Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
39 osób interesuje się tą książką
Miłość, która ocala. Moc, która niszczy. Wybór, który zmieni wszystko.
Aurora Adams od zawsze czuła, że nie pasuje do własnego życia. Kiedy przenosi się z rodziną do Marquette nad Jeziorem Górnym, wszystko zaczyna się zmieniać. Spotkanie z czarnym wilkiem prowadzi ją do prawdy o własnym pochodzeniu – odkrywa, że jej niezwykła moc może zmienić układ sił w świecie, o którego istnieniu nie miała pojęcia.
Liam Mount to przyszły alfa i jeden z pierwszych, którzy poznają sekret Aurory. Kiedy zagrożenie zaczyna dosięgać jej i jej bliskich, chłopak postanawia ją chronić. Aby uratować siostrę i przeciwstawić się wrogom, Aurora decyduje się na niebezpieczny rytuał, który ma obudzić jej wilczą naturę i związać ją z Liamem niezwykłą więzią.
Wtedy na jej drodze pojawia się Asmodeusz, władca Edomu. Demon może pomóc Aurorze uratować kogoś, na kim jej zależy. Cena za tę przysługę okazuje się jednak wysoka, a pobyt w Edomie odkrywa przed dziewczyną kolejne sekrety.
Wilkołaki, wiedźmy, demony i bogowie stają do walki, a Aurora coraz wyraźniej rozumie, że jej moc jest zarówno darem, jak i przekleństwem. Wśród rodzinnych tajemnic, magicznych konfliktów i uczuć, których nie potrafi ignorować, będzie musiała w końcu zdecydować, komu zaufać i za którym uczuciem podążyć.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 236
Rok wydania: 2026
Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Redaktorka prowadząca: Ewelina Czajkowska Wydawczyni: Ewelina Czajkowska Redakcja: Justyna Yiğitler Korekta: Kinga Dąbrowicz Projekt okładki: Gabriela Waszczuk / ksiazkartystka
Copyright © 2026 by Monika Skabara
Copyright © 2026, Bliss an imprint of Wydawnictwo Kobiece sp. z o.o.
Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.
Wydanie I Białystok 2026 ISBN 978-83-8466-123-9
Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl
Plik przygotował Woblink
woblink.com
Dla Chloé. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy
Kobieta i mężczyzna spojrzeli sobie w oczy. Ona dotknęła wciąż płaskiego brzucha, po raz pierwszy od dawna bojąc się tego, co miało nadejść.
– Wiedzieliśmy, że kiedyś nas znajdą – szepnęła, pochylając głowę.
– Nie pozwolę was skrzywdzić. – Chłopak ujął w dłoń jej policzek i zmusił, by spojrzała mu w oczy. – Będziecie bezpieczni, tak jak wam obiecałem.
Uśmiechnęła się do niego, ukrywając, jak bardzo się boi. Czuła, że to, co nadchodzi, na zawsze zmieni ich życie. Mężczyzna schował ją za swoje plecy i trzymając przed sobą nóż myśliwski, odwrócił się w kierunku drzwi, które po chwili otworzyły się z hukiem.
– Mówiłem, że nigdzie się nie ukryjesz – warknął wchodzący powoli do środka przybysz.
Jego oczy jarzyły się żółtą poświatą, gdy wbijał nienawistne spojrzenie w mężczyznę chroniącego kobietę.
– Proszę… – Dziewczyna położyła na ramieniu ukochanego drobną dłoń, by powstrzymać go przed atakiem.
Obeszła go, stanęła naprzeciwko i patrząc mu głęboko w oczy, zdjęła z szyi ciężki wisior.
– Gdy nadejdzie czas, będziesz wiedział, co z nim zrobić. – Wsunęła mu ozdobę w dłoń, a jej oczy rozjarzyły się złotym blaskiem.
– Nie waż się z nim odejść! – Próbował ją zatrzymać.
– Mieliśmy swój czas, łowco. – Odwróciła się od niego. – Kto wie, jaki los zaplanowała dla nas Luna?
Dziewczyna podeszła do stojącego w progu mężczyzny i przymknąwszy oczy, wyciągnęła rękę, którą ten niemal od razu pochwycił. Między ich nadgarstkami rozbłysło czerwone światło.
Wypełniło się przeznaczenie.
Choćbyśmy nie wiadomo jak się starali, więzi nie da się unikać w nieskończoność.
21 lat później
Kilka ostatnich powtórzeń i koniec. Mike odrzucił tarczę i wreszcie zaszczycił mnie tym swoim oszczędnym półuśmiechem.
– Tym razem było naprawdę dobrze, mała. – Skinął głową.
– Język prędzej ci odpadnie, niż przyznasz, że jestem zajebista, co? – Roześmiałam się, sięgając po izotonik.
– Daleko ci do zajebistości, ale kto wie, może kiedyś prześcigniesz mistrza. – Uniósł kącik ust.
Wiedziałam, że w jego przypadku to niemal jak szeroki uśmiech. Znałam Mike’a, odkąd sięgałam pamięcią. Gdy zabrakło mamy, a ojciec przestał sobie radzić z moim wychowaniem, to właśnie Mike zaproponował, abym trenowała pod jego okiem, by pozbyć się nadmiaru energii. Minęło prawie siedemnaście lat, a ten mrukliwy facet był mi bliższy niż gość, który mnie wychowywał.
– Nie rozpraszaj się. – Wskazał głową w kierunku bieżni. – Jeszcze to.
Przewróciłam oczami, ale bez marudzenia wskoczyłam na urządzenie i zaczęłam swoje zwyczajowe dziesięć kilometrów. Wiedziałam, że bez tego nie będę mogła spokojnie zacząć dnia. Spływając potem i dysząc, zeszłam do szatni. Po zimnym prysznicu ubrałam się w miękkie dresowe spodnie i T-shirt z nadrukiem mojego ukochanego AC/DC. Zawiązałam sneakersy i złapawszy za sportową torbę, wyszłam z dojo, które prowadził Mike. Ruszyłam chodnikiem w kierunku domu, po drodze włączyłam komórkę. Zmrużyłam oczy w ostrym słońcu, gdy dojrzałam na wyświetlaczu kilkanaście nieodebranych połączeń od młodszej siostry. Kurwa, coś musiało się stać. Maddie wiedziała, że nie znoszę, gdy przeszkadza mi się podczas treningu. Przyspieszyłam kroku. Gdy wyszłam zza zakrętu, zauważyłam Maddison siedzącą na ganku. Nawet z tej odległości widziałam jej posępną minę. Ostatnie kilkadziesiąt metrów przebiegłam i już po chwili wpadłam na podjazd.
– Mads? – zapytałam. – Co się stało? – Przysiadłam na tym samym schodku, przyglądając jej się uważnie.
Podniosła na mnie swoje śliczne oczy, tak bardzo podobne do oczu moich i naszej mamy.
– Musimy się spakować, Auri… – Broda drżała jej od powstrzymywanych emocji.
– Spakować? – Uniosłam wysoko brwi.
– Jutro musimy być w Marquette w Michigan.
Wsunęłam dłonie we włosy i pociągnęłam z całych sił, wydając z siebie zduszony jęk. Boże! Dlaczego?! Zerwałam się na nogi i wbiegłam do domu. Drzwi huknęły o ścianę. Bez zastanowienia przemierzałam pomieszczenia i nie zapukawszy, weszłam do pracowni.
Artur pakował swoje rzeczy do pudła, jak zwykle nie zwracając uwagi na otaczający go świat.
– Serio?! Przeprowadzka z dnia na dzień?! Mogłeś nas chociaż uprzedzić, zapytać o zdanie! Przecież Maddie zostały dwa miesiące szkoły!
Poderwał głowę na mój ostry ton i zmarszczył brwi, jakby zupełnie nie rozumiał powodu mojego wkurzenia.
– Aurora, zważaj na słowa – odezwał się, ledwie zaszczycając mnie krótkim spojrzeniem.
– O, wow! Pamiętasz moje imię! – sarknęłam. – Zadałam ci pytanie.
– A ja ci powiedziałem, żebyś zważała na słowa… – Wbił we mnie surowe spojrzenie.
– Daruj sobie – odparłam. – Nie mogłeś poczekać, aż Mads skończy szkołę? Musiałeś podejmować decyzję sam?
– To pilny projekt…
– Projekt! Projekt! Projekt! – Chodziłam po gabinecie w tę i z powrotem. – Tylko to się dla ciebie liczy?! A gdzie w tym wszystkim jest twoja córka?! – Przystanęłam i spojrzałam prosto w jego zmrużone oczy.
– Nie wszystko kręci się wokół was. Są sprawy, o których nie macie pojęcia, i zobowiązania, których nie mogę odkładać. – Zacisnął szczęki. – A przede wszystkim nikt nie każe ci z nami jechać. Możesz tu zostać, dom jest twój.
– Chciałbyś – warknęłam, z trudem nad sobą panując. – Nie zostawię siostry pod twoją opieką. Nadajesz się na jej ojca tak samo jak na mojego. Czyli wcale.
– Nikt cię tu nie trzyma. A już na pewno nie ja! – ryknął, uderzając dłonią o blat biurka. – Jak ci się coś nie podoba, to idź w cholerę, zrobisz mi przysługę. A jak chcesz zostać z siostrą, to przestań kłapać mordą, zacznij pakować swoje graty i ciesz się, że w ogóle wziąłem pod uwagę zabranie cię z nami. – Nachylił się, także z trudem opanowując wściekłość.
Zdusiłam w sobie chęć powiedzenia mu kolejnych słów, które aż cisnęły mi się na usta, ale wiedziałam, że jeśli przesadzę, to w końcu przysięga, którą złożył mamie, przestanie obowiązywać. Nie omieszkałam jednak trzasnąć z całych sił drzwiami pracowni. W progu salonu stała Maddison, wpatrując się we mnie swoimi wielkimi fiołkowymi oczami.
– Jezu, Auri. Chyba trochę przesadziłaś – szepnęła.
Stanęłam jak wryta. Między nami były dwa lata różnicy. Ludzie na pierwszy rzut oka brali nas za bliźniaczki, bo byłyśmy do siebie bardzo podobne, ale charaktery miałyśmy skrajnie różne. W przeciwieństwie do mnie Maddison była delikatna, wrażliwa i uczuciowa. Przejmowała się wszystkimi i nie skrzywdziłaby nawet muchy. A ja? Ja, jak widać, nie liczyłam się z uczuciami tych, którzy nas ranili. Nawet jeśli był to człowiek uchodzący oficjalnie za naszego ojca.
– Bronisz go? – wycedziłam, mrużąc oczy.
– N-nie… Ale… – Zaczęła się jąkać.
– Posłuchaj mnie, siostrzyczko. – Przysunęłam się do niej, niemal stykałyśmy się teraz nosami. – Toleruję go tylko ze względu na ciebie, pamiętaj o tym. – Zniżyłam głos do szeptu. – Artur nigdy nie był i nie będzie moim ojcem.
Spojrzenie Maddison posmutniało. Było mi przykro, nie chciałam dokładać jej zmartwień, ale coraz bardziej uwierało mnie życie w jednym domu z mężem mojej nieżyjącej mamy.
– Przepraszam, Mads. – Westchnęłam i mocno ją przytuliłam. – Wiesz dobrze, że nigdy cię nie zostawię. Dopóki sama nie będziesz mogła zdecydować, czego chcesz, to zawsze będę przy tobie, tak?
– Auri, masz tu swoje życie. Jesteś pełnoletnia. Nie musisz wszystkiego dla mnie zostawiać. – Posłała mi wymuszony uśmiech.
– Obiecałam, że nigdy nie zostawię cię samej. I dotrzymam słowa. – Przytuliłam ją mocno.
Czułam, jak drobne ramiona siostry zaciskają się na mojej talii. Popatrzyłyśmy sobie w oczy i bez słów zapewniłyśmy o babskiej sztamie, którą trzymałyśmy od zawsze.
Westchnęłam w poczuciu bezsilności mieszającej się ze złością. Poszłyśmy do naszego niewielkiego pokoiku. Od zawsze mieszkałyśmy w Omaha w stanie Nebraska. Im byłyśmy starsze, tym bardziej ojciec się od nas odsuwał. Rozejrzałam się po otaczających mnie znajomych kątach. Bladożółte ściany, dwa niewielkie tapczany, stara szafa, odrapane biurko i krzywo zawieszone brzydkie zasłony. Tak właśnie wyglądał pokój w domu człowieka, który zawodowo zajmował się renowacją wnętrz.
Sięgnęłam po telefon i wybrałam numer trenera, zerkając na krzątającą się siostrę, która wyciągała z szafy nasze rzeczy i układała je w kartonach.
– Co tam, dzieciaku? – odezwał się po kilku sygnałach, dysząc lekko. Pewnie trenował. Jak zawsze.
– Złe wieści. – Oparłam czoło o ścianę. – Artur właśnie nam powiedział, że się przeprowadzamy.
W słuchawce zapadła cisza.
– Mike? – zapytałam.
– Nie powinnaś z nim jechać – powiedział spokojnie, choć w jego głosie po raz pierwszy usłyszałam dziwny zgrzyt.
– Wiesz, że nie zostawię Maddie z tym durniem. Zostały jej ostatnie dwa miesiące szkoły. Gdy skończy osiemnaście lat, sama zdecyduje, czy chce z nim mieszkać, czy wrócić ze mną do Omaha.
– Nie rozumiesz, Auroro. Twoje miejsce jest tutaj – dodał z naciskiem. – Maddie nic nie będzie, ale ty…
– Wow, Mike, przystopuj – przerwałam mu. – Wiem, że się martwisz, bo zawsze byłeś dla mnie jak ojciec, ale ona jest moją jedyną rodziną. Muszę o nią zadbać.
Mężczyzna westchnął ciężko, wiedząc, że nie zmienię zdania.
– Będę przed twoim domem za piętnaście minut. Wyjdź na chwilę, dobrze?
– Okej – zgodziłam się zaskoczona.
Siostra spojrzała na mnie zaintrygowana.
– Co się stało? Trener chyba się nie ucieszył, co?
Pokręciłam głową.
– Zaraz tu przyjedzie – westchnęłam. – Wcale mu się nie dziwię, że jest zły. On… no sama wiesz, traktował mnie lepiej niż Artur.
– Wiem. – Pokiwała smutno głową.
Zaczęłyśmy pakować skromny dobytek do toreb i kartonów. Dopiero klakson pod domem wyrwał mnie z zamyślenia. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam starego Mustanga. Zbiegłam po schodach, ignorując Artura, który przez okno w jadalni wpatrywał się w czekającego na mnie faceta. Wypadłam przed dom, ale zatrzymałam się gwałtownie na widok dziwnego wyrazu twarzy trenera.
– Czemu tak na mnie patrzysz? – Przekrzywiłam głowę.
– Dokąd Artur was zabiera? – Zupełnie zignorował moje pytanie.
– Gdzieś na Półwysep Górny Michigan, a co?
Czy mi się wydawało, czy de Silva właśnie lekko zbladł?
– Posłuchaj mnie uważnie. – Podszedł i położył mi dłoń na ramieniu. – Ani ty, ani twoja siostra nie wiecie o wielu sprawach, ale naprawdę nie powinnaś tam jechać, Auroro.
– Już ci to mówiłam: nic nie zmieni mojego zdania – burknęłam.
Mike westchnął ciężko. Odsunął się nieznacznie i wyjął z kieszeni niewielki czarny woreczek przewiązany tasiemką.
– Proszę. – Podał mi go.
Wzięłam zawiniątko coraz bardziej zdezorientowana jego dziwacznym zachowaniem.
– A może zamiast robić taki cyrk, powiesz mi, o co chodzi? – Zaczęłam mocować się z tasiemką.
Otworzyłam woreczek i wysypałam na dłoń srebrny łańcuszek z ciężkim wisiorem w kształcie dziwnego kwiatu. Uniosłam wzrok na trenera, który wpatrywał się w biżuterię z błyszczącymi oczami.
– Mike? – Dotknęłam jego ramienia. – Co to?
– To należało do twojej mamy. – Wziął go z mojej dłoni i zapiął łańcuszek na mojej szyi.
Kwiat spoczął idealnie pomiędzy moimi piersiami.
– Skąd, do cholery, masz coś, co do niej należało? – zapytałam, czując, jak moje serce przyspiesza.
– Już ci mówiłem, dzieciaku, naprawdę nie wiesz wielu rzeczy, a teraz nie ma czasu, by wchodzić w szczegóły. Ale to – wskazał na zawieszkę – jest cholernie ważne. Przyrzeknij mi coś, Auroro… – Zrobił pauzę. – Bez względu na to, co się będzie działo, nigdy go nie zdejmiesz, dobrze?
Zmarszczyłam brwi.
– Dobra, teraz to już zaczynasz brzmieć jak jakiś czub. – Pokręciłam głową.
Złapał mnie za ramiona, wbijając we mnie śmiertelnie poważne spojrzenie. Zamarłam. Dotarło do mnie, że choć nie mam pojęcia, dlaczego jest to dla niego tak ważne, to muszę mu zaufać.
– Przyrzeknij, że go nie zdejmiesz!
– Przyrzekam – szepnęłam, nie mogąc odwrócić wzroku.
Ulga. To właśnie zobaczyłam w jego bladobłękitnych oczach. Wyprostował się, spoglądając na mnie z góry.
– Obiecuję, że gdy przyjdzie czas, opowiem ci o wszystkim. – Westchnął ciężko. – Może powinienem był to zrobić wcześniej, ale co się stało, to się nie odstanie. Musisz na siebie uważać, a gdyby działo się coś złego, zadzwoń, dobrze?
Byłam w stanie tylko skinąć głową. A on tak po prostu odwrócił się na pięcie, wsiadł do samochodu i odjechał. Stałam na podjeździe, wpatrując się w znikający punkt. Dotknęłam dłonią wisiora, który zdawał się pulsować w rytm wybijany przez moje serce. Napędzająca mnie przez całe życie wściekłość przygasła. Dwa miesiące. Potrzebowałam tyle czasu, by móc legalnie zabrać siostrę i wrócić tu, do domu.
Z zaciekawieniem rozglądałam się po zmieniającym się otoczeniu. Miałam prawie dwadzieścia jeden lat, a to był w zasadzie pierwszy raz, kiedy opuściłam Omaha. Gdy minęliśmy granicę miasteczka, przeszył mnie silny dreszcz, a głowa zapulsowała tępym bólem. Potarłam skronie. Za dużo emocji. Zdecydowanie za dużo, skoro rozbolała mnie głowa. Artur prowadził swojego Forda, który ewidentnie lata świetności miał już dawno za sobą. Maddie jak zawsze tkwiła z nosem w jakiejś książce medycznej. Odkąd nauczyła się czytać, miała fioła na punkcie medycyny i było kwestią czasu, kiedy dostanie się do college’u i zostanie lekarką.
Droga dłużyła mi się niemiłosiernie. Włożyłam do uszu słuchawki, przymknęłam oczy i pozwoliłam sobie na drzemkę. Ze snu wybudził mnie chrzęst żwiru pod oponami. Podniosłam głowę i się rozejrzałam. Auto szerokim podjazdem wtoczyło się pod okazałą rezydencję. Ojciec zgasił silnik i wysiedliśmy z Forda. Z bliska budynek nie wyglądał już tak okazale. Fasada była popękana w niektórych miejscach, a z ram okien łuszczyła się farba. Podwójne frontowe drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem i stanęła w nich drobna starsza kobieta o wyjątkowo niesympatycznym wyrazie twarzy. Szpakowate włosy miała zaczesane gładko do tyłu i upięte w ciasny koczek. Konserwatywny strój i drewniana laska w dłoni dodawały jej powagi, a surowe spojrzenie sprawiło, że poczułam się nieswojo.
– Pan Adams – odezwała się z dziwnym akcentem.
– Tak. Dzień dobry. – Ojciec skinął głową i ruszył w jej stronę.
Kobieta odsunęła się nieznacznie, by zrobić nam miejsce i wpuścić nas do środka. Wielkim holem poprowadziła nas do salonu. Szeroko otwartymi oczami chłonęłam bogato zdobione sztukaterie na ścianach i misternie wykute ciężkie żyrandole wiszące nad naszymi głowami. Moje trampki, piszczące w zetknięciu z kamienną posadzką, wydawały się bardzo nie na miejscu.
Gestem ręki poproszono nas o zajęcie miejsc na kanapie.
– Nazywam się Logan. Zajmuję się domem. Pani Mount za chwilkę do was zejdzie.
Pani Mount? Gdzieś już słyszałam to nazwisko… Zachodziłam w głowę, ale nie mogłam sobie przypomnieć, skąd je znam.
Starsza pani cicho opuściła pomieszczenie. Rozglądałam się z nieukrywanym zaciekawieniem po wnętrzu, gdy w korytarzu rozległ się stukot obcasów. Piękna kobieta w dopasowanym czarnym kombinezonie i niebotycznie wysokich szpilkach weszła do salonu. Długie czekoladowe włosy opadały jej na plecy, a usta pomalowane krwistoczerwoną szminką rozciągnęły się w szerokim uśmiechu, gdy nas zobaczyła.
– Artur! – odezwała się śpiewnym głosem i wyciągnęła dłoń do ojca.
Zaraz, zaraz! Artur?! To oni się znają? Zerknęłam na siostrę, która wydawała się tym faktem równie zaskoczona.
– Cristal! – Zerwał się na równe nogi, podszedł do niej i chwycił jej drobną rękę.
Przeskakiwałam wzrokiem między nimi i miałam nieodparte wrażenie, że umyka mi coś istotnego. Artur nie był przy niej rozluźniony jak przy dawno niewidzianej znajomej. Wydawał się… zestresowany? Tak, chyba tak. Wyraźnie starał się ukryć zdenerwowanie. Zmarszczyłam brwi.
– Ekhm. – Odchrząknęłam, by mu przypomnieć, że czekamy, żeby zostać przedstawione.
– Ach, no tak. – Niechętnie zwrócił się w naszą stronę. – Poznaj, proszę, moje córki, Aurorę i Maddison.
Kobieta otaksowała nas wzrokiem i uśmiechnęła się chłodno.
– Bardzo miło mi was poznać, dziewczynki.
Dziewczynki?! Serio? Skrzywiłam się, słysząc w jej głosie protekcjonalny ton.
– Nam również. – Maddie jak zwykle przejęła pałeczkę, zanim ja zdążyłam się odezwać i popsuć pierwsze wrażenie.
– Za chwilę mam ważne spotkanie, ale pani Logan pokaże wam, gdzie będziecie mieszkać, i opowie o zasadach panujących w domu.
Artur kiwał głową niczym posłuszny tresowany piesek, jak zwykle nie myśląc o tym, co najważniejsze.
– Czy pani Logan może nam udzielić informacji o tutejszych szkołach? – zapytałam.
– Ależ kochanie – Cristal zwróciła na mnie swoje ciemne oczy – o szkołę nie musicie się martwić. Już zapisałam twoją siostrę do najlepszej placówki w tej części stanu.
– Hm… Nie sądzę, żeby ojca było stać na taką szkołę.
– Och, Auroro! – Pani Mount wybuchła sztucznym perlistym śmiechem. – Nie musisz się o to martwić, bo ta szkoła należy do mojej rodziny!
Wspaniale. Zmusiłam się do uśmiechu, gdy poczułam na ramieniu dłoń Mads, zaciskającą się ostrzegawczo. Siostra przewidziała, że za chwilę powiem o kilka słów za dużo.
– Bardzo was przepraszam, ale muszę już wyjść. Pani Logan! – zwróciła się do kobiety, która wyrosła w progu salonu. – Proszę odprowadzić naszych gości do domku letniego i przedstawić im wszystkie najważniejsze kwestie. Do zobaczenia – rzuciła w naszym kierunku i wyszła.
– Proszę za mną. – Starsza pani skinieniem głowy nakazała nam, abyśmy z nią poszli.
Ruszyliśmy podjazdem za rezydencję i wąską ścieżką udaliśmy się do budynku położonego na skraju posiadłości. Był to niewątpliwie duży plus, że nie będziemy musieli mieszkać w jednym domu z tymi bogaczami. Weszliśmy do środka. Przystanęłam pośrodku niewielkiego salonu i mile zaskoczona rozglądałam się dookoła. Wnętrze było utrzymane w ciepłych, naturalnych kolorach. Między salonem a kuchnią stał kwadratowy stół, przy którym będziemy mogli jeść posiłki.
– Tam są wasze pokoje. – Kobieta wskazała ręką drzwi w głębi korytarza. – I łazienka. – Na łóżku masz mundurek szkolny oraz plan zajęć, który został dostosowany do tego, jaki program realizowałaś w poprzedniej szkole. – Zwróciła się sztywno do mojej siostry. – O siódmej na podjeździe będzie na ciebie czekać kierowca. Będzie cię wozić do szkoły i z niej przywozić. W razie pytań będę w posiadłości.
Z tymi słowami wyszła. Artur umknął do swojej części mieszkania z dziwnie poszarzałą twarzą.
– Nawet się nie waż komentować mundurka. – Mads klepnęła mnie w ramię i wciągnąwszy swoją walizkę, zniknęła w swoim pokoju.
Otworzyłam drzwi i weszłam do przydzielonego mi pokoju, z zaciekawieniem rozglądając się po pachnącym nowością wnętrzu. Jasne ściany, drewniane wykończenia i sosnowe meble – niby nic szczególnego, ale w porównaniu do tego, w jakich warunkach mieszkaliśmy do tej pory, tu było prawie luksusowo. Na ścianie wisiał niewielki telewizor, a na skromnym biurku leżał nowy laptop, z którego nie miałam zamiaru korzystać. Łóżko było znacznie większe niż stary tapczan z Omaha. Usiadłam na jego brzegu, czując, jak drzemiące we mnie napięcie domaga się wypuszczenia na wolność.
Potrząsnęłam głową. Na zewnątrz zapadał już zmrok, a ja nie dość, że nie znałam terenu, to jeszcze musiałam rozpakować swoje rzeczy i jakoś się tu urządzić. Choćby prowizorycznie na te kilka tygodni. Podeszłam do tematu pragmatycznie. Założyłam słuchawki, włączyłam ulubioną playlistę i mrucząc pod nosem słowa Breaking the Habit Linkin Park,zaczęłam wyciągać swoje rzeczy z toreb i kartonów. Ruch w drzwiach przykuł moją uwagę, odrywając od pracy. Maddie stała w progu, trzymając w rękach talerz z parującą kolacją. Zdjęłam słuchawki.
– Naprawdę możesz uszkodzić sobie słuch od tak głośnego słuchania muzyki. – Skrzywiła się jak zawsze, gdy mnie na tym przyłapywała.
Wzruszyłam ramionami i wzięłam od niej talerz. Powąchałam potrawkę, która pachniała zadziwiająco dobrze, po czym znowu zerknęłam na siostrę.
– Nie powiesz mi chyba, że ugotowało to któreś z was? – zapytałam podejrzliwie.
Jedyną osobą w rodzinie, która umiała względnie dobrze gotować, byłam ja. Artur nie miał do tego talentu, a Maddie kompletnie się nie interesowała sprawami domowymi, cały swój czas poświęcała nauce.
– Jakaś dziewczyna przyniosła nam kolację. Podobno jeśli nie chcemy tu gotować, to możemy jeść w posiadłości z obsługą – wyjaśniła.
Wzięłam pierwszy kęs i głośno westchnęłam.
– Dobre, co? – Mads wyszczerzyła się szeroko.
– Cholera, czyli jednak jestem gównianą kucharką. – Zaśmiałam się krótko i wpakowałam do ust kolejną porcję jedzenia. – Ale dobre…
– Artur powie rano w kuchni, że będziemy korzystać z ich oferty, skoro mamy taką możliwość.
Pokiwałam głową, powstrzymując się przed wylizaniem naczynia. Oddałam siostrze talerz.
– Szczerze mówiąc, zjadłabym coś jeszcze – przyznałam. – Fakt, nie miałam dzisiaj treningu, ale zazwyczaj jadam o wiele więcej.
– Mam kilka batoników proteinowych, jeśli chcesz – zaproponowała.
– Nieee. – Pokręciłam głową. – Zrobię sobie shake’a. Do rana mi wystarczy.
– Idę pod prysznic i położę się spać. – Posłała mi uśmiech.
– Wszystko okej? – zapytałam, przyglądając się jej uważnie.
Jej zazwyczaj zaróżowiona buzia wydawała się blada i napięta, a oczy dziwnie błyszczące.
– Tak. Jestem tylko zmęczona. – Ziewnęła głośno.
– Ale gdybyś się źle poczuła, to masz mi od razu powiedzieć. – Pogroziłam jej palcem.
– Dobrze, mamo. – Parsknęła śmiechem, wychodząc.
Podziwiałam ją za to, jak szybko potrafi się zaadaptować do nowych sytuacji. Mnie by trafił szlag, gdybym przed samiutkim końcem szkoły trafiła do zupełnie nowej społeczności. Ale Maddison to Maddison. Z tym swoim słodkim usposobieniem w ogóle nad tym nie rozmyślała, radośnie płynąc z prądem, który wyznaczało jej życie. A może w tym przypadku raczej ojciec.
Gdy domownicy poznikali w swoich sypialniach, ja również wzięłam prysznic. Wyjątkowo nie zimny. Ciepły, relaksujący i dłuższy niż zwykle. Skoro nie było ryzyka, że zabraknie ciepłej wody, nie musiałam się ograniczać. Przymknęłam oczy. Odkąd odbyłam rozmowę z Mikiem, nie mogłam się pozbyć dziwnego uczucia, że coś mi umyka. Tak jakby brakowało mi kilku puzzli, by dostrzec całość obrazu, który ktoś celowo przede mną rozsypał. Głowa nadal mnie ćmiła, a ciało przechodziły dreszcze. Martwiłam się o Maddie i o to, co nas tu może spotkać przez następne dwa miesiące. Najchętniej już teraz spakowałabym siebie i siostrę, by wrócić tam, gdzie był nasz dom.
Założywszy bawełniane majtki i luźny T-shirt, w którym zazwyczaj spałam, położyłam się do łóżka i wsłuchiwałam w zupełnie inaczej brzmiący dom. Uchyliłam okno. Brakowało mi powietrza znanego z Omaha. Skrzypiących starych belek. Nowy dom stał tuż pod lasem. Drzewa szumiały, ale nie strasznie jak w filmach, raczej jakby zachęcały, by zanurzyć się w kniei. Gdzieś w oddali zawył wilk, a mnie przeszył dreszcz. Nigdy wcześniej nie słyszałam wycia wilka, ale brzmiało jak zaproszenie. Przymknęłam oczy, czując, jak moje serce się uspokaja. Zacisnęłam dłoń na naszyjniku mamy. Moje ciało otulone szumem lasu poddało się snom.
Poranek zaskoczył mnie dźwiękiem budzika. Dawno mi się to nie zdarzyło, bo zazwyczaj wstawałam sporo przed alarmem. Wyskoczyłam więc z łóżka i ruszyłam prosto do kuchni. Dopijałam przedtreningowy napój, obserwując, jak Maddie szykuje się do szkoły. Artur zniknął gdzieś z samego rana, zanim jeszcze wyszłam z sypialni. Ale tego akurat nie żałowałam, bo z każdym dniem było mi coraz trudniej znosić jego towarzystwo.
– Masz telefon? – zapytałam.
– Taaaak, mamooo – odpowiedziała Maddie przekornie. – Auri, to tylko dwa miesiące. Wyluzuj.
– Gdyby coś się działo, masz do mnie zadzwonić, rozumiesz?
W odpowiedzi przewróciła oczami i wyszła z domu.
– Dzieci – mruknęłam, ale uśmiechnęłam się mimowolnie. Cieszyłam się, że jest taka odważna i nie przejmuje się nową sytuacją.
Umyłam wysoką szklankę, przebrałam się w strój do biegania, zawiązałam buty i założywszy słuchawki, wyszłam przed domek. Poranek był rześki, żeby nie powiedzieć chłodny. Rozciągnęłam zesztywniałe mięśnie, zrobiłam szybką rozgrzewkę i powoli ruszyłam ścieżką za domkiem, którą już wcześniej wypatrzyłam. Po kilku krokach las zamknął się nade mną. Delikatne gałązki smagały moje ramiona, gdy niesiona muzyką, potrzebą spożytkowania nadmiaru energii i rozładowania emocji gnałam przed siebie. Spływając potem, zatrzymałam się, dopiero gdy pomiędzy drzewami zobaczyłam błyszczącą w słońcu taflę wody. Podbiegłam w tamtym kierunku. Zafascynowana widokiem stanęłam na linii drzew i z zachwytem obserwowałam niezwykle spokojną, kryształową taflę jeziora. Po drugiej stronie była widoczna posiadłość. Rozejrzałam się dookoła i z zaskoczeniem odkryłam, że przy brzegu jest nieźle utrzymana ścieżka, którą być może dałoby się dobiec do domu, robiąc po prostu kółko dookoła jeziora. Ruszyłam w obranym kierunku. Bieg brzegiem jeziora, tuż przy lesie był… zaskakująco przyjemny. Czułam, jakbym była w dobrym miejscu. A przecież tak nie było! Nie chciałam tu być. Zwolniłam, gdy żwirowa ścieżka zmieniła się w idealnie utrzymany trawnik. Ostatnie jardy przebiegłam spokojnym truchtem.
Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej
Okładka
Karta tytułowa
Karta redakcyjna
Prolog
Rozdział 1
Rozdział 2
Okładka
Strona tytułowa
Prawa autorskie
