Wsp\u00f3\u0142czesna Portugalia, Lizbona. Siedzisz w kawiarence,\nwok\u00f3\u0142 pi\u0119kna, nieco dusza pogoda. Popijasz espresso, kelner przynosi pasteis de\nnata, gdzie\u015b z oddali dochodz\u0105 d\u017awi\u0119ki fado. Tak wielu z nas wyobra\u017ca sobie\nPortugali\u0119. Turystyczna poczt\u00f3wka, pi\u0119kna, ale tak samo nieprawdziwa. Nawet nie\nchodzi o burzenie turystycznych mit\u00f3w, ale spojrzenie na kraj, kt\u00f3ry w\nwyobra\u017ani wygl\u0105da na raj. <\/p>\n\n\n\n
\u201e\u015aredni wsp\u00f3\u0142czynnik szcz\u0119\u015bcia\u201d to historia tr\u00f3jki przyjaci\u00f3\u0142, kt\u00f3rzy znale\u017ali si\u0119 na \u017cyciowych zakr\u0119tach. Kryzys ekonomiczny w Portugalii doprowadzi\u0142 Daniela i Almodovara na skraj. Xavier od dawana balansowa\u0142 na granicy \u017cycia i \u015bmierci, kontempluj\u0105c samob\u00f3jstwo, zmagaj\u0105c si\u0119 z agorafobi\u0105 i l\u0119kiem. Daniel straci\u0142 prac\u0119 i nie mo\u017ce znale\u017a\u0107 nast\u0119pnej. Chwyta si\u0119 drobnych prac, aby m\u00f3c przetrwa\u0107. Almodovar straci\u0142 sklep i w ostatecznym akcie desperacji postanowi\u0142 napa\u015b\u0107 na stacj\u0119 benzynow\u0105. <\/p>\n\n\n\n
Ju\u017c na pierwszy rzut oka wida\u0107, \u017ce nie spotykamy mi\u0142ych i\nszcz\u0119\u015bliwy ludzi. Tylko daleko im do (auto)stereotypowego saudade. Daniel jest\nw\u015bciek\u0142y na siebie, na swoich przyjaci\u00f3\u0142, na ca\u0142y kraj, \u017ce nie potrafi si\u0119\nzebra\u0107 w sobie. Jest w nim ogromna determinacja, aby zmieni\u0107 stan rzeczy, aby\nwalczy\u0107. Nie chce si\u0119 podda\u0107, ca\u0142y czas jest w nim nadzieja. Najpierw, w\nposzukiwaniu pracy wyje\u017cd\u017ca jego \u017cona z dzie\u0107mi. Nast\u0119pnie traci mieszkanie,\nstaje jest bezdomny. Dalej, kto\u015b podpala jego samoch\u00f3d. Sporo jak na jedn\u0105\nosob\u0119. Przychodz\u0105 chwile zw\u0105tpienia. Ale jego wewn\u0119trzna si\u0142a za ka\u017cdym razem\npomaga i\u015b\u0107 dalej. <\/p>\n\n\n\n
Almodovara poznajemy tylko jako wyobra\u017cenie Daniela. Ten po,\nnieudanym napadzie, trafi\u0142 do wi\u0119zienia. Z tej wyimaginowanej rozmowy mi\u0119dzy\nbohaterami, wiemy, \u017ce Almodovar w areszcie przesta\u0142 kontaktowa\u0107 si\u0119 ze \u015bwiatem.\nNikomu nie wyja\u015bni\u0142 dlaczego chcia\u0142 obrabowa\u0107 stacj\u0119, a mo\u017ce dlaczego chcia\u0142\ntrafi\u0107 do wi\u0119zienia? Zostawi\u0142 \u017con\u0119, kt\u00f3ra zmuszona jest pracowa\u0107 ponad si\u0142y i\nsyna, kt\u00f3ry pozostawiony sam sobie znajduje niezbyt odpowiednie towarzystwo. <\/p>\n\n\n\n
To trzeci z przyjaci\u00f3\u0142 \u2013 Xavier, zadaje Danielowy pytanie:\njak bardzo jest szcz\u0119\u015bliwy. Bior\u0105c pod uwag\u0119 wszystkie okoliczno\u015bci \u2013 \u017cona i\ndzieci daleko, przyjaciel w wi\u0119zieniu, drugi my\u015bli o tym jak odej\u015b\u0107 z tego\n\u015bwiata, brak pracy, mieszkania, spodziewamy si\u0119 jednoznacznej odpowiedzi, \u017ce\nnie jest szcz\u0119\u015bliwy. Jednak jest zupe\u0142nie odwrotnie. To pytanie zmusza Daniela\ndo przestawienia matematycznych warto\u015b\u0107 to poszczeg\u00f3lnych element\u00f3w, nadania im\nodpowiedniej wagi, aby mo\u017cna by\u0142o wyliczy\u0107 ten wsp\u00f3\u0142czynnik szcz\u0119\u015bcia.\nZaskakuj\u0105ce jest to, \u017ce mimo wszystkich niepowodze\u0144, k\u0142\u00f3d rzucanych pod nogi,\nDaniela ma si\u0142\u0119 i nadziej\u0119. T\u0119 ogromn\u0105 determinacj\u0119, kt\u00f3ra pcha go do przodu. <\/p>\n\n\n\n
Paradoksalnie jest to idealna ksi\u0105\u017cka na wakacje. Nieco smutna, rozgniewana, o ludziach w kryzysie i kraju w rozsypce. Ale daj\u0105ca nadziej\u0119, czasami troch\u0119 naiwn\u0105, ale jednak, \u017ce szcz\u0119\u015bcie istnieje, czasami w miejscach, w kt\u00f3rych by\u015bmy si\u0119 tego nie spodziewali. <\/p>\n\n\n\n
David Machado\n\"\u015aredni wsp\u00f3\u0142czynnik szcz\u0119\u015bcia\" \nt\u0142um. Wojciech Charchalis <\/pre>\n\n\n\n