Wydawca: Buchmann Kategoria: Sensacja, thriller, horror Język: polski Rok wydania: 2012

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 477 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Adrenalina - Jeff Abbott

Sam Capra jest agentem operacyjnym CIA, stacjonuje w Londynie i zajmuje sie rozpracowywaniem międzynarodowych organizacji przestepczych. Wraz z zona Lucy pracuja w londynskim biurze CIA, a mieszkaja w luksusowym apartamencie. Lucy jest w siódmym miesiacu ciazy, bardzo sie kochaja. Pewnego słonecznego poranka Lucy dzwoni do Sama do pracy i wywołuje go z budynku. W chwile po jego wyjsciu nastepuje eksplozja, w której gina wszyscy pracownicy biura. Lucy znika, a Sam budzi sie w celi tajnego wiezienia Agencji, ?najprawdopodobniej w Polsce?. Jako jedyny ocalały z zamachu bombowego uznany zostaje przez CIA za morderce i zdrajce.

Opinie o ebooku Adrenalina - Jeff Abbott

Cytaty z ebooka Adrenalina - Jeff Abbott

Ponieważ jednak spoiwo tych cegiełek jest nietrwałe, można je wyizolować. Z muru, którego nie daje się sforsować, można wydłubać jedną obluzowaną cegłę, a wtedy posypią się inne i mur runie. Pozostawało mi tylko odszukać taką felerną cegiełkę.

Fragment ebooka Adrenalina - Jeff Abbott

Beth i Emmettowi Richardsonom,

którzy wciągnęli mnie w świat zbrodni.

Wielkie dzięki, szelmy.

CZĘŚĆ PIERWSZA

14 LISTOPADA – 10 KWIETNIA

„W kłębowisku, jakim jest świat bezprawia,

początki okazują się często końcami ivice versa...

Po świecie, poza legalnym obiegiem, krążą tryliony dolarów...

jednym rujnują życie, innym przynoszą krociowe fortuny”.

– Carolyn Nordstrom, Global Outlaws

1

Żona spytała mnie pewnego razu: Gdybyś wiedział, że to nasz ostatni wspólnie spędzony dzień, że jutro nasze drogi się rozejdą, to co byś mi powiedział?

Byliśmy niespełna rok po ślubie. Leżeliśmy w łóżku wpatrzeni w zaciągnięte zasłony, przez które zaczynało prześwitywać wschodzące słońce. Na pewno nie „żegnaj”, odparłem z całym przekonaniem. Słowa „żegnaj” nigdy ode mnie nie usłyszysz.

Dwa lata później ten ostatni dzień zaczął się tak, jak większość moich dni. Wstałem o piątej, pojechałem do Vauxhall i zaparkowałem przy stacji metra. Miałem stamtąd parę kroków do upatrzonego pustostanu, w którym lubiłem poćwiczyć rankami.

Zacząłem od długiej rozgrzewki na wybetonowanym placyku przed tą opuszczoną ruderą. Na początek wolny trucht w miejscu, stopniowe podkręcanie tempa, żeby temperatura ciała wzrosła o tych kilka stopni, uelastyczniły się mięśnie i ścięgna, i start. Pierwsza przeszkoda – ceglany mur przewyższający mnie o dobry metr. Wybicie, dosięgam szczytu, chwyt oburącz, płynne, wypraktykowane podciągnięcie, i jestem po drugiej stronie. Bez jednego stęknięcia, jednego trzasku w stawie. Staram się poruszać cicho. To świadczy o klasie. Teraz krótki sprint przez podwórko i kolejny, o wiele niższy murek. Podpórka jedną ręką i przesadzam go, nie gubiąc tempa.

Wpadam do budynku. Przede mną klatka schodowa cuchnąca uryną. Odbicie lewą stopą od upstrzonej czarno-białymi bohomazami ściany i błyskawiczna zmiana kierunku o pełne dziewięćdziesiąt stopni w prawo. To trudna ewolucja, już nieraz kończyłem ją upadkiem, ale dzisiaj wychodzi mi bezbłędnie, ląduję pewnie na poręczy balustrady schodów i utrzymuję równowagę. Serce wali, umysł mam jasny. Potężny adrenalinowy kop. Podskakuję do odsłoniętego stalowego pręta zbrojeniowego, który przebiega przez dziurę wybitą w suficie, swing z wykorzystaniem momentu pędu i już jestem na zdewastowanym piętrze. Budynek został rozszabrowany, ogołocony ze wszystkiego, co miało jakąkolwiek wartość. Ja niczego nie niszczę, nie zostawiam po sobie żadnego śladu. Może i jestem tu intruzem, ale nie wandalem. Przebiegam na drugi koniec piętra, wyskok do kolejnego pręta zbrojeniowego, swing, puszczam się i lecę w dół. Ląduję na podwórku miękko, płynnie przechodząc w kontrolowaną roladę. Cała energia zderzenia z betonem rozpływa się po plecach i pośladkach, do kolan nic z niej nie dociera. Zrywam się i wbiegam z powrotem do budynku, szukać dalszych wyzwań. Parkour, sztuka przemieszczania się, podbija mi na jakiś czas poziom adrenaliny, a jednocześnie spływa na mnie z wolna spokój. Jeden fałszywy krok i nieszczęście gotowe. To podniecająca, a zarazem ucząca pokory perspektywa.

Zrobiłem jeszcze trzy takie przełaje przez intrygujący labirynt przestrzeni budynku – zarwane podłogi, zrujnowane klatki schodowe, elementy wyposażenia, których nie udało się wypruć z murów szabrownikom – sprinty pełne podskoków, skoków i zeskoków w poszukiwaniu trasy – najkrótszej, najprostszej drogi przez na wpół zburzone ściany, kupki cegieł i zawalone gruzem, puste klatki schodowe. Mięśnie buzowały mi energią, serce waliło, ale przez cały czas starałem się zachowywać dystans i niezmącony spokój. Skupiać się na wyborze trasy i tylko na tym. Z oddali docierały do mnie narastające odgłosy ruchu ulicznego, niebo wokół jaśniało, wstawał nowy dzień.

Brytyjskie budownictwo komunalne uznawane jest powszechnie za skansen architektonicznej brzydoty. Wszystko zależy od tego, jak się na nie patrzy. Dla traceura uprawiającego parkour te stare budynki są po prostu piękne. Obfitują w płaszczyzny i ściany do wbiegania na nie i odbijania się, poręcze i gzymsy do balansowania na nich i zeskakiwania, a lokatorzy nie należą do panikarzy, którzy z byle powodu wzywają policję.

Ostatnia trasa. Z piętra na parter przemieściłem się swingiem na jakimś pręcie i zeskokiem zakończonym kontrolowaną roladą.

– Hej! – wrzasnął ktoś, kiedy wychodziłem z przewrotki do postawy stojącej. Zrobiłem jeszcze trzy kroki i zatrzymałem się.

To nie był stróż. Przyglądał mi się jakiś wyrostek z przyklejonym do wargi niedopałkiem porannego papieroska.

– Jak ty to robisz, stary?

– Kwestia treningu – odparłem. – Długiego żmudnego treningu.

– Jak pająk – rzekł z uśmiechem. – Obserwujemy od jakiegoś czasu z mamuśką twoje wyczyny. Ona chciała już wzywać gliniarzy, ale jej nie pozwoliłem.

– Dziękuję. – Byłem mu naprawdę wdzięczny, bo z policją nie chciałem mieć do czynienia. Pora poszukać sobie nowego miejsca do ćwiczeń. Pomachałem swojemu dobroczyńcy i już zwyczajnym, nieśpiesznym tempem joggingowca na porannej przebieżce ruszyłem w drogę powrotną do samochodu. Dwadzieścia minut później wyjeżdżałem z parkingu. Większość Amerykanów mieszkających w Londynie nie ma samochodu. Nie jest im do niczego potrzebny.

Mnie zmuszały do jego posiadania względy bezpieczeństwa.

Mieszkaliśmy przy Charlotte Street, niedaleko British Museum. Otworzyłem cicho drzwi i wśliznąłem się do środka, żeby nie obudzić Lucy, gdyby jeszcze spała.

Nie spała. Siedziała ze szklanką soku przy kuchennym stole, wpatrując się w skupieniu w ekran laptopa. Zerknęła na mnie.

– Dzień dobry, małpoludzie – powiedziała, przenosząc wzrok z powrotem na ekran. – Baraszkowało się?

Zapomniałem ściągnąć ochronne rękawiczki, które zakładałem na parkourowe eskapady, żeby nie pokaleczyć dłoni. Wychwyciłem w jej tonie nutkę dezaprobaty.

– Cześć.

– Nie poturbowałeś się zanadto? – spytała z przekąsem.

– Nie, Lucy. – Nalałem sobie soku do szklanki.

– Miło to słyszeć. Jak kiedyś źle obliczysz odległość między budynkami, nie doskoczysz, spadniesz i zostanie z ciebie mokra plama, to powiem dziecku, że tatuś miewał rankami napady małpiego rozumu i zginął śmiercią tragiczną podczas jednego z nich.

– Nie ćwiczę na takich wysokościach. Nie ryzykuję bezmyślnie.

– Spodziewam się dziecka, Sam, i bezmyślnością z twojej strony jest podejmowanie w tej sytuacji jakiegokolwiek ryzyka.

– Przepraszam. To w większości był zwyczajny jogging. – Ściągnąłem ochraniacze i schowałem je do kieszeni. Podszedłem do lodówki i wyjąłem butelkę schłodzonej wody, żeby poszukać w niej ratunku przed kontynuowaniem tej rozmowy. Piłem powoli, odmierzonymi łykami. Teraz prysznic, kawa i długi dzień w biurze. Tak, na dzisiaj koniec przygody z adrenaliną.

– Sam?

– Tak?

– Kocham cię. Chcę, żebyś o tym wiedział.

– Wiem. Ja ciebie też. – Odwróciłem się od lodówki i spojrzałem na nią. Wpatrywała się wciąż w ekran laptopa, trzymając dłoń na rysującej się już wyraźnie wypukłości brzucha. Była w siódmym miesiącu i to chyba świadomość, że niebawem zostaniemy rodzicami, sprawiła, że ostatnio oboje spoważnieliśmy. No, w każdym razie ona spoważniała. Ja nie dojrzałem jeszcze do rezygnacji z parkourowych przełajów.

– Nie mógłbyś sobie znaleźć bezpieczniejszego hobby?

– Jest bezpieczniejsze od mojej pracy.

– Nie żartuj – fuknęła. Teraz na mnie spojrzała. W tym stanie porannego rozmamłania była dla mnie piękna – burza kasztanowych włosów przetykanych jaśniejszymi pasemkami, poważne brązowe oczy, twarz w kształcie serca z pełnymi, czerwonymi wargami. Najbardziej kochałem jej oczy. – Wiem, że w pracy nie masz sobie równych. A boję się, że podczas tych swoich biegów nieszczęśliwie upadniesz i skręcisz sobie kark. Nie chcę zostać samotną wdową z dzieckiem na ręku.

– Dobrze. Nauczę się grać w golfa.

Skrzywiła się, najwyraźniej nie potraktowała mojej obietnicy poważnie.

– Dziękuję – powiedziała mimo to. – I nie zapomnij, że jemy dziś kolację z Carstairami i Johnsonami.

Uśmiechnąłem się. Carstairowie i Johnsonowie byli bardziej jej niż moimi przyjaciółmi, ale lubiłem ich, a poza tym miałem świadomość, że kiedy na świecie pojawi się dziecko, nasze regularne kolacje na mieście staną się o wiele rzadsze. No i może znali jakiegoś instruktora gry w golfa.

– Pamiętam, będę w domu o piątej.

– Jesteśmy umówieni na szóstą w barze przekąskowym w Shoreditch. Ciężki masz dziś dzień?

– Zatrzęsienie powerpointowych prezentacji – poskarżyłem się. – Od rana do wieczora odprawy z Brandonem i garniturkami z ojczyzny. – Patrzyłem, jak wstaje i przeciąga się z dłońmi złożonymi na wydatnym brzuchu. – Ale mógłbym się wymigać. I pójść z tobą do lekarza.

– Nie.

– Błagam, pomóż mi się wykręcić od tego PowerPointa. Powiem, że muszę zawieźć żonę i Pociechę na badania prenatalne. – Nie wybraliśmy jeszcze imienia, nadałem więc będącemu w drodze dzieciaczkowi pseudonim.

– Pociecha. – Poklepała się po brzuchu.

– Nie jestem pewien, czy po pracy dam radę wpaść jeszcze do domu. Może się zdarzyć, że przyjadę od razu do baru. Zachodzi obawa, że po tych spotkaniach będę musiał wyskoczyć z garniturkami na szybkie piwko.

Roześmiała się.

– Och, jak ty ciężko harujesz – zakpiła z uśmiechem. Dzięki Bogu, pomyślałem, że w małżeństwie układa mi się lepiej niż rodzicom. Nie kłóciliśmy się z Lucy, nie spoglądaliśmy na siebie spode łba, nie było między nami tych upiornych cichych dni.

– Włóczyć się tak po barach bez ciężarnej żony. – Uśmiechnęła się i zamknęła laptopa. – Jak ci nie wstyd.

Podeszła i objęła mnie. Kobiety w ciąży są pełne niespodzianek; przypominają wiatr, który nie może się zdecydować, czy wiać w tę stronę, czy w inną. Uwielbiałem to. Pocałowała mnie z zaskakującym łaknieniem, z pożądaniem prawie, napierając swoim wydatnym brzuchem.

– Jestem zgrzany, spocony i śmierdzę – mruknąłem. – Odrażający ze mnie mąż.

– Fakt – odmruknęła. – Jesteś odrażający, małpoludzie. A ja jestem wielka.

– Fakt – przyznałem. – Jesteś wielka. – I pocałowałem ją.

Kiedy najsłodszy początek tamtego ostatniego dnia był już za nami, przyrządziłem śniadanie składające się z tostów, kawy i soku, potem wziąłem prysznic, ubrałem się i wyszedłem do pracy. W progu obejrzałem się jeszcze na siedzącą przy kuchennym stole Lucy.

– Jesteś moją miłością – powiedziałem.

– Kocham cię.

Pamiętne ostatnie słowa.

2

Niebo nad Londynem zachwycało tamtego dnia czystym błękitem – słoneczny dzień po dwóch szaroburych, pochmurnych tygodniach to w listopadzie rzadkość. Stacjonowałem w Londynie od niespełna roku. Kiedy tamtego ostatniego poranka wsiadałem w ciemnym garniturze do metra w kierunku Holborn, wyglądałem pewnie na jednego z młodych prawników zdążających do swojej kancelarii albo do sądu. Odróżniało mnie od nich tylko to, że w neseserze niosłem glocka kalibru 9 mm, laptopa nabitego informacjami na temat finansów siatek przestępczych, które aktualnie rozpracowywaliśmy, oraz kanapkę z szynką i serem. Lucy jest sentymentalna; skoro ja robiłem jej śniadania, to ona odwdzięczała się przygotowywaniem mi lunchu. Tamtego dnia miała zjawić się w biurze później, po wizycie u lekarza. Pracowaliśmy razem od blisko trzech lat, najpierw w kraju, w Wirginii, gdzie się poznaliśmy i pobraliśmy, a potem tutaj. Lubiłem Londyn, lubiłem swoją pracę, rad byłem, że Pociecha urodzi się właśnie tutaj i pierwsze lata życia spędzi w tym wspaniałym mieście, zamiast tłuc się po świecie jak niegdyś ja. Niektóre dzieci rozpoczynają każdy rok szkolny w innej szkole; ja często rozpoczynałem go na innej półkuli.

Holborn jest konglomeratem nowego ze starym. Nasz biurowiec stał niedaleko miejsca, w którym ulica zmienia nazwę z High Holborn na zwyczajne Holborn. Była to nowoczesna budowla ze szkła i chromu, i z pewnością kłuła w oczy architektonicznych purystów; sąsiedni budynek przechodził właśnie remont kapitalny i rusztowania przystawione do jego fasady zawężały chodnik tak, że z trudem mogły się na nim wyminąć dwie osoby. Do normalnej szerokości powracał dopiero przed naszym budynkiem.

Większość powierzchni biurowca wynajmowały małe firmy – notariusze, doradcy do spraw marketingu, agencja pracowników tymczasowych – wyjątkiem była firma zajmująca całe ostatnie piętro. Tabliczka na drzwiach windy informowała KFK Consulting. Akronim wybrano pewnego wieczoru, rzucając strzałką do przypiętej do tarczy gazety. Żartowaliśmy sobie z Lucy i moim szefem Brandonem, że KFK to skrót od Klasyczna Firma Krzak.

Wmaszerowałem do pomieszczenia, w którym stało tylko jedno biurko. Siedział za nim ochroniarz imieniem John, podtatusiały emigrant z Brooklynu, na oko nieuzbrojony, ale siła ognia arsenału, jaki trzymał dyskretnie w szufladzie, wystarczyłaby do przerobienia mnie na sito. Studiował ze zmarszczonym czołem podręcznik krykieta. Jeśli o mnie chodzi, to już dawno dałem sobie spokój z wgryzaniem się w zasady tej gry. Minąłem bez słowa Johna, zatrzymałem się przed wewnętrznymi drzwiami i przyłożyłem do skanera swoją kartę identyfikacyjną; drzwi odblokowały się, wszedłem. Z pozoru po spartańsku urządzone pomieszczenia KFK miały zbrojone stalą ściany i kuloodporne szyby w oknach; sieci komputerowe zabezpieczono najefektywniejszymi z efektywnych firewallami. Biuro składało się z kilku małych pokoików i pracowało nas w nim w sumie ośmioro. Pachniało tu jak we wszystkich biurach: tuszem, paloną kawą i spirytusem z markerów dry-erase.

Spotkanie, które w moim przekonaniu miało się rozpocząć o dziesiątej, już trwało. Brandon siedział w salce konferencyjnej z trzema garniturkami z Langley i ze ściągniętymi brwiami patrzył na ekran, na którym wyświetlała się nieaktualna już, przygotowana w PowerPoincie, prezentacja sprzed trzech dni.

O kurde.

Wszedłem.

– Nie o dziesiątej?

– O ósmej. Spóźniłeś się dwadzieścia minut. – Brandon posłał mi wymuszony uśmieszek.

– Przepraszam.

Dwaj faceci w garniturach byli starsi ode mnie i z ich min można już było wyczytać, że coś im tu nie gra. Przed trzecim, młodszym ode mnie, leżała kartka papieru, a on skrzętnie coś na niej notował. Typowy nadgorliwiec.

– Jeśli Lucy złapały bóle, to jesteś usprawiedliwiony – powiedział Brandon. Pochodził z Karoliny Południowej i chociaż tyle już lat spędził poza granicami kraju, nadal mówił z charakterystyczną dla tego stanu rozwlekłą kadencją.

– Nie, tatusiem jeszcze nie jestem – odparłem. – Ale przyniosłem bardziej aktualną prezentację. Dajcie mi pięć minut.

Faceci w garniturach kiwnęli głowami, wstali, przedstawili się, wymienili ze mną uściski dłoni i wyszli dolać sobie kawopodobnej lury, którą amerykański rząd zatwierdził do użytku w swoich placówkach, a ja czym prędzej włączyłem laptopa.

– Nie lubię spóźnień, Sam – burknął Brandon, ale bez gniewu.

– To tak jak ja. Jeszcze raz przepraszam.

– Mam nadzieję, że przynajmniej masz tam coś ciekawego. Ci goście są z komisji budżetowej. Zarzucają nam, że zbijamy tu bąki. Przekonaj ich, że nie mają racji.

Nic tak nie mobilizuje umysłu człowieka do wytężonej pracy, jak perspektywa utraty stałego zajęcia.

Kiedy goście z Langley wrócili ze swoimi dolewkami niby-kawy, przeskoczyłem serię slajdów przedstawiających drastyczne, mogące przyprawić o bezsenność sceny, i rozpocząłem prezentację od niewyraźnej fotografii. Ekran wypełniła rumiana, trochę toporna twarz mężczyzny o małych uszach. Włosy miał ciemne, rozwichrzone, jakby przed chwilą je wycierał.

– Panowie. Jesteśmy myśliwymi. A zwierzyna, na którą polujemy, to międzynarodowe gangi działające bezkarnie ponad granicami, ponieważ zdołały zapuścić swoje macki głęboko w kręgi władzy wielu państw na całym świecie. – Wskazałem na fotografię. – Wyobraźmy sobie, że jesteśmy lwami polującymi na antylopy, a ten człowiek to najsłabszy osobnik w stadzie. Podchodzimy go. Niewykluczone, że jest w tej chwili najważniejszym celem CIA.

– Kto to? – spytał jeden z garniturków.

– Takich jak on nazywamy „czyścioszkami” – nie wiadomo, jak się naprawdę nazywa, jakie właściwie ma obywatelstwo, chociaż z materiału dowodowego, który do tej pory zebraliśmy, wynikałoby, że to Rosjanin. Podejrzewamy, że przerzuca i rozprowadza między tymi globalnymi organizacjami przestępczymi ogromne ilości wypranej gotówki. Nazywam go Carem Kasjerem.

– Opowiedz nam o samych organizacjach, Sam – wtrącił Brandon.

– Już się robi. Mafia jest organizacją przestępczą starej daty – wyraźnie określony przywódca mający pod sobą piony siłowy i prania pieniędzy. Współczesne organizacje są wysoce wyspecjalizowane. Każdy z ich pionów, czy to siłowy zajmujący się ochroną, zastraszaniem i mordowaniem, czy finansowy, który pierze brudne pieniądze, czy w końcu logistyczny odpowiadający za szmuglowanie towaru – jest autonomiczny. Każdy jest uaktywniany tylko do wykonania konkretnego zadania i za każdym razem może to być inna grupa ludzi. To sprawia, że taką organizację o wiele trudniej rozpracować, o wiele trudniej zebrać szczegółowe informacje o tym, jak funkcjonuje jako całość.

– Wiem, że zwracamy szczególną uwagę na siatki, które mogą mieć powiązania z rządami – odezwał się najmłodszy z garniturków. – Jest taki chorwacki gang handlarzy bronią, który moglibyśmy infiltrować, jest rodzina przemytnicza Ling z Holandii, jest szajka Barnhill z Edynburga...

Młodego garniturka miałem więc po swojej stronie. Uznałem to za dobry znak.

– Federalnym udało się rozbić mafię, bo była zhierarchizowana – bandziory z dołów mogły zeznawać przeciwko bonzom. Ale w tym wypadku jedyne słabe ogniwo, na jakie możemy liczyć, to elementy wspólne dla poszczególnych organizacji. – Postukałem palcem w ekran wyświetlający szpetną facjatę Cara Kasjera. – Ten gość jest spoiwem wiążącym kilku bardzo złych ludzi. To już nie jest zwyczajna działalność przestępcza, to zaczyna zagrażać nie tylko naszym sprzymierzeńcom, ale i samym Stanom Zjednoczonym. Ten tutaj człowiek jest być może naszą wielką szansą na wykrycie i zneutralizowanie jednego z najpoważniejszych zagrożeń, jakie wiszą nad światem Zachodu.

– Nie wygląda na takiego zakapiora – zauważył Brandon i wszyscy się roześmieli. Wszyscy, prócz mnie. I nie miałem wątpliwości, że im też przestanie być do śmiechu, kiedy podzielę się z nimi swoją wiedzą.

– Pytanie tylko, jak znaleźć tego Cara Kasjera i... – Zapiszczała moja komórka. Kiedy ma się żonę w siódmym miesiącu ciąży, jest się upoważnionym do odbierania telefonów w trakcie spotkań.

Rzuciłem Brandonowi przepraszające spojrzenie.

– Moja żona jest w ciąży – wyjaśniłem garniturkom i wyszedłem na korytarz. Nie znałem numeru, który mi się wyświetlał. – Halo?

– Małpolud? – To był głos Lucy. – Zejdź do mnie.

– Hmm, mam teraz spotkanie.

– Zejdź. Natychmiast, Sam. – I nagle wychwyciłem to: straszny podtekst w tych słowach, coś jak cień przesuwający się tuż pod powierzchnią wody latem.

Ruszyłem do drzwi.

– Masz nowy telefon?

– Zgubiłam stary dziś rano. Właśnie kupiłam sobie nowy. Fatalny miałam dzisiaj poranek.

Głos jej trochę drżał, wyczuwałem w nim napięcie.

– Źle się czujesz?

– Błagam, o nic nie pytaj, tylko schodź.

Znaczy złe wieści, które można przekazać jedynie w cztery oczy. W biurze ktoś mógłby podpatrzyć towarzyszące temu emocje. Ścisnęło mnie w dołku. Pociecha. Lucy była dziś u lekarza. Coś nie w porządku z ciążą.

Wybiegłem z biura do recepcji, minąłem ochroniarza Johna, który dał sobie spokój z podręcznikiem krykieta i czytał teraz jakiś brytyjski tabloid, i już byłem na klatce schodowej.

– Gdzie jesteś?

– Na Holborn.

– Wszystko w porządku?

– Nie... zejdź tu do mnie, błagam.

Siódme piętro. Nie czekając na windę, z komórką przy uchu, rzuciłem się w dół schodami. Z duszą na ramieniu wpadłem do holu na parterze.

Lucy tu nie było.

– Wyjdź na ulicę – usłyszałem. – Błagam, Sam. Błagam.

– Co tu jest grane? – Wyszedłem na rojną ulicę. Urzędnicy, kurierzy, zakupowicze, turyści. Dwie młode kobiety w modnych płaszczach opierają się o ścianę budynku, palą, popijają herbatę z dużych kartonowych kubków, rozmawiają, wybuchając co chwila śmiechem. Rozejrzałem się. Ani śladu Lucy.

– Gdzie jesteś?

– Szybciej, Sam. Błagam. Uciekaj.

Wystartowałem, zanim jeszcze Lucy skończyła, bo to wszystko było jakieś nie takie, wyczuwałem każdą komórką ciała, że dzieje się coś bardzo złego. Wbiegłem pod rusztowania sąsiedniego budynku – tam przechodniów było mniej niż na zwężonym trotuarze obok. Potrąciłem po drodze jakiegoś mężczyznę w garniturze, potem kobietę w bluzie z kapturem, zatrzymałem się u wylotu tego tymczasowego tunelu i znowu rozejrzałem. Gdzie ona jest?!

W komórce rozległ się płacz mojej ciężarnej żony.

– Lucy?! Lucy?! – Ściskałem telefon z taką siłą, że jego krawędzie wrzynały mi się w palce.

Usłyszałem jej szloch:

– Puść mnie.

Gorączkowo przeszukiwałem wzrokiem okolicę. Jakaś ciężarówka, trąbiąc gniewnie, ominęła audi stojące po drugiej stronie ulicy, dziesięć kroków ode mnie. W fotelu pasażera siedziała Lucy. Na Holborn nie wolno się zatrzymywać, przemknęło mi przez myśl. Auto było srebrnoszare jak niebo chwilę przed deszczem. Siedzący za kierownicą mężczyzna nachylał się do Lucy. Po chwili wyprostował się i zobaczyłem go lepiej. Pod trzydziestkę. Ciemne włosy. Ciemne okulary. Kwadratowa szczęka. Mignęło mi coś białego, kiedy odwracał głowę – blizna w kształcie znaku zapytania na skroni.

Lucy spojrzała w moim kierunku.

I w tym momencie nastąpiła eksplozja.

3

Potworny huk, zaćmienie słońca, zupełnie jakby sam Pan Bóg zasłonił mi dłonią niebo. Odwróciłem się na pięcie, spojrzałem w górę. Ostatnie piętro naszego biurowca wylatywało w powietrze, strzelały płomienie, nad budynkiem puchł skłębiony tuman pyłu nafaszerowanego okruchami hartowanego szkła i odłamkami stali, które zaraz posypią się na ulicę. Ziemia drżała. Na chodnik, tuż obok popijających herbatę dziewcząt, spadł płonący ludzki tułów. Dziewczyny odskoczyły przerażone i chowając głowy w ramiona, wbiegły do budynku, szukając tam schronienia przed lecącymi z nieba szczątkami.

Moje biuro rzekomych konsultantów przestało istnieć. Brandon, wizytatorzy, notujący gorliwie nowy, moi przyjaciele i koledzy... Odeszli. Gruz sypał się na ulicę i przechodniów, na samochody, taksówki i autobusy, a sam Londyn krzyczał dudniącymi echami eksplozji, tłukącymi się jeszcze między ścianami okolicznych kamienic, wyciem klaksonów i wrzawą gęstniejącą w miarę otrząsania się świadków dramatu z pierwszego szoku.

Audi znikło mi z oczu w kłębowisku autobusów i samochodów, które utknęły na zasłanej grudami betonu, zwałami cegieł i pogiętym metalem Holborn.

Nie widziałem go. Niewiele myśląc, podciągnąłem się na rękach na pierwszy pomost rusztowania i jak małpa wspinałem się dalej po rurach, z których było skręcone, żeby czym prędzej znaleźć się ponad chmurą kurzu wiszącego nad ulicą. W pewnej chwili mignęło mi przed oczami coś srebrnoszarego. Audi z moją żoną w środku przyśpieszało. Widziałem przez szyberdach tył jej głowy, przekrzywionej lekko. Zwykła tak czynić, kiedy dopadały ją poranne nudności. Opuszczała wtedy szybę i wystawiała twarz na powiew powietrza. Idiotyczne skojarzenie.

– Lucy! – wrzasnąłem. – Lucy!

Podjąłem wspinaczkę. Nie mogłem stracić jej z oczu, zgubić w tym chaosie samochodu. W mgnieniu oka byłem na kolejnym pomoście rusztowania i stamtąd znowu zobaczyłem audi. Zator gęstniał jak dym z pożaru, każdy chciał jak najszybciej znaleźć się byle dalej od miejsca eksplozji.

Kierowca audi, widząc przed sobą korek, skręcił ostro, na pełnym gazie, w odchodzącą w prawo uliczkę. Mało brakowało, a potrąciłby dwie przebiegające przez jezdnię kobiety.

Rusztowanie zajęczało na złączach i ten jęk przeszedł w przeraźliwy zgrzyt. Obejrzałem się. Spadający gruz uszkodził konstrukcję od strony mojego biurowca. Waliła się teraz z łoskotem na biegnący dołem chodnik.

Przeskoczyłem szczupakiem z uciekającej mi spod stóp rury na remontowaną kondygnację. Krztusząc się, spadłem na beton. Spróbowałem zrobić roladę, ale byłem w niedobrych butach i przewrotka nie bardzo mi wyszła. Zrywając się do biegu, zerknąłem przez ramię. Rusztowanie skręcało się, odpadało od ściany i waliło na ulicę. Budynek drżał w posadach. On następny, przemknęło mi przez myśl.

Przemknąłem przez piętro na tyły budynku i poprzez gmatwaninę rur nietkniętego od tej strony rusztowania spojrzałem z wysokości jakichś dziesięciu metrów na równoległą do Holborn ulicę. Audi omijało korek, jadąc po chodniku. Jakiś mężczyzna w garniturze odskoczył w ostatniej chwili, pociągając za sobą towarzyszącą mu kobietę. Kopnął ze złością w drzwiczki.

Moja żona spojrzała w górę. Przez zasunięty szyberdach. Zobaczyła mnie. Oczy stanęły jej w słup, usta rozwarły się do niemego krzyku. Zaczęła unosić rękę i w tym momencie oberwała pięścią w twarz od mężczyzny z blizną. Głowa odskoczyła jej w bok, uderzając o słupek drzwi.

Krew w moich żyłach zmieniła się w czystą adrenalinę. Skoczyłem. Nigdy w życiu tak się nie bałem. Nie o siebie. O Lucy i Pociechę. Nie mogę stracić z oczu tego samochodu. Jego kierowca uprowadził moją żonę; zabił niewinnych ludzi. Byłem już na ziemi i roztrącając przechodniów, wpadłem na jezdnię.

Drogę zajechał mi mini cooper. Nie zwalniając, bez zastanowienia, przeskoczyłem nad nim szczupakiem. Przewrotka przez bark na asfalcie, płynne wyjście na równe nogi. Bólu nie czułem, on przyjdzie później.

Audi skręcało właśnie na skrzyżowaniu. Ruszyłem za nim, przedzierając się z trudem przez gęstniejące rzesze ludzi wylegających z biur i sklepów, klucząc między stojącymi w korku samochodami i autobusami. Dotarłem wreszcie do narożnika i w głębi ulicy zobaczyłem audi wlokące się za jakąś ciężarówką dostawczą. W pewnej chwili przyśpieszyło i z piskiem opon skręciło znowu w prawo. Kierowca z blizną wypatrzył niezakorkowaną boczną uliczkę, w którą nie wlała się jeszcze fala spanikowanych ludzi. Kiedy tam dobiegłem, samochodu nie było już w zasięgu wzroku.

Trzęsącymi się ze zdenerwowania rękami wyszarpnąłem z kieszeni komórkę i wybrałem numer, spod którego dzwoniła do mnie Lucy. Nikt nie odbierał.

Nie było Lucy. Nie było mojego biura. Niczego już nie było. Do głosu doszła rutyna. Odruchowo wybrałem numer alarmowy do Langley. Słowa cisnęły mi się na usta, ale nie mogłem ich z siebie wydusić.

Pomóżcie. Błagałem samym ruchem warg.

Zabrano mi ją, nie miałem już nikogo. W samym sercu Londynu, patrząc na dym unoszący się jak chmura nad stosem pogrzebowym życia, które dla mnie właśnie się skończyło, słysząc narastające wycie syren, potrącany przez tysiące biegnących ludzi, byłem zupełnie sam.

4

Po tygodniu, w zimnej, zawilgoconej celi odwiedził mnie nowy gość. Kolejny spec od przesłuchań, któremu uda się może mnie złamać. No i dobrze. Na jego poprzednika nie mogłem już patrzeć.

– Moje nazwisko Howell. Na wstępie jedno pytanie, panie Capra. Jest pan zdrajcą czy głupcem?

Byłem akurat w trakcie deseru.

– Już mówiłem – wymamrotałem z pełnymi ustami.

– Chciałbym to usłyszeć jeszcze raz. – Nowy śledczy odchylił się na oparcie krzesła i założył nogę na nogę, podciągnąwszy uprzednio nogawkę idealnie odprasowanych spodni, żeby się, broń Boże, nie wygniotły. Nie spodobało mi się to; było jak przykry dla ucha zgrzyt. Miało mi uświadomić, kto tu rozdaje karty.

Od trzech dni właściwie nie spałem. Cuchnąłem potem. Jeśli ból po stracie bliskiej osoby ma jakiś zapach, to właśnie nim ode mnie zalatywało. Nowy śledczy był Afroamerykaninem po czterdziestce, z siwiejącą hiszpańską bródką i stylowymi okularami w drucianych oprawkach. Powiedziałem mu to samo co śledczemu numer jeden i śledczemu numer dwa. Szczerą prawdę.

– Nie jestem zdrajcą. I mojej żony też nie uważam za zdrajczynię.

Howell zdjął okulary. Przypominał mi pewnego profesora historii, na którego wykłady uczęszczałem na Harvardzie. Bił od niego chłodny spokój.

– Skłonny jestem panu uwierzyć.

Jakiś podstęp?

– Pan pierwszy.

Howell przyłożył sobie do warg zausznik okularów. Przypatrywał mi się przez dłuższą chwilę w milczeniu. Lubiłem taką ciszę. Nikt mi w czasie jej trwania nie ubliżał, nie oskarżał mnie o zdradę. W końcu otworzył teczkę i znowu się zaczęło. Litania tych samych pytań zadawanych w tej samej kolejności, obliczona chyba na to, że na którymś wreszcie się potknę.

– Nazywasz się Samuel Clemens Capra. – Przeszedł na ty.

– Tak.

Uniósł brew.

– Samuel Clemens to prawdziwe nazwisko Marka Twaina.

– Był ulubionym autorem mojego taty – wyjaśniłem. – Na imiona Huckleberry Finn i Tom Sawyer mama się nie zgodziła. – Normalnie ta dykteryjka wywoływała śmiech, ale nic już nie było normalne. Zmieniłem temat. – Zanim zacznę odpowiadać na pańskie pytania, chciałbym zadzwonić do ojca. – No i co bym mu powiedział? Ale w tym momencie bardzo chciałem usłyszeć ciepły, schrypnięty od nikotyny głos taty. Chciałem szukać żony. Chciałem się wydostać z tej okropnej, ciemnej, kamiennej celi bez okien. Głupio było o coś takiego prosić. Ale nie przychodziła mi do głowy żadna inna forma odreagowania tego niekończącego się maglowania oprócz choćby takiej namiastki buntu.

– O ile się orientuję, nie żyjesz za dobrze ze swoimi rodzicami.

Milczałem. Firma, a jakżeby inaczej, wiedziała o mnie wszystko.

– Nie mieli nawet pojęcia, że wkrótce zostaną dziadkami, prawda?

– Nie mieli – przyznałem zażenowany. Takie rodzinne zawirowania powinny być sprawą prywatną.

– Od trzech lat nie utrzymujesz z rodzicami kontaktów, nie licząc krótkich telefonów na Boże Narodzenie. Żadna z tych rozmów nie trwała dłużej niż dwie minuty.

– To prawda.

– Trzy lata. Zdaniem niektórych właśnie od tych trzech lat pracujesz przeciwko nam. Zerwałeś stosunki z rodzicami, żeby cię przypadkiem nie przejrzeli, żeby nie mieszać ich w swoją zdradę.

– Powtarzam, nie jestem zdrajcą, a pan powiedział przed chwilą, że jest skłonny mi uwierzyć.

– Przytaczam tylko opinię, jaka krąży o tobie w Firmie. – Pochylił się. – Emocjonalne zdystansowanie się od wielopokoleniowej rodziny i przyjaciół to klasyczny objaw nieczystego sumienia.

– Nie odciąłem się od rodziny. Nie zerwałem kontaktów z rodzicami, to oni przestali się do mnie ni stąd, ni zowąd odzywać. Miałem nadzieję, że po przyjściu na świat dziecka wszystko wróci do normy. Będę mógł zadzwonić do ojca? Umożliwi mi to pan?

– Nie, Sam. – Howell, postukując zausznikiem okularów o dolną wargę, przeglądał moją teczkę, zapewne szukając tam czegoś, czym mógłby mnie jeszcze przyszpilić. Ciekaw byłem, co też wyczyta z tych paru kartek, które składały się na jej zawartość. – Przed wybuchem bomby żona zadzwoniła do ciebie do biura z prośbą, żebyś do niej zszedł.

– Została uprowadzona. Widziałem, jak ten facet ją uderzył.

– A dlaczego wcześniej pozwolił jej zadzwonić?

– Nie wiem. Może nie było go wtedy w samochodzie.

– Ale nie powiedziała ci, że została uprowadzona.

– Próbowała ratować mi życie. Jak najszybciej mnie stamtąd wywołać.

– Ale reszty pracowników biura już nie. Nie powiedziała „Uciekajcie stamtąd wszyscy, Sam”, prawda?

Zamknąłem oczy; chłód kamiennej posadzki celi wnikał mi w bose stopy.

– Nie. – Byłem pewien, że nie znajduję się już w Wielkiej Brytanii. Przez trzy dni Firma – tak nazywaliśmy z kolegami CIA – i brytyjski wywiad przesłuchiwały mnie w Londynie. Nie przydzielono mi adwokata ani radcy prawnego. Czwartego dnia do celi weszło czterech drabów o byczych karkach ze strzykawką, przytrzymali mnie i obudziłem się w samolocie. Domyślałem się, że przebywam obecnie w jednym z rzekomo nigdy nieistniejących więzień Firmy gdzieś we wschodniej Europie, najprawdopodobniej w Polsce.

– Wywołała ciebie i tylko ciebie. I to jest właśnie zastanawiające. Zaraz po twoim wyjściu biuro ze wszystkimi, którzy się w nim znajdowali, wyleciało w powietrze.

– Może Lucy, dzwoniąc do mnie, nie wiedziała jeszcze o bombie. To pewnie ten facet z blizną kazał jej mnie wywołać. – Już na pierwszym przesłuchaniu opisałem dokładnie mężczyznę z blizną, ale nikt nie przyniósł mi dotąd do identyfikacji żadnych fotografii ewentualnych podejrzanych. Niepokoiło mnie to bardziej niż ich przesłuchania.

– Dlaczego miałoby mu zależeć na tym, żebyś przeżył?

– Nie wiem.

I tu mnie zaskoczył. Następne powinno paść pytanie o bezimiennego człowieka, o którym mówiłem na spotkaniu z Brandonem i garniturkami. Tak było na poprzednich przesłuchaniach. Ale on rzekł:

– Opowiedz mi teraz o pieniądzach.

5

– O jakich pieniądzach?

Podsunął mi arkusz papieru. Wyciąg z angielskiego banku, w którym ani ja, ani Lucy nie mieliśmy nigdy konta. Przestudiowałem historię transakcji. Zawierała między innymi przelewy z banku na Wielkim Kajmanie. W sumie ćwierć miliona dolarów.

– To nie nasze pieniądze.

– Z tego kajmańskiego konta korzystała w ubiegłym roku Firma podczas jednej ze swoich operacji. Lucy była wówczas jego dysponentem; po zakończeniu operacji miała je zamknąć. Nie zrobiła tego. Te pieniądze wpłynęły na tamtym rzekomo martwe konto Firmy, leżakowały na nim przez jakiś czas, po czym zostały przelane na to konto w angielskim banku, którego właścicielami oboje jesteście, a z niego do Szwajcarii na konto na hasło i zainwestowane w prywatne obligacje. Gdzie są teraz, nie wiemy. I dlatego tak trudno ludziom uwierzyć w twoje wyjaśnienia, Sam.

– Nie mam zielonego pojęcia, co to za pieniądze! – Było źle. Bardzo źle. – Nie miałem dostępu do kont, o których pan mówi. Mało tego, nic o nich nie wiedziałem.

– Panuje powszechna opinia, że w małżeństwie jedno ze współmałżonków zawsze wie o zdradzie drugiego, Sam. Zawsze – powiedział Howell cicho, tonem nauczyciela o niewyczerpanych pokładach cierpliwości. Dwaj jego poprzednicy krzyczeli na mnie. Spokój Howella był straszniejszy, był jak przyłożona do gardła brzytwa, która w każdej chwili może je poderżnąć. – Zawsze. Zazwyczaj zdrajcą jest mąż i żona o tym wie, ale trzyma język za zębami. Bo albo lubi pieniądze, albo nie chce, żeby mąż trafił do więzienia. Które z was zostało zwerbowane pierwsze? Lucy czy ty? A może oboje za jednym zamachem?

– Nic z tych rzeczy. Żadne z nas nie zdradziło. – Nie wierzyłem, żeby Lucy mogła się dopuścić zdrady. Nie mieściło mi się to w głowie. Wszyscy, tylko nie moja żona. Nie przekonywały mnie niezbite dowody, które mi przedstawiano, mogły być sfabrykowane. Uznając je, zdradziłbym kobietę, którą kochałem. Przeciążony mózg pulsował; ściskało mnie w piersiach. Powietrze szorowało płuca jak piasek.

– Beznadzieja. Znasz to określenie, Sam?

– Obiło mi się o uszy.

– Opisuje stan ducha współmałżonka zdrajcy. Stara się żywić nadzieję, że to drugie jest niewinne, a jeśli rzeczywiście coś jest na rzeczy, to tam na górze nie wiedzą jeszcze, że zdradziło swój kraj. Jednak zdrowy rozsądek podpowiada, że to oszukiwanie samego siebie, że najprawdopodobniej ta zdrada została już wykryta. Że trzeba porzucić wszelką nadzieję. W tym stanie ducha znajdujesz się teraz ty, Sam. Ale ja mogę ci pomóc. Wyznaj mi prawdę.

– Nie zrobiłem niczego złego. Nic nie wiem o tych pieniądzach.

– Ułatwiam ci sprawę, Sam. – Pokazał mi kartkę. – To przyznanie się do winy, krótkie i treściwe. Musisz tu tylko wpisać, dla kogo pracowałeś. Potem podpis i załatwione.

– Nie zrobię tego. Przenigdy.

Odłożył kartkę.

– Jedno z was zdradziło, Sam. Albo ona, albo ty. Opowiedz mi o tych pieniądzach. Słucham.

Przeszedł mnie zimny dreszcz.

– Nic o nich nie wiem.

– Z całego personelu biura przeżyliście tylko Lucy oraz ty, bo cię stamtąd w ostatniej chwili wywołała.

– Tamten człowiek z blizną ją uderzył. Nie była z nim z własnej woli. Zaręczam.

– Od kogo były te pieniądze? Od Chińczyków czy od Rosjan? A może od którejś z tych przestępczych organizacji, które rozpracowujesz? Zdemaskowali cię i odwrócili? Dla kogo teraz pracujesz?

– Dla nikogo. Nikogo.

– Prowadziłeś dla wizytatorów z Langley prezentację z postępów swojego dochodzenia.

– Tak.

– Opowiedz mi o nich.

Z trudem powstrzymałem śmiech. Notatki do swojego wystąpienia roztrząsałem wciąż w pamięci, dręczyło mnie bowiem straszne podejrzenie, że może właśnie to dochodzenie doprowadziło do zamachu bombowego na nasze biuro.

– Poszukujemy rosyjskiego przestępcy, którego nazywam Carem Kasjerem. Pierze pieniądze dla rozmaitych organizacji. Przez kilka miesięcy ubiegłego roku, pracując pod przykrywką, nawiązywałem w tych organizacjach kontakty. Podawałem się przeważnie za byłego kanadyjskiego wojskowego mieszkającego obecnie w Pradze, który podejmuje się przecierania nowych szlaków przemytniczych dla każdego towaru, od lewych papierosów poczynając, na broni dla afrykańskich watażków kończąc. W rezultacie naszemu tajnemu współpracownikowi z Budapesztu zlecono przerzut gotówki i złota od Cara Kasjera dla pewnego rosyjskiego naukowca. W sumie pięć milionów w przeliczeniu na dolary.

– Za co płacono temu naukowcowi?

– Nie wiemy. Wykopano go z rosyjskich programów badawczych na rzecz wojska, bo był uzależniony od heroiny; otworzył potem interes w Budapeszcie i pracował jako mózg do wynajęcia. Właśnie od tego współpracownika, któremu zlecono przerzut, wiemy, że Car Kasjer ma rosyjski akcent. – Zawiesiłem na chwilę głos. – Tydzień później znaleziono ciała naszego współpracownika i naukowca.

– W jakiej dziedzinie specjalizował się ten naukowiec?

– W nanotechnologii.

– Nanotechnologii?

– Tak. To gałąź nauki zajmująca się materiałoznawstwem na poziomie atomowym i cząsteczkowym. Większość prowadzonych w jej ramach badań zaowocowała już zastosowaniami komercyjnymi – takimi jak efektywniejszy sposób rozprowadzania leków po organizmie albo dostarczanie ich do określonych narządów. Zapowiada to prawdziwy przełom, na przykład w walce z rakiem piersi albo guzami mózgu. Prowadzone są też prace nad indywidualnym dostosowywaniem leków dla konkretnych osób na podstawie ich DNA, tworzeniem sensorów, które będą wykrywały na wczesnym etapie poważne schorzenia, oraz zwiększaniem wydajności baterii zasilających komputery przenośne.

– A jakieś zastosowania w wojskowości i przemyśle zbrojeniowym?

– Naturalnie – odparłem. – Nanotechnologia umożliwia konstruowanie maszyn oraz eksperymentowanie z materiałami na niewyobrażalnie niskim poziomie i wzbogacanie ich w niespotykane dotąd właściwości. Na razie teoretycznie. W perspektywie możliwe będzie tworzenie nowego rodzaju pancerzy odpychających pociski, niezniszczalnych czołgów, skuteczniejszych dział. Tworzenie pocisków samokorygujących swoją trajektorię już po wystrzeleniu. Małych głowic jądrowych z nieprawdopodobnymi systemami naprowadzania i praktyczną eliminacją radioaktywnego skażenia środowiska. Albo niech pan sobie wyobrazi bombę, która wybuchając, rozsiewa rój zminiaturyzowanych robotów zaprogramowanych tak, że wykrywają temperaturę ludzkiego ciała, lgną do niego i wstrzykują śmiertelną truciznę każdemu, kto znajdzie się w promieniu pięciu kilometrów.

– Czyli chyba można powiedzieć, że ten Car Kasjer finansował badania nad nowymi rodzajami broni?

– Tak.

– I niewykluczone, że ten, kto zamordował naukowca i naszego współpracownika, by chronić Cara Kasjera, chciał również zlikwidować ciebie.

– Niewykluczone.

– Albo, co bardziej prawdopodobne, zostałeś odwrócony przez tych, których tropiłeś. Jesteś dobry w tym, co robisz, Sam. Kto wie, czy nie dopadłeś tego Cara Kasjera, a on zaproponował tobie i Lucy okup, który przelał na tamto kajmańskie konto.

– Nie.

– Może wzięli teraz Lucy na zakładniczkę, żeby mieć pewność, że będziecie trzymali język za zębami, a ty nabrałeś wody w usta, bo chcesz ją chronić. Czytam to z twojej zmęczonej, udręczonej twarzy, Sam.

– Nie. – Najchętniej wyrzuciłbym Howella z jego niestworzonymi teoriami za drzwi.

– Twoja jedyna nadzieja, Sam, to zawrzeć ze mną układ. Wyznaj mi wszystko. – Howell pochylił się i położył mi wielką dłoń na ramieniu. – Pomyśl tylko, jak ci to ulży. Kamień z serca, Sam. Zaraz potem zabierzemy się do poszukiwań twojej żony. Twojego dziecka. Chciałbyś być obecny przy jego narodzinach, prawda? A to już za sześć tygodni. Powiedz mi, gdzie szukać ludzi, dla których pracujesz, a znajdziemy i Lucy. Zobaczysz żonę, weźmiesz na ręce noworodka.

Odchylił się na oparcie krzesła.

– Rozmawialiśmy z jej lekarzem. Nie chcieliście z Lucy poznać płci, ale my już ją znamy. To chłopczyk, Sam. Nie chcesz zobaczyć swojego synka?

Mojego synka. Będę miał syna, o ile Lucy jeszcze żyje. Howell brutalnie, jeden po drugim, wykładał na stół swoje atuty: te pieniądze niewiadomego pochodzenia, dziecko. Może jednak Lucy... Nie. Nie wolno mi tak o niej myśleć.

– Nie mogę niczego panu wyznać, bo nie jestem zdrajcą. – Każde z tych słów było jak wypluwany z ust kamyk.

Howell przypatrywał mi się przez dłuższą chwilę w milczeniu.

– Toś głupi, bo twoja żona zdradziła, teraz cię porzuciła, a ty ponosisz wszystkie konsekwencje.

– Nie. Nieprawda. Ona by tego nie zrobiła. Kocha mnie. – Nawet w moich uszach nie zabrzmiało to przekonująco, ale przecież pamiętałem dobrze tamten ostatni poranek z Lucy, pamiętałem, jak leżąc na mnie, drżała, a ja gładziłem dłońmi krągłości jej pośladków, czułem na szyi jej gorący oddech. Pamiętałem, jak wyrzuca mi, że tak ryzykuję, uprawiając parkour, jak mówi, że mnie kocha, i przypomina o kolacji z dwoma sympatycznymi parami. Jak nazywa mnie małpoludem i łagodzi swój krytycyzm do mojego biegania. Tak nie zachowuje się kobieta planująca zniknięcie bez śladu.

Howell patrzył na mnie jak nauczyciel niezadowolony z odpowiedzi wywołanego do tablicy ucznia.

– Ona cię nie kocha. Zostawiła cię na lodzie. Miłego Dnia Dziękczynienia. – Wstał i wyszedł. Światło zgasło i zostałem sam w kompletnych ciemnościach.

6

Mijał czas, a ja straciłem zupełnie jego poczucie. Gardło miałem suche, spieczone, obolałe. Żołądek kurczył mi się z głodu i czułem, że mam gorączkę.

Zsunąłem się z krzesła i wyciągnąłem na zimnej posadzce. Pojadłem suchego chleba, który mi przyniesiono, popiłem resztką wody i zasnąłem. Obudziłem się, drżąc z zimna, niepewny, ile czasu upłynęło. Minuty, godziny? Śniło mi się, że biegnę, przesadzając murki, przeskakując z budynku na budynek, rozgrzane mięśnie płoną, umysł mam czysty, otwarty, jasny. Nagle ściana, na której miałem wylądować, znika, a ja bezradny spadam na zasłany płonącym śmieciem chodnik.

Światło znowu rozbłysło i zobaczyłem na krześle Howella. Można by pomyśleć, że przez cały ten czas siedział tu ze mną w ciemnościach. Ale nie, był teraz w innym garniturze. Zaświtała mi nadzieja, że może przyniósł coś do picia. Niestety.

– Pomóż mi, Sam.

Gapiłem się na niego tępo.

– Jak?

– Pomóż mi zrozumieć tę niezwykle interesującą informację, którą właśnie uzyskałem – powiedział.

– Znaleźliście Lucy? – Nie wybudziłem się jeszcze do końca. – Niedługo ma rodzić. Musicie ją znaleźć – wychrypiałem przez zaschnięte gardło.

– Chodzi o bombę, Sam – ciągnął Howell tak, jakby mnie w ogóle nie słyszał. – Mam tu analizę rozkładu siły eksplozji sporządzoną przez laboratorium kryminalistyczne. – Wyciągnął fotografię londyńskiego biura po wybuchu, wykonaną z lotu ptaka, pewnie z helikoptera. Tam, gdzie był pokój operacyjny, naniesiono rozkład naszych biurek, każde opisane nazwiskiem. S. Capra. Brandon. Gomez. McGill. Na tym, co zostało z salki konferencyjnej, widniały nazwiska trzech gości z Langley. Na gruzowisku pokoju komputerowego – nazwisko L. Capra. Tu pracowała Lucy. Moi martwi przyjaciele. Ze zdjęcia wiało grozą: plamy krwi, fragmenty wnętrzności poprzylepiane do ścian, ziejące pośrodku podłogi, poczerniałe dziury.

Najmniejszym, zamalowanym na czerwono kółeczkiem zaznaczono moje biurko pośrodku pokoju operacyjnego.

– Ładunek został podłożony pod twoim biurkiem. Wyglądał na mały zewnętrzny dysk twardy podłączony do twojego komputera.

Patrzyłem na tę mapę zniszczeń.

– Wszystkie dyski twarde w biurze instalowała Lucy.

– Nie.

– Gdzie było jej najłatwiej podłożyć tę bombę? Pod nosem twojego szefa, pod nosem Jamesa, pod nosem Victorii? Czy pod twoim nosem?

Każde z tych słów było jak nóż wbijany w serce.

– Bomba zostaje podłożona tam, gdzie Lucy najłatwiej ją ukryć bez zwracania czyjejś uwagi. Czyżby w ostatniej chwili dopadły ją wyrzuty sumienia, uświadomiła sobie, że skazuje męża, ojca swojego dziecka, na pewną śmierć? Być może. W każdym razie dzwoni do ciebie i wywołuje z biura tuż przed wybuchem.

Nie chciałem tego dalej słuchać, rozumiałem implikacje.

– Zamknij się – warknąłem. Do żadnego z nich tak się do tej pory nie odzywałem. Starałem się trzymać nerwy na wodzy i spokojnie tłumaczyć, że jestem niewinny. Ale teraz nie wytrzymałem. – Zamknij się, zamknij, do jasnej cholery.

– Pomóż mi dowieść, że ta kobieta jest zdrajczynią. Pomyśl. Zastanów się. Musiałeś coś zauważyć. Spróbuj sobie przypomnieć. – Ta kobieta. Nie powiedział Lucy, nie powiedział twoja żona. Odwoływał się do mojej podświadomości. Próbował mi zasugerować, że mowa o kimś obcym, z kim nic mnie nie łączy. O, nie.

– Lucy jest niewinna! – krzyknąłem. Wiadomość, że bomba została podłożona pod moim biurkiem, zupełnie wyprowadziła mnie równowagi.

– To może ty grałeś tutaj pierwsze skrzypce – powiedział. – Sam podłożyłeś ładunek, a teraz wrabiasz w to ją. No jak, wynająłeś kogoś, żeby się nią zajął? Sprzątnął, a razem z nią twoje dziecko?

Zagotowało się we mnie. Najchętniej wtłoczyłbym mu te słowa z powrotem do gardła. Dłonie zaczęły mi drżeć. Pociemniało mi w oczach. Ale nie mogłem stracić nad sobą kontroli. On właśnie na to liczył. Niedoczekanie.

– Musi być jakieś inne wyjaśnienie – powiedziałem, siląc się na spokój.

– Tym wyjaśnieniem jest Lucy. Pieniądze. Bomba. Wszystko wskazuje na Lucy. Miała dostęp do konta. Mogła bez trudu wnieść tę bombę do biura – wyliczał beznamiętnie cichym głosem, z którego przebijał wyraźnie południowy akcent. – Masz we mnie jedynego przyjaciela, jaki ci pozostał, Sam. Reszta Firmy i nasi brytyjscy przyjaciele chcą cię widzieć na stosie. Pomogę ci, ale pod warunkiem że ty pomożesz mnie.

Tak, widziałem w ich oczach, że wydali już na mnie wyrok. Dowód w postaci konta. Bomba podłożona w sposób sugerujący, że zrobiło to któreś z nas, Lucy albo ja. Więcej nie było im trzeba. Miałem przesrane, nawet jeśli byłem niewinny.

– Nigdy nie wyjdziesz z tego więzienia, jeśli nie powiesz mi, co wiesz. Przestań osłaniać Lucy czy może raczej trzymać się kurczowo tego, co o niej myślałeś.

Chciał, żebym uznał Lucy za zdrajczynię. Żebym przyznał mu rację, zaakceptował tę urojoną teorię.

– Nie. Ona jest niewinna. Ten człowiek ją uprowadził.

– Wywołała cię stamtąd i zostawiła. Zdradziła swój kraj i zdradziła ciebie.

– Nie.

Howell wymierzył mi policzek. Siarczysty. Nie spodziewałem się tego, bo przypominał mi profesora, a profesorowie nie biją.

– Oto brutalna rzeczywistość, obudź się, Sam, przejrzyj na oczy. Mów, co wiesz.

– Nie rżnij głupa. – Teraz i ja przeszedłem na ty. – Gdybym chciał wysadzić budynek, nie byłoby mnie tam. Dawno bym się zmył. Wiesz, że to nie ja, a uczepiłeś się mnie, bo to łatwiejsze od tropienia zbirów, którzy naprawdę się tego dopuścili. Nie dobiję z tobą żadnego targu, bo nie mam nic do sprzedania.

– Widzę, że mam do czynienia z kompletnym idiotą. – Wyszedł i po pięciu minutach wrócił z plastikową butelką zimnej wody. Na szyjce perliły się kropelki rosy. Ależ chciało mi się pić. Postawił butelkę przed mną, nie sięgnąłem jednak po nią.

– Mam do ciebie prośbę – podjął. – Zechciej rozważyć możliwość, że wszystko, co wiedziałeś o Lucy Caprze, nie jest prawdziwe.

Łzy napływały mi do oczu. Tego by tylko brakowało, żeby je zobaczył, pomyślałem. Ale przez cały czas skierowane były na mnie kamery monitoringu. Zobaczy, że płaczę, przeglądając kasety. Zachowałem kamienną twarz; powstrzymałem łzy. Odtąd ciemność będzie moją przyjaciółką, a zgięcie ramienia moim schronieniem. Nie dam im po sobie poznać, do czego mnie doprowadzili.

Obserwował mnie jak gracz, który przebił moją kartę.

– Wiem, że jesteś spragniony. Od trzech dni nie dostajesz świeżej wody. Dajesz wiarę? Napij się, Sam. Przepłucz gardło. Masz mi wiele do powiedzenia.

Sięgnąłem po wodę. Wypiłem. A kiedy skończyłem, nałożył mi na głowę słuchawki i przygotował przepaskę na oczy. Dwie kobiety wtoczyły wózek z medykamentami.

Tiopental sodowy, skopolamina, jakieś inne wynalazki. Tyle zdążyłem zobaczyć, zanim przewiązał mi przepaską oczy. Wstrzyknęli mi chyba po trochu tego wszystkiego – czułem ukłucia więcej niż jednej igły. Howell znowu zaczął zadawać cichym głosem pytania i tym razem słyszałem też inne głosy pytające mnie o to samo, a ja odpowiadałem im szczerze, jak na spowiedzi: Nie wiem. Nie jestem zdrajcą. Nigdy niczego złego nie zrobiłem. Wypaplałem wszystkie intymne szczegóły mojego współżycia z Lucy. Opisałem im bez zahamowań, jak się kochaliśmy, opowiedziałem o naszych londyńskich przyjaciołach, o naszych podróżach do kraju, o jej samotnych wypadach na kontynent. Nie wiedziałem, co robiła, kiedy przez kilka tygodni pracowałem w terenie, podając się w Pradze za szmuglera gotowego przerzucić przez granicę obojętnie jaki trefny towar. Powiedziałem im – wyśpiewałem jak z nut – wszystko, co mi było wiadomo.

Ale pozostawała jeszcze bomba i konto na Kajmanach, i to wystarczało. Uznali, że muszę wiedzieć coś więcej. Że na pewno powziąłem jakieś podejrzenia. Howell powtarzał, że chce mi uwierzyć, ja, że powiedziałem już wszystko, co wiem.

Tak więc odstawili chemię i spróbowali innych metod.

Z przepaską na oczach – nic kompletnie nie widząc – czułem się jak zrzucony do dziury bez dna. Słuchawki tłoczyły mi do głowy ogłuszającą muzykę: piekielną składankę ckliwych ballad, dołującego psychodelicznego rocka, którego nie rozpoznawałem, rapu, od którego cierpły zęby. Przerwy między kawałkami wypełniał świdrujący uszy pisk, od którego każdy mój nerw iskrzył jak naderwany kabelek. Straciłem poczucie czasu, miejsca, wszelkiej więzi ze światem.

Kuracją na to był ból. Howell wyszedł, do celi wkroczyli strażnicy i tłukli mnie przez dobre dziesięć minut. Okładali pięściami i kopali. Była to fachowa obróbka. Twarzy mi nie przefasonowali, ale resztę mojego ciała pokrył jeden wielki, granatowy siniec. Leżałem zwinięty w kłębek. Dali mi wody, pozwolili wypluć pacynę krzepnącej krwi. Oglądali tę pacynę z uwagą, tak jakby próbowali z niej wyczytać, ile jeszcze zdołam znieść, zanim stracę przytomność. Potem znowu posypał się na mnie jeszcze gęstszy grad ciosów. Bałem się, że przetrącą mi kręgosłup, połamią nogi. Ale to byli wysokiej klasy fachmani, niczego mi nie połamali – ani żeber, ani szczęki, ani nóg.

Zadawali mi te same pytania co wcześniej. Udzielałem im tych samych odpowiedzi co wcześniej.

Nie wiem, jak długo to trwało. W ogłuszającym jazgocie i ciemnościach minuty wydają się czasem rozciągającymi się w nieskończoność godzinami.

Lucy. Pociecha jest chłopcem. Uczepiłem się kurczowo tej myśli, tej iskierki nadziei, że w końcu mi uwierzą. Na pewno jej szukają. Prędzej czy później znajdą, a wtedy będą mieli swoje odpowiedzi. Wyjaśni się, dlaczego ktoś wrobił w to mnie i Lucy, dlaczego Lucy została uprowadzona, dlaczego wysadzono w powietrze nasze biuro przy Holborn. Najważniejsze to uchwycić właściwy trop, a potem już tylko podążać nim niezłomnie, jak w parkourze, do prawdy. Byle go tylko uchwycić.

Zostawili mnie skatowanego na kilka godzin, potem wrócili i zawlekli do jakiegoś innego pomieszczenia. Przywiązali mnie tam do deski. Deska zaczęła się przechylać. Czułem, jak moje stopy wędrują w górę, a głowa opada ku kamiennej posadzce.

Nie, nie, tylko nie to. Szarpnąłem się. Bicie do utraty przytomności było jeszcze dozwolone. Prawem. To już nie.

Ktoś nade mną stanął, ale nie był to Howell. Na głowie miał kaptur, w jednej ręce trzymał szmatę, w drugiej wiadro z wodą. Wrzasnąłem, że chcę rozmawiać z Howellem.

– Pana Howella tu nie ma – warknął zakapturzony typ. Nie znałem tego głosu.

– Proszę, nie. Błagam. – Przechodziłem już przez to w ramach szkolenia, wiedziałem, jaki horror mi gotują. Szarpnąłem się w więzach, panika eksplodowała mi w piersiach jak mina. Bo kiedy leją człowiekowi wodę na twarz, powie im wszystko, co mu wiadomo. A jeśli nic nie wie, naprawdę nic, to będzie bełkotał, co mu ślina na język przyniesie, byle tylko przestali. Przyzna się do wszystkiego.

Przemknęło mi przez myśl, że nie wyjdę już stąd żywy.

– Przyszła kolej na prawdziwe nieprzyjemności, Sam.

Czekał na moją odpowiedź.

– Błagam, nie rób tego – wykrztusiłem łamiącym się głosem, który mnie samemu brzmiał obco. – Błagam. Bądź człowiekiem.

Nie wiem, co mnie naszło, żeby odwoływać się do człowieczeństwa tego durnego sukinsyna. Zdawałem sobie przecież sprawę, że jest tylko pozbawionym ludzkich uczuć narzędziem. Nie zasługiwał na miano człowieka. Gdybym nie był przywiązany do tej deski, zerwałbym się i udusił go własnymi rękami.

– Powiedz nam, dla kogo z Lucy pracujecie?

– Dla Firmy. Tylko dla niej.

Zaczął z innej beczki:

– Od kogo dostaliście pieniądze, które Lucy przelewała potem z konta na konto?

– Nic nie wiem o żadnych pieniądzach.

– Dlaczego podłożyliście bombę w biurze? Kto czuł się zagrożony jego działalnością?

Pomyślałem o organizacjach, które staraliśmy się rozpracować, o bezimiennym Carze Kasjerze, którego twarz pojawiła się na prezentacyjnym ekranie kilka chwil przed eksplozją.

– Ja tego nie zrobiłem! To nie ja!

– Gdzie jest twoja żona? Odpowiesz na chociaż jedno z tych pytań, a nie będziemy musieli ruszać w te tany.

– Ja nic nie wiem. Litości. – Nienawidziłem się za to skamlanie.

– Dlaczego biuro przy Holborn stanowiło zagrożenie dla twoich mocodawców?

– Nie mam żadnych mocodawców! Jezu, uwierz mi. Błagam!

Z tonu, jakim to z siebie wydusiłem, wywnioskował pewnie, że jestem bliski załamania. Bardzo bliski.

Zarzucił mi na twarz szmatę.

– Nie wyjdziesz już stąd, Capra, nie zobaczysz swojego dzidziusia.

– Nie! – wrzasnąłem. – Nie!

Zaczął lać mi wodę na twarz. Czułem, jak ta woda wdziera mi się do płuc. Szarpnąłem się na desce, ale więzy trzymały mocno. Ciurkający zrazu strumyczek przeszedł w rwący potok.

Topiłem się.

Zacząłem bełkotać. Bez ładu i składu. Lucy. Pociecha. Boże, nie. Mężczyzna z blizną. Niewinny. Niewinny. Waląc potylicą o deskę do podtapiania, o mało sam nie pozbawiłem się przytomności. Nie przywiązali mnie, jak trzeba. Ściągnął mi powoli przemoczoną szmatę z twarzy. Chwytałem łapczywie powietrze, jak ryba wyciągnięta z wody. Potem zarzucił mi z powrotem ten mokry gałgan na nos i usta.

I znowu się zaczęło. I znowu wrzeszczałem i bełkotałem od rzeczy.

Byłem im wdzięczny, kiedy w końcu odwiązali mnie od deski i zrzucili na zimną posadzkę celi, i rad byłem, że nie słyszałem ani nie pamiętam, co im nabredziłem. Są rzeczy, o których lepiej zapomnieć.

7

Nastał grudzień. Któryś ze strażników napomknął pewnego dnia, że to już Boże Narodzenie. Świątecznych życzeń mi nie złożył. Skończył się grudzień, zaczął styczeń. Nadszedł dziesiąty, termin rozwiązania. Może mój synek jest już na świecie, wciąga pierwsze hausty powietrza, rozgląda się za tatusiem. A ja siedzę w tej zasyfionej celi.

Tego dnia odwiedził mnie Howell.

– Dzidziuś ma ci się dzisiaj urodzić.

Spojrzałem na niego sponad kartoflanki i czarnego chleba, które zaserwowano mi na lunch.

– Pójdź na współpracę, a my ze swej strony postaramy się ją odnaleźć. Mamy pod obserwacją wszystkie szpitale w Europie. Jeśli do któregoś się zgłosi, dadzą nam znać. Zobaczyłbyś swojego synka, Sam. Nie chcesz go zobaczyć?

Serce mi się ścisnęło, ale zachowywałem kamienną twarz.

– Chcę. Ale wszystko już wam powiedziałem. Wypuśćcie mnie, Howell. Zwróćcie mi wolność. Pomogę wam ją znaleźć.

– Jak chcesz mu dać na imię?

Nie miałem ochoty rozmawiać z Howellem o moim synku. W ogóle nie chciało mi się z nim gadać.

– Wal się – warknąłem. – Gówno cię to obchodzi!

– Widzę, że humorek nie dopisuje.

– Rzygać mi się chce na twój widok. Na widok was wszystkich. Wasza głupota zwala z nóg.

Howell przyglądał mi się przez chwilę, potem wstał.

– Coś ci powiem. Walczyłem o ciebie. Uwierzyłem w twoje zapewnienia, że o niczym nie wiesz. Uważam cię za niewinnego. O ile to coś wnosi.

Upuścił na posadzkę arkusz papieru. Zdjęcie z ultrasonografu. Pociecha w całej swej okazałości. I wyszedł.

Wpatrywałem się w zdjęcie. Moje dziecko.

Jestem ojcem? Urodziło się? Muszę stąd wyjść. Mój synek mnie potrzebuje.

Ale siedziałem nadal zamyślony na zimnej kamiennej posadzce.

8

Cała zima nieustającego przypierania do muru. Zarzekając się, że jestem niewinny, dotrwałem do lutego. Nie było dnia bez kwestionowania, rozbierania na czynniki pierwsze, prześwietlania każdego aspektu mojego życia. Nie było dnia bez podważania moich zaprzeczeń.

Wiecie, jakie to uczucie? Kiedy człowiekowi nie wierzą? Nie wierzą mu jego znajomi, przyjaciele, partnerzy. Kiedy znika jego rodzina? Kiedy dotychczasowi koledzy są przekonani, że jest zdolny zdradzić i mordować z zimną krwią?

Okrutniejsze więzienie trudno sobie wyobrazić.

Przyszedł marzec. Howella już nie widywałem; skończyło się podtapianie. Czterej śledczy zadawali mi te same pytania i wysłuchiwali mojej litanii niewinności. Któregoś dnia do celi wmaszerowało dwóch byłych marines o byczych karkach. Jeden mnie przytrzymał, drugi wbił igłę w ramię, a we mnie obudziła się cicha nadzieja, że to już, wieczna ciemność, koniec. Że robią ze mną porządek.

Ocknąłem się w Ameryce.

Grał telewizor zamontowany w kącie, pod sufitem, nastawiony na kanał Comedy Central. Rozejrzałem się. Pomieszczenie bez okna. Gołe białe ściany, szpitalne łóżko, krzesło i ten telewizor, a w nim program rozrywkowy z komikiem miotającym się po scence, wywrzaskującym do mikrofonu swój monolog o świeżo upieczonych żonkosiach, jacy to oni zahukani i sztywni. Byłem przypięty pasami do łóżka. W powietrzu unosił się zapach środków dezynfekcyjnych i lawendowego odświeżacza. Po raz pierwszy od tygodni byłem umyty i w czystej piżamie. Pod pośladkami czułem basen, miałem założony cewnik; byłem podłączony do kroplówki.

Zastygłem, nadstawiając ucha, ale słyszałem tylko cichy, usypiający szum szpitalnej aparatury i klimatyzacji. Nie wołałem pielęgniarki. Czysty, w wygodnym łóżku, a nie w zawilgoconej, zapomnianej celi, przez nikogo nie kopany – niczego więcej do szczęścia nie potrzebowałem.

Komik w telewizorze psioczył na żonę. Nabijał się z kretyńskich wymagań swoich dzieci. Gdybym mógł, udusiłbym go za tę ślepą niewdzięczność. Nawet nie wiedział, jakim jest szczęściarzem. Zamknąłem oczy i znowu zasnąłem w czystości i wygodzie, w pościeli zamiast na kamieniu.

Obudziłem się z niesmakiem i suchością w ustach. Byłem nadal przywiązany. Basen i cewnik. Do salki weszła pielęgniarka, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Skrzętnie unikała mego wzroku.

– Dzień dobry – odezwałem się.

Nie zareagowała.

– Gdzie jestem? – wychrypiałem.

Nadal żadnej reakcji. Spisała wskazania przyrządów, podregulowała kroplówkę i wyszła. Sprawdziłem, jak mocno trzymają pasy. Nie uwolniłbym się z nich... Na stoliku pod ścianą stała zielona butelka boylan bottleworks ginger ale, mojego ulubionego napoju. Jest wytwarzany w New Jersey i nie wszędzie można go kupić. I butelka heinekena, chociaż od kiedy zacząłem uprawiać parkour, nie sięgałem po niego często. Na obu butelkach połyskiwały kropelki zimnej rosy. Obok leżał stosik książek moich ulubionych autorów. I torebka pekanowych pralinek, za którymi przepadam. Nowoorleański placek od Hubiga, przysmak z dzieciństwa, którym zajadałem się, ilekroć wracaliśmy z rodzicami na jakiś czas do Stanów. Po plecach pociekł mi strumyczek potu. To pewnie jakaś nowa tortura.

Do pokoju wszedł mężczyzna. Barczysty, w eleganckim szarym garniturze, szarym krawacie, błękitnej koszuli. Włosy miał ostrzyżone na zapałkę, w hiszpańskiej bródce srebrzyły się pasemka siwizny. Howell.

– Witaj, Sam. Jak tam samopoczucie? Długo spałeś, ale to dobrze, postawi cię na nogi. – Mówił to z zatroskaniem, tak jakby naprawdę obchodziło go, jak się czuję. Cicho, spokojnie, a ja od razu znowu go znienawidziłem. Ostatnie miesiące nauczyły mnie, że nie mam żadnych przyjaciół ani cierpliwości do ludzi, którzy ich udają.

Dostrzegł płomień w moich oczach i na moment odwrócił wzrok.

– Gdzie jestem? – spytałem.

– W Nowym Jorku. Będę twoim łącznikiem.

– Jakim znowu łącznikiem?

– Wychodzisz na wolność. – Posłał mi rozbrajający uśmiech.

Nie uwierzyłem. Wietrzyłem podstęp. Odetchnąłem głęboko.

– Znaleźliście moją żonę?

– Nie.

– To dlaczego...

– Potwierdziło się, że jesteś niewinny. – Teraz głos Howella stwardniał nieco, stracił na naturalności. – Przepraszamy za niedogodności.

Nie wiedziałem, czy śmiać się, czy płakać. Żałosny był sentymentalizm tych trzech słów, ich zupełna nieadekwatność do piekła, które przeszedłem.

– Jak do tego doszliście?

– Nieważne, Sam. Wiemy, że jesteś niewinny.

Zamknąłem oczy.

– Czyli mnie okłamujesz. Znaleźliście Lucy.

– Niestety – odparł. – Przysięgam, że nie wiemy, gdzie ona jest.

Milczenie, jakie zapadło, mąciła jedynie paplanina produkującego się w telewizorze komika. Chciałem wyłączyć odbiornik, ale nie mogłem ruszyć ręką. Howell odgadł mój zamiar, sięgnął po pilota i zrobił to za mnie.

– Nie wierzę.

– To nie jest żaden podstęp, Sam – zapewnił mnie Howell. – Wiemy, że jesteś niewinny. Bądź wdzięczny, że odzyskujesz wolność.

Wdzięczność. Wolność. Zgrzytały mi w uszach te słowa.

– Torturowaliście mnie. Przetrzymywaliście w więzieniu bez prawnika, bez sądu.

– Było, minęło, Sam. – Howell zaczął bez pośpiechu odpinać pasy, którymi byłem unieruchomiony. Robił to ostrożnie, tak jakby zdejmował wieko z kosza, w którym wije się jadowita kobra. W pewnej chwili spojrzał na mnie i wyraźnie się zmieszał. Chyba zdał sobie sprawę, że nie powinien okazywać lęku. – Wracasz teraz do życia w społeczeństwie. A mnie uważaj za kogoś w rodzaju swojego kuratora.

– Niewinnym nie przydziela się kuratora.

– Firma mnie poprosiła, żebym się tego podjął. Ja jeden ci uwierzyłem, pamiętasz? Utrzymywałem, że jesteś niewinny. Byłem twoim jedynym adwokatem, Sam.

– Jeśli nawet, to gównianym.

Howell westchnął przeciągle i przysiadł na brzegu łóżka.

– Powtarzałem dyrektorom, że moim zdaniem nie kłamiesz. Uwierzyli mi w końcu, kiedy... – Urwał.

– Kiedy co? – ponagliłem.

– Nie mogę tego powiedzieć.

– Macie wobec mnie dług.

– Nie, nie jesteśmy tobie nic dłużni – żachnął się Howell. – Byłeś zaślepiony do tego stopnia, że nie dostrzegałeś, co się dzieje pod twoim nosem.

– Ustaliliście, że winna jest Lucy? No, mów. – Boże, a więc to jednak prawda, moja żona zdrajczynią.

– Chcesz wyjść na wolność, Sam?

– Chcę.

– No to siedź cicho. I o nic nie pytaj, zwłaszcza o Lucy. – Odchrząknął. – Porozmawiajmy o twojej najbliższej przyszłości.

Usiadłem powoli na łóżku.

– Mam już własne plany na najbliższą przyszłość. Odnaleźć żonę. I dziecko.

– Nic z tego. Nią zajmują się w tej chwili ci od bezpieczeństwa narodowego. Ty masz inne zadania.

Nie zapytałem jakie. Przemknęło mi przez myśl, że jeśli nie będą kolidować z tym, co sobie zamierzyłem, mogę na to pójść. Podjąć tę grę.

– Moi rodzice...

– Twoi rodzice myślą, że nie chcesz z nimi utrzymywać kontaktów. I pozwólmy dalej im tak myśleć.

Milczałem. Było mi wstyd. Normalni ludzie mają normalne relacje z rodzicami. Nasze nie były całkiem normalne, przynajmniej z mojej strony.

– Naturalnie twoi rodzice zostali dokładnie prześwietleni. Są trochę... oryginalni.

– Zostawcie ich w spokoju.

– Och, bardzo by mi ich brakowało. Są przesympatyczni; lubimy przesiadywać w ogródku przy herbacie. Od jakiegoś czasu jestem ich częstym gościem. Wydział Operacji Specjalnych Firmy kupił w Nowym Orleanie dom w sąsiedztwie; jestem teraz ich sąsiadem, z zawodu zaopatrzeniowcem w ciągłych rozjazdach. Od miesięcy inwigilujemy ich dom, telefony na podsłuchu, całodobowa obserwacja. Na wypadek gdyby skontaktowała się z nimi ciężarna synowa albo próbowali dociekać, co się dzieje z tobą. Na razie cisza. Nie odzywałeś się od Bożego Narodzenia, martwią się więc, że przepaści, jaka między wami powstała, nie da się już zasypać. – Wzruszył ramionami. – Nie bierz sobie tego tak do serca. Kto się czubi, ten się lubi. – Powiedział to jak prawdę objawioną.

– Moi rodzice... odczepcie się od nich.