Czy w ksi\u0105\u017cce, w kt\u00f3rej nie si\u0119 nie dzieje, mo\u017ce a\u017c kipie\u0107\nod emocji? Tak i doskonale udowadnia to Zo\u015bka Papu\u017canka w swojej najnowszej\npowie\u015bci. Historia stara jak \u015bwiat. Ona i on, poznaj\u0105 si\u0119 przypadkiem, bior\u0105\n\u015blub. I w zasadzie mog\u0142oby si\u0119 tak sko\u0144czy\u0107, gdyby nie to, \u017ce On znika. Bez\ns\u0142owa, bez po\u017cegnania, bez przyczyny. Po pi\u0119ciu latach wraca, ale nie do Niej,\ntylko po to, aby j\u0105 obserwowa\u0107. Dziwne? Troch\u0119 przera\u017caj\u0105ce? <\/p>\n\n\n\n
On jest fotografem. Uwa\u017ca si\u0119 za artyst\u0119. Patrzy na \u015bwiat\nprzez obiektyw. Tworzy \u015bwiat za pomoc\u0105 aparatu. Szuka pi\u0119kna, jest czu\u0142y i\ntkliwy. Prawie dos\u0142ownie wra\u017cliwy na \u015bwiat\u0142o i obraz. Jest perfekcyjny, szuka\nidealnego kadru, momentu do uchwycenia. A przy tym apodyktyczny, chce poprawia\u0107\n\u015bwiat, cho\u0107by tylko na fotografii (a mo\u017ce przede wszystkim na niej).\nManipuluje, poprawia, ka\u017ce si\u0119 zgi\u0105\u0107, wypi\u0105\u0107, obr\u00f3ci\u0107, aby ka\u017cda klatka by\u0142a\nperfekcyjna. <\/p>\n\n\n\n
Po latach On wraca i zaczyna j\u0105 podgl\u0105da\u0107 z okien\ns\u0105siedniego bloku. Ma jaki\u015b plan. Czy chce do Niej wr\u00f3ci\u0107? Sprawi\u0107, aby wr\u00f3ci\u0142a\ndo Niego? Czy tylko obserwowa\u0107 jak si\u0119 zmieni\u0142a? Czy poradzi\u0142a sobie bez Niego.\nBo On nie tylko by\u0142 panem i w\u0142adc\u0105 fotografii, ale r\u00f3wnie\u017c wsp\u00f3lnego \u017cycia. Jest\nprzekonany, \u017ce Ona sobie nie da\u0142a rady, \u017ce ca\u0142y czas na niego czeka. Szuka jej\nt\u0119sknego spojrzenia. Stoi i patrzy przez okno. A my razem z nim na by\u0142\u0105-obecn\u0105\n\u017con\u0119. A Ona rozkwit\u0142a. Buty \u2013 dobrze dobrane. Sukienka \u2013 pi\u0119kna, podkre\u015bla jej\nkszta\u0142ty. Mieszkanie \u2013 od\u015bwie\u017cone, bez znak\u00f3w jego obecno\u015bci. Czy to mu si\u0119\npodoba? Nie. Liczy\u0142, \u017ce uschnie bez niego. I wr\u00f3ci, aby j\u0105 uratowa\u0107. <\/p>\n\n\n\n
\u201ePrzez\u201d to proza bardzo pow\u015bci\u0105gliwa, ale pe\u0142na emocji\nukrytych w pojedynczych zdaniach. Trzyma w napi\u0119ciu bardziej ni\u017c niejeden\nthriller. Trudno nie odnie\u015b\u0107 wra\u017cenia, \u017ce On jest psychopat\u0105, wiecznie\nstrofuj\u0105cym, poprawiaj\u0105cym wszystko wok\u00f3\u0142 siebie. Pedantycznym, szukaj\u0105cym\nperfekcji, sk\u0142onnym do manipulacji. A przy tym okrutnym. Nie trzeba mie\u0107 wcale\nmaski potwora, aby wzbudza\u0107 niech\u0119\u0107. Mo\u017cna w drobnych, codziennych sytuacjach\nrani\u0107 bardziej ni\u017c no\u017cem. Mo\u017cna si\u0119 nad kim\u015b zn\u0119ca\u0107, nie wykonuj\u0105c \u017cadnych cios\u00f3w.\n<\/p>\n\n\n\n
\u00c0 rebours to ksi\u0105\u017cka o budowaniu kobiecej si\u0142y i niezale\u017cno\u015bci. O wyrwaniu si\u0119 ze z\u0142otej klatki. Pi\u0119kny portret kobiety, obserwowanej przez m\u0119\u017cczyzn\u0119, kt\u00f3ry nie mo\u017ce uwierzy\u0107 w jej si\u0142\u0119. Zdecydowanie warto, bo to pi\u0119kna na sw\u00f3j spos\u00f3b ksi\u0105\u017cka. I nie b\u0119dzie to chyba zbyt szybko, je\u015bli powiem, \u017ce mamy tu kandydatk\u0119 do Nagrody Nike. <\/p>\n\n\n\n
Zo\u015bka Papu\u017canka\n\"Przez\" \n<\/pre>\n\n\n\n