Wydawca: Armoryka Kategoria: Religia i duchowość Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 153 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Boski Pymander (Pimander) - Hermes Mercurius Trismegistus (Trismegistos)

Pymander nie jest tylko jednym z najważniejszych dzieł przypisywanych Hermesowi Trismegistusowi - a najważniejszym. Stanowi, jakby to ująć, Główną Ewangelię Stowarzyszeń Hermetycznych, przedstawioną w postaci objawienia, apokalipsy przekazanej założycielowi tej tradycji. On sam jednakże to nie tyle postać historyczna, co uosobienie nauczającej mocy a może jednego ze szczebli duchowego oświecenia - innymi słowy, kogoś, kto osiągnął hermetyczny, a raczej „po trzykroć najwspanialszy” stan świadomości, objawienie. Ów stan objawienia przejawia się w zwiększeniu duchowej intuicji, dzięki któremu mistyk mógł otrzymać pierwszy dotyk kosmicznej świadomości i zachować go w pamięci fizycznej, kiedy powrócił do normalnego stanu. Objaśnienia związane z boskimi naukami w naturalny sposób przyjmują formę apokaliptycznych wizji, lecz ułożonych i logicznych. Traktat rości sobie pretensje do zapoczątkowania duchowej „Epopteii” („spojrzenia poza”) Tajemnych Misteriów, Wizji ujawnionej przez Wielkiego Inicjatora, czy też Mistrza Hierofantę, Jeden Umysł wszelkiego mistrzostwa.

Opinie o ebooku Boski Pymander (Pimander) - Hermes Mercurius Trismegistus (Trismegistos)

Fragment ebooka Boski Pymander (Pimander) - Hermes Mercurius Trismegistus (Trismegistos)

Hermes Mercurius Trismegistus

BOSKI PYMANDER

przełożyła Agata Staszewska

Armoryka

Sandomierz

Seria: ŚWIĘTE KSIĘGI, ŚWIĘTE TEKSTY, Nr 23

Redaktor serii: Andrzej Sarwa

Redaktor tomu: Elżbieta Sarwa

Projekt okładki: Joanna Sarwa

Fotografia na okładce: Marta Sarwa

Autor: Hermes Mercurius Trismegistus

Tytuł: Boski Pymander.

Przełożyła Agata Staszewska, podstawa przekładu:

THE DIVINE PYMANDER

of

Hermes Mercurius Trismegistus

IN XVII. BOOKS.

Translated formerly out of the Arabick into Greek, and thence into Latine, and Dutch, and now out of the original into English; by Doctor [John] Everard.

London: Printed by Robert White, for Tho. Brewster, and Greg. Moule,

[1650]

Copyright © 2012 by for the Polish translation by Agata Staszewska

Copyright © 2012 for the Polish edition by Wydawnictwo „Armoryka”

Wydawnictwo ARMORYKA

ul. Krucza 16

27–600 Sandomierz

tel +48 15 833 21 41

e–mail: wydawnictwo.armoryka@interia.pl

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-64145-30-8

Konwersja:

PRZEDMOWAROZWAŻNY CZYTELNIKU,

Książka ta słusznie może rościć sobie miano najstarszej z wszystkich Ksiąg na Świecie, będąc napisaną kilka stuleci przed czasami Mojżesza, czego spróbuję dowieść. Oryginał (o ile nam wiadomo) został napisany po arabsku, a dotąd opublikowano kilka przekładów, na grekę, łacinę, francuski, holenderski, etc., nigdy wcześniej jednak na angielski. Wielka szkoda, że uczony tłumacz (dr Everard) nie dożył i nie otrzymał honoru ani podziękowań należnych mu z rąk Anglików za jego dobrą wolę i trud przy tłumaczeniu księgi tak nieskończonej wagi z języka oryginału na ich język ojczysty.

Odnośnie autora samej księgi należy rozważyć cztery sprawy, mianowicie: jego imię, nauczanie, kraj pochodzenia i czasy, w których żył.

1. Imię, którym go zazwyczaj tytułowano, to Hermes Trismegistus, tj. Mercurius ter Maximus lub po trzykroć najwspanialszy Posłaniec. I równie dobrze można go zwać Hermesem, ponieważ był pierwszym Posłańcem na świecie (jak czytamy), który przekazał wiedzę synom człowieczym, na piśmie i w inskrypcji. Z powodów, o których później wspomnę, zwano go Ter Maximus.

2. Jego nauki objawią się przy jego Dziełach oraz we właściwym rozumieniu znaczenia jego imienia.

3. Jeśli chodzi o kraj, był królem Egiptu.

4. Jeśli chodzi o czasy, wśród tych, którzy opisują tego boskiego, starożytnego autora, nie obejdzie się bez kontrowersji odnośnie okresu, w którym żył. Niektórzy twierdzą, że żył po Mojżeszu, podają takie skromne dowody: ponieważ nazwano go Ter Maximus: ponieważ był uprzywilejowany [Franciscus Flussas] (wedle egipskich obyczajów) będąc głównym filozofem, był najważniejszym z kapłanów: i stąd najważniejszą osobą w rządzie, czy też królem. Lecz jeśli to wszystkie ich powody, musisz mi wybaczyć, że się w takim razie z nimi nie zgodzę, a to z tego powodu, że według najbardziej uczonego z jego uczniów [Geber, Paracelsus: Henricus Nollius w Theoria Philosphia Hermeticae, traktat pierwszy] zwano go Ter Maximus, gdyż posiadał doskonałą i dokładną wiedzę o wszelkich sprawach tego świata, które podzielił między trzy królestwa (i nazwał je): Minerałów, Roślin i Zwierząt, i celował w prawidłowym rozumieniu tych trzech królestw; ponadto ponieważ zdobył i przekazał potomnym wiedzę o kwintesencji całego wszechświata (który to wszechświat, jak wcześniej wspomniałem, podzielił na trzy części), zwaną inaczej Eliksirem Filozofów, który stanowi zbiór wszelkich cnót ziemskich i niebiańskich; wielu w swojej ignorancji zaprzecza istnieniu tego sekretu, wielu szukało go ponosząc wielkie koszty, lecz nieliczni, choć istnieją, szczęśliwie znaleźli, o tak, i są to Anglicy [Ripley, Bacon, Norton, etc.]. Mówi się, że opis tego wspaniałego skarbu został odnaleziony na Szmaragdowej Tablicy, po potopie w Dolinie Ebron. Zatem więc wymieniony wyżej dowód na to, że ów autor żył po Mojżeszu wydaje się oparty na błędnych przesłankach: nigdzie też nie pojawia się, że żył w czasach Mojżesza, choć niektórzy podzielają taką opinię, jak np. John Functius, który w swojej Chronologii stwierdził, że Hermes przeżył dwadzieścia jeden lat zanim Mojżesz otrzymał Prawo na pustkowiu. Jednak dowody, które on oraz inni przytaczają, mają o wiele mniejszą wagę niż ten, który ja przedstawię, przemawiający za tym, że żył w czasach przed Mojżeszem. Moje dowody są następujące:

Po pierwsze, ponieważ uważa się wśród starożytnych, że był pierwszym, który wymyślił sztukę przekazywania wiedzy światu, na piśmie bądź w inskrypcji. Teraz, jeśli tak było, to wedle wszelkiego prawdopodobieństwa żył przed Mojżeszem, ponieważ powiedziano o Mojżeszu, że od dzieciństwa był biegły w całej egipskiej nauce [Dzieje Apostolskie 7, 22], co nie mogłoby mieć miejsca bez pomocy literatury, a nie słyszeliśmy o żadnej przed tą, którą wymyślił Hermes [rozdział X].

Po drugie, sam powiedział, że jest synem Saturna, a inni twierdzili, że Skrybą Saturna. A teraz, Saturn według historyków żył w czasach Saruga, pradziada Abrahama [Sanchoniaton]. Przyjmę jedynie do wiadomości jego podane w księdze Suda wnioski i zadowolę się wiedzą, że żył nie tylko przed Mojżeszem, lecz także na długo przed nim. Oto jego słowa: „Credo Mercurium Trismegistum sapientem Egyptium floruisse ante Pharaonem” [Księga Suda].

W tej Księdze, choć jest bardzo stara, zawarto więcej wiedzy o Bogu i Przyrodzie niż we wszystkich innych księgach świata, z wyłączeniem jedynie Pisma Świętego. Osoby, które przeczytają ją z rozwagą i należytym zrozumieniem, będą mogły czuć się zwolnione z obowiązku przeczytania innych książek, których autorzy roszczą sobie pretensje do wiedzy Stwórcy i Stworzenia. Gdyby Bóg kiedykolwiek objawił się w człowieku, objawiłby się w nim. Tak, jak ukazuje się w tej Księdze. To, że człowiek nie posiadający wiedzy swoich przodków, gdyż – jak wcześniej powiedziałem – pierwszy odkrył sztukę przekazywania wiedzy potomnym za pośrednictwem pisma, okazał się tak wyniesionym bóstwem i tak wnikliwym filozofem, zdaje się bardziej zasługą Boga niż człowieka. Dlatego też, zdaniem niektórych, przybył on z Nieba, a nie urodził się na Ziemi [Goropius Becanus]. Księga ta zawiera prawdziwą filozofię, bez której nigdy nie uda się osiągnąć wyżyn i prawdziwości Pobożności i Religii. Zgodnie z tą Filozofią, Filozofem nazywam człowieka, który będzie badał i studiował wszystkie rzeczy, które istnieją, ich porządek i to, jak – i przez kogo – są zarządzane, i z jakiej przyczyny albo w jakim celu. Człowiek, który tego dokona, dziękować będzie Wszechmocnemu Stwórcy, Strażnikowi i Zwierzchnikowi wszystkich rzeczy i będzie go podziwiać. A kto okaże w ten sposób prawdziwą wdzięczność, zasłuży sobie na miano prawdziwie Pobożnego i Religijnego. Z kolei człowiek prawdziwie Religijny dowie się coraz więcej czym jest Prawda i gdzie się znajduje. Dzięki tej wiedzy stanie się jeszcze bardziej Religijny.

Chwała i splendor filozofii kryją się w próbie zrozumienia najwyższego Dobra, Źródła wszelkiej Dobroci. Jak moglibyśmy zbliżyć się do tego Źródła, czy w ogóle odnaleźć je, inaczej niż za pośrednictwem Strumieni? Działania przyrody to strumienie, które wypływają ze Źródła Dobroci, którą jest Bóg. Nie podzielam niedouczonej i niemądrej opinii osób, które twierdzą, że najwięksi filozofowie są jednocześnie największymi ateistami, jak gdyby poznanie dzieła Boga i zrozumienie jego intencji widocznych w procesach zachodzących w przyrodzie musiało wymagać od człowieka, by zaprzeczył istnieniu Boga. Pismo [Księga Hioba] gani takie upojone poglądy, a doświadczenie im przeczy. Spójrzcie, oto jest najwspanialszy Filozof, a zarazem największe Bóstwo!

Przeczytaj poniższą Księgę ze zrozumieniem (z pomocą może ci przyjść obszerny Komentarz napisany do niej [Hanbal Offeli Alabar]), ponieważ więcej ona powie o jej Autorze, niż ktokolwiek mógłby powiedzieć, a najmniej ja sam.

Twój, w umiłowaniu Prawdy, J.F.

PIERWSZA KSIĘGA HERMESA TRISMEGISTUSA

1. MÓJ SYNU, spisz tę Pierwszą Księgę, zarówno dla dobra ludzkości, jak i z oddania Bogu.

2. Nie ma bowiem religii prawdziwszej ani bardziej sprawiedliwej niż poznanie tego, co jest, oraz dziękowanie za wszystkie rzeczy Temu, który jest stworzył, czego nigdy nie zaprzestanę.

3. Co zatem, Ojcze, powinien robić człowiek, by dobrze wieść życie, skoro widzi, że nie ma tu nic prawdziwego?

4. Mój Synu, bądź pobożny i religijny, ponieważ ten, który tak czyni to najlepszy i najwspanialszy Filozof, a bez Filozofii nie można nigdy osiągnąć wyżyn i prawdziwości w pobożności i religii.

5. Ten, kto będzie zgłębiał i badał istniejące rzeczy, ich porządek i sposób, w jaki są zarządzane – przez kogo, z jakiego powodu i w jakim celu – uzna za słuszne podziękować Stwórcy, jak również dobremu Ojcu, znakomitej Pielęgniarce i wiernemu Zarządcy, a ten, który okaże wdzięczność, będzie Pobożny, czyli Religijny. Ten zaś z kolei, kto jest religijny, dowie się zarówno, gdzie znajduje się prawda, jak i czym ona jest, a z tą nauką stanie się jeszcze bardziej Religijny.

6. Bowiem nigdy, mój Synu, nie skłoni się – ani nie będzie mogła się skłonić – w stronę przeciwną ta dusza, która gdy znajduje się w ciele rozjaśnia się i wznosi w wiedzy i zrozumieniu tego, co dobre i prawdziwe, ponieważ rozkochują one w sobie tę duszę i sprawiają, że zapomina wszelkie zło. A gdy pozna ona swego Ojca i Przodka, nie będzie mogła odrzucić go ani odstąpić od tego dobra.

7. Pozwól więc, mój Synu, by był to koniec Religii i Pobożności, gdzie kiedy raz dotrzesz, będziesz żył i umrzesz w błogosławieństwie, ponieważ twoja dusza wyzbędzie się ignorancji w kwestii jej koniecznego powrotu i ponownego odejścia.

8. Mój Synu, jedynie ta droga prowadzi do Prawdy, którą podążali nasi Przodkowie. Dzięki tej podróży w końcu docierali do dobra. Była to droga szacowna i prosta, lecz trudna i ciężka do przebycia dla duszy, ponieważ ta znajdowała się w ciele.

9. Jest tak, gdyż najpierw dusza musi stoczyć bój ze swoim własnym ja, a po ciężkich starciach i walce zostać w części pokonana, gdyż w tym konflikcie jeden staje naprzeciw dwóch, kiedy umyka, a one próbują pochwycić go i zatrzymać.

10. Jednak sposób w jaki zwyciężają, różni się, gdyż jedno z nich dąży w stronę tego, co Dobre, a drugie trzyma się blisko wszystkiego, co Złe. To, co Dobre, pragnie wolności, a Zło miłuje poddaństwo i niewolę.

11. Gdy obie części zostaną pokonane, milkną i godzą się zaakceptować wolę ich Władcy. Lecz gdy tylko jedna z nich zostanie ujarzmiona, zostaje ukarana istnieniem i trwaniem w tym miejscu.

12. To właśnie, mój Synu, przewodnik po ścieżce, która prowadzi z tego miejsca. Bowiem najpierw musisz odrzucić ciało, zanim nastąpi twój koniec, i zwyciężyć w tym sporze i życiu pełnym zmagań, a kiedy zwyciężysz, powrócić.

13. Jednak teraz, mój Synu, pokrótce opiszę te rzeczy, które są. Zrozum, co ci powiem, i zapamiętaj, co usłyszysz.

14. Wszystko trwa w ruchu, jedynie to, co nie istnieje, nie może zostać poruszone.

15. Każde ciało podlega zmianom.

16. Nie każde ciało ulega rozpadowi.

17. Niektóre ciała ulegają rozpadowi.

18. Nie każda istota żywa jest śmiertelna.

19. Ani też nie każda jest nieśmiertelna.

20. To, co ulega rozpadowi, podlega także zepsuciu.

21. To, co trwa wiecznie, jest niezmienne.

22. To, co niezmienne, jest wieczne.

23. To, co zawsze zostaje stworzone, zawsze ulega zepsuciu.

24. To, co zostało stworzone tylko raz, nigdy nie ulegnie zepsuciu, ani też nie stanie się czymś innym.

25. Najpierw Bóg, potem Świat, następnie Człowiek.

26. Świat dla Człowieka, Człowiek dla Boga.

27. Jeśli chodzi o duszę, jej część zmysłowa jest śmiertelna, ale część rozumna – nieśmiertelna.

28. Każda Esencja jest nieśmiertelna.

29. Każda Esencja jest niezmienna.

30. Wszystko, co istnieje, ma dwoistą naturę.

31. Żadna z rzeczy, które istnieją, nie trwa w bezruchu.

32. Nie wszystkimi rzeczami kieruje dusza, jednak wszystko, co istnieje, poruszane jest przez duszę.

33. Wszystko, co doznaje cierpienia, potrafi czuć. Wszystko, co czuje, cierpi.

34. Wszystko, co się smuci, także się raduje, i jest śmiertelną istotą żywą.

35. Nie wszystko, co się raduje, także się smuci, lecz jest wieczną istotą żywą.

36. Nie każde ciało choruje; każde chore ciało ulega rozkładowi.

37. Umysł w Bogu.

38. Rozumowanie (lub kwestionowanie, lub dyskutowanie) w Człowieku.

39. Rozum w umyśle.

40. Umysł jest pozbawiony cierpienia.

41. Nic w ciele nie jest prawdziwe.

42. Wszystko, co bezcielesne, pozbawione jest kłamstwa.

43. Wszystko, co zostało stworzone, ulega zepsuciu.

44. Nic dobrego na Ziemi; nic złego w Niebie.

45. Bóg jest dobry; Człowiek – zły.

46. Dobro następuje z własnej woli, dobrowolnie.

47. Zło jest przymusowe, czy też: następuje wbrew swej woli.

48. Bogowie obierają rzeczy dobre, dobrymi.

49. Czas jest rzeczą boską.

50. Prawo jest rzeczą ludzką.

51. Świat karmi się złą wolą.

52. Czas działa na szkodę człowieka.

58. Niczego w Niebie nie można winić; wszystko na Ziemi staje się obiektem potępienia.

61. Jeśli chodzi o śmiertelne ciało, istnieją dwa okresy: jeden od poczęcia do narodzin, drugi od narodzin do śmierci.

62. W przypadku wiecznego Ciała, czas biegnie jedynie od Narodzin.

63. Śmiertelne ciała wzrastają i obumierają.

64. Materia, która ulega rozpadowi, zmienia się w przeciwności; w Rozum, Zepsucie i Stworzenie. Wieczna materia przemienia się w siebie i w sobie podobne.

65. Powstanie Człowieka to Zepsucie; Zepsucie człowieka to początek Powstawania.

66. To, co rodzi lub tworzy inne, samo powstało lub urodziło się z czegoś.

67. Jeśli chodzi o rzeczy, które istnieją, niektóre zawierają się w ciałach, inne w ich IDEACH.

68. Wszystko, co dotyczy funkcjonowania i działania, zawiera się w ciele.

69. To, co nieśmiertelne, nie bierze udziału w tym, co śmiertelne.

70. To, co śmiertelne, nie wstępuje w nieśmiertelne Ciało, jednak to, co nieśmiertelne, wstępuje w to, co śmiertelne.

71. Działania i czyny nie niosą się w górę, lecz zstępują w dół.

72. Ziemskie rzeczy w żaden sposób nie wspomagają tych w Niebie; jednak wszystko w Niebie przynosi korzyść i zysk rzeczom na Ziemi.

73. Niebo otwarte jest i odpowiednie dla Ciał wiecznych; Ziemia dla ciał ulegających zepsuciu.

74. Ziemia jest prymitywna; Niebo – rozumne, czy też racjonalne.

75. Rzeczy, które są w Niebie, podlegają mu, czy też znajdują się pod nim, lecz rzeczy na Ziemi sytuowane są na niej.

76. Niebo to pierwszy z żywiołów.

77. Opatrzność to Boski porządek.

78. Konieczność jest sługą Opatrzności.

79. Fortuna to przewoźnik, czy też skutek, tego, co dzieje się bez porządku; to bożek działania, kłamliwa fantazja lub opinia.

80. Czym jest Bóg? Stałym i niezmienny dobrem.

81. Czym jest człowiek? Niezmiennym złem.

82. Jeśli dobrze zapamiętasz powyższe punkty, nie zapomnisz tego, co zostało ci szerzej objaśnione, ponieważ zawierają one skrócony opis tego zawartości.

83. Unikaj wszelkich rozmów z tłumem lub zwykłymi ludźmi. Nie chciałbym, żebyś stał się obiektem zazdrości, a tym bardziej kpin.

84. Podobne rzeczy zawsze się przyciągają, a niepodobne nigdy nie zgadzają ze sobą. Takie dyskusje mają bardzo niewielu słuchaczy i być może niewielu będą miały, jednak jest w nich coś szczególnego.

85. W pewnym stopniu wyostrzają zajadłość złych ludzi, zatem wypada unikać tłumu, uznać, że nie rozumie on wartości i mocy tego, co zostało powiedziane.

86. Co masz na myśli, Ojcze?

87. To, Synu: Natura i Budowa tych istot żywych, które zwie się ludźmi, jest niezwykle podatna na zajadłość, jest z nią dobrze zaznajomiona, jak gdyby się nią karmiła. Dlatego też się nią raduje. A ów człek, jeśli dowie się, że świat został kiedyś stworzony i że wszystko dzieje się zgodnie z Opatrznością czy Koniecznością, Przeznaczeniem czy Losem, które sprawują nadrzędną władzę, czy nie stanie się znacznie gorszy, nie zacznie wszystkiego nienawidzić, ponieważ zostało stworzone? Jeśli doszuka się Zła w Losie, czy też Przeznaczeniu, nigdy nie zaniecha czynienia zła.

88. Dlatego też powinniśmy się wystrzegać takich ludzi, ponieważ w swej ignorancji mogą pozostać mniej źli ze strachu przed tym, co ukryte i trzymane w tajemnicy.

Koniec PIERWSZEJ KSIĘGI HERMESA TRISMEGISTUSA