Wydawca: Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz Kategoria: Kryminał Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 358 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Błękitna krew - Harlan Coben

Kto mógł porwać syna Jacka Coldrena, znanego golfisty, który z ogromną przewagą prowadzi w mistrzowstwach USA? Podejrzenia padają na jego dawnego asystenta, Lloyda Rennarta. Szybko okazuje się, że Rennart pół roku wcześniej popełnił samobójstwo, nie mógł zatem zorganizować porwania. A może Chad je sfingował?

Myron Bolitar podejmuje się odnaleźć chłopca - po raz pierwszy bez swojego niezawodnego przyjaciela Wina, który z niewiadomych powodów odmawia udziału w śledztwie.

Opinie o ebooku Błękitna krew - Harlan Coben

Fragment ebooka Błękitna krew - Harlan Coben

Tytuł oryginału:

BACK SPIN

Copyright © Harlan Coben 1997

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2006

Polish translation copyright © Andrzej Grabowski 2006

Redakcja: Zofia Skorupińska

Ilustracja na okładce: Jacek Kopalski

Projekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz

Skład: Laguna

ISBN 978-83-7659-484-2

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

2012. Wydanie elektroniczne

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.
virtualo.eu

Spis treści

  • Podziękowania
  • Dedykacja
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42

Podziękowania

Kiedy autor pisze o czymś, co uwielbia tak, jak wsuwanie języka w wentylator (mowa o golfie), potrzebuje nie lada pomocy. W związku z tym pragnę podziękować następującym osobom: Jamesowi Bradbeerowi Młodszemu, Peterowi Roismanowi, Maggie Griffin, Craigowi Cobenowi, Larry’emu Cobenowi, Jacobowi Hoye’owi, Lisie Erbach Vance, Frankowi Snyderowi, zarządowi rec.sports.golf, Knitwit, Sparkle Hayter, Anicie Meyer, licznym golfistom, którzy uraczyli mnie błyskotliwymi opowieściami (flaki z olejem), i oczywiście Dave’owi Boltowi. Choć Otwarte Mistrzostwa Stanów w golfie autentycznym turniejem, a Merion prawdziwym klubem golfowym, książka ta jest fikcją literacką. Pozwoliłem sobie połączyć w niej różne miejsca, turnieje et cetera. Jak zwykle wszelkie błędy rzeczowe i pozostałe sprawką wyżej wymienionych. Autor jest bez winy.

Myron i ja wychodziliśmy ze skóry. Ale wciąż nie mamy pewności, czyśmy załapali.

Armstrongom, najwspanialszym teściom na świecie,

Jackowi i Nancy

Molly, Jane, Elizie, Sarze, Johnowi i Kate,

Anne za wszystko

1

Przez kartonowy peryskop Myron Bolitar patrzył na gęstą ciżbę pociesznie ubranych widzów. Kiedy po raz ostatni korzystał z tej zabawki? Przypomniał sobie, jak wysyłał pieczęcie z pudełek po chrupkach śniadaniowych Cap’n Crunch. Wspomnienie to stanęło mu przed oczami niczym czarne plamki od patrzenia w słońce, po których boli głowa.

Obserwował w lusterku mężczyzn w pumpach w pumpach, litości! stojących nad małą białą kulką. Maniacy w pociesznych strojach mamrotali podekscytowani. Myron stłumił ziewnięcie. Mężczyzna w pumpach przykucnął. Po krótkiej przepychance wśród śmiesznie odzianego mrowia zaległa niesamowita cisza. Wszystko zamarło, tak jakby nawet drzewa, krzewy i starannie przystrzyżone źdźbła trawy wstrzymały pospołu oddech.

A potem ten w pumpach walnął w białą kulkę kijem.

Tłum zaszemrał sylabami niezrozumiałymi jak przekomarzanki dochodzące zza sceny w teatrze. Piłeczka wzbiła się w powietrze, pomruki się natężyły. Można już było rozróżnić słowa, a zaraz potem zdania: „Wyborne zagranie”, „Super uderzenie”, „Przepięknie strzelił”, „Kapitalnie kropnął”.

Panie Bolitar?

Myron odjął peryskop od oczu. Z chęcią zawołałby „Peryskop w górę!”, gdyby nie obawa, że w snobistycznym dostojnym Klubie Golfowym Merion uznają to za dziecinadę. Szczególnie podczas Otwartych Mistrzostw Stanów. Spojrzał na rumianego jegomościa koło siedemdziesiątki.

Pańskie spodnie powiedział.

Słucham?

Boi się pan wpaść pod wózek golfowy?

Pomarańczowożółte portki miały odcień o ton jaskrawszy od wybuchającej supernowej, ale ich właściciel bynajmniej nie wyróżniał się strojem. Większość widzów obudziła się widać z dylematem, w co się odziać, by pasowało do otoczenia jak pięść do nosa. Wielu wybrało oranże i zielenie, jakimi świecą najtandetniejsze neony. Dużym powodzeniem cieszył się też kolor żółty oraz dziwne odcienie fioletu, najczęściej w zestawieniach odrzuconych przez wszystkie pomponiarki ze szkół średnich na Środkowym Zachodzie. Czyżby kogoś tak zakłuło w oczy stworzone przez Boga naturalne piękno, że postanowił je zeszpecić? A może zadziałał tu inny mechanizm? Może owa papuzia konfekcja miała bardziej praktyczne źródło? Może w czasach, gdy zwierzęta biegały wolno, golfiści odstraszali ciuchami dziką faunę?

Niezła teoria.

Musimy porozmawiać szepnął starszy pan. W pilnej sprawie.

Jowialna krągłość jego policzków przeczyła błagalnemu spojrzeniu.

Proszę dodał, chwytając Myrona za rękę.

O co chodzi?

Nieznajomy poruszył szyją, jakby uwierał go ciasny kołnierzyk.

Jest pan agentem sportowym, prawda?

Tak.

Jest pan tu, żeby zdobyć klientów.

Myron zmrużył oczy.

Skąd pan wie, że nie podziwiam fascynującego spektaklu, jakim spacerujący dorośli?

Starszy pan nie uśmiechnął się, ale przecież golfiarze nie słyną z poczucia humoru. Znów poruszył szyją i przysunął się bliżej.

Mówi panu coś nazwisko Coldren? spytał schrypłym szeptem.

Oczywiście odparł Myron.

Gdyby zadano mu to pytanie wczoraj, nie wiedziałby, o kim mowa. Golfem interesował się średnio, a przez minione dwadzieścia lat Jack Coldren był graczem co najwyżej przeciętnym. Jednak po pierwszym dniu Otwartych Mistrzostw Stanów, na parę dołków przed końcem drugiej rundy, nieoczekiwanie wyprzedzał stawkę o imponujące osiem punktów.

A czy wie pan, kim jest Linda Coldren?

To pytanie było łatwiejsze. Linda, żona Jacka Coldrena, od dziesięciu lat dominowała w światowym golfie kobiecym.

Tak.

Nieznajomy pochylił się i znów poruszył szyją. Nie dość że irytująco, to zaraźliwie. Myron musiał walczyć z pokusą, żeby go zmałpować.

w poważnych kłopotach szepnął mężczyzna. Jeżeli im pan pomoże, zyska nowych klientów.

Jakich kłopotach?

Starszy pan rozejrzał się.

Tu jest za dużo ludzi rzekł. Proszę ze mną.

Czemu nie. Myron wzruszył ramionami. Odkąd zaciągnął go tu przyjaciel i partner w interesach, Windsor Horne Lockwood Trzeci, w skrócie Win, ten staruszek był pierwszą osobą, z którą nawiązał kontakt. Ponieważ turniej rozgrywano w Merion macierzystym polu golfowym rodu Lockwoodów od jakiegoś miliarda lat Win uznał, że to świetna okazja do zdobycia kilku doborowych klientów. Myron miał w tej mierze nieco inne zdanie. Od hord agentów sportowych, rojących się na zielonych łąkach klubu golfowego na podobieństwo szarańczy, odróżniała go, jak sądził, jawna niechęć do golfa, co nie stanowiło najlepszej reklamy w oczach wyznawców tego sportu.

Myron Bolitar prowadził, mieszczącą się przy Park Avenue w Nowym Jorku, agencję RepSport MB. Jej powierzchnię dzierżawił od dawnego współlokatora z akademika, Wina, wielkiego bankiera inwestycyjnego, białego bogacza z dziada pradziada, do którego rodziny należała, mająca siedzibę na tejże Park Avenue, firma Lock-Horne Securities. Myron negocjował umowy ze sportowcami, Win, jeden z najbardziej szanowanych maklerów w kraju, zawiadywał ich finansami i inwestował pieniądze, resztą zaś zajmował się trzeci filar zespołu MB, Esperanza Diaz. Szli więc cóż za patriotyzm za chwalebnym przykładem trójpodziału demokratycznej amerykańskiej władzy.

Slogan reklamowy: Wybierz RepSport MB konkurenci to kryptokomuszki.

Kiedy starszy pan prowadził Myrona wśród tłumu, kilku mężczyzn w zielonych marynarkach modnych głównie na polach golfowych (jako strój maskujący na tle trawy?) pozdrowiło go szeptami: „Moje uszanowanie, Bucky”, „Świetnie wyglądasz, Buckster”, „Doskonała pogoda na golfa, Buckaroo”. Ich wymowa zdradzała, że skończyli prywatne szkoły i bogaczami, dla których „zima” i „lato” to czasowniki. Myron już miał zrobić uwagę o nazywaniu dorosłego mężczyzny „Bucky”, lecz kiedy masz na imię Myron… nie śmiej się dziadku z cudzego wypadku.

Jak wszystkie imprezy sportowe w wolnym świecie, także i ta przypominała bardziej gigantyczny billboard niż arenę zmagań. Sponsorem głównej tablicy była IBM. Canon rozdawał kartonowe peryskopy. Pracownicy American Airlines obsługiwali stoiska z gastronomią. (Linie lotnicze handlujące żywnością? Co za geniusze to wymyślili?). Aleję Korporacyjną zapełniały firmy, które buliły powyżej stu tysięcy od łebka za rozstawienie na kilka dni namiotu, głównie po to, by swoim dyrektorom stworzyć pretekst do obejrzenia turnieju. Travelers Group, Mass Mutual, Aetna (golfiści kochają się ubezpieczać?), Canon, Heublein. Heublein? Co za czort? Wyglądali na miłą firmę. Pewnie kupiłby jej produkty, gdyby wiedział, co sprzedają.

Najzabawniejsze, że na Otwartych Mistrzostwach Stanów było mniej komercji i reklam niż na innych zawodach golfowych. Na razie bowiem nikomu nie przehandlowano tej nazwy. Nazwy innych turniejów, opatrzone nazwiskami sponsorów, brzmiały cokolwiek głupio. Komu by się chciało ruszyć tyłek, żeby wygrać turniej Otwarty JC Penney, Otwartego Micheloba, a nawet Trzyrundowy Challenge Wendy’s.

Starszy pan zaprowadził go na parking dla wybranych. Z mercedesami, cadillacami, limuzynami. Wśród nich stał jaguar Wina. Amerykański Związek Golfa umieścił tam niedawno tablicę z napisem PARKING TYLKO DLA CZŁONKÓW.

Pan jest członkiem klubu Merion domyślił się Myron, mistrz dedukcji.

Starszy pan odpowiedział ruchem szyi, bliskim skinięciu głową.

Moja rodzina wywodzi się z czasów, kiedy powstał Merion odparł z jeszcze wyraźniejszym snobistycznym akcentem. Tak jak rodzina pańskiego przyjaciela Wina.

Myron spojrzał na niego bacznie.

Pan zna Wina? spytał.

Jego rozmówca uśmiechnął się blado i niezobowiązująco wzruszył ramionami.

Jeszcze mi się pan nie przedstawił.

Stone Buckwell. Starszy pan wyciągnął rękę. Wszyscy mówią mi Bucky.

Myron uścisnął mu dłoń.

Jestem ojcem Lindy Coldren.

Bucky otworzył błękitnego cadillaca i wsiedli. Włożył kluczyk do stacyjki. Z radia lała się muzyczka, co gorsza syntetyczna wersja Raindrops Keep Falling on My Head. Myron natychmiast otworzył okno, żeby wpuścić trochę powietrza i dużą dawkę normalnego hałasu.

Na terenie klubu mogli parkować tylko jego członkowie, więc nie mieli kłopotów z wydostaniem się z Merion. Na końcu ulicy skręcili w prawo, a potem jeszcze raz w prawo. Bucky na szczęście zgasił radio. Myron cofnął głowę do wnętrza.

Co pan wie o mojej córce i jej mężu? spytał Bucky.

Niewiele.

Nie jest pan wielbicielem golfa, co?

Nie przepadam.

To naprawdę wspaniały sport. Chociaż słowo „sport” nie oddaje golfowi sprawiedliwości.

Mhm.

To gra książęca. Rumiana twarz Stone’a Buckwella rozjaśniła się, w jego w oczach rozbłysła ekstaza, jaką widzi się tylko u ludzi głębokiej wiary, a w ściszonym głosie zabrzmiał nabożny podziw. Niezrównana. Człowiek toczy samotny pojedynek z polem. Nie ma na kogo zwalić winy. Nie ma kolegów z drużyny. Wyzwisk. Golf to najszlachetniejsza z gier.

Mhm mruknął ponownie Myron. Przepraszam, panie Buckwell, nie chciałbym wyjść na gbura, ale o co właściwie chodzi?

Proszę mi mówić Bucky.

Dobrze. Bucky.

Starszy dżentelmen skinął z aprobatą głową.

Podobno pan i Windsor Lockwood jesteście więcej niż tylko wspólnikami w interesach.

To znaczy?

Słyszałem, że znacie się od dawna. Na studiach dzieliliście pokój, zgadza się?

Dlaczego pyta pan o Wina?

Wpadłem do klubu go odszukać. Ale sądzę, że tak jest lepiej.

Jak?

Że od razu trafiłem na pana. Może kiedy… no cóż, zobaczymy. Nie obiecuję sobie za wiele.

Myron skinął głową.

Nie wiem, o czym pan mówi.

Bucky skręcił w sąsiadującą z polem golfowym ulicę Golf House Road. Golfiarze to ludzie z wyobraźnią.

Po prawej było pole golfowe, po lewej okazałe rezydencje. Minutę później Bucky wjechał na kolisty podjazd prowadzący do dużego domu, zbudowanego z kamienia zwanego „rzecznym”. Kamień rzeczny był w tych stronach niebywale modnym budulcem; Win nazywał go „brukowcem filadelfijskim”. Budynku z dużym gankiem, zamkniętym z prawej strony, strzegł biały płot, masa tulipanów i dwa klony po bokach chodnika. Cadillac zatrzymał się. Przez chwilę obaj siedzieli bez ruchu.

A więc o co chodzi, panie Buckwell? zagadnął Myron.

Mamy zmartwienie.

Jakie zmartwienie?

Wolałbym, żeby wyjaśniła to panu córka.

Bucky wyjął kluczyk ze stacyjki i sięgnął do klamki.

Dlaczego zwróciliście się do mnie? spytał Myron.

Powiedziano nam, że pan może pomóc.

Kto?

Stone Buckwell znowu wprawił szyję w szybszy ruch. Kiedy wreszcie zatrzymał latającą jak na luźnym łożysku głowę, udało mu się spojrzeć Myronowi w oczy.

Matka Wina.

Myron zesztywniał. Serce zjechało mu nagle w ciemny szyb. Otworzył usta, zamknął je i czekał. Starszy pan wysiadł z samochodu i ruszył do wejścia. Po dziesięciu sekundach Myron podążył za nim.

Win nie pomoże powiedział.

Buckwell skinął głową.

Właśnie dlatego zwróciłem się z tym do pana.

Podeszli ceglanym chodnikiem do uchylonych drzwi. Buckwell pchnął je lekko.

Linda?

Linda Coldren, wysoka brunetka z krótkimi sprężystymi włosami, stała przed telewizorem. Białe szorty i żółta bluzka bez rękawów odsłaniały jej gibkie, wysportowane nogi i ręce o gładkich, długich mięśniach, które uwydatniała opalenizna. Zmarszczki przy oczach i ustach świadczyły, że kobieta ma pod czterdziestkę, ale Myron od razu zrozumiał, dlaczego jest ulubienicą reklamodawców. Była w niej drapieżna kobiecość, piękno płynące nie tyle z subtelności, co siły.

Śledziła transmisję z turnieju. Na telewizorze stały rodzinne zdjęcia w ramkach. Kąt pokoju zajmowały obłożone poduchami duże kanapy ustawione w kształt litery V. Dyskretny wystrój jak na golfistów. Bez trawiastej wykładziny. Bez dołka. Bez golfowych ozdóbek, estetycznie stojących o parę klas niżej od, na przykład oleodruków z psami grającymi w pokera. Bez kubka z kołeczkiem i piłeczką, zwieszającego się z łopat łosia.

Linda Coldren znienacka strzeliła okiem w ich stronę, omijając Myrona i trafiając w ojca.

Pojechałeś po Jacka wypaliła.

Nie skończył rundy usprawiedliwił się Bucky.

Zalicza osiemnasty dołek. Skinęła w stronę telewizora. Sądziłam, że na niego zaczekasz.

Przywiozłem za to pana Bolitara.

Kogo?

Myron Bolitar przedstawił się z uśmiechem Myron, robiąc krok do przodu.

Linda Coldren zerknęła na niego i spojrzała na ojca.

Kto to jest?

Poleciła mi go Cissy odparł Bucky.

Jaka Cissy? spytał Myron.

Matka Wina.

Aha, rzeczywiście.

Co on tutaj robi? Pozbądź się go.

Lindo, posłuchaj! Potrzebujemy pomocy.

Nie od niego.

Pan i Win mają doświadczenie w takich sprawach.

Win to psychol wycedziła.

O, a więc pani dobrze go zna wtrącił Myron. Linda Coldren wreszcie go zauważyła.

Nie zamieniłam z nim słowa, odkąd skończył osiem lat odparła, mierząc go piwnymi, głęboko osadzonymi oczami.

Ale nie trzeba skakać do piekła, żeby wiedzieć, że jest tam gorąco.

Ładne porównanie pochwalił Myron.

Pokręciła głową i zwróciła się do ojca.

Powiedziałam wyraźnie: żadnej policji. Spełnimy ich żądania.

Ale pan nie jest z policji.

Nie powinieneś mówić nikomu.

Powiedziałem tylko siostrze zaprotestował Bucky. A ona nic nie powie.

Myron znów poczuł, jak sztywnieje.

Chwileczkę rzekł do Bucky’ego. Pańska siostra jest matką Wina?

Tak.

Pan jest wujem Wina, a pani jego wujeczną siostrą? Linda Coldren obrzuciła go takim spojrzeniem, jakby nasikał na podłogę.

Co za inteligencja zadrwiła. Dobrze, że jest pan po naszej stronie.

Świat roi się od kpiarzy.

Gdyby to nie rozwiało pańskich wątpliwości, mogę wyrysować nasze drzewo genealogiczne.

Byle w żywych kolorach. Bardzo je lubię.

Skrzywiła się i odwróciła do telewizora. Jack Coldren ustawił się do kończącego strzału z odległości trzech i pół metra. Uderzył. Piłeczka zatoczyła łuk i wpadła do dołka. Widownia nagrodziła to brawkami. Gracz wyjął dwoma palcami piłkę i uchylił kapelusza. Na ekranie pojawiła się tablica IBM. Jack prowadził ogromną przewagą dziewięciu punktów.

Biedak.

Linda Coldren pokręciła głową.

Myron nie odezwał się. Bucky również.

Czekał na to dwadzieścia trzy lata dodała. Wreszcie sobie odbija.

Myron popatrzył na Bucky’ego. Bucky odpowiedział mu spojrzeniem i potrząsnął głową.

Linda, która wpatrywała się w ekran, dopóki jej mąż nie zszedł z pola, wzięła głęboki oddech i odwróciła się do Myrona.

Jack jeszcze nie wygrał zawodowego turnieju, panie Bolitar. Najbliżej zwycięstwa był jako dziewiętnastolatek, w swoim pierwszym sezonie w gronie zawodowców. Właśnie wtedy po raz ostatni rozegrano w Merion Otwarte Mistrzostwa Stanów. Może pamięta pan nagłówki.

Znał w skrócie historię. Odgrzały poranne gazety.

Stracił prowadzenie, tak?

Linda Coldren prychnęła kpiąco.

Łagodnie mówiąc odparła. Od tej chwili zaczęło mu iść jak po grudzie. Zdarzały się lata, że nie załapywał się do turniejów.

Wybrał świetny moment, żeby się odkuć. Otwarte Mistrzostwa Stanów.

Popatrzyła na niego jakoś dziwnie i splotła ręce pod piersiami.

Gdzieś słyszałam pańskie nazwisko. Czy nie grał pan w koszykówkę?

Owszem.

W akademickiej lidze Wybrzeża Wschodniego. W drużynie uniwersytetu Karoliny Północnej?

Uniwersytetu Duke’a sprostował.

Tak, Duke’a. Już pamiętam. Po naborze do NBA rozwalił pan kolano.

Myron wolno skinął głową.

To był koniec pańskiej kariery, prawda?

Ponownie skinął głową.

Ciężko pan to przeżył.

Nie odpowiedział. Machnęła ręką.

To, co pana spotkało, ma się nijak do losu Jacka.

To znaczy?

Odniósł pan kontuzję. Na pewno dużo przeżył, ale nie z własnej winy. A Jack na osiem dołków przed zakończeniem turnieju miał sześć punktów przewagi. Zdaje pan sobie sprawę, co to znaczy? To tak, jakby na minutę przed końcem decydującego meczu o mistrzostwo NBA prowadzić dziesięcioma punktami. To tak, jakby w ostatnich sekundach spotkania zepsuć stuprocentowy wsad decydujący o mistrzostwie. Jack kompletnie się zmienił. Już się nie pozbierał. Resztę życia spędził, czekając na okazję do zmazania tej plamy.

Spojrzała na ekran. Znów pokazano tablicę wyników. Jack Coldren zachował dziewięciopunktową przewagę.

Jeżeli znowu przegra…

Nie dokończyła zdania. Stali w milczeniu. Linda wpatrywała się w telewizor. Bucky, bliski łez, wyciągał szyję, drżała mu twarz, oczy miał wilgotne.

Co się stało, Lindo? spytał Myron.

Nasz syn… Ktoś porwał naszego syna.

2

Nie powinnam panu o tym mówić powiedziała Linda Coldren. Zagroził, że go zabije.

Kto?

Linda Coldren wzięła kilka głębokich oddechów, jak dziecko przed skokiem z trampoliny. Myron czekał. „Skoczyła” po kilku dobrych chwilach.

Zadzwonił dziś rano zaczęła, wędrując wielkimi, chabrowymi, szeroko rozwartymi oczami po całym pokoju i nie zatrzymując ich nigdzie dłużej niż na sekundę. Oświadczył, że ma mojego syna. Ostrzegł, że jeżeli zawiadomię policję, zabije go.

Powiedział coś więcej?

Tylko tyle, że następnym razem poda instrukcje.

To wszystko?

Skinęła głową.

O której był ten telefon?

Dziewiąta, wpół do dziesiątej.

Myron podszedł do telewizora i wziął fotografię w ramkach.

Czy to aktualne zdjęcie syna? spytał.

Tak.

Ile ma lat?

Szesnaście. A na imię Chad.

Myron przyjrzał się zdjęciu. Pucołowaty jak jego ojciec, uśmiechnięty nastolatek w baseballówce z daszkiem wywiniętym zgodnie z młodzieżową modą mrużył oczy, jakby patrzył pod słońce, a na ramieniu dumnie niczym karabin z bagnetem opierał kij golfowy. Myron wpatrywał się w jego rysy. Szukał w nich wskazówki, nietuzinkowego wyjaśnienia? Nie znalazł.

Kiedy pani spostrzegła, że syn zniknął? spytał.

Linda Coldren zerknęła szybko na ojca i wyprostowała się, z głową uniesioną wysoko, jakby szykowała się na przyjęcie ciosu.

Chada nie ma od dwóch dni odparła wolno.

Od dwóch dni? zdziwił się Myron, Wielki Inkwizytor.

Tak.

Jak mam rozumieć „nie ma”?

Dosłownie. Nie widziałam go od środy.

Ale porywacz zadzwonił dzisiaj?

Tak.

Już miał coś powiedzieć, lecz urwał i złagodził ton. Traktuj w rękawiczkach, Myron. W rękawiczkach, przykazał sobie.

Wiedziała pani, gdzie jest syn?

Sądziłam, że u kolegi, u Matthew odparła Linda Coldren.

Skinął głową raz i drugi, jakby jej odpowiedź była porażająco wnikliwa.

Tak pani powiedział Chad?

Nie.

A więc rzekł niby od niechcenia przez dwa dni nie wiedziała pani, gdzie jest syn.

Już mówiłam: byłam pewna, że jest u Matthew.

Nie powiadomiła pani policji.

Skądże.

Myron już miał zadać kolejne pytanie, ale jej postawa kazała mu je przemyśleć. Wykorzystując jego niezdecydowanie, wyprostowana jak struna Linda z płynną gracją ruszyła w stronę kuchni. Podążył za nią. A za nimi Bucky, który pewnie ocknął się z transu.

Chcę się upewnić, czy dobrze zrozumiałem spróbował z innej strony Myron. Chad zniknął przed turniejem?

Tak potwierdziła Linda. Mistrzostwa rozpoczęły się w czwartek. Pociągnęła za uchwyt na lodówce. Drzwiczki otworzyły się z cmoknięciem. A dlaczego pan pyta? Czy to ważne?

Wyklucza pewien motyw.

Jaki?

Chęć wpłynięcia na wynik turnieju. Gdyby Chad zniknął dzisiaj, to przy tak wielkiej przewadze pani męża nad konkurentami można by podejrzewać, że ktoś chce mu przeszkodzić w wygranej. Jednak dwa dni temu, przed rozpoczęciem mistrzostw.

Nikt nie dałby Jackowi cienia szans dokończyła za niego Linda. Bukmacherzy oceniali je w najlepszym razie jak jeden do pięciu tysięcy. Skinęła głową, zgadzając się z oceną. Napije się pan lemoniady?

Nie, dziękuję.

Tato?

Bucky odmówił, kręcąc głową. Linda Coldren zajrzała do lodówki.

No, dobrze. Myron klasnął w dłonie, siląc się na swobodny ton. Wykluczyliśmy jedną możliwość. Sprawdźmy inną.

Linda Coldren znieruchomiała, utkwiwszy w nim baczne spojrzenie. W ręce bez wysiłku trzymała czterolitrowy szklany dzbanek z lemoniadą. Myrou zastanawiał się, jak to rozegrać. Zadanie nie było łatwe.

Czy syn byłby zdolny do takiej intrygi? spytał.

Słucham?

W tych okolicznościach to oczywiste pytanie.

Postawiła dzbanek na drewnianej podstawce.

Co pan sugeruje?! Że Chad sam się porwał?

Tego nie powiedziałem. Chciałem sprawdzić, czy to możliwe.

Proszę wyjść.

Choć nie było go dwa dni, nie zawiadomiła pani policji. Można z tego wnioskować, że w domu doszło do konfliktu. I że nie jest to pierwsza ucieczka Chada.

Albo też dojść do wniosku Linda Coldren zacisnęła dłonie w pięści że obdarzyliśmy syna zaufaniem, zapewniając mu swobodę zgodną z jego dojrzałością i odpowiedzialnością.

Myron zerknął na Bucky’ego. Ten głowę miał spuszczoną.

Skoro tak się sprawy mają…

Tak się mają! ucięła.

A czy odpowiedzialne dzieci nie informują rodziców, dokąd idą? Żeby się nie martwili?

Linda Coldren wzięła szklankę. Z przesadnym pietyzmem postawiła na blacie i powoli napełniła lemoniadą.

Chad nauczył się samodzielności powiedziała. Jego ojciec i ja gramy zawodowo w golfa. Co, szczerze mówiąc, oznacza, że oboje rzadko bywamy w domu.

I wasza nieobecność nie doprowadziła do konfliktu?

To bez sensu.

Linda Coldren pokręciła głową.

Ja tylko…

Panie Bolitar, Chad sam się nie porwał. Owszem, jest nastolatkiem. Nie jest ideałem, podobnie jak jego rodzice. Ale nie sfingował porwania. Załóżmy jednak teoretycznie, że to zrobił, chociaż wiem, że nie. Jeśli tak, to jest bezpieczny i pańska pomoc nie jest nam potrzebna. Wkrótce się dowiemy, czy to okrutny żart. Jeśli jednak mojemu synowi coś grozi, szkoda mi czasu na pańskie domysły.

Myron skinął głową. Miała rację.

Rozumiem rzekł.

To dobrze.

Czy po telefonie porywacza zadzwoniła pani do kolegi syna? Tego, u którego mógł przebywać?

Do Matthew Squiresa. Tak.

Nie domyślał się, gdzie jest Chad?

Nie miał pojęcia.

Przyjaźnią się, czy tak?

Tak.

Bardzo blisko?

Zmarszczyła brwi.

Tak.

Matthew często do niego dzwoni?

Tak. Kontaktują się też przez Internet.

Jaki jest numer jego telefonu?

Powiedziałam przecież, że z nim rozmawiałam.

Mimo to proszę o podanie odparł. Cofnijmy się jednak na moment. Kiedy ostatni raz widziała pani syna?

W dniu zniknięcia.

Co się stało?

Jak to, co się stało? Ponownie zmarszczyła brwi. Pojechał na letnią szkołę. Więcej go nie widziałam.

Myron przyjrzał się jej. Milczała, przyglądając się mu nazbyt uporczywie. Coś się tu nie zgadzało.

Zadzwoniła pani do szkoły i sprawdziła, czy dojechał?

Nie pomyślałam o tym.

Myron zerkał na zegarek. Piąta po południu. Piątek.

Wątpię, czy kogoś tam zastanę, ale spróbuję. W domu jest więcej telefonów?

Tak.

Niech pani nie korzysta z tego, na który zadzwonił porywacz. Niech ta linia będzie stale wolna.

Skinęła głową.

Dobrze.

Czy syn ma karty kredytowe, bankomatowe lub podobne?

Tak.

Poproszę o ich wykaz. I numery, jeśli je pani zna.

Ponownie skinęła głową.

Skontaktuję się ze znajomą, sprawdzę, czy da się podłączyć do tej linii identyfikator numeru dzwoniącego. Żeby go namierzyć, gdy zadzwoni. Chad, jak słyszałem, ma komputer.

Tak.

Gdzie stoi?

W jego pokoju.

Prześlę do mojego biura wszystko, co jest na dysku. Moja asystentka, Esperanza, dokładnie to zbada. Może coś znajdzie.

Na przykład?

Słowo daję, nie wiem. E-maile. Korespondencję. Strony internetowe. Fora, w których uczestniczył. Cokolwiek, co może dostarczyć wskazówek. To nie praca naukowa. Sprawdza się dostępne informacje, licząc, że na coś się trafi.

Dobrze zgodziła się Linda Coldren po chwili.

A pani ma jakichś wrogów?

Na jej twarzy pojawił się półuśmiech.

Bez liku odparła. Jestem czołową golfistką świata.

Czy kogoś z nich byłoby stać na coś takiego?

Nie. Nikogo.

No, a pani mąż? Czy któryś z jego wrogów mógłby go nienawidzić tak?

Jacka? Zmusiła się do śmiechu. Jego wszyscy kochają.

To znaczy?

Potrząsnęła głową i tylko machnęła ręką.

Myron zadał jeszcze kilka pytań, ale niewiele więcej mógł z niej wydobyć. Spytał, czy może wejść na górę do pokoju Chada. Zaprowadziła go po schodach.

Tuż po otwarciu drzwi w oczy rzuciły mu się trofea. Mnóstwo. Wszystkie związane z golfem. Wszystkie zwieńczone brązową figurką mężczyzny z wysoko uniesioną głową, ciałem skręconym tuż po uderzeniu piłki i kijem golfowym nad ramieniem. Niektórzy z miniaturowych golfiarzy nosili czapki do golfa. Część miała krótkie, faliste włosy jak futbolista Paul Hornung na starych kronikach sportowych. W prawym kącie stały dwa skórzane worki, wypchane ponad miarę kijami golfowymi. Ściany były pokryte zdjęciami Jacka Nicklausa, Arnolda Palmera, Sama Sneada, Toma Watsona, a podłogę zaścielały numery miesięcznika „Golf Digest”.

Chad gra w golfa? spytał.

Linda Coldren spojrzała na niego wymownie. Napotkał jej wzrok i mądrze skinął głową.

Moja genialna dedukcja niektórych onieśmiela dodał.

Niemal się uśmiechnęła. Rozbrajający Myron Bolitar, mistrz łagodzenia napięcia.

Mnie nie odparła.

Jest dobry?

Bardzo dobry. Raptem się odwróciła i stanęła plecami do niego. Coś jeszcze panu potrzeba?

Nie w tej chwili.

Będę na dole.

Zostawiła go.

Wszedł do środka. Sprawdził sekretarkę Chada. Były na niej trzy nagrania. Dwa razy nagrała się mu Becky, jak można sądzić, jego dobra przyjaciółka. Zadzwoniła, żeby powiedzieć „cześć”, sprawdzić, czy ma jakieś plany na weekend. No bo ona, Millie i Suze wybierają się do Heritage, co nie, więc jakby chciał wpaść, niech wpadnie. Myron uśmiechnął się. Czasy się zmieniały, a przecież podobne słowa mogła wypowiedzieć jego szkolna koleżanka albo szkolna koleżanka jego taty lub dziadka. Cykl pokoleniowy. Wprawdzie inne były: muzyka, filmy, język czy moda, ale zmiany dotyczyły zewnętrzności. Pod workowatymi spodniami i fryzurami podkreślającymi tożsamość nastoletnich właścicieli kryły się te same co zawsze lęki, potrzeby i kompleksy.

Trzecia nagrana wiadomość była od niejakiego Glena. Chciał wiedzieć, czy Chad zagra w ten weekend w golfa w Pine, ponieważ Merion odpada ze względu na mistrzostwa. „Tata załatwi nam spoko pukanko w gałkę”, zapewnił Chada Glen kulturalnym tonem ucznia prywatnej szkoły średniej.

Żadnych wieści od bliskiego kumpla Chada, Matthew Squiresa.

Myron włączył komputer. Windowsy ’95. Byczo. Też miał z nimi na pieńku. Chad Coldren, jak od razu spostrzegł, korzystał z poczty America Online. Pięknie. Uruchomił FlashSession. Modem włączył się i krótko zapiszczał. „Witaj. Masz wiadomość oznajmił głos i po automatycznym przesłaniu tuzinów wieści z serwera powiedział: Do widzenia”. Myron zajrzał do książki adresowej Chada i znalazł adres e-mailowy Matthew Squiresa. Przebiegł wzrokiem listę przesłanych wiadomości. Żadna nie była od Matthew.

Ciekawe.

Oczywiście, całkiem możliwe, że Matthew i Chad nie przyjaźnili się tak blisko, jak sądziła Linda Coldren. Całkiem możliwe też, że nawet jeśli się z sobą kumplowali, Squires mimo że Chad przepadł bez ostrzeżenia nie kontaktował się z nim od środy. Bywa.

Tak czy siak dawało to do myślenia.

Myron podniósł słuchawkę i przyciskiem wybrał ostatni numer, pod który dzwonił Chad. Po czterech sygnałach usłyszał głos:

Dodzwoniłeś się do Matthew. Zostaw wiadomość lub nie. Jak chcesz.

Myron odłożył słuchawkę i „jak chciał” nie zostawił wiadomości. Hmm. Ostatnią rozmowę Chad przeprowadził z Matthew. Mógł to być ważny trop. Albo zupełnie bez znaczenia. Nic z tego nie wynikało.

Z telefonu Chada Myron zadzwonił do agencji.

RepSport MB odezwała się po drugim sygnale Esperanza.

To ja.

Wprowadził w sprawę. Wysłuchała bez przerywania.

Esperanza Diaz pracowała w agencji RepSport MB od samego początku. Dziesięć lat temu, w wieku zaledwie osiemnastu lat, została Królową Niedzielnej Porannej Telewizji Kablowej. Nie był to jednak program informacyjno-reklamowy, choć nie brakowało w nim reklam, zwłaszcza tych z przyrządem do ćwiczenia brzucha, do złudzenia przypominającym średniowieczne narzędzie tortur. Występowała w nim jako zawodowa zapaśniczka, Mała Pocahontas, Zmysłowa Indiańska Księżniczka. Filigranowa, giętka, odziana w skąpe zamszowe bikini przez trzy lata z rzędu dzierżyła tytuł najpopularniejszej zapaśniczki WDR (Wspaniałych Dam Wrestlingu), czyli „Pieszczoszki, z którą najchętniej splótłbyś się w podwójnym nelsonie”. A mimo to pozostała skromna.

To Win ma matkę? spytała z niedowierzaniem tuż po tym, jak skończył opowiadać o porwaniu.

Tak.

No to po mojej teorii o czarcim pomiocie rzekła po chwili.

Ha, ha!

I po teorii o Winie owocu poronionego eksperymentu.

Nie pomagasz.

A co tu pomoże? odparła. Wiesz, że go lubię. Ale ten chłopak… Jak nazywa takie przypadki psychiatria? To czubek.

Ten czubek ocalił ci życie.

Jasne, a pamiętasz jak? odparowała.

Myron pamiętał. W ciemnej alejce. Spreparowanymi kulami. Mózg bandziora rozprysnął się jak konfetti. Cały Win. Skuteczny do przesady. Gotów rozgnieść robaka kulą do kruszenia murów.

Tak jak powiedziałam przerwała cichym głosem długie milczenie. Czubek.

Myron zapragnął zmienić temat.

jakieś wieści? spytał.

Z milion. Ale nic ekstrapilnego… Widziałeś ją? zagadnęła po chwili.

Kogo?

Madonnę! zirytowała się. O kogo pytam?! Matkę Wina!

Raz odparł, sięgając pamięcią dziesięć lat wstecz.

On i Win jedli wtedy kolację w klubie golfowym Merion.

Win nie odezwał się do niej. Ale ona do niego tak. Na to wspomnienie Myron znów poczuł zażenowanie.

Powiedziałeś mu o porwaniu? spytała.

Nie. Co radzisz?

Zrób to przez telefon odparła. Na bezpieczną odległość.

3

Szybko się rozłączyli.

Kiedy oddzwoniła, wciąż siedział w pokoju wypoczynkowym z Lindą. Bucky wrócił do Merion po Jacka.

Wczoraj o szóstej osiemnaście po południu użyto karty bankomatowej chłopca przekazała. W oddziale banku First Philadelphia na Porter Street w południowej Filadelfii. Wyjęto sto osiemdziesiąt dolarów.

Dzięki.

Zdobycie tej informacji nie było trudne. Każdy, kto znał numer konta, mógł otrzymać przez telefon, podając się za właściciela. A zresztą i bez tego mógł uzyskać byle ćwok, który zetknął się z pracą w policji, miał kontakty, dostęp do danych, a przynajmniej orientował się, komu dać w łapę. Przy ekspansji dzisiejszej, przyjaznej użytkownikowi techniki nie wymagało to żmudnych zabiegów. Techniki, która nie tylko depersonalizowała, ale rozpruwała życie człowieka, patroszyła go, odzierała z wszelkich pozorów prywatności.

Wystarczyło stuknąć w klawisze.

Co się stało? spytała Linda Coldren.

Powiedział jej.

To nie musi oznaczać tego, co pan myśli oświadczyła. Numer PIN mógł podać porywaczowi Chad.

Mógł potwierdził Myron.

Ale pan w to nie wierzy?

Wzruszył ramionami.

Powiedzmy, że jestem bardziej niż nieco sceptyczny.

Dlaczego?

Przede wszystkim z powodu podjętej sumy. Jaki Chad miał limit dzienny?

Pięćset dolarów.

Więc dlaczego porywacz podjął tylko sto osiemdziesiąt?

Gdyby podjął za dużo, mógłby wzbudzić podejrzenia odparła po krótkim namyśle Linda Coldren.

Myron o mało nie zmarszczył brwi.

I choć był taki ostrożny, ryzykował tyle dla stu osiemdziesięciu dolarów? Każdy wie, że przy bankomatach kamery. I że z każdego komputera łatwo sprawdzić, skąd pobrano pieniądze.

Spojrzała na niego ze spokojem.

Pan wątpi, że mój syn jest w niebezpieczeństwie.

Tego nie powiedziałem. Pozory mylą. Ma pani rację. Najbezpieczniej jest przyjąć, że syna naprawdę porwano.

I co dalej?

Waham się. Ten bankomat jest na Porter Street w południowej Filadelfii. Czy Chad lubił tam przebywać?

Nie odparła bez pośpiechu. Prawdę mówiąc, nie wyobrażam sobie, co mógłby tam robić.

Dlaczego?

To zakazana dzielnica. Jedna z najpodlejszych w mieście.

Myron wstał.

Ma pani plan miasta?

W schowku w samochodzie.

Dobrze. Będę musiał na krótko pożyczyć pani wóz.

Dokąd pan pojedzie?

Chcę obejrzeć ten bankomat.

Po co? spytała, marszcząc brwi.

Nie wiem przyznał. Jak wspomniałem, śledztwo to nie praca naukowa. Wykonujesz rutynowe czynności, naciskasz guziki i liczysz na to, że coś wyskoczy.

Linda Coldren sięgnęła do kieszeni po kluczyki.

Może stamtąd go porwano powiedziała. Może zobaczy pan jego samochód.

O mały włos nie palnął się w czoło. Samochód! Zapomniał o czymś tak podstawowym. Zniknięcie chłopca w drodze do lub ze szkoły kojarzył sobie z żółtym szkolnym autobusem albo z dziarskim marszem z torbą z podręcznikami i zeszytami. Jak mógł zapomnieć o tak oczywistym tropie?!

Spytał o markę i model. Była to szara honda accord. Samochód niewyróżniający się w tłumie. Z rejestracją pensylwańską 567-AHJ. Przekazał telefonicznie Esperanzy i podał Lindzie Coldren numer swojej komórki.

Gdyby coś się wydarzyło, proszę dzwonić zachęcił.

Dobrze.

Niebawem wrócę.

Nie miał daleko. Niemalże w jednej chwili, niczym bohaterowie serialu Star Trek przekraczający któreś z wrót czasu, przeniósł się z zielonego przepychu w betonowe dziadostwo.

Bankomaty dla zmotoryzowanych mieściły się w dzielnicy, którą od biedy można nazwać biznesową. Las kamer. Brak kasjerów. Czy porywacz podjąłby takie ryzyko? Bardzo wątpliwe. Myron zastanawiał się, w jaki sposób bez ściągnięcia uwagi policji zdobyć z banku kopię nagrania. Win mógł kogoś znać. Instytucje finansowe z reguły nader chętnie współpracowały z rodziną Lockwoodów. Pozostawało pytanie, czy jego przyjaciel zechce pomóc.

Wzdłuż ulicy ciągnęły się opuszczone na takie w każdym razie wyglądały składy i magazyny. Osiemnastokołowe tiry grzały po niej niczym w starym filmie o konwojach ciężarówek. Myronowi przypomniał się krótkofalarski bzik z czasów dzieciństwa. Krótkofalówkę kupił sobie, tak jak wszyscy, jego tata, właściciel fabryki bielizny w Newark. Choć urodził się we Flatbush na Brooklynie, do pogaduch w eterze wcinał się tekstem „Tu drucik zero dziewięć”, wymawianym z akcentem, który podłapał z filmu Dostawa. Milę pomiędzy ich domem na Hobart Gap Road i centrum handlowym w Livingston przemierzał, wypytując „kumpli po radiu”, czy na horyzoncie nie widać jakichś „blacharzy”. Myron uśmiechnął się do tego wspomnienia. Ach, radio obywatelskie! Był pewien, że ojciec do dziś przechowuje krótkofalówkę. Pewnie wraz z ośmiościeżkowym magnetofonem.

Po jednej stronie bankomatów była stacja benzynowa, tak skromna, że bez nazwy. Z zardzewiałymi samochodami na rozpadających się pustakach. A po drugiej obskurny tani motel Zajazd Dworski, witający klientów zielonym napisem 19,99$ za godzinę.

Myrona Bolitara wskazówka nr 83 dla podróżnych: tam, gdzie świecą ci w oczy cenami za godziny, nie licz na pięciogwiazdkową obsługę.

Pod ceną mniejszymi czarnymi literami napisano:

Z NIEWIELKĄ DOPŁATĄ ZA POKOJE TEMATYCZNE I Z LUSTREM

na suficie. Pokoje tematyczne? Wolał nie wiedzieć, jak wyglądają. Ostatnia, znów zielona linijka zachęcała wołami: SPYTAJ O NASZ KLUB BYWALCÓW. Rany koguta!

Rozważając, czy warto zajrzeć do środka, uznał, że nie zawadzi. Prawdopodobnie to ślepy trop, lecz jeśli Chad się ukrywał albo też go porwano tani motel zdawał się wymarzoną meliną.

Myron zaparkował przed wręcz modelową piętrową ruderą. Drewniane zewnętrzne schody i galerie Zajazdu Dworskiego były zmurszałe. Betonowe, niewykończone ściany tak chropawe, że groziły skaleczeniem ręki. Na ziemi walały się grudki cementu. Drzwi strzegł niczym gwardzista brytyjskiej królowej odłączony od prądu automat z pepsi. Myron minął go i wszedł do środka.

Spodziewał się ujrzeć widok typowy dla taniego motelu nieogolonego neandertalczyka w przykrótkim podkoszulku bez rękawów, żującego wykałaczkę i żłopiącego piwo za kuloodporną szybą. Lub podobny. Ale się przeliczył. W Zajeździe Dworskim powitał go wysoki drewniany kontuar, a na nim brązowa tabliczka z napisem RECEPCJONISTA. Stłumił rżenie. Za kontuarem stał na baczność zadbany dwudziestokilkuletni młodzian o dziecięcej twarzy, w wyprasowanej koszuli z wykrochmalonym kołnierzykiem i idealnie zawiązanym ciemnym krawatem. Uśmiechnął się do gościa.

Dzień dobry panu! zawołał. Z wyglądu i głosu przypominał Johna Tesha z programu Entertainment Weekly.Witam w Zajeździe Dworskim!

Cześć odparł Myron.

Mogę w czymś panu pomóc?

Mam nadzieję.

Znakomicie! Nazywam się Stuart Lipwitz. Nowy kierownik Zajazdu Dworskiego.

Spojrzał wyczekująco na Myrona.

Moje gratulacje.

Bardzo dziękuję, to miło z pana strony. W razie jakichkolwiek problemów, gdyby cokolwiek w Zajeździe Dworskim nie spełniało pana oczekiwań, proszę mnie natychmiast zawiadomić. Załatwię to osobiście zapewnił gospodarz z szerokim uśmiechem i dumnie wypiętą piersią. W Zajeździe Dworskim dbamy o komfort klienta.

Myron przyglądał się mu dłuższą chwilę, czekając, jego stuwatowy uśmiech przygaśnie. Nie przygasł. Wyjął zdjęcie Chada Coldrena.

Widział pan tego młodzieńca? spytał.

Stuart Lipwitz nawet nie spojrzał na fotografię.

Przepraszam rzekł z tym samym uśmiechem. Ale czy pan jest z policji?

Nie.

W takim razie, pan wybaczy, nie pomogę panu.

Słucham?

Przykro mi, lecz w Zajeździe Dworskim cenimy sobie dyskrecję.

Chłopiec nic nie przeskrobał zapewnił Myron. Nie jestem detektywem, który chce przyłapać in flagranti niewiernego męża.

Uśmiech Lipwitza ani drgnął.

Pan wybaczy, ale to jest Zajazd Dworski. Klienci korzystający z bogatego wachlarza naszych usług często chcą zachować anonimowość. W Zajeździe Dworskim respektujemy ten wymóg.

Myron przyjrzał się uważnie jego minie, szukając oznak zgrywy. Nie znalazł żadnych. Gość cały promieniał niczym wykonawca zapchajdziura w przerwie programu Up with People. Opierając się na kontuarze, Myron spojrzał na jego buty. Lśniły jak lusterka. Włosy bubka były gładko zaczesane do tyłu. Iskra w oku wyglądała na prawdziwą.

Trochę mu zajęło, zanim wreszcie pojął, jak się sprawy mają. Wyjął portfel, wyciągnął dwadzieścia dolarów i przesunął je po blacie. Recepcjonista spojrzał na banknot, ale się nie poruszył.

Za co to, proszę pana? spytał.

To prezent.

Stuart Lipwitz nie tknął banknotu.

W podzięce za informację. Myron wyciągnął drugi banknot i zatrzymał w powietrzu. Jeśli łaska, to mam jeszcze jeden.

W Zajeździe Dworskim obowiązuje dewiza: klient nasz pan.

Czy to nie jest dewiza prostytutek?

Słucham?

Nieważne.

Jestem nowym kierownikiem Zajazdu Dworskiego, proszę pana.

Już słyszałem.

I właścicielem jednej dziesiątej udziałów.

Koleżanki od partyjek madżonga z pewnością zazdroszczą pana mamie.

Lipwitz zachował uśmiech.

Innymi słowy związałem się z tym na dłużej. Tak rozumiem interes, proszę pana. Długofalowo. Nie na dziś. Nie na jutro. Ale na przyszłość. Długoterminowo. Rozumie pan?

Aha skwitował beznamiętnie Myron. Na dłużej?

Stuart Lipwitz strzelił palcami.

Właśnie. Nasza dewiza brzmi: Dolary na rozpustę możesz wydać w wielu miejscach. Chcemy, żebyś wydał je tutaj.

Myron odczekał chwilę.

Wyborna pochwalił.

W Zajeździe Dworskim ciężko pracujemy na zdobycie zaufania, a zaufanie to rzecz bezcenna. Kiedy budzę się rano, muszę spojrzeć w lustro.

W lustro na suficie?

Ujmę to inaczej odparł z niezmiennym uśmiechem Lipwitz. Jeżeli nasz klient bądź klientka wie, że w Zajeździe Dworskim może bezpiecznie zgrzeszyć, jest większa szansa na to, że powróci. Pochylił się z mokrym błyskiem podniecenia w oku. Rozumie pan?

Myron skinął głową.

Na powtórkę.

Właśnie.

A do tego dochodzą rekomendacje. W rodzaju: „Wiesz, Bob, znam świetne miejsce na skok w bok”.

Sam pan rozumie.

Do uśmiechu doszło skinienie głową.

Wszystko to ładnie pięknie, Stuart, tylko że chłopak ma piętnaście lat. Piętnaście! Chad wprawdzie skończył szesnaście, ale co tam. W grę wchodzi naruszenie prawa.

W uśmiechu Lipwitza odbił się zawód, jak u belfra rozczarowanego odpowiedzią ulubionego ucznia.

Pan wybaczy, że się z nim nie zgodzę. W świetle obowiązującego w tym stanie prawa osoby powyżej czternastego roku życia mogą dysponować własnym ciałem. A poza tym wynajęcie pokoju w motelu piętnastolatkowi jest w pełni legalne.

Gość stanowczo za dużo sobie pozwalał. Czy zadałby sobie tyle fatygi, gdyby chłopca nigdy tu nie było? Z drugiej strony, co tu ukrywać, Stuart Lipwitz dobrze się bawił, uszczęśliwiony niemal jak dzieciak, któremu fundnięto zestaw Happy Meal w barze McDonalda. Tak czy owak nadszedł czas, żeby trochę nim potrząsnąć.

Nie jest, jeśli się go w tym pokoju napastuje odparł Myron. Nie jest, jeśli twierdzi, że ktoś wtargnął do tego pokoju, korzystając z dodatkowego klucza, który dano mu w recepcji.

Pan Blef jedzie do Filadelfii!

Nie mamy dodatkowych kluczy oświadczył Lipwitz.

Jednak ten ktoś jakoś go zdobył.

Uśmiech pozostał. Grzeczny ton również.

Gdyby tak istotnie było, proszę pana, przyjechałaby policja.

Nie pomoże mi pan, to zaraz do nich wpadnę.

Chce pan wiedzieć, czy ten młody człowiek Lipwitz wskazał na zdjęcie Chada tu się zatrzymał?

Tak.

Uśmiech recepcjonisty nabrał mocy. Mało brakowało, a Myron osłoniłby oczy.

Jeżeli pan mówi prawdę, to ten młody człowiek sam może potwierdzić, czy tu był. Ja nie jestem do tego potrzebny.

Myron nie zmienił miny. Nowy kierownik Zajazdu Dworskiego przechytrzył pana Blefa.

Owszem potwierdził, w lot zmieniając taktykę. Wiem, że tutaj był. Zadałem pytanie wstępne. Policja też żąda podania nazwiska, mimo że je zna. Żeby od czegoś zacząć.

Pana Blefa zastąpił pan Improwizator.

Stuart Lipwitz wyjął kartkę i przystąpił do pisania.

To nazwisko i numer telefonu prawnika Zajazdu Dworskiego powiedział. Dopomoże panu rozwiązać wszelkie problemy.

Nie usunie ich pan osobiście? Nie zadba o komfort klienta?

Proszę pana. Lipwitz pochylił się do przodu, zachowując kontakt wzrokowy. W jego głosie i minie nie było śladu zniecierpliwienia. Mam być szczery?

Wal pan.

Nie wierzę w ani jedno pańskie słowo.

Dzięki za szczerość.

Nie, to ja panu dziękuję. I zapraszam znowu.

Jeszcze jedna dewiza prostytutek?

Słucham?

Nic takiego. Czy ja też mogę być szczery? spytał Myron.

Tak.

Jeżeli nie powie mi pan, czy widział tego chłopca, to mogę panu przywalić w twarz. Bardzo mocno.

Pan Improwizator „wyszedł z nerw”.

Drzwi otwarły się z rozmachem i do środka wtoczyła się spleciona parka. Kobieta bez żenady miętosiła krocze partnera.

Na gwałt potrzebujemy pokoju! –zawołał mężczyzna.

Macie państwo kartę bywalców? spytał Myron.

Co?

Do widzenia. Życzę panu miłego dnia pożegnał go uśmiechnięty Stuart Lipwitz i z odnowionym uśmiechem zwrócił się do wijących się ciał: Witam w Zajeździe Dworskim. Nazywam się Stuart Lipwitz. Jestem nowym kierownikiem.

Myron poszedł do wozu. Na parkingu wziął głęboki oddech i spojrzał za siebie. Wizyta w Zajeździe Dworskim wydawała się tak nierealna jak opisy porwania przez obcych (z pominięciem badania odbytu). Wsiadł do wozu i zadzwonił na komórkę Wina. Chciał mu tylko zostawić wiadomość. Ale ku jego zdumieniu przyjaciel odebrał telefon.

Wysłów się rzekł śpiewnie.

Myrona natychmiast zbiło z tropu.

To ja bąknął.

Win milczał. Nie cierpiał oczywistości. „To ja” było kompletną stratą czasu. Znał przecież jego głos. Gdyby nie znał, „To ja” nic by mu nie powiedziało.

Myślałem, że na polu golfowym nie odbierzesz telefonu usprawiedliwił się Myron.

Jadę do domu się przebrać wyjaśnił Win. A potem obiaduję w Merion. Członkowie filadelfijskiej socjety nie jadali obiadów, oni obiadowali. Przyłączysz się?

Nie odmówię.

Chwileczkę.

Tak?

Jesteś odpowiednio ubrany?

Bez zarzutu. Myślisz, że mimo to mnie wpuszczą?

Brawo, bardzo śmieszne. Zapiszę to sobie, jak tylko skończę się śmiać. Zaczynam szukać pióra. Tak mnie rozbawiłeś, że pewnie zaraz się właduję na pierwszy z brzegu słup telegraficzny. Dobrze chociaż, że umrę z weselem w duszy.

Cały Win.

Mamy sprawę rzekł Myron.

Milczenie Wina bardzo ułatwiło mu zadanie.

Opowiem ci o niej przy obiedzie.

A do tego czasu rosnące napięcie i zaciekawienie będę gasił koniakiem.

Win rozłączył się. Na pewno ci się spodoba, pomyślał Myron.

Nie zdążył przejechać mili, gdy zadzwoniła komórka.

Porywacz znów się odezwał oznajmił Bucky.

4

– Co powiedział?

– Chcą pieniędzy.