Wydawca: Burda Książki Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 533 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Błękitny labirynt - Douglas Preston

Dawno zapomniany sekret z przeszłości powraca, by zatruć życie agentowi Pendergastowi. Pewnego wieczoru na progu jego nowojorskiej rezydencji podrzucone zostaje ciało jego syna, będącego jednocześnie jednym z jego

najgroźniejszych i najbardziej nieprzewidywalnych przeciwników. W brzuchu zabitego znaleziony zostaje niezwykły błękitny turkus.

Podążając tym tropem, Pendergast trafia do opuszczonej kopalni nad brzegami kalifornijskiego jeziora, a stamtąd wprost w zastawioną na niego diaboliczną pułapkę, której pokonanie będzie wymagać od niego zmierzenia się ze złowrogą tajemnicą z przeszłości jego rodziny. Okazuje się, że agenta wziął na cel wróg przepełniony chęcią zemsty, człowiek tak bezwzględny, że nie zawaha się przed niczym, aby osiągnąć swój cel, i tym razem to być może wcale nie Pendergast będzie musiał postawić wszystko na jedną kartę, by wyjść z tej pułapki z życiem.

Opinie o ebooku Błękitny labirynt - Douglas Preston

Fragment ebooka Błękitny labirynt - Douglas Preston

Tytuł oryginału: Blue Labyrinth

Copyright © 2014 by Splendide Mendax, Inc. and Lincoln Child This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, New York, New York, USA. All rights reserved.

Copyright for the Polish Edition © 2015 Burda Publishing Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa 02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41–42 faks 22 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa: Dział Obsługi Klienta, tel. 22 360 37 77

Redakcja: Joanna Zioło-Werstler Korekta: Magdalena Szroeder-Stępowska Projekt okładki: Wioletta Wiśniewska Zdjęcie na okładce: David Aleksandrowicz/Shutterstock Redakcja techniczna: Mariusz Teler Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka

ISBN: 978-83-7778-875-2

Skład i łamanie: Beata Rukat/Katka

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyrower.com

Lincoln Child dedykuje tę książkę swojej córce Veronice

Douglas Preston dedykuje tę książkę

1

Okazała rezydencja w stylu Beaux-Arts przy Riverside Drive, między Sto Trzydziestą Siódmą a Sto Trzydziestą Ósmą Ulicą, wyglądała na niezamieszkaną. W ten burzowy czerwcowy wieczór nikt nie przechadzał się po niedużym balkoniku, z którego rozciągał się widok na rzekę Hudson. Nie było żółtawej poświaty sączącej się zza bogato zdobionych wykuszowych okien. Jedyny blask napływał od frontowego wejścia, rozjaśniając podjazd przy głównej bramie.

Pozory mogą jednak mylić i niekiedy ktoś umie o to zadbać. Zwłaszcza że rezydencja przy Riverside 891 należała do agenta specjalnego FBI Aloysiusa Pendergasta, który nade wszystko ceni sobie prywatność.

Siedział w skórzanym fotelu klubowym w wytwornej bibliotece posiadłości. Choć lato dopiero się zaczęło, noc była chłodna i pochmurna, dlatego w kominku płonął niewielki ogień. Pendergast wertował Man’yōshū, tomik starej, szanowanej poezji japońskiej z połowy ósmego wieku. Na stoliku obok stał nieduży tetsubin – żeliwny imbryczek – z porcelanową filiżanką na wpół wypełnioną zieloną herbatą. Nic nie rozpraszało skupienia agenta. Od czasu do czasu słychać było tylko trzask osiadających na palenisku węgli i odległy grzmot dobiegający zza zamkniętych okiennic.

W znajdującym się nieopodal korytarzu rozbrzmiały ciche kroki i w drzwiach biblioteki pojawiła się Constance Greene. Miała na sobie prostą wieczorową suknię. Fiołkowe oczy i obcięte krótko na pazia ciemne włosy podkreślały bladość jej skóry. W jednym ręku trzymała plik listów.

– Poczta – oznajmiła.

Pendergast uniósł głowę i odłożył tomik.

Constance usiadła obok agenta; zauważyła, że odkąd wrócił z – jak to określał – „przygody w Kolorado”, wyglądał wreszcie jak dawniej. Wciąż jednak jej niepokój budził jego stan mentalny po upiornych wydarzeniach w ubiegłym roku.

Zaczęła wertować niewielki plik listów i odkładać na bok te, które nie zainteresowałyby Pendergasta. Pieczę nad wszelkimi opłatami i częścią jego nader wysokich dochodów sprawowała stara, szacowna i dyskretna firma prawnicza z Nowego Orleanu, którą rodzina zatrudniała od lat. Inwestycjami, funduszami powierniczymi oraz nieruchomościami zajmowała się równie zaufana firma bankowa z Nowego Jorku. Całą korespondencję dostarczano na adres skrytki, którą Proctor, szofer, ochroniarz i człowiek od wszystkiego, odbierał regularnie z urzędu pocztowego. Obecnie Proctor szykował się, aby odwiedzić krewnych w Alzacji, więc tę część jego obowiązków przejęła chwilowo Constance.

– Przyszedł list od Corrie Swanson.

– Otwórz go, proszę.

– Załączyła kserokopię listu z college’u Johna Jaya. Za swoją pracę otrzymała Nagrodę Rosewella.

– Wiem. Byłem na ceremonii jej wręczenia.

– Corrie na pewno poczuła się zaszczycona.

– Rzadko ceremonia przyznania takich nagród oferuje coś więcej poza pompatycznymi przemówieniami i nudnymi, niekończącymi się wystąpieniami. – Pendergast upił łyk herbaty. – Ale tym razem było inaczej.

Constance przejrzała resztę korespondencji.

– Jest także list od Vincenta D’Agosty i Laury Hayward.

Pendergast dał znak głową, aby wyjęła go z koperty.

– To podziękowania za prezent ślubny i ponowne za uroczyste przyjęcie – wyjaśniła.

Pendergast spojrzał na Constance, gdy odłożyła list na bok. Miesiąc temu, w przeddzień ślubu D’Agosty i Hayward, agent zaprosił nowożeńców na prywatną kolację, na której podał potrawy przyrządzone osobiście przez niego wraz z rzadkimi winami ze swojej piwniczki. Właśnie ten gest, bardziej niż cokolwiek innego, przekonał Constance, że Pendergast doszedł do siebie po niedawnej traumie.

Przeczytała jeszcze kilka innych listów, po czym odłożyła na bok te ciekawe, a resztę wrzuciła do kominka.

– Jak tam postępy w projekcie, Constance? – zapytał Pendergast, nalewając sobie kolejną filiżankę herbaty.

– Doskonale. Wczoraj otrzymałam przesyłkę z Francji, z Bureau Ancestre du Dijon, a teraz próbuję połączyć to wszystko z informacjami, które pozyskałam z Venice i Luizjany. Kiedy będziesz miał wolną chwilę, chciałabym zadać ci kilka pytań na temat Augustusa Robespierre’a St. Cyr Pendergasta.

– Większość z tego, co wiem, to przekazywane z pokolenia na pokolenie historie, mity, legendy, a niekiedy mrożące krew w żyłach opowieści grozy i będę rad, mogąc podzielić się z tobą większością z nich.

– Większością? Miałam nadzieję, że podzielisz się ze mną wszystkimi opowieściami.

– Obawiam się, że rodzinna szafa Pendergastów skrywa trupy, tak dosłownie, jak i w przenośni, których nie mogę wyjawić nawet tobie.

Constance westchnęła i wstała. Agent znów sięgnął po tomik poezji, a ona wyszła z biblioteki. Minęła korytarz, w którym po obu stronach wzdłuż ścian ciągnęły się rzędy muzealnych gablot pełnych osobliwości, i dotarła do tonącego w półmroku pomieszczenia wyłożonego boazerią ze starego, pociemniałego już dębu. Głównym meblem był tu drewniany stół refektarzowy, niemal tak długi jak samo pomieszczenie. Na jednym końcu stołu leżały w starannych stosikach czasopisma, stare listy, stronice ze spisów ludności, pożółkłe zdjęcia i ryciny, transkrypcje sądowe, pamiętniki, przedruki gazetowych mikrofiszek oraz inne dokumenty. Obok nich stał laptop, którego ekran rozpraszał swoim blaskiem panujący w pomieszczeniu półmrok. Parę miesięcy temu Constance podjęła się sporządzenia drzewa genealogicznego rodziny Pendergastów. Chciała zaspokoić własną ciekawość, jak i pomóc Pendergastowi dojść do siebie. To było bardzo złożone, wkurzające, a zarazem piekielnie fascynujące przedsięwzięcie.

W odległym końcu pomieszczenia, za łukowatymi drzwiami, zaczynał się hol prowadzący do głównego wejścia rezydencji. Gdy tylko Constance usiadła przy stole, rozległo się pukanie.

Constance znieruchomiała i zmarszczyła brwi. Do domu przy Riverside Drive 891 rzadko zaglądali goście – i nigdy nie zjawiali się bez zapowiedzi.

Puk-puk. Od strony drzwi wejściowych dobiegł kolejny odgłos, któremu towarzyszył stłumiony grzmot.

Przygładzając suknię, Constance przeszła przez pokój do holu. Ciężkie frontowe odrzwia były masywne i bez judasza, więc zawahała się przez chwilę. Gdy pukanie rozległo się po raz trzeci, otworzyła górny zamek, potem dolny i powoli uchyliła drzwi.

W świetle głównej bramy dostrzegła postać młodego mężczyzny. Jasne włosy miał mokre i pozlepiane w strąki, które przylgnęły mu do głowy. Wilgotna od deszczu twarz zdradzała charakterystyczne nordyckie rysy, o wysokim czole i wąskich wargach. Miał na sobie przemoczony lniany garnitur, przylepiony do ciała.

Był skrępowany grubymi sznurami.

Constance jęknęła i zaczęła wyciągać ręce w jego stronę. Ale wychodzące z orbit oczy nie zarejestrowały tego gestu. Patrzyły tępo przed siebie, nie mrugając.

Jeszcze przez chwilę postać stała, kołysząc się lekko, rozjaśniona światłem błyskawic, ale potem zaczęła się przewracać jak ścięte drzewo, najpierw powoli, potem coraz szybciej, aż runęła twarzą do dołu u progu rezydencji.

Constance z krzykiem uskoczyła do tyłu. Zaraz potem nadbiegł Pendergast, a za nim Proctor. Pendergast pochwycił Constance i odciągnął ją na bok, po czym pospiesznie ukląkł nad młodym mężczyzną. Schwyciwszy leżącego za ramię, odwrócił go, odgarnął mu włosy z oczu i na próżno poszukiwał pulsu, dotykając chłodnej już szyi młodzieńca.

– Nie żyje – powiedział cichym, nienaturalnie opanowanym głosem.

– Boże – głos Constance zaczął się łamać. – To twój syn Tristram.

– Nie – odrzekł Pendergast. – To Alban. Jego brat bliźniak.

Jeszcze przez chwilę klęczał obok ciała. A potem zerwał się na nogi i miękko jak kot wybiegł na zewnątrz, w szalejącą burzę.

2

Pendergast pobiegł do Riverside Drive i przystanął na rogu, by zlustrować szeroką ulicę w obu kierunkach, północnym i południowym. Lało jak z cebra, ruch uliczny osłabł, nie było widać żadnych przechodniów. Jego wzrok padł na najbliższy pojazd, na znajdujący się trzy przecznice na południe od niego jeden z najnowszych modeli lincolna town cara, czarny, taki, których tysiące widuje się każdego dnia na ulicach Manhattanu. Ale lampka przy tablicy rejestracyjnej była wygaszona i nie dało się odczytać numerów samochodu.

Pendergast pobiegł za lincolnem.

Pojazd nie przyspieszył, lecz ciągle sunął ślamazarnym tempem, a ponieważ trafił na zieloną falę, stopniowo, lecz nieubłaganie, oddalał się od agenta. Światła na kolejnym skrzyżowaniu zmieniły się na żółte, potem na czerwone. Wóz nie przyspieszył ani nie próbował zwolnić.

Pendergast wyjął komórkę i w biegu wstukał numer.

– Proctor. Przyprowadź samochód. Kieruję się Riverside, na południe.

Lincoln town car prawie zniknął, w strugach deszczu widać było tylko migające tylne światła, ale gdy pojazd pokonał zakręt przy Sto Dwudziestej Szóstej Ulicy, nawet one przestały być widoczne.

Pendergast biegł dalej, poły czarnej marynarki falowały za nim, zacinający deszcz kąśliwie wpadał mu do oczu. Kilka przecznic dalej znów spostrzegł lincolna, który zatrzymał się na kolejnych światłach, za dwoma innymi pojazdami. Agent ponownie wyjął komórkę i zadzwonił.

– Posterunek policji numer dwadzieścia sześć – usłyszał. – Sierżant Powell przy telefonie.

– Mówi agent specjalny FBI Pendergast. Ścigam czarnego lincolna town cara na nowojorskich tablicach jadącego na południe wzdłuż Riverside, obecnie na wysokości Sto Dwudziestej Czwartej Ulicy. Kierowca jest podejrzany o zabójstwo. Potrzebuję pomocy przy zatrzymaniu tego pojazdu.

– Przyjąłem – powiedział sierżant. A po chwili: – Dwie przecznice dalej mamy radiowóz. Proszę nas informować o swoim położeniu i o tym, gdzie znajduje się ścigane auto.

– Przydałoby się też wsparcie z powietrza – dodał, nie przerywając biegu, Pendergast.

– Ale jeżeli kierowca jest jedynie podejrzanym…

– To priorytetowa sprawa i priorytetowy cel FBI – rzucił Pendergast. – Powtarzam: priorytetowy cel.

Krótka pauza.

– Poderwiemy maszynę w powietrze.

Gdy Pendergast chował komórkę, lincoln nagle wyminął stojące przed światłami auta, wjechał na krawężnik i sunął dalej po chodniku, rozjeżdżając parę klombów w Riverside Park i rozchlapując błoto z wszechobecnych kałuż, po czym skręcił w Henry Hudson Parkway.

Agent znów zadzwonił na policję, by poinformować o kierunku, w jakim zmierza ścigany pojazd, a następnie skontaktował się z Proctorem i wbiegł do parku, przeskakując przez niski płot. Sprintem pokonał kilka tulipanowych klombów, ani na chwilę nie spuszczając z oka tylnych świateł wozu, który właśnie wjechał z piskiem opon do parku.

Pendergast przeskoczył ponad niskim kamiennym murkiem po drugiej stronie wjazdu, a potem, usiłując zagrodzić lincolnowi drogę, na wpół pobiegł, na wpół zjechał w dół z nasypu, rozrzucając na wszystkie strony śmieci i odłamki potłuczonego szkła. Upadł, przetoczył się parę razy i poderwał na nogi, ciężko dysząc, przemoknięty do suchej nitki; biała koszula przywierała do torsu agenta. Patrzył, jak samochód wykręca i mknie jak strzała w jego stronę. Sięgnął po les baera, ale jego dłoń napotkała jedynie pustą kaburę. Rozejrzał się szybko po ciemnym nasypie zjazdu, lecz zaraz, gdy padł na niego snop światła reflektorów, musiał odtoczyć się w bok. Kiedy wóz go minął, Pendergast znowu się podniósł i podążył za nim wzrokiem; samochód wyjechał na ulicę i płynnie włączył się do ruchu.

Po chwili pojawił się elegancki rolls-royce i gwałtownie zahamował przy krawężniku. Pendergast otworzył tylne drzwi i wskoczył do środka.

– Jedź za lincolnem – rzucił do Proctora, zapinając pasy.

Rolls gładko przyspieszył. Agent usłyszał za sobą słaby jęk syren; policja była za daleko i z pewnością utknie w korku. Z jednego z bocznych schowków wyjął policyjne radio. Proctor zwiększył prędkość, ponieważ lincoln town car zmieniał pasy i wyprzedzał inne samochody, mknąc co najmniej sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę, nawet gdy znaleźli się na terenie, gdzie prowadzono roboty drogowe i na poboczu, po obu stronach szosy, ustawiono betonowe zapory.

Z policyjnego radia płynęło wiele różnych głosów, ale to oni prowadzili pościg. Helikoptera nie było widać.

Nagle przed nimi pojawiły się oślepiające błyski, a po chwili rozległ się huk.

– Oddano strzały! – oznajmił na otwartym kanale Pendergast.

Natychmiast zrozumiał, co to oznacza. Samochody zaczęły jak szalone skręcać w prawo i w lewo, a piskowi opon towarzyszyły błyski kolejnych wystrzałów. Dało się słyszeć głuche łup, łup, łup, gdy rozpędzone pojazdy zaczęły wpadać na siebie, powodując karambol. W powietrzu rozszedł się zgrzyt i jęk zgniatanego metalu. Proctor zahamował, wprowadzając rolls-royce’a w kontrolowany ślizg i próbując wyminąć miejsce, gdzie doszło do ogromnej kolizji. Rolls uderzył w betonową zaporę, a gdy odbiło go z powrotem na pas ruchu, najechał na niego kolejny rozpędzony pojazd. Rozległ się ogłuszający huk miażdżonego metalu. Siedzący z tyłu Pendergast poleciał do przodu, ale zatrzymały go pasy bezpieczeństwa, po czym impet uderzenia wcisnął go z powrotem w kanapę. Oszołomiony agent usłyszał syk pary, wrzaski, krzyki i pisk opon, którym towarzyszył huk następnych wpadających na siebie aut mieszający się z przybierającym na sile rykiem syren i – nareszcie – odgłosami nadlatującego śmigłowca.

Otrzepując się z odłamków szkła, Pendergast powoli doszedł do siebie i wypiął się z pasów bezpieczeństwa. Następnie wychylił się do przodu, żeby sprawdzić, co z Proctorem.

Szofer był nieprzytomny i miał zakrwawioną głowę. Pendergast sięgnął po radio, by wezwać pomoc, ale drzwi limuzyny otworzyły się i do środka zajrzeli ratownicy medyczni, żeby wyciągnąć go z samochodu.

– Zostawcie mnie – odrzekł. – Zajmijcie się nim.

Pendergast o własnych siłach wysiadł z rolls-royce’a i stanął w strugach deszczu, wciąż otrzepując się z odłamków szkła. Spojrzał przed siebie, na morze porozbijanych samochodów i migających świateł, wsłuchując się w nawoływania ratowników medycznych, policjantów i łoskot łopat wirnika bezużytecznego, krążącego w górze helikoptera.

Po lincolnie town carze już dawno nie było śladu.

3

Porucznik Peter Angler, mogący poszczycić się magisterium z filologii klasycznej na Uniwersytecie Browna, znany jako były aktywista zielonych, nie należał do typowych oficerów nowojorskiej policji. Miał jednak cechy łączące go z kolegami po fachu: lubił szybko i gładko rozwiązywać przydzielone mu sprawy i pakować przestępców za kratki. Ta sama niezłomność, która nakłoniła go do tego, żeby na studiach przetłumaczyć Wojnę peloponeską Tukidydesa, a kilka lat później własną piersią bronić starych sekwoi przed bestialskim ostrzem pił łańcuchowych sfrustrowanych drwali, pozwoliła mu awansować do stopnia porucznika wydziału śledczego w wieku zaledwie trzydziestu sześciu lat. Organizował swoje śledztwa jak kampanie wojskowe i pilnował, aby podlegający mu detektywi wypełniali obowiązki skrupulatnie i z maksymalną precyzją. Z wyników uzyskanych dzięki tej strategii Angler był bardzo dumny.

Natomiast nowa sprawa budziła jego niepokój.

Co prawda była całkiem świeża, sprzed niespełna dwudziestu czterech godzin. Jego zespołu nie można było oskarżyć o brak postępów. Wszystko załatwiono regulaminowo. Pierwsi funkcjonariusze obecni na miejscu przestępstwa zabezpieczyli je, spisali zeznania i zatrzymali świadków do czasu przybycia faktycznych śledczych. Ci z kolei przeprowadzili gruntowne przeszukanie miejsca przestępstwa, zbierając materiały dowodowe. Współpracowali ściśle z technikami kryminalistyki sądowej, ekipą od daktyloskopii, ekspertami sądowymi, fotografami i koronerem.

To, że Angler był niezadowolony, wynikało z nietypowej natury zbrodni i, jak na ironię, z zachowania ojca ofiary, agenta specjalnego FBI. Zapoznał się już z transkrypcją oświadczenia mężczyzny, które zwracało uwagę zwięzłością i brakiem istotnych informacji. Agent nie utrudniał prac zespołu śledczego, lecz z jakiegoś powodu nie chciał wpuścić ekipy techników poza granice miejsca zbrodni, nie pozwolił nawet skorzystać ekspertom sądowym z toalety. FBI nie było oficjalnie zainteresowane sprawą, ale Angler był gotów udzielić agentowi wglądu do akt, jeśli tamten sobie tego zażyczył. Agent jednak jak dotąd o to nie poprosił. Gdyby Angler nie wiedział, jak było naprawdę, mógłby podejrzewać, że Pendergastowi wcale nie zależy na schwytaniu zabójcy syna.

I właśnie dlatego postanowił go przesłuchać dokładnie – spojrzał na zegarek – za minutę.

Dokładnie minutę później agenta wprowadził do gabinetu jego adiutant, osobisty asystent, sierżant Loomis Slade, który często jako pierwszy miał okazję wyrazić opinię o pomysłach swojego przełożonego. Angler otaksował gościa wzrokiem: wysoki, szczupły, włosy tak jasne, że niemal białe, jasnoniebieskie oczy. Ascetycznego wyglądu dopełniał czarny garnitur i ciemny krawat. Ten człowiek nie wyglądał jak typowy agent FBI. Ale zważywszy jego miejsca zamieszkania – apartament w Dakocie i prawdziwą rezydencję przy Riverside Drive, gdzie podrzucono ciało – Angler uznał, że to nie powinno go dziwić. Wskazał agentowi krzesło, po czym sam zasiadł za biurkiem. Sierżant Slade zajął miejsce w kącie, za Pendergastem.

– Dziękuję, że pan przyszedł, agencie Pendergast – powiedział Angler.

Mężczyzna z czarnym garniturze lekko skinął głową.

– Przede wszystkim proszę przyjąć moje kondolencje.

Mężczyzna nie odpowiedział. Nie wyglądał na pogrążonego w żałobie. W ogóle nie zdradzał żadnych emocji. Jego oblicze pozostawało nieodgadnione.

Gabinet Anglera nie przypominał typowego policyjnego biura. Owszem było w nim sporo teczek z aktami i raportów. Na ścianach jednak, zamiast oprawionych w ramki zdjęć i dyplomów, wisiało kilkanaście bardzo starych map. Angler był zapalonym kolekcjonerem zabytkowej kartografii. Zazwyczaj ci, którzy tu trafiali, zwracali uwagę na stronicę z francuskiego atlasu LeClerka z 1631 roku albo na planszę 58 z atlasu Britannia Ogilby’ego, ukazującą drogę z Bristolu do Exeter, lub na – stanowiący przedmiot jego chluby i radości – pożółkły, delikatny fragment Tablicy Peutingera skopiowany dla Abrahama Orteliusa. Pendergast nawet nie rzucił okiem na tę kolekcję.

– Chciałbym powrócić do pańskiego pierwotnego oświadczenia. I uprzedzam, że będę zmuszony zadać panu kilka niewygodnych pytań. Z góry przepraszam. Zważywszy na pańskie doświadczenie zawodowe, jestem pewien, że pan to zrozumie.

– Oczywiście – odparł melodyjnym akcentem z Południa agent, ale w jego głosie pobrzmiewało coś twardego, metalicznego.

– Ta zbrodnia nie daje mi spokoju i mocno mnie zastanawia. Zgodnie z pańskim oświadczeniem i tym, co zeznała pańska… – Angler zerknął na raport leżący na biurku – pańska podopieczna panna Greene, mniej więcej dwadzieścia po dziewiątej wczoraj wieczorem rozległo się pukanie do frontowych drzwi rezydencji. Kiedy panna Greene otworzyła, ujrzała pańskiego syna skrępowanego grubymi sznurami, pozostawionego na progu domu. Gdy upewnił się pan, że syn nie żyje, ruszył pan w pościg za czarnym lincolnem town carem wzdłuż Riverside Drive, na południe, i zawiadomił pan policję. Czy to się zgadza?

Agent Pendergast pokiwał głową.

– Co pozwoliło panu przypuszczać – przynajmniej w pierwszej chwili – że morderca znajduje się właśnie w tym samochodzie?

– Był to wówczas jedyny poruszający się pojazd w zasięgu wzroku. I wokół nie było żadnych przechodniów.

– Nie przyszło panu na myśl, że sprawca mógł ukryć się gdzieś w pobliżu rezydencji i zbiec stamtąd inną drogą?

– Pojazd pokonał kilka przecznic, a potem przestał zatrzymywać się na światłach, wtargnął na chodnik, przejechał po klombie i wykręcił w niedozwolonym miejscu. Innymi słowy można było na tej podstawie domniemywać, że kierowca stara się uniknąć pogoni.

Ironiczny, oschły ton tej wypowiedzi rozsierdził Anglera.

Pendergast mówił dalej:

– Czy mogę zapytać, dlaczego policyjny śmigłowiec pojawił się tak późno?

Angler zdenerwował się jeszcze bardziej.

– Przyleciał pięć minut od zgłoszenia. To niezły czas.

– Nie dość szybko.

Próbując przejąć kontrolę nad przebiegiem rozmowy, Angler nieco dobitniej, niż zamierzał, powiedział:

– Wróćmy do zbrodni. Pomimo starannego przeczesania całej okolicy moja ekipa śledcza nie napotkała innych świadków poza tymi na West Side Highway, którzy widzieli lincolna town cara. W organizmie pańskiego syna nie natrafiono na ślady alkoholu czy narkotyków, nie stwierdzono też oznak przemocy. Zmarł wskutek złamania karku, mniej więcej pięć godzin przed tym, gdy go pan znalazł, a przynajmniej takie są wyniki wstępnych oględzin. Dokładny czas zgonu powinna określić autopsja. Zgodnie z tym, co zeznała panna Greene, podejście do drzwi i otwarcie ich zajęło jej około piętnastu sekund. Mówimy więc o zabójcy lub zabójcach, którzy odebrali życie pańskiemu synowi, skrępowali go – niekoniecznie w tej kolejności – i zesztywniałe wskutek stężenia pośmiertnego ciało pozostawili przy frontowych drzwiach, a następnie nacisnęli dzwonek, wrócili do samochodu i zdołali oddalić się na odległość kilku przecznic, zanim ruszył pan za nimi w pościg. Jak to możliwe, że ten człowiek lub ci ludzie działali tak szybko i sprawnie?

– Zbrodnia została zaplanowana i przeprowadzona z nienaganną precyzją.

– Cóż, być może, albo był pan w szoku, co, zważywszy na okoliczności, wydaje się całkowicie zrozumiałe, i zareagował pan wolniej, niż to wynika z pańskiego zeznania?

– Nie.

Angler zamyślił się nad tą oschłą, krótką odpowiedzią. Spojrzał na sierżanta Slade’a, który jak zwykle siedział w bezruchu i milczeniu jak Budda, po czym znów przeniósł wzrok na Pendergasta.

– No i nie zapominajmy o dramatycznej naturze zbrodni. Ciało skrępowane sznurami, porzucone pod drzwi domu zdaje się wskazywać na zabójstwo w stylu miejskiego gangu. W tej sytuacji zmuszony jestem zadać panu krępujące pytanie – za co raz jeszcze przepraszam. Czy pański syn był w jakiś sposób związany z półświatkiem?

Agent Pendergast popatrzył Anglerowi w oczy, ale jego spojrzenie, podobnie jak wyraz twarzy, było nieodgadnione.

– Nie mam pojęcia, w co mógł być zamieszany mój syn. Jak już wspomniałem w oświadczeniu, mój syn i ja nie utrzymywaliśmy kontaktów.

Angler przewrócił kolejną stronę w raporcie.

– Ekipa techników sądowych i moi śledczy zbadali miejsce zbrodni z największą starannością. Miejsce jest zdumiewające przede wszystkim z uwagi na brak oczywistych dowodów. Nie było żadnych odcisków palców, nawet fragmentarycznych, z wyjątkiem tych zostawionych przez pańskiego syna. Żadnych włosów czy włókien poza należącymi do pańskiego syna. Jego ubranie było zupełnie nowe, z tych najpopularniejszych, co więcej, ciało denata zostało starannie umyte. Nie znaleźliśmy na ulicy żadnych łusek, strzały musiały zostać oddane z wnętrza pojazdu. Krótko mówiąc, sprawcy są obeznani z technikami śledczymi i zadali sobie sporo trudu, by nie pozostawić żadnych materiałów dowodowych. Dobrze wiedzieli, co robią. Ciekawi mnie, agencie Pendergast, z zawodowego punktu widzenia, jak by pan to wytłumaczył?

– Raz jeszcze powtórzę, że była to starannie zaplanowana zbrodnia.

– Porzucenie ciała u progu pańskiego domu sugeruje, że sprawcy chcieli przekazać panu wiadomość. Domyśla się pan jaką?

– Nie mam pojęcia.

Nie mam pojęcia. Angler uważniej przyjrzał się Pendergastowi. Rozmawiał z wieloma rodzicami przeżywającymi tragedię po śmierci dziecka. Najczęściej byli w szoku, kompletnie otępiali. Udzielali odpowiedzi urywanych, niezbornych, pełnych wahania. Z Pendergastem było inaczej. Sprawiał wrażenie absolutnie opanowanego i spokojnego, jakby nie chciał współpracować albo nie uważał tego za konieczne.

– Porozmawiajmy o… ee… pańskim tajemniczym synu – kontynuował Angler. – O tym, że nim był, świadczy jedynie pańskie wcześniejsze zeznanie. Nie mamy go w żadnej policyjnej bazie danych, CODIS-ie[1], IAFIS-ie[2] ani NCIC[3]. Nie ma jego aktu urodzenia, prawa jazdy, numeru ubezpieczenia, paszportu, danych z wydziału szkolnictwa ani nawet wizy wjazdowej do Stanów. Kieszenie miał zupełnie puste. Dopóki nie otrzymamy wyniku analizy próbek DNA, można by przypuszczać, że pański syn w ogóle nie istniał. W oświadczeniu stwierdził pan, że syn urodził się w Brazylii i nie był obywatelem amerykańskim. Nie był jednak również obywatelem Brazylii, bo także w tym kraju nie ma po nim żadnych śladów. Miasto, gdzie zgodnie z pańskim zeznaniem miał dorastać, wydaje się nie istnieć, przynajmniej oficjalnie. Brak jakichkolwiek dowodów, że pański syn opuścił Brazylię i wjechał na terytorium Stanów Zjednoczonych. Jak pan to wyjaśni?

Agent Pendergast powoli założył nogę na nogę.

– Nie potrafię tego wyjaśnić. Jak już mówiłem, o tym, że mam syna, dowiedziałem się niespełna półtora roku temu.

– I wtedy go pan widział?

– Tak.

– Gdzie?

– W brazylijskiej dżungli.

– A później?

– Od tamtej pory ani go nie widziałem, ani nie kontaktowałem się z nim.

– Dlaczego nie próbował go pan odnaleźć?

– Już mówiłem, nie utrzymujemy stosunków.

– A to czemu?

– Nazwijmy to różnicą charakterów.

– Co może pan powiedzieć o jego charakterze?

– Prawie go nie znałem. Czerpał upodobanie w mrocznych gierkach; był specjalistą od prowokacji i zabójczych niespodzianek.

Angler wziął głęboki oddech. Tego rodzaju odpowiedzi działały mu na nerwy.

– A jego matka?

– W swoim zeznaniu jasno stwierdziłem, że zmarła wkrótce po jego narodzinach, w Afryce.

– Zgadza się. Wypadek na polowaniu. – W tym także było coś dziwnego, ale Angler musiał skoncentrować się na tym, co go nurtowało, po kolei wyłuskując podejrzane szczegóły. – Czy pański syn mógł wpakować się w jakieś kłopoty?

– Nie wątpię, że tak właśnie było.

– Co to mogły być za kłopoty?

– Nie mam pojęcia. Ale miał wyjątkowy talent do radzenia sobie w najgorszych tarapatach.

– Skąd pan może wiedzieć, że syn napytał sobie biedy, skoro niewiele potrafi pan powiedzieć na ten temat?

– Ponieważ przejawiał silne skłonności do działań o charakterze przestępczym.

I tak w kółko. Angler był przekonany, że Pendergastowi wcale nie zależy na tym, żeby pomóc policji nowojorskiej w schwytaniu zabójcy syna, co więcej, prawdopodobnie zatajał też przed nimi jakieś informacje. Dlaczego to robił? Przecież nie mieli nawet pewności, że denat faktycznie był jego synem. Owszem, podobieństwo rzucało się w oczy. Jednak jak na razie musieli opierać się wyłącznie na słowach Pendergasta. To on zidentyfikował zwłoki syna. Warto sprawdzić, czy analiza próbki DNA ofiary da jakieś wyniki w którejkolwiek z baz danych. Nietrudno będzie porównać DNA denata z próbką DNA Pendergasta, która znajdowała się w jego aktach osobowych w centralnym archiwum FBI.

– Agencie Pendergast – powiedział lodowatym tonem Angler. – Muszę zapytać raz jeszcze. Czy wie pan lub domyśla się, kto mógł zabić pańskiego syna? Czy dysponuje pan informacjami na temat okoliczności, które mogły prowadzić do jego śmierci? Czy podejrzewa pan, dlaczego ktoś postanowił podrzucić jego zwłoki pod drzwi pańskiego domu?

– Podtrzymuję to, co dotychczas powiedziałem w oświadczeniu.

Angler odsunął od siebie raport. To była dopiero pierwsza runda. Jeszcze nie skończył z tym mężczyzną.

– Nie wiem, co w tej sprawie dziwi mnie bardziej, szczegóły zabójstwa, pańska obojętność czy to, że nie dysponujemy żadnymi informacjami o pańskim synu, jakby on w ogóle nie istniał.

Wyraz twarzy Pendergasta pozostał niezmieniony.

– O nowy wspaniały świat, w którym żyją tacy ludzie – powiedział.

– Jest nowy dla ciebie[4] – odparował Angler.

Dopiero teraz Pendergast okazał cień zainteresowania podczas tej rozmowy. Jego oczy lekko się rozszerzyły, gdy z wyrazem twarzy przypominającym zaciekawienie popatrzył na detektywa.

Angler pochylił się do przodu i oparł łokcie o blat biurka.

– Myślę, że w tej chwili na tym skończymy, agencie Pendergast. Powiem jedno: może pan nie chcieć, żeby ta sprawa została rozwiązana. Ale ona zostanie rozwiązana i zajmę się tym osobiście. Dojdę po trupach tak daleko jak się da, nawet gdyby miały one prowadzić do rezydencji pewnego opornego, nieskorego do współpracy agenta FBI. Rozumiemy się?

– Nie oczekuję niczego innego.

Pendergast wstał i skinął głową do Slade’a, po czym otworzył drzwi i bez słowa wyszedł z gabinetu.

* * *

Po powrocie na Riverside Drive Pendergast udał się od razu do biblioteki. Podszedł do jednego z wysokich regałów, na którego półkach stały oprawne w skórę księgi, i odsunąwszy drewniany panel, odsłonił laptop. Zaczął szybko stukać w klawisze, podając hasła, gdy było to konieczne. Najpierw uzyskał dostęp do serwerów policji nowojorskiej, a następnie do baz danych otwartych dochodzeń w sprawach zabójstw. Po wpisaniu numerów ewidencyjnych przeszedł do policyjnej bazy danych DNA, gdzie szybko zlokalizował wyniki badań próbek należących do tak zwanego Zabójcy z Hotelu, który brutalnymi zbrodniami sparaliżował wszystkie hotele na Manhattanie półtora roku temu.

Chociaż zalogował się jako prawowity użytkownik, dane były zablokowane, nie można było ich skasować ani niczego zmienić.

Pendergast przez chwilę wlepiał wzrok w ekran. Następnie wyjął z kieszeni komórkę i wybrał zamiejscowy numer, który miał go połączyć z River Pointe w Ohio. Odebrano już po pierwszym sygnale.

– No proszę – rozległ się łagodny, nieco zdyszany głos. – Toż to mój ulubiony tajny agent.

– Witaj, Mimie – odparł Pendergast.

– Czym mogę dziś służyć?

– Potrzebuję usunąć pewne informacje z bazy danych policji nowojorskiej. Po cichu i nie zostawiając śladów.

– Zawsze chętnie pomogę pokrzyżować szyki niebieskim mundurkom. Powiedz mi tylko, czy ma to coś wspólnego z – jak to się nazywa – Operacją Wildfire?

Pendergast milczał przez chwilę.

– Owszem, tak. Ale proszę, Mimie, nie pytaj o nic więcej.

– Nie dziw się, że mnie to ciekawi. Ale to już nieistotne. Masz wszystkie niezbędne numery ewidencyjne?

– Podyktuję ci je, gdy będziesz gotowy.

– Jestem gotów.

Powoli, bardzo wyraźnie, nie odrywając wzroku od ekranu i dłoni od trackpada laptopa, Pendergast zaczął odczytywać cyfry.

1 Centralny Rejestr Bazy Danych DNA (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

2 Automatyczny System Identyfikacji Odcisków Palców.

3 Krajowe Centrum Informacji Kryminalnych.

4 To zdanie i poprzednie, wypowiedziane przez Pendergasta, jest cytatem z Burzy Szekspira w tłumaczeniu S. Barańczaka, wyd. Znak, 2008.

4

Było wpół do siódmej wieczorem, kiedy rozległ się sygnał komórki Pendergasta. Na wyświetlaczu pojawił się napis „Numer nieznany”.

– Agent specjalny Pendergast? – Głos był anonimowy, monotonny, lecz znajomy.

– Tak.

– Jestem pańskim przyjacielem w potrzebie.

– Słucham.

Oschły chichot.

– Spotkaliśmy się kiedyś. Byłem w pana domu. Pojechaliśmy pod most Waszyngtona. Dałem panu pewne akta.

– Oczywiście. Dotyczące Locke’a Bullarda. Jest pan tym dżentelmenem z… – Pendergast ugryzł się w język, zanim wymienił nazwę firmy, w której tamten pracował.

– Tak. Postępuje pan mądrze, nie wymieniając na głos niewygodnych rządowych akronimów podczas rozmowy przez niezabezpieczoną komórkę.

– Co mogę dla pana zrobić? – spytał Pendergast.

– Powinien pan spytać inaczej. Co ja mogę zrobić dla pana?

– Skąd przypuszczenie, że potrzebuję pomocy?

– Dwa słowa: Operacja Wildfire.

– Rozumiem. Gdzie możemy się spotkać?

– Zna pan strzelnicę FBI przy Dwudziestej Drugiej Zachodniej?

– Oczywiście.

– Za pół godziny. Stanowisko strzeleckie numer szesnaście.

Połączenie zostało przerwane.

* * *

Pendergast wszedł przez podwójne drzwi do długiego niskiego budynku na rogu Dwudziestej Drugiej Ulicy i Ósmej Alei, pokazał swoją odznakę kobiecie przy bramce i schodami skierował się na dół, ponownie błysnął odznaką, tym razem na użytek właściciela strzelnicy, wziął kilka papierowych tarcz i ochraniacze na uszy, po czym znalazł się na terenie strzelnicy. Przeszedł wzdłuż stanowisk strzeleckich, mijając agentów, stażystów oraz instruktorów strzelania, do punktu oznaczonego numerem szesnaście. Stanowiska były oddzielone od siebie dźwiękochłonnym parawanem, a boks strzelniczy siedemnasty, tuż szesnastego, był pusty. Przepierzenia tylko częściowo tłumiły odgłosy wystrzałów, dlatego Pendergast, bardzo wyczulony na dźwięki, nałożył na uszy specjalne ochraniacze przypominające słuchawki.

Gdy odkładał na półkę przed sobą cztery puste magazynki i pudełko z amunicją, wyczuł czyjąś obecność. Do stanowiska numer szesnaście zbliżył się wysoki, chudy mężczyzna w średnim wieku, ubrany w szary garnitur. Miał głęboko osadzone oczy i twarz, jak na swój wiek, mocno pooraną zmarszczkami. Pendergast rozpoznał go natychmiast. Włosy mężczyzny były nieco bardziej przerzedzone niż cztery lata temu, kiedy Pendergast widział go ostatnio, ale poza tym nie zmienił się i wciąż otaczała go aura łagodnej anonimowości. Należał do osób, których, gdy mija się je na ulicy, już po kilku minutach nie jesteśmy w stanie precyzyjnie opisać.

Mężczyzna nie spojrzał na Pendergasta, lecz wyjął z kieszeni sig sauera P229 i położył na półce przy stanowisku siedemnastym. Nie użył słuchawek ochronnych i dyskretnym ruchem, wciąż nie patrząc w stronę agenta, dał znak, aby zdjął on swoje ochraniacze.

– Ciekawy wybór miejsca spotkania – rzekł Pendergast, rozglądając się dokoła. – Mniej dyskretne niż samochód stojący pod mostem Waszyngtona.

– Brak prywatności czyni to miejsce jeszcze bardziej anonimowym. Ot po prostu dwóch federalnych ćwiczących na strzelnicy. Żadnych telefonów, do których można by założyć podsłuch, żadnych ukrytych urządzeń nagrywających. No i nie ma mowy, żeby przy tym hałasie ktoś mógł nas podsłuchać.

– Kierownik strzelnicy na pewno zapamięta wizytę agenta CIA w swoich progach, zwłaszcza że akurat wy raczej nie nosicie ukrytej broni.

– Mam wiele różnych przydatnych tożsamości. Nie zapamięta nic konkretnego.

Pendergast otworzył pudełko z nabojami i zaczął ładować magazynki.

– Podoba mi się pański pistolet, model 1911, robiony na zamówienie – rzekł mężczyzna, spoglądając na broń Pendergasta. – Les baer thunder ranch special? Prawdziwe cacko.

– Może zechciałby mi pan wyjaśnić, czemu się tu dziś spotkaliśmy?

– Obserwowałem coś od naszego pierwszego spotkania. – Mężczyzna wciąż unikał kontaktu wzrokowego. – Kiedy dowiedziałem się, że był pan zaangażowany w zainicjowanie Operacji Wildfire, zaintrygowało mnie to. Niezbyt rozpowszechniona, lecz prowadzona na szeroko zakrojoną skalę operacja monitorująca, prowadzona zarówno przez agentów FBI, jak i CIA, mająca na celu zlokalizowanie młodego człowieka, który mógł, choć niekoniecznie, mieć na imię Alban i który mógł, choć niekoniecznie, ukrywać się w Brazylii lub w krajach ościennych, który mówił płynnie po portugalsku, angielsku i niemiecku i którego należy uważać za wyjątkowo niebezpiecznego i zdolnego do wszystkiego.

Zamiast odpowiedzieć, Pendergast przypiął cel – klasyczną tarczę strzelecką z czerwonym kręgiem pośrodku – do szyny i przycisnąwszy guzik uruchamiający wysięgnik, przesunął ją na odległość dwudziestu pięciu metrów od stanowiska strzeleckiego. Mężczyzna obok niego przyczepił do wysięgnika tarczę używaną przez FBI – sylwetkę w kształcie szarej butelki, bez żadnych oznaczeń – po czym posłał ją na sam koniec toru strzeleckiego.

– A dziś dowiedziałem się o raporcie policji, w którym napisano, że pański syn, notabene imieniem Alban, został znaleziony martwy u drzwi pańskiej rezydencji.

– Słucham dalej.

– Nie wierzę w zbiegi okoliczności. Stąd to spotkanie.

Pendergast sięgnął po jeden z magazynków i załadował broń.

– Czy zechciałby pan wreszcie przejść do sedna.

– Mogę panu pomóc. Dotrzymał pan słowa w sprawie Locke’a Bullarda i oszczędził mi sporo fatygi. Mam zwyczaj odwzajemniać przysługi. I jak już wspomniałem, miałem pana na oku. Jest pan ciekawą postacią. Całkiem możliwe, że jeszcze kiedyś będzie pan mógł mi pomóc. Nazwijmy to współpracą partnerską.

Pendergast nie odpowiedział.

– Wie pan, że może mi zaufać – rzekł mężczyzna pośród nieco wytłumionego wszechobecnego huku wystrzałów. – Jestem wzorem dyskrecji, podobnie jak pan. Wszelkie informacje, jakie od pana otrzymam, zachowam dla siebie. A możliwe, że mam dostęp do źródeł, które są dla pana nieosiągalne.

Po chwili Pendergast jeden jedyny raz kiwnął głową.

– Przyjmuję pańską propozycję. Jeżeli chodzi o informacje podstawowe, mam dwóch synów, bliźniaków, o których istnieniu dowiedziałem się zaledwie półtora roku temu. Jeden z nich, Alban, jest – a raczej był – socjopatycznym mordercą, wyjątkowo niebezpiecznym. To on był tak zwanym Zabójcą z Hotelu, którego sprawa, wciąż otwarta i nierozwiązana, znajduje się w archiwach nowojorskiej policji. Chciałbym, żeby tak pozostało, więc powziąłem w tym celu pewne kroki. Kiedy tylko dowiedziałem się o jego istnieniu, Alban zniknął w brazylijskiej dżungli i nie widziałem go aż do chwili, gdy jego ciało pojawiło się na progu mojego domu. Zawsze wierzyłem, że pewnego dnia wróci… i że będzie to miało katastrofalne skutki. Właśnie dlatego zainicjowałem Operację Wildfire.

– Ale nie przyniosła żadnych efektów.

– Niestety.

Bezimienny mężczyzna naładował broń, wprowadził nabój do komory, wycelował, trzymając pistolet oburącz, i opróżnił cały magazynek, celując do szkoleniowej tarczy. Każda kula trafiła w szary butelkowaty kształt. W ciasnym pomieszczeniu huk wystrzałów zabrzmiał ogłuszająco.

– Kto aż do wczoraj wiedział, że Alban był pańskim synem? – zapytał mężczyzna, wyjmując pusty magazynek.

– Tylko kilka osób, w większości rodzina i służba.

– A jednak ktoś nie tylko zdołał odnaleźć i schwytać Albana, ale także był w stanie go zabić, porzucić na progu pańskiego domu, a następnie niemal bez przeszkód stamtąd zbiec.

Pendergast pokiwał głową.

– Innymi słowy sprawca był w stanie dokonać tego, czego nie potrafiły wspólnie FBI i CIA, a nawet pokusił się o coś więcej.

– Otóż to. Sprawca charakteryzuje się wybitnymi zdolnościami. Możliwe, że ma powiązania z policją, właśnie dlatego nie wydaje mi się, aby nowojorscy kryminalni poradzili sobie z tą sytuacją.

– Rozumiem, że Angler to dobry glina.

– Na tym właśnie polega problem. Jest dobrym gliną, a co za tym idzie, może utrudnić mi odnalezienie zabójcy. Byłoby lepiej, gdyby był niekompetentny.

– I dlatego nie okazał pan chęci do współpracy z nim?

Pendergast nie odpowiedział.

– Nie domyśla się pan, dlaczego ktoś zabił pańskiego syna ani co chciał panu w ten sposób dać do zrozumienia?

– To mnie właśnie w tym wszystkim najbardziej przeraża: że nie mam zielonego pojęcia, kto mógł chcieć przekazać mi wiadomość i czego miałaby dotyczyć.

– A pański drugi syn?

– Załatwiłem mu stałą ochronę, a właściwie coś w rodzaju aresztu domowego, ale obecnie na szczęście przebywa za granicą.

Mężczyzna załadował do siga nowy magazynek, zwolnił zamek, posłał wszystkie kule do papierowej tarczy i wcisnął przycisk, żeby przyciągnąć tarczę do stanowiska strzeleckiego.

– A tak właściwie co pan teraz czuje? W związku ze śmiercią syna?

Pendergast milczał przez krótką chwilę.

– Odpowiem tak: targają mną sprzeczne odczucia. On nie żyje. To dobrze. Jednak… był moim synem.

– Co ma pan zamiar zrobić, gdy, albo raczej jeśli, odnajdzie pan osobę odpowiedzialną za ten czyn?

Pendergast znowu milczał przez chwilę. Zamiast odpowiedzieć, uniósł les baera w prawym ręku, opuszczając lewą dłoń za plecami i przyjmując pozycję, w której broń nie miała dodatkowego wsparcia.

Następnie, oddając serię strzałów, opróżnił magazynek, szybko załadował drugi, przełożył pistolet do lewej ręki, ponownie odwrócił się w stronę tarczy i tym razem znacznie szybciej wykonał siedem strzałów. Potem wcisnął przycisk ściągający tarczę do stanowiska strzeleckiego. Agent CIA przyjrzał się tarczy.

– Kompletnie zniszczył pan centralny punkt. Strzelając z pozycji swobodnej, trzymając broń na zmianę w prawej i lewej ręce, silniejszej i słabszej. – Zamilkł, po czym dodał: – Czy to miała być odpowiedź na moje pytanie?

– Wykorzystuję jedynie czas, żeby doszlifować swoje umiejętności.

– One nie wymagają doszlifowania. Gdy tylko czegoś się dowiem, dam panu znać.

– Dziękuję.

Agent CIA pokiwał głową. A potem, nałożywszy ochronne słuchawki, odłożył sig sauera na bok i zaczął ponownie załadowywać magazynki.

5

Porucznik Vincent D’Agosta zaczął wspinać się po szerokich granitowych stopniach wiodących do głównego wejścia Nowojorskiego Muzeum Historii Naturalnej. Uniósł wzrok, by w świetle popołudnia przyjrzeć się rozległej fasadzie – długości czterech przecznic i w pełnym przepychu stylu nawiązującym do architektury romańskiej. Budowla ta wywoływała u niego sporo złych wspomnień i uważał za ironię losu, że akurat teraz musiał tu przyjść.

Zaledwie wczoraj wieczorem wrócił z najlepszego w swoim życiu wyjazdu: trwającego dwa tygodnie miesiąca miodowego z nowo poślubioną żoną Laurą Hayward, które spędził w kurorcie Turtle Bay na słynnym północnym brzegu hawajskiej wyspy Oahu. Czas upłynął im na opalaniu się, wędrowaniu kilometrami po nieskazitelnej plaży i nurkowaniu z fajką w zatoce Kuilima – no i oczywiście na poznawaniu się nawzajem w najintymniejszy z możliwych sposobów. Był to, krótko mówiąc, raj na ziemi.

Dlatego powrót tego ranka do pracy, w dodatku w niedzielę, okazał się prawdziwym szokiem, gdy przydzielono mu funkcję szefa ekipy śledczej w sprawie morderstwa technika z wydziału osteologii MHN. Nie tylko zlecono mu świeżą sprawę, ale musiał przeprowadzić śledztwo w budynku, którego progu miał nadzieję już nigdy nie przestąpić.

Postanowił jednak, że uczyni, co w jego mocy, żeby rozwikłać tę sprawę i zaprowadzić sprawcę morderstwa przed oblicze sprawiedliwości. Był to typowy przykład kretyńskiego zabójstwa, które okrywało Nowy Jork złą sławą – przypadkowego, bezsensownego, brutalnego mordu, którego ofiarą padł Bogu ducha winny mężczyzna, ktoś, kto po prostu znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze.

Przystanął, by złapać oddech – niech to szlag, będzie musiał przejść na dietę po ostatnich dwóch tygodniach zajadania się poi, wieprzowiną kalua, opihi i haupia oraz popijania wszystkiego piwem. Po chwili ruszył dalej i wszedł do rozległej Wielkiej Rotundy. Tu ponownie się zatrzymał, żeby wyjąć iPada i przypomnieć sobie szczegóły zabójstwa. Morderstwa dokonano wczoraj, późnym wieczorem. Technicy już zakończyli prace na miejscu zbrodni. Pierwszym zadaniem D’Agosty będzie ponowne przesłuchanie strażnika ochrony, który odkrył ciało. Potem czekało go spotkanie z szefem działu public relations, któremu – o ile znał poglądy pracowników muzeum – bardziej niż na rozwiązaniu sprawy morderstwa będzie zależało na uniknięciu złej prasy. Na liście osób, z którymi miał porozmawiać, widniało jeszcze kilka innych nazwisk.

Pokazał odznakę jednemu ze strażników, wpisał się do księgi gości, odebrał tymczasową przepustkę, a potem ruszył przez ogromne, pobrzmiewające donośnym echem przestrzenie, mijając dinozaury i jeszcze jeden punkt kontrolny, przeszedł przez nieoznaczone drzwi i labiryntem korytarzy dotarł do centrum ochrony – pamiętał tę drogę lepiej, niż mógłby sobie tego życzyć. W poczekalni siedział samotnie mundurowy strażnik. Gdy D’Agosta wszedł, tamten natychmiast zerwał się na nogi.

– Mark Whittaker? – zapytał D’Agosta.

Mężczyzna energicznie pokiwał głową. Był niski, miał jakieś metr pięćdziesiąt osiem wzrostu, spory brzuszek, brązowe oczy i rzedniejące jasne włosy.

– Porucznik D’Agosta, wydział zabójstw. Wiem, że już wcześniej pan to relacjonował, więc postaram się nie zająć panu więcej czasu, niż będzie to konieczne.

Uścisnął wiotką spoconą dłoń strażnika. Z doświadczenia wiedział, że prywatnych ochroniarzy można zaklasyfikować do jednej z dwóch kategorii – niedoszłych gliniarzy, zawsze zuchwałych i skorych do bójki, oraz tych spolegliwych, którzy nikomu nie wadzili i starali się trzymać z dala od kłopotów. Mark Whittaker ewidentnie zaliczał się do drugiej kategorii.

– Czy możemy pomówić na miejscu zbrodni?

– Jasne, oczywiście – odparł gorliwie Whittaker.

D’Agosta podążył za nim jeszcze dalej w głąb muzealnych korytarzy. Gdy nimi kluczyli, D’Agosta mimowolnie zwracał uwagę na mijane eksponaty. Minęło parę lat, odkąd po raz ostatni przestąpił próg tej placówki, ale najwyraźniej niewiele się tu zmieniło. Przeszli przez pociemniałą salę afrykańską, mijając stado słoni, a stamtąd do sali ludów Afryki, Meksyku i Ameryki Środkowej, Ameryki Południowej; w każdej sali rozbrzmiewało echo i stały gabloty z ptakami, złotem, naczyniami, rzeźbami, tkaninami, włóczniami, obrazami, maskami, szkieletami, małpami… D’Agosta aż dostał zadyszki i zastanawiał się, jak to możliwe, że nie może nadążyć za tłustym małym strażnikiem.

Weszli do sali mieszkańców mórz i oceanów, gdzie Whittaker wreszcie się zatrzymał przy jednej z odleglejszych wnęk, oddzielonej od reszty sali żółtą taśmą policyjną. Stał tam inny strażnik.

– Brzuchonogi – D’Agosta odczytał napis na mosiężnej tabliczce.

Whittaker pokiwał głową.

D’Agosta pokazał odznakę strażnikowi, przeszedł pod taśmą i dał znak Whittakerowi, żeby pospieszył za nim. We wnęce było ciemno i duszno. Przeszklone gabloty ciągnęły się wzdłuż trzech ścian, wypełnione muszlami wszelakich rozmiarów i kolorów należącymi niegdyś do różnych żyjątek, od ślimaków poprzez małże po trąbiki. W innych, sięgających do pasa gablotach umieszczono jeszcze więcej muszli. D’Agosta pociągnął nosem; to musiało być najrzadziej odwiedzane miejsce w muzeum. Gdy jego wzrok padł na królewską konchę, różową i błyszczącą, na chwilę znów przywołał w pamięci jeden z wieczorów na północnym brzegu Hawajów: piasek był wciąż nagrzany od słońca, Laura leżała obok niego, a łagodne fale przyboju obmywały im stopy. Westchnął i powrócił do rzeczywistości. Zajrzał pod jedną z gablot, gdzie widać było kredowy obrys i kilka numerowanych znaczników do materiałów dowodowych, a także długą, bardzo długą strużkę zaschniętej krwi.

– Kiedy znalazł pan ciało?

– W sobotę wieczorem. Jakieś dziesięć po jedenastej.

– A o której rozpoczął pan zmianę?

– O ósmej.

– Ta sala należała do pańskiego rewiru?

Whittaker skinął głową.

– O której muzeum jest zamykane w soboty?

– O szóstej.

– Jak często patroluje pan tę salę po godzinach?

– To zależy. Co pół godziny do czterdziestu pięciu minut. Mam kartę magnetyczną, z której muszę korzystać przy otwieraniu drzwi. Szefostwo nie lubi, gdy dokonujemy obchodów rutynowo, w regularnych odstępach czasu.

D’Agosta wyjął z kieszeni plan muzeum, w który zaopatrzył się przy wejściu.

– Czy mógłby pan rozrysować, jak przebiega pański obchód?

– Oczywiście.

Whittaker wyjął z kieszeni pióro i nakreślił na mapie krętą linię przez mniej więcej całą długość piętra. Oddał plan D’Agoście.

Porucznik obejrzał narysowaną trasę.

– Nie wygląda, aby zwykle zaglądał pan do tej niszy.

Whittaker odczekał chwilę, zanim odpowiedział, jakby uznał to pytanie za podchwytliwe.

– Zazwyczaj nie. Gdy dochodzę do tej wnęki, na ogół ją omijam.

– Czemu więc zajrzał tu pan wczoraj wieczorem?

Whittaker otarł spocone czoło.

– Na parkiecie dostrzegłem krew. Kiedy poświeciłem na podłogę… zobaczyłem rozlewającą się czerwoną strużkę.

D’Agosta przypomniał sobie ślady krwi na zdjęciach techników sądowych. Rekonstrukcja zbrodni pozwoliła ustalić, że w tej wnęce starszy technik nazwiskiem Victor Marsala został zatłuczony na śmierć kilkoma ciosami zadanymi w głowę narzędziem o tępych krawędziach, po czym zabrano mu portfel oraz drobne, które miał w kieszeniach, i jego ciało wciśnięto pod jedną z gablot.

D’Agosta zajrzał do swojego tabletu.

– Czy na wczoraj wieczór były zaplanowane jakieś szczególne wydarzenia?

– Nie.

– Żadnych spóźnialskich, którzy przegapili zamknięcie muzeum, prywatnych imprez, pokazów w IMAX-ie albo wycieczek po godzinach? Nic takiego?

– Absolutnie nic.

D’Agosta już to wszystko wiedział, ale wolał się upewnić. Raport koronera wskazywał, że czas zgonu określono na wpół do jedenastej.

– Czy w ciągu czterdziestu minut poprzedzających odkrycie ciała widział pan może kogoś lub coś niezwykłego? Zbłąkanego turystę, który twierdził, że się zgubił? Pracownika muzeum poza swoim sektorem?

– Nie widziałem nic niezwykłego. Jedynie to, co zwykle, czyli pracujących do późna naukowców i kustoszów.

– A ta sala?

– Była pusta.

D’Agosta skinął głową, wskazując w stronę prawie niewidocznych drzwi w sąsiedniej ścianie i podświetlonego napisu „Wyjście” powyżej.

– Dokąd one prowadzą?

Whittaker wzruszył ramionami.

– Tylko do piwnic.

D’Agosta zamyślił się nad tym, co właśnie usłyszał. Niedaleko stąd była sala południowoamerykańskich wyrobów ze złota, ale nic nie zostało stamtąd skradzione, niczego nie brakowało ani nic nie wskazywało na to, aby coś tam się wydarzyło. Możliwe, że Marsala, wychodząc późno po wykonaniu zadania, wpadł na jakiegoś włóczęgę, który uciął sobie drzemkę w ciemnym kącie muzeum. D’Agosta wątpił jednak, by w grę wchodziła aż tak nieprawdopodobna wersja wydarzeń. W całej tej sprawie niezwykłe było to, że zabójca najwyraźniej zdołał niepostrzeżenie opuścić muzeum. O tej godzinie musiał przejść przez silnie strzeżony punkt kontrolny na jednym z niższych poziomów. Czy zabójca był pracownikiem muzeum? D’Agosta miał listę wszystkich, którzy pracowali tego wieczoru do późna; okazała się zaskakująco długa, ale też muzeum było wielką instytucją zatrudniającą kilka tysięcy osób. Zadał Whittakerowi kilka dodatkowych pytań i podziękował mu.

– Jeszcze trochę się tu rozejrzę, ale pan jest już wolny – powiedział.

Przez następne dwadzieścia minut sprawdzał wnękę i przylegające do niej miejsca, porównując je ze zdjęciami z miejsca zbrodni, które miał w tablecie. Nie dostrzegł jednak nic nowego, co mogło zostać przeoczone.

Z głośnym westchnieniem włożył iPada do aktówki i ruszył w stronę działu public relations.

6

Przyglądanie się autopsji nie należało do czynności zajmujących wysoką pozycję na liście ulubionych obowiązków porucznika Petera Anglera. Nie miał problemu z patrzeniem na krew. Przez piętnaście lat służby w policji widział wiele martwych ciał – zastrzelonych, zasztyletowanych, zatłuczonych, rozjechanych, otrutych, roztrzaskanych na chodniku albo rozkawałkowanych na torach w metrze. Nie mówiąc o własnych obrażeniach. Bądź co bądź do strachliwych nie należał, w trakcie służby ponad dziesięć razy sięgał po broń, a dwukrotnie był zmuszony jej użyć. Potrafił sobie radzić z przypadkiem brutalnej śmierci. Niepokój budził w nim chłodny kliniczny sposób, w jaki ciało było systematycznie rozbierane na części, organ po organie, a każda czynność starannie dokumentowana kamerą, która jednocześnie nagrywała komentarz koronera niestroniącego od żartobliwych uwag. No i ma się rozumieć smród. Ale przez lata oswoił się z tym obowiązkiem i podchodził do niego z iście stoicką rezygnacją.

W tej autopsji było jednak coś, co przydawało jej szczególnie makabrycznego charakteru. Angler nigdy nie uczestniczył bowiem w sekcji zwłok, która byłaby obserwowana z głębokim zainteresowaniem przez ojca ofiary.

W sali znajdowało się pięć osób – a w każdym razie pięciu żywych ludzi. Angler, jeden z jego detektywów Millikin, patolog sądowy przeprowadzający autopsję, jego asystent – instrumentariusz, niski, pomarszczony i zgarbiony jak Quasimodo – oraz agent specjalny Aloysius Pendergast.

Oczywiście Pendergast nie przebywał tu oficjalnie. Kiedy zwrócił się do Anglera z dziwaczną prośbą o pozwolenie na uczestniczenie w sekcji, ten w pierwszej chwili miał zamiar odmówić. Bądź co bądź agent jak dotąd wykazywał uporczywy brak chęci do współpracy przy śledztwie. Angler zainteresował się jednak trochę osobą Pendergasta i dowiedział się, że choć w Biurze nie przepadano za nim z uwagi na jego nietypowe metody działania, mógł się on poszczycić nieporównywalnie wysokim współczynnikiem rozwiązanych spraw. Angler nigdy nie spotkał się z aktami, które zawierałyby równocześnie tak wiele pochwał i nagan. Ostatecznie uznał więc, że nie ma o co kruszyć kopii, i postanowił zezwolić agentowi na obecność przy autopsji. Chodziło przecież o jego syna. A poza tym czuł, że niezależnie od tego, co by zrobił albo powiedział, agent i tak znalazłby sposób, by uczestniczyć w tym wydarzeniu.

Patolog, doktor Constantinescu, zdawał się znać Pendergasta. Constantinescu wyglądał bardziej jak dobroduszny, prowincjonalny stary lekarz niż koroner, a obecność agenta FBI raczej go stresowała. Był spięty i zdenerwowany jak kot w nowym domu. Od czasu do czasu pomiędzy kolejnymi komentarzami wypowiadanymi półgłosem do wiszącego u góry mikrofonu oglądał się przez ramię, by spojrzeć na Pendergasta, po czym, odchrząknąwszy, mówił dalej. Przeprowadzenie samych oględzin zwłok zajęło mu prawie godzinę, co wydawało się rzeczą niezwykłą, bo przecież nie było żadnych materiałów dowodowych do odkrycia, opisania i sklasyfikowania. Usunięcie ubrania, wykonanie zdjęć, prześwietlenie rentgenowskie, zważenie zwłok, przeprowadzenie badań na obecność toksycznych substancji, oględziny w poszukiwaniu znaków szczególnych i cała reszta zdawały się ciągnąć w nieskończoność. Zupełnie jakby patolog bał się popełnić najdrobniejszy błąd albo nie spieszył się z rozpoczęciem właściwej sekcji. Asystent, który najwyraźniej nie był zapoznany ze sprawą, wyglądał na zniecierpliwionego, przestępował z nogi na nogę, przekładając kolejne narzędzia. Pendergast cały czas stał w bezruchu w pewnym oddaleniu od reszty; fartuch otulał go jak całun. Wodził wzrokiem od Constantinescu do zwłok syna i z powrotem, nic nie mówiąc i nie zdradzając żadnych emocji.

– Brak widocznych zewnętrznych zasinień, wylewów, ran kłutych czy innych obrażeń – mówił do mikrofonu patolog. – Wstępne oględziny i badanie rentgenowskie wykazały, że śmierć nastąpiła wskutek zmiażdżenia kręgów szyjnych C3 i C4, przypuszczalnie w wyniku gwałtownego poziomego skrętu czaszki, co doprowadziło do przerwania kręgosłupa i wywołało wstrząs w stosie pacierzowym.

Doktor Constantinescu cofnął się od mikrofonu i ponownie odchrząknął.

– Zaczniemy teraz… ee… badanie wewnętrzne, agencie Pendergast.

Pendergast wciąż trwał w bezruchu i tylko lekko, prawie niedostrzegalnie skinął głową. Był bardzo blady; rysy jego twarzy wyglądały jak wyciosane z kamienia. Im bardziej Angler poznawał tego człowieka, tym mniej go lubił. Ten mężczyzna był jakimś cholernym dziwolągiem.

Angler ponownie przeniósł wzrok na ciało leżące na wózku noszowym. Młodzieniec był w doskonałej kondycji fizycznej. Muskulatura i gładkość jego ciała nawet po śmierci przywodziły na myśl niektóre z wizerunków Hektora i Achillesa z malowideł czarnofigurowych przypisywanych Grupie Antiope.

Zaczniemy teraz badanie wewnętrzne. Ciało nie będzie już takie piękne.

Na znak Constantinescu jego asystent podał mu piłę Strykera. Gdy patolog przesuwał ją wokół czaszki Albana, wydała charakterystyczny przejmujący wizg, którego Angler nienawidził. Następnie Constantinescu zdjął wierzch czaszki denata. To było niestandardowe – z doświadczenia Angler wiedział, że mózg był zwykle jednym z ostatnich organów, które wyjmowano z ciała. Większość autopsji zaczynała się od nacięcia w kształcie litery Y. Może miało to coś wspólnego z przyczyną śmierci, którą było złamanie kręgów szyjnych. Angler podejrzewał jednak, że taką a nie inną decyzję podjął bladolicy obserwator stojący nieopodal. Spojrzał ukradkiem na Pendergasta. Mężczyzna wydawał się jeszcze bledszy niż zazwyczaj, a jego twarz pozostawała bardziej zacięta niż dotychczas.

Constantinescu, zbadawszy mózg, ostrożnie go wyjął, umieścił na wadze i wypowiedział kilka uwag do mikrofonu. Pobrał kilka próbek tkanek, podał je swojemu asystentowi, a potem, ciągle na nikogo nie patrząc, odezwał się:

– Agencie Pendergast… czy przewiduje pan ceremonię z otwartą trumną?

Przez chwilę w sali panowała cisza. Wreszcie Pendergast się odezwał:

– Nie będzie żadnej ceremonii… ani pogrzebu. Kiedy ciało zostanie wydane, poczynię niezbędne kroki, żeby poddano je kremacji. – Jego głos brzmiał jak zgrzyt noża po lodzie.

– Rozumiem. – Constantinescu odłożył mózg do wnętrza czaszki i znieruchomiał na chwilę. – Zanim powrócę do przerwanej czynności, chciałbym o coś zapytać. Rentgen wykazał obecność okrągłego przedmiotu w… jamie brzusznej denata. Jednak na ciele nie ma śladów mogących wskazywać na starą ranę postrzałową albo przebyte operacje chirurgiczne. Wie pan, czy w tym ciele znajdują się jakieś implanty?

– Nie – odparł Pendergast.

– Dobrze – powiedział Constantinescu i wolno pokiwał głową. – Wykonam teraz nacięcie w kształcie litery igrek.

Kiedy nikt się nie odezwał, patolog znów sięgnął po piłę Strykera i zrobił nacięcie od lewego, a następnie od prawego ramienia, zbiegające w dół do mostka, po czym skalpelem dokończył dzieła, przeciągając nacięcie w linii prostej od mostka aż do łona. Asystent podał mu nożyce, a Constantinescu dokończył procedurę otwarcia klatki piersiowej, unosząc i odginając rozcięte żebra oraz tkanki, by odsłonić serce i płuca.

Pendergast stał w bezruchu tuż obok Anglera. W pomieszczeniu rozszedł się nieprzyjemny odór, który kojarzył się Anglerowi z autopsją, podobnie jak wizg piły do kości.

Constantinescu wyjął serce i płuca, zbadał je, zważył, pobrał próbki tkanek, nagrał swoje uwagi i odłożył organy do foliowych torebek, by ponownie umieścić je w ciele podczas ostatniej, rekonstrukcyjnej fazy autopsji. Nerki, wątrobę i inne ważne organy spotkał ten sam los. Następnie patolog skupił uwagę na głównych arteriach, rozcinając je i dokonując pospiesznych oględzin. Pracował teraz energiczniej, co było przeciwieństwem jego zachowania podczas oględzin wstępnych.

Przyszła kolej na żołądek. Po zbadaniu go, zważeniu, obfotografowaniu i pobraniu z niego próbek tkanek Constantinescu sięgnął po duży skalpel. Właśnie tej części Angler nie znosił najbardziej – badania treści żołądka. Odsunął się od wózka noszowego.

Patolog pochylił się nad metalowym naczyniem, w którym znajdował się żołądek, a jego przyobleczone w rękawiczki dłonie pracowały nieprzerwanie; na zmianę używał skalpela i kleszczy, a asystent nachylił się bardziej w jego stronę. Nieprzyjemna woń w pomieszczeniu przybrała na sile.

Nagle rozległ się dźwięk, głośny brzęk czegoś twardego, co wpadło do misy. Patolog na chwilę wstrzymał oddech. Wymamrotał coś do swojego asystenta, który podał mu nową parę kleszczy. Constantinescu chwycił nimi coś okrągłego, śliskiego od przejrzystych płynów i opłukał znaleziony przedmiot pod kranem. Kiedy się odwrócił, Angler ku swemu zdumieniu stwierdził, że patolog trzyma w kleszczach kamień o nieregularnym kształcie, nieco większy od szklanej kulki, barwy ciemnoniebieskiej. Kamień był szlachetny.

Kątem oka policjant zauważył wreszcie jakąś reakcję Pendergasta.

Constantinescu oglądał kamień uważnie, obracając go to w jedną, to w drugą stronę.

– Proszę, proszę – wymamrotał.

Włożył kamień do foliowej torebki na materiały dowodowe i już miał ją zapieczętować, gdy wydarzyło się coś nieoczekiwanego. Pendergast podszedł do niego, wpatrując się w kamień. Znikł nieodgadniony, beznamiętny wyraz twarzy i pusty wzrok agenta. Teraz z jego oczu wyzierał głód, pragnienie tak silne, że nieomal zmusiło policjanta, aby cofnął się o krok.

– Ten kamień – rzekł Pendergast. – Muszę go mieć.

Angler myślał, że się przesłyszał.

– Mieć? Ten kamień to pierwszy materiał dowodowy, na jaki natrafiliśmy.

– Właśnie dlatego muszę mieć do niego dostęp.

Angler oblizał usta.

– Proszę posłuchać, agencie Pendergast. Mam świadomość, że na tym wózku spoczywa ciało pańskiego syna i że to wszystko nie jest dla pana łatwe. Ale to oficjalne śledztwo. Musimy trzymać się reguł i postępować zgodnie z procedurami, a ponieważ dowodów jest niewiele…

– Mam swoje źródła, które mogą pomóc. Potrzebuję tego kamienia. Muszę go mieć. – Pendergast podszedł bliżej, przeszywając Anglera wzrokiem. – Proszę.

Angler musiał się pohamować, żeby nie cofnąć się pod naporem siły spojrzenia agenta. Coś mu mówiło, że Pendergast nie używa zbyt często słowa „proszę”. Przez chwilę stał w milczeniu, targany sprzecznymi emocjami. Jednak ta wymiana zdań zrobiła na nim duże wrażenie, przekonała go, że agent mimo wszystko chce się dowiedzieć, co się stało z jego synem. I nagle zrobiło mu się go żal.

– Trzeba wpisać ten kamień do ewidencji materiałów dowodowych – powiedział. – Zrobić zdjęcia, dokładnie opisać, skatalogować i wprowadzić do bazy danych. Kiedy to zostanie wykonane, będzie pan mógł pobrać ten przedmiot z działu materiałów dowodowych, ale wyłącznie z uwzględnieniem wszystkich niezbędnych procedur. I będzie musiał pan zwrócić kamień na miejsce w ciągu dwudziestu czterech godzin.

Pendergast skinął głową.

– Dziękuję.

– Może pan go przetrzymywać dwadzieścia cztery godziny. Nie dłużej.

Ale mówił już do pleców Pendergasta, gdyż ten szybkim krokiem kierował się ku drzwiom, a poły zielonego fartucha unosiły się za nim przy wtórze głośnego szelestu.

7

Wydział osteologii Nowojorskiego Muzeum Historii Naturalnej mieścił się w ukrytych pod szerokim dachem, przywodzących na myśl niekończący się ciąg nor salach, do których można było wejść jedynie przez masywne podwójne drzwi u końca długiego korytarza na czwartym piętrze, gdzie ulokowano pomieszczenia biurowe i skąd należało zjechać poruszającą się wolno gigantyczną windą towarową. Kiedy D’Agosta wsiadł do windy (i stwierdził, że dzieli kabinę z truchłem małpy leżącym na metalowym wózku), zrozumiał, dlaczego ten wydział był tak oddalony od reszty pomieszczeń publicznych muzeum – to miejsce cuchnęło, jak powiedziałby jego ojciec, niczym tandetny burdel po szczególnie gorącym weekendzie.

Winda zatrzymała się z łoskotem i drzwi się rozsunęły, ich górna i dolna część. D’Agosta wysiadł na poziomie wydziału osteologii, rozejrzał się dokoła i ze zniecierpliwieniem zatarł ręce. Teraz czekała go rozmowa z Morrisem Frisbym, kierownikiem wydziałów antropologii i osteologii. Nie obiecywał sobie wiele po tej rozmowie, gdyż Frisby wrócił dziś rano z konferencji w Bostonie i nie było go w muzeum w dniu śmierci technika. Bardziej obiecująco zapowiadał się młodzieniec, który, powłócząc nogami, zmierzał w jego stronę. Niejaki Mark Sandoval, technik osteologii, przez tydzień był na chorobowym, bo nabawił się poważnego letniego przeziębienia.

Sandoval zamknął za nimi główne drzwi wydziału osteologii. Wciąż wyglądał na ciężko chorego, oczy miał zaczerwienione i podpuchnięte, twarz bladą i raz po raz wycierał nos w chusteczkę.

D’Agosta pomyślał, że facet przynajmniej nie czuje okropnego smrodu. Ale prawdopodobnie do niego przywykł.

– Za dziesięć minut mam spotkanie z doktorem Frisbym – rzekł D’Agosta. – Oprowadzi mnie pan? Chciałbym zobaczyć, gdzie pracował Marsala.

– Cóż… – Sandoval przełknął ślinę i obejrzał się przez ramię.

– Jakiś problem?

– Chodzi… – Kolejne niepewne spojrzenie przez ramię, a potem cicha odpowiedź: – Chodzi o doktora Frisby’ego. On nie lubi, gdy…

Technik nie dokończył.

D’Agosta zrozumiał natychmiast. Bez wątpienia Frisby był typowym muzealnym biurokratą zazdrośnie strzegącym swojego małego królestwa i rozpaczliwie broniącym go przed wszelką złą sławą. Mógł sobie wyobrazić kustosza: tweedowa marynarka ze śladami tytoniu do fajki, różowe obwisłe policzki ze smugami podrażnień od maszynki do golenia i malujący się na twarzy wyraz konsternacji.

– Bez obawy – zapewnił D’Agosta. – Nie powiem nikomu, że to pan mnie oprowadził.

Sandoval wahał się jeszcze przez chwilę, po czym ruszył w głąb korytarza.

– Rozumiem, że współpracował pan z Marsalą – rzekł D’Agosta.

– Można tak powiedzieć. – Technik wciąż wydawał się spięty.

– Nie był szczególnie lubiany?

Sandoval wzruszył ramionami.

– Nie chcę źle mówić o zmarłych.

D’Agosta wyjął notes.

– Chciałbym jednak usłyszeć, co ma pan o nim do powiedzenia.

Sandoval wytarł nos.

– Był… jak by to ująć, trudnym facetem. Opryskliwym, obrażonym na cały świat.

– Dlaczego?

– Chyba można powiedzieć, że był niedoszłym naukowcem.

Minęli coś, co wyglądało jak drzwi gigantycznej lodówki.

– Słucham dalej.

– Poszedł na studia, ale oblał chemię organiczną, a bez tego nie ma szans na doktorat z biologii. Po studiach podjął tu pracę jako technik. Był naprawdę dobry, jeżeli chodziło o pracę z kośćmi. Ale bez stopnia naukowego przed nazwiskiem nie mógł liczyć na nic więcej. To było dla niego powodem wiecznej frustracji. Nie podobało mu się, że naukowcy próbują mu rozkazywać, wszyscy musieli obchodzić się z nim delikatnie. Nawet ja… a byłem dla Victora kimś, kogo mógłby nazwać swoim przyjacielem. Choć to o niczym nie świadczy.

Sandoval przeszedł przez drzwi po lewej stronie. D’Agosta znalazł się w pomieszczeniu pełnym wielkich metalowych kadzi. Powyżej rząd gigantycznych wentylatorów łapczywie pompował powietrze, ale niewiele to dawało, bo woń była niemal nie do wytrzymania.

– To sala maceracji – rzekł Sandoval.

– Co?

– Sala maceracji. – Sandoval otarł nos chusteczką higieniczną. – Widzi pan, jednym z podstawowych zadań wydziału osteologii jest odbieranie martwych ciał i redukowanie ich do kości.

– Ciał? Ludzkich?

Sandoval uśmiechnął się.

– W dawnych czasach, owszem, tak się zdarzało. No wie pan, darowizny na rzecz nauki. Teraz otrzymujemy wyłącznie zwierzęta. Większe okazy są umieszczane w tych kadziach do macerowania. Kadzie są wypełnione ciepłą wodą. Nie są sterylne. Jeżeli pozostawić okaz dostatecznie długo w wodzie, rozpuści się, a po wyciągnięciu korka zostaną wyłącznie kości. – Sandoval wskazał najbliższą kadź wypełnioną czymś, co przypominało mętną zupę. – Tu maceruje się goryl.

W tej samej chwili zjawił się technik pchający wózek z ciałem małpy.

– A to – powiedział Sandoval – makak japoński z zoo w Central Parku. Mamy z nimi umowę, otrzymujemy od nich wszystkie padłe zwierzęta.

D’Agosta przełknął ślinę z niesmakiem. Smród naprawdę był nieprzyjemny, a włoskie smażone pikantne kiełbaski, które zjadł na śniadanie, dziwnie ciężko zaległy mu na żołądku.

– To należało do podstawowych obowiązków Marsali – wyjaśnił Sandoval. – Nadzorowanie procesu maceracji. Oczywiście pracował też z żukami.

– Z żukami?

– Tędy.

Sandoval wrócił do głównego korytarza, minął kolejnych kilka drzwi, po czym wszedł do następnego laboratorium. W przeciwieństwie do sali maceracji to pomieszczenie było pełne niedużych szklanych pojemników przypominających akwaria. D’Agosta zbliżył się do jednego z nich i zajrzał do środka. Wewnątrz ujrzał coś, co wyglądało jak wielki martwy szczur. Truchło oblazł rój żuków, które żarłocznie pochłaniały padlinę. Niemal słyszał odgłosy towarzyszące pożywianiu się owadów. Cofnął się pospiesznie, mamrocząc pod nosem przekleństwo. Śniadanie nieprzyjemnie poruszyło się w jego żołądku.

– Chrząszcze wielożerne – wyjaśnił Sandoval. – Skórnikowate. Tak usuwamy tkanki z ciał mniejszych okazów. Dzięki temu szkielety mają doskonałą artykulację.

– Artykulację? – spytał zdumiony D’Agosta.

– No wie pan, po połączeniu kości drutami montujemy je na metalowych ramach do badania lub wystawienia jako eksponat. Marsala dbał o żuki i czuwał nad okazami, które tu przynoszono. Zajmował się odtłuszczaniem.

D’Agosta nie zapytał o szczegóły, ale Sandoval i tak mu to wyjaśnił:

– Kiedy z okazu zostają już same kości, zanurza się je w benzenie. Gdy się porządnie wymoczą, stają się białe, a poza tym przestają cuchnąć i w ten sposób usuwane są z nich wszystkie lipidy.

Znowu wrócili do głównego korytarza.

– To należało do jego podstawowych obowiązków – kontynuował Sandoval. – Ale, jak już wspomniałem, Marsala świetnie radził sobie ze szkieletami. Często więc proszono go, by podjął się ich artykulacji.

– Rozumiem.

– Właściwie laboratorium artykulacji stało się nieoficjalnym gabinetem Marsali.

– Proszę mnie tam zaprowadzić.

Ponownie wycierając nos, Sandoval poprowadził porucznika wzdłuż, zdawałoby się niemającego końca, korytarza.

– Tu znajduje się część zbiorów wydziału osteologii – powiedział technik, wskazując następne drzwi. – Kolejne kości, posegregowane taksonomicznie. A teraz wkraczamy w obszar zarezerwowany dla kolekcji wydziału antropologii.

– Co wchodzi w ich skład?

– Szczątki, mumie i wypreparowane szkielety – martwe ciała zebrane przez antropologów, niejednokrotnie pochodzące z pól bitew stoczonych z Indianami, i sprowadzone do muzeum. A także niektóre dzieła sztuki rdzennych Amerykanów. W ostatnich latach sporo ich musieliśmy zwrócić różnym plemionom.

D’Agosta zajrzał przez otwarte drzwi. Dostrzegł rzędy drewnianych regałów z przeszklonymi drzwiczkami, za którymi spoczywało całe mnóstwo tac, a każda była zaopatrzona w stosowną fiszkę z numerem.

Minąwszy jeszcze kilkanaście innych tego rodzaju magazynów, Sandoval wprowadził D’Agostę do laboratorium pełnego stołów roboczych z blatami ze steatytu. Pod przeciwległą ścianą stało kilka biurek z komputerami i rozmaitymi narzędziami.

– To było biurko Marsali – rzekł Sandoval, wskazując jedno z nich.

– Miał dziewczynę? – zapytał D’Agosta.

– Nic o tym nie wiem.

– Co robił po pracy?

Sandoval wzruszył ramionami.