Wydawca: Świat Książki Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 635 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Alibi - Sandra Brown

Ekscytujący thriller prawniczy niekwestionowanej mistrzyni suspensu.

W wytwornym hotelu w Charlestonie zostają znalezione zwłoki powszechnie znienawidzonego bogacza Lute’a Pettijohna. Tego samego dnia prokurator Hammond Cross spotyka w wesołym miasteczku piękną nieznajomą, z którą spędza upojną noc. Nad ranem kobieta znika. Zakochany prawnik postanawia ja odnaleźć. Tajemnicza piękność okazuje się główną podejrzaną w śledztwie dotyczącym morderstwa Pettijohna. Młody prokurator stanie wobec poważnego dylematu: czy postąpić zgodnie z zasadami etyki zawodowej i ujawnić swój związek z domniemaną zbrodniarką, czy też za wszelką cenę chronić ukochaną? Gra idzie o tym wyższą stawkę, że Hammond Cross jest głównym kandydatem na stanowisko prokuratora okręgowego…

Powieść  tak pełna niespodziewanych zwrotów akcji, że zadowoli nawet  najbardziej wytrawnych wielbicieli gatunku

„Watsonville Register”

Sandra Brown - amerykańska pisarka, autorka ponad 70 romansów, a także powieści kryminalnych i historycznych. Jej książki zostały przetłumaczone na 33 języki i wydane w 80 milionach egzemplarzy. W Polsce ukazały się m.in. Twardziel, Lokator, Cięcie, Nieczysta gra, Zasłona dymna, Oblężenie, Rykoszet, Wyrok śmierci, Tornado. Kolejne tytuły już wkrótce.

Opinie o ebooku Alibi - Sandra Brown

Fragment ebooka Alibi - Sandra Brown

Tytuł oryginału The Alibi

WydawcaGrażyna Smosna

Redaktor prowadzącyTomasz Jendryczko

RedakcjaMirosław Grabowski

KorektaAgata Bołdok Grażyna Henel Halina Kozłowska

Copyright © 1999 by Sandra Brown Management, Ltd. All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Bożena Krzyżanowska, 2015

Świat Książki Warszawa 2015

Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: swiatksiazki.pl

Skład i łamanie Magik

Dystrybucja Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o., sp. j. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 e-mail: hurt@olesiejuk.pl, tel. 22 733 50 10www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-8031-217-3

Prolog

Ciszę klimatyzowanego korytarza rozdarł krzyk.

Pokojówka, która zaledwie kilka sekund wcześniej weszła do jednego z hotelowych apartamentów, wypadła stamtąd ze szlochem, wołając o pomoc i waląc pięścią w drzwi innych pokojów. Wiedziała, że zwierzchnik zbeszta ją za histeryczną reakcję, ale nie potrafiła się opanować.

Niestety, tego popołudnia w hotelu nie było zbyt wielu gości. Większość wyszła, by nacieszyć się niepowtarzalnym urokiem historycznej dzielnicy Charlestonu. W końcu jednak dziewczynie udało się obudzić jednego z gości. Był to mężczyzna z Michigan. Zmęczony upałem, do jakiego nie nawykł, wrócił do hotelu, by uciąć sobie drzemkę.

Chociaż został gwałtownie wyrwany ze snu i nie zdążył całkiem oprzytomnieć, natychmiast uznał, że tylko jakaś nieziemska katastrofa mogła wywołać podobną panikę. Nim zdołał coś zrozumieć z nieskładnych słów pokojówki, zadzwonił do recepcji i zawiadomił obsługę hotelu, że na najwyższym piętrze wydarzyło się nieszczęście.

Dwaj charlestońscy policjanci, w których rewirze znajdował się niedawno otwarty Charles Towne Plaza, błyskawicznie zareagowali na wezwanie. Podenerwowany członek ochrony hotelowej wprowadził ich do pokoju, do którego nie tak dawno weszła pokojówka, żeby wykonać zamówioną wcześniej, lecz – jak się okazało – zbędną już usługę. Zajmujący apartament mężczyzna leżał martwy na środku salonu.

Oficer klęknął przy zwłokach.

– Niech to diabli... Ten facet przypomina mi...

– To on – zapewnił go partner pełnym szacunku głosem.

– Ale będzie rozróba!

Rozdział 1

Zauważył ją, jak tylko weszła do pawilonu.

Zdecydowanie rzucała się w oczy, chociaż otaczał ją tłum innych kobiet, ubranych przeważnie w zwiewne letnie sukienki. Co dziwne, była sama.

Kiedy przystanęła, żeby się rozejrzeć, jej wzrok na chwilę zatrzymał się na podwyższeniu, na którym grał zespół, potem przeniósł się na parkiet, a następnie na przypadkowo poustawiane wokół krzesła. Zauważywszy wolny stolik, podeszła do niego i usiadła.

Okrągły pawilon mógł mieć mniej więcej dziewięć metrów średnicy. Chociaż stał na wolnym powietrzu, a jego stożkowaty dach od spodu obwieszony był bożonarodzeniowymi lampkami, wysoki, wklęsły sufit zatrzymywał dźwięki, sprawiając, że wewnątrz panował niemiłosierny hałas.

Brak umiejętności muzycznych członkowie zespołu tuszowali ogromnym natężeniem głośności. Widocznie żywili przekonanie, że przy tak dużej liczbie decybeli nikt nie zauważy fałszów w linii melodycznej. Grali jednak z wyraźnym entuzjazmem i zachowywali się, jak na prawdziwych showmanów przystało. Spec od instrumentów klawiszowych i gitarzysta sprawiali wrażenie, jakby wydobycie każdego dźwięku wymagało od nich użycia ogromnej siły. Spleciona w warkocze broda faceta, który grał na harmonijce ustnej, podskakiwała przy każdym gwałtowniejszym ruchu głowy. Skrzypek, piłując struny smyczkiem, tańczył szybko gigę, co pozwalało mu świetnie zademonstrować żółte kowbojskie buty. Perkusista prawdopodobnie znał tylko jedną kadencję, ale bez wątpienia wykonywał ją z ogromną werwą.

Tłum wyraźnie nie miał nic przeciwko dysonansom. Hammond Cross również nie protestował. Jak na ironię, charakterystyczne dla wesołego miasteczka głośne dźwięki w jakiś sposób działały nań uspokajająco. Ze wszystkich stron otaczał go hałas: piski dochodzące z głównej alei, gwizdy nastolatków na szczycie diabelskiego młyna, płacz zmęczonych niemowląt, dzwonki, klaksony, krzyki i śmiechy – typowe odgłosy towarzyszące radosnej zabawie.

Hammond nie planował, że tego dnia odwiedzi wesołe miasteczko. W lokalnych gazetach i telewizji zapewne musiały się pojawiać jakieś informacje na temat tej nowej atrakcji, ale nie zwrócił na nie uwagi.

Na lunapark natknął się przypadkowo, gdy znajdował się o pół godziny drogi od Charlestonu. Nigdy nie pojmie, czemu się tu zatrzymał. Wcale nie należał do wielbicieli wesołych miasteczek. Rodzice ani razu nie zabrali go w podobne miejsce. Za wszelką cenę unikali imprez ściągających tłumy ludzi, przynajmniej tłumy prostych ludzi, na których im nie zależało.

W każdej innej sytuacji Hammond prawdopodobnie też by ich unikał. Nie znaczy to wcale, że był snobem, jedynie bardzo długo i ciężko pracował, w związku z czym niezwykle egoistycznie traktował swój wolny czas i długo się zastanawiał, czym go sobie wypełnić. Zazwyczaj decydował się na mecz golfa, kilkugodzinne wędkowanie, kino, cichą kolację lub wyprawę do dobrej restauracji. Ale wesołe miasteczko? Takie atrakcje z pewnością nie należały do ulubionych rozrywek Hammonda.

Jednak tego popołudnia wyjątkowo odpowiadał mu tłum i hałas. Gdyby został całkiem sam, jedynie rozmyślałby o swoich kłopotach. Wówczas niechybnie ogarnęłoby go przygnębienie, a kto chce być smętny w jeden z ostatnich weekendów lata?

Kiedy więc, jadąc autostradą, zaczął poruszać się z prędkością żółwia, aż w końcu utknął w korku przesuwającym się centymetr po centymetrze w kierunku prowizorycznego parkingu – w rzeczywistości było to pastwisko dla krów, czasowo zamienione przez przedsiębiorczego farmera w parking – postanowił nie wyłamywać się z szeregu i podążył tam, dokąd zmierzały pozostałe samochody, vany i SUV-y.

Dał dwa dolce żującemu tytoń młodzikowi, który w imieniu farmera pobierał opłatę. Hammond miał szczęście – udało mu się zaparkować samochód w cieniu drzewa. Nim wysiadł, zdjął marynarkę i krawat, a po chwili podwinął również rękawy koszuli. Ostrożnie lawirując wśród krowich placków, żałował, że ma na sobie spodnie od garnituru i mokasyny, wolałby dżinsy i kowbojki. Mimo to czuł, że powoli poprawia mu się humor. Nikt go tu nie znał. Jeśli nie chciał, nie musiał z nikim rozmawiać. Nie czekało go żadne spotkanie, nie dzwonił telefon. Tutaj, z dala od miasta, nie był prawnikiem, kolegą z pracy ani synem. Powoli zaczynał zapominać o napięciu, irytacji i ciężarze odpowiedzialności. W końcu zachłysnął się wolnością, od której zakręciło mu się w głowie.

Teren lunaparku wytyczał plastikowy sznur, obwieszony wielobarwnymi proporczykami, które zwisały bezwładnie w upale. Ciężkie powietrze przesycone było kusicielskimi zapachami przygotowywanego jedzenia – niezdrowego jedzenia. Z oddali muzyka wcale nie brzmiała tak źle. Hammond był zadowolony, że się tu zatrzymał. Potrzebował takiego... odosobnienia.

Chociaż przez obrotową furtkę przelewały się tłumy, miał wrażenie, że jest zupełnie sam. Nagle stwierdził, że milej spędzi ten wieczór, wtapiając się w nieprzebraną hałaśliwą ciżbę, niż gdyby zgodnie z wcześniejszym zamiarem udał się do swojej chaty.

Odkąd po przeciwnej stronie pawilonu usiadła kasztanowłosa kobieta, muzycy zdążyli zagrać dwa kawałki. Hammond przez cały czas ją obserwował i snuł spekulacje. Najprawdopodobniej na kogoś czekała – może na męża i gromadkę dzieci. Uznał, że jest nieco młodsza od niego i ma niewiele po trzydziestce. Była zatem mniej więcej w wieku kobiet podwożących dzieci samochodami do szkoły. Matek zuchów. Działaczek PTA – stowarzyszenia działającego na rzecz poprawy stosunków między nauczycielami i rodzicami. Pań domu, pilnujących terminów szczepień na DiPerTe i wizyt u ortodontów. Gospodyń dokładających wszelkich starań, by ich bielizna była śnieżnobiała, a odzież kolorowa zachowała intensywne barwy. Hammond całą swoją wiedzę na temat takich kobiet czerpał z reklam telewizyjnych, ale nieznajoma wydawała się pasować do tego modelu.

Chociaż była za bardzo... za bardzo... poirytowana.

Nie wyglądała na matkę małych dzieci, cieszącą się kilkuminutowym wytchnieniem, które umożliwił jej tatuś, zabierając pociechy na karuzelę. Nie emanowały od niej spokój i pewność siebie – cechy dostrzegane u żon znajomych, kobiet poświęcających się pracy społecznej, należących do licznych klubów, uczestniczących w uroczystych lunchach, wydających przyjęcia urodzinowe dla współpracowników męża, raz lub dwa razy w tygodniu grających w wiejskich klubach w golfa lub tenisa, biegających na zajęcia aerobiku i aktywnie działających w kółkach zajmujących się studiowaniem Biblii.

Siedząca naprzeciwko nieznajoma nie mogła również poszczycić się delikatnym, zadbanym ciałem kobiety, która wydała na świat dwójkę lub trójkę dzieci. Była drobna, ale bardzo wysportowana. Miała dobre – nie, świetne – umięśnione, smukłe i lekko opalone nogi, co doskonale uwidaczniała krótka spódniczka i sandałki na niskim obcasiku. Pozbawiona rękawów bluzeczka wykończona była głębokim okrągłym dekoltem, a całości dopełniał zawiązany luźno wokół szyi, dobrany kolorystycznie kardigan. Dzięki eleganckiej i szykownej odzieży wyróżniała się w tłumie, w którym dominowały szorty i tenisówki.

Położyła na stoliku torebkę – na tyle dużą, by zmieścił się w niej pęk kluczy, chusteczka higieniczna i być może szminka, ale zbyt małą dla młodej matki, która musi mieć przy sobie wodę w butelce, zapasowe pieluszki, coś do jedzenia i wyposażenie pozwalające w razie konieczności przetrwać nawet kilka dni z dala od ludzi.

Hammond odznaczał się analitycznym umysłem. Jego silną stroną była dedukcja. Dlatego doszedł do wniosku – i prawdopodobnie był bardzo bliski prawdy – że nieznajoma raczej nie jest matką.

Mogła jednak być mężatką, kochanką albo narzeczoną czekającą na swojego partnera. Mogła być kobietą całkowicie oddaną karierze. Przodowniczką wśród prywatnych przedsiębiorców. Odnoszącą sukcesy akwizytorką. Zmysłową kobietą interesu. Maklerem giełdowym. Pracownicą banku.

Sącząc piwo, które z powodu panującej na zewnątrz wysokiej temperatury zrobiło się już letnie, Hammond nadal z zainteresowaniem przyglądał się kobiecie.

Potem nagle zdał sobie sprawę, że ona przechwyciła jego spojrzenie.

Kiedy ich oczy się spotkały, poczuł przyspieszone bicie serca, prawdopodobnie dlatego, że został przyłapany na przyglądaniu się całkiem obcej osobie. Nie odwrócił jednak wzroku. Chociaż dzieliły ich tańczące pary, które od czasu do czasu przesłaniały widok, przez kilka sekund nie odrywali od siebie wzroku.

Potem kobieta odwróciła głowę, jakby również była zażenowana faktem, że w takim tłumie wybrała właśnie jego. Rozgoryczony swoją niedojrzałą reakcją na coś tak błahego jak zwykły kontakt wzrokowy, Hammond odstąpił stolik dwóm parom, które kręciły się w pobliżu i wyraźnie czekały na miejsce. Potem, torując sobie drogę wśród tłumu, ruszył w stronę prowizorycznego barku, który został przystosowany do obsługi spragnionych tancerzy.

Miejsce to cieszyło się sporą popularnością. W trzech rzędach tłoczyli się przy nim żołnierze ze stacjonujących w najbliższej okolicy jednostek. Nawet gdyby nie mieli mundurów, łatwo byłoby ich poznać po krótko ostrzyżonych włosach. Popijając, przyglądali się dziewczętom, oceniali swoje szanse na przelotną znajomość i robili zakłady, któremu z nich się uda.

Barmani wydawali piwo tak szybko, jak tylko mogli, niestety, nie byli w stanie sprostać wymaganiom. Hammond kilkakrotnie próbował zwrócić na siebie uwagę, w końcu jednak zrezygnował; postanowił zaczekać, aż tłum nieco się przerzedzi, i dopiero wtedy zamówić następną kolejkę.

Poczuł się nieco lepiej niż wtedy, gdy samotnie siedział przy stoliku i prawdopodobnie stanowił żałosny widok, dlatego znów zerknął przez parkiet w kierunku nieznajomej. W tym momencie jego dobry nastrój prysnął. Wolne krzesła obok kobiety zajmowało trzech mężczyzn. Prawdę mówiąc, szerokie plecy jednego z nich zasłaniały Hammondowi widok. Ta trójka nie miała na sobie mundurów, sądząc jednak po fryzurach i ogromnej pewności siebie, przypuszczalnie byli to żołnierze piechoty morskiej.

No cóż, nie był tym wcale zaskoczony. Zawiedziony, ale nie zaskoczony.

Nieznajoma była za ładna, by samotnie spędzać sobotni wieczór. Jedynie czekała, aż pojawi się człowiek, z którym się umówiła.

Nawet jeśli przyjechała do wesołego miasteczka sama, nie powinna długo pozostawać bez towarzystwa. To niemożliwe w takim tłumie. Żołnierz na przepustce ma instynkt rekina i dąży tylko do jednego celu. Pragnie zapewnić sobie partnerkę na najbliższy wieczór. Tymczasem nieznajoma, nawet nie podejmując jakichkolwiek prób, zdecydowanie zwracała na siebie uwagę.

Hammond wmawiał sobie, że sam wcale by jej nie wybrał. Był na to za stary. Nie miał zamiaru zniżać się do poziomu ludzi o mentalności szczura. Poza tym to byłoby niestosowne, prawda? Co prawda nie był z nikim związany, skłamałby jednak, mówiąc, że jest całkiem wolny.

Nagle nieznajoma wstała, chwyciła sweter, przewiesiła pasek małej torebki przez ramię i odwróciła się, żeby wyjść. Trzej siedzący obok mężczyźni natychmiast poderwali się na równe nogi i zablokowali drogę. Jeden z nich, noszący ślady jakiejś bójki, położył rękę na jej ramieniu i pochylił się nad nią. Hammond widział poruszające się usta mężczyzny. Niezależnie od tego, co powiedział, jego słowa wywołały głośny śmiech pozostałych marines.

Kobieta wcale nie uznała tego za zabawne. Odwróciła głowę. Hammond odniósł wrażenie, że próbuje wywinąć się z niezręcznej sytuacji, nie wywołując sceny. Zdjęła rękę żołnierza ze swego ramienia, sztywno się uśmiechnęła i coś powiedziała, po czym ponownie skierowała się do wyjścia.

Wojak nie dał się zniechęcić. Podjudzany przez kumpli, ruszył za nią. Kiedy złapał ją za rękę i ponownie objął, Hammond przystąpił do działania.

Nie pamiętał, w jaki sposób pokonał całą szerokość parkietu, chociaż praktycznie musiał torować sobie drogę wśród kołyszących się w wolnym tańcu par. Niemniej po kilku sekundach znalazł się między dwoma muskularnymi drabami, odepchnął na bok natręta, a następnie usłyszał własne słowa:

– Przepraszam, kochanie. Natknąłem się na Normana Blancharda. Sama wiesz, że ten człowiek potrafi gadać jak karabin maszynowy. Na szczęście właśnie grają naszą melodię.

Objął ją w pasie i wyciągnął na parkiet.

* * *

– Zrozumieliście moje polecenia?

– Tak jest, panie inspektorze. Nikt nie może wejść ani wyjść. Obstawiliśmy drzwi.

– To dotyczy wszystkich. Bez wyjątku.

– Tak jest, sir.

Inspektor Rory Smilow wydał stanowcze rozkazy, po czym kiwnął głową do umundurowanego oficera i głównymi drzwiami wszedł do hotelu Charles Towne Plaza.

W licznych czasopismach budowlanych uznano znajdujące się w westybulu schody za triumf architektury. Stały się one symbolem nowego kompleksu. Uosabiające południową gościnność dwa szerokie ciągi prowadziły z głównego hallu w górę. Wyglądały tak, jakby obejmowały imponujący kryształowy żyrandol, a potem łączyły się dwanaście metrów wyżej i tworzyły na pierwszym piętrze galerię.

Na obu poziomach westybulu policjanci kręcili się wśród gości i pracowników hotelu. Wszyscy już słyszeli, że na czwartym piętrze popełnione zostało morderstwo.

Nic nie stwarza atmosfery takiego oczekiwania jak zabójstwo – pomyślał Smilow, wkraczając na scenę.

Opaleni, spoceni i obwieszeni aparatami fotograficznymi turyści kręcili się jak w młynie, zadając pytania każdemu reprezentantowi władzy, rozmawiając między sobą, zastanawiając się, kim jest ofiara i co sprowokowało mordercę.

W dobrze skrojonym garniturze i francuskiej koszuli z mankietami Smilow rzucał się w oczy. Pomimo panującej na zewnątrz spiekoty jego strój był świeży i suchy. Poirytowany podwładny spytał kiedyś po cichutku, czy Smilow nigdy się nie poci. „Do diabła, nie – odparł jego kumpel, policjant. – Przecież wszyscy wiedzą, że kosmici nie mają gruczołów potowych”.

Smilow podszedł do windy. Oficer, z którym rozmawiał przy wejściu, musiał już uprzedzić swoich kolegów, ponieważ w windzie stał następny policjant, przytrzymując otwarte drzwi. Nie dziękując za uprzejmość, Smilow wszedł do środka.

– Buty wciąż lśnią, panie Smilow? – usłyszał nagle.

Odwrócił się.

– O tak, Smitty. Dziękuję.

Człowiek, którego wszyscy znali tylko z imienia, we wnęce hotelowego westybulu obsługiwał trzy stanowiska do pucowania butów. Przez dziesiątki lat robił to samo w innym hotelu w centrum miasta. Ostatnio namówiono go, by przeniósł się do Charles Towne Plaza, a jego klienci podążyli za nim. Smitty otrzymywał wspaniałe napiwki nawet od przyjezdnych, ponieważ lepiej niż recepcjonista potrafił doradzić, co robić, dokąd pójść i gdzie znaleźć to, czego się szuka w Charlestonie.

Rory Smilow był jednym ze stałych klientów Smitty’ego. Normalnie przystanąłby, żeby wymienić z pucybutem uprzejmości, tym razem jednak mu się spieszyło i prawdę mówiąc, był zły, że go zatrzymano.

– Złapię cię później, Smitty – powiedział szorstko.

Drzwi windy się zamknęły.

Smilow i umundurowany gliniarz ruszyli w milczeniu na najwyższe piętro. Inspektor nigdy nie spoufalał się z szeregowymi oficerami, nawet tymi, którzy dorównywali mu szarżą, a już z pewnością nie mieli na to szansy ci stojący niżej od niego. Nigdy nie inicjował rozmowy, chyba że dotyczyła sprawy, którą właśnie się zajmował. Pracownicy jego wydziału, ludzie nie znający strachu, nieraz próbowali uciąć sobie z nim pogawędkę, szybko jednak odkrywali, że takie próby do niczego nie prowadzą. Postawa Smilowa zniechęcała do zawierania bliższej znajomości. Nawet jego schludny wygląd skutecznie zrażał ewentualnych śmiałków.

Kiedy drzwi windy otworzyły się na czwartym piętrze, inspektor poczuł dobrze znany dreszcz. Odwiedził mnóstwo miejsc zbrodni. Niektóre z nich były nijakie i nieciekawe, inne wręcz makabryczne. Większość szybko zacierała się w pamięci ze względu na swoją banalność. Natomiast część na zawsze pozostanie we wspomnieniach z uwagi na wyobraźnię i pomysłowość mordercy, niecodzienne otoczenie, w którym znaleziono ciało, zaskakującą metodę popełnienia zbrodni, niezwykłość użytego narzędzia lub też z uwagi na wiek i cechy szczególne ofiary.

Niezmiennie jednak pierwsza wizyta na miejscu zbrodni stanowiła dla Smilowa silny zastrzyk adrenaliny, czego zresztą wcale się nie wstydził. Był do tego stworzony. Uwielbiał swoją pracę.

Gdy wysiadł z windy, ubrani po cywilnemu detektywi stojący na korytarzu przerwali rozmowę. Z szacunku lub ze strachu ustąpili mu z drogi, gdy szedł w stronę otwartych drzwi hotelowego apartamentu, w którym tego dnia zmarł człowiek.

Smilow odnotował numer pokoju, a potem zajrzał do środka. Ucieszył się na widok wykonujących swoje obowiązki siedmiu oficerów z ekipy do badania miejsca zbrodni.

Zadowolony, że robią dokładnie to, co do nich należy, wrócił do trzech detektywów oddelegowanych przez wydział kryminalny. Jeden z nich palił papierosa. Teraz spiesznie zgasił go w popielniczce. Smilow zmierzył podwładnego chłodnym, niewzruszonym spojrzeniem.

– Mam nadzieję, Collins, że w tej popielniczce nie było żadnego kluczowego dowodu.

Detektyw, niczym trzecioklasista dostający reprymendę za to, że nie umył rąk po skorzystaniu z toalety, wsunął dłonie do kieszeni.

– Posłuchajcie – powiedział Smilow, zwracając się do wszystkich jednocześnie. Nigdy nie podnosił głosu. Nie musiał. – Nie będę tolerował żadnego błędu. Jeśli scena morderstwa w jakikolwiek sposób zostanie zanieczyszczona, jeśli któryś z was choćby w najmniejszym stopniu odstąpi od wymaganej procedury, jeśli przeoczy najdrobniejszy dowód lub zniszczy go przez swoją bezmyślność, skopię mu tyłek. Osobiście.

Przez chwilę patrzył każdemu z mężczyzn w oczy. Potem zakończył:

– W porządku, idziemy.

Wchodząc do pokoju, włożyli plastikowe rękawiczki. Każdy z nich dostał specjalne zadanie, któremu teraz się poświęcił, leciutko stąpając po dywanie i nie dotykając niczego, czego nie należało dotykać.

Smilow podszedł do dwóch policjantów, którzy pierwsi pojawili się na miejscu zbrodni. Bez wstępu zapytał:

– Dotykaliście go?

– Nie, sir.

– Dotykaliście czegokolwiek?

– Nie, sir.

– Nawet klamki?

– Gdy przybyliśmy tutaj, drzwi były otwarte. Nie zamknęła ich pokojówka, która go znalazła. Klamki mógł ewentualnie dotknąć strażnik z ochrony hotelowej. Pytaliśmy, powiedział, że nie, ale... – Policjant wzruszył ramionami.

– Telefon? – spytał Smilow.

– Nie, sir. Skorzystałem ze swojej komórki. Ale mógł go użyć facet z ochrony, nim zdążyliśmy przyjechać.

– Z kim dotychczas rozmawialiście?

– Tylko z nim. To on nas wezwał.

– Co powiedział?

– Że pokojówka znalazła ciało. – Wskazał na zwłoki. – W takiej pozycji. Twarzą do podłogi, z dwiema ranami postrzałowymi na plecach, pod lewą łopatką.

– Przepytywaliście pokojówkę?

– Próbowaliśmy. Bardzo to przeżyła, dlatego nie udało nam się zbyt dużo od niej wyciągnąć. Poza tym to cudzoziemka. Nie wiem, skąd pochodzi – wyjaśnił gliniarz, zauważywszy uniesioną pytająco brew Smilowa. – Nie potrafię tego ocenić po jej akcencie. Bez przerwy powtarzała jedynie „martwy człowiek” i beczała w chusteczkę do nosa. Przestraszyła się jak cholera.

– Sprawdzaliście puls?

Policjant zerknął na swojego partnera, który w tym momencie odezwał się po raz pierwszy.

– Ja to zrobiłem. Po prostu chciałem się upewnić, czy naprawdę nie żyje.

– To znaczy, że go dotykałeś.

– No cóż, tak. Ale tylko w tym celu.

– Zakładam, że nie wyczułeś.

– Pulsu? – Gliniarz potrząsnął głową. – Nie. Facet był martwy. Na pewno nie żył.

Do tego momentu Smilow nie zwracał uwagi na ciało. Dopiero teraz do niego podszedł.

– Macie już jakąś wiadomość od eksperta medycyny sądowej?

– Jest w drodze.

Smilow z natężeniem zaczął się wpatrywać w martwego człowieka. Póki nie zobaczył tego na własne oczy, nie był w stanie uwierzyć, że ofiarą zgłoszonego morderstwa padł nie kto inny, tylko sam Lute Pettijohn. W pewnym sensie był on charlestońską osobistością, człowiekiem powszechnie znanym, a do tego – dyrektorem naczelnym spółki, która przekształciła opuszczony magazyn bawełny we wspaniały hotel Charles Towne Plaza.

Był również eks-szwagrem Rory’ego Smilowa.

Rozdział 2

– Dziękuję – powiedziała.

– Nie ma za co – odparł Hammond.

– Sytuacja stała się już dość niemiła.

– Cieszę się, że mój podstęp poskutkował. W przeciwnym wypadku miałbym na karku trzech napaleńców.

– Jestem pełna podziwu dla pańskiej odwagi.

– Albo głupoty. Mogli mi nieźle skopać tyłek.

Słysząc te słowa, uśmiechnęła się, a wtedy Hammond jeszcze bardziej się ucieszył, że uległ idiotycznemu rycerskiemu impulsowi, który nakazywał podążyć damie na ratunek. Spodobała mu się od razu, jak tylko ją zauważył, ale obserwowanie jej przez całą szerokość parkietu było niczym w porównaniu z możliwością bezpośredniego spotkania twarzą w twarz. Odwróciła wzrok, nie mogąc znieść intensywnego spojrzenia Hammonda, i wpatrzyła się w jakiś punkt za jego plecami. Mimo niezręcznej sytuacji doskonale nad sobą panowała. Co do tego nie było najmniejszych wątpliwości.

– A co z pańskim przyjacielem? – spytała.

– Moim przyjacielem?

– Panem Blanchardem. Normanem, prawda?

– Och – powiedział z cichym śmiechem. – Nie znam nikogo takiego.

– Wymyślił go pan?

– Tak. Nawet nie mam pojęcia, skąd wziąłem jego imię i nazwisko. Po prostu same przyszły mi na myśl.

– Jest pan bardzo pomysłowy.

– Musiałem powiedzieć coś, co zabrzmiałoby w miarę prawdopodobnie. Coś, co by sugerowało, że jesteśmy razem. Że się dobrze znamy. Coś, co przynajmniej pozwoliłoby mi wyprowadzić panią na parkiet.

– Mógł pan po prostu zaprosić mnie do tańca.

– Taak, ale to byłoby nudne. Poza tym wtedy mogłaby mi pani odmówić.

– No cóż, jeszcze raz dziękuję.

– Jeszcze raz mówię: nie ma za co. – Wyminęli inną parę. – Jest pani stąd?

– Od niedawna.

– Ma pani południowy akcent.

– Wychowałam się w Tennessee – wyznała. – W pobliżu Nashville.

– Miła okolica.

– Tak.

– Ładny teren.

– Hmm.

– I dobra muzyka.

Błyskotliwa konwersacja, Cross – pomyślał. Bardzo inteligentna.

Nie próbowała nawet komentować jego ostatniego zdania. Hammond nie miał do niej o to pretensji. Jeśli dalej będzie sobie tak poczynał, kobieta go opuści, nie czekając, aż melodia dobiegnie końca. Ominął następną parę, która wykonywała właśnie jakąś zawiłą figurę, po czym śmiertelnie poważnym głosem zadał najbardziej banalne z najbanalniejszych pytań.

– Często pani tu przychodzi?

Zrozumiała żart i obdarzyła go uśmiechem. Dla tego uśmiechu Hammond popełniłby każde głupstwo, gdyby się nie pilnował.

– Prawdę mówiąc, ostatni raz byłam w wesołym miasteczku jako nastolatka.

– Ja również. Pamiętam, że pewnego razu wybrałem się na taką imprezę z kumplami. Musieliśmy mieć wówczas mniej więcej po piętnaście lat i usiłowaliśmy kupić piwo.

– Udało się wam?

– Nie.

– Wtedy był pan po raz ostatni?

– Nie. Później poszedłem do wesołego miasteczka z dziewczyną. Ściślej biorąc, do gabinetu strachu, żeby ją pocałować.

– Z jakim skutkiem?

– Skończyło się niemal tak samo jak próba kupienia piwa. Bóg mi świadkiem, że dołożyłem wszelkich starań. Wygląda jednak na to, że zawsze próbowałem podrywać dziewczyny, które... – zamilkł, wyczuwając napięcie nieznajomej.

– Nie poddają się tak łatwo, prawda?

Trzech żołnierzy stało na skraju parkietu, popijając świeże piwo i patrząc na nich wilkiem.

– No cóż, gdyby łatwo ustępowali, zagrożone byłoby bezpieczeństwo naszego kraju.

Obdarzywszy młodych mężczyzn zarozumiałym uśmieszkiem, mocniej zacisnął ramię na jej talii i minął wojaków tanecznym krokiem.

– Nie musiał pan stawać w mojej obronie – zauważyła. – Sama bym sobie poradziła.

– Jestem tego pewien. Każda piękna kobieta musi umieć odpierać niechciane męskie zaloty. Ale pani zachowała się również jak dama, która wolałaby nie wywoływać sceny.

Uniosła na niego wzrok.

– Co za spostrzegawczość!

– Skoro więc wszystko zostało już wyjaśnione, możemy cieszyć się tańcem, prawda?

– Sądzę, że tak.

Niemniej zgoda na dalszy taniec wcale jej nie uspokoiła. Co prawda nie oglądała się ukradkiem przez ramię, Hammond czuł jednak, że ma na to ochotę.

W związku z tym zaczął się zastanawiać, co jego partnerka zrobi, gdy taniec dobiegnie końca. Przypuszczał, że go spławi. Uprzejmie, ale zdecydowanie. Na szczęście muzycy grali smutną, ckliwą balladę. Piosenkarz obdarzony był słabym i niezbyt czystym głosem, znał za to słowa wszystkich zwrotek. Z punktu widzenia Hammonda im dłużej trwał taniec, tym lepiej.

Partnerka bardzo dobrze do niego pasowała. Czubek jej głowy sięgał mu do podbródka. Hammond nie próbował przełamywać iluzorycznej bariery, którą odgrodziła się w chwili, gdy chwycił ją w ramiona, mimo to ogromnie go nęciło, by nieco mocniej przytulić do siebie nieznajomą.

Poprzestał jednak na tym, co miał – to znaczy: jego przedramię spoczywało na krzyżu partnerki, a jej dłoń, bez obrączki, na ramieniu Hammonda. Ich stopy zgodnie poruszały się w rytm wolnej melodii.

Gdy co jakiś czas czuł dotyk jej ud, ogarniała go fala pożądania. Na szczęście nad nią panował. Z góry miał doskonały widok na okrągły dekolt nieznajomej, był jednak dżentelmenem, więc nie patrzył. Nie mógł wszakże powściągnąć wyobraźni, która podsuwała mu obrazy, tłukące się po jego czaszce jak końskie muchy podczas upału.

– Poszli.

Głos partnerki wyrwał Hammonda z oszołomienia. Kiedy w końcu dotarło do niego, co powiedziała, rozejrzał się dokoła. Okazało się, że marines rzeczywiście zniknęli. Prawdę mówiąc, melodia właśnie się skończyła, muzycy odkładali instrumenty, a lider zespołu prosił wszystkich o „zostanie na miejscach” i obiecywał, że po krótkiej przerwie zagrają następne przeboje. Pary ruszyły w stronę stolików lub baru.

Nieznajoma opuściła ręce. Hammond zdał sobie sprawę, że wciąż obejmuje ją w pasie. Nie miał innego wyboru, on również musiał zwolnić uchwyt. Gdy to zrobił, odsunęła się od niego.

– No cóż... nigdy nie wolno mówić, że rycerskość należy już do przeszłości.

Uśmiechnął się.

– Ale proszę na nią nie liczyć, gdyby kiedykolwiek wróciła moda na walkę ze smokami.

Kobieta z uśmiechem wyciągnęła rękę.

– Jestem wdzięczna za to, co pan dla mnie zrobił.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Dziękuję za taniec. – Uścisnął jej dłoń. Odwróciła się, by odejść. – Hm... – Podążył za nią, przepychając się przez tłum.

Kiedy dotarli do skraju pawilonu, Hammond zeskoczył pierwszy, po czym wyciągnął rękę, by pomóc zejść nieznajomej. Był to elegancki, acz zbędny gest, gdyż różnica poziomów nie wynosiła nawet pół metra. Potem zrównał z nią krok.

– Mogę zafundować pani piwo?

– Nie, dziękuję.

– Czuję wspaniały zapach gotowanych kolb kukurydzy.

Z uśmiechem przecząco potrząsnęła głową.

– Może przejażdżka na diabelskim młynie?

Nie zwalniając kroku, zerknęła na niego urażona.

– A czemu nie gabinet strachu?

– Nie chcę kusić losu – wyznał z uśmiechem, ponieważ poczuł niewielkie ocieplenie. Niestety, jego radość trwała krótko.

– Dzięki, ale naprawdę muszę już iść.

– Dopiero pani przyszła.

Niespodziewanie stanęła i obróciła się do Hammonda. Przekrzywiła głowę, mierząc go ostrym spojrzeniem. W zielonych tęczówkach odbijało się zachodzące słońce. Przymknęła nieco powieki. Jej rzęsy były znacznie ciemniejsze od włosów. Ma cudowne oczy – pomyślał. Bezpośrednie i szczere, ale seksowne. Teraz jej przenikliwe spojrzenie pytało go, skąd wie, kiedy się pojawiła.

– Zauważyłem panią w chwili, gdy weszła pani do pawilonu – wyznał.

Przez kilka uderzeń serca patrzyła mu w oczy, potem skrępowana opuściła głowę. Wokół nich wirował tłum. Obok przebiegła grupka chłopców. Pędraki ominęły ich zaledwie o kilka centymetrów, wzbijając chmurę duszącego pyłu, który na chwilę otoczył Hammonda i towarzyszącą mu kobietę. Jakaś dziewczynka rozpłakała się, kiedy wypełniony helem balon wyrwał się z jej maleńkiej piąstki i poszybował ku czubkom drzew. Nieopodal spacerowym krokiem przeszła para wytatuowanych nastolatek, z namaszczeniem paląc papierosy i rzucając głośne przekleństwa.

Nie reagowali na nic. Kakofonia wesoło miasteczkowych dźwięków nie zdołała zakłócić ich prywatnej ciszy.

– Wydawało mi się, że pani też mnie zauważyła.

Mimo panującego wokół hałasu jakimś cudem usłyszała wypowiedziane przez Hammonda słowa. Nie spojrzała na niego, zobaczył jednak, że kąciki jej ust się unoszą i usłyszał cichy, pełen zażenowania śmiech.

– A więc to prawda? Zauważyła mnie pani?

Wzruszyła ramieniem, dając za wygraną.

– No cóż, w porządku – ciągnął, wypuszczając powietrze, żeby podkreślić ulgę. – W takim razie nie rozumiem, dlaczego mielibyśmy ograniczać nasze spotkanie do jednego tańca. Przecież był wspaniały. Naprawdę. Minęły wieki, odkąd po raz ostatni wyjście na parkiet sprawiło mi taką przyjemność.

Uniosła głowę i obdarzyła go nieśmiałym spojrzeniem.

– Hmm – mruknął. – Strasznie głupio się zachowuję, prawda?

– Zdecydowanie.

Uśmiechnął się promiennie. Była cholernie atrakcyjna, a mimo to nie przeszkadzało jej, że z nią flirtował mniej więcej tak, jak robił to przed dwudziestu laty.

– W takim razie co pani powie na moją propozycję? Właściwie na dzisiejszy wieczór niczego nie zaplanowałem, a nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałem taką swobodę...

– Czy to odpowiednie słowo?

– Całkiem.

– Niewiele mi ono mówi.

– Chodzi o to, że jeżeli nie jest pani zaproszona gdzieś na kolację...

Potrząsnęła głową, że nie.

– ...może byśmy razem poszaleli w wesołym miasteczku?

* * *

Rory Smilow, patrząc w martwe oczy Lute’a Pettijohna, spytał:

– Kto go zabił?

Koroner, człowiek o drobnej budowie, zamyślonej, wskazującej na wrażliwość twarzy i łagodnym usposobieniu, zdobył sobie coś, co bardzo trudno przychodziło innym ludziom – szacunek Smilowa.

Doktor John Madison był czarnoskórym południowcem, który ciężko zapracował sobie na autorytet i pozycję, jaką zajmował w tej niezwykle konsumpcyjnej części Stanów Zjednoczonych. Smilow wysoko cenił każdego, kto wbrew przeciwnościom losu tak dużo zdołał w życiu osiągnąć.

Madison zbadał ciało w takiej pozycji, w jakiej je znaleziono, to znaczy twarzą do podłogi. Już wcześniej zostało obrysowane, a potem obfotografowane pod każdym możliwym kątem. Koroner sprawdził dłonie ofiary i jej palce, szczególnie zwracając uwagę na to, czy nie ma czegoś pod paznokciami. Zbadał sztywność nadgarstków. Pęsetą zdjął z rękawa marynarki Pettijohna jakąś trudną do zidentyfikowania drobinkę, którą umieścił delikatnie w plastikowej torebce na dowody.

Dopiero po zakończeniu pierwszej obdukcji poprosił o pomoc w odwróceniu ofiary. Wówczas odkryto pierwszą niespodziankę – paskudną ranę na skroni, na linii włosów.

– Jak myślisz, czy to przestępca go uderzył? – spytał Smilow, kucając, by lepiej przyjrzeć się ranie. – A może najpierw został zastrzelony, a zranił się, upadając?

Madison poprawił okulary i odparł zaniepokojony:

– Jeśli trudno rozmawiać ci na ten temat, szczegóły możemy omówić później.

– Chodzi ci o to, że kiedyś on i ja byliśmy szwagrami? – Lekarz nieznacznie przytaknął, więc Smilow wyjaśnił: – Nigdy nie dopuszczam do tego, by moje życie prywatne miało jakikolwiek wpływ na sprawy zawodowe i vice versa. Powiedz mi, John, co myślisz, i nie szczędź krwawych szczegółów.

– Oczywiście muszę dokładniej zbadać ranę – zaznaczył Madison, nie komentując już związków między inspektorem a ofiarą. – Na razie wygląda mi na to, iż tę ranę odniósł przed śmiercią, nie po niej. Chociaż to wcale nie zmienia faktu, że jest naprawdę paskudna. Mogła spowodować kilka różnych urazów mózgu, a nawet śmierć.

– Nie sądzisz jednak, by tak się stało.

– To prawda, Rory. Nie wygląda na to, by była aż tak niebezpieczna. Opuchlizna znajduje się na zewnątrz, co zazwyczaj oznacza, że od wewnątrz jest niewielka lub w ogóle jej nie ma. Chociaż czasami zdarzają się zaskakujące przypadki.

Smilow rozumiał, dlaczego koroner przed sekcją zwłok nie chce opowiedzieć się za taką czy inną teorią.

– Czy w tym momencie można bezpiecznie przyjąć, że zginął od strzałów?

Madison przytaknął.

– Ale to tylko pierwsze przypuszczenie. Wygląda na to, że przed śmiercią upadł. Może ktoś go pchnął albo uderzył.

– Na jak długo przed śmiercią?

– Trudno to będzie określić.

– Hmm.

Smilow rozejrzał się dokoła. Dywan. Sofa. Fotele. Same miękkie powierzchnie, z wyjątkiem szklanego blatu ławy. Znaleziono na nim kieliszek i butelkę z minibarku. Grupa dochodzeniowa zdążyła już je zabrać i zapakować do woreczków.

Inspektor podszedł do stolika i pochylił głowę tak, by jego oczy znalazły się na poziomie powierzchni blatu. Patrząc z tej perspektywy, dostrzegł kilka pierścieni wyschniętej wilgoci w miejscach, gdzie Pettijohn stawiał swój kieliszek, nie wsuwając pod niego podkładki. Smilow powoli przesunął wzrok po szklanej tafli, uważnie lustrując ją centymetr po centymetrze. Specjalista od odcisków palców odkrył na brzegu stolika coś, co później okazało się odbiciem dłoni.

Detektyw wstał i próbował w myślach zrekonstruować możliwy przebieg wypadków. Oddalił się od brzegu stołu, potem znowu się przybliżył.

– Załóżmy, że Lute miał właśnie zamiar wypić drinka – powiedział, snując głośno swoje rozważania – i runął głową w przód.

– Przez przypadek? – spytał jeden z detektywów.

Smilow wzbudzał strach, nie cieszył się zbytnią sympatią, ale nikt w wydziale kryminalnym nie kwestionował jego talentu do odtwarzania przebiegu przestępstwa. Wszyscy w pomieszczeniu zamarli w bezruchu, by uważnie wysłuchać jego teorii.

– Niekoniecznie – ciągnął inspektor w zamyśleniu. – Ktoś mógł go z tyłu pchnąć, sprawić, że stracił równowagę. Upadł do przodu.

Odegrał to, starając się niczego nie dotknąć, zwłaszcza ciała. – Próbując uchronić się przed upadkiem, złapał się brzegu stolika, ale tak mocno uderzył głową o podłogę, że stracił przytomność. – Zerknął na Madisona i pytająco uniósł brwi.

– Możliwe – przyznał koroner.

– Bez żadnego ryzyka możemy powiedzieć, że w najlepszym przypadku był oszołomiony, prawda? Upadł tutaj.

Rozłożył ręce, by pokazać obrys na podłodze, ukazujący, w jakiej pozycji znaleziono ciało.

– Potem człowiek, który go pchnął, dwukrotnie strzelił mu w plecy – dokończył jeden z detektywów.

– Zdecydowanie strzelano do niego już wtedy, gdy leżał twarzą do podłogi – przyznał Smilow, zerkając na Madisona i czekając na potwierdzenie.

– Na to wygląda – przyznał koroner.

Detektyw Mike Collins cicho gwizdnął.

– Ludzie, to straszne! Strzelić facetowi w plecy, gdy leży na podłodze! Ktoś musiał być cholernie wkurzony.

– Z tego właśnie Lute był najbardziej znany. Z umiejętności wkurzania ludzi – przypomniał Smilow. – Teraz wystarczy, jeśli zawęzimy krąg podejrzanych do jednej osoby.

– To był ktoś, kogo zamordowany znał.

Inspektor zerknął na detektywa, który to powiedział, i machnięciem ręki zachęcił, by kontynuował tę myśl.

– Nie ma żadnych śladów włamania – wyjaśnił policjant. Nic nie wskazuje na to, by ktoś próbował wyważyć zamek, a zatem albo przestępca miał klucz, albo Pettijohn sam otworzył mu drzwi.

– Swój klucz Pettijohn miał przy sobie – zameldował inny z detektywów. – Motywem morderstwa nie była kradzież, chyba że przestępcy ktoś pokrzyżował szyki. Portfel Pettijohna znaleziono w przedniej kieszeni, pod ciałem. Wygląda na nietknięty. Niczego w nim nie brakuje.

– W porządku, a zatem wiemy, od czego zacząć – podsumował Smilow. – Zostało nam jednak mnóstwo do zrobienia. Nie mamy broni ani podejrzanego. W hotelu aż roi się od ludzi – pracowników i gości. Ktoś coś widział. Musimy najpierw spędzić ich w jedno miejsce i przesłuchać.

Jeden z detektywów, powłócząc nogami, ruszył w stronę drzwi.

– Zbliża się pora kolacji – powiedział niezadowolony. – Wcale im się to nie spodoba.

– Nic mnie to nie obchodzi – wypalił Smilow i nikt, kto z nim pracował, w to nie wątpił. – Co z kamerami? – spytał. Każdy przedmiot znajdujący się w Charles Towne Plaza traktowany był jak istne dzieło sztuki. – Gdzie jest taśma wideo?

– Wygląda na to, że w tej sprawie panuje pewne zamieszanie.

Odwrócił się do detektywa, któremu uprzednio kazał sprawdzić hotelowy system bezpieczeństwa.

– Jakie zamieszanie?

– No wie pan, zwyczajne zamieszanie. A raczej totalny zamęt. Na razie taśma jest nieosiągalna.

– Zginęła?

– Nie posunęliby się tak daleko.

Smilow cicho zaklął.

– Chłopak, który pełni służbę, obiecał, że wkrótce będziemy ją mieli. Ale sam pan wie... – Detektyw wzruszył ramionami, jakby chciał powiedzieć z pogardą: „Cywile”.

– Pozwólcie, że coś wam oświadczę. Będę dążył do jak najszybszego rozwiązania tej sprawy. – Smilow zwrócił się do całej grupy. – To morderstwo wywoła mnóstwo szumu. Nikt oprócz mnie nie ma prawa rozmawiać z mediami. Macie trzymać buzie na kłódkę, jasne? Ślady przestępcy z minuty na minutę coraz bardziej się zacierają, a zatem zabierajcie się do pracy.

Detektywi wyszli, by spróbować czegoś się dowiedzieć od hotelowych gości i pracowników. Ludzie zazwyczaj bywają urażeni, gdy się ich przesłuchuje, ponieważ taka forma rozmowy sugeruje winę, toteż współpracowników Smilowa czekało niemiłe i trudne zadanie. Jednak z własnego doświadczenia wiedzieli, że ich szef jest bezlitosny i nieubłagany.

Tymczasem Smilow ponownie odwrócił się do doktora Madisona.

– Czy możesz zrobić to szybko?

– Potrzebuję kilku dni.

– Zdążysz do poniedziałku?

– Jeśli tak, to mój weekend diabli wezmą.

– Mój również – przyznał Smilow bez skruchy. – Chcę mieć badanie toksykologiczne i wszystkie pozostałe również.

– Zawsze tego chcesz – przypomniał Madison z łagodnym uśmiechem. – Zrobię, co będę mógł.

– Zawsze to robisz.

Kiedy zabrano ciało, Smilow zwrócił się do jednego z techników z grupy dochodzeniowej badającej miejsce zbrodni.

– Jak to wygląda?

– Na naszą korzyść przemawia fakt, że hotel jest nowy. Nie ma tu zbyt wielu odcisków palców, większość z nich prawdopodobnie będzie należała do Pettijohna.

– Albo przestępcy.

– Nie liczyłbym na to – wyznał technik, marszcząc czoło. – To najczystsze miejsce zbrodni, jakie kiedykolwiek widziałem.

Gdy apartament opustoszał, Smilow ponownie się po nim przeszedł. Osobiście wszystko sprawdził – otworzył każdą szufladę, zbadał szafę i wbudowany sejf, zajrzał między materace, pod łóżko, do łazienkowej szafki na lekarstwa, nie pominął nawet spłuczki, szukając czegokolwiek, co Pettijohn mógł zostawić i co pozwoliłoby zidentyfikować mordercę.

Jedynymi znaleziskami Smilowa były Biblia i książka telefoniczna Charlestonu. Nie natknął się na żadną osobistą rzecz Lute’a Pettijohna, nie było terminarza, paragonów, biletów, notatek, opakowań po produktach spożywczych – dosłownie niczego.

Doliczył się, że w minibarku brakuje dwóch buteleczek whisky, ale użyto tylko jednego kieliszka, chyba że morderca był na tyle sprytny, że wychodząc, zabrał swój. Wystarczyło jednak sprawdzić standardowe zaopatrzenie pokojów, by się dowiedzieć, że w każdym apartamencie były cztery kieliszki, a w barku zostały trzy nietknięte.

Prawdę mówiąc, miejsce zbrodni było niemal sterylnie czyste. Jedyny wyjątek stanowiła plama krwi na dywanie w salonie.

– Inspektorze?

Smilow oderwał wzrok od nasiąkniętego krwią dywanu i uniósł głowę.

Policjant stojący w otwartych drzwiach wskazał kciukiem w kierunku korytarza.

– Ta pani koniecznie chce tu wejść.

– Jaka pani?

– Ja.

Kobieta odsunęła na bok gliniarza, jakby był przedmiotem bez znaczenia, zdjęła rozciągniętą w drzwiach taśmę blokującą wstęp, po czym weszła do środka. Jej ciemne oczy szybko omiotły pokój. Kiedy zobaczyła plamę, sapnęła zawiedziona i pełna odrazy.

– Madison zabrał już ciało? Cholera jasna!

Smilow zgiął rękę i spojrzał na zegarek.

– Gratuluję, Steffi – powiedział. – Poprawiłaś swój rekord prędkości.

Rozdział 3

– Myślałem, że czeka pani na męża i dzieci.

– Kiedy?

– Gdy pojawiła się pani w pawilonie.

– Och!

Nie chwyciła przynęty i nadal lizała lody. Dopiero kiedy został jej w ręku sam patyk, spytała:

– Czyżby w ten sposób próbował pan mnie spytać, czy jestem mężatką?

Zrobił zbolałą minę.

– A ja myślałem, że jestem bardzo subtelny.

– Dziękuję za lody czekoladowo-orzechowe.

– Czyżby w ten sposób próbowała pani uniknąć odpowiedzi?

Ze śmiechem podeszli do nierównych drewnianych schodów, które prowadziły w dół na molo. Platforma wznosiła się mniej więcej metr nad powierzchnią wody i miała ponad osiem metrów kwadratowych powierzchni. Woda delikatnie omywała pale pod zniszczonymi deskami. Wokół podestu stały drewniane ławki, których oparcia służyły jednocześnie za poręcze. Hammond wziął od nieznajomej patyk po lodzie i wyrzucił razem ze swoim do kosza na śmieci, po czym ruszył w stronę jednej z ławek.

W każdym kącie pomostu stała latarnia, na szczęście żarówki były przydymione i dyskretne. Między słupami porozwieszano kolorowe lampki bożonarodzeniowe, takie jak te, które świeciły pod sufitem pawilonu. Tutaj łagodziły surowość otoczenia, zamieniając zwyczajny, nieatrakcyjny pomost w cudownie romantyczne miejsce.

Wiała lekka bryza, wyjątkowo skuteczna w walce z komarami. Wzdłuż brzegu rzeki, w gęstym poszyciu, kumkały żaby. Cykady dzwoniły w zwisających nisko, porośniętych mchem dębowych gałęziach, stanowiących żywy parawan.

– Miło tutaj – zauważył Hammond.

– Uhm. Dziwię się, że nikt inny nie odkrył tego miejsca.

– Zarezerwowałem je, żebyśmy mieli pomost tylko dla siebie.

Roześmiała się. W ciągu ostatnich kilku godzin dużo się śmiali. Ze śmiechem kosztowali wysokokaloryczne festynowe smakołyki serwowane przez handlarzy i ze śmiechem snuli się bez celu od stoiska do stoiska. Podziwiali domowe przetwory z brzoskwiń i fasolki, sprawdzili najnowszy sprzęt treningowy i wypróbowali miękkie siedzenia w supernowoczesnych traktorach. Hammond, rzucając piłeczką baseballową, wygrał dla niej maleńkiego pluszowego misia. Odmówiła tylko przymierzenia peruki, chociaż sprzedawczyni była bardzo przekonująca.

Przejechali się też na diabelskim młynie. Kiedy ich wagonik stanął na samym szczycie i niebezpiecznie się zakołysał, Hammond poczuł, że kręci mu się w głowie. To był jeden z najbardziej beztroskich momentów, jakie pamiętał od...

Nie, w ogóle nie pamiętał bardziej beztroskich chwil.

Miał wrażenie, że pęta, które tak mocno trzymały go przy ziemi – ludzie, praca, obowiązki – nagle prysnęły. Przez kilka minut unosił się w powietrzu wolny jak ptak. Wisząc wysoko nad wesołym miasteczkiem, poczuł dreszcz emocji. Całkowicie oddał się beztrosce, której ostatnio bardzo rzadko doświadczał. Był wolny, ponieważ prawdziwą przyjemność sprawiało mu towarzystwo kobiety, spotkanej niecałe dwie godziny temu.

Pod wpływem impulsu odwrócił się do niej i spytał:

– Jest pani mężatką?

Roześmiała się i potrząsnęła głową.

– To by było na tyle, jeśli chodzi o subtelność.

– Subtelnością niczego nie wskórałem.

– Jestem wolna. A pan?

– Tak samo. – Potem krzyknął: – Hurra! Cieszę się, że ta sprawa została wyjaśniona.

Spojrzała na niego z uśmiechem.

– Ja też.

Potem przestali się uśmiechać. Nie odrywali od siebie wzroku, a czas płynął powoli, zamieniając się w długie, pozornie spokojne, a jednocześnie pełne gwałtownych emocji chwile.

W odczuciu Hammonda był to jeden z tych momentów, które zdarzają się raz w życiu, i to tylko wtedy, gdy ma się szczęście. Nie potrafią ich oddać nawet najbardziej utalentowani reżyserzy i aktorzy. To właśnie takie przeżycia poeci i autorzy tekstów piosenek usiłują odmalować w swoich utworach, lecz nigdy im się to do końca nie udaje. Do tego czasu Hammond tkwił w błędnym przekonaniu, że artyści potrafią przekazać wszelkie niuanse. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak bardzo zawodzą.

Bo jakże można opisać to okamgnienie, w którym wszystko nagle układa się w jedną całość? Jak przedstawić nagłą świadomość, kiedy człowiek niespodziewanie zdaje sobie sprawę, że jego życie właśnie się zaczęło, że cokolwiek wydarzyło się wcześniej, właściwie nie ma żadnego znaczenia i że już nigdy nic nie będzie takie samo? Nagle przestało się liczyć, czy zna się odpowiedzi na wszystkie pytania. Hammond zrozumiał, że jedyna prawda, jaką naprawdę powinien znać, właśnie znajduje się w zasięgu jego ręki. W tym momencie.

Nigdy w życiu nie zaznał czegoś takiego.

Nigdy tak się nie czuł.

Kiedy kołysał się w wagoniku na szczycie diabelskiego młyna, wcale nie chciał zjeżdżać w dół.

Teraz czuł dokładnie to samo.

– Czy zgodzi się pani zatańczyć ze mną jeszcze raz? –spytał.

– Naprawdę muszę już iść – odparła.

– Iść?

– Zatańczyć?

Znowu mówili oboje jednocześnie, lecz Hammond przejął inicjatywę.

– Proszę o jeszcze jeden taniec. Poprzednim razem nie byłem w najlepszej formie, ponieważ żołnierze piechoty morskiej bacznie obserwowali każdy mój krok.

Odwróciła głowę i spojrzała w stronę parkingu, który znajdował się nieco w bok od lunaparku.

Hammond nie chciał wywierać nacisku. Jakakolwiek próba przymusu prawdopodobnie skłoniłaby ją do ucieczki. Nie mógł jednak dopuścić do tego, by odeszła. Jeszcze nie teraz.

– Proszę.

Spojrzała na niego niepewnie, potem lekko się uśmiechnęła.

– W porządku. Jeden taniec.

Wstali. Ruszyła w stronę schodów, ale on złapał ją za rękę i odwrócił w swoją stronę.

– A może zatańczymy tutaj?

Zaczerpnęła powietrza i powoli, niepewnie je wypuściła.

– Może.

Od ostatniego tańca właściwie jej nie dotykał. Na moment położył dłoń na krzyżu nieznajomej, gdy prowadził ją przez tłum. Podał jej rękę, gdy wsiadali do wagonika diabelskiego młyna. Podczas jazdy stykali się łokciami i biodrami, jednakże poza tymi nielicznymi wyjątkami panował nad pokusą i nie zbliżał się do partnerki. Nie chciał jej przestraszyć, urazić ani wyjść na drania.

Teraz łagodnie, lecz zdecydowanie ją odwrócił, aż stanęli twarzą w twarz. Potem objął ją w pasie i przyciągnął do siebie. Bliżej niż poprzednio. Wyraźnie się wahała, jednak nie próbowała się cofnąć. Położyła rękę na jego ramieniu. Poczuł nacisk jej dłoni na karku.

Zespół ustąpił miejsca dyskdżokejowi, który puszczał różne utwory, od Credence Clearwater poczynając, a na Barbarze Streisand kończąc. Ponieważ robiło się późno i nastroje tańczących nieco przygasły, dominowały wolne kawałki.

Hammond rozpoznał melodię, nie potrafiłby jednak podać nazwiska piosenkarza ani tytułu dochodzącej z pawilonu piosenki. To nie miało znaczenia. Ballada była wolna, słodka i romantyczna. Początkowo próbował wykonywać serię kroczków, których nauczono go w młodości, kiedy to za namową matki niechętnie tańczył kadryle. Niemniej im dłużej trzymał nieznajomą w ramionach, tym trudniej było mu się skoncentrować na czymkolwiek oprócz niej.

Melodia przeszła w następną, nie pomylili jednak kroku, chociaż partnerka zgodziła się tylko na jeden taniec. Prawdę mówiąc, żadne z nich nawet nie zauważyło, że to już inna piosenka. Widzieli tylko siebie nawzajem i o sobie myśleli.

Położył jej ściśnięte ręce na swojej klatce piersiowej i przykrył dłońmi. Kobieta poruszyła głową w górę i w dół, aż oparła czoło na obojczyku Hammonda. Przytulił policzek do jej włosów. Bardziej wyczuł, niż usłyszał, wydobywający się z jej krtani delikatny pomruk pożądania. Zareagował burzą zmysłów.

Ich stopy przesuwały się w coraz wolniejszym tempie, aż w końcu w ogóle się zatrzymały. Tkwili w całkowitym bezruchu, jedynie unoszone przez wiatr pasemka jej włosów delikatnie muskały go po twarzy. W miejscach, w których stykały się ich ciała, skóra wydawała się płonąć. Pochylił głowę do pocałunku, który w jego przekonaniu był nieunikniony.

– Muszę już iść.

Niespodziewanie odsunęła się i odwróciła w kierunku ławki, na której zostawiła torebkę i sweter.

Przez kilka sekund był zbyt zaskoczony, by zareagować. Zabrawszy swoje rzeczy, próbowała go obejść energicznym krokiem.

– Dziękuję za wszystko. Było cudownie. Naprawdę.

– Proszę chwileczkę zaczekać!

Zdołała uniknąć jego wyciągniętej ręki i szybko ruszyła schodami w górę. Z pośpiechu raz nawet się potknęła.

– Muszę już iść.

– Dlaczego właśnie teraz?

– Nie mogę... nie mogę tego robić.

Te słowa rzuciła przez ramię, niemal biegnąc w stronę parkingu. Wybrała drogę wzdłuż sznura z proporczykami, żeby uniknąć pawilonu i stoisk. Większość z nich już była nieczynna. Handlarze zamykali budki i pakowali swoje arcydzieła. Obładowane pamiątkami i nagrodami rodziny, powłócząc nogami, wędrowały w kierunku swoich vanów. Odgłosy nie były już tak wesołe i hałaśliwe jak poprzednio. Muzyka dochodząca z pawilonu brzmiała teraz bardziej żałośnie niż romantycznie.

Hammond dogonił kobietę.

– Nie rozumiem.

– Co tu jest do rozumienia? Powiedziałam, że muszę już iść. To wszystko.

– Nie wierzę w to.

Rozpaczliwie pragnąc ją zatrzymać, sięgnął po jej rękę. Zatrzymała się, kilkakrotnie zaczerpnęła powietrza, po czym odwróciła się do niego twarzą. Nie popatrzyła mu jednak prosto w oczy.

– Świetnie się bawiłam. – Mówiła miarowym głosem, niemal całkowicie pozbawionym modulacji, jakby recytowała tekst, którego nauczyła się na pamięć. – Niestety, wieczór dobiegł końca i naprawdę muszę już iść.

– Ale...

– Niczego nie muszę panu wyjaśniać. Nie mam wobec pana żadnych zobowiązań. – Na krótką chwilę spojrzała mu w oczy, potem ponownie odwróciła wzrok. – A teraz proszę mnie więcej nie zatrzymywać.

Hammond puścił ją i cofnął się, unosząc ręce, jakby się poddawał.

– Dobranoc – powiedziała, po czym odwróciła się od niego i ruszyła po wyboistym terenie w stronę parkingu.

* * *

Stefanie Mundell rzuciła Smilowowi kluczyki do swojej acury.

– Prowadź, a ja tymczasem się przebiorę.

Opuścili hotel drzwiami wychodzącym na East Bay Street i energicznie parli do przodu zatłoczonym chodnikiem. Tym razem snuły się tu nie tylko typowe dla sobotniego wieczoru rzesze spacerowiczów, gdyż dołączyli do nich również wielbiciele sensacji, zwabieni pod nowoczesny budynek widokiem stojących wzdłuż ulicy policyjnych radiowozów.

Steffi i Smilow torowali sobie drogę wśród gapiów, nie budząc niczyjego zainteresowania, ponieważ żadne z nich nie wyglądało na urzędnika państwowego. Garnitur Smilowa wciąż nie miał ani jednego zagięcia, a francuska koszula pozostała nieskazitelnie biała. Pomimo wrzawy związanej z morderstwem Pettijohna inspektor nawet się nie spocił.

Nikt też by nie podejrzewał, że Steffi jest asystentką prokuratora okręgowego. Miała na sobie krótkie sportowe spodenki i sportowy staniczek. Obie części garderoby nadal były wilgotne od potu, którego nie zdołała wysuszyć hotelowa klimatyzacja. Jędrne piersi i smukłe, dobrze umięśnione nogi pani prokurator przykuły uwagę kilku mijających ich mężczyzn, ale ona sama nawet nie zdawała sobie sprawy z pełnych uznania spojrzeń. Podprowadziła Smilowa do swojego samochodu. Wbrew przepisom zaparkowała go w strefie, z której odholowywano pojazdy.

Smilow uruchomił centralny zamek, ale nie obszedł samochodu, by otworzyć Steffi drzwi po stronie pasażera. Gdyby to zrobił, odtrąciłaby jego gest. Wsunęła się na tylne siedzenie. Inspektor usiadł za kierownicą. Gdy zapuścił silnik i czekał, by włączyć się do ulicznego ruchu, Steffi spytała:

– Czy to prawda? To, co powiedziałeś gliniarzom na odchodnym?

– O który fragment ci chodzi?

– No, o ten, że na razie nie mamy motywu, broni ani podejrzanego.

Kazał swoim ludziom trzymać buzie na kłódkę, zwłaszcza gdy pojawią się reporterzy i zaczną zadawać pytania. Na jedenastą zwołał konferencję prasową. Celowo umówił się z dziennikarzami na tę właśnie godzinę, żeby lokalne stacje telewizyjne w ostatnich serwisach informacyjnych mogły puścić relację z tego spotkania na żywo, dzięki czemu efekt jego wystąpienia będzie dużo większy.

Zniecierpliwiony nie mającym końca sznurem samochodów posuwających się powoli główną arterią komunikacyjną miasta, Smilow skręcił w wąską przecznicę, czym zasłużył sobie na głośny ryk klaksonu nadjeżdżającego z przeciwka pojazdu.

Wykazując zniecierpliwienie równe temu, z jakim inspektor prowadził samochód, Steffi zdjęła przez głowę sportowy staniczek.

– W porządku, Smilow, teraz już nikt nie zdoła cię podsłuchać. Mów. To tylko ja.

– Widzę – zauważył, zerkając w lusterko wsteczne.

Nie dając się zbić z tropu, wyjętym ze sportowej torby ręczniczkiem osuszyła pachy.

– Dwójka rodziców, dziewięcioro dzieci i jedna łazienka. Gdyby ktoś w naszym domu był nieśmiały i wstydliwy, bez przerwy chodziłby brudny i cierpiał na chroniczne zaparcie.

Chociaż Steffi wypierała się swojego robotniczego pochodzenia, często się do niego odwoływała, zazwyczaj po to, by usprawiedliwić własne prymitywne zachowanie.

– Po prostu spróbuj się ubrać nieco szybciej. Za kilka minut będziemy na miejscu. W gruncie rzeczy wcale nie jesteś mi tam potrzebna. Mogę zrobić to sam – wyznał Smilow.

– Chcę tam być.

– W porządku, wolałbym jednak, żeby po drodze nie aresztowano mnie za obrazę moralności, więc zsuń się nieco niżej, wtedy nikt nie zobaczy cię w takim stanie.

– Ojej, Rory, ależ z ciebie świętoszek! – zawołała, odgrywając kokietkę.

– A z ciebie pirania. Jak to się stało, że tak szybko zwietrzyłaś zapach krwi?

– Biegałam. Mijając hotel, zobaczyłam samochody policyjne, więc zatrzymałam się, żeby spytać gliniarzy, co jest grane.

– To by było tyle, jeśli chodzi o zakaz udzielania jakichkolwiek informacji.

– Potrafię być przekonująca. Poza tym ten konkretny facet akurat mnie rozpoznał. Kiedy mi powiedział, w czym rzecz, nie wierzyłam własnym uszom.

– To samo mogę powiedzieć o sobie.

Steffi założyła tradycyjny stanik, potem zdjęła spodenki i sięgnęła do torby po figi.

– Nie zmieniaj tematu. Co masz?

– Najczystsze miejsce zbrodni, jakie zdarzyło mi się ostatnio widzieć. Może najbardziej nieskazitelne, jakie w życiu oglądałem.

– Poważnie? – spytała z wyraźnym zawodem.

– Ten, kto go dopadł, wiedział, co robi.

– Strzelił w plecy człowiekowi leżącemu twarzą do podłogi.

– Dokładnie.

– Hmm.

Ponownie na nią zerknął. Zapinała sukienkę bez rękawów, ale wyraźnie nie myślała o tym, co robi. Patrzyła w przestrzeń. Smilow niemal widział, jak przesuwają się trybiki jej niezwykle bystrego umysłu.

Stefanie Mundell pracowała w biurze prokuratora okręgowego od ponad dwóch lat, trzeba jednak przyznać, że w tym okresie wywarła ogromne wrażenie – nie zawsze zresztą pozytywne. Niektórzy uważali ją za prawdziwą sukę i rzeczywiście potrafiła nią być. Miała cięty język i chętnie to okazywała. Nigdy, przenigdy nie wycofywała się z żadnej sprzeczki, dzięki czemu była wspaniałym oskarżycielem i prawdziwym utrapieniem dla obrońców, ale to wcale nie zdobyło jej względów współpracowników.

Mimo to przynajmniej połowa panów, a może także część kobiet mających coś wspólnego z komendą policji lub biurem prokuratora okręgowego, odczuwała do niej pociąg fizyczny. Przy drinkach po pracy często opowiadano sobie zmyślone pikantne szczegóły takich czy innych układów z panią prokurator. Oczywiście gdy samej zainteresowanej nie było w pobliżu, ponieważ nikt nie chciał, by Stefanie Mundell wniosła przeciw niemu pozew o napastowanie seksualne.

Nawet jeżeli zdawała sobie sprawę z tego, że wzbudza pożądanie, udawała, że nic o tym nie wie. Wcale nie przejmowała się faktem, że mężczyźni, mówiąc o niej, używają najbardziej wulgarnych słów. Po prostu traktowała to jak dziecinadę, głupotę i błahostkę, na którą szkoda tracić czas i energię.

Rory ukradkiem obserwował w lusterku wstecznym, jak Steffi zapina wąski skórzany pasek, a potem przygładza palcami włosy, pragnąc nieco je uporządkować. Nie pociągała go fizycznie. Obserwowanie jej poczynań nie budziło w nim szalonego, zwierzęcego pożądania. Czuł jedynie głęboki podziw dla niezwykłej inteligencji tej kobiety i ambicji będącej motorem jej działania. Sam mógł się poszczycić identycznymi cechami.

– To było bardzo wieloznaczne „hmm”, Steffi. O czym myślisz?

– O tym, jak wściekły musiał być przestępca.

– Jeden z moich detektywów zwrócił już na to uwagę. To morderstwo popełnione zostało z zimną krwią. Koroner uważa, że Lute mógł być nieprzytomny w chwili, kiedy go zastrzelono. W każdym razie nie stanowił żadnego zagrożenia. Morderca po prostu chciał go zabić.

– Jeśli sporządzisz listę wszystkich ludzi, którzy pragnęli śmierci Lute’a Pettijohna...

– Nie starczyłoby papieru ani atramentu.

Przechwyciła jego spojrzenie w lusterku i uśmiechnęła się.

– No właśnie. Masz jakieś podejrzenia?

– Na razie nie.

– A może jedynie nic o nich nie mówisz?

– Steffi, wiesz, że nie przyniosę do waszego biura sprawy, nim nie będę do tego gotów.

– Chciałabym tylko, żebyś mi obiecał...

– Żadnych obietnic.

– ...że nikt inny nie będzie miał szansy na pierwszy strzał.

– Co za gra słów!

– Przecież wiesz, o co mi chodzi – mruknęła poirytowana.

– Decyzja w tej sprawie należy do Masona – przypomniał, mając na myśli charlestońskiego prokuratora okręgowego, Monroe Masona. – To od ciebie będzie zależało, czy ją dostaniesz.

Patrząc w lusterko wsteczne i widząc w jej oczach niebezpieczne błyski, nie miał wątpliwości, że Steffi dołoży wszelkich starań, by dostać tę sprawę. Zatrzymał samochód przy krawężniku.

– Jesteśmy na miejscu.

Wysiedli przed rezydencją Lute’a Pettijohna. Pretensjonalna fasada, idealnie pasująca do South Battery – dzielnicy, w której wznosił się budynek – stanowiła klasyczny przykład połączenia różnych stylów architektonicznych. Oryginalny dom gregoriański wzbogacono o narodowe elementy typowe dla czasów wojny o niepodległość. Potem dodano antyczne kolumny greckie, będące krzykiem mody tuż przed wojną secesyjną. W końcu imponująca budowla została dostosowana do nowożytnych wymogów za pomocą tanich ozdóbek wiktoriańskich. Ta architektoniczna mieszanina była charakterystyczna dla najstarszych zakątków miasta, i – o ironio – to właśnie dzięki niej Charleston jeszcze bardziej zyskiwał na malowniczości.

Dwukondygnacyjny dom miał głębokie podwójne balkony, majestatyczne filary i pełne wdzięku łuki. Ozdobiony szczytami dach wieńczyła kopuła. Przez dwa wieki budowla stawiała opór wojnom, kryzysom ekonomicznym i huraganom, nie zdołała jednak obronić się przed ostatnim nieszczęściem – Lute’em Pettijohnem.

Dobrze udokumentowana restauracja rezydencji trwała kilka lat. Pierwszy architekt nadzorujący to przedsięwzięcie zrezygnował z powodu załamania nerwowego. Drugi dostał ataku serca i kardiolog zmusił go do zrzeczenia się tej pracy. Trzeci doprowadził renowację do końca, ale przypłacił to rozpadem małżeństwa.

Począwszy od zawiłej, kutej z żelaza bramy frontowej i jej odpowiadających historycznym standardom latarni, a na reprodukcji zawiasów przy tylnych drzwiach skończywszy, Lute nie szczędził pieniędzy, by jego dom stał się najczęstszym tematem dysput w całym Charlestonie.

Udało mu się to osiągnąć. Co prawda nie była to najbardziej podziwiana renowacja, ale z pewnością najwięcej się o niej mówiło.

Już wcześniej walczył z Towarzystwem Ochrony Miasta, Fundacją Historii Charlestonu i zarządem „Przeglądu Architektonicznego”, by pozwolono mu przekształcić stary i rozpadający się magazyn w hotel Charles Towne Plaza. Organizacje, które z ogromną gorliwością dbały o zachowanie niepowtarzalnego charakteru miasta, pilnowały stref i ograniczały ekspansję handlu, początkowo jednomyślnie zawetowały propozycję Pettijohna. Zgodę dostał dopiero wtedy, gdy zapewnił wszystkich, że oryginalna fasada budynku nie zostanie drastycznie zmieniona ani narażona na uszkodzenia, że nie będzie się starał zakamuflować zniszczeń spowodowanych przez upływ czasu ani nie oszpeci gmachu żadnymi tymczasowymi zabudowaniami czy tablicami informacyjnymi.

Podobne zastrzeżenia towarzystwa konserwatorskie zgłaszały również w przypadku renowacji rezydencji, chociaż cieszyły się, że posiadłość, która popadła w straszną ruinę, dostała się w ręce kogoś, kto ma środki na odbudowę w odpowiednim stylu.

Pettijohn nie miał innego wyboru – musiał dostosować się do ścisłych wskazówek. Jednak wszyscy zgodnie twierdzili, że dokonana przez niego przeróbka, zwłaszcza wnętrza, jest doskonałym przykładem na to, jak ordynarny potrafi być człowiek, gdy ma więcej pieniędzy niż smaku. Jednomyślnie wszak przyznawano, że ogród nie ma sobie równych w mieście.

Naciskając guzik interkomu zamontowanego przy bramie wjazdowej, Smilow z uznaniem zauważył, jak bujne i zadbane są krzewy rosnące od frontu.

Steffi zerknęła na niego.

– Co masz zamiar jej powiedzieć?

Czekając, aż ktoś w domu zareaguje na dzwonek, odparł w zadumie:

– Że jej gratuluję.

Rozdział 4

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 5

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 6

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 7

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 8

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 9

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 10

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 11

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 12

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 13

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 14

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 15

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 16

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 17

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 18

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 19

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 20

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 21

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 22

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 23

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 24

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 25

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 26

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 27

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 28

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 29

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 30

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 31

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 32

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 33

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 34

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 35

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 36

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 37

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 38

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 39

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.