Bestia - Peternelle van Arsdale - ebook

16 osób właśnie czyta

Opis

Mroczna, oniryczna baśń, książka zmrozi krew w żyłach nawet czytelników o mocnych nerwach.

 

Pewnego razu, w pewnej wiosce na świat przychodzą bliźniaczki. W tym samym roku rozpoczyna się okres głodowej suszy. Mieszkańcy obwiniają za klęskę nieurodzaju nowo narodzone dzieci i wypędzają je wraz z matką do lasu. Lata później odczłowieczone bliźniaczki – pożeraczki dusz – powracają. Dręczone głodem uśmiercają niemal całe Gwenith, oszczędzając jedynie Alys i pozostałe dzieci. Pięćdziesięcioro ocalałych biorą pod swoją opiekę mieszkańcy sąsiedniej osady. Alys – dziewczyna o tajemniczym darze, którego nie może ujawnić, bo zostałaby nazwana czarownicą, jako jedyna nie obawia się pożeraczek dusz. Ciemny las ją wzywa. Tymczasem Starsi nakazują budowę drewnianego ogrodzenia, które ma ochronić Defaid przed potworami Bestii... Kiedy uderza katastrofa, Alys wyrusza w mroczną podróż, w której musi uratować swój świat. Podroż w najciemniejsze zakamarki lasu – i własnej duszy.

 

Prawa do ekranizacji książki zakupiła wytwórnia filmowa Amazon Studios, a produkcją ma się zająć Ridley Scott.

 

O Autorce

Peternelle van Arsdale jest redaktorką i nigdy nie sądziła, że kiedykolwiek napisze książkę. Do czasu – pewnego dnia w jej głowie narodził się pomysł, który wkrótce przerodził się w Bestię. Van Arsdale mieszka w Nowym Jorku, jej druga powieść nosi tytuł The Cold Is in Her Bones. Autorka obecnie pracuje nad trzecią książką.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 315

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: The Beast Is an Animal by Peternelle van Arsdale Work: Polish Language Translation copyright © 2019 by Poradnia K Original English language edition copyright © 2017 by Peternelle van Arsdale Published by arrangement with Margaret K. McElderry Books, An imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division. All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.
The copyright line for the jacket image is: Jacket photo © Sarah Ann Loreth/Arcangel Images.
Adaptacja projektu okładki: JOANNA RENIGER
Projekt typograficzny i łamanie oraz zdjęcia na stronach 21, 51, 117, 199, 253: ANNA HEGMAN
Redaktor prowadzący: PAULINA POTRYKUS-WOŹNIAK
Redakcja: JOANNA TARGOŃ
Korekta: MAGDALENA GERAGA, JOLANTA KUCHARSKA
Copyright © for the Polish translation by Paweł Łopatka Copyright © for the Polish edition by Poradnia K, 2019
Wydanie I
ISBN 978-83-66005-38-9
Poradnia K Sp. z o.o. ul. Wilcza 25 lok. 6, 00-544 Warszawa e-mail: poradniak@poradniak.pl www: www.poradniak.pl Zapraszamy do naszej księgarni internetowej: sklep.poradniak.pl
Konwersja: eLitera s.c.

Bestia straszliwa jest

By skryć się przed jej mocą

Bramę zamknij, inaczej bowiem

Ani chybi dopadnie cię nocą

Bestia straszliwa jest

Do drzwi skrobie cicho

Wysysa duszę, miskę wylizuje

I dalej węszy, nienażarte licho

Bestia straszliwa jest

Spiczasty ma podbródek

Pożera nocą, gdy śpisz

Zostawia tylko skórę

DAWNA RYMOWANKA

TUTAJZACZYNA SIĘOPOWIEŚĆ

Dawno, dawno temu żyły sobie dwie siostry. Przyszły na świat jedna po drugiej, z aksamitnymi czarnymi włosami na doskonale ukształtowanych główkach. Matka rodziła je dwie doby i przeżyła cudem. Nieomal co godzinę akuszerkę ogarniał lęk, że matka odejdzie, a wraz z nią i dzieci. Dziewczynki jednak urodziły się z pełnym wigoru krzykiem, a matka zapłakała z ulgą. Akuszerka ułożyła je w osłabionych matczynych ramionach. Kiedy jedna nagle wysunęła się z uścisku, akuszerka zdążyła ją złapać tuż przed upadkiem na podłogę. Uznała to wtedy za łut szczęścia, lecz niebawem miała gorzko pożałować ocalenia diabelskiej istoty.

To jednak było później. Tymczasem nowo narodzone niepokoiły z innych względów. Dwa zdrowe niemowlęta mogą zdawać się darem niebios, ale w wiosce niemal pustych spiżarń i wyschniętych pól narodziny dwóch dziewczynek wzbudziły nie powszechną radość, lecz współczucie. Wieśniacy kręcili głowami, prosząc los, by ów pech się nie rozplenił.

Żałowali ojca. Liczył pewnie, że dostanie syna – jeszcze jedną parę silnych rąk do sadzenia i zbierania plonów. W każdym gospodarstwie potrzebny był zręczny chłopak do naprawy płotu i bronienia kóz i owiec przed wilkami.

Na matkę patrzyli wieśniacy wręcz z politowaniem. Lepiej było nie mieć dzieci wcale, aniżeli wydać na świat dwie dziewczynki. Mówiono nawet, że zrobiła to złośliwie. Do czegoś takiego mogła się posunąć tylko kobieta harda.

Matka zawsze była cicha, skryta i, pochłonięta ogródkiem, stroniła raczej od ludzi. Dom, w którym mieszkała z mężem, stał najdalej od centrum wioski. Pod ich drzwiami nikt nie przechodził, nikt więc nie wstępował na pogawędkę. Nie miewali gości.

Matka od razu spostrzegła u dziewczynek coś intrygującego. Nie wspomniała jednak o tym nikomu, nawet mężowi. Jednakowe, miały tak samo czarne włosy, tak samo okrągłe szare oczy. I nawet identyczne znamię: plamkę w kształcie gwiazdy na łydce. Ale też coś je różniło. Starsza o parę chwil bliźniaczka sięgała po przedmioty lewą ręką, a młodsza prawą. Starsza miała znamię na lewej łydce, młodsza zaś na prawej. Ich czarne włosy kręciły się tak samo, ale w przeciwnych kierunkach. Dziewczynki były swoim lustrzanym odbiciem – identyczne, a nieidentyczne.

Matka pewnie by się tym nie zmartwiła, gdyby czasy były pomyślne, gdyby mieli obfite plony i pod dostatkiem żywności. Ale że ustały deszcze, a po ostrej zimie nastąpiło suche lato, byle drobnostka napawała niepokojem. Toteż dziwność bliźniaczek wystarczyła, by wzbudzić obawy w sercu matki.

Dziewczynki rosły, a deszcz nie nadchodził. Wzbierały chmury, a wraz z nimi nadzieja w sercach, nie spadła jednak ani jedna kropla. Kiedy lato dobiegało końca, a wieśniacy pogodzili się już z myślą o kolejnej długiej, głodnej zimie, ich niepokój przerodził się w strach, a ten w podejrzliwość. Zadawali sobie pytanie: Co zmieniło się od niedawnego czasu przed posuchą, gdy nikomu nie brakowało jadła?

Zdrowy instynkt samozachowawczy kazał matce chronić córki przed nieufnymi spojrzeniami, tak więc długo żyły bezpiecznie. Aż raz odwiedziła ich sąsiadka z koszem jajek, których nie zdołała sprzedać w wiosce. Kury matki rzadko znosiły dosyć jajek, a że mąż je ubóstwiał, zaprosiła sąsiadkę do kuchni, aby się dogadać co do ceny.

Sąsiadka usiadła przy stole, rozglądając się ciekawie. Z błyskiem zazdrości w oku spostrzegła czystą podłogę, biały fartuch matki i pulchne policzki dziewczynek. Dziewczynki miały ledwie roczek, ale chodziły już i gaworzyły. Sąsiadka przyglądała się, jak starsza sięga po przedmioty lewą rączką, a młodsza prawą. Później zauważyła na ich gładkich krągłych łydkach dziwne znamiona w kształcie gwiazdy. Pod wpływem niejasnego skojarzenia przeszły jej ciarki po plecach. Było to coś dziwnego – doprawdy przedziwnego.

Sąsiadka nie wróciła prosto do domu. Udała się do kowala, który gawędził przez płot z karczmarzem. Chwilę potem szła tamtędy żona Najstarszego i mimowolnie podsłuchała, o czym rozmawiają. Rzadko kiedy ciekawiły ją plotki, ale ta wieść była znacząca: jedna z sąsiadek odkryła, co zmieniło się w wiosce od zeszłego roku. Narodziło się dwoje jednakowych dzieci, napiętnowanych gwiazdą przez Bestię. Złego. Tego, Który Powstrzymuje Deszcze.

Ledwie ojciec pod wieczór wrócił z pola i zasiadł z matką do kolacji, posiłek przerwało im stanowcze pukanie do drzwi. Właściwie na długo jeszcze, zanim się rozległo, matka z ojcem usłyszeli zbliżających się do chaty kilkunastu wieśniaków. Spojrzawszy porozumiewawczo na żonę, ojciec wyjrzał przez okno w letni zmierzch. Poprzez cykanie świerszczy dobiegł ich cichy pomruk. Matka podeszła do drzwi, ale ojciec chwycił ją za ramię i powstrzymał. Razem wyczekiwali pukania.

Usłyszeli szuranie nogami na ścieżce wiodącej do schodów. Później ktoś odłączył się od grupy i po chwili zastukał pięścią w drzwi. Ojciec otworzył, by posłuchać, co wieśniacy mają im do powiedzenia.

Wieśniacy zachowali się roztropnie. Nie obwiniali ojca. Stwierdzili, że susza to sprawka czarownicy, on zaś jest niewinnie pokrzywdzony. Z pewnością nie życzyłby sobie córki, a co dopiero dwu córek, nie mówiąc o dwu córkach naznaczonych przez Bestię. Niewątpliwie więc – uznali – za żonę ma czarownicę, a te jednakowe bliźnięta to owoce jej bezbożnego obcowania z Bestią. Ojciec mógł załatwić rzecz na dwa sposoby: albo wygnać czarownicę z dziećmi, albo odejść z wioski wraz z nimi. Wieśniacy oznajmili, że o brzasku wrócą, by wysłuchać, co postanowił.

Ojciec odczuł chwilową ulgę. Wieśniacy nawet nie wspomnieli o spaleniu jego żony i córek, zadeptaniu ich na śmierć ani utopieniu. Kolejna jego myśl była jednak mniej optymistyczna. Gdyby wygnano go wraz z żoną i dziećmi, wszyscy czworo umarliby z głodu. Nie przyjęto by ich w żadnej innej wiosce, on zaś bez gospodarstwa nie mógłby wykarmić ich zimą. Taka śmierć byłaby wolniejsza niż spalenie, ale też przyniosłaby więcej cierpienia.

Gdy wieśniacy się oddalili, ojciec powiedział do żony, że mogą zrobić tylko jedno. Ona musi odejść z dziewczynkami. Powinny udać się do lasu, nawiedzanego ponoć przez nieludzkie stwory. Ojciec nie wierzył w takie bzdury, ale sąsiedzi wierzyli, wobec czego żaden rozgniewany wieśniak nie odważyłby się pójść za jego żoną i córkami. Ojciec zapewnił matkę, że już za kilka dni je odnajdzie. Później zbuduje im schronienie i regularnie będzie je odwiedzał, przynosząc żywność i drewno na opał, póki nie będą mogły bezpiecznie wrócić do domu. Jak dobrze pójdzie – dodał – deszcz spadnie długo przed pierwszym przymrozkiem. Wieśniacy pojmą, że się omylili, i cała rzecz zostanie zapomniana.

Nazajutrz o świcie wieśniacy patrzyli, jak ojciec wiedzie żonę na skraj wielkiej puszczy. Ramiona matki uginały się; niosła tyle, ile tylko mogła ubrań i jedzenia oraz ostry nóż i siekierę. Kury musiała zostawić, ale na długim powrozie prowadziła kozę. Ojciec nie ośmielił się ucałować żony ani objąć córek. Kiedy wchodziły do lasu, odwrócił się do nich plecami. Pod wieczór pewna wieśniaczka przysięgała, że matka, bliźniaczki i koza zniknęły na jej oczach.

Las był bardzo ciemny.

Pierwsze kilka dni i nocy matka trwała w milczącym popłochu. Dziewczynki, zdumiewająco jak na swój wiek poważne i zdyscyplinowane, wyczuwały chyba, że nie pora na płacz i kaprysy. Znalazłszy suchą jaskinię, matka rozpaliła ognisko, a po zachodzie słońca wciąż czuwała. Dziewczynki spały mimo wycia wilków. Koza nie zasnęła.

Piątego dnia, kiedy matka porzuciła już nadzieję, przyszedł ojciec. Odnalazł je, podążając za dymem z ogniska. Przyniósł prowiant i gwoździe – i u wejścia jaskini zbudował szopę. Potem oznajmił żonie, że musi wracać na farmę.

W obawie, by wilki nie dopadły kozy, matka trzymała ją w szopie przy sobie i córkach. Koza dawała mleko, zaś nocami ogrzewała ciałem dzieci, kiedy matka wpatrywała się w drzwi, wyczekując męża, aby zabrał je do domu.

Początkowo mąż przychodził raz w tygodniu. Potem bywał u nich raz na miesiąc. Ilekroć się zjawiał, matka go pytała: „Kiedy wrócimy do domu?”. Jednak nawet gdy spadły pierwsze deszcze i susza się zakończyła, ojciec mówił, że nie jest bezpiecznie, że wieśniacy nadal pamiętają, że ponoć w sąsiedniej wiosce spalono czarownicę. Kiedy matka odrzekła, że przecież nie jest czarownicą, pokiwał tylko głową i się odwrócił.

Z nadejściem piątej zimy w życiu córek ojciec zaprzestał odwiedzin. Odtąd mogły żywić się tylko łykowatą dziczyzną i kozim mlekiem, a matka raz po raz jęczała, co się stanie, gdy kozy nie da się wykarmić. Wypowiadając te słowa, przybierała czujną minę. Dziewczynki mocno tuliły się do kozy. „Prędzej umrzemy z głodu, niż ją zjemy” – powtarzały.

Matka dawno przestała patrzeć na drzwi w oczekiwaniu na męża. Dłuższy czas odwiedzał je już tylko po to, by zostawić prowiant. Nie dotykał jej, na dzieci nie spoglądał. Kiedy zrezygnował z wizyt, matka zastanawiała się, czy nie umarł. Ale uznała, że żyje.

Pewnego zimnego ranka, pod stalowoszarym niebem, matka zamknęła kozę w chacie i milcząc, powiodła córki przez las. Nie chadzały tą drogą od lat, ale znały szlak na pamięć. Późnym popołudniem, kiedy niebo już ciemniało, dotarły do tylnych drzwi gospodarstwa, które dawniej było ich domem. Na pukanie matki w progu stanęła, wzdychając, opasła rumiana kobieta. Po czym do drzwi podszedł ojciec. Na jego twarzy najpierw odmalowało się zdumienie, a później zawstydzenie. Położył rękę na ramieniu kobiety, potwierdzając przeczucia matki. Oto już nie była żoną, a mąż przestał być jej mężem.

Z upływem lat dziewczynki zdziczały, więc stojąc w świetle kominka w przytulnym korytarzu, nie odczuwały niczego poza ciekawością. Gdy uderzył w ich nozdrza zapach duszonego mięsa, ślina napłynęła im gwałtownie do ust. Wspomnienie tej woni towarzyszyło im przez całą drogę do zimnej szopy i odtąd żaden już pokarm nie smakował tak jak dawniej. Ani ciepłe kozie mleko, ani też łowione w zimnym srebrnym strumieniu pstrągi, ani żylasty królik pieczony na ognisku aż tu i ówdzie sczernieje, miejscami przybierając krwistą barwę – nic z tego nie zaspokajało już ich głodu. Dręczące nienasycenie wywracało im żołądki nawet kiedy były najedzone, nawet kiedy tamten gulasz dawno uleciał im z pamięci i nie umiały już przywołać woni strawy z prawdziwej kuchni.

Gdy dziewczynki rosły silne i pełne werwy, matka słabła. Z każdym rokiem spędzonym w lesie pochylały się jej plecy i mętniały oczy. Kiedy córki uganiały się po stokach, wspinały po drzewach i łapały ryby gołymi rękami, matka nie wychodziła z ciemnej i wilgotnej szopy. Potem zaczęła kaszleć. I nie siedziała już; leżała na boku. Jej oddech świszczał, a skóra zrobiła się przezroczysta.

Z czasem dziewczynki miały coraz mniej wspólnego z matką, a coraz bardziej zbliżały się do siebie i do lasu, lecz i tak doznały wstrząsu, gdy któregoś dnia pod wieczór zastały w chacie matkę martwą. Leżąca przy niej koza podniosła głowę, kiedy weszły, z czarnymi włosami uwalanymi błotem. Gdy patrzyły po sobie zbite z tropu, niejasny odruch człowieczeństwa nakazał im pochować matkę. Długo w noc wykopywały w ziemi głęboką dziurę przy wtórze wycia wilków i szelestu listowia. Gdy starsza siostra syczała przez zęby, w odpowiedzi słyszały warczenie. Ale żaden wilk nie podszedł bliżej.

Dziewczynki żyły dalej same. W nocy koza jak dotąd zwijała się przy nich w kłębek, a nieraz rano, trącając ich twarze pyskiem, przypominała im, jak matka gładziła je po głowie i całowała. Niejasne poczucie rozżalenia przerodziło się w nich z czasem w zawziętość.

Któregoś dnia ruszyły razem w stronę wioski. Już od dawna rozumiały się bez słów. Gdy starsza siostra skierowała się ku chacie ojca, młodsza poszła za nią, nie zadając pytań. Wyczekiwały do zmroku, póki ojciec nie porachuje swoich zwierząt i nie zaśnie głębokim snem przy żonie w ich ciepłym wspólnym domu. Później, zakradłszy się do środka, otworzyły na oścież drzwi obory i drzwiczki do kurnika. Resztę powierzyły wilkom. Wkrótce po żywym inwentarzu ojca zostało tylko trochę piór i kości.

To jednak nie ukoiło bliźniaczek w ich zaciekłym gniewie. Więc w ciągu jednej ledwie nocy, skradając się, pełzając chyłkiem, pootwierały wszystkie klatki i obory we wsi, po czym, przysiadłszy na drzewach, syciły uszy wilczą ucztą.

Gdy w wiosce znów zaległa cisza, wycofały się do leśnej kryjówki. Parę godzin przed świtem leżały czujne, niezdolne zmrużyć oczu. Wtedy też zaszła w nich jakaś zmiana. Coś zamknęło się, a coś innego otworzyło.

Rankiem obie zwęszyły woń strachu. Napełniła je ciepłem, jakiego nie zaznały od mglistych, baśniowych czasów niemowlęctwa, gdy jeszcze sypiały w łóżkach. Uznały, że nadeszła pora, aby odwiedzić ojca.

Słońce kryło się za horyzontem, kiedy szukając ojca, szły przez jego pola. Błoto i liście były już dla sióstr jak druga skóra i włosy, gdy więc zbliżyły się do ojca na wyciągnięcie ręki, ten szeroko rozwarł oczy w strachu na widok kobiet ulepionych z ziemi. Gdy z westchnieniem otworzył usta, starsza siostra wciągnęła w płuca jego trwogę, a włoski na jej ramionach uniosły się z rozkoszy. Ojciec przebiegł dłońmi po swych piersiach, jakby szukając czegoś, co zgubił, po czym padł na wznak, martwy, na swoim własnym polu.

Młodsza siostra musnęła prawą ręką twarz starszej. Oczy starszej na chwilę pociemniały, po czym znów zajaśniały szarością.

Starsza siostra wzięła młodszą za rękę i poszły spotkać się z rumianą kobietą. Gdy młodsza siostra zapukała, kobieta otworzyła im drzwi. Jej strach wydawał ostry odór skwaśniałego mleka. Przed młodszą siostrą objawił się namacalnie prosty umysł – i licha dusza, wręcz domagająca się pożarcia. Więc ją pożarła. Wchłonęła zlęknioną duszyczkę tak jak ciepły obiad. Kobieta zrobiła to, co mąż – chwyciła się za piersi, jakby jej odebrano coś cennego, i padła trupem na kuchenną podłogę. Spoglądając na martwą kobietę, młodsza siostra poczuła, że wciąż jest głodna. Gdy wróciła ze starszą do domu, ich nienasycenie wzrosło.

Nazajutrz, zaczekawszy, aż zapadnie noc, gęsta i czarna, siostry wróciły do wioski.

Zbliżając się tam, zaskoczone ujrzały na polu dziewczynę – właściwie jeszcze dziecko – która jakby na nie czekała. Nie była podobna do ich ojca ani do rumianej kobiety. Kiedy na nie spojrzała, nie dostrzegły w jej oczach strachu. Przyglądała im się ciekawie i tyle. Ciekawość... Dziewczynka obudziła w nich wspomnienie, jak były dziećmi w tej wiosce. Postanowiły więc zostawić ją w spokoju – w ogóle nie tykać dzieci. To przerażonych dorosłych, tych, którzy oskarżali, którzy wygnali, każdego starszego od siebie wyszukiwały bliźniaczki. Strach ich wyczuwały tak jak dym w powietrzu. Miały jakby ten strach ukoić. Odebrać go tym ludziom.

Kontynuując dzieło, siostry nawiedziły wszystkie domy we wsi.

Dzieci zostawiły śpiące w łóżkach, a dorosłych martwych, bez duszy. Kradły więc, czego kraść nie wolno, zostawiając w wydartych miejscach pustkę, nieobecność. W kolejnych latach ta nikła przestrzeń miała się poszerzać, powiększać o kolejne dusze. Siostry jednak o tym nie wiedziały.

Wreszcie się nasyciły. Gdy księżyc zawisł nisko na niebie wśród przygasłych gwiazd, wyruszyły do domu poprzez srebro liści, muskając stopami ściółkę, jakby coś je niosło.

Gdy siostry zbliżyły się do szopy, zwąchały krew, cierpienie i strach – lecz dla nich przykry, więc przyspieszyły kroku. Drzwi szopy były rozwarte. Czyżby stara koza uchyliła je nocą pyskiem? W miejscu, gdzie nieraz kładła się, gdy przyświecało słońce, ujrzały gęstą kałużę jej krwi. Truchło powlokły gdzieś wilki.

Starsza siostra nie poczuła niczego. Młodszej pamięć podsunęła cień smutku, który jednak w okamgnieniu uleciał. Oto już nie były dziewczętami ani kobietami. Stały się kimś, czymś innym. Stwierdziły, że właściwie nie trzeba im już jadła ani wody. Świat obfitował w bojaźliwe dusze, które czekały tylko na pożarcie – a one wciągały je w płuca bez najmniejszego wysiłku.

Na imię miały Angelica i Benedicta. I były pożeraczkami dusz.

1

Noce dłużyły się Alys.

I zawsze były jednakowe. Matka kąpała ją i wkładała jej przez głowę flanelową koszulę nocną. Układała Alys w płóciennej pościeli, pod wełnianymi kocami, które krępowały jej niespokojne ruchy. A potem więziły ją do rana mrok, cisza i bezsenność.

Alys tęsknie patrzyła za mamą, gdy ta wychodziła z pokoju. Mama odwracała się, uśmiechała do niej i zamykała za sobą drzwi, tłumiąc blask ognia z ciepłej kuchni. Alys wyobrażała sobie, że ojciec siedzi tam z fajką w ustach, z nogami przy palenisku. Później leżała w łóżku, słuchając odgłosów domu – szmeru rozmów rodziców, brzęku naczyń, kroków na drewnianych podłogach.

A potem ciszy.

Słyszała, jak oddychają. Słyszała ciche westchnienia mamy, chrapanie, a czasem jęk taty.

Alys miała już siedem lat, a zawsze była taka, odkąd pamiętała. Panicznie lękała się nocy.

Gdyby tylko pozwolili jej wstawać. To świadomość, że musi tkwić w łóżku, sprawiała, że nie mogła zasnąć. Słysząc, że ma spokojnie leżeć i spać, Alys czuła przemożną chęć sprzeciwu. Jej powieki rozwierały się szeroko i tak zostawały. Jako jedynaczka nie miała porównania, mówiono jej jednak, że jeśli chodzi o spanie, jest dziwna, bo każde dziecko poddaje się snowi, kiedy przychodzi na to pora. Alys tak nie umiała.

Alys postanowiła, że dziś będzie inaczej. Dzisiaj, kiedy w powietrzu niosły się pochrapywania i westchnienia, chciała na zawsze wyrwać się z niewoli nocy. Ta noc miała się potoczyć tak, jak ona zechce.

Na wszelki wypadek czekała długo po zapadnięciu ciszy. Potem opuściła nogi na zimną drewnianą podłogę. Lato dobiegało końca, zbliżały się żniwa i choć dni były jeszcze ciepłe, czuła już zapach jesieni. Wyszukała grube pończochy, trzewiki i wełnianą sukienkę. Należała do dzieci, którym nie trzeba mówić, w co się mają ubrać. Mama nieraz chwaliła ją za rozsądek.

Teraz jednak Alys nie zamierzała być rozsądna. Tej nocy niemądrze było wypuszczać się z domu. Czuła to, ale też nie mogła się powstrzymać. Zaplanowała to już, więc po tak długim czekaniu, po tak długiej niewoli nie miała zamiaru znów odwlekać sprawy. Nie mogła czekać. Nie chciała. Nawet mimo tego, co wczoraj w nocy spotkało farmera i jego żonę, i tego, że nocy przedwczorajszej wilki zjadły w wiosce Gwenith wszystkie kury, kozy i konie. Alys żałowała maminych kurek. Były urocze i cieplutkie, gdy brała je na kolana, i składały takie śliczne jajka.

Alys słyszała, jak rodzice rozmawiali o farmerze i jego żonie, tych umarłych. Mieszkali oni daleko, na skraju wioski, prawie przy samym lesie. Według mamy znaleziono ich tylko dlatego, że ktoś stwierdził, iż farmer mógłby wiedzieć, gdzie się podziały zwierzęta. Mówiła, że krwawa rzeźnia to sprawka czarownicy, a właśnie tam mieszkała dawniej czarownica z córkami bliźniaczkami. Tato odparł, że jeśli ktoś miał za żonę czarownicę, to nie znaczy, że jego druga żona też nią będzie. Mama odrzekła, że chyba jednak znaczy, bo co innego zabiłoby farmera? Poza tym śmierć jej kur to dowód, że wszyscy zostali ukarani za skryte, kto wie, jak niecne postępki małżonków. Wtedy tato zerknął na mamę, a mama zorientowała się, że Alys słucha i... no i tyle.

Alys powinna była bać się wilków i samej myśli, że farmer wziął sobie za żonę czarownicę, ale się nie bała. Alys, prawdę powiedziawszy, nie bała się niczego, nigdy. Z rymowanek najbardziej lubiła makabryczne. O tym, jak Bestia wysysa z ludzi duszę, zostawiając tylko chrząstki i skórę. Takie właśnie upodobała sobie Alys. Gdy jej przyjaciółka Gaenor zamykała z piskiem oczy i zasłaniała sobie uszy, Alys śmiała się i śpiewała dalej. Czasem przyrzekała Gaenor przestać, a gdy tamta ufnie odsłaniała uszy – ciągnęła:

Bestia na cię popatruje

Gdy mocno śpisz

Więc otwórz się

I zaproś ją do siebie

Ojoj – mamcia zapłacze.

Alys wymknęła się z pokoju, nasłuchując oddechu rodziców. Później przeszła przez kuchnię i – nim zdążyła zmienić zdanie – wymknęła się z domu drzwiami kuchennymi.

Wokół było chłodno i wilgotno i nic jej nie ograniczało. A niebo... Ach, to niebo! Wprost przepełniały je gwiazdy.

Urzeczona Alys patrzyła w niebo. Rozglądając się, próbowała ogarnąć najdalsze jego krańce. Przenikała ją radość swobody; kiedy wszyscy we wsi spali, ona nawet nie starała się zasnąć. Pomyślała, że gdyby mogła spędzać noce tak jak teraz, już nie miałaby powodu się ich lękać.

Stojąc w ogrodzie rodziców, Alys znowu poczuła się osaczona. Za jej plecami wznosił się dom, a po obu stronach kurnik i obora. W mroku czaiły się domy sąsiadów. Zapragnęła znaleźć się na zarośniętym wysoką trawą polu, którego krańce tonęłyby w ciemności. Alys dobrze wiedziała, gdzie znajdzie takie właśnie pole. Musiała tylko dostać się do drogi, ruszyć nią i opuścić wioskę. Czekało na nią tam, wielkie i szerokie, ograniczone tylko lasem, większym jeszcze i o wiele szerszym.

Nogi niosły ją przez ciemność. Raz po raz wyciągając ręce, czuła, jak ją owiewa nocna aura. Alys była sama, ale nie samotna.

Wreszcie dotarła do pola i weszła na nie. Wysokie trawy ocierały się jej o sukienkę, nawet mimo pończoch drapały, łaskotały skórę. Granice wokół niej przestały istnieć. Gdy już znalazła się pośrodku pola, spojrzała w górę, na gwiazdy. Z nieba – wywróconej bezmiernej misy – gwiazdy lały się na nią jak drobinki światła. Napawając się nimi, szeroko otwierała oczy.

Kobiety najpierw wyczuła, dopiero później zobaczyła.

Nie hałasem przyciągnęły jej uwagę, lecz bezdźwięcznością – były jak niematerialne. Ale miały ciało. Te kobiety. Te kobiety z błota i liści. Płynąc poprzez trawę, spostrzegły Alys rozwartymi szarymi oczami, które jarzyły się nawet nocą, oświetlone jakby od środka.

Mimo to Alys się nie bała. Jednak była zaciekawiona. Dotąd nie widziała takich kobiet. Nie pochodziły z wioski, a w każdym razie z żadnej z wiosek, o których było jej wiadomo. Na przyjezdne też nie wyglądały. Przyjezdni wyglądali dziwnie, ale te kobiety jeszcze dziwniej. Alys przyszło do głowy, że przypominają bardziej drzewa niż kobiety.

Zbliżyły się, stanęły przy Alys, po obu jej stronach, każda kładąc jej na ramieniu dłoń całą z błota i gliny. Były szczupłe i niewiele wyższe od niej, uzmysłowiła sobie jednak, że to wcale nie kobiety, tylko jeszcze dzieci. Dziewczynki. Starsze od niej, ale chyba niewiele. Tak czy siak na pewno nie matki.

– Jak ci na imię? – spytała jedna, a zabrzmiało to, jakby spytały chórem. Alys przemknął niby prąd po plecach, drżąca nić łącząca ich dłonie.

– Alys.

– Idź spać, Alys – odrzekła druga.

Na te słowa Alys poczuła, jak opadają jej powieki, tak jakby ktoś zaciągał zasłonę na jej oczach. „O, nie – pomyślała – nic z tego”. Prędko zadarła zasłonę, otwierając oczy szerzej.

– Ale mnie się nie chce spać – odpowiedziała.

– W tej nie ma lęku, Benedicto. – Dziewczyna obwąchała Alys. Tak samo obwąchiwał ją pies Gaenor.

– Rzeczywiście go nie ma, Angelico.

Benedicta. Angelica. Alys w życiu nie słyszała takich imion. Stwierdziła, że są piękne. I piękne były one same, te sowiookie dziewczęta o długich ciemnych włosach, w które się zaplątały niezliczone liście i gałązki.

Wtem poszły sobie. Tak prędko, jak się zjawiły, dziewczęta odleciały w swoją stronę. Z pola w mrok, znikając w dali, zostawiając Alys zdezorientowaną.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki