Bez pamięci - Barbara Freethy - ebook
Opis

Sarah budzi się po wypadku samochodowym z amnezją. Przy jej łóżku pojawia się nieznajomy mężczyzna i domaga się wyjaśnień, dlaczego przed siedmioma miesiącami opuściła go, zabierając ich wspólne dziecko. Sarah ma tylko przebłyski wspomnień, stara się jednak wspomóc Jake’a w poszukiwaniach córeczki. Uwalniając okruchy pamięci, okazuje się jednak zupełnie inną osobą niż ta, którą kochał Jake.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 397

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: Silent Run

Projekt okładki: Czartart, Izabela Surdykowska–Jurek,

Magdalena Muszyńska

Copyright © Barbara Freethy 2008

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2015

ISBN 978–83–7551–460-5

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail:[email protected]

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Dla Terry’ego, Logana i Kristen

w podzięce za ich miłość i wsparcie

Podziękowania

Bardzo dziękuję Andrei Cirillo i Annelise Robey z Agencji Literackiej Jane Rotrosen za bezustanne wsparcie i inspiracje. Jestem również wdzięczna za wielogodzinne burze mózgów, lunche, czekoladę i kawę w Starbucks z Candice Hern, Carol Grace, Bellą Andre, Moniką McCarty, Tracy Grant, Jami Alden, Anne Hearn, Kate Moore, Lynn Hanna, Barbarą McMahon i Dianą Dempsey. Bez nich nie napisałabym tej książki. Dziękuję również Fog City Divas na www.fogcitydivas.com, dzięki którym mogłam pozostawać na bieżąco ze wszystkim, co działo się w świecie książek.

Prolog

Wielkie krople deszczu spływały po przedniej szybie samochodu, gdy pędziła ciemną, wąską drogą na północ od Los Angeles. Już ponad godzinę jechała wzdłuż pięknego, dzikiego wybrzeża Pacyfiku. Minęła Venice i Santa Monica, ruchliwe miasta plażowe, naszpikowane rezydencjami celebrytów wzgórza Malibu i Santa Barbara. Mogła wszystko rozpocząć od nowa, znaleźć bezpieczne schronienie, ale najpierw musiała dotrzeć na miejsce.

Z każdym przejechanym kilometrem światła odbijające się w lusterku przybliżały się. Miała coraz bardziej napięte nerwy i gęsią skórkę na ramionach i na karku. Zbyt długo uciekała, żeby nie rozpoznać niebezpieczeństwa. Ale skąd się wziął ten samochód? Była absolutnie pewna, że nikt jej nie śledził, gdy wyjeżdżała z Los Angeles. Po przejechaniu pięćdziesięciu kilometrów, podczas których bezustannie zerkała w lusterko wsteczne, zaczynała się już odprężać, teraz jednak strach powrócił.

Było za ciemno, żeby mogła dostrzec jadący za nią samochód, ale denerwowała ją prędkość, z jaką się do niej zbliżał. Nacisnęła pedał gazu i mocniej przywarła do kierownicy, gdy huraganowy wiatr wiejący znad oceanu wdarł się do samochodu, sprawiając, że prowadzenie stało się jeszcze trudniejsze.

Parę kilometrów dalej droga skręcała w głąb lądu. Zaczęła szukać zjazdu. W końcu dostrzegła znak zapowiadający skręt w stronę Santa Ynez Mountains. Może po paru zakrętach i zwrotach uda jej się zgubić ścigający ją samochód. A jeśli to tylko wyobraźnia płatała jej figle, podążający za nią samochód po prostu pojedzie dalej swoją drogą.

Zjazd zbliżał się szybko. Skręciła gwałtownie. Pięć minut później znów widziała za sobą przednie światła samochodu. Nie było wątpliwości: jechał za nią.

Musiała mu się urwać. Płynąca w żyłach adrenalina dawała jej odwagę i siłę. Była tak zmęczona ucieczką, żeby ocalić życie. Ale teraz nie mogła się poddać. Chyba popełniła ogromny błąd, zjeżdżając z głównej szosy. Na tej drodze nie było żadnego ruchu. Jeśli teraz ją dopadnie, nikt nie przyjdzie jej z pomocą.

Odległość pomiędzy pojazdami zmniejszała się. Ścigający samochód był tak blisko, że w tylnym lusterku mogła dostrzec sylwetkę mężczyzny. Zbliżał się do niej.

Następny zakręt wzięła zbyt gwałtownie. Opony zaczęły się ślizgać na gładkiej, mokrej nawierzchni.

Światła, które pojawiły się nagle z przeciwnej strony, oślepiły ją. Mocno nadepnęła na hamulce. Utraciła panowanie nad samochodem. Poleciała w poprzek jezdni, uderzyła w drewniane barierki i stoczyła się ze stromego nasypu. Wyciągnęła ręce w górę w geście protestu i modlitewnego błagania, gdy skały roztrzaskały przednią szybę.

Uderzenie, które w końcu nastąpiło, było miażdżące, a ból potworny. Pragnęła jedynie zatonąć w zapomnieniu. To był koniec. Była skończona.

Ale jakiś głos krzyczał do niej, żeby pozostała przytomna, bowiem jeśli jeszcze nie jest martwa, to za chwilę nie będzie żyła.

Rozdział 1

Ciemność w jej głowie zaczynała ustępować. Przedostające się przez zamknięte powieki światło kusiło ją, wzywało. Bała się odpowiedzieć na to wezwanie, bała się otworzyć oczy. Może było to wspominane przez różnych ludzi białe światło, za którym należało podążać po śmierci? Ale przecież nie była martwa, prawda?

Powiedziała sobie, że to tylko koszmar senny. Śniła i za chwilę się obudzi. Ale coś było nie tak. Coś było złego w jej łóżku. W głowie rozdzwoniły się jakieś dziwne dzwony. Czuła woń środków dezynfekcyjnych i chloru. Gdzieś z oddali dobiegało wycie syreny. Ktoś coś do niej mówił. Mężczyzna.

Gdy poczuła na ramieniu dotyk silnej ręki, w żołądku ścisnęło ją z niewytłumaczalnego przerażenia. Gwałtownie otworzyła oczy i zamrugała szybko, widząc niezrozumiałą scenę.

Nie znajdowała się w swoim łóżku w domu, jak myślała. Koło łóżka stał mężczyzna w długim, białym fartuchu. Wyglądał na pięćdziesiąt parę lat, miał przyprószone siwizną włosy i ciemne oczy o poważnym spojrzeniu. W jednej ręce trzymał notatnik. Z szyi zwieszał mu się stetoskop. Na długim, wąskim nosie miał okulary. Obok niego stała ubrana w niebieski kitel niska, pulchna brunetka z pełnym współczucia uśmiechem pasującym do widocznego na plakietce imienia Rosie.

Co się działo? Gdzie była?

– Obudziła się pani – powiedział lekarz z energiczną nutą w głosie i błyskiem zadowolenia w oczach. – To dobrze. Martwiliśmy się o panią. Przez wiele godzin była pani nieprzytomna.

Nieprzytomna? Spojrzała na siebie, nagle zauważając cienką, niebieską koszulę, szpitalną opaskę identyfikacyjną na przegubie, kroplówkę zamocowaną do lewej ręki. I ból… ból w głowie, w prawej ręce, w kolanach. Jej prawy policzek pulsował. Gdy uniosła dłoń do skroni, ze zdumieniem napotkała bandaż. Co, u diabła, jej się stało?

– Ostatniej nocy miała pani wypadek samochodowy – poinformował ją lekarz. – Jest pani ranna, ale wszystko będzie dobrze. Znajduje się pani w szpitalu St. Mary na przedmieściach Los Olivos w hrabstwie Santa Barbara. Jestem doktor Carmichael. Czy rozumie pani, co mówię?

Potrząsnęła głową. Jego energiczne słowa, bezładnie docierające do jej mózgu, zdawały się mieć niewiele sensu.

– Czy to wszystko mi się śni? – wyszeptała.

– To nie sen. Była pani ranna w głowę. Nic dziwnego, że wszystko się pani plącze – odpowiedział doktor. Posłał jej lekki, profesjonalny uśmiech graniczący ze zniecierpliwieniem. – Czy byłaby pani w stanie odpowiedzieć na parę pytań? Może zaczniemy od tego, jak się pani nazywa?

Otworzyła usta, żeby odpowiedzieć. Pytanie wydało jej się bardzo łatwe, ale nic nie przychodziło jej do głowy. W głowie miała pustkę. Jak się nazywała? Musiała mieć jakieś nazwisko. Każdy jakoś się nazywa. Do diabła, co z nią jest nie tak? Bezradnie pokręciła głową.

– Nie… nie jestem pewna – mruknęła wstrząśnięta.

Lekarz zmarszczył czoło i skupił spojrzenie na jej twarzy.

– Nie pamięta pani, jak się pani nazywa? A adres? Skąd pani pochodzi?

Zagryzła dolną wargę, starając się znaleźć właściwe odpowiedzi. W głowie wirowały jej jakieś cyfry, ale nie było żadnych nazw ulic, miast czy stanów. Ogarnęło ją przerażenie. To wszystko musiało jej się śnić, musiała tkwić w koszmarze sennym. Chciała uciekać, krzyczeć, żeby się obudzić, ale nic nie była w stanie zrobić.

– Nie wie pani, prawda? – wtrąciła pielęgniarka.

– Powinnam… powinnam wiedzieć. Dlaczego nie wiem? Co się stało? Dlaczego nie mogę sobie przypomnieć, jak się nazywam, gdzie mieszkam? Co się ze mną dzieje? – Z każdym rozpaczliwym pytaniem jej głos stawał się coraz donośniejszy.

– Doznała pani poważnego urazu mózgu – wyjaśnił doktor Carmichael. – Powrót do normalności może pani zabrać trochę czasu. Ale nie należy się tym martwić. Musi pani odpoczywać, poczekać, żeby opuchlizna ustąpiła.

Jego słowa miały ją uspokoić, ale zamiast tego przez jej żyły przetoczyła się paląca ogniem fala niepokoju. Z całych sił starała się coś sobie przypomnieć. Zerknęła w dół, na swoje ręce i dostrzegła jasnoróżowy, nieco odpryśnięty lakier do paznokci. Pomyślała, jak dziwnie jest patrzeć na własne palce i nie widzieć w nich nic znajomego. Nie miała pierścionków, żadnej biżuterii, nawet zegarka. Miała bladą skórę, szczupłe ręce. Ale nie miała pojęcia, jak wygląda jej twarz.

– Lustro – rzuciła gwałtownie. – Czy ktoś mógłby mi przynieść lustro?

Doktor Carmichael wymienił szybkie spojrzenie z Rosie, po czym skinął głową i pielęgniarka pospiesznie opuściła pokój.

– Musi pani się postarać zachować spokój – powiedział, zaznaczając coś w notatniku. – Zdenerwowanie w niczym pani nie pomoże.

– Nie wiem, jak się nazywam. Nie wiem, jak wyglądam. – Histeria kipiała jej w gardle, a przerażenie sprawiało, że chciała wyskoczyć z łóżka i biec… ale nie miała pojęcia dokąd. Próbowała uspokoić oddech pomimo przypływu adrenaliny. Jeśli był to senny koszmar, to przecież w końcu się obudzi. Jeśli zaś nie był… cóż, wtedy będzie musiała wymyślić, co dalej robić. Tymczasem powinna się uspokoić. Zebrać myśli.

Doktor powiedział, że miała wypadek. Jak wypadek samochodowy z jej snu? Czy to możliwe, żeby to nie był sen, lecz rzeczywistość?

Zerknęła na zegar i zobaczyła, że jest wpół do ósmej. Teraz przynajmniej to wiedziała.

– Czy to noc, czy dzień? – Jej spojrzenie powędrowało w stronę okna, ale zaciągnięta niebieska zasłona uniemożliwiała wyjrzenie na zewnątrz.

– Jest rano – odpowiedział lekarz. – Przywieziono panią wczoraj wieczorem koło dziewiątej.

Ponad dziesięć godzin temu. Tyle czasu minęło.

– Wie pan, co się stało?

– Niestety, nie znam szczegółów, ale z tego, co wiem, brała pani udział w poważnym wypadku drogowym.

Zanim zdążyła zadać kolejne pytanie, do pokoju wróciła pielęgniarka i podała jej małe lusterko.

Otworzyła je drżącymi palcami, bojąc się, co może zobaczyć. Przez dłuższy czas wpatrywała się w swoją twarz. Miała jasnoniebieskie oczy, obramowane gęstymi, ciemnymi rzęsami. Długie, kręcące się, splątane szarobrązowe włosy opadały jej na ramiona. Widziała cienie pod oczami i fioletowe sińce, mocno odcinające się od jej bladej cery. Biały bandaż otaczał jej skroń. Na kościach policzkowych widoczne były liczne drobne zadrapania. Cała twarz była szczupła i wymizerowana. Wyglądała jak duch. Nawet w oczach czaił się mrok.

– O Boże… – szepnęła. Miała wrażenie, jakby spoglądała na kogoś obcego. Kim była?

– Skaleczenia się zagoją – powiedziała pielęgniarka. – Nawet się pani nie obejrzy, kiedy odzyska pani swoją piękną buzię.

Ale to nie skaleczenia ją przeraziły, tylko fakt, że nie rozpoznawała niczego w tej twarzy. Nie czuła absolutnie nic wspólnego z kobietą z lustra. Gwałtownie zamknęła wieczko lusterka, bojąc się wpatrywać w nie dłużej. Jej puls przyspieszył, a serce waliło coraz szybciej, w miarę jak zaczynało do niej docierać, w jakiej znalazła się sytuacji. Czuła się bezbronna, chciała uciec i ukryć się gdzieś do czasu, aż wszystkiego się dowie. Gdyby doktor Carmichael, który prawdopodobnie wyczuł jej desperację, nie położył ręki na jej ramieniu, wyskoczyłaby z łóżka.

– Wszystko będzie dobrze – stwierdził zdecydowanie, napotkawszy jej wzrok. – Znajdą się odpowiedzi. Proszę nie starać się za bardzo. Lepiej odpocząć i pozwolić ciału się zregenerować po przejściach.

– A jeśli odpowiedzi nie przyjdą? Co będzie, jeśli zostanę taka na zawsze? – wyszeptała.

Zmarszczył czoło. Nie potrafił ukryć zmartwienia w oczach.

– Zajmijmy się wszystkim krok po kroku. Na korytarzu czeka ktoś z biura szeryfa. Chciałby z panią porozmawiać.

Policjant chciał z nią rozmawiać? Nie brzmiało to dobrze. Przełknęła kolejną grudę strachu.

– Dlaczego? Dlaczego chce ze mną rozmawiać?

– Chodzi o coś związanego z pani wypadkiem. Dam mu znać, że odzyskała pani przytomność.

Gdy lekarz opuścił pokój, do łóżka podeszła Rosie.

– Czy mogę coś pani podać? Może wodę, jakiś sok, dodatkowy koc? Ranki nadal są bardzo chłodne. Nie mogę się doczekać nadejścia kwietnia. Nie wiem, jak pani, ale ja jestem już zmęczona tym deszczem. Jestem gotowa na pojawienie się słońca.

Oznaczało to, że był marzec, końcówka długiej, chłodnej zimy, i że nadchodziła wiosna. Przez głowę przemknęły jej obrazy wietrznych popołudni, rozkwitających kwiatów, kogoś puszczającego latawiec, piękny czerwono-złoty latawiec, który zaplątał się w gałęziach wysokiego drzewa. Głowę wypełnił jej śmiech dziewczynki… Czy to był jej śmiech, czy kogoś innego? Zobaczyła dwie inne dziewczynki i chłopca, biegnących po trawie. Chciała ich dogonić, ale znajdowali się za daleko, a potem znikli, pozostawiając ją z niepokojącym poczuciem straty i gęstą, mroczną zasłoną w głowie.

Dlaczego nic nie pamiętała? Dlaczego mózg wyłączył ją z własnego życia?

– Jaki jest dzisiaj dzień? – zapytała, zdecydowana zebrać jak najwięcej informacji.

– Jest czwartek, dwudziesty drugi dzień marca – odpowiedziała Rosie z pełnym współczucia uśmiechem.

– Czwartek – mruknęła, odczuwając ulgę, że ma jakiś konkretny fakt, nawet tak nieistotny jak dzień tygodnia.

– Proszę spróbować się nie martwić. Nawet się pani nie obejrzy, kiedy wszystko wróci do normy – dodała Rosie.

– Kiedy nie wiem nawet, co jest normą. Gdzie są moje rzeczy? – zapytała gwałtownie, szukając kolejnych odpowiedzi. Może, jeśli weźmie do ręki coś należącego do niej, wszystko jej się przypomni.

Rosie ruchem głowy wskazała na równy stosik ubrań na pobliskim krześle.

– To miała pani na sobie, gdy panią przywieźli. Nie miała pani ani torebki, ani żadnej biżuterii.

– Czy może mi pani podać moje ubranie?

– Oczywiście. Jest trochę poplamione krwią – powiedziała Rosie. Podniosła stosik z krzesła i położyła na łóżku. – Niedługo do pani zajrzę. Jeśli będzie pani czegoś potrzebowała, proszę nacisnąć dzwonek.

Przyglądała się niebieskim, podartym na kolanach dżinsom, jasnoniebieskiej koszulce, granatowemu swetrowi i szaremu żakietowi, upstrzonemu ciemnymi plamami krwi, a może błota, nie była pewna. Rozejrzała się po pokoju i dostrzegła na podłodze parę tenisówek firmy Nike. Wyglądały na zniszczone, jakby przebiegła w nich wiele kilometrów.

W głowie rozbłysło jej następne wspomnienie. Niemal czuła, jak biegnie, czuła wiatr we włosach, dudnienie serca, ciężki oddech. Ale nie był to jogging. Nie była odpowiednio ubrana. Miała na sobie ciężki płaszcz, sukienkę i buty na wysokich obcasach. Próbowała zatrzymać ten obraz, ale zniknął z jej pamięci równie szybko, jak się pojawił. Pomyślała, że powinna być wdzięczna, iż w ogóle coś jej się przypomniało, ale czuła tylko poirytowanie.

Wsunęła ręce do kieszeni dżinsów i żakietu w poszukiwaniu jakiejś wskazówki dotyczącej jej tożsamości, ale nic nie znalazła. Już miała odłożyć marynarkę, gdy spostrzegła dziwne wybrzuszenie w podszewce. Przesunęła po nim palcami i ze zdziwieniem zauważyła klapkę, zasłaniającą ukryty suwak. Rozpięła suwak, włożyła rękę i wstrząśnięta wyciągnęła zwitek dwudziestodolarówek. Było tego co najmniej tysiąc pięćset dolarów. Na miły Bóg, dlaczego nafaszerowała swój żakiet taką ilością gotówki? Ewidentnie zadała sobie wiele trudu, żeby ukryć pieniądze, bo żeby je znaleźć, trzeba było dokładnie przeszukać marynarkę. Ci, którzy ją rozbierali, najwyraźniej nie odkryli gotówki.

Rozległo się pukanie do drzwi, więc pospiesznie wepchnęła banknoty z powrotem do marynarki i położyła ją na brzegu łóżka, dosłownie na sekundy przed wejściem do pokoju umundurowanego policjanta. Na jego widok jej puls przyspieszył, i to nie z poczucia ulgi, ale ze strachu. Instynkt podpowiadał jej, żeby była ostrożna, że policjant może przysporzyć jej kłopotów.

Policjant był dość krępy, ostrzyżony w wojskowym stylu i wyglądał na czterdzieści parę lat. Miał pomarszczone czoło, rumianą, ogorzałą twarz i niezwykle poważny wzrok.

– Nazywam się Tom Manning – rzucił energicznie. – Jestem przedstawicielem biura szeryfa. Zajmuję się badaniem wypadku samochodowego, w którym brała pani udział.

– Dobrze – odparła znużona. – Powinnam panu powiedzieć, że nic nie pamiętam. Prawdę mówiąc, nie pamiętam zupełnie nic o sobie.

– Tak, doktor powiedział, że cierpi pani na coś w rodzaju amnezji.

Jego słowa były pełne podejrzliwości, a w ciemnych oczach czaiło się powątpiewanie. Dlaczego był nieufny? Jaki mogłaby mieć powód, żeby udawać, iż nic nie pamięta? Czy podczas wypadku stało się coś złego? Czy popełniła jakiś błąd? Czy ucierpiał ktoś inny? Na samą myśl o tym ścisnęło ją w żołądku.

– Czy może mi pan powiedzieć, co się stało? – zapytała, niemal bojąc się usłyszeć odpowiedź.

– Pani samochód zjechał z szosy w górach Santa Ynez, niedaleko przełęczy San Marcos. Stoczył się w dół po stromym nasypie i wylądował w żlebie jakieś sto metrów od drogi. Na szczęście wjechała pani w drzewo.

– Na szczęście? – powtórzyła.

– Inaczej wylądowałaby pani w najeżonym głazami, wartkim strumieniu – odpowiedział. – Przód pani hondy civic był zmiażdżony, a przednia szyba stłuczona.

To wyjaśniało jej skaleczenia i siniaki na twarzy.

– Miała pani mnóstwo szczęścia – dodał policjant.

– Kto mnie znalazł? – zapytała.

– Świadek widział, jak pani samochód wypadł z drogi i zadzwonił pod telefon alarmowy. Czy to pani coś przypomina?

Opowieść o wypadaniu z drogi bardzo przypominała to, co jej się śniło.

– Nie jestem pewna.

– Czy była pani w samochodzie sama?

Pytanie ją zaskoczyło.

– Tak mi się wydaje. – Pomyślała o swoim śnie. Czy była sama w samochodzie? Nie przypominała sobie nikogo innego. – Gdybym nie była sama, to chyba drugi pasażer byłby teraz tutaj, w szpitalu.

– Tylne drzwi pani samochodu były otwarte. Na środku tylnego siedzenia był zamocowany dziecinny fotelik, była też butelka z mlekiem i ten bucik. – Policjant Manning wyciągnął przezroczystą plastikową torebkę, przez którą widać było bucik, tak malutki, że zmieściłby się w jej dłoni. Serce zaczęło jej bić jak oszalałe. Poczuła nagłą potrzebę, żeby zakończyć tę rozmowę, żeby zmusić go do odejścia, zanim powie coś jeszcze, coś potwornego, coś związanego z tym bucikiem.

– O Boże! Proszę przestać. Nie mogę tego znieść.

– Bardzo mi przykro, ale muszę wiedzieć. Czy ma pani małe dziecko? – zapytał. – Czy pani dziecko było razem z panią w samochodzie?

Rozdział 2

Jego pytania uderzyły w nią z impetem, sprawiając, że straciła oddech. Przed oczami przemknęła jej scena… Pulchne stópki, maleńkie paluszki kopiące jej rękę, gdy usiłowała wsunąć bucik na nóżkę i zapiąć jaskraworóżowe rzepy.

Jej córka. Jej dziecko!

Ogarnął ją głęboki, silny, rozdzierający ból. Nie wiedziała o sobie nic, ale z absolutną pewnością wiedziała, że ma małą dziewczynkę. Zamknęła oczy, rozpaczliwie pragnąc zobaczyć buzię córeczki, przypomnieć sobie jej imię, ale mrok w jej głowie nie chciał się rozwiać. Przeszłość nadal pozostawała niedostępna.

– Proszę pani?

Otworzyła oczy i ujrzała policjanta, przyglądającego jej się z surowym wyrazem twarzy.

– Mam małą córeczkę – powiedziała, słysząc zdumienie we własnym głosie.

Zmrużył oczy.

– Czy dziecko było z panią w samochodzie? Czy przypomniała pani sobie coś?

– Wiem… wiem, że mam córkę – wyjąkała. – W myślach ujrzałam siebie zakładającą ten bucik. Ale nie mam pojęcia, czy była ze mną.

– Jak ma na imię?

Poraziła ją bolesna prawda. Zagryzła dolną wargę.

– Nie wiem.

Dobry Boże! Jaka matka nie umie sobie przypomnieć imienia własnego dziecka?

– Muszę wstać. Muszę ją znaleźć. – Usiadła na łóżku z zamiarem wstania, ale policjant zagrodził jej drogę.

– Spokojnie, proszę. Z tego, co wiem, nie jest pani w stanie nigdzie pójść – powiedział. – Zresztą, dokąd by pani poszła, skoro nic pani nie pamięta?

Spojrzał na nią ostro, wyzywająco. Miał rację. Nie wiedziała, dokąd iść. Ale przecież nie mogła siedzieć na tym łóżku, gdy jej dziecko mogło być w tarapatach.

– Może opowie mi pani wszystko, co pani pamięta – zaproponował Manning. – Nawet jeśli są to drobne strzępki wspomnień. Fragmenty i kawałki mogą się złożyć w pełny obraz.

Ponownie przymknęła oczy i odetchnęła głęboko. W głowie miała pustkę, mrok tak wszechogarniający, że bała się, iż i ją pochłonie. Otwierając oczy, złapała się za poręcz łóżka. Czuła potrzebę przytrzymania się czegoś solidnego. Zakręciło jej się w głowie i pokój zaczął wirować przed oczami. Kilka razy zamrugała, próbując skupić spojrzenie na policyjnej odznace na piersi Manninga.

Nagle odżyło inne wspomnienie.

Mężczyzna wyciągnął odznakę z wewnętrznej kieszeni marynarki. Była wstrząśnięta faktem, że nie był tym, za kogo się podawał. Okłamał ją. Teraz znalazła się w tarapatach. Powiedziała jej o tym nie tylko odznaka, ale jego zadowolony wyraz twarzy, jego spojrzenie, mówiące, że znalazła się dokładnie tam, gdzie chciał, zapędzona w ślepy zaułek, przerażona i bardzo, bardzo samotna.

– Proszę pani, czy wszystko w porządku? Czy mam zadzwonić po pielęgniarkę?

Głos policjanta przywołał ją do rzeczywistości. Spojrzała na niego, zastanawiając się, czy przybył po to, żeby naprawdę jej pomóc, czy też miał ukryte zamiary. Czy był człowiekiem bez twarzy z jej wspomnienia? A może był tylko tym, za kogo się podawał: oficerem badającym sprawę jej wypadku. Skąd miała wiedzieć? Zerknęła na zamknięte drzwi za jego plecami, zadając sobie pytanie, czy po drugiej stronie znajdował się ktoś, kto mógłby przyjść jej na ratunek.

W miarę wydłużającej się ciszy oczy policjanta się zwężały. Chyba nie proponowałby wezwania pielęgniarki, gdyby się martwił, że może zostać odkryty w jej pokoju. Na dodatek lekarz najwyraźniej spotkał go już wcześniej. Chyba popadła w paranoję.

– Wszystko w porządku – odpowiedziała po chwili.

– Co pani zapamiętała?

– Nic – odparła pospiesznie, zastanawiając się, dlaczego w pierwszym odruchu chciała skłamać. Ale nie miała czasu, żeby teraz to badać. Wysłannik z biura szeryfa czekał.

– Nie potrafię sobie przypomnieć niczego o sobie i mojej córce. Byłabym wdzięczna Bogu, gdyby było inaczej.

– Ja też – ciężko odpowiedział policjant.

Dosłyszała w jego głosie nutę zmartwienia.

– Czego mi pan nie mówi? – zapytała.

Przez dłuższą chwilę patrzył na nią, po czym powiedział:

– Znaleźliśmy dziecinny bucik parę metrów od samochodu. Tylne drzwi były otwarte, więc możliwe, że wypadł w momencie wypadku. Albo…

– Albo co? – zapytała, gdy zrobił przerwę odrobinę za długą. Ogarnął ją przeraźliwy strach. – Albo co? – powtórzyła.

– W zależności od tego, w jakim wieku jest pani córka, mogła sama wstać z siedzenia i gdzieś pójść. Próbuję więc ustalić, czy w czasie wypadku była z panią w samochodzie, czy też nie.

– O Boże!

– Proszę się uspokoić – pospiesznie rzucił policjant. – Właśnie teraz ekipa poszukiwawcza przeczesuje kanion. Robimy wszystko, co tylko daje się zrobić. Potrzebuję tylko od pani jak najwięcej informacji o dziecku.

Miała ochotę krzyczeć z frustracji. Oczywiście potrzebował odpowiedzi, ale nie miała mu nic do zaoferowania. Nie mogła jednak znieść myśli o swoim zaginionym dziecku, samym, być może gdzieś w dziczy… Przerażenie ją przytłaczało.

– Czy pamięta pani, że w chwili, gdy samochód wypadł z drogi, znajdowała się pani w środku? – zapytał Manning.

– Słucham? – spytała. Panika nie pozwalała jej myśleć.

– Samochód. Czy pamięta pani, że była pani w środku, gdy zdarzył się wypadek? Jeśli była pani przytomna, może mówiła pani coś do swojej córki. Może słyszała pani jej płacz.

Zastanowiła się przez chwilę.

– Nie wydaje mi się. Ale zaraz, czy osoba, która widziała wypadek, wspominała coś o moim dziecku?

Policjant pokręcił głową.

– Pani samochód wylądował w głębokim żlebie. Wczoraj w nocy było ciemno choć oko wykol i burzowo. Samochodu nie sposób było dostrzec z szosy. Gdyby świadek nie widział, jak pani auto przecina środkową linię i przelatuje przez barierki, mogłoby upłynąć wiele dni, zanim ktoś by panią znalazł. A tak, nie minął nawet kwadrans, gdy zjawiło się pogotowie, a potem kolejny, zanim ratownikom udało się zejść po stromym nasypie do pani samochodu. Nie wiem, w jakim wieku jest pani córka, ale sam mam kilkoro dzieci, więc zaryzykuję twierdzenie, że ten bucik wygląda, jakby pasował na roczne, dwuletnie dziecko. To nieprawdopodobne, żeby dziecko w tym wieku samo odpięło pasy i wysiadło z samochodu.

– Ale nie niemożliwe – powiedziała.

– Nie niemożliwe – zgodził się. – Czy jest pani pewna, że nic pani nie pamięta z wydarzeń tamtej nocy? To bardzo ważne.

– Do diabła, wiem, że to ważne! – Gwałtownie odetchnęła, walcząc z atakiem histerii. Musiała myśleć, skupić się na tym, co wiedziała. – Dobrze. Tuż przed tym, zanim się ocknęłam na tym łóżku, wydawało mi się, że śni mi się wypadek samochodowy, ale to musiała być rzeczywistość. Musiałam ponownie przeżywać to, co się wydarzyło. – Zatrzymała się na chwilę, szukając w pamięci wszystkiego, co się w niej zachowało. – We wstecznym lusterku widziałam światła i miałam wrażenie, że się boję, że ktoś mnie śledzi. Pamiętam, że czułam potrzebę jechania szybciej, ucieczki.

– Czy zauważyła pani może numery rejestracyjne czy markę samochodu?

– Było ciemno. Widziałam tylko światła. A świadek wypadku? Widział coś?

– Powiedział, że podążał za panią inny samochód, ale pojechał dalej, gdy pani samochód przeleciał przez bariery. Nie widział tablic rejestracyjnych.

– Jadący za mną samochód musiał zepchnąć mnie z drogi. Inaczej by się zatrzymał.

– Niekoniecznie. Podczas takiej potwornej burzy jak wczorajszej nocy nie każdy zatrzymuje się, gdy jest jakiś wypadek. Niektórzy nie lubią się mieszać w takie sprawy. Tak czy inaczej, rozesłaliśmy opis pani i pani samochodu w całym hrabstwie. Znalazła się też pani w wieczornych wiadomościach lokalnych stacji. Ponieważ nie miała pani żadnych dokumentów, zrobiliśmy pani zdjęcie. Może ktoś panią rozpozna i powie wszystko, czego potrzebujemy.

Jego słowa powinny przynieść jej ulgę, ale tak się nie stało. Gdzieś w podświadomości wyczuwała, że jej zdjęcie w wiadomościach nie zapowiadało niczego dobrego. Przecież przed kimś uciekała. Co będzie, jeśli ten ktoś ją zobaczy? I przyjdzie do szpitala?

– Zajrzę jeszcze później. – Policjant wyjął wizytówkę i położył ją na stoliku przy łóżku. – Proszę dzwonić, jeśli coś pani sobie przypomni.

Gdy wyszedł z pokoju, zaczęła głęboko oddychać. W pierwszym odruchu miała chęć zerwać się z łóżka i pobiec na miejsce wypadku. Jednak kręciło jej się w głowie, a pulsujący ból w czaszce nie ustępował. Wiedziała, że najrozsądniej będzie pozostać w szpitalu i skoncentrować się na przypomnieniu sobie, kim jest i co się wydarzyło tuż przed wypadkiem. Niestety nie udawało jej się ożywić w pamięci żadnych szczegółów. Nie mogła sobie przypomnieć buzi swojego dziecka, ale czuła miłość przepełniającą serce.

Gdy położyła dłoń na brzuchu, wiedziała, że kiedyś czuła tam drobne kopnięcia i ruchy. Kiedyś słyszała pierwszy płacz swojego malucha. Kiedyś trzymała swoją córeczkę w ramionach. Teraz miała bolesną świadomość straty. Ogarnęło ją uczucie bezradności. Dlaczego nie mogła sobie przypomnieć, czy jej dziecko było razem z nią w samochodzie?

Po policzkach zaczęły jej płynąć łzy strachu i frustracji. Ale płacz nie przyniósł ulgi, sprawił, że poczuła się słaba. Chwyciła chusteczkę z pudełka i wytarła twarz. Kilka razy odetchnęła głęboko, po czym położyła się na poduszkach i zamknęła oczy. Zaczęła się rozpaczliwie, błagalnie modlić o bezpieczeństwo córeczki. Chociaż nie umiała przywołać w pamięci buzi swojego malucha, w głowie słyszała przeraźliwy płacz dziecka, które wołało swoją matkę.

* * *

Jego cień przybliżał się. Słyszała, jak wypowiadał słowa lekko i z humorem, jakby nic złego się nie działo. Głos w jej głowie szeptał, żeby mu nie ufała. Ze swoją pociągającą powierzchownością i ujmującym wdziękiem sprawiał wrażenie nieszkodliwego. Wszyscy uważali go za księcia, ale ona wiedziała lepiej. Potrafiła przeniknąć przez maskę uśmiechu, którą zakładał. I wiedziała, że może zabić. Widziała, jak to robił. Biegnij! Szybciej!

Obudziła się gwałtownie, spocona, z bijącym sercem, z rwącym się oddechem. Ponad minutę zabrało jej uświadomienie sobie, gdzie się znajduje – w szpitalu. Tym razem była sama. Nie było lekarza ani pielęgniarki, nie było policji i, co ważniejsze, żadnych mrocznych, groźnych cieni. Zasłony zostały rozsunięte, więc za oknem widziała świecące słońce. Burza się skończyła. Koszmar się skończył. Czy na pewno?

Usiłowała sobie przypomnieć, jak się nazywa, gdzie mieszka, kiedy się urodziła. Nic. Ponownie zamknęła oczy, usiłując wyczarować w myślach twarz ojca, matki, chłopaka, siostry, przyjaciółki… Przecież musiał istnieć ktoś w jej życiu, prawda? Ktoś, kto ją znał. Kto ją kochał?

Pytania przetaczały się przez jej głowę, jedno za drugim. Brak pamięci był wstrząsającym uczuciem. Dlaczego pamięć jej nie wracała? Lekarz mówił, że potrzebny jej odpoczynek. I przespała się. Jej ostatnie koszmary senne dobitnie o tym świadczyły.

Czy w jej snach znajdowała się odpowiedź? Wydawało się, że stale ucieka, ucieka przed mężczyzną. Kim był? I dlaczego ją ścigał?

Cholera! Dlaczego nie umiała odblokować swojego mózgu? Walnęła pięściami w materac. Ten ruch wywołał falę bólu, która przepłynęła przez jej ciało, przypominając, że była ranna nie tylko w głowę.

Otworzyła oczy, poruszyła palcami u stóp i przesunęła nogi. Poczuła ulgę, gdy okazało się, że wszystkie stawy i mięśnie pracowały, niektóre wywołując większy ból, ale przynajmniej nie była sparaliżowana.

Zerknęła na zegarek i zobaczyła, że jest po drugiej. Przespała wiele godzin. Na stoliku przy łóżku stała taca z obiadem, ale ona wcale nie była głodna. Potrzebowała informacji i pokrzepienia. Sięgnęła po wizytówkę pozostawioną przez policjanta, zanim jednak zdążyła wybrać numer, oficer Manning wkroczył do pokoju.

– Właśnie miałam do pana dzwonić – powiedziała.

– Mam nadzieję, że oznacza to, iż odzyskała pani pamięć.

– Niestety nie. Czy znaleźliście moje dziecko?

– Nie. Przez całą noc doświadczona ekipa z psami tropiącymi przeszukiwała kanion, ale nigdzie nie było ani śladu dziecka. Nasi eksperci z dochodzeniówki uważają, że drzwi samochodu otworzyły się na skutek zderzenia. Poza bucikiem na zewnątrz samochodu nie znaleźliśmy żadnych innych tropów, żadnych śladów stóp, żadnych części garderoby, nic, co wskazywałoby na obecność w samochodzie dziecka lub kogokolwiek innego w chwili wypadku. Sprowadzimy dźwig, żeby wyciągnąć pani pojazd, ale niewiele z niego zostało.

– To… to chyba dobrze… że nic nie znaleźliście.

Właściwie wcale nie była pewna, czy to dobrze, czy źle. Jej córeczka nadal była zaginiona. Gdy spojrzała w oczy policjanta, dostrzegła w nich błysk sceptycyzmu.

– O co chodzi? – zapytała. – Dlaczego patrzy pan na mnie tak, jakbym coś ukrywała?

– Po prostu sumuję fakty, które jakoś do siebie nie pasują. Zastanawia mnie wiele rzeczy dotyczących pani wypadku. W samochodzie nie natrafiliśmy na żaden dokument, mogący panią zidentyfikować, nie znaleźliśmy żadnej torebki, portfela, dowodu rejestracyjnego auta, absolutnie nic. – Zrobił przerwę, żeby jego słowa do niej dotarły, po czym ciągnął dalej. – Naprawdę nie znam kobiety, która wybrałaby się w podróż samochodem bez jakiejkolwiek torby.

– To rzeczywiście dziwne – mruknęła.

– Sprawdziliśmy numery rejestracyjne pani hondy i dowiedzieliśmy się, że jest zarejestrowana przez Margaret Bradley. Po dalszych dochodzeniach udało nam się ustalić, że pani Bradley umarła w szpitalu dwa miesiące temu, w wieku osiemdziesięciu dwóch lat. Mówiąc precyzyjnie, mieszkała w Venice Beach w hrabstwie Los Angeles. Nie miała żadnych krewnych.

Margaret Bradley? Powtórzyła w myślach to nazwisko, ale nic dla niej nie znaczyło.

– Nazwisko nie brzmi znajomo.

– I nie wie pani, w jaki sposób znalazła się pani w jej samochodzie kilkadziesiąt kilometrów na północ od Los Angeles?

– Nie. – Przerwała. Nie podobał jej się ton głosu policjanta ani jego groźnie zmarszczone czoło. – Co pan sugeruje? Sądzi pan, że ukradłam samochód?

– Mam nadzieję, że nie.

– A ja jestem tego pewna – rzuciła pospiesznie.

– Trudno o pewność, gdy nie wie pani, kim jest.

Czy była osobą zdolną do kradzieży samochodu? Niezbyt prawdopodobne, ale jak mogła wiedzieć na pewno?

– Jeśli znalazła się pani w kłopotach, jeśli jest pani w coś zamieszana, nie jest jeszcze za późno, żeby wszystko wyprostować – oświadczył policjant, patrząc na nią twardym wzrokiem.

– Nie wiem, czy jestem w kłopotach. Nie wiem, kim jestem. Proszę Boga, żeby ktoś mógł mi to powiedzieć.

– Ja mogę ci powiedzieć, kim jesteś. Mogę ci powiedzieć dokładnie, kim jesteś – od strony drzwi dobiegł ją męski głos.

Rozdział 3

Jej serce przyspieszyło, gdy do pokoju zdecydowanie wkroczył wysoki mężczyzna w wyblakłych dżinsach, szarej koszuli i kurtce z czarnej skóry. Szeroki w barach, szczupły w biodrach, poruszał się jak lekkoatleta zdążający do mety, bez względu na to, kto stał mu na drodze. Falujące, potargane, ciemne włosy sięgały kołnierzyka koszuli. Kiedy się zbliżył, zobaczyła jego oczy – zawzięte, ogniście zielone, pełne oskarżenia i czegoś, co przypominało nienawiść. Usiadła prosto na łóżku, instynktownie czując potrzebę, żeby się chronić.

Kim jest ten człowiek? I dlaczego każdy nerw w jej ciele napiął się w pogotowiu?

– Kim pan jest? – zapytała nieufnie.

– Co to znaczy, kim jestem? Wiesz, kim jestem, Sarah. Widzieliśmy się całkiem niedawno. – Wbił w nią palący wzrok. – Czy naprawdę sądziłaś, że po zmianie koloru włosów cię nie rozpoznam? Jeśli chciałaś się zamaskować, to trzeba było schować te swoje piękne, kłamliwe, niebieskie oczy.

Z trudem przełknęła ślinę, usiłując pojąć sens jego słów.

– Czy tak mam na imię? Sarah?

Jego spojrzenie wyostrzyło się, stwardniało. Zacisnął usta w wąską kreskę, a dłonie zwinął w pięści.

– Oczywiście, że tak masz na imię. Co tu się, u diabła, dzieje? Dlaczego zachowujesz się tak, jakbyś mnie nie znała? I gdzie jest Caitlyn? – Odwrócił się do oficera Manninga. – Gdzie jest moja córka?

– Nie wiem – odpowiedział Manning. – Ratownicy donieśli tylko o jednej osobie w samochodzie po wypadku, o tej kobiecie, którą nazywa pan Sarah.

– Co to znaczy, że Caitlyn nie było w samochodzie? – Ponownie zwrócił się do niej. – Co zrobiłaś z moją córką?

Zacisnął dłonie na poręczy łóżka tak mocno, że aż zbielały mu palce. Miała wrażenie, że z całych sił hamował się, żeby nie złapać jej za szyję i nie wydusić z niej odpowiedzi.

– Byłam ranna w głowę – powiedziała. – Nic nie pamiętam. Nie wiem, kim pan jest, kim sama jestem i, co najważniejsze, gdzie jest moje dziecko.

– O czym mówisz, do diabła? O czym ona mówi? – zażądał wyjaśnień od Manninga.

– Według lekarzy cierpi na amnezję.

– Niemożliwe – odparł.

– To prawda – powiedziała, ale jej słowa nie zmniejszyły niedowierzania widocznego w jego oczach. Jednak teraz miała przynajmniej kilka nowych faktów, nad którymi mogła popracować: swoje imię, Sarah. Na dodatek ten mężczyzna potwierdził, że miała córkę. – Caitlyn – mruknęła. – Czy to imię mojego dziecka?

– Pewnie, że to jej imię. I to nie jest tylko twoja córka. Jest naszą córką – rzekł ponuro. – Nie miałaś prawa zabierać jej ode mnie i tak długo się nie odzywać. A teraz udajesz, że nic nie pamiętasz? To jakiś absurd. – Odwrócił się z powrotem do Manninga. – Gdzie jest moje dziecko?

– Tego właśnie usiłujemy się dowiedzieć. Może więc zatrzymałby się pan na chwilę i wyjaśnił mi, kim pan jest i kim jest ta pani? – zaproponował Manning.

– Nazywam się Jake Sanders. A to jest Sarah Tucker – rzucił niecierpliwie. – Mamy córeczkę Caitlyn – mówił kipiącym emocjami głosem, patrząc na nią twardym wzrokiem. – Nie pamiętasz Caitlyn? Jaka matka nie pamięta własnego dziecka?

To oskarżenie rozdarło jej serce. Zamknęła oczy, czując ból. Wiedziała, że miał rację. Musi być bardzo, bardzo złą matką.

– Spójrz na mnie – powiedział z mocą. – Popatrz na nią.

Wymagało to od niej otwarcia oczu.

Wyciągnął portfel i wyjął z niego zdjęcie.

– To jest Caitlyn. To jest dziecko, które mi zabrałaś.

Podał jej fotografię.

Gdy spojrzała na zdjęcie, serce jej stanęło. Główkę małej dziewczynki otaczała aureola złotych loków, spiętych nad uchem różową spinką w kształcie kokardy. Miała zadarty nosek i jasnoniebieskie, niemal szare oczy, tak podobne do jej własnych. To dziecko, ten malutki aniołek to jej córeczka. Przycisnęła zdjęcie do serca, czując falę śmiertelnego przerażenia. Coś było nie tak, bardzo nie tak. Wiedziała to w głębi serca.

– Gdzie ona jest? – zażądał odpowiedzi Jake. – Cholera, powiedz mi, gdzie ona jest! Nie możesz jej przede mną chować!

Policjant ostrzegawczo położył dłoń na ramieniu Jake’a.

– Proszę spokojnie.

Jake strząsnął rękę Manninga.

– Mam prawo wiedzieć, gdzie znajduje się moje dziecko.

– Owszem, ale proszę mi powiedzieć, czy jest pan w formalnym związku z panią Tucker? Czy jesteście małżeństwem?

– Nie, ale rozmawialiśmy o tym, snuliśmy plany – powiedział Jake, niecierpliwie machając ręką. – Niemal przez dwa lata mieszkaliśmy razem w San Francisco. Ale z faktu, że nie jesteśmy małżeństwem, nie wynika, że nie mam praw jako ojciec. Rozmawiałem z moim prawnikiem. Rozmawiałem z policją z San Francisco. Wszyscy zgodzili się ze mną, że Sarah nie może ukraść mi dziecka. Ale nie mogli nic zrobić, dopóki jej nie znaleźliśmy.

– Jak mnie znaleźliście? – przerwała mu. – Skąd wiedziałeś, że jestem w tutejszym szpitalu?

– Od Dylana. Pomagał mi ciebie szukać, a ma sporo kontaktów w tych okolicach. Ostatniej nocy jeden z jego kolesiów z policji przesłał mu twoje zdjęcie i szczegóły wypadku. Od razu cię rozpoznał.

– Kto to jest Dylan? – zapytała.

– Mój brat. Jest dziennikarzem, przecież o tym wiesz. Dlaczego udajesz, że nie wiesz?

– Nie udaję. Czy San Francisco nie jest daleko stąd? Jak się tu dostałeś tak szybko? – pytała dalej.

– To pięć godzin drogi, ale przejechałem ją w cztery. Bałem się, że znikniesz, zanim tu dotrę.

– Kiedy po raz ostatni widział pan Sarah i córeczkę? – wtrącił się Manning.

– Dokładnie siedem miesięcy, dwa tygodnie i trzy dni temu – matowym głosem odpowiedział Jake. – Sarah zniknęła z Caitlyn, kiedy byłem w delegacji.

– Zostawiłam cię? Dlaczego? – zainteresowała się.

Spojrzał na nią twardym wzrokiem.

– Na kartce napisałaś: „To się nam nie uda. Nie staraj się mnie odnaleźć. Sarah”. I tyle. To wszystko, co dostałem. Od tamtego czasu nie miałem od ciebie żadnej wiadomości. Zniknęłaś z powierzchni ziemi.

Zaczęła analizować to, co usłyszała. Nie miało to najmniejszego sensu. Przecież chyba musiała kochać tego człowieka. Mieszkała z nim, była z nim blisko, miała z nim dziecko… Czemu miałaby zostawiać taki chłodny liścik?

– Czemu miałabym tak zrobić?

– Diabli wiedzą. – Oparł ręce na biodrach. – Może ty mi to wyjaśnisz, Sarah. Może opowiesz mi, jak to się stało, że pewnego dnia postanowiłaś wyjść z domu, żeby nigdy nie wrócić. Może wytłumaczysz, jak mogłaś porzucić wszystko, co mieliśmy, nie podając żadnego powodu.

– Nie… nie mogę.

– Albo nie chcesz – zakwestionował.

– Nie pamiętam cię.

Usłyszawszy to, gwałtownie zaczerpnął powietrza. Twierdził, że jej nienawidzi, ale najwyraźniej jej słowa go zraniły. Przesunęła spojrzeniem po szczupłej męskiej sylwetce, szukając jakichś skojarzeń. Twierdził, że się kochali, że razem spłodzili dziecko. Czy mogła nie pamiętać, jak leżała, opierając głowę na jego torsie, jak obejmowała go w pasie, jak jej palce bawiły się zapięciem jego dżinsów, jak jego długie nogi przyciskały ją do łóżka?

Nagła fala gorąca rozlała się po jej ciele. Czy przypominała sobie coś, czy tylko sobie wyobrażała?

Uniosła wzrok i ujrzała w jego zielonych oczach morze rozmaitych emocji: niepewność, pożądanie, gniew… Jego uczucia wobec niej niewątpliwie były skomplikowane.

– Przypomnisz mnie sobie – obiecał. – Zanim skończymy, wyjaśnisz mi dokładnie, dlaczego zniszczyłaś nasze życie. Ale teraz chcę tylko Caitlyn. Zgoda, możesz się ode mnie uwolnić, ale nie uda ci się trzymać mnie z daleka od mojej córki. Jest tak samo moja, jak i twoja. Kto jak kto, ale ty lepiej niż ktokolwiek inny powinnaś wiedzieć, jak się czułem, tracąc moje dziecko.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Nie wiedziała, co powinna czuć. Oskarżał ją o to, że wykradła dziecko. Czemu miałaby coś takiego zrobić? Czy była taką potworną osobą? Czy była bezlitosną, podstępną manipulantką, tak jak to sugerował?

A może miała poważny powód, żeby go opuścić i zabrać ze sobą dziecko?

Znów przypomniała sobie swój sen, ten ostrzegawczy głos… Ze swoją pociągającą powierzchownością i z ujmującym wdziękiem sprawiał wrażenie nieszkodliwego. Wszyscy uważali go za księcia, ale ona wiedziała lepiej. Potrafiła przeniknąć przez maskę uśmiechu, którą zakładał.

Czy ten człowiek ją skrzywdził? Czy skrzywdził ich dziecko? Czy dlatego od niego uciekła?

Zobaczyła, że oficer Manning przygląda się Jake’owi Sandersowi z taką samą podejrzliwością, z jaką wcześniej obserwował ją. Czy miał podobne wątpliwości? Że miała ważne powody, żeby chcieć zabrać dziecko od ojca?

– Udowodnij to – zaapelowała. – Czy masz nasze wspólne zdjęcia, mnie, ciebie, Caitlyn? Czy masz odpis aktu urodzenia Caitlyn i jesteś tam wpisany jako ojciec?

Zmrużył oczy.

– Mam odpis aktu urodzenia, gdzie figuruję jako ojciec, ale nie przy sobie. Mogę go pokazać.

– A nasze wspólne fotografie?

Ponownie wyciągnął portfel i podał jej kolejne małe zdjęcie.

– Zrobiliśmy je w jakimś automacie fotograficznym w wesołym miasteczku, przed urodzeniem się Caitlyn.

Przyglądała się czarno-białej fotografii ich obojga. Jake siedział z tyłu, obejmując ją w talii. Opierała się o niego z szerokim, radosnym uśmiechem na twarzy. Wyglądała na dużo młodszą, bardziej ożywioną i zrelaksowaną niż kobieta, której twarz widziała w lustrze parę godzin wcześniej. Jake również miał beztroskie spojrzenie i seksowny uśmiech na twarzy.

– Wyglądamy… wyglądamy na szczęśliwych – powiedziała.

– Byliśmy szczęśliwi, dopóki wszystkiego nie zniszczyłaś.

Jego głos był chropawy od emocji. Gdy ich spojrzenia się spotkały, poczuła gdzieś głęboko bolesne poruszenie, silną więź pomiędzy nimi. Miłość? Nienawiść? Nie wiedziała, ale nie była w stanie oderwać spojrzenia. On również.

Manning rozpłynął się gdzieś w tle. Było tylko ich dwoje, zwartych w milczącej bitwie, której nie rozumiała, ale którą czuła całą sobą.

– Sarah, dlaczego musiałaś zabrać każdy, nawet najdrobniejszy ślad istnienia Caitlyn? – zapytał Jake, nie spuszczając z niej wzroku. – Ogołociłaś jej pokój. Nasz także. Zabrałaś wszystko, zdjęcia, zabawki, wszystkie rzeczy, które razem kupowaliśmy. Łóżeczko Caitlyn, jej kocyki i fotel bujany, który zrobiłem dla ciebie. Jakbyś chciała, żebym uwierzył, iż żadnej z was nigdy tam nie było. Dlaczego? – Z zakłopotaniem pokręcił głową. – Czy było ci łatwiej wyjechać po zniszczeniu domu, który razem budowaliśmy? Sądziłaś, że o tobie zapomnę? Myślałaś, że ci kiedykolwiek wybaczę?