Wydawca: Buchmann Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2011

Baśniowy Morderca ebook

Craig Russell

3.5 (2)

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Baśniowy Morderca - Craig Russell

Baśnie braci Grimm znają wszyscy, budzą lęk ale zawsze dobro zwycięża ze złem. Co się stanie kiedy tą alegoryczną wymowę bajek zacznie interpretować psychopatyczny morderca? Czy tym razem również dobro przezwycięży zło? Policja odnajduje zwłoki piętnastoletniej dziewczyny. Kilka dni później znajduje kolejne porzucone ciała kobiety i mężczyzny z poderżniętymi gardłami. Potem kolejne zwłoki... i kolejne... Przydzielony do sprawy nadkomisarz Jan Febel wie że ma do czynienia z maniakiem - seryjnym mordercą, który będzie mordował dopóki ktoś go nie powstrzyma. Febel będzie musiał się zagłębić w świat dobrze znanych mu baśni z dzieciństwa, by zrozumieć przesłanie jakie pozostawia mu morderca. Czasu ma jednak niewiele bowiem za każdą kolejną pozostawioną wskazówkę kolejna ofiara zapłaci życiem.
Książka ukazała się w ramach nowej serii wydawniczej Wydawnictwa Buchmann - "Fabryka Kryminału".

Opinie o ebooku Baśniowy Morderca - Craig Russell

Fragment ebooka Baśniowy Morderca - Craig Russell

Tytuł oryginału:

Brother Grimm

Copyright © 2006 Craig Russel

All rights reserved

Polish edition copyright © Buchmann Sp. z o.o., Warsaw, 2011

Copyright © for the Polish translation by

Jerzy Malinowski

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński Redakcja: Lucyna Łuczyńska

ISBN 978-83-7670-377-0

www.fabrykakryminalu.pl

Wydawca:

Buchmann Sp. z o.o.

ul. Wiktorska 65/14, 02-587 Warszawa

Tel./fax 22 6310742

www.buchmann.pl

Wydanie I

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.virtualo.eu

Dedykacja

Dla Wendy

Środa, 17 marca, 9.30. Plaża Elbstrand, Blankenese, Hamburg

Pogładził delikatnie jej policzek. Bezsensowny gest, może nawet niestosowny, ale w przekonaniu Fabla potrzebny. Dłoń osłonięta rękawiczką drżała, kiedy dotknął twarzy dziewczyny. Serce mu łomotało, tak bardzo przypominała Gabi. Próbował się uśmiechnąć, ale ten grymas bardziej napinał niż rozluźniał mięśnie twarzy. Patrzyła na niego błękitnymi, nieruchomymi oczami.

Zaczynał wpadać w panikę, trawiony rosnącym niepokojem. Miał ochotę objąć ją i uspokoić, mówiąc, że wszystko będzie dobrze. Nie mógł tego zrobić i wiedział, że wcale nie będzie dobrze. A ona nadal martwo się w niego wpatrywała.

Fabel poczuł za plecami obecność Marii Klee. Cofnął rękę i podniósł się.

– Ile ma lat? – zapytał, nie odrywając wzroku od dziewczyny.

– Trudno powiedzieć. Piętnaście, może szesnaście. Nie wiemy jeszcze nawet, jak się nazywa.

Poranna bryza poderwała z plaży drobiny piasku, kręcąc nimi w powietrznym wirze. Kilka ziarenek wpadło do oczu dziewczyny. Nie zamrugała. Fabel przywołał się do porządku, przestał studiować jej twarz.

Wcisnął ręce głęboko w kieszenie płaszcza i spojrzał w górę na biało-czerwone ściany latarni morskiej tylko po to, by odwrócić uwagę od widoku zamordowanej. Po chwili przeniósł spojrzenie na Marię. Miała niebieskoszare oczy, z których nigdy, choć znali się dobrze, nie potrafił nic wyczytać. Zawsze panowała nad emocjami. Odetchnął głęboko, jakby chciał wyrzucić z siebie jakiś wielki ból czy smutek.

– Wiesz, Mario, czasami się zastanawiam, czy dam radę dalej wykonywać swój zawód.

– Rozumiem cię – odparła, spoglądając na dziewczynę.

– Naprawdę mam wątpliwości. Ta praca zajęła mi połowę życia i jestem bardzo zmęczony. Chryste, spójrz, jaka ona jest podobna do Gabi...

– Zostaw to mnie. Przynajmniej w tej chwili. Biorę na siebie ekspertyzę medyczną.

Pokręcił głową. Musiał tu zostać. Musiał patrzeć. I cierpieć. Znów wpatrywał się w dziewczynę. Oczy, włosy, twarz. Zapamięta każdy szczegół. Ta twarz, zbyt młoda, by przybrać maskę śmierci, pozostanie w jego pamięci obok innych twarzy, młodych lub starych, ale zawsze martwych. Nie po raz pierwszy czuł, że jednostronna więź, która łączyła go z tymi wszystkimi ludźmi, to za mało. Wiedział, że w ciągu nadchodzących tygodni, miesięcy, pozna tę dziewczynę – będzie rozmawiał z jej rodzicami, rodzeństwem, przyjaciółmi. Pozna nawyki, zainteresowania. Potem sięgnie głębiej – od przyjaciół dowie się o sprawach sekretnych, przeczyta pamiętnik skrzętnie ukrywany przed światem, pozna jej myśli, którymi nigdy z nikim się nie dzieliła, imiona chłopaków. Powstanie z tego obraz nadziei i marzeń, duszy i osobowości błękitnookiej martwej teraz dziewczyny.

Fabel pozna ją tak dobrze, ale ona nigdy nie pozna jego. Zaczął się nią interesować wtedy, gdy ona przestała interesować się czymkolwiek. Po jej śmierci. To była praca nadkomisarza policji, musiał poznawać martwych ludzi.

Wciąż patrzyły na niego szeroko otwarte, szkliste oczy. Miała na sobie wyciągniętą bluzę z ledwie widocznym wzorkiem na przedzie i sprane dżinsy. Znoszone, szare rzeczy.

Leżała bokiem z podkurczonymi nogami i rękami skrzyżowanymi na podołku. Wyglądało to tak, jakby klęcząc na piasku, przewróciła się i została w takiej pozycji. Ale śmierć nie nastąpiła tutaj. Fabel był tego pewny. Nie wiedział tylko, czy o układzie kończyn zdecydował przypadek, czy też ktoś umyślnie tak ułożył ciało.

Od smętnych rozważań oderwał go nadchodzący Brauner, szef zespołu specjalistów medycyny sądowej. Szedł po deskach ułożonych na cegłach, które tworzyły prowizoryczny chodnik prowadzący do miejsca, gdzie leżały zwłoki. Fabel z ponurą miną skinął głową na powitanie.

– Co mamy, Holger? – zapytał.

– Niewiele – odparł posępnie Brauner. – Piasek jest suchy, wiatr go unosi i zaciera ślady. Myślę, że nie została tutaj zamordowana, a ty, jak sądzisz?

Nadkomisarz pokiwał głową. Brauner zerknął na ciało dziewczyny. On też ma córkę. Ból na jego twarzy był widoczny. Obaj czuli to samo. Brauner wziął głęboki oddech.

– Obejrzymy wszystko dokładnie na miejscu, a potem zabierzemy ją do Möllera na autopsję.

Fabel w milczeniu przyglądał się pracy ekipy. Na podobieństwo starożytnych egipskich balsamistów owijających bandażami mumie technicy pokrywali każdy centymetr kwadratowy ciała dziewczyny specjalną taśmą samoprzylepną. Poszczególne paski taśmy miały swoje numery i po oderwaniu trafiały do pojemnika.

Kiedy skończyli, zapakowano zwłoki do zamykanego na zamek błyskawiczny worka i ułożono na wózku, który ciągnęło dwóch pracowników kostnicy. Fabel odprowadzał ich wzrokiem, a worek stawał się coraz mniejszą plamą na tle jasnego piasku, która w końcu zniknęła.

Odwrócił się, miał teraz przed oczami rozległą plażę ciągnącą się aż do strzelistej latarni morskiej; jego spojrzenie spoczęło na odległym ciemnozielonym wybrzeżu Altes Land, po czym powróciło do wypielęgnowanych zielonych tarasów Blankenese, gdzie królowały eleganckie wille.

Fabel uświadomił sobie nagle, że znalazł się pośrodku pustkowia.

Środa, 17 marca, 9.50. Szpital Mariahilf, Heimfeld, Hamburg

Przełożona pielęgniarek przyglądała się mężczyźnie, od czasu do czasu wzdychając ciężko. Siedział na krześle obok łóżka, w którym leżała stara, siwowłosa kobieta, nieświadomy tego, że jest obserwowany. Pochylony, gładził delikatnie dłonią jej czoło i włosy. Niskim, łagodnym głosem szeptał jej do ucha coś, co tylko ona mogła usłyszeć. Tuż za przełożoną stanęła jedna z sióstr. Patrzyła ze wzruszeniem na tych dwoje, zamkniętych we własnym hermetycznym świecie. Przełożona nieznacznym ruchem podbródka wskazała na mężczyznę.

– Nie opuścił ani jednego dnia. Widać, że kocha matkę. Założę się, że żadne z moich dzieci nie ruszy tyłka, aby się o mnie zatroszczyć, kiedy będę stara – dodała ze smutkiem.

Druga pielęgniarka uśmiechnęła się gorzko. Obie stały chwilę w milczeniu, obserwując tę scenę, zatopione najwyraźniej w ponurych rozmyślaniach wywołanych wizją własnej przyszłości.

– Czy ona go słyszy? – zapytała po chwili pielęgniarka.

– Wszystko wskazuje na to, że tak. Wylew spowodował paraliż i odebrał jej mowę, ale z tego, co wiem, zmysły działają prawidłowo.

– Boże! Chyba wolałabym umrzeć. Wyobraź sobie, że jesteś uwięziona we własnym ciele.

– Ma przynajmniej dobrego syna. – Przełożona pokiwała głową. - Codziennie przynosi książki i czyta jej na głos, a potem przez godzinę siedzi, gładzi ją po włosach i łagodnie do niej przemawia. Tak, ma przynajmniej dobrego syna.

Pielęgniarka westchnęła ciężko.

Matka i syn byli zupełnie nieświadomi, że ktoś ich obserwuje. Ona leżała sztywno, niezdolna poruszyć członkami, a on siedział na krześle zgarbiony, pochylony nad nią. Co chwila w kąciku ust kobiety pojawiała się kropelka śliny, którą natychmiast troskliwie wycierał chusteczką. Odgarnął spadający jej na czoło kosmyk i pochylił się niżej, tak, że ustami prawie dotykał ucha; mówił szeptem, a oddech poruszał siwymi włosami na skroniach chorej.

– Rozmawiałem dziś z lekarzem, mamo. Twój stan się ustabilizował. To dobra wiadomość, prawda, Mutti? – Nie czekał na odpowiedź, która i tak by nie padła. – Lekarz powiedział, że po dużym wylewie nastąpiło kilka mniejszych i to one spowodowały takie spustoszenie. Mówił też, że najgorsze już minęło i jeśli dopilnuję, żebyś się właściwie leczyła, nie będzie komplikacji. – Przerwał i odetchnął. – A to oznacza, że będę mógł cię zabrać do domu i zająć się tobą. Lekarz nie był, co prawda, zachwycony tym pomysłem, ale przecież nie lubisz, kiedy się tobą opiekują obcy ludzie, prawda? Doktor o tym wie. W domu, ze swoim synem, poczujesz się o wiele lepiej. Zapewniłem, że zorganizuję dla ciebie opiekę na czas, kiedy będę w pracy, a potem... będę mógł się zajmować tobą osobiście. Pielęgniarka odwiedzi nas w przytulnym, małym mieszkanku, które właśnie kupiłem. Niewykluczone, że zabiorę cię do domu pod koniec miesiąca. Czy to nie wspaniale?

Zamilkł, jakby czekając, aż dotrze do niej, co powiedział. Wpatrywał się w jej wyblakłe, niemal bez oznak życia, szare oczy. Nie wyrażały żadnych emocji. Pochylił się jeszcze bardziej, przysunął krzesło bliżej łóżka, czemu towarzyszył piskliwy zgrzyt wypolerowanej podłogi.

– No i, oczywiście, zdajesz sobie sprawę, mamo, że nie o wszystkim powiem doktorowi. – Jego głos nadal był ciepły i spokojny. – Przecież nie mogę mu powiedzieć o tym drugim domu, naszym domu. Ani tego, że zostawię cię tam i będziesz do końca swoich dni leżała we własnym gównie. Albo że całe godziny poświęcę na sprawdzanie twojej odporności na ból. Nie, nie. Nie dowie się o tym, Mutti. – Zaśmiał się. – Pan doktor nie byłby zadowolony. Nie martw się. Jeśli ty mu nie wygadasz, ja też nie. Aha... Ty przecież nie możesz mówić. Widzisz mamo, Bóg cię zakneblował i unieruchomił. To znak. Znak dla mnie.

Głowa staruszki pozostała nieruchoma i tylko w kąciku oka zeszkliła się łza, która szybko spłynęła po pomarszczonej skórze policzka. Mężczyzna ściszył jeszcze bardziej głos i mówił dalej konspiracyjnym szeptem:

– Ty i ja będziemy razem. Sami. Powspominamy dawne czasy. W naszym wielkim, starym domu. Kiedy byłem dzieckiem. Kiedy byłem słaby, a ty silna. – Szept przeszedł w syk, jad sączył się w ucho staruszki. – Znów to zrobiłem, Mutti. Kolejny raz. Zupełnie tak samo jak trzy lata temu. Ale teraz, ponieważ Bóg uwięził cię w twoim szkaradnym ciele, nie będziesz się wtrącać. Już nie zdołasz mnie powstrzymać, a ja będę to robił dalej. Połączy nas mała tajemnica. Będziesz w tym uczestniczyła, mamo. Obiecuję ci. To jest dopiero początek.

Obie pielęgniarki stały na korytarzu, wzruszone obrazem gasnącego życia i synowskiej miłości.

Środa, 17 marca, 16.30. Komenda Główna Policji, Hamburg

Rześki chłód poranka ustąpił pod naporem ciepłego, wilgotnego powietrza, które napływało znad Morza Północnego. Deszcz mżył, uderzając o szyby w pokoju Fabla. Widok za oknem, na Winterhuder Stadtpark był pozbawiony życia i jakichkolwiek kolorów.

Przy biurku Fabla siedziały dwie osoby: Maria i krępy mężczyzna po pięćdziesiątce, z mocno przerzedzonymi czarno-siwymi włosami.

Komisarz Werner Meyer pracował z Fablem dłużej niż ktokolwiek z zespołu. Młodszy stopniem, choć starszy wiekiem, był nie tylko kolegą Fabla, lecz także jego przyjacielem, a często mentorem. Werner i Maria Klee, równi stopniem, wspierali bezpośrednio działania Fabla. Niemniej Werner był numerem drugim w zespole – miał większe doświadczenie jako oficer policji niż Maria. Ona natomiast zaliczała się do prymusów na studiach prawniczych i potem w akademii policyjnej. Werner, robiący wrażenie swoim wyglądem twardziela, zajmował się każdą sprawą w sposób metodyczny, skrupulatny, wręcz podręcznikowy. Często musiał hamować szefa, gdy ten za bardzo ufał intuicji. Zawsze się uważał za partnera Fabla i niełatwo było mu pogodzić się z tym, że musi współpracować z Marią.

Okazało się, że są dobrymi partnerami. Fabel utworzył z nich zespół na zasadzie przeciwieństw – każde z nich należało do innego pokolenia, różnili się doświadczeniem i fachowością. Mieli jedną wspólną cechę: całkowite i bezgraniczne oddanie pracy.

To była zwyczajna narada wstępna. Śledztwa, gdy w grę wchodzi morderstwo, zwykle są dwojakiego rodzaju: pościg na gorąco, kiedy odkryto zabójstwo i istnieją mocne, niepodważalne dowody, wskazujące na sprawcę, albo zwietrzały trop – morderca już zniknął, od chwili zbrodni minął dłuższy czas, ślady zostały zatarte. Policja ma tylko strzępy informacji, na których podstawie przyjmuje hipotezę. Musi ją zweryfikować w toku gruntownego, skrupulatnie prowadzonego śledztwa, a to wymaga i czasu, i nie lada wysiłku. Morderstwo dziewczyny na plaży to właśnie taki zwietrzały trop. Wszystko tu mgliste i niewyraźne. Czeka ich długa i mozolna praca, nim uda się tę ponurą sprawę rozwikłać. Dzisiejsze popołudniowe spotkanie było więc typową naradą rozpoczynającą śledztwo: przeanalizowali fakty, uzgodnili terminy kolejnych spotkań, kiedy będą już znane wyniki autopsji i badań laboratoryjnych. Należało zacząć od ciała, a konkretnie od czasu, miejsca i rodzaju śmierci. Testy DNA oraz inne zebrane dane miały rozpocząć proces identyfikacji. Rozdzielili zadania. Przede wszystkim chodziło o szybkie ustalenie tożsamości dziewczyny. Fabel chciał jak najprędzej dowiedzieć się, kim była, choć ten moment zawsze go przerażał, moment „ożywienia” ciała; stawało się z na powrót osobą, mającą zamiast numeru sprawy nazwisko.

Po naradzie Fabel poprosił Marię, żeby pozostała w pokoju. Werner kiwnął ze zrozumieniem głową, co tylko spotęgowało wrażenie niezręczności sytuacji. Tak więc Maria Klee, ubrana w elegancką, czarną bluzkę i szare spodnie, siedziała z nogą założoną na nogę, obejmując dłońmi kolano, spokojna, trochę usztywniona i czekała, co ma do powiedzenia przełożony. Jak zawsze była powściągliwa, opanowana, a z jej niebieskoszarych oczu nic nie dało się wyczytać. Wyglądała na pewną siebie i świadomą własnej wartości. Ale teraz pomiędzy Fablem a Marią pojawiło się coś krępującego, kłopotliwego. Maria wróciła do pracy miesiąc temu i to była od chwili jej powrotu pierwsza tak duża sprawa. Fabel uznał, iż przed rozpoczęciem śledztwa konieczna jest szczera rozmowa.

Okoliczności sprawiły, że łączyła ich wyjątkowa zażyłość. Większa, niż gdyby się ze sobą przespali. Dziewięć miesięcy temu trzymał ją w ramionach pod rozgwieżdżonym niebem w opustoszałej okolicy Altes Land na południowym brzegu Łaby; pewna siebie Maria Klee stała się pod wpływem zupełnie realnego i uzasadnionego strachu przed śmiercią małą dziewczynką. Fabel przytulał ją, patrzył jej w oczy, łagodnie przemawiał, nie pozwalając zapaść w sen, z którego mogłaby nigdy się nie obudzić. Nie pozwalał jej oderwać od siebie wzroku i spojrzeć tam, gdzie sterczała rękojeść noża tkwiącego w jej klatce piersiowej. To była najgorsza noc w całej karierze Fabla. Dopadli niebezpiecznego psychopatę, najgroźniejszego, z jakim kiedykolwiek się zetknął, potwora odpowiedzialnego za serię szczególnie okrutnych rytualnych mordów. W wyniku pościgu zginęło dwóch policjantów – jeden z oddziału Fabla, zdolny, młody Paul Lindemann i drugi – funkcjonariusz z pobliskiego komisariatu. Kolejną ofiarą uciekającego psychopaty stała się Maria; nie zabił jej, ale pozostawił z paskudną, prawie śmiertelną raną. Zdawał sobie sprawę, że Fabel będzie musiał dokonać wyboru – kontynuować pościg czy ratować jej życie. Wybór Fabla był oczywisty.

Teraz oboje leczyli jeszcze niezabliźnione rany. Fabel nigdy wcześniej w czasie pełnienia obowiązków nie stracił żadnego swego człowieka, a tamtej nocy zginęło dwóch policjantów i o mało nie umarła Maria. Leżała dwa tygodnie w szpitalu, w stanie krytycznym, zawieszona pomiędzy świadomością a nieświadomością, na granicy życia i śmierci. Kolejne siedem miesięcy zajęło jej powolne nabieranie sił i powracanie do zdrowia. Wiedział, że ostatnie dwa miesiące rekonwalescencji spędziła głównie na siłowni, odbudowując nie tylko tężyznę fizyczną, ale także tę żelazną determinację, która ją cechowała. A teraz siedziała naprzeciw niego ta sama, dawna Maria o twardym, niewzruszonym spojrzeniu i dłońmi obejmowała kolano. Choć czuła się już dobrze i podjęła pracę, on wciąż wracał do tamtej nocy, kiedy trzymał ją za rękę, nasłuchiwał płytkiego, urywanego oddechu, gdy półprzytomna mówiła błagalnym szeptem, by nie pozwolił jej umrzeć. Musieli oboje w końcu wymazać to z pamięci.

– Wiesz, Mario, o czym chciałem z tobą porozmawiać?

– Nie, szefie... O tym morderstwie? – W niebieskoszarych oczach pojawił się niepokój; Maria zajęła się strzepywaniem ze spodni jakiegoś niewidocznego okruszka.

– Sądzę, że się domyślasz. Muszę wiedzieć, czy jesteś gotowa zaangażować się w to śledztwo.

Chciała zaprotestować, ale Fabel powstrzymał ją gestem.

– Posłuchaj, jestem z tobą szczery. Mogłem nic nie mówić i przydzielić cię do jakiejś mniejszej sprawy, zostawić na uboczu i obserwować, jak pracujesz. Ale to nie w moim stylu. Wiesz o tym dobrze. – Pochylił się do przodu i oparł łokciami o blat biurka. – Zbyt cię cenię jako oficera policji, żeby potraktować cię w taki sposób. Z drugiej strony zbyt cię cenię, by narażać na szwank twoje zdrowie, powierzając ci śledztwo, które może okazać się zbyt ciężkie.

– Jestem gotowa. – W głosie Marii zabrzmiał stalowy chłód. – Poradziłam sobie już ze wszystkim, z czym musiałam. Nie wróciłabym do pracy, gdybym czuła, że mogę zawalić sprawę.

– Spokojnie, Mario. Ja nie rzucam ci wyzwania. Nie kwestionuję twoich umiejętności. – Spojrzał na nią. – Tamtej nocy o mało cię nie straciłem. Zginął Paul, ty otarłaś się o śmierć. Zawiodłem nie tylko ciebie, lecz cały zespół. To ja byłem odpowiedzialny za twoje bezpieczeństwo.

Lód w jej spojrzeniu zaczął topnieć.

– To nie twoja wina, szefie. Zacznę od tego, że obwiniałam siebie, ponieważ się nie sprawdziłam. Nie zareagowałam dostatecznie szybko albo zareagowałam niewłaściwie. Ale z takim człowiekiem jak on nigdy wcześniej nie mieliśmy do czynienia. Był ucieleśnieniem zła. Jest mało prawdopodobne, bym kiedykolwiek spotkała na swojej drodze kogoś równie niesamowitego.

– Jednak on nadal jest na wolności – przypomniał Fabel i natychmiast pożałował swoich słów. Ta przykra prawda kosztowała go już wiele bezsennych nocy.

– Zapewne daleko od Hamburga – odparła Maria. – Pewnie opuścił Niemcy, może wyjechał z Europy. A nawet jeżeli nie, nawet jeśli natrafilibyśmy na jego ślad, to będę gotowa.

Fabel był przekonany, że Maria wie, co mówi. Choć sam wcale nie miał pewności, czy jest gotów spotkać się ponownie z Krwawym Orłem. Teraz czy w ogóle kiedykolwiek. Ale nie podzielił się tą myślą.

– Nie ma się czego wstydzić, powoli dochodzisz do siebie, Mario.

Na jej twarzy zagościł uśmiech, jakiego wcześniej Fabel nie widział - niewątpliwie sygnał jakiejś wewnętrznej przemiany.

– Ze mną jest wszystko w porządku, Jan. Słowo honoru. – Po raz pierwszy zwróciła się do niego po imieniu w biurze. Wymówiła je również wtedy, gdy leżała w wysokiej trawie Altes Land i walczyła ze śmiercią.

Fabel uśmiechnął się.

– Cieszę się, że znów jesteś z nami, Mario.

Rozmowę przerwało bezceremonialne wejście Anny Wolff.

– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedziała – ale mam informację z laboratorium. Jest coś, co musimy natychmiast zobaczyć.

Holger Brauner nie wyglądał na naukowca ani nauczyciela akademickiego. Był mężczyzną średniego wzrostu, jasnowłosym, z twarzą ogorzałą, o surowych rysach. Kiedyś w młodości uprawiał kulturystykę i z tamtych czasów pozostały mu dobrze wykształcone mięśnie i wyprostowana sylwetka. Fabel współpracował z szefem zespołu medycyny sądowej od dziesięciu lat i wzajemny szacunek, jakim się darzyli, przerodził się wkrótce w prawdziwą przyjaźń. Brauner był zatrudniony w LKA 3, oddziale hamburskiego Federalnego Urzędu Kryminalnego, zajmującego się medycyną sądową. Wiele czasu spędzał w Instytucie Medycyny Sądowej, ale w komendzie głównej miał także swoje niewielkie biuro.

Kiedy Fabel wszedł do biura, zastał Braunera pochylonego nad stołem; przyglądał się czemuś uważnie, patrząc przez szkło powiększające zawieszone na wyciągniętym statywie. Podniósł wzrok, ale nie powitał gościa jak zwykle szerokim uśmiechem. Skinął natomiast ręką, każąc mu podejść bliżej.

– Zabójca próbuje nam coś powiedzieć – oznajmił zasępiony i podał koledze parę rękawiczek chirurgicznych. Cofnął się o krok, by Fabel mógł się lepiej przyjrzeć przedmiotowi na stole. Na niewielkim kawałku plastiku leżała prostokątna, żółta kartka, mniej więcej dziesięć centymetrów na pięć. Żeby zabezpieczyć ją przed uszkodzeniem, Brauner nakrył ją płytką przezroczystego pleksiglasu. Tekst został napisany odręcznie czerwonym atramentem, pismo było staranne, litery małe, ale równe i wyraźne.

– Znaleźliśmy to w zaciśniętej dłoni dziewczyny. Wydaje mi się, że kartkę włożono jej do ręki już po śmierci i zaciśnięto palce, ale stało się to jeszcze przed wystąpieniem stężenia pośmiertnego.

Choć litery były bardzo małe, dało się je przeczytać. Mimo to Fabel przyjrzał się kartce przez szkło powiększające. Tekst oglądany przez lupę stał się czymś więcej niż tylko słowami na papierze – każda linia czerwonego atramentu stawała się szerokim strumieniem rozlanym w poprzek żółtego tła. Zbliżył szkło powiększające do kartki i przeczytał:

Już mnie znaleziono. Nazywam się Paula Ehlers. Mój adres to Buschberger Weg, Harksheide, Norderstedt. Byłam pod ziemia, a teraz czas, żebym wróciła do domu.

Fabel się wyprostował.

– Kiedy to zauważyłeś?

– Zabraliśmy dziś rano ciało na Butenfeld, żeby doktor Möller przeprowadził sekcję. – Butenfeld było nazwą ulicy w dzielnicy Eppendorf, przy której mieścił się instytut. Policjanci w skrócie nazywali tamtejszą kostnicę Butenfeld. – Wcześniej zbadaliśmy wstępnie zwłoki i wtedy znaleźliśmy to w jej zaciśniętej dłoni. Jak wiesz, owijamy kończyny w oddzielne worki foliowe, żeby nic nie zgubić w czasie transportu; ta kartka przylepiła się do jej dłoni i nie wypadła nawet wtedy, gdy ustąpiło stężenie pośmiertne.

Fabel ponownie przeczytał tekst z kartki. Poczuł lekkie mdłości. Paula. Więc znał już jej imię. Wyjął z kieszeni notes, zapisał w nim nazwisko i adres. Nie miał żadnych wątpliwości, że to zabójca napisał kartkę. Gdyby zmusił dziewczynę do napisania listu, ta, będąc w szoku, nie mogłaby pisać tak wyraźnie. Odwrócił się do Braunera.

– „Byłam pod ziemią...”. Czy to oznacza, że została gdzieś zakopana, a potem ją wydobyto, przeniesiono i wyrzucono na plaży Blankenese?

– Zastanawiałem się nad tym, czytając kartkę. Ale nie. Jestem absolutnie przekonany, że ciało nie było wcześniej pochowane i dziewczyna nie żyła od dwudziestu czterech godzin. Może te słowa należy rozumieć tak, że była przetrzymywana w jakiejś piwnicy. Badamy jej ubranie na obecność kurzu, pyłu, czegokolwiek, co pozwoli określić, w jakim otoczeniu przebywała przez ostatnią dobę.

– Oby – mruknął Fabel. – Znaleźliście coś jeszcze?

– Nie. – Brauner wziął z biurka skoroszyt i przejrzał go. – Oczywiście doktor Möller dostarczy pełną dokumentację patologiczną, ale wstępne ustalenia wskazują, że plaża nie była miejscem zbrodni. Ofiara została zamordowana gdzie indziej, potem porzucono ją na plaży.

– Nie, Holger. – Fabel odtwarzał sobie teraz widok z plaży. – Nie porzucona. Upozowana. Od samego rana nie dawało mi to spokoju.

Mogło się wydawać, że wypoczywa. Albo czeka na kogoś. Nie wchodzi w grę porzucenie ciała. To było swojego rodzaju wyznanie. Nadal tylko nie wiem, co morderca chciał nam powiedzieć.

Brauner zastanawiał się nad słowami Fabla.

– Chyba masz rację – powiedział w końcu. – Choć muszę przyznać, że nie w pełni podzielam twój punkt widzenia. Zgadzam się, że włożono nieco wysiłku w sposób ułożenia ciała denatki. Nie dostrzegam tam jednak żadnej szczególnej pozy. Może po prostu zabójca poczuł skruchę po tym, co zrobił. A może jest do tego stopnia psychicznie skrzywiony, że nie uważał jej za martwą.

Fabel uśmiechnął się.

– Niewykluczone, że ty jesteś bliżej prawdy. Ale, przepraszam, mówiłeś, że.

Brauner wrócił do dokumentacji.

– Niewiele więcej mogę dodać. Ubrania były kiepskiej jakości i zużyte. Poza tym nieświeże. Przypuszczalnie nosiła je i bieliznę co najmniej przez trzy-cztery dni przed śmiercią.

– Została zgwałcona?

– Sam wiesz, że Möller jest gotów mnie zamordować za uprzedzanie jego wniosków. Prawdę powiedziawszy, tylko on może dać kompetentną odpowiedź, ale nie. Nie zauważyłem na ciele dziewczyny żadnych śladów wskazujących na motyw seksualny. Oprócz śladów duszenia na szyi nie stwierdziłem innych oznak przemocy. Na ubraniu też nic nie było.

– Dzięki, Holger. Domyślam się, że sprawdzisz rodzaj papieru i atramentu użytego do napisania tego listu.

– Oczywiście. Szukałem już znaków wodnych. Bez rezultatu. Po badaniach podam ci gramaturę, rodzaj papieru i szczegółowe dane identyfikacyjne, ale dopasowanie tego do konkretnego produktu zajmie trochę czasu. – Westchnął ciężko. – Wydaje mi się, że szukamy pospolitego papieru z hipermarketu. Trudno będzie ustalić dostawcę.

– Ale to oznacza także, że nasz przyjaciel przemyślał wszystko i zaciera za sobą ślady. – Fabel poklepał Braunera po ramieniu. – Widzisz, ile można razem dokonać, Holger? Ty zajmiesz się materiałem, a ja treścią. Możesz zrobić kilka kopii, wyślę je do wydziału zabójstw. Byłoby dobrze trzykrotnie je powiększyć.

– Nie ma sprawy, Janie.

– Zadbam też o to, żebyś otrzymał kopię protokołu sekcji zwłok, który prześle mi Möller. – Dobrze wiedział, że szorstki sposób bycia doktora drażnił Braunera jeszcze bardziej niż jego. – Tak na wszelki wypadek, gdyby cokolwiek w nim wydało ci się warte uwagi.

Kiedy Fabel wrócił do wydziału zabójstw, zatrzymał się przy biurku Anny Wolff. Podał jej notatkę z nazwiskiem i adresem, którą zabójca wcisnął w dłoń dziewczyny. Anna przeczytała kartkę.

– To dane zabitej dziewczyny?

– Trzeba to sprawdzić – odparł ponuro. – Morderca ukrył kartkę w dłoni ofiary. Prawdopodobnie to są jej dane.

– Już się do tego biorę, szefie.

Fabel wszedł do swojego gabinetu i zamknął za sobą drzwi. Usiadł za biurkiem i spojrzał przez przeszkloną ścianę, dzielącą go od pomieszczeń reszty wydziału. Do tej pory nie zadomowił się na dobre w nowej komendzie głównej. O wiele bardziej odpowiadała mu stara siedziba przy Beim Strohhause. Cóż począć, w policji hamburskiej zaszło tyle zmian. Większości nie pochwalał. Przenieśli ich do nowego pięciopiętrowego budynku w kształcie gwiazdy z wewnętrznym atrium. Nie wszystko poszło gładko. W atrium główną atrakcją miała być sadzawka, ale stała się ona siedliskiem najpierw komarów, a potem pająków. W końcu wypełniono ją żwirem. Dokonano też innej zmiany: mundury policjantów w Hamburgu, podobnie jak w całych Niemczech, zawsze były w kolorze zielonkawym, teraz zastąpiono je niebiesko-białymi. Ale najtrudniejsza do zaakceptowania zmiana dotyczyła uzbrojenia części hamburskiej policji: MEK – Mobile Einsatz Komando – oddziały sił specjalnych były złem koniecznym, jak zapewniali Fabla przełożeni. Zresztą sam wzywał jednostki MEK do wsparcia, szczególnie po tym, gdy stracił w akcji jednego ze swoich ludzi. Mimo to nie mógł się pozbyć uprzedzeń wobec kwalifikacji niektórych członków tych oddziałów specjalnych.

Przyglądał się swojemu zespołowi przez szklaną ścianę. Stanowili perfekcyjną maszynę, idealną do poszukiwania zabójcy Pauli. Byli ludźmi, których można by posłać w świat i każdy z nich wykonałby swoje zadanie. Fabel musiał spojrzeć na sprawę szerzej, ocenić wszystkie elementy układanki i sprawić, by stworzyły całość pozwalającą na odnalezienie zabójcy Pauli. Czuł na sobie odpowiedzialność, o której wolał nie rozmyślać, gdyż wydawała się ponad jego siły. W takich sytuacjach zadawał sobie pytanie, czy dokonał właściwego wyboru. Czy nie byłoby lepiej wieść spokojne życie wykładowcy jakiejś prowincjonalnej uczelni. Albo nauczyciela angielskiego lub historii w którejś z fryzyjskich szkół? Może gdyby tak się stało, przetrwałoby jego małżeństwo z Renate. Może w nocy nie nawiedzaliby go zamordowani.

Anna Wolff zapukała do drzwi i weszła. Miała ładną buzię, ciemne oczy i jaskrawoczerwone usta. Wydawała się przygnębiona. Skinęła z powagą głową na pytające spojrzenie Fabla.

– Tak. Paula Ehlers zaginęła w drodze do domu ze szkoły. Przejrzałam bazę danych, a potem rozmawiałam z policją w Norderstedt. Wiek pasuje. Ale jest coś, co nie pasuje w ogóle.

– To znaczy?

– Jej wiek pasuje do wieku martwej dziewczyny. Tylko że... Paula Ehlers zaginęła trzy lata temu, kiedy miała trzynaście lat.

Środa, 17 marca, 19.50. Norderstedt, na północ od Hamburga

Zwykle droga z Komendy Głównej Policji do Norderstedt nie powinna zająć więcej niż pół godziny, ale Fabel i Anna Wolff zatrzymali się po drodze, żeby coś zjeść. Bar był zupełnie pusty, jeśli nie liczyć dwóch mężczyzn, jak przypuszczał Fabel, kierowców ciężarówki i furgonetki zaparkowanych przed wejściem. Siedzieli rozparci przy stole i w ponurym milczeniu spożywali posiłek. Fabel obrzucił wzrokiem obu mężczyzn, zgnuśniałych, niechlujnych, z obwisłymi brzuchami. Dopiero kiedy ich minął, uświadomił sobie, że jeden z nich nie miał jeszcze trzydziestki. Takie marnowanie młodości przygnębiało Fabla. Swoją przyszłość, podobnie jak towarzyszącej mu Anny, też widział w czarnych barwach – skradziony czas, opuszczeni, pozostawieni w domach bliscy oraz stracone złudzenia.

Jako śledczy miał do czynienia z niejednym, ale zawsze najbardziej poruszała go wizyta w domu osoby zaginionej. Zwłaszcza jeżeli zaginęło dziecko. W takich domach zawsze czuło się pustkę. I oczekiwanie: na męża, żonę, syna czy córkę. Albo na kogoś, kto przerwie tę udrękę i powie, że zaginiona osoba nie żyje. Na kogoś takiego jak Fabel.

Zajęli stolik w głębi sali, jak najdalej od kierowców, aby tamci nie słyszeli ich rozmowy. Anna zamówiła hot-doga i kawę, Fabel wziął kanapkę i kawę. Kiedy usiedli, Anna położyła na stole przyniesione z samochodu dokumenty i obróciła je tak, żeby Fabel mógł przeczytać tekst.

– Paula Ehlers. Miała trzynaście lat, kiedy zniknęła. A dokładnie dzień więcej. Zatem teraz miałaby szesnaście lat. Tak jak napisano na kartce, mieszkała przy Buschberger Weg, w dzielnicy Harksheide w Norderstedt. Dziesięć minut drogi od szkoły; według raportu policji z Norderstedt zniknęła właśnie podczas takiego dziesięciominutowego spaceru.

Fabel przerzucił kartkę. Z fotografii patrzyła na niego piegowata uśmiechnięta buzia dziecka. Wzdrygnął się. Przypomniał sobie dziewczynę znalezioną na plaży, leżącą na zimnym piasku, z zastygłą twarzą. Porównał zdjęcie: dziecka i dziewczyny. Rysy oraz kształt twarzy były podobne, tylko oczy wyglądały jakoś inaczej. Czy tę różnicę spowodował wiek? Na fotografii to było jeszcze dziecko, na plaży zaś młoda kobieta. A może było to wynikiem Bóg wie jakich przeżyć w ostatnich trzech latach. Oczy. Tak długo się w nie wpatrywał tam, na plaży Blankenese. Te oczy budziły w nim niepokój.

Anna ugryzła hot-doga i mówiła dalej. Palcami jednej ręki uderzała w rozłożone na stole papiery, a drugą zasłaniała usta.

– Policja z Norderstedt zrobiła wszystko, co w jej mocy. Odtworzyli nawet całą drogę dziewczynki ze szkoły do domu. Po miesiącu, kiedy nie udało się jej odnaleźć, sprawie nadano podwójny status: zaginięcia i podejrzenia morderstwa.

Fabel przejrzał pozostałe dokumenty. Brauner zrobił kilka powiększeń kartki. Jedna odbitka była przypięta do tablicy w biurze komendy, kolejna leżała teraz przed Fablem.

– Po roku wznowiono śledztwo – ciągnęła Anna. – W rocznicę zaginięcia policjanci przepytywali wszystkich przechodniów i kierowców w okolicy. I znowu, mimo wysiłków, nie przyniosło to żadnych rezultatów. Śledztwo prowadził komisarz Klatt z policji kryminalnej w Norderstedt. Zadzwoniłam do niego dziś po południu. Powiedział, że jest do naszej dyspozycji, dał mi nawet swój domowy adres, na wypadek gdybyśmy chcieli po wizycie u Ehlersów wpaść do niego i porozmawiać. Potwierdził, że nie było żadnych wyraźnych tropów, dodał natomiast, że uważnie się przyglądał jednemu z nauczycieli Pauli. – Anna obróciła kartki w swoją stronę i poszukała raportu przesłanego faksem przez policję z Norderstedt. – Tak. Nazywa się Fendrich. Klatt przyznał, że nic na niego nie ma, poza niedającym mu spokoju przeczuciem, że coś go łączyło z Paulą.

Fabel spojrzał ponownie na fotografię dziewczynki.

– Przecież ona miała dopiero trzynaście lat.

Anna zrobiła minę, która miała oznaczać: „Sam wiesz, jak to bywa”.

Nadkomisarz westchnął. Jego komentarz był co najmniej naiwny. Od ponad dziesięciu lat pracował w wydziale zabójstw i niewiele zachowań mogło go zaskoczyć, a już na pewno nie nauczyciel-pedofil, który dostał bzika na punkcie jednej ze swoich uczennic.

– Klatt nie znalazł nic konkretnego na potwierdzenie swoich przypuszczeń? – zapytał.

Anna ugryzła kolejny kęs i pokręciła głową.

– Przesłuchiwał go kilkakrotnie. Fendrich zaczął się awanturować, że jest nękany. Klatt musiał spasować. Z braku innych pomysłów rozwiązania zagadki uczepili się właśnie tego nauczyciela.

Fabel wyjrzał przez okno na rozświetlony parking, jednocześnie dostrzegł w szybie odbicie swojej twarzy. Na parking zajechał mercedes, z którego wysiadła para w wieku około trzydziestu lat. Mężczyzna otworzył tylne drzwi i z samochodu wyszła może dziesięcioletnia dziewczynka, którą natychmiast wziął za rękę. To zwyczajny, instynktowny odruch – wrodzone przekonanie, że dziecko wymaga opieki. Fabel odwrócił się do Anny.

– Nie jestem przekonany, czy to ta sama dziewczyna.

– Co takiego?

– Nie twierdzę, że nie. Po prostu nie mam pewności. Zauważam sporo różnic. Przede wszystkim dotyczą one oczu.

Anna odchylila się na krześle i wydęła wargi.

– To byłby zupełnie nieprawdopodobny zbieg okoliczności, szefie. Jeśli to nie Paula Ehlers, to jest to osoba cholernie do niej podobna. W dodatku osoba, która trzyma w ręku kartkę z jej nazwiskiem i adresem. To musiałby być przedziwny zbieg okoliczności. A ja nie wierzę w zbiegi okoliczności.

– Rozumiem. Jednak wciąż coś mi tu nie pasuje.

Droga numer 433 biegnie przez Norderstedt prosto na północ w kierunku Szlezwika-Holsztynu i Danii. Dzielnica Harksheide leży na północ od centrum miasta, a Buschberger Weg jest po prawej stronie drogi 433. Kiedy dotarli do skrętu w ulicę Buschberger Weg, Fabel zauważył, że szkoła, do której chodziła Paula, znajduje się blisko głównej drogi, po jej lewej stronie. Dziewczynka musiała przechodzić przez zatłoczoną szosę, a nawet iść parę metrów wzdłuż niej. Tu właśnie zniknęła. Po jednej lub po drugiej stronie drogi prowadzącej do Hamburga.

Było tak, jak się Fabel spodziewał. Przyćmione światła u Ehlersów – coś pomiędzy wyczekiwaniem a lękiem. Dom, w którym mieszkali, niczym się nie wyróżniał; jednopiętrowy, pokryty czerwoną dachówką, jak tysiące domów od Holandii po wybrzeże Bałtyku, od Hamburga po północny skraj duńskiej Jutlandii. Otaczał go zadbany, choć urządzony bez polotu ogród.

Pani Ehlers niedawno musiała przekroczyć czterdziestkę. Włosy miała równie jasne jak córka, lecz upływający czas ich nie oszczędził, przestały być błyszczące. Jasna, nordycka karnacja typowa była dla mieszkańców Szlezwika-Holsztynu: jasnoniebieskie oczy i przedwcześnie postarzała od nadmiaru słońca skóra. Pan Ehlers sprawiał wrażenie człowieka poważnego; około pięćdziesiątki, wysoki i zdradzający pewną nieporadność – schlaksig, jak określa się taki typ ludzi w północnych Niemczech. Jego cera wydawała się bardziej ziemista niż żony. Oczy miał też niebieskie, choć nieco ciemniejsze i podkrążone. Kiedy się witali, Fabel przywołał w pamięci obraz dziewczyny z fotografii i dziewczyny znalezionej na plaży, porównując je z wizerunkiem rodziców. Znowu przez głowę przebiegła mu myśl: była tu jakaś ledwie uchwytna niekonsekwencja.

– Znaleźliście naszą córeczkę? – Pani Ehlers wpatrywała się w Fabla z determinacją i niecierpliwością, którą trudno było znieść.

– Nie jesteśmy tego pewni, pani Ehlers. Musimy prosić panią lub pani męża o zidentyfikowanie ciała.

– Więc jest nadzieja, że to nie Paula? – Z głosu kobiety przebijał jakby ton sprzeciwu. Fabel kątem oka zerknął na Annę. Ich spojrzenia się spotkały.

– Tak, pani Ehlers, choć wiele wskazuje, że to może być Paula. Dziewczyna, która padła ofiarą zabójstwa, mimo pewnego podobieństwa do państwa córki, nie odpowiada idealnie jej wyglądowi. Ale minęły przecież trzy lata, musiała się zmienić, wydorośleć. Poza tym istnieje pewien dowód łączący ofiarę z tym adresem. – Fabel nie chciał zdradzać, jaką morderca dał wskazówkę.

– Jak umarła? – zapytała pani Ehlers.

– Nie rozmawiajmy o tym, dopóki się nie upewnimy, czy to rzeczywiście jest Paula – odparł Fabel. W każdym ruchu pani Ehlers widoczna była rosnąca desperacja. Drżała jej dolna warga. W końcu nadkomisarz ustąpił. – Została uduszona.

Ciałem pani Ehlers wstrząsnął szloch. Anna podeszła do niej i wzięła ją pod rękę, ale kobieta się cofnęła. Zapanowała kłopotliwa cisza. Fabel omiótł spojrzeniem pokój. Na ścianie wisiała duża fotografia oprawiona w ramki. Zrobiono ją zwykłym aparatem i za bardzo powiększono. Faktura papieru była zbyt ziarnista, w dodatku wystąpił efekt czerwonych oczu, jako że zdjęcie wykonano z użyciem lampy błyskowej. Dziewczynka na zdjęciu, niewątpliwie Paula Ehlers, uśmiechała się, siedząc za olbrzymim tortem urodzinowym, ozdobionym liczbą trzynaście. Fabla zmroziła myśl, że oto patrzy na niego dziecko, które dzień później oderwano od rodziny.

– Kiedy możemy ją zobaczyć? – odezwał się pan Ehlers.

– Jeżeli nie macie państwo nic przeciwko temu, ktoś z lokalnej policji zawiezie was do Hamburga jeszcze dzisiaj wieczorem – odpowiedziała Anna. – Spotkamy się na miejscu w instytucie na Butenfeld. Samochód przyjedzie po państwa około dwudziestej pierwszej trzydzieści. Wiem, że to późna pora.

Pan Ehlers przerwał jej.

– To nic. Będziemy czekać.

Kiedy wracali do samochodu, Fabel widział, jak bardzo Anna jest spięta. Nie odezwała się ani słowem.

– Wszystko w porządku? – zagadnął.

– Nie. – Obejrzała się i rzuciła okiem na mały domek z czerwonym dachem i zadbanym ogródkiem. – To nie było łatwe. Nie mam pojęcia, jak oni wytrzymali tak długo. Czekanie. Nadzieja. Polegali na nas, wierzyli, że znajdziemy ich córeczkę, a kiedy już nam się udało, ona jest martwa.

Fabel otworzył drzwi samochodu i odezwał się dopiero, gdy wsiedli.

– Taka jest smutna rzeczywistość. Szczęśliwe zakończenia zdarzają się tylko w filmach.

– Miałam wrażenie, że nas nienawidzą.

– Bo to prawda – odparł z rezygnacją Fabel. – Trudno ich nawet winić. Sama powiedziałaś, że powinniśmy ją odnaleźć żywą, a nie przychodzić z wiadomością, że znaleziono gdzieś tam jej porzucone ciało. Liczyli na to, że doprowadzimy sprawę do szczęśliwego końca. – Fabel uruchomił silnik. – Ale skupmy się na sprawie. Pora wpaść do komisarza Klatta.

Norderstedt cierpi na rozdwojenie jaźni. Jest częścią wielkiego Hamburga, ma taki sam prefiks telefoniczny 0-40 i kiedy Fabel z Anną jechali przez Fuhlsbuttel i Langenhorn w kierunku Norderstedt, nie widać było żadnych granic miast. Niemniej jurysdykcja policji hamburskiej tutaj nie sięgała; w Norderstedt działała policja landu Szlezwik--Holsztyn. Mimo to, z powodu bliskości i zazębiania się śledztw, policja w Norderstedt kontaktuje się częściej z policją z Hamburga niż z własnymi oddziałami w małych, urokliwych miasteczkach Szlezwika-Holsz-tynu. Anna zadzwoniła wcześniej, żeby umówić spotkanie z komisarzem Klattem w komisariacie Norderstedt-Mitte, który mieścił się w ratuszu.

Kiedy dotarli na miejsce, młoda policjantka po cywilnemu zaprowadziła ich nie, jak sądzili, do biura wydziału kryminalnego, ale do pozbawionego okien pokoju przesłuchań. Zaproponowała im kawę, na co z ochotą przystali. Gdy wyszła, Anna z ponurą miną powiodła wzrokiem po pokoju.

– Nareszcie wiem, jak się czuje podejrzany – powiedziała.

Fabel uśmiechnął się ironicznie.

– Uspokój się. Myślisz, że coś nam powiedzą?

Anna nie zdążyła odpowiedzieć. Drzwi pokoju się otworzyły i do środka wszedł trzydziestokilkuletni mężczyzna. Był niski, choć dobrze zbudowany, miał ciemne włosy i szeroką, przyjazną twarz z wyraźnym kilkudniowym zarostem. Uśmiechnął się do swoich gości, przedstawiając jako komisarz Klatt. Teczkę, którą trzymał pod pachą, położył na stole i gestem zaprosił Fabla i Annę, żeby usiedli.

– Przepraszam, że spotykamy się w takim miejscu – mówił. – To nie jest moje zwykłe miejsce urzędowania. Mam biuro w komisariacie przy Europaallee, ale uznałem, że tu będzie wam łatwiej trafić. Zrobiono mi grzeczność i użyczono tego pomieszczenia, choć teraz widzę, że jest tu bardziej niż skromnie.

Komisarz usiadł. Jego pogodna dotąd twarz spochmurniała.

– Rozumiem, że odnaleźliście Paulę...

– Tego nie jesteśmy pewni, dopóki rodzice nie zidentyfikują ciała. Chociaż wszystko wskazuje na to, że tak.

– To była kwestia czasu – rzekł Klatt ze smutkiem. – Ale zawsze ma się nadzieję, że odnajdzie się taką osobę żywą.

Fabel przytaknął. Miał takie same odczucia. Różnica polegała na tym, że komisarz pracował wśród żywych, a on w wydziale zabójstw zajmował się wyłącznie nieboszczykami. Przez głowę przebiegła mu myśl, że dobrze byłoby wrócić do zwykłej policji kryminalnej. Weszła policjantka i podała kawę.

– Sądzi pan, że była szansa na odnalezienie jej żywej? – odezwała się Anna.

Klatt się zamyślił.

– Nie. Nie sądzę. Znacie statystyki. Jeżeli zaginiony nie znajdzie się w ciągu dwudziestu czterech godzin, to najczęściej nie odnajduje się już nigdy. Sęk w tym, że Paula była pierwszym zaginionym dzieckiem w mojej karierze. Zaangażowałem się w tę sprawę. Może za bardzo. Nie mogłem patrzeć obojętnie, jak jej rodzina cierpi.

– Była jedynaczką? – zapytała Anna.

– Nie. Jest jeszcze brat, Edmund. Starszy od niej o trzy lata.

– Nie widzieliśmy go w domu Ehlersów – zauważył Fabel.

– Teraz ma dziewiętnaście albo dwadzieścia lat. Został powołany do wojska.

– Rozumiem, że pan go dokładnie sprawdził. – W ustach Fabla zabrzmiało to jak stwierdzenie, nie pytanie. Zawsze, gdy dojdzie do morderstwa, pierwszymi podejrzanymi stają się bliscy ofiary. Fabel uważał, by nie zarzucić Klattowi, że nie dopełnił swoich obowiązków. Nawet jeśli uwaga Fabla rozzłościła komisarza, panował nad emocjami.

– Oczywiście. Prześledziliśmy każdy jego krok tamtego dnia. Wszystko było w porządku. Potem jeszcze wielokrotnie wracaliśmy do alibi chłopaka. Poza tym on naprawdę bardzo się przejął losem siostry. Nikt nie potrafiłby tak udawać.

Owszem, niejeden potrafi, pomyślał Fabel. Miał już w swojej karierze do czynienia z wcale niemałą liczbą autentycznie zdruzgotanych przyjaciół czy krewnych ofiary, którzy później okazywali się sprawcami zbrodni. Mimo to wierzył, że Klatt sprawdził rodzinę Pauli rzetelnie.

– Podejrzewał pan nauczyciela Pauli. – zaczęła Anna, przeglądając teczkę z dokumentami.

– Fendrich. Nauczyciel niemieckiego. Nie mogę powiedzieć, że był podejrzany. Po prostu coś mi w nim nie pasowało. Ale miał niepodważalne alibi.

Klatt przeglądał raport, który mu przywieźli. Widać było, że dużo szczegółów tego śledztwa jeszcze pamięta. Fabel doskonale wiedział, co oznacza takie śledztwo: nieprzespane noce, gapienie się w sufit, kłębiące się pod czaszką pytania, na które brak odpowiedzi, widziany oczami wyobraźni obraz ofiary. Kiedy komisarz skończył czytać, Fabel i Anna, uznawszy, że nie mają więcej pytań, wstali, dziękując za poświęcony im czas.

– Zobaczymy się jeszcze wieczorem – powiedział Klatt. – Jak sądzę, będziecie państwo, kiedy Ehlersowie przyjadą zidentyfikować zwłoki.

Anna i Fabel spojrzeli na siebie.

– Tak, jeśli nie ma pan nic przeciwko temu.

Komisarz uśmiechnął się ze smutkiem.

– Przywiozę rodziców dziewczyny do Hamburga. Jeżeli tak ma się zakończyć śledztwo w sprawie Pauli Ehlers, to chcę przy tym być.

– Oczywiście – odparł Fabel i pomyślał, że to wcale nie jest koniec sprawy Pauli Ehlers, przeciwnie, śledztwo dopiero się zaczyna.

Środa, 17 marca, 22.10. Instytut Medycyny Sądowej, klinika Uniwersytetu Eppendorf, Hamburg

Zabudowania kliniki uniwersyteckiej Hamburg-Eppendorf ciągnęły się wzdłuż Martinistrasse, tworząc jakby odrębne miasteczko. Bezładne skupisko wysokich i niskich budynków z różnych epok przecinała sieć dróg dojazdowych. Największy parking znajdował się w samym centrum tego kompleksu, ale Fabel był pewny, że z uwagi na nocną porę będą wolne miejsca przy samym Instytucie Medycyny Sądowej. Znał instytut doskonale. Tu zajmowano się wszystkimi dziedzinami technik sądowych: serologią, testami DNA, obserwacją psychiatryczną i sekcjami zwłok. Nadkomisarz miał kontakt z instytutem nie tylko na płaszczyźnie zawodowej, był także związany z psycholog Susanne Eckhardt. Susanne oficjalnie urzędowała w trzynastopiętrowej klinice psychiatrii i psychoterapii, ale większość czasu spędzała w pobliskim instytucie.

Fabel minął główną bramę, pojechał dalej Martinistrasse, skręcił w Lokstedter Steindamm, a potem w Butenfeld. Tak jak przypuszczał, przed instytutem mieszczącym się w dwupiętrowym budynku było kilka wolnych miejsc.

Ten międzynarodowej rangi instytut, aby mógł pomieścić wszystkich uczestników różnego rodzaju szkoleń, którzy przybywali z najdalszych zakątków świata, był ciągle rozbudowywany. Każdego roku badano tu zwłoki trzech tysięcy ofiar zbrodni i przeprowadzano tysiąc sekcji. Dzisiaj w ciemnej chłodni czekały na identyfikację zwłoki dziewczyny.

Fabel zauważył na parkingu porsche Susanne. Okazało się, że oboje pracują w tych samych godzinach, co dawało nadzieję, że pobędą trochę razem.

Do środka wprowadził ich starszy wiekiem ochroniarz, w którym Fabel rozpoznał dawnego aspiranta policji. Kiedy znaleźli się w recepcji, zobaczyli umundurowanego policjanta z towarzyszącym mu Klattem. Obok stali Ehlersowie. Fabel przywitał się z nimi i zamienił kilka słów z Klattem. Po chwili zjawił się sanitariusz i zaprowadził ich do pokoju identyfikacji. Nosze na kółkach, na których leżały zwłoki, przykryte były ciemnoniebieskim prześcieradłem. Na twarzy dziewczyny spoczywał śnieżnobiały kawałek płótna. Fabel przepuścił komisarza prowadzącego Ehlersów. Anna objęła ramieniem panią Ehlers i mówiła coś do niej łagodnym tonem, a potem dała sanitariuszowi znak do zdjęcia zasłony. Pani Ehlers wzięła gwałtowny wdech i zachwiała się lekko. Ehlers zesztywniał, jakby rażony prądem.

Fabel już wiedział, że dziewczyna na wózku to nie Paula Ehlers. Kiedy ciszę przerwał długi, głośny, pełen bólu krzyk pani Ehlers, nie był to żałobny lament, tylko krzyk rozpaczy.

Chwilę później przeszli do recepcji i pili kawę z automatu. Pani Ehlers wydawała się nieobecna, siedziała bez ruchu, patrząc gdzieś w dal. Na twarzy jej męża malowało się na przemian zmieszanie i wściekłość.

– Dlaczego, panie Fabel? – Poszukał wzrokiem jego oczu. – Dlaczego nam to robią? Wyglądała jak Paula. Była bardzo do niej podobna. Dlaczego ktoś jest tak okrutny?

– Jest pan pewny, że to nie pańska córka?

– Minęło tyle czasu. Rzeczywiście, widać podobieństwo, ale.

– Ta dziewczyna nie jest moją córką – ucięła dyskusję pani Ehlers. Nadal patrzyła szklistym, nieobecnym wzrokiem, ale w jej głosie dał się słyszeć ostry ton absolutnej pewności.

Fabel czuł, jak z każdą chwilą rośnie w nim wściekłość. Ktoś nie tylko odebrał młodej osobie życie, ale wbił sztylet w serce innej rodziny. To był dopiero początek. Można by przypuszczać, że zabójca dziewczyny na plaży rzeczywiście trzy lata temu uprowadził i zamordował Paulę Ehlers. Bo po cóż miałby włączać rodzinę Ehlersów do swojej szalonej gry? Jedno ciało, dwa morderstwa. Odnowiła się rana rodziców Pauli: powróciła niepewność i niczym nieuzasadniona nadzieja.

– Mamy do czynienia z człowiekiem o kompletnie zaburzonej, chorej osobowości. – W głosie Fabla pobrzmiewały te same nuty frustracji i wściekłości, jak u rodziców Pauli. – Kimkolwiek jest zabójca, chce, żebyśmy siedzieli teraz tutaj, wściekli, zranieni i zadawali sobie pytanie: po co? To jest takie samo miejsce zbrodni jak plaża, gdzie znaleźliśmy ciało dziewczyny.

Pan Ehlers patrzył na Fabla, nic nie rozumiejąc, jakby ten mówił po japońsku. Jego żona zmierzyła detektywa przenikliwym spojrzeniem.

– Chcę, żebyście go złapali. – Spoglądała to na Fabla, to na Klatta, obarczając ich po równo odpowiedzialnością. – A tak naprawdę pragnę, żebyście go znaleźli i zabili. Wiem, że nie mogę tego od was żądać, ale domagam się przynajmniej, żeby został schwytany i osądzony. Tyle chyba wolno mi oczekiwać.

– Obiecuję pani, że zrobię wszystko, żeby odnaleźć tego potwora – odparł Fabel. I faktycznie zamierzał to zrobić.

Kiedy wszyscy byli już na parkingu, Ehlersowie usiedli z tyłu audi Klatta. Smutek, który Fabel zauważył już wcześniej w spojrzeniu komisarza, powrócił, tyle że teraz zabarwiony złością.

– Ta martwa dziewczyna to pana śledztwo, nadkomisarzu – zaczął Klatt. – Ale ponieważ łączy się ono w sposób szczególny z zaginięciem Pauli Ehlers, byłbym zobowiązany, gdyby zechciał mnie pan informować o wszystkim, co mogłoby mieć związek z jej śmiercią. – Mówił aroganckim tonem, był jednak w całą sprawę zaangażowany i nie mógł pozwolić, by Fabel o tym zapomniał. Nadkomisarz przypatrywał się uważnie młodszemu od siebie mężczyźnie: niższy stopniem, niezbyt wysoki, przy kości, ale sprawny. Rozumiał jego zdeterminowanie i cenił inteligencję. W końcu, ważąc wszystkie za i przeciw, tam, na parkingu przed Instytutem Medycyny Sądowej, Fabel podjął decyzję.

– Komisarzu Klatt – powiedział. – Być może zabójca dziewczyny posłużył się nazwiskiem Pauli Ehlers tylko dlatego, że słyszał o sprawie. Może przeczytał o tym w gazetach. Może sprawy te łączy jedynie fakt, że mamy do czynienia z maniakiem, który czytuje gazety.

Klatt zastanawiał się dłuższą chwilę nad sensem słów Fabla, zanim odparł:

– Wątpię. A zaskakujące podobieństwo obu dziewcząt? Zabójca musiał bardzo dokładnie prześledzić sprawę zaginięcia Pauli. Jestem przekonany, że ten, kto wybrał tę dziewczynę na ofiarę i dał jej tożsamość Pauli, musiał znać Paulę żywą. Może nie mam pańskiego doświadczenia ani nie znam szczegółowych raportów ze śledztwa, panie nadkomisarzu, ale doskonale znam sprawę Pauli Ehlers. Żyję tym od trzech lat i wiem, że związek pomiędzy tymi sprawami to coś więcej niż nazwisko.

– Więc pan się spodziewa, że będziemy przekazywać wszystkie wyniki naszego śledztwa?

– Nie. Tylko to, co mogłoby być istotne w sprawie Pauli. – Klatt powrócił do spokojnego, wyważonego tonu.

Fabel pozwolił sobie na lekki uśmiech. Ten facet nie dawał się łatwo wyprowadzić z równowagi, nie przejmował się też, że jest niższy stopniem.

– Komisarzu, ma pan rację. Instynkt podpowiada mi, że obaj szukamy tej samej osoby. Dlatego właśnie rozważam przydzielenie pana do mojego zespołu – na czas śledztwa.

W pierwszej chwili na twarzy Klatta pojawiło się zdumienie, ale już po chwili uśmiechnął się szeroko.

– Nie wiem, co powiedzieć. To znaczy, będę zaszczycony, ale nie wiem, czy to możliwe.

– Formalnościami zajmę się sam. Chciałbym, żeby kontynuował pan śledztwo w sprawie Pauli i był łącznikiem pomiędzy nami a policją w Norderstedt. Jednocześnie powinien pan zaangażować się w moje śledztwo. Być może coś przeoczyliśmy, a pan, znający tak dobrze sprawę Pauli, zdoła to dostrzec. Krótko mówiąc, najlepiej by się stało, gdyby przeniósł się pan od razu do wydziału zabójstw w Hamburgu. Przygotuję dla pana miejsce do pracy. Ale powtarzam, to jest chwilowe przeniesienie, tylko na czas trwania śledztwa.

– Oczywiście, panie nadkomisarzu. Będę musiał porozmawiać z moim szefem, nadkomisarzem Pohlmannem. Prowadzę przecież teraz kilka innych spraw.

– Ja porozmawiam z pańskim szefem. Lepiej, żeby gromy spadły na mnie.

– Nie będzie żadnych gromów – zapewnił Klatt. – Nadkomisarz Pohlmann się ucieszy, że pojawiła się szansa na wyjaśnienie tej sprawy.

Uścisnęli sobie dłonie. Klatt ruchem głowy wskazał parę siedzącą w milczeniu w jego samochodzie.

– Mogę powiedzieć Ehlersom, że będziemy pracować razem? Wydaje mi się. – szukał odpowiedniego słowa – że to ich trochę uspokoi.

*

Fabel i Anna nie zamienili ani słowa, dopóki audi Klatta nie skręciło w Butenfeld.

– Więc mamy nowego członka zespołu. – zagadnęła Anna.

– Tylko na czas tego śledztwa. Klatt nie zastąpi Paula. – Paul Lindemann, zastrzelony w zeszłym roku, był partnerem Anny. Pozostało po nim puste, niezapełnione miejsce.

– Wiem. – Najeżyła się. – Jak go oceniasz?

– Wydaje mi się, że ma nosa i będzie przydatny w tym śledztwie. - Podał jej kluczyki od swojego bmw. – Możesz zaczekać na mnie w samochodzie? Muszę na chwilę wrócić do instytutu.

Anna uśmiechnęła się znacząco.

– Jasne, szefie.

Fabel zastał Susanne w jej gabinecie. Siedziała za biurkiem i wpatrywała się posępnym wzrokiem w raport na ekranie komputera. Kruczoczarne włosy miała upięte z tyłu, za okularami kryły się oczy, w których wyraźnie było widać zmęczenie. Przywitała go znużonym, choć ciepłym uśmiechem. Wstała, podeszła do niego i pocałowała go w usta.

– Widzę, że jesteś całkiem wykończony. Podobnie jak ja – dodała z tym swoim monachijskim akcentem. – Zaraz kończę. A ty? Wpadniesz później?

Spojrzał przepraszająco.

– Postaram się. Ale może być już późno. Nie czekaj na mnie. – Podszedł do krzesła i usiadł. Susanne zrozumiała aluzję i usiadła z powrotem za biurkiem.

– No dobrze. Opowiadaj.

Fabel streścił wydarzenia dnia. Opowiedział o dawno temu zaginionej dziewczynce, o dziewczynie dzisiaj znalezionej, o rodzinie, która już zaczęła się godzić ze śmiercią córki, kiedy się okazało, że to jednak nie ona. Gdy skończył, Susanne przez chwilę milczała.

– Chcesz usłyszeć ode mnie, czy człowiek, który zabił znalezioną dzisiaj dziewczynę, zabił też tę zaginioną trzy lata temu?

– Chcę tylko poznać twoją opinię. Nie będę cię więcej angażować w sprawę.

Susanne powoli wypuściła powietrze.

– Niewykluczone. Gdyby czas pomiędzy zdarzeniami był krótszy, istniałoby duże prawdopodobieństwo. Ale trzy lata to długo. Sam wiesz, że w zachowaniu zbrodniarza pierwsza eskalacja jest olbrzymim krokiem naprzód. To taki przeskok ze sfery marzeń do czynów.

– I wtedy popełnia pierwsze morderstwo.

– Zgadza się. Potem jest już łatwiej. Szybko może dojść do kolejnego. Choć nie zawsze tak się dzieje. Bywa, że pierwszego przestępstwa dopuszcza się w dzieciństwie albo we wczesnej młodości, a potem mijają całe dekady, nim popełni następne. Trzy lata to nietypowa przerwa. - Wzruszyła ramionami. – Mogłaby wskazywać, że morderców było dwóch, ale niepokoi mnie uderzające fizyczne podobieństwo dziewcząt i ta kartka pozostawiona przez zabójcę.

– No dobrze – powiedział Fabel. – Załóżmy, że mamy do czynienia z jednym mordercą. O czym świadczy ta trzyletnia przerwa?

– Mogła być w jakiś sposób wymuszona. Nie wierzę, żeby odezwało się w nim poczucie winy po tym, co zrobił, czy też żeby miał wyrzuty sumienia. Tu musiał zadziałać jakiś czynnik zewnętrzny; musiała zaistnieć jakaś przeszkoda, która uniemożliwiła na pewien czas rozwój psychozy.

– Na przykład?

– Cóż, przeszkoda mogła być natury fizycznej, geograficznej lub osobistej. W przypadku tej pierwszej wchodzi w grę jakieś ograniczenie: mógł się znaleźć w więzieniu albo w szpitalu. Geograficzna zaistniałaby wtedy, gdyby pracował lub mieszkał przez ostatnie trzy lata gdzieś daleko stąd, a teraz wrócił. Jeśli tak rzeczywiście było, to najprawdopodobniej w jakimś innym miejscu dopuszczał się podobnych zbrodni. Przeszkodą osobistą byłaby jakaś inna osoba z otoczenia mordercy, zdolna pohamować jego zbrodnicze instynkty. Ktoś dominujący, kto mógł nawet nie zdawać sobie sprawy z popełnienia pierwszej zbrodni.

– I teraz tej osoby zabrakło?

– Pewnie tak. To mógł być dominujący rodzic albo małżonek, który teraz umarł. Albo psychoza u mordercy osiągnęła takie stadium, że przestały już działać zewnętrzne ograniczenia. Jeżeli to jest ten przypadek, to niech Bóg ma w opiece osobę, która go powstrzymywała. – Susanne zdjęła okulary. Oczy miała podkrążone, powieki ciężkie, a z głosu przebijało zmęczenie. Południowy akcent stał się wyraźniejszy, połykała końcówki słów. – Jest też, oczywiście, inne wytłumaczenie.

– Że morderca wcale nie pozostawał bierny przez te trzy lata, tylko my nie znaleźliśmy jego ofiar albo nie potrafiliśmy powiązać ze sobą różnych spraw.

Czwartek, 18 marca, 8.30. Komenda Główna Policji, Hamburg

Fabel obudził się wcześnie, ale leżał długo, podczas gdy blade światło poranka rozjaśniało pokój. Kiedy wczoraj wieczorem wrócił z pracy, Susanne już spała. Miał klucze od jej mieszkania, więc mógł wejść cicho. Wymienili się kluczami, by podkreślić wyjątkowy charakter swojego związku, dając sobie prawo do wkraczania na najbardziej osobiste terytorium. Ale nie podjęli dotąd decyzji o zamieszkaniu razem. Prawdę mówiąc, nawet nie rozmawiali na ten temat. Oboje odznaczali się silną indywidualnością i z różnych powodów otoczyli siebie i swoje życie głębokimi fosami, nie opuszczając zwodzonych mostów.

Susanne uśmiechnęła się zaspana. Wyglądała prowokująco i już po chwili zaczęli się kochać. Poranki były dla Fabla i Susanne najpiękniejszymi momentami dnia. Nie rozmawiali wtedy o pracy, żartowali, szeptali, zjadali spokojnie śniadanie. Nic nie planowali. Nie tworzyli reguł, kiedy i gdzie mogą rozmawiać o pracy. Utarło się, że rozpoczynają każdy nowy dzień razem. Dopiero potem ich drogi rozchodziły się, każde ruszało swoją ścieżką w świat pełen przemocy, gwałtu i śmierci.