Bejrut Przewodnik - Magdalena Nowakowska, Michał Głombiowski - ebook

Bejrut Przewodnik ebook

Michał Głombiowski, Magdalena Nowakowska

0,0
11,53 zł

lub
Opis

Przewodnik turystyczny Bejrut. Przewodnik zawiera wszystkie niezbędne informacje jakie powinien posiadać turysta m.in. opis historii, kultury, architektury, lokalnych specjałów, użytecznych miejsc, a także co istotniejsze zabytki i atrakcje, które warto zobaczyć.
Z przewodnikiem Colorful Books ułatwisz sobie samodzielny wypad na miasto.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI
PDF

Liczba stron: 44




Magdalena Nowakowska, Michał Głombiowski

BEJRUT - PRZEWODNIK

Wprowadzenie

Bejrut jest miastem kontrastów. Surowe zasady poszczególnych grup wyznaniowych przeplatają się tu z zachodnią swobodą, urokliwe dzielnice pamiętające XIX w. sąsiadują z hipernowoczesnymi drapaczami chmur, warte fortunę limuzyny mijają powiązane drutem motory z trudem pokonujące każdy metr. Na ulicy brzmi wielojęzykowy gwar, meczety sąsiadują z kościołami, a ślady wojny domowej towarzyszą rodzącym się dopiero inwestycjom.

Stolica Libanu w swojej historii miewała zmienne szczęście. Niemal każdy okres rozwoju przerywany był nagłymi wydarzeniami, konfliktami zbrojnymi, wojną. Być może stąd bierze się zamiłowanie bejrutczyków do korzystania z uroków życia i próby pełnego wykorzystania każdego okresu prosperity. Kilkanaście lat po wojnie domowej, miasto rozwija się w nieprawdopodobnym tempie, stając się jedną z bardziej liczących się aglomeracji Bliskiego Wschodu. Równocześnie – ku radości jednych, a utrapieniu innych – zmienia się charakter miasta. Dawne intelektualno-artystyczne oblicze Bejrutu ustąpiło bardziej doczesnym uciechom, stolica jest dziś prawdziwym centrum zabawy, klubów i dobrych restauracji. Młodzi mieszkańcy Bejrutu swoją pozycję społeczną wyznaczają nie dysputami o świecie prowadzonymi nad filiżanką kawy, lecz marką samochodu, ubraniem, bądź wysokością uiszczanego rachunku w lokalu.

Odwiedzając Bejrut, mamy okazję przyjrzeć się z bliska metamorfozie miasta, ale też skorzystać z wszystkich jego atutów. Kuchnia libańska, ze swoim bogactwem potraw uchodzi za kulinarny hit całego Bliskiego Wschodu, a region słynie też z doskonałych, choć w Polsce mało znanych, win. Na spragnionych całonocnych zabaw czeka niezliczona ilość nowoczesnych klubów, szczególnie w dzielnicach Gemmayzeh i Achrafieh; ulica Hamra to raj dla miłośników zakupów, a niemal pięciokilometrowa nadmorska promenada pozwala zapomnieć o zgiełku miasta i oddać się relaksującemu spacerowi. Choć Bejrut nie słynie z dużej ilości spektakularnych zabytków, miłośnicy historii i architektury również znajdą tu coś dla siebie – urokliwe dzielnice francuskich kamienic, pozostałości po Rzymianach, bogatą kolekcję Muzeum Narodowego czy wreszcie przejmujące ślady wojny domowej i konfliktu z Izraelem. 

Stolica Libanu z pewnością przeżywa obecnie odrodzenie. Pozostaje przy tym otwarta na obcokrajowców, a że Bejrutczycy słyną z gościnności, poznanie pasjonującego, zróżnicowanego charakteru miasta nie powinno być problemem.

 I. Historia i kultura

Historia

Pełne blichtru oblicze współczesnego Bejrutu kokietuje młodością, energią i radością życia, ale tu i ówdzie, spod warstwy grubego makijażu wychyla się poorane zmarszczkami oblicze, będące świadectwem długiego, pełnego wzlotów i upadków życia. Naznaczone śladami po kulach mury oraz sylwetki zrujnowanych budynków wciśnięte między połyskujące szkłem nowoczesne wieżowce przypominają o najświeższych traumach i trudnych doświadczeniach piętnastoletniej wojny domowej, nieliczne zachowane zabytki architektury każą pomyśleć o mieszkańcach i atmosferze poprzednich epok, a wykopaliska archeologiczne prowadzą nas wstecz, przez starożytność, aż do prehistorii. 

Najwcześniejsze ślady osadnictwa pochodzą z paleolitu, kiedy teren zajmowany przez dzisiejsze miasto był dwoma wysepkami usadowionymi w delcie rzeki Bejrut. Z czasem rzeka uległa w tym miejscu zamuleniu tworząc stały ląd. Na przełomie III i II tysiąclecia p.n.e. na tereny dzisiejszego Libanu napłynęły z Półwyspu Arabskiego ludy semickie, zwane ogólnie Kananejczykami. Z tego okresu pochodzą odkryte w centrum pozostałości murów miejskich. Pierwsza pisemna wzmianka o Bejrucie pojawia się w połowie XIV w. p.n.e. w tzw. listach z Amarny – pisanej pismem klinowym na glinianych tabliczkach w języku akadyjskim korespondencji dyplomatycznej między faraonami Egiptu a ich wasalami i władcami Bliskiego Wschodu. Jednym z królów był Ammunira z Biruty, który prosił faraona Amenhotepa IV o pomoc w odparciu hetyckich najeźdźców. Samo miasto wymieniane jest również w liście władcy Byblos Rib-Haddy. Nazwę „Biruta” uczeni wywodzą od semickiego słowa abiroth (arabskie bir) „studnia” lub „źródło”, odnoszącego się do bogatych zasobów wód podziemnych, do dziś wykorzystywanych przez mieszkańców.

W czasie wymiany listów z faraonami, czyli panowania Egiptu, Bejrut był jednym z wielu ośrodków regionu, zdominowanym przez lepiej rozwijające się miasta takie jak Byblos, Sydon czy Tyr. Na złote czasy Asyrii  (VIII i VII w.) przypadł okres rozkwitu potęgi morskiej Fenicjan. Bejrut utrzymywał wtedy rozległe kontakty handlowe z miastami greckimi, a parę wieków później bez walki oddał się w ręce Aleksandra Wielkiego, uznając go za wybawcę od panowania perskiego. Wojny miedzy następcami Aleksandra nie ominęły Bejrutu, który w 140 r. p.n.e. został doszczętnie spalony podczas walk Diodotosa Tryfona z Antiochem VII Sidetesem o tron monarchii Seleukidów. Odbudowany, stał się miastem z prawdziwego zdarzenia, z regularnie rozplanowaną hellenistyczną zabudową, odsłoniętą dopiero podczas wykopalisk w latach 90. XX w. 

Pod panowaniem Rzymian (od 64 r. p.n.e.) miasto zyskało nową odsłonę jako Colonia Julia Augusta Felix Berytus, stając się z czasem jednym z najważniejszych ośrodków handlowych i wojskowych fenickiego wybrzeża Imperium Rzymskiego. Główna, biegnąca z północy na południe ulica, cardo maximus, połączyła port z forum, wzniesiono świątynię Jowisza i budynki użyteczności publicznej - łaźnie, hipodrom i amfiteatr, gotowy przyjąć na arenę półtora tysiąca gladiatorów. Największą jednak sławę przyniosła miastu założona w 200 r. n.e. szkoła prawnicza, której osiągnięcia stały się inspiracją przy tworzeniu w VI w. n.e. kodeksu Justyniana, mającego istotny wkład w rozwój prawodawstwa europejskiego. Po kolejnych katastrofach naturalnych (fala tsunami i trzęsienie ziemi), jakie nawiedziły miasto w drugiej połowie VI w., szkołę przeniesiono do Sydonu (dziś Sajda). 

W 635 r. zdewastowany i opustoszały Bejrut bez większych oporów uległ arabskim zdobywcom i pozostał pod ich panowaniem do 1110 r., kiedy po długim oblężeniu został zdobyty przez krzyżowców pod wodzą Baldwina I. Ustanowiono biskupstwo, a na miejscu antycznej świątyni wzniesiono katedrę pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. W 1187 r. na sześć lat Bejrut został odbity przez Saladyna, ostatecznie jednak krzyżowcy utracili miasto  w 1291 r. wraz z upadkiem Królestwa Jerozolimskiego. Od tej chwili, aż do zajęcia Libanu przez Turków osmańskich w 1516 r., Bejrut należał do muzułmańskich Mameluków.

Czasy