Bliżej Dalej - M. A. Trzeciak - ebook
Opis

Tajemnicza śmierć ojca łączy trzy przyrodnie siostry, które nie widziały się ze sobą od wielu lat. Tworzą wybuchową mieszankę – Rita jest rozpitą perkusistką, Matylda weganką udzielającą się społecznie, a Stella cierpi na chroniczną bezsenność. Siostry spotykają się w wielkim, niezwykłym domu swojej ciotki – pełnym wspomnień z dzieciństwa i niewypowiedzianych sekretów. Okazuje się, że czeka je zadanie, które wymaga współpracy i odnalezienia tajemnej siły, które wszystkie trzy posiadają. Wyruszają w podróż, by odkryć tajemnice swojej przeszłości oraz przyszłości. Siostry zrozumieją, że łączy je coś więcej, niż tylko więzy krwi, a życie ich wszystkich zawiśnie na włosku, jeśli nie zaczną ufać swojej pradawnej intuicji.


Marta A. Trzeciak - pisarz, naukowiec, refleksyjny żartowniś.Pracowała w fastfoodzie, leczyła zwierzęta w ZOO, sprzedawała gazety, badała mięso w rzeźni.
Obecnie prowadzi warsztaty kreatywnego pisania i myślenia, robi doktorat na międzywydziałowych studiach, pisze w nurcie realizmu magicznego. Trenerka i sędzia Odysei Umysłu. Stypendystka Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska 2013.
Prywatnie znana po prostu jako „Trzeciak”.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 370

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dla mojego M.

Rozdział 1

 

Tej nocy zagrzmiało pięć gromów. I pięć piorunów uderzyło w ziemię.

***

– Mamo, pod naszymi drzwiami siedzi jakaś pijana pani bez majtek.

– Co? Jaka pijana pani? – zdziwiła się Matylda, klnąc w duchu, bo przecież tyle razy powtarzała pracownikom socjalnym, żeby nie podawali jej prywatnego adresu.

– Bardzo ładna… i fajna – odparła Ofelia. – O nie! Ja nie wytrzymam! – pisnęła z zachwytem. – Ona ma kolczyk w brwi!

Matylda zaparkowała przed garażem nieco bardziej gwałtownie, niż miała w planach i wysiadła z samochodu.

– Zaraz porozmawiam z tą miłą panią. – Uśmiechnęła się do córki, chcąc ją pocieszyć, co było zupełnie niepotrzebne, gdyż Ofelia wydawała się raczej zachwycona, niż przestraszona gościem siedzącym pod drzwiami.

Matylda przykleiła na twarz standardowy uśmiech „dla biednych i potrzebujących” i ruszyła przed siebie. Po trzech krokach jednak zwolniła. Po pięciu zwątpiła. Po siedmiu natomiast zatrzymała się całkiem.

– Mati! – krzyknęła ze śmiechem siedząca pod drzwiami kobieta, która ubrana była jedynie w płaszcz. Matylda nie wierzyła własnym oczom. – Nie, proszę cię, litościwy Boże! Odwdzięcz mi się teraz za wszystkie moje dobre uczynki i spraw, żeby ona zniknęła!

– Mamo, kto to? – spytała Ofelia.

– Mati, nie poznajesz mnie? – zaśmiała się kobieta, wstając.

– Rita…? – szepnęła Matylda, przeżywająca właśnie kryzys wiary w Stwórcę.

– No, pewnie, że to ja – podeszła bliżej, klepiąc Matyldę w ramię i bekając mocnym alkoholem, spytała, wskazując na Ofelię: – A to kto? Nie mów, że…

– Jestem jej córką – odparła zachwycona Ofelia.

– Nie chrzań – zaśmiała się Rita, co natychmiast wyrwało Matyldę z odrętwienia.

– Rito! – krzyknęła – Nie życzę sobie takiego słownictwa!

Rita gwizdnęła.

– Miło wiedzieć, że doczekałaś się potomstwa.

Matyldzie zrobiło się duszno, choć starała się trzymać najlepiej, jak potrafiła.

– Skarbie – odezwała się w końcu do córki – zostawisz nas na chwilę? Idź do swojego pokoju.

Ofelia zmarszczyła brwi.

– Nie jestem psem, żeby mnie odsyłać do budy.

– Huhuuu! – zaśmiała się znowu Rita. – Młoda ma gadane.

Matylda rzuciła jednak córce spojrzenie, które nie pozostawiało wyboru.

***

– Czego chcesz? – spytała Ritę, gdy Ofelia nieco się oddaliła, wprowadzając ją jednocześnie do salonu.

Rita przestąpiła próg pastelowego królestwa Matyldy i odpaliła papierosa, zanim ta zdążyła powiedzieć, że w tym domu się nie pali, a następnie rzuciła:

– Nasz stary nie żyje.

Matylda przemalowała swoją twarz z bieli ściennej na biel porcelanową.

– O czym ty mówisz?

Rita opadła na wygodne poduszki piętrzące się w lekkim nadmiarze na kremowej sofie, na którą zresztą upadł jej popiół z papierosa.

– Dziś rano dzwoniła Stella. Umarł wczoraj wieczorem.

Matylda także usiadła, łapiąc się za głowę.

– Tatuś?

– Tak, cholera, tatuś – prychnęła Rita.

– Ale to niemożliwe, żeby tatuś nie żył… To jest po prostu… niemożliwe.

Rita kolejny raz zaśmiała się.

– Tak. Też tak uważam. Ale zdaje się, że przyjdzie nam zaakceptować ten cud nad Wisłą.

Rita wyciągnęła w stronę Matyldy rękę uzbrojoną w butelkę alkoholu.

– Masz, dobrze ci zrobi.

– Nie piję alkoholu – odparła jak w transie Matylda.

– Widzę. Dlatego ci go proponuję.

Siedziały przez chwilę w milczeniu.

– Ta mała, jak rozumiem, jest twoja? – odezwała się w końcu Rita. – Chyba że zaadoptowałaś ją jak szczeniaka, aby wspomóc kraje trzeciego świata, odbierając im nadliczbowe dzieciaki po to, żeby mogli robić sobie nowe?

– Nie mów tak – skarciła ją Matylda. – Ofelia jest moją córką.

– Widzę, że jest słabo zorientowana w sytuacji rodzinnej – po raz kolejny sarkastycznie zaśmiała się Rita. – Spodziewałam się, że rzuci mi się na szyję i powie: „Cioteczko, mamusia tyle mi o tobie opowiadała!”.

Matylda spuściła głowę.

– Ona nie wie o niczym. Nawet o tatusiu. To znaczy… powiedziałam jej, że nie żyje od dawna.

Rita zaśmiała się.

– Jesteś jebnięta, Mati. Dotykasz wszystkiego magiczną różdżką i, jak nie pasuje do twojego obrazka, po prostu sprawiasz, że znika? Świetna sprawa – jak następnym razem wyskoczy mi jakaś krosta na dupie, zwrócę się do ciebie.

– Nie próbuj mnie oceniać, Rito! – spojrzała jej złowrogo w oczy. – To nie ty wychowujesz samotnie dziecko, nie ty miałaś ojca, który…

Rita zgasiła papierosa w doniczce z rododendronem.

– Ojca, słoneczko, miałyśmy tego samego. A jeśli ktoś tu kogokolwiek ocenia, to właśnie ty. O czym świadczy fakt, że ukryłaś przed własnym dzieciakiem połowę życiorysu. Spokojnie, lata mi to wokół dupy. Przyjechałam tu, żeby ci powiedzieć co i jak, a teraz możesz dalej wieść swoje życie koloru kości słoniowej. Jeśli natomiast, chcesz jechać na pogrzeb starego, możesz zabrać się ze mną. Ruszam dziś wieczorem.

Matylda była blada, jakby to ona sama właśnie umarła, nie zaś jej ojciec. Rita klepnęła ją delikatnie w ramię.

– Wiesz, co jest w tym wszystkim najśmieszniejsze? Że nasz stary – wieczny tułacz, władca wszystkich kontynentów i wszelkich cipek, jakie można na nich znaleźć – zostanie zagrzebany w ziemi pod własną chatą, przez własną żonę, z którą widywał się akurat najrzadziej.

Rozdział 2

 

Matylda wyrażała pewną niechęć względem pomysłu, by to Rita prowadziła samochód.

– Absolutnie się na to nie zgodzę! Jesteś pijana! A poza tym tamten rzęch…

– Właśnie o tego rzęcha chodzi, panno pruderio. Pożyczyłam go od mojego chłopaka i nie mam pewności, czy nie jest kradziony. Nie mogę go na kilka dni zostawić pod twoją chatą. – Rita wzruszyła ramionami.

Matylda zasłoniła otwartymi dłońmi uszy, by nadmiar gorszących ją faktów nie zalewał jej mózgu. Westchnęła głęboko.

– W takim razie ja pojadę swoim, a ty swoim.

Rita przeglądała zawartość domowego barku Matyldy.

– Jak na osobę, która nie pije, masz tu całkiem sporo procentów…

– To prezenty. Od ludzi, którzy byli mi za coś wdzięczni.

– Aha – przytaknęła Rita. – Jasne. A wracając do tematu, pojedziemy jednym samochodem, Mati, bo droga jest zbyt daleka, by łyknąć ją na raz, z jednym kierowcą. Potrzebny będzie zmiennik.

Matylda skuliła się i schowała głowę między kolanami.

– Boże, w co ja wdepnęłam? Dlaczego mi się to przytrafiło? Chyba muszę wziąć krople na uspokojenie.

– Tak – prychnęła Rita. – Najlepiej takie, po których zaśniesz za kierownicą. Przestań jęczeć i nie bądź taką cholerną egoistką. To nie ty umarłaś, tylko nasz stary.

– Co ja powiem Ofelii? – Matylda kołysała się. – Muszę szybko coś wymyślić, zostawić ją w domu pod czyjąś opieką, powiedzieć, że jadę w jakiejś ważnej sprawie… – mówiła do siebie tonem szaleńca.

Rita spojrzała w górę schodów prowadzących na piętro domu. Mrugnęła porozumiewawczo w tamtą stronę i zaśmiała się:

– Chyba nie będziesz jej musiała niczego tłumaczyć. Zdaje się, że już wie wszystko, co trzeba, bo podsłuchuje nas od pół godziny.

Matylda poderwała się na równe nogi, jakby ktoś ukłuł ją pinezką w dupę.

– Młoda damo – zaczęła złowrogo, lecz Ofelia, nie zwracając na nią uwagi, zbiegła ze schodów i spytała Ritę:

– Naprawdę jesteś moją ciocią?

– To zależy według czyjej wersji – odparła Rita, spoglądając na Matyldę. – Według mojej – tak.

– Super! – pisnęła Ofelia. – Zawsze myślałam, że mam najnudniejszą rodzinę na świecie.

Rita zakrztusiła się luksusowym burbonem, który wyciągnęła z barku Matyldy.

– Najnudniejszą, powiadasz? W takim razie twoja matka…

– Rito! – przerwała jej Matylda. – Czy jest jakaś szansa na zachowanie choćby szczątków mojego autorytetu i godności?

Rita spojrzała na nią jak na pięcioletnie dziecko, które domaga się dowodu osobistego.

– Każdy dostaje to, na co sobie przez lata zapracował, Mati.

– Ach, gdyby tak było… – westchnęła Matylda.

– Tak, wiem, wtedy miałabyś już dawno rezerwację na swój własny podnóżek u stóp samego Ojca Niebieskiego, a dzieciaki podczas rekolekcji dostawałyby obrazki z twoją podobizną – warknęła Rita.

– Nie życzę sobie agresji w tym domu. – Matylda spojrzała na nią złowrogo.

– O ja! – ucieszyła się Ofelia. – Wy naprawdę musicie być siostrami.

Rozdział 3

 

W domu trwały przygotowania do pogrzebu. Stella przyjechała w rodzinne strony, by pomóc swojej matce w organizacji uroczystości. Przybywszy na miejsce, przekonała się jednak, że Adalena nie potrzebowała specjalnego wsparcia i że radziła sobie z całą sytuacją z tą samą godnością i spokojem, z jakimi szła przez życie, odkąd tylko Stella pamiętała.

– No cóż, mamo. – Uśmiechnęła się do niej łagodnie. – A zatem jesteś wdową.

Matka Stelli dała się przytulić córce.

– Przez całe życie byłam wdową. Tyle że teraz pierwszy raz będę absolutnie pewna, gdzie akurat przebywa mój mąż – zaśmiała się smutno Adalena. – A także tego, że nie zabawia się akurat z jakąś inną kobietą.

– Nie bądź tego taka pewna. – Stella uśmiechnęła się. – Może i pod ziemią kogoś znajdzie.

– Och, nie zdziwiłabym się.

Stella wszystkim się zajęła. Poprosiła matkę, by usiadła spokojnie w fotelu i czekała na zakończenie przygotowań do ceremonii. Adalena była bowiem zdania, że godny pogrzeb, wraz z zachowaniem wszelkich rytuałów, należy się każdemu, i przysięgła dopełnić swojego – jak sądziła – obowiązku.

Ciało ojca Stelli dotarło w transporcie, który należało odebrać i pokwitować, rozpoznawszy zwłoki. Stella czuła się przedziwnie, stojąc nad ciałem ojca, który po raz pierwszy nigdzie nie uciekał, nie spoglądał ukradkiem na tyłki kobiet, nie mrugał oczkiem, nie był czarująco uwodzicielski.

– Co też cię spotkało, tato – westchnęła Stella, patrząc w jego zastygłe oblicze, z którym pozwolono jej przebywać w kostnicy. – Kto by uwierzył w to, że kiedykolwiek umrzesz? Jak to się stało, że nie udało ci się uwieść anioła śmierci?

Stella przyglądała się twarzy ojca, która nawet teraz wydawała się dziarska i kpiąca, tyle że miała w sobie więcej błogości niż za życia.

Leżał przed nią – w nienagannej, błękitnej koszuli z wykrochmalonym – zapewne przez którąś z kochanek – kołnierzykiem i w lnianych spodniach. Tak, ta jego niewymuszona elegancja zawsze działała na kobiety. Ten styl, o który nie musiał się starać, erudycja i szarmanckie maniery.

Stella nie widziała ojca od ponad dziesięciu lat, a tymczasem ten stary lis nie zmienił się ani odrobinę. Nie przybyła mu ani jedna zmarszczka, żaden ze zwierzęco mocnych włosów nie opuścił swego właściciela, a jedynie posiwiał z godnością, nadając mu wygląd mężczyzny bogatego w doświadczenia. Stella pogłaskała łagodnie lodowatą dłoń ojca, żegnając się z nim w ten sposób na zawsze. Po wyjściu z kostnicy zajęła się załatwianiem wszelkich niesmacznych formalności związanych z obracaniem zmarłego w trybach rytuałów żyjących.

Wróciwszy do domu, zdała matce relację z przygotowań, usiadła na swoim ulubionym fotelu na ganku i odpaliła cygaro. Ponieważ dzielnica, w której żyła Adalena, słynęła z dobrego wychowania jej mieszkańców, dwie kilkuletnie sąsiadki, przechodząc obok domu, przywitały się ze Stellą kulturalnie, mówiąc:

– Dzień dobry, proszę pana.

A Stella uśmiechnęła się do nich i odmachała cygarem. W swoich męskich butach, spodniach od garnituru i ciemnych szelkach wciągniętych na elegancką koszulę, Stella istotnie mogła być mylona z młodym mężczyzną. Zwłaszcza z cygarem wetkniętym w usta zdobiące kształtną, przystrzyżoną krótko, niczym w wojsku, głowę. Odetchnęła słodkim dymem cygara, chwyciła telefon i wybrała numer do swojej przyrodniej siostry.

– Kapitanie, zgłaszam się – usłyszała rozbawiony głos Rity. – Co słychać w trupiarni?

Stella zaśmiała się cicho.

– Dobrze. Wszystko dopracowane. Tato jest w rękach ludzi, którzy umalują go tak, żeby przestał być podobny do siebie samego i wkopią pod ziemię, zmuszając tym samym do pozostania w miejscu po raz pierwszy w życiu. A co u was? Dotarłaś do Matyldy?

– Jasne, że dotarłam. I nie tylko do niej. Nasza mała kruszynka ułożyła sobie życie w rajskim ogrodzie, z którego nas wygnano.

– Rito, przestań tak mówić. I przestań pić, na Boga! – usłyszała Stella w słuchawce.

– Poznaję naszą malutką – ucieszyła się Stella. – Nie widziałam jej… od ponad dziesięciu lat. Prowadzisz samochód, Rita? Jak tak, to przestań, proszę, pić. Nie mam zamiaru robić pogrzebu dla dwóch dodatkowych trupów.

– Trzech – zarechotała Rita. – Mamy tu kinder-niespodziankę.

– Co masz na myśli?

– To, że jesteś ciotką. Od dwunastu lat – zaśmiała się Rita, po czym dodała głośnym, konspiracyjnym szeptem, który miał być słyszalny dla wszystkich: – Historia lubi się powtarzać.

Stella wzięła oddech, by coś odpowiedzieć, lecz w słuchawce dało się słyszeć krzyki, szumy, aż w końcu ktoś się rozłączył. Uśmiechnęła się, posmakowała cygara i szepnęła do siebie:

– Historie się kończą, opowieść trwa wiecznie.

Rozdział 4

 

Matylda spała na tylnym siedzeniu. Za oknami pędzącego samochodu uciekały przymglone nocą światła autostrady i odległych miasteczek. Rita, która twierdziła, że zdążyła już wytrzeźwieć, siedziała za kierownicą wpatrzona daleko przed siebie.

– Jaki on był? – usłyszała nagle.

Wzdrygnęła się. Siedząca na miejscu pasażera Ofelia nagle przebudziła się z drzemki. A może nigdy w nią nie zapadła…?

– Młoda, możesz grać w horrorach – stwierdziła Rita. – Działasz z zaskoczenia. O co pytałaś?

– Jaki on był? Dziadek… – odpowiedziała dziewczynka, choć w jej ustach brzmiało to jakoś kwadratowo, jako że dla niej ten człowiek w zasadzie nigdy nie istniał.

Rita westchnęła.

– Nie da się na to pytanie tak po prostu odpowiedzieć – odparła i, wskazując swoją torebkę, poprosiła: – Bądź tak miła i odpal mi szluga.

Ofelia spojrzała na nią pytająco. Sięgnęła po torebkę Rity, wyciągnęła z niej paczkę papierosów, w czeluściach różnych szpargałów odnalazła zapalniczkę.

– Ciociu, ale ja…

– Cholera! – wzdrygnęła się Rita. – Nie mów tak do mnie, dzieciaku. Jestem Rita. I niech tak zostanie.

Ofelia uśmiechnęła się.

– Ja nie mogę…

– Co? A, nie palisz. Dobra, wyjmij mi tylko papierosa i podaj zapalniczkę.

Ofelia wykonała polecenie z poważnym wyrazem twarzy, jakby asystowała przy operacji na otwartym sercu. Rita odpaliła papierosa, zaciągnęła się nim i oddała siostrzenicy zapalniczkę.

– Twój dziadek… – zaczęła i zawahała się. – Cóż to zmieni, jeśli ci powiem, że był to kawał sukinsyna i tęgi jebaka, który zaliczał wszystko, co się rusza? Czy to coś znaczy?

Zaśmiała się i odpowiedziała sama sobie:

– No cóż… Zapewne znaczy to wiele, zwłaszcza dla kobiet, które go kochały. Do których należałyśmy także my – jako jego córki.

Ofelia słuchała jak zaklęta i wpatrywała się z uwielbieniem w ciotkę.

– Ale powiem ci tak – kontynuowała Rita, gestykulując dymiącym papierosem, nie bacząc na sypiący się tu i ówdzie popiół – niezależnie od tego, co wyprawiał z tymi wszystkimi laskami, to kiedy mnie odwiedzał… Cóż, to było święto. W noce takie jak ta, gdy jest ciemno jak w dupie, mój stary zabierał mnie do samochodu i zawoził, gdzie tylko chciałam. Sadzał mnie na swoich kolanach i pozwalał kierować. Jechaliśmy, dokądkolwiek chciałam, bez żadnych ograniczeń…

Pewnej nocy wyjechaliśmy daleko, daleko za miasto, aż dotarliśmy na kompletne pustkowie. Powiedziałam mu, że chcę znaleźć takie miejsce, gdzie na całej linii horyzontu nie będzie widać ani jednego kształtu – ani jednego domu, ani jednego drzewa, niczego. – Rita uśmiechnęła się do tego wspomnienia. – A on? Po prostu się zgodził. Zjechaliśmy z drogi i sunęliśmy przez ten step, spełniając marzenie każdego dziecka, by od czasu do czasu mieć ojca tylko dla siebie. W końcu nam się udało – znaleźliśmy się na piaszczystym pustkowiu. Nad nami było tylko niebo i miliony gwiazd, a wokół nas – wiatr i oddechy niewidzialnych zwierząt. Położyliśmy się na ziemi na wznak i całą noc nuciliśmy wszystkie piosenki, jakie nam przyszły do głowy.

Rita ocknęła się.

– Niezła sielanka, co?

Ofelia przytaknęła oczarowana.

– No cóż… Staruszek miał fantazję – westchnęła Rita – tego nie można mu odmówić. Wprawdzie to przez niego wszystkie mamy nieco zryty beret, ale do diabła z tym. Jak to mówią – jak czegoś nie możesz zmienić, po prostu to pokochaj.

Zaśmiała się.

– Tak czy inaczej, widzę, że twojej mamuśce i tak odbiło najbardziej. Wesołe masz z nią życie, nie ma co.

– Czy to prawdziwy tatuaż? – spytała Ofelia, wskazując na kark Rity, na którym spod koszulki próbował się wydostać jakiś jaszczur.

– No jasne, że prawdziwy – prychnęła z uśmiechem Rita. – Mam ich więcej – jak będziesz chciała, pokażę ci wszystkie, choć niektóre są odrobinę zboczone. Ale w końcu jesteśmy rodziną, a pomiędzy członkami rodziny chyba nie ma wstydu, no nie? – zaśmiała się.

– Czy to jaszczurka?

– Smok, ty wredny dzieciaku. A każdy, kto mówi inaczej, gówno się zna. Każdy z tych tatuaży był robiony z jakiejś okazji. Ten smok był pierwszy. Zrobiłam go sobie, będąc mniej więcej w twoim wieku. „Po znajomości”, dlatego jest taki brzydki – zachichotała.

– Z jakiej okazji go zrobiłaś?

– Tamtego dnia dostałam swoją pierwszą pracę jako perkusistka. W kapeli, która wtedy wydawała mi się odjazdowa, a teraz ze wszech miar godna porzygania.

Zaśmiały się obie.

– No cóż… Tak to już jest. Liderem tej bandy gejów był chudy chłopaczek o kręconych włosach, w którym się podkochiwałam i z którym straciłam oralne dziewictwo…

– Rita! – dobiegło z tylnego siedzenia.

– Cholera, Mati, przestań mnie straszyć. Chcesz, żebym nas władowała w samą dupę karambolu?

Matylda usiadła, poprawiając włosy.

– Chyba na dziś wystarczy tych zwierzeń – zauważyła.

– Dlaczego?! – spytała buntowniczo Ofelia.

– Dlatego, moje dziecko, że jesteś za młoda na te historie. W zasadzie… – zawahała się Matylda – to nawet ja jestem na nie za młoda.

– Ale ciocia… to znaczy Rita, tak fajnie opowiada – jęczała Ofelia. – A ty nigdy mi niczego nie opowiadasz o tym, jak byłaś młoda.

– Wydawało mi się, że nadal jestem – zauważyła Matylda, uświadamiając sobie jednocześnie, że dla jej córki każdy homo sapiens powyżej trzydziestki to starzec.

Rita zaśmiała się.

– Twoja matka odwalała takie numery, jak była w twoim wieku, że głowa mała!

– Rito, proszę cię, nie buntuj jej bezsensownie.

– Czy to prawda? – spytała Ofelia.

– Nie, kochanie, to nie jest prawda – odparła zdecydowanie Matylda.

– Cóż, młoda chyba ma pewne podstawy, by nie do końca wierzyć twoim słowom – droczyła się nadal Rita.

Matylda w bezsilnej rozpaczy zamilkła na dłuższą chwilę.

– Wracaj do spania, zmienniku kierowcy – poleciła jej Rita – a ja w zamian za to obiecam ci, że przedstawię młodej wersję okrojoną o najciekawsze fragmenty i nie będziesz musiała interweniować ze swoją dekapitującą fakty cenzurą.

– A jaka była mama w moim wieku? – wróciła do tematu Ofelia, kiedy Matylda ponownie zasnęła.

Rita gwizdnęła.

– Tak naprawdę to zawsze była nudziarą – zachichotała – ale mnie i Stelli zwykle jakoś udawało się ją rozkręcić.

– Mieszkałyście razem? – zdziwiła się Ofelia.

– Nie. Nie byłyśmy nawet z tego samego miasta. Twój dziadek zaliczał damskie rozkroki ze wszystkich czterech stron świata – zaśmiała się. – Nasze matki mieszkały w innych częściach kraju. Za to spędzałyśmy razem niemal wszystkie wakacje. Czasami też jakieś święta i inne takie bajery.

– Skąd się znałyście? – zdziwiła się Ofelia, wyobrażając sobie, że może i ona ma gdzieś na świecie przybrane rodzeństwo, o którym nie ma pojęcia.

– Ha! To jest dopiero niezła historia! Odnalazła nas matka Stelli, po tym, jak pewnego dnia twój dziadek, po kilku kolejkach anyżówki wypaplał jej, że ma jeszcze dwa bachory na boku.

– Jakoś za tym nie nadążam…

– Nikt nie nadążał za bzykaniem naszego starego. Rzecz w tym… Cholera, nie zrozumiesz tego, dopóki nie poznasz Stelli i jej matki – Adaleny. Adalena… nie, nie da się tego opowiedzieć. Powiem ci tylko – odpal mi nowego szluga – że Adalena była jedyną kobietą, z którą twój dziadek związał się formalnie. Krótko mówiąc – była jego żoną, którą zresztą zdradzał na prawo i lewo zarówno przed ślubem, jak i po nim. Kupił jej oraz Stelli dom, w którym pomieszkał może jakieś dwa miesiące. A potem – wolny, rajski ptak – odleciał w siną dal, by odwiedzać coraz to nowe gniazdka, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Ofelia zerknęła przez ramię, by upewnić się, że Matylda śpi, i spróbowała odpalić Ricie papierosa, co kosztowało ją atak kaszlu, kilka łez i dwa łyki powietrza, które pomyliło drogi i znalazło się w żołądku. Rita zaśmiała się.

– Umówmy się, że będziesz moim asystentem od podawania, a nie odpalania, co ty na to?

– A zrobisz mi tatuaż? – spytała Ofelia, wycierając łzy zakrztuszenia.

– Spokojnie, młoda – nie bądź taka łapczywa. Nie możesz zjeść wszystkich deserów naraz, bo się porzygasz.

Ofelia uchyliła okno, by odetchnąć trochę od dymu papierosowego.

– No, to jak to dokładnie było z tą… Stellą i żoną dziadka?

Rita wzruszyła ramionami.

– Adalena, dowiedziawszy się o naszym istnieniu, postanowiła nas odnaleźć i poznać nas ze sobą. Dostawała sraczki na myśl o tym, że jesteśmy siostrami, a się nie znamy. No więc się poznałyśmy. Inna sprawa, że nasze matki nie bardzo chciały poznać Adalenę, co było lekko pojebane, bo to w końcu ona mogła rościć sobie największe prawa względem naszego casanowy. A mimo to właśnie ona wyciągała dłoń do tych wszystkich dupościsłych bab.

Rita zaśmiała się.

– Prawda jest taka, że nie raz przychodziło jej pocieszać kochanki naszego papy, które ten usatysfakcjonował i opuścił jak stare gacie. Stella opowiadała mi, że bywały i tak zakochane w ojcu wariatki, które postanawiały go za wszelką cenę odnaleźć i nakłonić do wiekuistej wierności. W ten sposób trafiały na trop Adaleny. Która… co robiła? Nalewała im kubek gorącego kakao i pozwalała się wypłakać we własny rękaw. Aż w końcu w jej domu uzbierał się całkiem przyzwoity harem, tyle że bez samca alfa. Podaj mi tę butelkę burbona, dzieciaku.

Ofelia zawahała się.

– Nie wolno ci prowadzić i pić. Możesz nas zabić. Albo wpakować w kłopoty.

Rita wywróciła oczyma.

– Nieźle cię wytresowała. Spokojnie, wyluzuj tę kościstą dupkę. Mam ochotę się napić i tyłek mi zdrętwiał od prowadzenia, więc robimy kolejną zmianę. Budź matkę. Jakiś czas temu minęłyśmy drogowskaz na przydrożny bar. Zatrzymamy się tam i wepchniemy w gęby jakiegoś cuchnącego, krwistego kotleta w bułce, co ty na to?

– Nie jemy mięsa – odparła Ofelia.

– Jakie „my”? Ty i twój niewidzialny przyjaciel?

– Ja i mama. Nie jemy mięsa. Ani nabiału. Ani tłuszczów pochodzenia zwierzęcego.

– Oż, cholera. To co wam zostało? Żywicie się samą biodegradacyjną srajtaśmą?

Ofelia zaśmiała się.

– Coś w tym stylu. Ale pod warunkiem, że pochodzi z upraw ekologicznych i nie zawiera cukru.

Rita westchnęła.

– Skoro tak, to nie dziwię się, że twojej matce odbija. Bez białka nie ma popędu, bez popędu nie ma celu, a bez celu nie ma motywacji.

Zajechały na parking pod jarzeniowym neonem obwieszczającym bar szybkiej obsługi.

– Obudź się, śpiąca królewno – zawołała Rita. – Czas coś przekąsić. Co powiesz na suchary z tektury?

Rozdział 5

 

Stella bujała się w fotelu na ganku swojego rodzinnego domu. Pachniało rześką nocą, a cykady prześcigały się w szalonym śpiewie. Okna sąsiednich domów lśniły już od dawna ciemnością pogaszonych świateł i Stella miała wrażenie, że jest teraz zupełnie sama na świecie. Patrzyła przez chwilę na swoje męskie buty – za duże o dwa rozmiary. Buty nie należały do niej, zostały pożyczone od pewnej osoby, o której Stella nie mogła przestać myśleć.

– W co ja się znowu wpakowałam? – zaśmiała się sama z siebie, czując, jak ta nowa znajomość nie pozwala jej skupić myśli, doprowadza do szału.

***

Stella od zawsze cierpiała na bezsenność. Gdy była młodsza, próbowano jeszcze jakoś temu zaradzić, leczyć, załagodzić. Teraz już wszyscy, łącznie z nią samą, przywykli, że bywają doby, kiedy Stella po prostu w ogóle nie śpi. Przesiaduje wtedy – tak jak teraz – w fotelu na ganku lub w oknie swojego mieszkania. Czasami wybiera się na długie nocne spacery, odwiedzając miejskie fontanny i bary albo tętniące własnym psychodelicznym rytmem nocne kluby.

To właśnie w jednym z takich obłąkanych miejsc poznała ostatnio człowieka, przez którego nie mogła teraz jeść, myśleć, pisać, czytać ani spać. Znowu.

– Rita mnie udusi, jak o nim usłyszy – szepnęła Stella.

W przeciwieństwie do Matyldy, która pewnego dnia… po prostu zniknęła, nie chcąc, by ktokolwiek ją odnalazł, Rita i Stella przez cały ten czas utrzymywały bliskie, siostrzane stosunki tak, jakby nigdy nic się nie zmieniło. Tak jakby ich ojciec wcale od nich nie odszedł te z górą dziesięć lat temu… Stella nie chciała teraz o tym myśleć. I nie mogła. Marzyła tylko o swoim nowym przyjacielu, przez którego zżerało ją zwierzęce pożądanie, a na samą myśl o ich ostatnim spotkaniu rumienił się dekolt i przyspieszał oddech.

– To jest jak trucizna – jęknęła Stella, nie mogąc się doczekać, aż ujrzy Ritę i wszystko jej opowie.

Wstała z bujanego fotela i, najciszej jak potrafiła, weszła do domu. Było to może nieco upiorne, lecz Stella od dziecka – odkąd tylko zaczęły się jej epizody bezsenności – lubiła zakradać się do sypialni domowników i stać nad nimi przez jakiś czas, obserwując, jak śpią. Towarzyszyło jej wtedy przedziwne uczucie – że pogrążeni w nocnych marzeniach bliscy nie są w stanie pilnować swoich ciał i w każdej chwili może po nich przyjść śmierć. Czasami Stella była przekonana, że dopóki stoi nad nimi, czuwając, dopóty nikt nie upomni się o ich ostatni oddech.

Zakradła się teraz do sypialni swojej matki i przyglądała się jej bezbronnym oddechom.

W pozostałych dwóch sypialniach spały dwie przyszywane ciotki Stelli – dawne kochanki ojca, które kiedyś gnane szaleńczą miłością do niego, zawędrowały do domu Adaleny, mając nadzieję, że tu go odnajdą i wybłagają jego powrót. Pocieszane przez Adalenę, zaprzyjaźniały się z nią i często zostawały na dłużej lub krócej w jej domu, który lubiła nazywać „otwartym”. Adalena, ze swoim wielkim jak wszechświat sercem, zapraszała do siebie wszystkich, którzy tego potrzebowali, ciesząc się, że ma towarzystwo, którego bardzo łaknęła, mieszkając z jedyną córką, która nie mogła jej przecież zastąpić prawdziwej rodziny.

Rozdział 6

 

Rita odstawiła opróżniony talerz, zastanawiając się, czy dałaby radę zjeść jeszcze jedną porcję, jeśli ta byłaby wystarczająco tłusta i przyprawiona.

– To jest ten moment, w którym człowiek czuje satysfakcję z tego, że pokonał swój posiłek i nie dał się pokonać jemu – zaśmiała się, wycierając ociekające tłuszczem usta. – Coś, czego wy, trawożerne króliki nie jesteście w stanie pojąć. Jedyne, co wam zostaje po waszym żarciu, to notoryczna sraczka. Założę się, Mati, że strasznie dużo pierdzisz po tych swoich biofasolach.

Matylda była już coraz bardziej zmęczona walką z Ritą, której energia zdawała się być niewyczerpana. Zwłaszcza jeśli chodziło o dogryzanie jej i rzucanie niestosownych uwag.

– Wyobraź sobie, Rito, że są na tym świecie osoby, którym bardziej zależy na tym, by nie zabijać bezbronnych zwierząt, niż żeby się nażreć satysfakcjonującego żołądek mięsa.

Rita uniosła brwi, zadowolona chociaż z tego, że Matylda coraz mniej kontroluje swój język.

– Teraz jeszcze papierosek, kawusia i możemy ruszać w dalszą drogę – zaśmiała się.

– Umrzesz młodo i w cierpieniach – zawyrokowała Matylda.

– Powinnaś mi za to podziękować, bo wtedy ty będziesz mogła do mnie przyjść i opiekować się kolejną zagubioną owieczką, potwierdzając tym samym sens swojego przyjścia na świat. – Rita uśmiechnęła się złośliwie, dmuchając w siostrę kłębem dymu.

– Nie dmuchaj w moją córkę – powiedziała zirytowana Matylda.

Rita zaśmiała się.

– Gdy ty byłaś w jej wieku, pierwszego papieroska już dawno miałyśmy za sobą. Pamiętasz, Mati, jak Stella wykradła parę szlugów jednej z kochanek ojca, które mieszkały wtedy u Adaleny?

Matylda zarumieniła się i spojrzała kątem oka na Ofelię, która ani myślała udawać, że nie słyszy.

– Nie przypominam sobie – jęknęła.

– A zatem ci przypomnę. – Rita zaciągnęła się. – Zawinęłyśmy te parę papierosów w twoją, tak, twoją, Matyldo, chusteczkę z zajebiście uroczymi kwiatkami i poszłyśmy jak zwykle, gdy robiłyśmy coś głupiego, nad rzekę. Ja się prawie porzygałam, gdy połknęłam dym z tego szatana bez filtra. Stella z godnością wypaliła papierosa, jakby robiła to już w kołysce. Małpa – zawsze taka była – wszystko jej wychodziło z lekkością i godną podziwu wprawą. A ty – pamiętasz, Mati?

– Nie – warknęła Matylda.

– A ty wypaliłaś swojego szluga – z trudem – to prawda. Ale gdy skończyłaś, spojrzałaś na nas tym swoim łapczywym spojrzeniem i spytałaś – macie jeszcze jednego? – Rita wybuchła śmiechem. – Zawsze tak z tobą było, Mati. Nie można cię było do niczego namówić, ale gdy już coś robiłaś, nie znałaś umiaru.

Zgasiła papierosa i wstała od stolika.

– Idę do kibla, a wy dokończcie szamanie tej swojej tektury, bo widzę, że jakoś wam nie idzie.

Gdy odeszła, pomiędzy Matyldą a jej córką wyrósł mur, którego jakoś nie dostrzegało się przy absorbującej obecności Rity. Teraz natomiast stał się aż nadto widoczny. Matylda odetchnęła ciężko.

– Ciężki dzień, co? Dużo się wydarzyło.

Ofelia miała obrażoną minę.

– Raczej dużo się wyjaśniło, mamo.

Matylda dotknęła ręki córki, lecz ta zabrała ją gwałtownie.

– Wiem, że pewne rzeczy mogą ci się wydawać niezrozumiałe, kochanie… I że nie wszystkie decyzje podejmowane przez dorosłych uważasz za słuszne… Ale jak sama zostaniesz matką, zrozumiesz to wszystko. Ciężko jest w dzisiejszych czasach uchronić dziecko przed złem tego świata.

– Jasne, mamo, lepiej udawać, że go nie ma. Po prostu mnie okłamywałaś przez cały ten czas, taka jest prawda.

– Nie nazwałabym tego w ten sposób – wykręcała się Matylda. – Są jeszcze sprawy, których nie rozumiesz. Zawsze zależało mi na tym, żebyś nie miała tak pokręconego dzieciństwa, jak ja. Żebyś była dumna z tego, kim jesteś, a nie wstydziła się. Żebyś była szczęśliwa.

Ofelia chciała wiele powiedzieć, wyrazić wszystkie emocje, które teraz odczuwała, ale nie potrafiła jeszcze ubrać swoich uczuć w słowa tak, by odzwierciedlały jej intencję.

– Fajnie, mamo, że zawsze przede mną udawałaś taką świętoszkę. A może ja też bym chciała robić różne rzeczy, które ty robiłaś?

– To były błędy, kochanie. Błędy, których żałuję. I nie chcę, by spotkało cię to samo. A poza tym… to były inne czasy.

– Jasne – usłyszały nagle. – Zwłaszcza wtedy, gdy poszłyśmy bez majtek na górkę obok torów kolejowych i podnosiłyśmy sukienki za każdym razem, gdy przejeżdżał pociąg, pokazując wszystkim pasażerom nasze gołe tyłki – ryknęła na cały bar Rita. – To dopiero były „inne czasy”.

Matylda schowała twarz w dłoniach. Naprawdę miała już dość.

Rozdział 7

 

Na ostatnim odcinku drogi Matylda, ku własnemu zdziwieniu, nie potrzebowała już mapy. Doskonale pamiętała trasę, a samochód prowadził się jakby sam. Rita chrapała na tylnym siedzeniu. Ofelia, mimo że chciała pozostać czujna, również w końcu się poddała. Tymczasem Matylda rozpoznawała teraz każde drzewo, każdy dom, zakręt… Wiedziała, że lada moment zobaczy tablicę z nazwą miejscowości, w której niegdyś spędzała niemal wszystkie wakacje, niejedne święta; miejsce, w którym przecież… czuła się taka szczęśliwa. A teraz panicznie się go bała.

Ręce zaczęły się jej trząść na kierownicy. Chciała zatrzymać samochód, lecz bała się, że Rita i Ofelia, obudzone wyłączonym silnikiem, zobaczą, w jakim jest stanie. Matylda zwolniła tak bardzo, jak tylko było to możliwe.

– Zawracam. Z pewnością zawracam. Nic mnie nie obchodzi ten pogrzeb. Zabieram Ofelię i wracamy do domu. Tam, gdzie jesteśmy bezpieczne. Jakim cudem w ogóle mogłam się zgodzić, by tu przyjechać? Nigdy tu nie wrócę, nigdy! – krzyczała w myślach. – Teraz zaparkuję na poboczu. Nie bacząc na opór Ofelii, wywlokę ją z samochodu i uciekniemy. Złapiemy pierwszy pociąg, autobus – cokolwiek. Dotrzemy do domu, nieważne po ilu godzinach i jak zagmatwanej podróży. Trzeba uciekać!

Matylda poczuła dłoń na swoim ramieniu.

– Nic z tego, kochanie – szepnęła Rita. – Tym razem nie pozwolę ci uciec.

***

Stella brała właśnie prysznic po całonocnym czuwaniu, gdy nagle poczuła znajomy ucisk w żołądku.

– Rita! – wrzasnęła z wnętrza kabiny.

Nie zwracając uwagi na tak wczesną godzinę, wybiegła mokra i naga spod prysznica, potupała przez korytarz i po schodach na parter domu.

– Rita! – krzyczała ze śmiechem.

Adalena wraz z dwoma byłymi kochankami obecnego nieboszczyka przygotowywała śniadanie w kuchni.

– Rita zaraz tu będzie, mamo! – krzyczała Stella.

– Och, w takim razie przygotuję więcej talerzy – oświadczyła z uśmiechem Adalena.

Stella wybiegła na podwórko przed domem, zachwycając sąsiedztwo widokiem swojego kształtnego, szczupłego, nieco chłopięcego ciała. Spojrzała na majaczący za drzewami koniec ulicy.

– Wiem, że to ty, Rito. Wiem, że to ty – powtarzała, wpatrując się w zakręt, zza którego najpierw dało się słyszeć rzężenie gruchota, a dopiero po chwili pojawił się on sam. Stella wrzasnęła z radości, zaczęła podskakiwać jak dziecko niemogące się doczekać niespodzianki, po czym ruszyła biegiem w stronę nadjeżdżającego samochodu.

***

– O Boże! – krzyknęła Matylda, widząc, jak naga, mokra kobieta rzuca się na maskę ich samochodu.

– To nie Bóg, tylko Stella! – wrzasnęła Rita. – Zatrzymaj tego rzęcha, Matyldo!

Rita wysiadła z samochodu i rzuciła się siostrze na szyję. Stella zaś podłożyła rękę pod kolana siostry i uniosła ją na rękach, niczym pan młody przenoszący swoją wybrankę przez próg.

– Ty mała jędzo! – krzyczała Stella, niosąc ją w stronę domu w ten sposób.

Rita ugryzła siostrę w szyję i pozwoliła się zanieść pod sam dom Adaleny, gdzie została wypuszczona z rąk.

– Nie widziałam cię od ponad miesiąca, ty małpo – wrzasnęła Rita, postawiona na ziemię. – Gdzie ty się podziewałaś?

Stella wzruszyła ramionami i spojrzała na nią porozumiewawczo.

– Nie! Tylko nie to! Znowu się z kimś puszczasz! Pokaż no się. O cholera, przesadzasz Stella, dostaniesz ode mnie za to lańsko – orzekła, oglądając ciało Stelli, na którym dało się bez problemu wyróżnić siniaki, pogryzienia, ślady po klapsach. – Tym razem przesadziłaś…

– Porozmawiamy o tym później – szepnęła Stella. – Muszę ci wszystko…

– Rita, moja mała córeczko – usłyszały nagle.

Na ganku stała Adalena w fartuchu kuchennym.

– Cześć, ciotka – ucieszyła się Rita.

– Chodź no tu, kochanie. Nie dasz mi już całusa?

– Skoro tak bardzo prosisz… – zaśmiała się Rita i pozwoliła się ucałować, wykręcając się jednocześnie, jak dziecko od kąpieli.

Adalena objęła dłońmi jej twarz i przyjrzała się.

– Moje śliczne kochanie. Jesteś piękniejsza z każdym dniem.

– Tak, na pewno, ciociu, zwłaszcza że całą noc prowadziłam samochód, a w dodatku jestem na kacu.

– Mówiłam ci, żebyś nie piła, jak prowadzisz – westchnęła Stella. – Mamo, ona to zawsze robi.

– Och, nie bądźmy takie drobiazgowe. – Adalena wzruszyła ramionami i spojrzała na coś innego, co przykuło teraz jej uwagę.

Plujący kaszlem samochód wjechał na podwórko przed jej domem.

– Przywiozłam też dezertera – oświadczyła Rita.

Obie ze Stellą czekały teraz na to, co zrobi Adalena. Niegdyś Matylda była dla niej jak trzecia córka – i to prawdopodobnie taka, która potrzebowała od niej najwięcej wsparcia i której ofiarowano najwięcej bliskości i pomocy. Jeżeli ktokolwiek powinien być za coś komuś wdzięczny, to z pewnością Matylda Adalenie. Za całą jej czułość i za dobre słowa, których zaznała jako dziecko i dorastająca dziewczyna, za wyrozumiałość, za zrozumienie. Tymczasem Matylda… Pewnego dnia po prostu uciekła bez słowa, nie żegnając się z Adaleną, nie dziękując za nic, nie dając nadziei na ponowne spotkanie.

Wyrozumiałość Adaleny, jak się zdawało, nie znała granic, obie siostry były jednak przekonane, że będą miały właśnie okazję ujrzeć jej kres. Tymczasem Adalena stała wciąż na ganku, patrząc nieruchomo, lecz z wielkim skupieniem, na samochód i jego pasażerów. Siedząca w środku Matylda również patrzyła na Adalenę, ale paraliżował ją strach i nie miała siły wysiąść.

Adalena zeszła z jednego schodka i otworzyła ramiona, Matylda zaś, jakby tylko na to czekała, wysiadła z samochodu i biegiem dotarła do przyszywanej ciotki, która utuliła ją w swoich objęciach. Adalena przytuliła Matyldę najmocniej, jak potrafiła i rozpłakała się.

– Moja córeczka. Biedactwo. Nie płacz, zabiorę każdą twoją łzę i smutek. Nie martw się.

Matylda pociągnęła nosem. Adalena rozluźniła na moment uścisk i odsunęła Matyldę na odległość ramion, by przyjrzeć jej się dokładnie. Nad jej ramieniem dojrzała nieśmiało wysiadającą z samochodu Ofelię.

– Jaka piękna – szepnęła, po czym zwróciła się do Matyldy porozumiewawczo: – Jej ojciec miał być podobny do twojego, prawda?

A Matylda, niczemu się nie dziwiąc, przytaknęła.

– Opuścił cię, prawda? – spytała łagodnie Adalena.

Matylda kiwnęła głową.

– Och, kochanie – jęknęła Adalena – jak bardzo cię ten człowiek zranił… Nie martw się, to już skończone, chodź.

Rita i Stella spojrzały na siebie porozumiewawczo. Rita pokręciła głową, nie wierząc w to, co widziała, mimo że przecież tak dobrze znała Adalenę.

– Fabulas finem, fama in aeternum – zaśmiała się, wskazując sentencję, wiszącą nad wejściem do domu Adaleny, którą ta przypominała im tak często. – Historie się kończą, opowieść trwa wiecznie.

– Nie dziw się niczemu – odezwała się Stella. – Ostatnio jakiś chłopaczek ukradł jej w sklepie portfel, a gdy uciekał, mama zawołała za nim, żeby kiedyś wpadł na ciasteczka i herbatę, to chętnie z nim porozmawia.

– Widzisz, dzieciaku, jaki tu dom wariatów – odwróciła się Rita ze śmiechem w stronę Ofelii, która wciąż stała przy samochodzie.

– Cześć. – Stella uśmiechnęła się do niej i wyciągnęła dłoń na przywitanie. – Jestem twoją ciotką Stellą.

– Cześć. – Dziewczynka uśmiechnęła się. – Ofelia.

Rita, widząc zakłopotanie dziewczynki, klepnęła Ofelię lekko w ramię.

– Chodź, młoda, zapalimy sobie dla rozluźnienia. A może wolisz coś mocniejszego?

– Mamy świetną anyżówkę – zauważyła Stella.

Ofelia zaśmiała się.

– No, chyba że wolisz banalne śniadanie – skwitowała Stella, obejmując dziewczynkę ramieniem i podprowadzając ją pod ganek. – Moja matka, wraz z byłymi kochankami ojca, przygotowała cynamonowe omlety. – Uśmiechnęła się.

Usiadły więc wszystkie razem do śniadania. Adalena trzymała Matyldę za rękę, ta zaś, ku zmieszaniu swojej córki, nie przestawała cicho pochlipywać.

– Dziewczynki – zwróciła się Adalena do Rity i Stelli, jak miała w zwyczaju mimo upływu lat – po śniadaniu zabiorę Matyldę do swojej sypialni, żeby trochę odpoczęła. Nie chcę, aby w tym czasie nam przeszkadzano, dobrze?

– Jasne, ciotka – zaśmiała się Rita. – Same zajmiemy się sobą.

– W to nie wątpię. – Adalena uniosła brew.

***

Po posiłku Stella chwyciła Ritę za rękę i zaciągnęła ją na tyły domu, gdzie znajdował się zarośnięty, nieduży sad, w którym od dziecka się chowały lub przez który przechodziły, idąc nad rzekę.

– Ty lubieżne suczysko, opowiadaj wszystko, nie pomijając żadnych szczegółów – pogroziła jej Rita i już miały oddalić się od domu, gdy obie usłyszały, jak ktoś zza ich pleców nieśmiało pyta:

– Ciociu… Mogę iść z wami?

W drzwiach prowadzących na tyły domu stała Ofelia. Zagubiona i porzucona. Stella zawahała się.

– Jasne, młoda, że możesz – wyręczyła ją w odpowiedzi Rita. – Bądź tylko tak miła i przynieś moją torebkę z samochodu, dobra? Zostawiłam tam papierosy.

Ofelia uśmiechnęła się nieśmiało i przytaknęła.

– Miałam ci opowiedzieć… – szepnęła z wyrzutem Stella, gdy zostały same.

– Spokojnie, zboczuszku, wszystko mi opowiesz.

– Ale… ta nowa znajomość, o której chcę… Chyba nie nadaje się dla uszu dziewczynki.

– Weź i nie chrzań, Stella. Ja w jej wieku…

– Powiedzmy sobie szczerze, Rito, że zawsze było z ciebie niezłe kurwiszcze – zachichotała Stella.

– Odezwała się ta, co nigdy nikomu nie zrobiła dobrze na zapleczu kawiarni.

Gdy Ofelia wróciła z torebką Rity w garści, obie jej ciotki tarzały się w trawie jak kocięta, gryząc się i szczypiąc. Rita wyrwała się z mocnego uścisku wyjątkowo wysportowanej Stelli.

– Chodź, młoda – wysapała w stronę Ofelii – nie wiem, czy znajomość z nami dobrze ci zrobi, ale… chyba nie masz innego wyboru. Twoja ciotka miała mi właśnie opowiedzieć o jednym ze swoich licznych związków, w które zawsze angażuje się całym tyłkiem, sercem i rozumem, którego przecież nie ma wcale tak dużo.

Stella westchnęła.

– Rito, zawsze musimy kłócić się o to samo.

Rita spojrzała na Ofelię, będącą naturalnym, choć mało świadomym swojej roli, rozjemcą.

– Twoja szurnięta ciotka przeżywa „tę jedyną i najprawdziwszą” miłość średnio raz na dwa miesiące.

– Odezwała się ta, co ma zawsze stałego partnera. – Stella szturchnęła ją.

– Nie. Wiesz, że nie w tym rzecz – odparła Rita, unosząc palec wskazujący. – Wiesz, że daję na lewo i prawo, a moje trasy koncertowe znaczą zużyte opakowania po wszelkich znanych środkach antykoncepcyjnych, ale właśnie na tym polega różnica, Stel. Ja robię, co chcę, i jestem szczęśliwa. A potem zabieram swoje majtki ze sobą i zapominam o całej sprawie. A ty… w każdego faceta angażujesz się, jakby był jedynym na świecie.

– Bo w danej chwili jest – upierała się Stella.

Rita pokiwała z niedowierzaniem głową i zwróciła się do Ofelii:

– Ucz się, dzieciaku. Pobzykać i spadać, a nie zostawiać wszędzie podeptane i rozbebeszone kawałki własnego serca.

Zeszły z niewielkiej górki i ich oczom ukazał się brzeg rzeki, a wraz z nim miejsce idealne do wszelkich dziecięcych spisków – osłonięte z obu stron gęstymi krzakami. Siostry spoczęły na trawie, milknąc na moment. Stella usiadła w swoim zwyczajowym męskim rozkroku, zsunęła z koszuli szelki, by poczuć się swobodnie i odpaliła cygaro.

– Rito… – powiedziała w końcu rozmarzonym głosem. – On jest po prostu… niesamowity. Ale już w tej chwili wiem, że ponieważ nikogo przed nim nie kochałam tak bardzo, to właśnie on zniszczy mnie najmocniej spośród nich.

– Cholera, Stel, nie denerwuj mnie. Jest na to rada, idiotko. Wycofać się, zanim będzie za późno.

– Nie mogę. Za bardzo się zaangażowałam. Ale żebyś ty wiedziała, co on mi robi!

– Wystarczy mi, że widziałam twoje siniaki i pogryzienia. Znowu związałaś się z jakimś socjopatą?

– Tak – odparła bezwstydnie.

– Czy ty jesteś upośledzona, Stel? Kręci cię to, że gość może ci odstrzelić dupę?!

– Tak. – Spojrzała jej w oczy.

Rita uniosła oczy ku chmurom.

– Nie, no to pięknie. O czym my tu w ogóle gadamy?

Stella westchnęła. Jej twarz zarumieniła się jak świeże maliny.

– Wcześniej uważałam po prostu, że jest intrygujący. No i… niezwykle pociągający. Ale od jakiegoś czasu… Sama nie wiem – po prostu zwariowałam na jego punkcie. To, co z nim robię, jest… niebezpieczne, chore i często upokarzające. Ale nie mogę już przestać. Wciąż chcę więcej i więcej. To pożądanie przerodziło się w uczucie, którego nie potrafię pohamować.

– Mówiłaś to samo o każdym ze swoich byłych facetów.

– Tak, bo za każdym razem właśnie tak czułam. Ale teraz… to jest coś więcej.

Rita spojrzała na Ofelię siedzącą na brzegu rzeki i wrzucającą kamyki do wody.

– Czym ten psychopata się w ogóle zajmuje? Daje się wystrzeliwać z armaty?

– Nie. Nie mam pojęcia, czym się zajmuje. Nigdy o tym nie mówimy. Ale podejrzewam, że… ma na koncie jakieś ciemne sprawki.

– Przekręty? Kradzieże?

Stella westchnęła.

– Nie wiem, Rito – szepnęła, a jej ciałem wstrząsnął dreszcz. – Ale wydaje mi się, że coś poważniejszego. Sądzę, że na jego rękach nie raz gościła krew. Może… sama nie wiem… może on jest naprawdę złym człowiekiem…

Rita wbiła w siostrę swój krytyczny wzrok.

– Skąd ten pomysł? – spytała zdenerwowana.

Stella patrzyła gdzieś przed siebie, oglądając sceny odtwarzane z pamięci – niedostępne dla jej siostry.

– Po prostu, kiedy mnie dotyka… gdy jego dłonie błądzą po moim ciele, czuję, że mają w sobie tyle siły… Siły, którą zyskuje się przerażającą wprawą. Gdy wodzi palcami po mojej szyi, wiem, że mógłby je na niej zacisnąć jak na gardle kurczęcia.

Rita zgasiła peta w ziemi. Zerknęła na siedzącą obok Ofelię.

– Młoda? – zawołała.

Ofelia podniosła wzrok.

– Trafisz sama do domu?

– Tak – odparła, zawahawszy się.

– No, to spadaj – warknęła szorstko Rita.

Ofelia rzuciła na ciotkę pytające spojrzenie.

– Raz-dwa – ucięła Rita. – Już cię tu nie ma. Pogadamy później.

Rita podpaliła nieco trzęsącą się ręką kolejnego papierosa i poczekała, aż zawiedziona Ofelia oddali się w stronę sadu.

– A teraz słuchaj, idiotko – westchnęła i pogładziła się po czole, jakby ją nagle rozbolała głowa – masz z nim skończyć, rozumiesz? Wiem, że zawsze miałaś pociąg do pojebów, ale to już jest przesada, Stel. Masz to zakończyć, i to jak najszybciej. Nie obchodzi mnie, że na jego widok gacie same opadają ci na podłogę. Masz zebrać do kupy swoje flaki, póki jeszcze są w całości, i odejść. Rozumiesz?

Stella objęła ustami cygaro i oparła wygodnie łokcie na kolanach, siedząc wciąż w swoim męskim rozkroku.

– Nie – odparła, zaglądając Ricie głęboko w oczy. – Jestem ci wdzięczna za próbę ratowania mnie, ale nie zamierzam się z tego wycofywać, choćbym miała pójść na samo dno.

Wściekła Rita otworzyła usta, by jej przerwać, lecz Stella nie pozwoliła na to.

– Jeśli ci to nie pasuje, to trudno – powiedziała szybko i splunęła małym skrawkiem cygara, który odgryzła w trakcie rozmowy. Położyła się na wznak na trawie, wkładając ręce pod potylicę. Zamknęła oczy, a w wyobraźni natychmiast pojawiły się tamte obrazy.

Gwarna, śmierdząca sala podziemnego turnieju pokera, w którym Stella brała udział, niepisane, lecz oczywiste dla wszystkich zasady, mówiły wyraźnie, że żadna kobieta nie ma prawa uczestniczyć w tych rozgrywkach. Tej nocy, w tym miejscu kobiety służyły tylko jako przystawki do dania głównego – roznegliżowane, krążące pomiędzy stolikami, szepcące cenę za godzinę usług.

Stella odwiedzała to zakazane miejsce co rok – za każdym razem bawiąc się w maskaradę, która wydawała jej się jeszcze przyjemniejsza niż sama gra. Ubierała się w męskie ubrania, wkładała na głowę elegancki kapelusz rodem ze starych kryminałów, a pod nosem przyklejała dodającego wytworności sztucznego wąsa. Przez całą noc uchodziła za młodego mężczyznę, który grał całkiem nieźle, choć nigdy się nie wybijał. Podobnie jak każdy z graczy, także i Stella znana była jedynie pod pseudonimem – rozpoznawalnym, lecz nie krzykliwym. Wpłacając wyznaczoną kwotę wpisowego, przystępowała do grona pozostałych graczy jako „pan Van der Bilt”.

Tej nocy panu Van der Bilt gra szła bardzo przyzwoicie – w znacznej mierze dlatego, że nie rozpraszały go krążące wokół niczym sępy, bardziej rozebrane niż ubrane, panie – przystawki. Dobra passa trwała wystarczająco długo, by dać panu Van der Bilt nadzieję na skończenie gry z całkiem pokaźną sumą w portfelu. Nadzieja ta jednak miała okazać się płonna, kiedy do jego stolika przysiadł się intrygujący jegomość o twarzy człowieka bez skrupułów, przedstawiający się jako Holdem.

Holdem od samego początku wwiercał się w pana Van der Bilt kpiącym wzrokiem, skupiając się zwłaszcza na jego wąsach, które ten przez te niepokojące spojrzenia zaczął podejrzanie często poprawiać w obawie, że nadmiernie się poluzowały. Wkrótce zdenerwowanie pana Van der Bilt przełożyło się na poziom jego gry. Jednak w chwili, kiedy pod stołem poczuł na swoim udzie posuwającą się w przód i w tył nieustępliwą dłoń Holdema, cała jego strategia i opanowanie runęły w gruzach.

Stella westchnęła rozmarzona, przypominając sobie wszystko.