To dwa różne słowa.

Zaczynałam tracić cierpliwość.

– Ale o podobnym znaczeniu – odparłam.

Kane założył ręce na piersi.

– Ale to i tak dwa różne słowa.

Dobra, dosyć tego.

– Podejdź do mnie, żebym mogła ci przyłożyć.

– Jasne – prychnął. – Nie ma mowy.

Oparłam głowę o kanapę i zamknęłam oczy.

– Ja przez ciebie oszaleję, wiesz?

Poczułam rękę na swoim kolanie i podskoczyłam ze strachu. Otworzyłam oczy i z zaskoczeniem zauważyłam, że Kane pochylał się nade mną. Jak na takiego wielkiego faceta poruszał się bezszelestnie.

– To całkiem sprawiedliwe, bo moje ciało szaleje przez ciebie cały czas.

Poruszyłam znacząco brwiami.

– Zastanawiam się, czy tak samo będziesz na mnie patrzeć, gdy dobijemy do osiemdziesiątki.

– Nie mam co do tego wątpliwości. Będę gonił cię na moim wózku, żebyś dała mi coś słodkiego.

Wybuchnęłam śmiechem i oparłam głowę o jego czoło, gdy przytulił się do mnie, siadając na sofie.

– Ile dzieci mi dasz? – zapytał cicho, muskając ręką mój napęczniały brzuch.

– A ile chcesz ich mieć? – zapytałam, patrząc na niego ponad ramieniem.

– Przynajmniej piątkę.

Zagryzłam dolną wargę.

– Ogólnie piątkę dzieci czy piątkę chłopców? Bo wiesz, że możemy mieć same dziewczynki, ale potem moje ciało nie zniesie tego, jeśli ty będziesz chciał mieć jeszcze piątkę chłopaków.

Kane zaśmiał się cicho.

– Ogólnie piątka i będzie dobrze. W mojej rodzinie jest piątka dzieci, w twojej również. Podoba mi się ta liczba.

Wyciągnęłam się i pocałowałam go w czoło.

– A więc niech będzie piątka.

– Ale będą musiały być mniej więcej w podobnym wieku – oznajmił. – Więc jak tylko urodzi się jedno, zaczniemy starać się o drugie.

Uśmiechnęłam się szeroko.

– A to oznacza dużo seksu, prawda?

– Dokładnie tak – odparł wesoło. – Zadbamy o to, by twoje jajeczka zostały zapłodnione.

Zaśmiałam się, obejmując brzuch.

Kane złapał mnie za rękę i uścisnął ją.

– Będziemy mieć dziecko – wyszeptał.

– W rzeczy samej – odparłam radośnie.

– Jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi, Aideen – powiedział Kane i usiadł prosto. Patrzył na mnie przez chwilę, a potem zszedł z kanapy i opuścił pokój.

Patrzyłam, jak odchodzi, zdezorientowana. Chciałam wiedzieć, co robił. Podniosłam się na sofie i wyszłam za nim z salonu, podążając do sypialni.

– Kochanie, co się stało? – zapytałam.

Stał przed szafką nocną i patrzył na coś, co wyciągnął z górnej szuflady.

– Chciałem to zrobić po narodzinach dziecka. Chciałem, żeby to była idealna i romantyczna chwila, ale nie mogę już dłużej czekać.

Zamrugałam, zdezorientowana, patrząc, jak opuszcza ramiona, a potem idzie w moją stronę, cały czas patrząc mi w oczy.

– O czym ty mówisz? – zapytałam z ciekawością w głosie.

Kane ujął delikatnie moje dłonie i odetchnął głęboko, a potem zrobił coś zupełnie niespodziewanego.

Przyklęknął na jedno kolano.

– Aideen…

– O mój Boże – sapnęłam i zabrałam od niego ręce, by móc zakryć twarz dłońmi.

– Kocham cię. Nigdy nie myślałem, że to możliwe, by aż tak kochać kobietę. – Uśmiechnął się szeroko, a jego oczy błyszczały. – Jesteś dla mnie wszystkim. Dopełniasz moje życie swoim istnieniem. Gdy myślę o tym, że nosisz w sobie moje dziecko, czuję miłość, której nie potrafię opisać słowami. To niesamowite. Tak bardzo cię kocham i mam nadzieję, że uczynisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną.

– O mój Boże.

Uśmiechając się szeroko, wypowiedział słowa, o których marzy każda dziewczyna.

– Wyjdziesz za mnie, laleczko?

– Kane – wyszeptałam.

Uniósł prawą dłoń i pokazał pierścionek z dużym brylantem i mniejszymi kamieniami zdobiącymi obrączkę. Bez słowa uniosłam rękę i załzawionymi oczami patrzyłam, jak wkłada mi pierścionek na palec, a potem całuje moją dłoń z uczuciem.

– Tak – powiedziałam, gdy udało mi się odzyskać głos. – Tak, wyjdę za ciebie. Tak. Tak. Milion razy tak!

Kane zerwał się na równe nogi, ujął moje ręce i przycisnął mnie do swojej piersi. Pocałował mnie mocno, a gdy się rozpłakałam, zaczął składać pocałunki na całej mojej twarzy. Łzy płynęły strumieniami, a po chwili dostałam czkawki i wtedy już szlochałam niekontrolowanie.

– Nie mogę w to uwierzyć – załkałam.

Kane pocałował mnie raz jeszcze.

– Bałem się zadać ci to pytanie, bo mogłabyś odmówić. Wiem, że mnie kochasz, ale, kurwa, to była najstraszniejsza rzecz, jaką w życiu zrobiłem. Ta niepewność dobijała mnie od dawna.

Zamrugałam powiekami, osłupiała.

– Co? Od kiedy to planowałeś?

– Kupiłem pierścionek wiele tygodni temu, tuż po tym, jak zostałaś… ranna. A potem poprosiłem twojego tatę i braci o zgodę. Męczyli mnie godzinami, ale w końcu się zgodzili, a potem nazwali mnie dupkiem.

Zaszlochałam głośno.

– P-poprosiłeś ich o p-pozwolenie?

– Oczywiście – odparł Kane. – Jesteś dla nich ważna, nie odebrałbym im ciebie bez ich zgody. Poza tym gdybym to zrobił, nie zdołałbym się zbyt długo ukrywać, bo szybko skopaliby mi za to dupę.

Zaśmiałam się przez łzy.

Objęłam go tak mocno, jak tylko mogłam, bo brzuch przeszkadzał mi się bardziej zbliżyć. Kane mnie przytulił i przez chwilę staliśmy w milczeniu, obejmując się. On pierwszy przerwał ciszę, bo się roześmiał.

– Z czego się śmiejesz? – zapytałam.

Kane odsunął się ode mnie i powiedział:

– Damien dopiero przyzwyczaja się do tego, że jesteśmy razem i będziemy mieć dziecko. Szczęka mu opadnie, gdy dowie się, że poprosiłem cię o rękę.

Uśmiechnęłam się szeroko na myśl o mojej nowej ulubionej osobie.

– Na pewno będzie się cieszył naszym szczęściem – powiedziałam, kiwając głową. – Wszyscy będą.

Kane oparł się czołem o moje czoło i wyznał:

– Teraz jesteś moja już na zawsze.

Uśmiechnęłam się jeszcze szerzej.

– Innej opcji sobie nie wyobrażam.

Oboje odwróciliśmy się, gdy nagle dobiegł nas głos z korytarza.

– Przyjechał twój ulubiony brat!

– O wilku mowa – rzuciłam.

Kane wziął mnie za rękę i wyprowadził z sypialni. W salonie znaleźliśmy Damiena, który już włączał xboxa Kane’a i wyciągnął dwa bezprzewodowe pady.

– Jaką grę przyniosłeś? – zapytał Kane i usiadł na kanapie obok brata.

Damien prawie pisnął z podekscytowania.

– FIFA 2016.

Kane klasnął w dłonie, a potem zamarł, gdy zobaczył, jak się na nich gapiłam. Uśmiechnęłam się szeroko, a Kane odchrząknął i skupił się na swoim bracie.

– Hej, Dame.

Damien spojrzał na mnie ponad ramieniem i puścił oczko.

– Hej, piękna.

Kane przewrócił oczami, ale nic nie powiedział. Akceptował to, że byłam po uszy zauroczona jego najmłodszym bratem, podobnie zresztą jak pozostałą trójką.

– Dame – wyszeptałam.

Spojrzał na mnie znowu, a ja wyciągnęłam lewą rękę i pomachałam palcami. Pokręcił głową, jakby nie mógł zrozumieć, o co mi chodziło, aż w końcu zauważył pierścionek. Zmarszczył brwi, rozdziawiając buzię ze zdziwienia.

Zerwał się na równe nogi i popatrzył na mnie i na Kane’a.

– Niemożliwe! – krzyknął po chwili ciszy.

Kane i ja wybuchnęliśmy śmiechem.

– Wy? I to tak na poważnie?

Pokiwałam głową, czując, że mój uśmiech sięga od ucha do ucha.

– Zaręczyliśmy się. Kane oświadczył się dosłownie chwilę przed twoim przyjściem. Oczywiście się zgodziłam.

Damien był wyraźnie zszokowany, ale widziałam również, że cieszył się naszym szczęściem.

– Gratulacje – wydusił, a potem podbiegł do mnie i objął mnie mocno.

Kiedy mnie puścił, podszedł do Kane’a. Zaczął go przeklinać i sprzedał mu parę kuksańców. Chłopcy tarzali się na sofie, śmiejąc się i wygłupiając.

– Troje z moich braci już się zaręczyło, zostali jeszcze tylko Dominic i Bronagh – powiedział Damien, gdy wstał z kanapy.

Uśmiechnęłam się.

– W końcu i do tego dojdzie.

– Myślałem, że oświadczy jej się jeszcze w liceum, ale czuję, że zrobi to niedługo. On wielbi ziemię, po której ta dziewczyna stąpa.

Przycisnęłam rękę z pierścionkiem do piersi i spojrzałam na Kane’a.

– Gdy tylko pojawią się tu dziewczyny, zacznę planować nasz ślub.

Kane przełknął głośno ślinę.

– Czy muszę się w to bardzo angażować? To znaczy wiesz, że zrobię wszystko i chcę wziąć udział w przygotowaniach, ale po prostu nie rozumiem znaczenia kwiatów, kolorów i tak dalej. Nie chcę powiedzieć lub zrobić czegoś niewłaściwego.

Prychnęłam pod nosem.

– Kochanie, wystarczy, że pojawisz się na ślubie i powiesz „tak”.

Klasnął w dłonie i oznajmił:

– To się da zrobić, laleczko. Umowa stoi!

Uśmiechnęłam się szeroko i udałam się do łazienki, by wziąć prysznic. Odkręciłam wodę i zaczęłam się rozbierać, czekając, aż woda się nagrzeje. I wtedy pozwoliłam myślom swobodnie płynąć.

Ciężko mi było uwierzyć, że Damien wrócił do domu zaledwie sześć tygodni temu. Nawet gdybym się bardzo postarała, chyba nigdy nie udałoby mi się zapomnieć dnia, w którym znowu pojawił się w życiu braci i znalazł drogę do mojego serca.

To było prawdziwe wejście smoka.

Rozdział 2

Osiem tygodni wcześniej…

Omój Boże – wydusił z siebie Kane. – O mój, kurwa, Boże.

Podzielałam jego reakcję, bo również nie mogłam uwierzyć w to, co widziałam.

Wyciągnęłam rękę w stronę Kane’a, ale zamiast dotknąć jego twardego ciała, złapałam w garść tylko powietrze. W jednej chwili stał przy moim łóżku, a w następnej biegł już pędem w stronę brata, by go złapać i unieść w powietrze. To nie było jednak łatwe zadanie, bo Damien był równie masywny, co Nico.

– Ciebie też dobrze widzieć – zaśmiał się Damien, gdy Kane odstawił go na ziemię.

Kane złapał brata za barki i patrzył na niego przez dłuższą chwilę, po czym wziął go w objęcia.

Damien zaczął sapać i klepać brata po plecach.

– Nie mogę… oddychać.

Zaśmiałam się, lecz szybko skrzywiłam z bólu.

Gardło bardzo mnie bolało.

– Damien! – powtórzył Kane głośno i dotknął jego twarzy, jakby chciał się upewnić, że brat naprawdę tam był. – Kurwa, braciszku, ty naprawdę przyjechałeś.

Damien uśmiechnął się promiennie i przytaknął.

– Tak.

Kane pokręcił głową, jakby nie dowierzając.

– Ale skąd się tutaj wziąłeś? To znaczy nie narzekam, po prostu nie rozumiem, o co tu chodzi.

– Dominic zadzwonił do mnie wczoraj w nocy i powiedział, co się stało. Wsiadłem na pokład pierwszego samolotu, jaki odlatywał. Wylądowałem jakąś godzinę temu i od razu tu przyjechałem.

Kane potarł twarz dłońmi.

– A inni nie wiedzą, że tu jesteś?

Damien pokręcił głową.

– Nie. Nie powiedziałem Dominicowi, w razie gdyby okazało się, że nie będzie dostępnego lotu.

Kane odetchnął głęboko.

– Cholera. On cię zabije za to, że mu nie powiedziałeś.

Damien zarechotał.

– Wiem.

Kane bez ostrzeżenia znowu przytulił Damiena.

– Nie mogę uwierzyć, że naprawdę tu przyleciałeś. Jestem w ogromnym szoku.

Damien poklepał Kane’a po plecach, ale nic nie powiedział, gdy dzielili ze sobą tę wyjątkową chwilę. Kiedy się od siebie odsunęli, Kane odwrócił się i wskazał na mnie z szerokim uśmiechem na twarzy.

– To jest Aideen, moja kobieta. – Podszedł do mnie i pogłaskał mój brzuch. – A to mały Slater, twój bratanek lub bratanica.

Damien popatrzył na mój brzuch.

– Nadal w to nie wierzę. Niemożliwe, że zostaniesz tatusiem.

– Nie musisz mi o tym mówić.

Damien spojrzał na mnie dużymi, szarymi oczami i skupił się na mojej twarzy. Obszedł Kane’a, by stanąć obok mnie.

– Hej, piękna. To prawdziwy zaszczyt móc w końcu poznać cię osobiście.

Och, ten dzieciak emanował urokiem osobistym.

Modlę się za dziewczynę, którą on się zainteresuje. Nie ma przy nim szans, biedaczka.

Kane spiorunował brata wzrokiem i uderzył go otwartą dłonią w tył głowy.

– Cholera. – Damien potarł głowę ze śmiechem. – Mój refleks nie jest już taki jak kiedyś. Wiedziałem, że to się stanie, ale nie mogłem się ruszyć, by to powstrzymać.

Kane uśmiechnął się radośnie.

– Jeszcze się nauczysz.

Damien pokręcił głową z uśmiechem i znowu spojrzał na mnie. Patrzyłam na niego, nawet nie mrugnąwszy okiem, i z jakiegoś powodu uznał to za zabawny widok.

– Pewnie zastanawiasz się, dlaczego jesteś z tym kretynem. – Skinął głową na brata. – Kiedy mogłabyś mieć kogoś takiego jak ja. – Wskazał na swoje ciało i zakręcił lekko biodrami.

Chciało mi się śmiać, ale wydałam z siebie tylko ciche burknięcie, które i tak sprawiło, że skrzywiłam się z bólu.

– Dame – skarcił go Kane, marszcząc groźnie brwi. – Nie rozśmieszaj jej. Ma poranione gardło. Nawdychała się za dużo dymu i tak się dusiła z tego powodu i kaszlała, że ma obdrapany cały przełyk.

Damienowi zrzedła mina.

– Przepraszam, Aideen. Nie wiedziałem.

Machnęłam ręką na Kane’a, a Damien uśmiechnął się z napięciem. Zaczęłam mu się przyglądać w milczeniu. Tak naprawdę byłam przerażona, ale miałam nadzieję, że tego nie zauważał. Nigdy wcześniej nie widziałam tak podobnych do siebie bliźniaków.

– Gdybyś miał brązowe włosy – wyszeptałam, siląc się, by się przy tym nie skrzywić – wzięłabym cię za Nica.

– To dobrze, że jestem blondynem. Bronagh twierdzi, że moje włosy są wręcz białe. – Damien puścił do mnie oczko.

On nawet brzmiał jak Nico i przez to całe to doświadczenie było dla mnie jeszcze dziwniejsze.

Kane prychnął pod nosem.

– Dlaczego tak się na niego gapisz?

Czyli jak?

Wzruszyłam ramionami, nie odrywając wzroku od Damiena.

– Próbuję znaleźć między wami jakąś różnicę, ale… jestem trochę przerażona. Jest was przecież dwóch. – Mój głos był tak cichy, że bracia musieli się zbliżyć i wytężyć słuch, by mnie usłyszeć.

Od zawsze wiedziałam, że byli bliźniakami, ale gdy zobaczyłam Damiena w rzeczywistości, miałam mętlik w głowie, bo wyglądał jak drugi Nico. Słyszałam, jak dziewczyny wymieniały kiedyś różnice między nimi, ale mówiąc szczerze, ja nie wskazałabym ani jednej poza kolorem włosów.

Damien zaśmiał się, widząc moją zszokowaną minę.

– W porządku. Chociaż dawno nie widziałem nikogo, kto byłby w takim szoku z powodu podobieństwa między mną a moim bratem.

Kane poklepał Damiena po plecach.

– W końcu wróciłeś, więc będziesz miał dużo czasu, by do tego przywyknąć.

Damien pokiwał głową na zgodę.

– Dobrze być znowu w domu.

– Ja również się cieszę, że wróciłeś – odparł Kane wesoło. – Będziesz tu, gdy moje dziecko się urodzi, bracie. Nie masz pojęcia, jaki jestem z tego powodu szczęśliwy.

Damien uśmiechnął się, a jego białe jak perły zęby błysnęły.

– Nadal nie mogę uwierzyć w to, że zostaniesz ojcem, a ja wujkiem.

Kane spojrzał na mój brzuch.

– Myślę, że ja nie będę mógł w to uwierzyć, dopóki on nie dorośnie.

– Ona – wyszeptałam bez namysłu.