Therese Bohman lubi opowiada\u0107 nam historie, kt\u00f3re dobrze\nznamy. A przynajmniej od nich zaczyna\u0107, bo podobnie jak w \u201eO zmierzchu\u201d\nhistoria jest tylko pretekstem, do tego, aby prze\u0142ama\u0107 stereotyp. <\/p>\n\n\n\n
Jest Ona, bezimienna, m\u0142oda studentka, pracuj\u0105ca dorywczo w\nszpitalu. Jest On, bogaty, starszy, usytuowany. Maj\u0105 romans. W klasycznym\nwypadku roztrz\u0105saliby\u015bmy kwestie mi\u0142o\u015bci, moralno\u015bci, tego co dobre i z\u0142e.\nNatomiast Bohman idzie znaczenie dalej. Jest to g\u0142\u0119boko feministyczna proza,\nkt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c mocno ten feminizm krytykuje. <\/p>\n\n\n\n
Bohman jasno m\u00f3wi, \u017ce \u0142atwo by\u0107 feministk\u0105, gdy \u017cycie si\u0119\nuk\u0142ada. Z pozycji wy\u017cszo\u015bci poucza\u0107, nakazywa\u0107 i zakazywa\u0107. Tego nie r\u00f3b,\npost\u0119puje tak. Znaczenie trudniej zachowa\u0107 jakiekolwiek idea\u0142y, gdy praca\nzabiera czas i energi\u0119, a finanse ledwo si\u0119 bilansuj\u0105. Nasza bohaterka pr\u00f3buje\nzachowywa\u0107 chocia\u017c w cz\u0119\u015bci swoj\u0105 kobieco\u015b\u0107 \u2013 a to za spraw\u0105 koronkowego\nbiustonosza wystaj\u0105cego spod roboczego ubrania, czy pomalowanych paznokci.\nBanale i trywialne? Owszem, ale w \u201eTej drugiej\u201d nie spos\u00f3b przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie\nobok takich pr\u00f3b manifestu. <\/p>\n\n\n\n
Sprawy, o kt\u00f3rych pisze Bohman s\u0105 oczywiste. A jednak cz\u0119sto\no nich zapominamy w\u0142a\u015bnie z tego powodu. Bohman pochodzi z Norrk\u00f6ping i tu\numieszcza swoj\u0105 bohaterk\u0119. Ale r\u00f3wnie dobrze mog\u0142oby to by\u0107 ka\u017cde\npostindustrialne, niewielkie miasto w Europie. Nier\u00f3wno\u015bci spo\u0142eczne sta\u0142y si\u0119\npowszechne i przesta\u0142y szokowa\u0107. Zapominamy o codziennej walce, czasami o\nprze\u017cycie, czasami o dryfowanie na powierzchni. O sp\u0142at\u0119 kolejnej raty kredytu,\no op\u0142acenie czesnego na studia, o najdrobniejsz\u0105 przyjemno\u015b\u0107. <\/p>\n\n\n\n
Bohman po raz kolejny uczy nas empatii. Uczy spojrzenia na\ndrugiego cz\u0142owieka z ca\u0142ym jego baga\u017cem. Szukania motywacji, a nie tylko\npowierzchownej oceny dzia\u0142a\u0144. Nie chodzi tu o samobiczowanie, bo na wiele spraw\nnie mamy wp\u0142ywu. Ale to literatura wzbudzaj\u0105ca wewn\u0119trzny niepok\u00f3j. <\/p>\n\n\n\n
Trzeba przypomina\u0107 o sprawach oczywistych i fundamentalnych,\ngdy one si\u0119 zagubi\u0105, to nie b\u0119dzie szansy, aby zbudowa\u0107 cokolwiek. Wydawnictwo\nPauza zd\u0105\u017cy\u0142o ju\u017c nas przyzwyczai\u0107 do ksi\u0105\u017cek m\u0105drych, niejednoznacznych,\nkrytycznych wobec rzeczywisto\u015bci. Ucz\u0105cych szerszego spojrzenia i zmiany\nperspektywy. <\/p>\n\n\n\n
Therese Bohman\n\u201eTa druga\u201d \nt\u0142um. Justyna Czechowska<\/pre>\n\n\n\n